Ta historia miłosna wydarzyła się naprawdę. Oto najlepszy polski romans tej dekady z Marią Dębską i Jakubem Gierszałem
Ten film ma szansę stać się hitem. Opowiada historię wręcz nieprawdopodobną, ale prawdziwą. 2 lata temu ruszyły zdjęcia do nowej produkcji Macieja Sobieszczańskiego, „Przez ścianę”, a w tym roku odbędzie się jej premiera! W rolach głównych Maria Dębska i Jakub Gierszał.
W tym artykule: „Przez ścianę” – fabuła i zapowiedź „Przez ścianę” – kulisy realizacji i obsada Aż trudno uwierzyć, że coś takiego mogło wydarzyć się naprawdę. Z jednej strony historia jest niezwykle romantyczna, z drugiej bardzo trudna i bolesna. Maciej Sobieszczański postanowił zekranizować opowieść o łączniczce i działaczu podziemia antykomunistycznego, którzy poznali się w więzieniu. Nie widzieli się, nie rozmawiali, ale mimo tego pokochali. Jak to możliwe? Opowiada o tym film „Przez ścianę”. „Przez ścianę” – miłość wbrew wszystkiemu Wszystko zaczęło się w listopadzie 1947 roku. Wiesława Pajdak zostaje aresztowana za działalność w podziemiu antykomunistycznym. Kilka dni później do warszawskiego więzienia przy ulicy Rakowieckiej z tych samych powodów trafia również Jerzy Śmiechowski. Nie widzą się, nie słyszą, ale zaczynają rozmawiać przez ścianę za pomocą alfabetu Morse’a. W tych nadzwyczaj trudnych warunkach zbliżają do siebie, aż w końcu zakochują się w sobie. Tak bardzo, że postanawiają się zaręczyć przez ścianę i ta miłość pomagała im przetrwać. Siedem lat później biorą ślub, w tym samym więzieniu, w którym się poznali. Ich małżeństwo trwa ponad 50 lat. „W więzieniu człowiek jest bardzo samotny”, powiedziała kiedyś moja bohaterka Wiesława Pajdak-Śmiechowska. Choć ta historia trafiła do mnie opowiadana z dwóch perspektyw, Wiesi i Jerzego, moją narracyjną perspektywę oparłem tylko na jednej postaci, bo tylko w ten sposób można utożsamić się z kimś, kto zakochuje się w drugiej osobie, zupełnie jej nie widząc, zupełnie jej nie znając, nosząc w sobie wyłącznie jej wyobrażenie. W ten sposób bohaterką mojego opowiadania została Wiesia, a jej historia jest opowieścią o przetrwaniu i ocaleniu, które nie byłoby możliwe bez miłości, której musiała zawierzyć do końca – powiedział Maciej Sobieszczański (reżyser). Nowy film z Juliette Binoche jest hipnotyzujący. „Bulion i inne namiętności” to perła kina francuskiego Tylko Francuzi mogli zrobić film tak apetyczny, że poezję dostrzec można nawet w siekaniu cebuli. „Bulion i inne namiętności” to uczta dla oczu. I nie tylko. „Przez ścianę” – kulisy realizacji i obsada Dla podkreślenia charakteru filmu dokumentującego prawdziwą historię realizatorzy zdecydowali się na czarno-białą edycję filmu. Kontrastowy, czarno-biały obraz ma zapewnić odpowiednią czystość opowiadania. Wynieść je na poziom przypowieści. Ciemność, w której bohaterka jest przetrzymywana sprawia, że po pewnym czasie każde światło staje się boleśnie ostre – mówi reżyser. Autorka zdjęć Jolanta Dylewska dodaje: Cel nadrzędny to stworzenie subiektywnej narracji wizualnej wynikającej z uwikłania bohaterki w polityczną ciemność jej czasów. Ciemność jest ponadczasowym znakiem zła. W jądrze ciemności rośnie na naszych oczach człowiek pełen światła. W rolach głównych zobaczymy dwójkę utalentowanych polskich aktorów: Marię Dębską i Jakuba Gierszała, których znamy z produkcji takich jak: „Ślepnąc od świateł”, „Zabawa, zabawa” czy „Bo we mnie jest seks”, „Chyłka” oraz filmów: „Sala samobójców”, czy „Kolory zła: Czerwień”. Dokładna data premiery jeszcze nie jest znana, jest jednak pewne, że będzie miała miejsce w 2026 roku. Film, na którym wylałyśmy morze łez, już jest na Netflix. Niezwykle poruszająca ekranizacja bestsellerowej powieści Najpierw zakochałyśmy się w książce, a potem w filmie. Historia przedstawiona w „Gdzie śpiewają raki” jest niezwykle poruszająca. Dlatego przed seansem proponujemy zaopatrzyć się w chusteczki.
Ten film będziecie oglądać ze ściśniętym gardłem. Na sali kinowej płakał prawie każdy
Film „Jedno życie” porusza do głębi. Przedstawia historię niezwykłego człowieka, obok której nie da się przejść obojętnie. Was też chwyci za serce.
W tym artykule: Historia Nicholasa Wintona Film „Jedno życie” – recenzja Film „Jedno życie” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jest rok 1938. Mimo coraz bardziej agresywnych działań Hitlera, rządy europejskich krajów wypierają rosnące zagrożenie i prowadzą politykę stopniowych ustępstw. Czechosłowacja dobrowolnie oddaje Niemcom tzw. Kraj Sudecki, naiwnie wierząc, że to zatrzyma ich inwazję. W rezultacie, tysiące osób pochodzenia żydowskiego mieszkających na zaanektowanym terenie, musi opuścić swoje domy i uciekać. Większość z nich wybiera Pragę, która wówczas wydaje się bezpiecznym schronieniem. Okupanci tworzą tam getta, w których warunki są katastrofalne. I tu właśnie zaczyna się historia Nicholasa Wintona, bohatera genialnego filmu „Jedno życie”. Historia Nicholasa Wintona Jednym z najbardziej ikonicznych wydarzeń w historii brytyjskiej, a nawet ogólnoświatowej telewizji, jest nagranie z programu „It's life!”, w którym po pytaniu prezenterki „Czy jest tu jeszcze ktoś, kto zawdzięcza życie Nicholasowi Wintonowi?”, wstają wszyscy obecni na widowni. Jak doszło do tego, że mieszkający w Londynie makler giełdowy uratował 669 dzieci przed zagładą? W 1938 roku młody Winton pojechał na do Pragi, gdzie planował odwiedzić znajomych i wrócić po tygodniu do swojej bezpiecznej pracy. Na miejscu trafił jednak na grupę ludzi pomagających przybywającym do Pragi ludziom z zajętego przez Niemców Kraju Sudetów. Powstały ogromne obozy dla uchodźców, które były dziesiątkowane przez głód i choroby. Coraz bardziej uświadamiano sobie, że Hitler na tym nie poprzestanie. Wrażliwość, ogromne poczucie sprawiedliwości i determinacja spowodowały, że Nicholas Winton postanowił ratować tych najbardziej bezbronnych – dzieci. W ten sposób ocalił setki istnień, jednak przez pół wieku ukrywał to przed całym światem. Dlaczego? Jak cała sprawa wyszła na jaw? Co stało się później? Odpowiedzi znajdziecie w filmie „Jedno życie”. Film „Jedno życie” – recenzja Film rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, w 1938 i 1988 roku, dlatego w rolę Nicholasa Wintona wciela się dwóch aktorów: dwukrotny zdobywca Oscara – Anthony Hopkins oraz Johnny Flynn. Obaj są w tej roli kapitalni, zgodni w mimice, gestykulacji i bardzo do siebie podobni. Matkę młodego Nicky'ego gra wspaniała Helena Bonham Carter, dla której udział w tej produkcji miał osobisty wymiar. Aktorka bowiem ujawniła, że jej dziadek również ratował żydowskie dzieci. Film „Jedno życie” ogląda się ze ściśniętym z gardłem, kibicując działaniom bohaterów. Każdy rodzic stojący na praskim peronie składał przerażonemu dziecku obietnicę: „Zobaczymy się niedługo!”. Wiemy, co wydarzyło się po 1 września 1939 roku i jesteśmy świadomi, że owe obietnice nie zostały spełnione. Po wyjściu z sali kinowej, na jasnym korytarzu, szybko dostrzegłam, że niezależnie od płci i wieku, prawie każdy z seansu wyszedł zapłakany. Reżyser filmu „Jedno życie”, James Hawes, stworzył dzieło poruszające najgłębsze emocje, upamiętniające wybitnego człowieka i uświadamiające, że w czasach wojny naszym obowiązkiem jest zrobienie czegokolwiek, żeby pomóc tym, których ta wojna dotyka… Film „Jedno życie” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Film „Jedno życie” znajdziecie na kilku platformach streamingowych, m.in. Amazon Prime Video, Player i TVP VOD. View oEmbed on the source website
Oto ulubione perfumy Adele. Są hipnotyzujące, kuszące, zostawiają ogon i trudno o nich zapomnieć
Adele zaczęła używać tych perfum jeszcze jako nastolatka i do dziś pozostała im wierna. Nic dziwnego, że to właśnie te zapachy są jej ulubionymi: przyciągają uwagę, a ich trwałość na skórze sprawia, że nie tylko kuszą, ale i intrygują. Dodatkowo dostępne są w popularnych drogeriach w całkiem przystępnej cenie, co czyni je jeszcze bardziej kuszącym wyborem.
W tym artykule: Ulubione perfumy Adele: Dior Hypnotic Poison Dior Hypnotic Poison: opinie Ulubione perfumy gwiazd wcale nie muszą kosztować majątku. Są takie perfumy gwiazd, na które może sobie pozwolić każdy (czasem nawet kosztują mniej niż twoje!). Przykłady? Blake Lively i pełen energii zapach „The Beat” od Burberry. Albo Margot Robbie i jej ukochana „Euphoria” od Calvina Kleina. Do tej listy śmiało można dołączyć także Adele, która używa perfum bez trudu dostępnych w popularnych drogeriach (w całkiem przystępnej cenie). I robi to od lat! Odkąd użyła ich po raz pierwszy jako 15-latka, już się z nimi nie rozstaje. Ulubione perfumy Adele to jeden z najbardziej kultowych zapachów na świecie. Hipnotyzujący (stąd nazwa) i słynący z trwałości. A także bardzo uwodzicielski. Jesteście ciekawe i ciekawi? Nie trzymamy was dłużej w niebewności. Ulubione perfumy Adele: Dior Hypnotic Poison Perfumy, którym Adele jest wierna od prawie 20 lat to kultowe perfumy Dior Hypnotic Poison, które pokochała jeszcze zanim stała się sławna. Co sprawia, że są tak wyjątkowe? To perfumy szalenie charakterystyczne i trwałe. W tym przypadku zdecydowanie można mówić o tak zwanym ogonie. Niektórzy twierdzą, że Hypnotic Poison to wręcz zapach zuchwały. View Burdaffi on the source website Jak pachną? Tego niemalże nie da się opisać słowami! Nuty zapachowe zawarte w tych perfumach to: Nuty głowy: kokos śliwka morela Nuty serca: brazylijskie drzewo różane jaśmin kminek tuberoza róża konwalia Nuty bazy: wanilia migdał drzewo sandałowe piżmo Całość stanowi kompozycję ujmującą, zmysłową, wyjątkową i ultra kobiecą. Dior Hypnotic Poison jest zamknięty w pięknym czerwonym flakonie przypominającym jabłko. Ulubione perfumy Adele zyskały już status kultowych na całym świecie, ze względu na trwałość, projekcję i niepowtarzalność. Dior Hypnotic Poison: opinie Nie tylko Adele kocha Hypnotic Poison. Na portalu Wizaz.pl mają one kilkaset bardzo pozytywnych recenzji. Można zauważyć, że to wybór idealny dla wielbicielek słodkich zapachów. Przepiękny, zmysłowy zapach. Ma w sobie sporo wanilii, którą kocham miłością absolutną. Bardzo długo utrzymuje się na skórze i na ubraniach. Jest mocny i intensywny. Dla mnie idealny na każdą porę dnia i nocy, a także roku. Zbieram dzięki niemu bardzo dużo komplementów. Pozostanę mu wierna na lata! – napisała użytkowniczka _polaa. Jestem wielką fanką wanilii, dlatego zdecydowałam się na zakup tych perfum. Nie żałuję zakupu, ponieważ jest to przepiękny zapach. Bardzo ciepły, otulający, kobiecy, taki zmysłowy... Zapach ma w sobie sporo wanilii, ale również migdałów. Przez to połączenie mogą wydawać się takie budyniowe, ciasteczkowe, smakowite. Trzymają się bardzo długo, na ubraniach pachną nawet następnego dnia. Projekcja jest dość duża, ponieważ jak tylko wejdę do pomieszczenia, zbieram za nie komplementy. Flakon moim zdaniem jest uroczy – napisała Natka1029. Podobną trwałością mogą pochwalić się wody perfumowane Good Girl Carolina Herrera i Chanel Coco Mademoiselle. One także mają w sobie to coś! Najlepiej sprawdzić to zresztą na własnej skórze. View Burdaffi on the source website
Gdy mam te perfumy, mężczyźni bez przerwy się za mną oglądają. Odkąd ich używam, nie mogę opędzić się od komplementów
Uwodzą, rozpalają wyobraźnię, obezwładniają. Znalazłam perfumy, które sprawiają, że mężczyznom aż miękną kolana. Już sama nazwa wskazuje na to, że są boskie. Ten zapach to kwintesencja kobiecości.
Gdzieś pomiędzy zapachami ciężkimi i słodkimi a tymi lekkimi i świeżymi, plasują się perfumy, które wymykają się podziałom i trudno jednoznacznie je zaszufladkować. To kompozycje wielowymiarowe — słodko-słone, ciepło-chłodne, ambrowo-kwiatowe. Są niebanalne, pełne kontrastów i pozostawiają po sobie długi ogon oraz niezapomniany ślad. Takie zapachy nie pozwalają przejść obok siebie obojętnie. Wiele kobiet dąży do znalezienia swojego signature scent, czyli zapachu, który stanie się ich znakiem rozpoznawczym i olfaktoryczną wizytówką, który zapadnie w pamięć innym, zwłaszcza mężczyznom. Ja już znalazłam swój ideał, a dzięki niemu nie mogę opędzić się od komplementów. Ten olejek przepięknie rozświetla skórę i zastąpił mi perfumy latem. Pozostawia zapach niczym kwiatowy woal Latem uwielbiam sukienki i topy na cienkich ramiączkach. Są wygodne, ale i bardzo efektowne, bo pięknie eksponują ramiona i dekolt. Delikatną opaleniznę uzyskuję dzięki balsamom brązującym, ale odcień skóry wygląda jeszcze piękniej dzięki olejkowi, który pozostawia satynowe wykończenie. Mój ulubieniec ma jeszcze jedną zaletę, obłędnie pachnie! Paco Rabanne Olympea Blossom, czyli perfumy, od których mężczyznom miękną kolana – recenzja View Burdaffi on the source website Uwodzicielskie perfumy mają niemal magnetyczną siłę przyciągania — zachęcają do bliskości i pozostają głęboko zakorzenione w pamięci. Są nieoczywiste, dzięki czemu wyróżniają się na tle innych zapachów. Na własnej skórze przekonałam się, że właśnie takie wrażenie robi woda perfumowana Paco Rabanne Olympea Blossom, inspirowana mitologią greckich bogiń. Co czyni zapach Paco Rabanne Olympea Blossom tak wyjątkowym? To owocowo-kwiatowa kompozycja, która jest absolutną kwintesencją kobiecości. To niemalże boskie połączenie kwiatowej świeżości oraz niesamowicie zmysłowego charakteru. Zapach wita nas nutami różowego pieprzu i świeżej róży, które dopełnia energetyzujący sorbet z gruszki. Kwiatowa lekkość przeplata się z seksowną wanilią i ciepłem drewna kaszmirowego. Trwałość kompozycji podkręca piżmo w nutach bazy. Kompozycja jest wielowymiarowa i pięknie rozwija się na skórze. To zapach pełen kontrastów, ale spójny zarazem. A sam flakon cieszy oko, zdecydowanie ma w sobie coś mitologicznego. Nie zliczę, ile komplementów dostałam dzięki tym perfumom. Nuty zapachowe Paco Rabanne Olympea Blossom: Nuty głowy: różowy pieprz, róża Nuty serca: czarna porzeczka, sorbet gruszkowy Nuty bazy: wanilia, drewno kaszmirowe Trwałość jest znakomita, szczególnie gdy perfumy aplikuję na staranie nawilżoną skórę. Mała podpowiedź: perfumami warto spryskać kark, to tu najpiękniej się rozwijają. Olympea przyniosła mi zatrzęsienie komplementów od wielu osób, ale szczególnie mężczyzn. Perfumy Paco Rabanne Olympea Blossom – opinie Nie tylko ja jestem zachwycona tymi perfumami. Internautki mają podobne uczucia, podkreślając trwałość zapachu, jak i jego komplementogenność. Oto przykładowe wrażenia: Polskie perfumy z ogonem robią furorę na świecie. Uwodzą, zapadają w pamięć i utrzymują się do 48(!) godzin Niszowe perfumy z ogonem stworzone przez Michała Gilberta Lacha podbijają świat. Zapachy skomponowane przez polskiego projektanta to kwintesencja współczesnej elegancji w najlepszym tego słowa znaczeniu. Perfumy, które uwodzą – Calvin Klein, Lattafa i Elizabeth Arden W ostatnim czasie na popularności mocno zyskują arabskie perfumy. Ich twórcy częściej stawiają na nuty cieplejsze, słodsze, a przez to i mocniejsze, co przekłada się na trwałość. Dodatkowo wyróżniają się atrakcyjnymi cenami oraz luksusowym, królewskim designem. Do uwodzicielskich perfum, które działają magnetycznie na mężczyzn, można zaliczyć zapach Lattafa Ana Abiyedh Rouge. To propozycja dla osób, które cenią sobie eleganckie i długotrwałe perfumy. Emocjonalne i pełne siły, doskonale dopełniają zarówno codzienne, jak i bardziej formalne stylizacje. Co więcej, te perfumy wprost wstrząsnęły internetem, ponieważ często uznaje się je za alternatywę dla kultowych Baccarat Rouge 540. Oczywiście w zupełnie innej cenie. View Burdaffi on the source website Nuty głowy: gruszka nashi, kumkwat, bergamotka Nuty serca: karmel, geranium Nuty bazy: ambra, piżmo, mech dębowy Sporym zaskoczeniem była dla mnie reakcja na perfumy Elizabeth Arden, których używam głównie latem. Klasyczna Elizabeth jest mocno herbaciana. W tym sezonie pokochałam jednak jej kwiatowy wariant z pikantną nutką – White Tea Ginger Lily. Orzeźwiający rozbłysk musującego pomarańczowego bitteru równoważy woń kwiatów i nuty białego cedru, wzbudzając uczucie naturalnej, pierwotnej zmysłowości. Zapach dynamiczny i pełen pasji, o ekscytującym charakterze. Nie spodziewałam się, że usłyszę tyle komplementów. Perfumy roztaczają piękny woal zapachu. View Burdaffi on the source website Nuty głowy: mandarynka, bergamotka, cytryna i owoce cytrusowe Nuty serca: kwiat pomarańczy, jaśmin, neroli i biała herbata Nuty bazy: lśniące piżmo, drzewo cedrowe, osmantus i ambra W obliczu jeszcze jakich perfum mężczyznom miękną kolana? Chodzą słuchy, że do tego szacownego grona zalicza się woda perfumowana Calvin Klein Eternity Flame. Kusząca i wyjątkowo kobieca odsłona kwiatowych i owocowych tonów otula ciało woalem seksapilu. Tak jak nazwa wskazuje, jest w nich pewien subtelny płomień, który przyciąga. View Burdaffi on the source website Perfumowe inspiracje: Apetyczne perfumy o zapachu szarlotki z cynamonem. 5 wyjątkowych zapachów na jesień, którym trudno się oprzeć Są cudownie jesienne, otulające i niesamowicie apetyczne. Perfumy o zapachu szarlotki z cynamonem to jeden z najlepszych wyborów na nachodzące chłodne dni. Oto 5 kompozycji, którym trudno się oprzeć. Perfumy, dzięki którym dostaję najwięcej komplementów. 6 zapachów, które zniewalają i zapadają w pamięć Uwielbiam te perfumy! A kiedy mam je na sobie, często dostaję pytania, czym pachnę. Poznajcie sześć „komplementogennych” zapachów.
Ten serial bije wszystkie inne na głowę! Jeden z lepszych skandynawskich kryminałów teraz obejrzycie za darmo
Gdyby zrobić listę najlepszych seriali kryminalnych, to z pewnością ten by się na niej znalazł. I to bardzo wysoko. Mało która produkcja może pochwalić się tak wysokimi ocenami, zarówno od widzów, jak i krytyków.
W tym artykule: „Most nad Sundem” – o czym opowiada? „Most nad Sundem” – recenzja „Most nad Sundem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Uwielbiamy seriale kryminalne. To jeden z naszych ulubionych gatunków. Trzeba przyznać, że specjalizują się w nim twórcy skandynawscy. Już sam klimat tego rejonu tworzy wyjątkowy efekt – często aura tych produkcji jest chłodna, zawiesista, mroczna i bardzo przejmująca. Według nas (oraz innych widzów i krytyków) jednym z najlepszych skandynawskich seriali jest „Most nad Sundem”. Fabuła tak wciąga, że trudno się od niego oderwać. Teraz obejrzycie go całkowicie za darmo! Zobaczcie koniecznie! To najbardziej obrzydliwy i absurdalny film, jaki widziałam. Demi Moore przeszła samą siebie Demi Moore od lat nie miała okazji do zagrania w czymś naprawdę znaczącym. Teraz udowodniła swój talent – i zrobiła to w filmie, który wręcz szokuje. Wielu krytyków twierdzi nawet, że to najważniejsza rola w jej karierze. „Substancja” wciąga, hipnotyzuje, jakimś cudem potrafi bawić, po to, by zaraz obrzydzić widza do granic możliwości. Nikt nie przejdzie obok tego filmu obojętnie. „Most nad Sundem” – o czym opowiada? „Most nad Sundem” to skandynawski kryminał, którego wydarzenia rozgrywają się na granicy Szwecji i Danii. Powstały cztery sezony. Fabuła startuje od makabrycznego odkrycia na moście Öresund, który łączy dwa wspomniane kraje – znaleziono zwłoki, które należą do dwóch różnych osób. Górna część należy do szwedzkiej polityczki, dolna do duńskiej prostytutki. Sprawa zmusza służby z obu państw do wspólnego działania. Dochodzenie prowadzą szwedzka detektyw Saga Norén oraz duński śledczy Martin Rohde, którzy pod wieloma względami skrajnie się różnią. Saga imponuje profesjonalizmem, ale ma poważne trudności w kontaktach z innymi, natomiast Martin jest otwarty i serdeczny, choć boryka się z własnymi problemami rodzinnymi. W miarę postępów w dochodzeniu duet odkrywa, że za zbrodnią stoi seryjny morderca nazywający siebie „Prawdomówcą”. Zabójca uważa, że jego działania mają nagłaśniać ważne kwestie społeczne, m.in. temat nierówności czy przemocy wobec kobiet. Detektywi muszą rozwiązać kolejne zagadki i zatrzymać sprawcę, jednocześnie starając się zrozumieć, co nim kieruje. Serial stopniowo odsłania również prywatne wątki związane z Sagą i Martinem – jego skomplikowane życie rodzinne oraz jej problemy z budowaniem relacji z ludźmi. Drugą połowę tego horroru oglądałam z zamkniętymi oczami. Ten film jest przerażający i realistyczny do bólu (dosłownie) Jeśli szukacie horroru, który nie tylko was przestraszy, ale także i da do myślenia, to ta produkcja będzie idealna. Zapowiada się niewinnie, jednak jej drugiej części nie da się oglądać bez zasłaniania oczu. „Most nad Sundem” – recenzja Serial ma wyjątkowo wciągającą fabułę, co nie powinno dziwić, ponieważ scenariusz napisał jeden z najbardziej poczytnych skandynawskich pisarzy, Hans Rosenfeldt. Śledztwo odkrywa przed nami kolejne warstwy. Zwrotów akcji nie brakuje, jednak wszystko układa się w logiczną całość. Mimo wszystko wodzi nas ona za nos, ale w przyjemny sposób. Morderca to postać bardzo złożona — ma swoje motywacje i interesujące spojrzenie na rzeczywistość, choć próbuje naprawić ją w przerażający sposób. Postawił sobie za cel obnażenie grzechów państwa opiekuńczego. Jednak najmocniejszym punktem „Mostu nad Sundem” jest dwójka głównych bohaterów. To postaci, które niełatwo polubić, ale zdecydowanie można je w pewien sposób zrozumieć. On jest wylewny, emocjonalny, bardzo kocha piątkę swoich dzieci. Ma jednak problem z wiernością. Ona natomiast jest niczym cyborg – ma trudności z odczuwaniem cudzych emocji, za to jest całkowicie skupiona na śledztwie i obsesyjnie przywiązana do przepisów (w odróżnieniu od kolegi). Choć współpraca tej dwójki przebiega z trudem, to bohaterowie mogą sobie wzajemnie pomóc. Co również jest ważne, „Most nad Sundem” brutalnie rozprawia się z idealizacją Danii i Szwecji. Kraje te nie są sobie tak bliskie, jak można by sądzić. Tam też występują problemy, o które nie podejrzewa się krajów skandynawskich. Nieobce są brutalność policji, ksenofobia, rażące nierówności społeczne czy wyzysk nieletnich. Produkcja pokazuje je w świetny sposób. „Most nad Sundem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli fabuła was zainteresowała, przedstawiamy zwiastun pierwszego sezonu produkcji. Jest naprawdę mocny. Zdecydowanie zachęca do oglądania. Nie brakuje też mocnych scen. „Most nad Sundem” dostępny jest na kilku platformach streamingowych. Obejrzycie go między innymi na Playerze czy w Play Now. Dobra wiadomość jest taka, że jeśli nie macie tam wykupionych subskrypcji, serial jest też dostępny całkowicie za darmo na TVP VOD. Enjoy! View oEmbed on the source website
Te najpiękniejsze perfumy z magiczną nutą truskawki dodałam do swojej wish-list. 3 zapachy, których mogłabym używać do końca życia
Są symbolem polskiego lata i z miejsca nastrajają wakacyjnie. Zapach truskawki jest wyjątkowy i przywodzi na myśl słodycz, beztroskę i ciepło. Perfumy z nutą truskawki to doskonały pomysł, dla tych którzy lubią lekkie owocowe, ale i zmysłowe zapachy. Oto 3 najpiękniejsze.
W tym artykule: Perfumy z nutą truskawki – Paco Rabanne Ultrared Woman Perfumy z nutą truskawki – Mon Paris marki Yves Saint Lauren Perfumy z nutą truskawki – Marc Jacobs Daisy Owocowe perfumy są bardzo popularne wśród osób ceniących lekkie i rześkie zapachy. Wśród owocowych nut zapachowych szczególnie intrygująco wypada truskawka, ponieważ z jednej strony ma w sobie soczystą świeżość, a z drugiej słodycz, która powoduje, że perfumy są trwałe i z tak zwanym ogonem. Truskawkowa nuta w perfumach to nie tylko intrygujący składnik, ale dla wielu osób również lawina miłych skojarzeń związanych z latem i wakacjami. Oto lista najpiękniejszych trwałych perfum z nutą truskawki. Te tanie arabskie perfumy robią furorę na świecie. To odpowiednik kultowego zapachu. „Kup je, a facet zrobi dla ciebie wszystko” Na fali stylu old money do łask powróciły zapachy dalekie od rześkości i lekkości. Na nowo doceniamy te mocniejsze, zmysłowe, mocne i oczarowujące otoczenie. Chodzi o tak zwane perfumy z ogonem, które powalają trwałością i złożonością. Na rynku obecnie furorę robi tani arabski odpowiednik perfum, które kosztują ponad 1800 zł! Perfumy z nutą truskawki – Paco Rabanne Ultrared Woman W wydaniu Paco Rabanne truskawka wypada nader kusząco, wyraziście i kobieco. Paco Rabanne Ultrared Woman to jedne z najpiękniejszych perfum z nutą truskawki, które zbierają masę komplementów. Nutami głowy są truskawka i czerwona porzeczka; nutami serca są pianka marshmallow, lukrecja, anyż gwiazdkowaty i jaśmin; nutami bazy są wanilia i cedr. To kompozycja bardzo złożona, która z czasem ewoluuje do nieco drzewnej nuty i staje się bliskoskórny. Na portalu recenzenckim fragrantica.pl możemy przeczytać: Ultrared to zapach lekki, przyjemny i radosny. Tak właśnie go odbieram, bo wprost emanuje z niego radość i beztroska kojarząca mi się ze słońcem, wakacyjnymi dniami i relaksem. Zapach dla miłośniczek słodkości, których tutaj mamy naprawdę dużo. Nie jest to jednak zapach męczący czy tandetny. W miarę upływu czasu ewoluuje na skórze, rozwija się, nie jest jednostajny – Malutka10. View Burdaffi on the source website Te tanie arabskie perfumy robią furorę na świecie. To odpowiednik kultowego zapachu. „Kup je, a facet zrobi dla ciebie wszystko” Na fali stylu old money do łask powróciły zapachy dalekie od rześkości i lekkości. Na nowo doceniamy te mocniejsze, zmysłowe, mocne i oczarowujące otoczenie. Chodzi o tak zwane perfumy z ogonem, które powalają trwałością i złożonością. Na rynku obecnie furorę robi tani arabski odpowiednik perfum, które kosztują ponad 1800 zł! Perfumy z nutą truskawki – Mon Paris marki Yves Saint Lauren Mon Paris marki Yves Saint Laurent to nieco inna interpretacja nuty truskawkowej, ponieważ jest okraszona wytrawnym szyprem. Jest to wersja nieco cięższa, poważniejsza i mocno przyciągająca. Nutami głowy są truskawka, malina, gruszka, pomarańcza, tangeryna, kalabryjska bergamotka i calone; nutami serca są piwonia, jaśmin wielkolistny, chiński jaśmin, bieluń i kwiat pomarańczy; nutami bazy są Liść indonezyjskiej paczuli, paczula, białe piżmo, wanilia, ambroksan, mech i cedr. Nieco ziołowego aromatu truskawce dodaje bieluń, mech i liść paczuli, nuty naprawdę rzadko spotykane. Niektórzy mają jeszcze inne skojarzenia, o czym możemy przeczytać na wyżej wymienionym portalu. View Burdaffi on the source website Truskawki zanurzone w szampanie w taki optymistyczne sposób – Evelina887. Najbardziej podoba mi się to, że MP jest zdecydowanie zapachem eleganckim i całorocznym, choć zdaje się być idealny na jesień i wiosnę, bo nie przytłacza. Odpowiedni dla kobiet w każdym wieku i na każdą okazję. Jest bardzo trwały i ma sporą projekcję. Zebrałam dużo komplementów od obu płci (co zdarza się niezwykle rzadko, jeśli chodzi o perfumy) jestem w szoku! – nataliakierz. Perfumy z nutą truskawki – Marc Jacobs Daisy I na koniec zapach o statusie kultowego – Marc Jacobs Daisy, który został doceniony kilkoma prestiżowymi nagrodami w świecie perfumiarskim. Ma iście młodzieńczy urok i pewną figlarność, za które odpowiedzialna jest właśnie truskawka. Niektórzy mówią, że to zapach promienny i kojarzący się letnim powietrzem. Nic w tym dziwnego, ponieważ w składnikach zapachowych znalazł się ozon, nuta bardzo niszowa i efektowna. Nutami głowy są liść fiołka, czerwony grejpfrut i truskawka; nutami serca są fiołek, gardenia i jaśmin; nutami bazy są piżmo, białe drzewa i wanilia. View Burdaffi on the source website Perfumy urzekły mnie od pierwszego powąchania, testowałam je potem kilkakrotnie, zawsze tym samym efektem. Przywodzą mi na myśl takie skojarzenia: lekkość, świeżość, wiosna, urok i wdzięk, dziewczęcość, młodość, radość, beztroska, optymizm i oczywiście kwiaty. Do tego ten flakonik z przeuroczą zatyczką. Absolutny hicior – napisała Nell na fragrantica.pl.
Zagadka kryminalna to tylko niewinny początek. Ten serial pokazuje, co może spotkać każdą z nas
Jeśli jesteście fanami „Wielkich kłamstewek” i „Pary idealnej” to ten tytuł też wam się spodoba. Mamy zagadkę kryminalną, rodzinne tajemnice i mozolne śledztwo. Wygląda na klasyczny serial kryminalny, jednak nie do końca nim jest. Powinna obejrzeć go każda kobieta.
W tym artykule: „Niedaleko pada jabłko” – fabuła, obsada i twórcy „Niedaleko pada jabłko” – recenzja „Niedaleko pada jabłko” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Miniseriale kryminalne to bez wątpienia jeden z najpopularniejszych gatunków telewizyjnych. Najczęściej skupiają się na zagadce pod hasłem: Kto zabił? A napięcie towarzyszące szukaniu odpowiedzi zatrzymuje nas przed ekranem aż do samego końca. W ostatnich latach szczególną popularnością cieszą się miniseriale opowiadające o rodzinnych sekretach. Wzajemne powiązania są niczym warstewki, które stopniowo odkrywamy, aż do poznania ostatecznej prawdy. Serial „Niedaleko pada jabłko” bazuje na sprawdzonym modus operandi, jednak skręca w stronę głębszego przekazu, skierowanego głównie do kobiet. To pozycja obowiązkowa dla każdej z nich. Zobaczcie. „Niedaleko pada jabłko” – fabuła, obsada i twórcy Podobieństwo serialu „Niedaleko pada jabłko” do „Wielkich kłamstewek” nie jest przypadkowe. Obie produkcje są ekranizacjami bestsellerowych książek Liane Moriarty. „Niedaleko pada jabłko” dotrzymuje kroku „Wielkim kłamstewkom”, choć lepiej nie nastawiać się na podobny scenariusz. Serial opowiada historię małżeństwa Stanleya i Joy, którzy przez lata prowadzili prestiżową szkołę tenisa. Po sprzedaży intratnego biznesu para planuje spokojnie cieszyć się emeryturą i owocem swojej wieloletniej pracy. Sielankowe plany zostają jednak brutalnie przerwane, gdy Joy niespodziewanie znika bez śladu. To dramatyczne wydarzenie zmusza czwórkę dorosłych już dzieci pary do ponownego przyjrzenia się relacjom panującym w rodzinie. Dotychczasowy obraz idealnego związku rodziców zaczyna się kruszyć, a na jaw wychodzą skrywane od dawna tajemnice. Sytuację komplikuje dodatkowo pojawienie się tajemniczej młodej kobiety o imieniu Savannah, która puka do drzwi domu Stanleya i Joy niedługo przed zniknięciem głównej bohaterki. Jej obecność wnosi do życia małżeństwa dawkę dawno zapomnianej energii i spontaniczności. Nikt jednak nie wie, jaki cel ma Savannah. W miarę rozwoju akcji, dzieci – odnoszący sukcesy biznesmen, trener tenisa, fizjoterapeutka i coach rozwoju osobistego – muszą zmierzyć się nie tylko z traumą zniknięcia matki, ale także z własnymi demonami i niewygodnymi prawdami o sobie i swoich najbliższych. W głównych rolach występują Annette Bening jako Joy Delaney, Sam Neill jako Stan Delaney, Alison Brie jako Amy Delaney, Jake Lacy jako Troy Delaney, Conor Merrigan-Turner jako Logan Delaney, Essie Randles jako Brooke Delaney oraz Georgia Flood jako tajemnicza Savannah. W obsadzie znaleźli się również Jeanine Serralles, Dylan Thuraisingham, Pooja Shah, Katrina Lenk, Timm Sharp, Nate Mann i Paula Andrea Placido. Za scenariusz i funkcję showrunnerki odpowiada Melanie Marnich. Reżyserią zajęli się Dawn Shadforth i Chris Sweeney. Producentami wykonawczymi są David Heyman, Liane Moriarty, Annette Bening i Gregory Jacobs. „Niedaleko pada jabłko” – recenzja „Niedaleko pada jabłko” to wciągający serial kryminalny, który niezwykle trzyma w napięciu. Nie zdziwiłabym się, jeśli zarwiecie dla niego noc. Mamy tu do czynienia ze sprawdzonym zabiegiem, jakim jest burzenie fasady wizerunku pozornie idealnej rodziny. Jak się okazuje, nawet o najbliższych osobach możemy wiedzieć bardzo mało. Największą wartością produkcji jest to, że pokazuje konsekwencje (zarówno te dobre, jak i złe) poświęcanie się rodzinie. Seans zdecydowanie polecam kobietom niezależnie od wieku, ponieważ sytuacje w nim pokazane mogą przydarzyć się każdej z nas. Obsada jest iście gwiazdorska, w rolach głównych widzimy Annette Bening, Sama Neilla, Alison Brie, Jake'a Lacy'ego, Conora Merrigan-Turnera i Essie Randles. Każda z postaci zmaga się ze swoimi demonami. Łatwo się im współczuje. Bywają też jednak momenty frustracji. Bohaterom nie można odmówić prawdziwości i „ludzkości”. Właśnie ta wielowymiarowość postaci sprawia, że trudno przejść obok tej historii obojętnie. Serial nie daje prostych odpowiedzi – zamiast tego stawia pytania o lojalność, winę, przebaczenie i granice, których nie powinniśmy przekraczać, nawet wobec tych, których kochamy. Reżyserzy Dawn Shadforth i Chris Sweeney zadbali o odpowiednie tempo i napięcie, a scenariusz Melanie Marnich opiera się na psychologicznym realizmie i świetnie rozpisanych dialogach. „Niedaleko pada jabłko” zachwyca także stroną wizualną – subtelna, ale świadoma kamera pozwala widzowi zanurzyć się w codzienności bohaterów, a ścieżka dźwiękowa dopełnia emocjonalny wydźwięk każdej sceny. Choć z pozoru to thriller rodzinny, serial wyrasta na opowieść o pokoleniowym dziedzictwie, niespełnionych ambicjach, ukrytym gniewie i potrzebie bliskości. Jest dojrzały, poruszający i zaskakująco aktualny. To jedna z tych historii, które zostają z widzem na dłużej – nie tylko ze względu na zwroty akcji, ale przede wszystkim przez to, co mówi o relacjach rodzinnych i o nas samych. „Niedaleko pada jabłko” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Serial „Niedaleko pada jabłko” możecie obejrzeć na SkyShowtime. Zwiastun poniżej: View oEmbed on the source website
To najlepsza komedia romantyczna, która nie jest romantyczna. I dlatego jest taka dobra
Przewrotny, wciągający i odważny w mówieniu o miłości. Ten mało znany serial naprawdę powinien zyskać większy rozgłos. Jest świetną rozrywką utrzymaną w duchu komedii romantycznej, ale sięga znacznie głębiej.
W tym artykule: „Kochankowie” – fabuła, obsada i twórcy „Kochankowie” – recenzja „Kochankowie” – gdzie obejrzeć? Platformy streamingowe produkują komedie romantyczne w zastraszającym tempie. Większość tych filmów nie wyróżnia się niczym szczególnym, a historie w nich przedstawione są zazwyczaj płaskie i przewidywalne. Jeśli chcecie obejrzeć produkcję z tego gatunku, która was nie rozczaruje i zaserwuje coś innego/nowego, to polecam waszej uwadze serial „Kochankowie”. „Kochankowie” – fabuła, obsada i twórcy „Kochankowie” (org. The Lovers) to nietypowa opowieść o miłości, która rodzi się między dwojgiem pozornie niepasujących do siebie ludzi. Janet, grana przez Roisin Gallagher, to wredna, nielubiana, bezkompromisowa, ale jednak zabawna pracownica supermarketu w Belfaście. Jej podejście do życia wydaje się być pełne nonszalancji i braku troski o cokolwiek, nawet o siebie. Jest wręcz antyspołeczna. Z drugiej strony mamy Seamusa, w którego wciela się Johnny Flynn. To uwielbiany i bardzo sympatyczny dziennikarz polityczny z Londynu, który związany jest z równie znaną i lubianą partnerką. Razem tworzą wręcz it-couple. Wszystko zmienia się gdy Seamus ląduje w Belfaście i wskutek nagłego zwrotu akcji, uciekając, trafia do ogródka Janet. Różni ich wszystko, jednak mimo tego zaiskrzyło i doprowadziło ich do romansu. Sam ich początek był skomplikowany, później jest jeszcze dziwaczniej. „Kochankowie” – recenzja Już po powyższym opisie można dostrzec, że serial „Kochankowie” mimo wszystko odnosi się do klasycznego schematu komedii romantycznej, czyli miłości rodzącej się między przedstawicielami zupełnie odmiennych środowisk. Jednak im dłużej go oglądałam, tym bardziej upewniałam się, że to jedynie fałszywe pierwsze wrażenie. W tej produkcji nikt nie przekonuje nas, że miłość wszystko przezwycięży, nawet skrajne różnice. Ilekroć romantyzm wychodzi na wierzch, to zaraz torpeduje go czynnik ludzki, który doskonale znamy z życia. Nie ma tu bohaterów łatwych do polubienia, którym usilnie chce się kibicować. Widzimy ludzi, którzy mają bagaż z przeszłości i którzy są przywiązani do swojego życia, dlatego niechętnie idą na kompromisy. Różnice nie są ignorowane, a to bardzo ważne, bo łamie się tym samym klasyczny przekaz rom-comów. Infantylne filmy z lat 90. wmawiały nam, że w miłości da się przetrwać wszystko, ale w praktyce wiemy, że czasami jednak nie. Czasami wręcz nie powinno się walczyć. „Kochankowie” to komedia idealnie oddająca nasze czasy, hołdujące indywidualizmowi razem z jego wadami i zaletami. Jest niebanalna, momentami irytująca i bardzo wciągająca. Na tyle, że serial można obejrzeć w ciągu jednego wieczoru! To prawdziwy powiew świeżości. To, co wydaje się początkowo przewrotną wariacją na temat klasycznego „oni pochodzą z dwóch różnych światów”, z czasem odsłania coś głębszego – że te różnice nie są jedynie estetycznym kontrastem dla rozwoju uczucia, ale realnym ciężarem, który nie znika tylko dlatego, że bohaterowie się pocałowali. Relacja Janet i Seamusa nie układa się mimo przeszkód, ale wręcz przez nie – z całą swoją toksyczną energią, niezdolnością do uczciwej komunikacji i pragnieniem bycia kimś innym, niż się naprawdę jest. To opowieść o miłości, która niekoniecznie ma służyć romantyzowaniu życia, ale jego zderzeniu z niewygodną rzeczywistością. Co ciekawe, serial ten nie stawia wyraźnych tez – raczej szkicuje sytuacje, prowokuje, sugeruje, by za chwilę zwinąć trop. To momentami frustrujące, ale też bardzo współczesne: widz zostaje zmuszony do interpretacji, bez jasnych wskazówek, kto tu ma rację i dlaczego. Trochę jakby twórcy chcieli powiedzieć: „wiemy, że nie jesteście już tymi samymi widzami co dwadzieścia lat temu – poradzicie sobie bez przewodnika”. Nie da się też nie zauważyć, że „Kochankowie” opowiadają o miłości w świecie, w którym wszystko – łącznie z uczuciami – zostało już zanalizowane, zakwestionowane, przefiltrowane przez politykę, historię i społeczne napięcia. Być może właśnie dlatego relacja głównych bohaterów wydaje się chwilami tak niemożliwa – nie przez to, kim są, ale przez to, co każdy z nich musi unieść sam. Bo jeśli przeszłość nie daje spokoju, a teraźniejszość jest ciągiem negocjacji między ja a my, to gdzie w tym wszystkim miejsce na klasyczne „żyli długo i szczęśliwie”? Nie jest to serial, który zostawia widza z uczuciem oczyszczenia. Wręcz przeciwnie – pozostawia z pytaniami. I choć można by się spodziewać, że po sześciu odcinkach dostaniemy odpowiedź, jak pogodzić miłość z pamięcią historyczną, winą, karą i statusem społecznym, odpowiedź brzmi: nie wiemy. Ale próbujemy. I może właśnie w tym – w tej niepewności – Kochankowie są najbardziej prawdziwi. „Kochankowie” – gdzie obejrzeć? „Kochanków” można go obejrzeć na SkyShowtime i Amazon Prime Video. Na razie nie ma informacji, czy i kiedy powstanie drugi sezon.
Ulubione perfumy księżnej Kate. „Charakterystyczne, nie do pomylenia z żadnymi innymi”
Jest jedną z najbardziej lubianych postaci w rodzinie królewskiej. To ona wniosła powiew świeżości w królewski dress code, a jej stylizacje raz po raz zachwycają. Podobno jej ciepłą osobowość idealnie dopełnia ważny akcent. Wiemy, jakie są ulubione perfumy księżnej Kate.
Niedawno pisaliśmy o ulubionych perfumach royalsów, czyli arystokratycznych zapachów nie tylko dla królowych i księżniczek, a dzisiaj skupimy się na ulubionych perfumach księżnej Kate. Jak na koronowaną głowę przystało, są one eleganckie, ale nie przytłaczają. Tworzą subtelną, lecz wyrafinowaną aurę, otaczając ją delikatnym zapachem. To klasyki, które od lat cieszą się popularnością. Podobno dopełniają ciepło, którym emanuje. Ulubione perfumy księżnej Kate Kate, księżna Walii, ma podobno dwa ulubione zapachy. Pierwszy z nich to woda kolońska Jo Malone Orange Blossom. To kwiatowa kompozycja, której autorem jest Jean Claude Delville – ceniony francuski perfumiarz i autor wielu cenionych zapachów, który przygodę z perfumiarstwem zaczął w wieku 17 lat. Wracając do Jo Malone Orange Blossom – to woda kolońska, której zapach otwiera się świetlistą, orzeźwiającą i gorzko-słodką nutą klementynki, która wprowadza lekkość. Biały bez w nutach serca dodaje kompozycji tajemniczości i złożoności, a drewno irysowe wprowadza elegancką, drzewną nutę z delikatnym, pudrowym i wyrafinowanym akcentem. Całość tworzy zapach, który jest lekki, świeży, a jednocześnie pełen elegancji i delikatnej złożoności, idealny na wiosnę i lato, dla osób ceniących subtelne, kwiatowe kompozycje. View Burdaffi on the source website nuty głowy: kwiat klementynki nuty serca: kwiat pomarańczy, bez, lilia wodna nuty bazy: irys, wetyweria Drugi z ulubionych zapachów księżnej Kate ma zupełnie inny charakter – drzewny, ambrowy i balsamiczny, wzbogacony kwiatowymi i owocowymi akcentami. Dior Dune, bo tak się nazywają, powstały w 1991 roku i są hołdem dla otoczenia domu Christiana Diora w Granville, tuż nad morzem i lasem. Dior chciał stworzyć kompozycję, która nawiązuje do harmonii w naturze. View Burdaffi on the source website nuty głowy: brazylijskie drzewo różane, aldehydy, mandarynka, bergamotka i piwonia. nuty serca: lilia, ylang-ylang, pszonak, jaśmin i róża. nuty bazy: drzewo sandałowe, bursztyn, benzoes, mech dębowy, wanilia, paczula i piżmo. To naprawdę wytworna kompozycja, która jest niesamowicie trwała, ale nie przytłaczająca. To esencja elegancji, harmonii i naturalnego piękna, która otula niczym taftowy welon. Dior Dune jest idealny dla kobiet, które cenią klasykę w niebanalnym wydaniu, pragną wyróżniać się subtelnością i wyrafinowaniem, pozostawiając po sobie cudowne wrażenie. Dune są poważne, nostalgiczne. Zdecydowanie wymagają otwartej przestrzeni, wiatru. Dzieło sztuki, lekko ociera się o niszę. Nie mają nic wspólnego z obecnymi trendami słodko owocowymi. To opowieść, to przekaz, to nostalgia, zadumanie się, klasa i elegancja sama w sobie. Zapach jest drzewny, żywiczny, relaksujący. Stara szkoła perfumeryjna. Klasyk, który mam nadzieję, że nigdy nie zniknie ze sprzedaży – pisze Dorota o zapachu Dior Dune na stronie Fragrantica.pl Perfumy charakterystyczne, nie do pomylenia z żadnymi innymi. Eleganckie, mimo tego ciepła, które w sobie noszą, nie słodkie, ale jednak w jakiś sposób uwodzicielskie. Wyjątkowe. Ponad 30 lat na rynku – można to śmiało przeliczyć na miliony flakonów i hektolitry eliksiru. Nic dziwnego, to jest dzieło sztuki – napisała Aneta na stronie Fragrantica.pl
Już nie BB i CC. Przetestowałam ten krem DD i wszystko inne poszło w odstawkę
Krem DD to doskonały wybór dla osób poszukujących kosmetyku łączącego zalety kremu na dzień, podkładu i ochrony przeciwsłonecznej. Nad kremami BB i CC ma pewną przewagę.
Miłośniczki naturalnego i lekkiego makijażu długo poszukiwały kosmetyku, który nie tylko delikatnie poprawi wygląd skóry, ale także ją pielęgnuje i dba o jej kondycję. W azjatyckiej kulturze urody szczególny nacisk kładzie się na zdrowie i blask skóry, a makijaż pełni przede wszystkim rolę subtelnego wyrównania kolorytu, bez efektu ciężkości czy maski. To właśnie tam narodziła się koncepcja kremów BB – produktów łączących pielęgnację z lekkim kryciem, które szybko zdobyły uznanie również w Europie. Zniechęceni ciężkimi, tradycyjnymi podkładami, zaczęliśmy sięgać po te innowacyjne formuły, które podkreślają naturalne piękno skóry. Po kremach BB na rynku pojawiły się kremy CC, a dziś na horyzoncie pojawiła się nowa generacja – kremy DD. Przetestowałam jeden z nich i pokochałam go od pierwszego użycia. Ten krem nawilżający najpierw zachwycił mnie, a potem moich rodziców. U całej trójki sprawdza się doskonale Ten krem nawilżający jest moim ulubieńcem. Jakiś czas temu poleciłam go swoim rodzicom – ich też zachwycił. Wyraźnie poprawia wygląd i kondycję skóry. Koi, ujędrnia, uelastycznia. Czym różni się krem DD od BB i CC? Krem DD, czyli „dynamic do-all” lub „daily defense”, łączy w sobie zalety kremów BB i CC, jednocześnie oferując dodatkowe korzyści. Podczas gdy kremy BB koncentrują się głównie na pielęgnacji skóry, nawilżeniu i lekkim kryciu, a kremy CC dodatkowo poprawiają koloryt skóry i działają korygująco na zaczerwienienia, krem DD idzie o krok dalej, łącząc pielęgnację, wyższą ochronę i efekt upiększający w jednym. Krem DD jest idealnym kosmetykiem dla osób poszukujących kompleksowego produktu, który nie tylko wyrównuje koloryt i nawilża, ale także wzmacnia naturalną barierę skóry oraz chroni ją przed szkodliwymi czynnikami środowiskowymi, które wpływają na przedwczesne starzenie się skóry. Ekstrakt z pomidora w kremie działa na 2 najbardziej „miejskie” problemy z cerą. Ten składnik rozbija bank Dziewczyny mieszkające w mieście mają niestandardowe problemy ze swoją cerą. Przywierają do niej zanieczyszczenia cywilizacyjne: cząsteczki pyłów, smogu i spalin. Ale jest na to rozwiązanie – ekstrakt z pomidora, który uniemożliwia „przyklejanie” się do skóry tych substancji. Krem DD polskiej marki Paese – następca koreańskich kremów BB i CC Pielęgnujący krem koloryzujący Paese DD Cream to sposób na wyjątkowo naturalne pokrycie cery oraz uzyskanie efektu rozświetlonej twarzy. Kosmetyk tworzy na skórze skuteczną barierę, która chroni ją przed szkodliwym działaniem czynników zewnętrznych, takich jak smog lub promieniowanie UV – przedstawia swój krem DD marka Paese. Dla mojej cery z przebarwieniami i pierwszymi zmarszczkami to prawdziwy ideał. Zależy mi bowiem na delikatnym kryciu bez efektu maski, ochronie słonecznej w ciągu dnia oraz kosmetyku, który nie jest matowy, ale jednak bez rozświetlających drobinek. I taki też jest krem DD Paese, który moja problematyczna skóra, ze skłonnościami do wyprysków i pierwszych zmarszczek, pokochała. View Burdaffi on the source website Krem DD Paese doskonale wyrównuje koloryt skóry, maskując drobne niedoskonałości, a jego lekka pigmentacja sprawia, że efekt jest naturalny i niewidoczny. Dużym plusem jest fakt, że krem DD od Paese najlepiej rozprowadza się palcami, nie robi smug i można budować jego krycie. Świetnie współpracuje z różem w kremie lub bronzerem. Dodatkowo ma filtr SPF 30, co przez dużą część roku oznacza brak konieczności stosowania osobnego filtra pod makijażem. Latem, w najbardziej słoneczne dni, warto jednak zastosować pod niego jeszcze „pięćdziesiątke”. Pielęgnujący krem DD Paese – opinie Moje wrażenia już znacie, a co o pielęgnującym kremie koloryzującym DD od Paese sądzą inne użytkowniczki? Wśród dziesiątek zamieszczonych przez nie opinii trafiłam na takie: Koreański krem BB, który uwielbiam za efekt make-up no make-up. Daje mi to, czego nie zapewniał podkład Kamufluje przebarwienia i zaczerwienienia skóry porównywalnie do podkładu czy korektora. Jest przy tym lżejszy i wygląda naturalnie jak druga skóra. Krem BB Missha Perfect Cover z powodzeniem zastąpi podkład, za co podziękuje mu skóra. Wodoodporny krem BB SPF 50 marki Irena Eris Absolutnie unikatowym produktem jest BB CREAM SPF 50 – Waterproof Tinted Moisturizer, czyli tonujący krem od marki Dr Irena Eris z ochronnym filtrem najwyższej jakości. Jest wodoodporny i możemy stopniować jego krycie, dodając warstwy. View Burdaffi on the source website
10 najgorszych anty-komplementów. Tego żaden facet nigdy nie powinien mówić kobiecie
Komplementy mogą zdziałać cuda, dlatego warto je mówić, choć nie jest to takie proste. To, co uznajemy za miłe, czasami nie będzie tak odebrane przez drugą stronę. Szczególnie grząskim gruntem jest komentowanie wyglądu, ale przykładów jest więcej. Oto najgorsze anty-komplementy, jakie facet może powiedzieć kobiecie.
W tym artykule: Anty-komplemementy – przyczyny Dlaczego taka ładna i fajna kobieta wciąż jest sama? Musisz się częściej uśmiechać, wtedy wyglądasz dużo ładniej Radzisz sobie z tym o wiele lepiej, niż myślałem, że będziesz Wyglądasz świetnie, jak na swój wiek Nie spodziewałem się, że ci się to uda. Gratulacje! Jesteś taka niezależna. Nic dziwnego, że jeszcze nikogo nie znalazłaś Na żywo wyglądasz dużo ładniej niż na zdjęciach Lubię takie kobiece kształty, nie to, co te chudziny w mediach Wyglądasz o wiele lepiej niż kiedyś Wyglądasz dzisiaj wyjątkowo pięknie. Zmieniłaś coś? W Polsce z komplementami wciąż nie czujemy się w pełni dobrze. Z jednej strony bardzo je lubimy, z drugiej nie do końca wiemy, jak reagować. Dziękujemy, ale u wielu osób w głowie pojawia się szybko pewne zaprzeczenie. Na szczęście powoli się to zmienia i komplementy słyszymy coraz częściej. To wspaniały sposób na wzmocnienie czyjejś samooceny, docenienie jej i po prostu dostrzeżenie. Często jeden komplement może komuś poprawić humor na cały dzień, albo pomóc w walce z kompleksami. Jednak świat komplementów to nieco grząski grunt, szczególnie gdy dotyczą tych używanych w relacjach damsko-męskich. Niektóre to wręcz anty-komplementy, które działają kompletnie odwrotnie, niż autor chciał. To jedno zdanie może uratować niemal każdy związek. Psychiatra z Harvardu dzieli się zaskakującą wskazówką Budowanie związków jeszcze nigdy nie było tak skomplikowane. Oscylujemy pomiędzy pragnieniem romantycznej miłości, a pragmatycznego partnerstwa. I nie jest łatwo to pogodzić, bo lista wymagań jest coraz dłuższa, a nawet z najwspanialszą osobą może dojść do kryzysu. Uznany psychiatra parom w takiej sytuacji poleca zastosowanie pewnego zdania. Anty-komplemementy – przyczyny Anty-komplementy czasami wynikają z zakamuflowanej złośliwości, małej empatii, ale i zwyczajniej nieświadomości i dawnych stereotypów. Niektórzy mężczyźni po prostu nie zdają sobie sprawy z tego, że to, co mówią, w rzeczywistości nie niesie zbyt pozytywnego przekazu, pomimo dobrych chęci. Oni oczekują uśmiechu i wdzięczności, a kończy się to zażenowaniem zawstydzeniem i skrępowaniem u kobiety. Warto przeanalizować, co tak naprawdę komunikujemy, prawiąc komplementy, szczególnie gdy dotyczą one fizyczności. Oto kilka przykładów zdań, które można uznać za anty-komplementy. Tak zachowuje się osoba, która bardzo chce, ale boi się związku, mimo że w nim trwa. Podświadomie stosuje 3 strategie Mimo że większość z nas pragnie miłości, to samo jej znalezienie nie jest gwarancją sukcesu. I nie jest to zawsze zależne od tego, z kim się wiążemy, czasami sytuację komplikują nasze własne demony, które potrafią bardzo namącić w głowie. U niektórych osób może wtedy objawić się tendencja do pewnych strategii sabotażu. Trwają w związku, ale dużym kosztem. Dlaczego taka ładna i fajna kobieta wciąż jest sama? Niby autor miał coś miłego na myśli, ale w rzeczywistości pytanie jest krępujące, bo co na nie odpowiedzieć? Wymaga pewnego wytłumaczenia się ze stanu, który nie jest w niczym gorszym od bycia w związku. Bycie singielką może być wyborem, jak każdy inny i nie ma najmniejszego powodu, żeby tłumaczyć się z tego. Pytanie może też poruszyć trudne emocje, na przykład dana osoba może mieć za sobą bolesne rozstanie lub śmierć partnera. Zadając takie pytanie, możemy wprawić kogoś w dyskomfort, ponieważ są duże szanse na to, że odpowiedź będzie trudna dla odbiorcy. Rzekomy pozytywny przekaz staje się nieistotny. Musisz się częściej uśmiechać, wtedy wyglądasz dużo ładniej To prawda, że uśmiech dodaje nam uroku, ale nigdy nie powinien być wymuszony. Wtedy nie kryje się za nim to, co powinien oznaczać, czyli zadowolenie, radość, rozbawienie. Wymuszanie uśmiechu to przykład tego, że przez wieki od kobiet oczekiwano posłuszeństwa i niesprawiania problemów. Uśmiech miał wprawiać w zadowolenie drugą osobę, pomijając uczucia kobiety. Wielu mężczyzn nie wie, że taki anty-komplement nie niesie za sobą niczego dobrego. Być może akurat zapytana ma poważne problemy, jest chora, przemęczona i naprawdę nie ma ochoty tłumaczyć się komuś z braku uśmiechu. Romantyczne gesty, które wzmocnią wasze relacje w związku. Wasza miłość wzniesie się na wyższy poziom Małe gesty w związku mają ogromną moc. Czasem znaczą nawet więcej niż duże słowa czy poważne czyny. Dlatego właśnie tak warto dbać o ten romantyzm, pamiętać o małych gestach i doceniać je. Oto kilka z nich, które sprawią, że wasza miłość wzniesie się na wyższy poziom. Radzisz sobie z tym o wiele lepiej, niż myślałem, że będziesz Czasami lepiej nie wypowiadać na głos, tego co myślimy, szczególnie gdy dotyczy ważnych dla kogoś sytuacji. Powyższa fraza to najlepszy tego przykład. Z jednej facet autor może chcieć pochwalić kogoś za jej siłę, osiągnięcia, działanie, ale z drugiej strony komunikuje, że zwyczajnie w nią nie wierzył. Wyobraźmy sobie, że ktoś przechodzi właśnie trudne rozstanie, czyjejś śmierć, czy utratę pracy. Powiedzenie, że nie wierzyło się w jej siłę i zdolności przetrwania to naprawdę duży nietakt. Wyglądasz świetnie, jak na swój wiek To książkowy przykład anty-komplementu. Chociaż często mówi się to z najlepszymi intencjami, mimo tego zdanie jest przesiąknięte ageizmem i toksycznym przekonaniem, że możesz wyglądać dobrze tylko wtedy, gdy wyglądasz młodo. Czasami osoba, która wygłasza komplement, może nie mieć zamiaru powiedzieć czegoś bolesnego, jednak wpływ jest nadal obecny – mówi terapeutka Emily Sharp. Nie spodziewałem się, że ci się to uda. Gratulacje! Te gratulacje są w zasadzie nieważne, przez pierwszą część sformułowania. To kolejny przykład braku wiary w czyjeś możliwości, który po prostu nic nie wnosi, oprócz podcinania skrzydeł już na starcie. Osoba uraczona takim anty-komplementem dowiaduje się, że jego nadawca nie wierzy w nią, a sukces uznaje, że coś, co się jej „udało”, a nie zapracowało. Najbardziej niedoceniana cecha, której należy szukać u partnera na całe życie. To najważniejszy element zdrowego związku Każdy z nas ma jakąś listę pożądanych cech, które powinien posiadać nasz wymarzony partner. Często też zapominamy o nich pod wpływem zauroczenia. Warto jednak zsynchronizować porywy serca z podpowiedziami rozumu, ponieważ w ten sposób możemy uniknąć ogromnego rozczarowania. Pewna cecha charakteru znacząco zwiększa szanse na związek na całe życie. Jesteś taka niezależna. Nic dziwnego, że jeszcze nikogo nie znalazłaś Wygląda na to, że niezależność w takim razie nie jest jednak zaletą, a wręcz ułomnością w oczach autora anty-komplementu. Spośród wszystkich rzeczy, których słuchanie jest męczące dla ambitnych ludzi, ten frazes jest prawdopodobnie najczęstszy. Teoretycznie taka uwaga komplementuje, bo niezależność to pozytywna cecha. W praktyce oznacza to, że odstrasza ona potencjalnych partnerów. Jak to o nich w takim razie świadczy? I jak mężczyzn postrzega sam nadawca komplementu? Najwyraźniej jako jednostki, które nie są w stanie funkcjonować w związku z niezależną kobietą. 10 małych, ale cudownych gestów, które mężczyźni kochają u kobiet. Od tego topnieją im serca Niektóre gesty mają dużo większe znaczenie, niż by się wydawało. W związku zwracamy uwagę na detale, które wpływają na odbiór ukochanej osoby. Oto gesty, które mężczyźni kochają i od których absolutnie mięknie im serce. Na żywo wyglądasz dużo ładniej niż na zdjęciach Być może dla autora rzeczywiście tak jest, ale czy warto to komunikować? W takim razie dajemy do zrozumienia, że zdjęcia są przekłamane, chociaż rzekomo na korzyść odbiorczyni komplementu. Co na to powiedzieć? Ewentualnie podziękowanie będzie okraszone zażenowaniem i zaowocuje tym, że ktoś zacznie przejmować się swoimi zdjęciami, dużo bardziej niż powinien. Lubię takie kobiece kształty, nie to, co te chudziny w mediach Media społecznościowe niejedną kobietę doprowadziły do dużych kompleksów na punkcie wyglądu. Choć wiele dobrego zrobił ruch body positive, to wciąż na piedestale stawia się szczupłość. W takim anty-komplemecie komunikuje się jednak pewną polaryzację i podział na chude i grube. No i czym są te kobiece kształty? Kobiece kształty posiada każda kobieta, koniec ze stereotypami! 5 rzeczy, o których facet potajemnie marzy. Nie umie o tym rozmawiać, ale liczy na partnerkę Każdy marzy o związku, w którym będziemy dogadywać się wręcz w lot. Niestety rzadko kiedy zdarza się to samo, a wręcz wymaga pracy i cierpliwości. Wielu mężczyzn wychowanych w kulturze maczyzmu ma problem z okazywaniem emocji. Po cichu marzą o kilku rzeczach ze strony partnerki, o których wstydzą się powiedzieć wprost. Wyglądasz o wiele lepiej niż kiedyś Z jednej strony ktoś widzi jakąś pozytywną ewolucję, z drugiej strony właśnie oświadcza, że kiedyś odbiorca komunikatu wyglądał niekorzystnie. A być może dotyczyło to jakiegoś newralgicznego okresu np. epizodu depresji, do którego nikt nie chce wracać. Wystarczy powiedzieć: „Wyglądasz świetnie!”. Wyglądasz dzisiaj wyjątkowo pięknie. Zmieniłaś coś? To komplement przypominający ruchy słonia w składzie porcelany. Dzisiaj, czyli zazwyczaj nie wygląda ładnie i musiała coś zmienić, ażeby tak się stało. To nie jest miłe, mimo że odbiorcy może się wydawać, że jak najbardziej tak. Takie zdanie budzi dyskomfort.
Ten lekki podkład z filtrem SPF 50 to moje odkrycie. Makijaż „no make-up” robię nim w mniej niż 3 minuty
Ciężkie i mocno kryjące fluidy na stałe zniknęły z mojej kosmetyczki i już nigdy w niej nie zagoszczą. Trafiłam na lekki podkład, który jest tak wszechstronny, że pozwala mi ograniczyć liczbę kosmetyków nakładanych na skórę twarzy. Odkryłam swój ideał.
Lata temu przywiązywałam większą wagę do makijażu niż pielęgnacji skóry – ale czasy były inne i kosmetyki też. Sięgałam po mocno kryjące podkłady, nie zważając na to, jak wpływały na moją skórę. Wraz ze wzrostem świadomości o pielęgnacji skóry, która obecnie jest zdecydowanie większa niż kiedyś, proporcje się zmieniły. Teraz stawiam na lekkie podkłady, zwłaszcza latem, bo zadbana cera nie potrzebuje mocnych pudrów i fluidów, a jedynie delikatnego ujednolicenia. Wszystko, czego od nich oczekuję – lekkiej formuły, naturalnego efektu i nawilżenia, znalazłam w lekkim podkładzie FaceBoom Tinted Glow Hydrator. Lekki podkład do twarzy FaceBoom Tinted Glow Hydrator, dzięki któremu porzuciłam kryjące fluidy Serum, krem SPF i podkład były stałym elementem mojej porannej rutyny. Teraz to się zmieniło – wprowadziłam do pielęgnacji skóry kosmetyki wielozadaniowe o wszechstronnym działaniu. Makijaż przestał być tylko sposobem na upiększenie, a stał się również formą pielęgnacji w ciągu dnia. Zaliczam do nich lekki podkład rozświetlający FaceBoom Tinted Glow Hydrator. Jest lekki jak krem BB – tylko trochę lepiej kryje, świetnie wyrównuje koloryt skóry bez wrażenia ciężkiej maski i nadaje jej zdrowy blask. Dodatkowo intensywnie nawilża skórę, a filtr SPF 50 zapewnia jej wysoką ochronę przeciwsłoneczną w ciągu dnia. Producent opisuje go tak: View Burdaffi on the source website Bardzo cenię, że ten podkład zawiera filtr SPF 50, dzięki czemu nie muszę już stosować dodatkowej warstwy kremu przeciwsłonecznego. Co więcej, trudno z nim przesadzić — mogę nałożyć dokładnie tyle, ile potrzebuję. Zauważyłam, że moja skóra docenia mniejszą liczbę warstw kosmetyków. Podkład nie roluje się, nie pozostawia smug i świetnie dopasowuje się do mojej jasnej cery. Mam cerę mieszaną, dlatego matuję nos i brodę lekkim, sypkim pudrem. Lekki podkład FaceBoom doskonale współgra też z kremowym różem z tej samej serii. Lekki podkład rozświetlający FaceBoom – opinie Moje wrażenia już znacie, a co o lekkim podkładzie rozświetlającym FaceBoom sądzą inne internautki? Wśród opinii trafiłam np. na taką: Kremy BB Poza lekki podkładem FaceBoom Tinted Glow Hydrator, zamiast klasycznych kryjących fluidów doskonale sprawdzają mi się również kremy BB. Za najlepsze uważam koreańskie kremy koloryzujące, a moim ulubionym zdecydowanie jest Missha M Perfect Cover BB Cream, który znajdziecie poniżej. View Burdaffi on the source website
Ten kultowy serial sprzed 32 lat obejrzałam dopiero teraz. Już rozumiem, dlaczego zdobył 37 nagród
Mówi się, że do niektórych produkcji filmowych lub serialowych trzeba dojrzeć. W moim przypadku był to proces dosłowny. Po ponad 32 latach od premiery sprawdziłam, jakie odczucia budzi we mnie teraz kultowy serial z „Z archiwum X”.
W tym artykule: „Z archiwum X” to starcie serca z rozumem „Z archiwum X” – serial stary, ale wciąż wgniata w fotel Brak wyjaśnienia to też wyjaśnienie Serial „Z archiwum X” – nominacje i nagrody Serial „Z archiwum X” – oceny i recenzje Pewne seriale z lat 90., które obecnie można skrytykować za wiele rzeczy, wciąż ogląda się całkiem nieźle. Należą do nich, chociażby, „Przyjaciele” czy też „Seks w wielkim mieście”. Na liście kultowych przeważają te komediowe i obyczajowe, ewentualnie akcji. Na tym tle zupełnie nową jakością było „Z archiwum X”. Twórcy wyczuli panujące nastroje i zaserwowali produkcję łącząca pewną zbiorową nieufność do systemu z ogromną fascynacją tym, co niewytłumaczalne. Rywalizację nauki z tym, co jej zupełnie zaprzecza. „Z Archiwum X” zrobiło furorę na całym świecie, również w Polsce. Mnie jako dziecko serial ten zupełnie przerażał, choć wielu moich rówieśników uważało go za wspaniałą rozrywkę. Doskonale zapamiętałam charakterystyczną czołówkę, która wciąż wywołuje pewien dreszcz, dlatego w wieku 35 lat, postanowiłam po raz pierwszy obejrzeć „Z archiwum X” (ang. The X-Files), które akurat świętowało rocznicę 32 lat od premiery. Mroczne i zaskakujące seriale kryminalne, które wciągną cię od pierwszej minuty. Poznaj TOP 5 najlepszych produkcji Wydawać by się mogło, że twórcy seriali kryminalnych nie są w stanie nas już niczym zaskoczyć. W końcu formuła tego gatunku jest przewidywalna: mamy morderstwo, detektywa, który walczy i z przestępcami, i z własnymi demonami, małe miasteczko, które skrywa mroczne tajemnice i zaskakujący plot twist na koniec. A jednak okazuje się, że seriale kryminalne ewoluują i oferują nie tylko kilkugodzinny eskapizm, ale wartość dodaną. Rysują np. interesujące tło społeczne, albo pogłębiony portret psychologiczny bohaterów. My kochamy kryminały, dowiedzcie się, które najbardziej. „Z archiwum X” to starcie serca z rozumem Być może zadziałał pewien dziecięcy mechanizm obronny, bo nastawiłam się na serial karykaturalny, bardzo nieaktualny, wręcz paździerzowy. Choć daleka jestem od teorii spiskowych, to „Z archiwum X”, pomimo specyficznej estetyki lat 90., wzbudziło moje zainteresowanie od pierwszego odcinka. Jest to pewnie poniekąd zasługa napisu: „Przedstawiona historia jest oparta na udokumentowanych wydarzeniach”, ale przede wszystkim doskonałego duetu reprezentującego odwieczne starcie serca i rozumu, nauki i tego, co jej przeczy. Rozumem jest tu Scully, młoda lekarka i naukowczyni, zwerbowana przez samo FBI do pracy z ich najbardziej niepokornym agentem – Mulderem – zajmującym się sprawami właśnie z Archiwum X. Scully ma niejako ostudzić jego zapędy do wiary w zjawiska nadprzyrodzone. I jest pewna, że na wszystko istnieje rozsądne wytłumaczenie, wystarczy do sprawy podejść na chłodno i logicznie. Tymczasem sprawy z Archiwum X rządzą się zupełnie swoimi prawami, ponieważ to nie tylko urwane tropy po zabójcach. To sprawy, które dla uspokojenia rozumu, chce się zamknąć w piwnicach i nie wracać. Zupełnie innego zdania jest Mulder, który wręcz goni za każdą taką historią, dlatego początkowo obecność Scully mu zupełnie nie odpowiada. Jeśli (jakimś cudem) nie widzieliście jeszcze serialu „Skazana”, koniecznie nadróbcie zaległości. Scenariusz ocieka mrokiem W czerwcu do streamingu trafił czwarty sezon serialu „Skazana”, czyli niekwestionowanego hitu ostatnich lat. To już ostatnie spotkanie z Alicją Mazur, Pati i innymi osadzonymi. Znowu jest mrocznie, a emocje sięgają zenitu. „Z archiwum X” – serial stary, ale wciąż wgniata w fotel To tyle w ramach wprowadzenia, teraz opiszę swoje emocje. Czołówka z charakterystyczną melodią i oldschoolowymi kadrami wciąż budzi pewien dreszczyk emocji, choć rozsądek podpowiada, że jest głównie kiczowata. Duet Gillian Anderson i David Duchovny jest wręcz perfekcyjny w swojej odmienności i nie dziwię, że aktorzy zostali obsypani nagrodami. Efekty specjalne są, jakie są, znak epoki, ale serial momentami wręcz wgniótł mnie w fotel i kazał siedzieć przed telewizorem do 2. w nocy. I nie zasypia się po nim lekko i przyjemnie, mimo wszystko niektóre opisane zjawiska nadprzyrodzone budzą pewien dyskomfort, a niedawne zeznania w amerykańskim kongresie również donoszą, że kosmos jest zbyt wielki, ażeby jedynie Ziemia skupiała istoty żyjące. Temat UFO regularnie powraca i serial poświęca mu pewnie połowę czasu antenowego, a warto zaznaczyć, że kręcono go przez całe 9 lat! Agenci wciąż są na tropie i wciąż utrudnia się im śledztwo, dlatego finalnie pozostajemy z niedosytem, który oddaje kultowe zdanie: „Prawda gdzieś tam jest”. Oto 3 serialowe (kryminalne) perełki Netflixa sprzed lat. Ostrzegamy: wciągną cię tak, że nie prześpisz nocy Najpopularniejsza platforma streamingowa wciąż zasypuje nas nowościami, a szczególnie kryminałami. Podobno Netflix boryka się jednocześnie z problemem porzucania oglądania po kilku odcinkach. Wybrałam 3 seriale kryminalne sprzed lat, które mają już status kultowych. Brak wyjaśnienia to też wyjaśnienie Oprócz UFO mamy szereg przedziwnych zjawisk paranormalnych, od duchów, niespotykanych zwierząt form człowiekokształtnych po tajemnicze wsobne społeczności. I – co gorsza – w internecie rzeczywiście wciąż można znaleźć artykuły na temat „niektórych” mniej lub bardziej ludzkich „bohaterów” serii. Odradzam zagłębianie się w te odmęty. „Z archiwum X” wciąż ogląda się dobrze, momentami nawet bardzo dobrze. Scully pokazuje, że nauka to pewna ostoja stabilizacji i daje poczucie panowania nad światem, ale czasami bywa zbyt hermetyczna. Natomiast Mulder udowadnia, że otwarcie się na brak rozsądnego wyjaśnienia, to też wyjaśnienie, a świat (a raczej wszechświat) jest bardziej skomplikowany, niż byśmy chcieli. Twórcy postanowili pobawić się nieco konwencją i czasami pozwolić sobie na nieco zabawniejsze odcinki, co jest odświeżające dla głowy. W odbiorze serialu po latach zapewne wiele zależy od indywidualnej wrażliwości i zaufania do instytucji, zatem widzowie mogą produkcję uznać za niezbyt wiarygodną, ale jednocześnie zajmującą rozrywkę, albo zostać z pewnym dyskomfortem. Do Archiwum X raczej już nie zajrzę, ale cieszę się, że obejrzałam je po latach. Rozumiem fenomen i wierność fanów, zachwycam się Gillian i Davidem, wybaczam pewną kiczowatość i bardzo doceniam umiejętne zasianie niepewności w widzu. Serial można obejrzeć na platformie Disney+. Serial „Z archiwum X” – nominacje i nagrody Serial „Z Archiwum X”, emitowany w latach 1993–2002, zdobył uznanie nie tylko wśród fanów gatunku science fiction, ale także w środowisku serialowym i filmowym. Był nominowany łącznie 122 razy do prestiżowych nagród, a na przestrzeni lat zdobył ich 37. To tylko potwierdziło wpływ produkcji na popkulturę i telewizję lat 90. W ciągu swojej emisji serial zdobył m.in. 16 nagród Emmy, w tym za najlepsze zdjęcia, montaż, charakteryzację oraz efekty specjalne. Główna aktorka, Gillian Anderson, wcielająca się w rolę agentki Dany Scully, otrzymała nagrodę Emmy za najlepszą aktorkę w serialu dramatycznym w 1997 roku. Serial „Z Archiwum X” ma na swoim koncie również 5 Złotych Globów – dla najlepszego serialu dramatycznego w latach 1995, 1997 i 1998. Zarówno Gillian Anderson, jak i David Duchovny zostali wyróżnieni Złotymi Globami za swoje role w serialu. Serial „Z archiwum X” – oceny i recenzje „Z Archiwum X” to produkcja wysoko oceniana zarówno przez widzów, jak i krytyków. Ponad 100 tysięcy ocen internautów i internautek na portalu Filmweb.pl dało mu łączoną notę 7.9/10. Krytycy ocenili serial jeszcze wyżej – średnia ocen to 8.2/10 gwiazdek.
Układ, który niszczy psychikę. Wiele stałych związków funkcjonuje tak latami
To nie jest nowe zjawisko, ale dopiero teraz zyskało konkretną nazwę. O toliamorii w końcu zaczęto mówić wprost, a to bardzo ważne, bo dotyczy wielu par. Jest jednym z najbardziej toksycznych układów, jakie istnieją.
W tym artykule: Toliamoria – co to? Jakie są przyczyny toliamorii? Gdy zaczęto otwarcie mówić o zaletach poliamorii, to monogamiczne społeczeństwo nie przyjęło tego dobrze. Najczęściej szukamy tej jednej jedynej miłości na całe życie, zatem nie każdy jest gotowy dzielić nią z innymi. To zupełne przeformatowanie zasad i wymaga dużej dozy zaufania i otwartości, ale dla wielu osób jest to idealny sposób na pielęgnowanie relacji. Choć poliamoria i toliamoria brzmią podobnie, to różnica jest radykalna. Te niewerbalne sygnały oznaczają, że on chce cię zostawić. Jeden z nich to wyjątkowo zły omen Język ciała to często lekceważona narzędzie, które pomaga zrozumieć, jakie uczucia i intencje ma wobec nas druga osoba. Niewerbalne sygnały są szczere, bo płyną z naszej nieświadomości, a więc nie możemy nimi manipulować. Jeśli w twoim związku nie dzieje się najlepiej, a twój partner unika szczerej rozmowy, zwróć uwagę na te gesty. Jeden jest wyjątkowo niepokojący. Toliamoria – co to? W poliamorii bardzo ważna jest komunikacja, dzięki której obie osoby ustalają, na co mogą sobie pozwolić i jakie zasady w relacjach równoległych będą obowiązywać. Reguły są jasne, obie strony świadomie wyrażają zgodę na taki układ, zatem nie ma tu czego potępiać. W toliamorii sytuacja jest odwrotna. Skąd ta nazywa? Ukuł ją w swoim podcaście Dan Savage, amerykański pisarz, dziennikarz i działacz społeczności LGBT. To zbitka słów tolerance i poliamoria, czyli tolerancji poliamorii, co w polskim znaczeniu możemy przetłumaczyć, jako ciche przyzwolenie na zdradę. Jedno wielkie udawanie. Jedna osoba udaje, że nie wie o zdradach drugiej, nie rozmawiają o tym i udają, że są w związku monogamicznym. Druga natomiast udaje, że nic takiego nie ma miejsca. To życie w kłamstwie i braku szacunku do siebie nawzajem. Milczenie na temat niewierności drugiej osoby nie sprawia, że temat nie istnieje. Tłumienie emocji prędzej czy później będzie miało swoje przykre konsekwencje. Jeśli pragniemy związku monogamicznego, to sprawianie pozorów nam nie wystarczy. Toliamoria oddala od siebie ludzi i sprawa, że związek staje się tak naprawdę fasadą dla innych. W takim układzie trudno o pielęgnowanie więzi. Oto klucz do udanego związku na całe życie. Zastosuj tę technikę, a wzniesiesz miłość na nowy poziom Związek na całe życie to dla wielu osób marzenie i cel nadrzędny. Gdy już spotkamy osobę, z którą chcemy zbudować coś na poważnie, liczymy, że uczucie będzie cementem, dzięki któremu przetrwa się wszystko. Niestety to nie takie proste, ale jest pewien nietypowy sposób na pielęgnowanie długoterminowego związku. Jakie są przyczyny toliamorii? Przyczyn toliamorii może być całkiem sporo. Nie da się ukryć, że to w zasadzie zjawisko stare jak świat, które częściej dotyczyło sytuacji, kiedy to mężczyzna zdradza, a kobieta na to nie reaguje. Współcześnie proporcje już się zmieniły. U podstaw toliamorii leży problem z komunikacją na wielu poziomach, szczególnie w życiu intymnym. Jeśli seks w związku w zasadzie nie istnieje, mimo że jedna strona wykazuje chęć podsycania ognia, to być może z czasem zacznie poszukiwać spełnienia potrzeb u kogoś innego. I wcale to jej nie usprawiedliwia, bo oszukiwanie nie jest żadnym rozwiązaniem. Toliamoria może też być konsekwencją lękowego stylu przywiązania, w którym tak desperacko boimy się kogoś stracić, że zgadzamy się na zdradę. Niekiedy też tak bardzo zależy nam na utrzymaniu wizerunku idealnej pary, że boimy się skonfrontować z rzeczywistością i wolimy utrzymywać pozory z wygody. Powiedzieć, że toliamoria to red flag, to jak powiedzieć nic. Toliamoria to dewastacja relacji i psychiki. 5 cech, których powinnaś szukać u mężczyzny, jeśli chcesz stworzyć udany związek. To niezwykle istotne Jeśli jesteś właśnie w trakcie szukania partnera lub po prostu kogoś poznałaś, powinnaś wiedzieć, jakie cechy mężczyzny są wręcz niezbędne do stworzenia szczęśliwego związku. W tym artykule rozwiewamy jakiekolwiek wątpliwości. Czytaj dalej. O ile wobec poliamorii warto uczyć się akceptacji, ponieważ to świadomy układ dorosłych ludzi, to toliamorię należy jak najbardziej piętnować, ponieważ nie służy nikomu. Prędzej czy później doprowadzi do poczucia samotności, żalu i głębokiego zranienia. Niestety z komunikacją wciąż mamy problem, zatem dobrze jest zacząć od umiejętności artykułowania potrzeb i mówienia o emocjach. To punkt wyjścia z tego ślepego zaułka.
Już po pierwszym użyciu wiedziałam, że znalazłam idealny korektor pod oczy. Oznaki zmęczenia znikają
Gdybym miała ograniczyć swoją kosmetyczkę do absolutnego minimum, to na pewno nie pozbyłabym się tuszu do rzęs i korektora pod oczy. Te dwa produkty potrafią zdziałać prawdziwe cuda, szczególnie jeśli kochasz efekt make-up no make-up. Po długich poszukiwaniach, w końcu odkryłam idealny korektor pod oczy i już nie szukam dalej. Kamufluje cienie, pielęgnuje, a to wszystko za grosze.
Cienie pod oczami mogą być problemem niezależnym od wieku. Czasami są efektem zmęczenia, na przykład po nieprzespanej nocy czy chorobie, co stanowi problem tymczasowy. Jednak dla wielu osób jest to kwestia przewlekła, związana z genetyką, która z wiekiem staje się coraz bardziej widoczna. Ciemne kręgi wokół oczu sprawiają, że twarz wygląda na zmęczoną i smutną. I tu do gry wkraczają nieocenione korektory pod oczy. Jako dwudziestolatka preferowałam korektory o mocnym kryciu i matowym wykończeniu. Wówczas nie musiałam martwić się o pierwsze zmarszczki i załamania skóry wokół oczu, dlatego intensywny mat był idealnym rozwiązaniem. Jednak kilkanaście lat później moja skóra potrzebuje czegoś zupełnie innego. Kurze łapki zmieniły zasady gry, ale to nic strasznego. Są oznaką śmiechu i wzruszeń, zatem traktuję je z należytą łagodnością. Moja skóra pod oczami z wiekiem stała się delikatniejsza, co oznacza, że mocno kryjące korektory podkreślają linie zmarszczek i wszelkie przesuszenia. Teraz wiem, że dużo lepszym wyborem jest rozświetlający korektor pod oczy, ale jednocześnie pielęgnujący tę jakże wrażliwy obszar skóry. Znalezienie ideału trochę potrwało, ale się udało. Korektor pod oczy Eveline Wonder Match Lumi, czyli mój idealny „concealer” Przetestowałam naprawdę sporo korektorów pod oczy, zarówno tych z wysokiej półki, jak i bardziej budżetowych. Finalnie okazało się, że istna perełka była całkiem blisko, bo u polskiej marki Eveline. Już po pierwszym użyciu korektora Wonder Match Lumi byłam zachwycona i wiedziałam, że dobrze trafiłam. To ideał dla skóry wokół oczu, która boryka się z widocznymi zmarszczkami, zaczerwienieniami i cieniami. Skutecznie je rozjaśnił, dodał skórze blasku i co ważne, nie wchodzi w załamania skóry i nie podkreśla zmarszczek. Pomimo lekkiej i kremowej formuły ukrył nawet dosyć widoczne przebarwienie pod okiem. Ku mojemu zaskoczeniu, dodatkowo odczuwalnie nawilża, dając wrażenie miłego ukojenia i komfortu. View Burdaffi on the source website Wspomniałam, że rozświetlający korektor pod oczy Eveline Wonder Match Lumi nie tylko kamufluje, ale też długofalowo pielęgnuje skórę. Dzieje się tak dzięki formule wzbogaconej składnikami aktywnymi, która działa jak pielęgnujący krem lub serum. Wśród najważniejszych należy wymienić: intensywnie nawilżający kwas hialuronowy, rozświetlająca, rozjaśniająca i przeciwstarzeniowa witamina C, niacynamid, czyli witamina B3, który nawilża, działa przeciwzapalnie i wyrównuje koloryt skóry. To wręcz idealne trio, które działa synergicznie. Korektor pod oczy Wonder Match Lumi został wzbogacony dodatkowo o filtr SPF 20, który chroni skórę przed przedwczesnym fotostarzeniem. Rozświetlająco-nawilżający korektor pod oczy Eveline Wonder Match Lumi – opinie Moje wrażenia już znacie, a jak rozświetlający korektor pod oczy Eveline Wonder match Lumi sprawdził się innym użytkowniczkom i użytkownikom? 4.7/5 gwiazdek – to łączna ocena, jaką przyznała mu największa społeczność urodowa w Polsce – Wizażanki, na forum KWC serwisu Wizaż.pl, który jest prawdziwą encyklopedią o kosmetykach. Spośród ponad 130 opinii wybrałam przykładowe: Najlepsze rozświetlające korektory pod oczy Jeśli szukacie naprawdę dobrego korektora pod oczy o działaniu rozświetlającym, to polecam wam również inne propozycje z tej kategorii, które miałam okazję przetestować. Wśród nich nie mogłabym nie wymienić korektora z pędzelkiem Yves Saint Laurent Touche Éclat i kultowego korektora NARS Radiant Creamy Concealer. View Burdaffi on the source website
„Val-core dating” może ułatwić ci znalezienie idealnego partnera. To randkowy hit 2025
Randkowanie jeszcze nigdy nie było tak proste, ale i... wymagające. Niektórzy nie chcą się spieszyć, inni wprost przeciwnie, nie mają czasu i ochoty na próby. Tak też narodził się nowy, czołowy trend w randkowaniu. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: Na czym polega val-core dating? Zalety val-core dating Minusy i zagrożenia val-core dating Technicznie rzecz biorąc, randkowanie obecnie nie jest żadnym problemem. Mamy do dyspozycji aplikacje, media społecznościowe, grupy łączące entuzjastów danej dziedziny, czy też zwyczajne poznanie kogoś w kawiarni, klubie, lub evencie. Mimo wszystko łatwo nie jest, gdyż rosną nasze wymagania. Nie chcemy po prostu jakiegoś związku, chcemy partnerstwa, równości, chemii, przyjaźni, porozumienia, takiego samego podejścia. Jednym słowem: ideału. Dlatego też może pojawić się poczucie, że gdzieś w końcu czeka na nas perfekcyjna miłość. W zabieganym świecie albo trudno znaleźć nam czas na długie poszukiwania, albo po prostu nie chce nam się na to poświęcać energii. Odpowiedzią na te potrzeby jest nowy trend w randkowaniu, val-core dating. Na czym polega val-core dating? To trend idealny dla zabieganych i chcących szybkich i konkretnych rozwiązań. Takie osoby nie chcą poświęcać dłuższego czasu na poznawanie kogoś i konieczności pracy nad kompromisami. Być może jest to plan na szybkie znalezienie przyszłego małżonka lub kogoś, kto chce w niedługim czasie zostać rodzicem. Po polsku można powiedzieć, że jest to swojego rodzaju wyłożenie kawy na ławę, co oznacza określenie swoich poglądów na pierwszej randce lub jeszcze przed umówieniem się. Dotyczy to na przykład poglądów politycznych, podejścia do osób różnej orientacji, kwestii zmian klimatycznych, finansów, religii, szczepionek, sportu, wyglądu, priorytetów, rodzicielstwa, sposobu wychowania dzieci czy małżeństwa. Chodzi o wszystko, co ważne w związku i w czym chce się uniknąć kompromisów i konfliktów. Choć kompromisy wydają się być zdrowe w związku, to dla niektórych osób są mało satysfakcjonujące, dlatego zadaniowe podejście do randkowania jawi się tak kusząco. Zalety val-core dating Val-core dating wygląda na mało romantyczne, ale może też być bardzo skutecznym podejściem i szybkim sposobem na znalezienie idealnego partnera. Zbieżność poglądów w kluczowych sprawach jest niezwykle ważna, stąd wielka popularność tego trendu. W 2025 roku wiele osób nawet w randkowaniu stawia na praktyczne rozwiązania, które zbliżają do określonego celu szybko i łatwo. Michael Kaye, główny dyrektor ds. komunikacji w OkCupid tak określił trend: Chodzi o to, aby świadomie wybierać, komu poświęcamy swój czas. Przykładem jest nawet program reality show, „Love is blind”, który na celu ma ekspresowe dwutygodniowe randkowanie polegające na rozmowach przez ścianę, bez widzenia się. Uczestnicy jasno deklarują poglądy i oczekiwania, pomijając aspekt pociągi fizycznego. Te szczere rozmowy mają bardzo szybko doprowadzić do ślubu. Minusy i zagrożenia val-core dating Ludzka psychika jest zbyt skomplikowana, żeby kwestię miłości sprowadzić do check-listy, choć oczywiście zdarzają się wyjątki. Niektóre negatywne aspekty partnera mogą objawić się dopiero po czasie, niezależnie od jego poglądów np. nerwowość, agresja, toksyczne zachowania czy narcyzm, którego nie widać na początku. Bywa też, że choć check-lista jest odhaczona w całości, to z czasem okazuje się, że nie ma tego trudnego do określenia „czegoś”: chemii, porozumienia na poziomie emocjonalnym czy intymnym. Już sam program „Love is blind” to pokazuje. Po wyjściu z tak zwanych kabin randkowania w ciemno niewiele par dociera do ślubu. Wspólne mieszkanie weryfikuje, czy lista priorytetów jest ważniejsza tak jak i chemia między parą. Być może też przyśpieszonym tempem rozwijania znajomości odbieramy sobie pewien romantyczny urok początkowej fazy związku. A wspomnienia z tego okresu potrafią być swojego rodzaju związkowym klejem na lata. W ten sposób odbieramy sobie też potencjalną szansę na związek z partnerem nieidealnym, ale którego w praktyce szczerze byśmy pokochali.
Absolutnie hipnotyzujący włoski film o sile kobiet, która latami była „niewidzialna”. Powinna go obejrzeć każda z nas!
Czarno-białe zdjęcia przedstawiają zniszczone, brudne i ubogie ulice doświadczonego wojną Rzymu. Jednocześnie nie jest to wyłącznie portret nędzy, gdyż na tym gruncie rosną też marzenia, tętni życie i oczywiście jest pełno włoskiego temperamentu. „Jutro będzie nasze” to film nie tylko ujmujący klimatem, ale przede wszystkim uderzająca historia o sile kobiet. Sile, która przez wiele lat była niewidzialna.
W tym artykule: „Jutro będzie nasze” – fabuła „Jutro będzie nasze” – recenzja „Jutro będzie nasze” – gdzie obejrzeć? Po zakończeniu seansu „Jutro będzie nasze” mimowolnie złożyłam dłonie do oklasków, chociaż na sali nie było oczywiście twórców, ani specjalnie prowadzonej rozmowy ze znawcami kina. To zakończenie powoduje, że chce się klaskać bohaterkom, które nie są tylko wytworem scenariusza. A są nimi kobiety, które we Włoszech, a więc w kraju przesiąkniętym maczyzmem, nie poddały się, choć mogło się wydawać, że są zupełnie bezradne. Jestem wielką fanką twórczości Eleny Ferrante. Jej najsłynniejsze powieści „Genialna przyjaciółka” czy „Historia zaginionej dziewczynki”, w większości rozgrywają się w Neapolu od lat 50. do 90. Choć miasto zmaga się z ogromnymi problemami, takimi jak przestępczość, bieda, korupcja, to w książkach Ferrante najbardziej uderza przemoc wobec kobiet. Przemoc fizyczna, psychiczna i ekonomiczna. Przemoc tak mocno zakorzeniona, że zdaje się być naturalnym elementem w relacji. Myślałam, że wiem już zatem sporo na temat sytuacji włoskich kobiet w ubiegłym wieku, ale film „Jutro będzie nasze” uświadomił mi kolejny bardzo ważny aspekt. „Jutro będzie nasze” — fabuła Rzym, a raczej jego bardzo biedna część, rok 1946. Ludzie wciąż próbują odnaleźć się po wojnie, a na ulicach stacjonują amerykańskie wojska. Pieniędzy dorabiają się tylko, ci, którzy prowadzą niekoniecznie legalne biznesy, a przynajmniej wybudowane na wątpliwie moralnym fundamencie. Przedsiębiorczość przypisywana jest mężczyznom, co jest pewnym paradoksem, bo kobiety po wojnie już nie „tylko” zajmują się domem, dziećmi, mężem i niedołężnymi rodzicami. Pracują, gdzie tylko mogą i w naturalny sposób stają się multizadaniowe, podejmując przeróżne zawody. Taka jest nasza główna bohaterka, Dalia. Kobieta z trójką absorbujących dzieci, wymagającym opieki teściem oraz mężem, którego charakter określono już w pierwszej scenie trailera. To przemocowiec, wokół którego ona stara się jakoś funkcjonować. Jak można się domyślić, Dalia to pokoleniowy symbol sytuacji kobiet w ówczesnych Włoszech. Przesiąknięci maczyzmem Włosi uważają się za silną płeć. Żyją w przekonaniu, że niepodzielnie rządzą swoimi rodzinami i wszystko opiera się na nich, ale to miliony pozornie słabych żon utrzymują je w ryzach. „Jutro będzie nasze” — recenzja „Jutro będzie nasze” to reżyserski debiut Paoli Cortellesi, która jednocześnie gra główną rolę. Zawodowa aktorka i komiczka stworzyła coś naprawdę niezwykłego. Komedio-dramat o niewidzialnej dla mężczyzn sile kobiet. We Włoszech film ten popularnością pobił nawet „Barbie” i „Oppenheimera”. Jest mądry, zabawny, poruszający, wizualnie urzekający, a jednocześnie na wskroś włoski. Gwarne ulice nęcą energią, ale i odpychają brzydotą. Mamy tu kadry, które aż chciałoby się wydrukować i powiesić na ścianie, cudowną muzykę, a nawet choreografię. I co najważniejsze finał jest bardzo satysfakcjonujący. Poczułam głęboką potrzebę podziękowania wszystkim dzielnym kobietom, które kiedyś wywalczyły dla mojego pokolenia to, co uważamy za oczywiste. Historie takie jak te rozgrywały się nie tylko we Włoszech, ale właściwie niemal wszędzie. Także w domach naszych matek i babć. Dzięki tym wszystkim kobietom tytułowe marzenie ziściło się. Co to oznacza? Przekonajcie się sami i same. „Jutro będzie nasze” — gdzie obejrzeć? Film „Jutro będzie nasze” jest dostępny na kilku platformach streamingowych. Znajdziecie go m.in. na: TVP VOD, Canal+, Polsat Box Go oraz Player.
Serial Netflixa, który przeszedł bez echa, a jest naprawdę świetny. Po obejrzeniu tego kryminału trudno zasnąć
Seriale kryminalne to jeden z najbardziej lubianych gatunków telewizyjnych. Trzeba przyznać, że Brytyjczycy mają wybitny talent do tego typu produkcji, ale jeszcze mroczniejsze bywają seriale skandynawskie. Ta produkcja to tak mocny kryminał, że trudno się od niej oderwać. Porusza najgłębsze emocje i zostaje w pamięci na długo.
W tym artykule: „Kasztanowy ludzik” – fabuła „Kasztanowy ludzik” – recenzja „Kasztanowy ludzik” – zwiastun Ten świetny serial swoją premierę miał w 2021 roku. Zdobył naprawdę dużo pozytywnych opinii, ale nie zyskał większego rozgłosu. A szkoda! Jeśli kochacie mocne seriale kryminalne, które nie są jedynie sensacyjne, ale mają głębszy przekaz, to zdecydowanie warto go obejrzeć. „Kasztanowy ludzik”, bo tak brzmi tytuł produkcji, to skandynawski kryminał, który dosłownie wbija w fotel. Poznajcie szczegóły. „Kasztanowy ludzik” – fabuła Akcja serialu „Kasztanowy ludzik” toczy się na cichych przedmieściach Kopenhagi. Jest sennie i spokojnie, ale to tylko pozory. Na placu zabaw policja znajduje ciało kobiety z odciętą dłonią, obok którego leży tytułowy kasztanowy ludzik. Sprawa zostaje powierzona detektyw Nai Thulin, zmagającej się z problemami osobistymi, oraz jej nowemu partnerowi – Markowi Hessowi. Na pierwszy rzut oka, są od siebie bardzo różni, ale w praktyce dobrze się uzupełniają. Oboje również zmagają się ze swoimi demonami, a swojej pracy poświęcają się wręcz obsesyjnie. Wspomniane zabójstwo szybko zostaje powiązane z zaginięciem córki znanej polityczki, Rosy Hartung. To jednak dopiero wierzchołek góry lodowej, ponieważ śledztwo potoczy się w zaskakującym kierunku. Produkcja pełna jest akcji i dynamiki. Cały czas coś się dzieje. Oprócz tego nie brakuje mroku. Wątki zmuszają do przemyśleń do tego stopnia, że po seansie trudno jest zasnąć. „Kasztanowy ludzik” to naprawdę dobre kino, które zdecydowanie zasługuje na uwagę. „Kasztanowy ludzik” – recenzja „Kasztanowy ludzik” jest tak mroczny, że mógłby uchodzić za horror, chociaż zdecydowanie nie zobaczymy tu zjawisk paranormalnych ani abstrakcyjnych wytłumaczeń. Od początku do końca serial trzyma w napięciu i wywołuje pewien dyskomfort. Akcja dynamiczna jest przez cały czas. Co ważne, rozwiązanie zagadki nie było wcale zaskakujące. Nie było żadnym gwałtownym zwrotem akcji. Z drugiej strony, nie było też oczywiste. Bohaterowie wzbudzają mieszane uczucia. Ci pozornie dobrzy mają wiele na sumieniu, a ci źli mają pełno traum z przeszłości. „Kasztanowy ludzik” porusza też bardzo ważny temat, jakim jest opieka społeczna. Zdecydowanie nie jest to serial dla osób bardzo wrażliwych i o słabych nerwach. Dzieje się w nim naprawdę dużo. Również złego. Natomiast tym, którzy kochają kryminały, dostarczy nie tylko pełnej napięcia rozrywki, ale również materiału do refleksji. „Kasztanowy ludzik” to miniserial (składa się z 6 odcinków), więc można go obejrzeć nawet w jedną noc. I jest to wysoce prawdopodobne, bo naprawdę trudno się od niego oderwać. „Kasztanowy ludzik” – zwiastun Fabuła wzbudziła w was zaciekawienie? Przedstawiamy zwiastun produkcji, który idealnie wprowadza w jej mroczny klimat. „Kasztanowego ludzika” możecie oglądać oczywiście na Netflix. View oEmbed on the source website
Takich filmów o kobietach potrzebujemy. To coś więcej niż komedia – ta historia zszokowała Anglię!
Jakim cudem tak niesamowita historia dopiero teraz zyskała rozgłos? „Wredne liściki” to prawdziwy majstersztyk, wybitny komediodramat, ale i metaforyczna opowieść o rozpaczliwej potrzebie zabrania głosu przez kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Koniecznie trzeba zobaczyć!
W tym artykule: „Wredne liściki” oparte są na prawdziwej historii [zwiastun] „Wredne liściki” – recenzja Choć komedii mamy teraz na pęczki, to jednak niewiele z nich jest naprawdę zabawnych i co ważne – inteligentnych i nieszablonowych. „Wredne liściki” to prawdziwe komediowe objawienie, choć nie jest to komedia w 100%. Punktem wyjścia jest prawdziwa historia, która rozegrała się w małym angielskim miasteczku tuż po I wojnie światowej. Tytułowe wredne liściki zelektryzowały mieszkańców i obiły się szerokim echem w całym kraju. Film oparty jest na mocnej historii, ale bez odpowiedniej formy i obsady byłoby mdło. A tu zgadza się wszystko! Romantyczne filmy na upalne lato (i nie tylko). Najlepsze romanse, które mają w ofercie Netflix, Max i Amazon Prime Rozczulają i rozgrzewają serca. Oglądane w duecie potrafią rozpalić miłosny ogień. Oto najlepsze romanse z platform streamingowych. „Wredne liściki” oparte są na prawdziwej historii [zwiastun] Fani „Bridgertonów” i „Plotkary” zdecydowanie powinni wybrać się do kin na „Wredne liściki”, choć trzeba zaznaczyć, że produkcja ta jest dużo bardziej ambitna. Łączą je anonimowe zgryźliwe wiadomości, ale fabuła zmierza w zupełnie innym kierunku. Wredne liściki są naprawdę bardzo wredne. Początkowo trafiają jedynie do Edith, bogobojnej dojrzałej kobiety mieszkającej z leciwymi rodzicami. Dlaczego? Nie wiemy, kto jest ich autorem, ani dlaczego upatrzył sobie na cel tak spokojną i skromną osobę. W tej roli występuje doskonała Olivia Colman, która po raz kolejny pokazała, jak bardzo wszechstronną jest aktorką. Pierwsze podejrzenie pada na sąsiadkę Edith, Rose (Jessie Buckley), prawdziwą skandalistkę, która klnie jak szewc, a jej styl życia jest wręcz szokujący dla małej społeczności. Jednak dlaczego kobieta, która jest w stanie bez pardonu powiedzieć wszystko w twarz, miałaby bawić się w owe wredne liściki? Wszczęto śledztwo, pełne zwrotów akcji. I jak łatwo się domyślić, po I wojnie światowej, policjantami byli niemal wyłącznie mężczyźni, uprzedzeni i szybcy w osądach. Jest jednak wyjątek, w końcu na pokładzie pojawia się pierwsza policjantka, Gladys (Anjana Vasan). I to ona wbrew wszystkim postanawia rozwikłać zagadkę liścików, które dostaje już całe miasteczko, dlatego sprawa nabrała rozgłosu w całej Wielkiej Brytanii. Zaciekawione (i zaciekawieni)? Zobaczcie zwiastun produkcji. View oEmbed on the source website „Wredne liściki” – recenzja Czarny humor, cięte dialogi, kontrast między sytuacją kobiet a mężczyzn, tworzą wspaniałą całość. Oprócz tego z filmu wybrzmiewa coś bardzo ważnego, potrzeba głosu w świecie urządzonym przez i dla mężczyzn. I czasami musi to być język dosadny, wręcz uderzający, ale dlatego i uwalniający. Dynamika między Olivią Colman a Jesie Buckley jest wspaniała. Są tak różne, a tak zgrane, dlatego tworzą doskonały duet, który wywołuje uśmiech na ustach, a czasami i niedowierzanie. Gdy oglądałam film w kinie, w sali co chwilę rozbrzmiewał śmiech, ale po włączeniu świateł wiele osób miało też zaszklone oczy. Dokładnie takich filmów potrzebujemy. Dlatego jeśli jeszcze nie widziałyście tej produkcji, koniecznie nadróbcie zaległości! Jest teraz dostępny m.in. na platformie MAX, Prime Video i Player.
Ten kryminał w brytyjskim stylu zupełnie mnie zmylił. Zakończenie wbija w fotel!
Brytyjczycy umieją w seriale kryminalne! Już sama przynależność do tej kategorii to najlepsza rekomednacja. Jednak „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki” to nowe spojrzenie na ten gatunek. Eksperyment się udał. I to jak!
W tym artykule: „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki” – fabuła i zwiastun „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki” – recenzja „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki” – obsada Tytuł kompletnie mnie zmylił. Od „Przewodnika po zbrodni według grzecznej dziewczynki” oczekiwałam jedynie lekkiej rozrywki z historią kryminalną (jedynie w tle). Zwiastum też jest trochę mylący, bo sugeruje, że to raczej teenage drama, ale... wcale tak nie jest! Ten serial Netflixa szybko stał się hitem i całkowicie to rozumiem. Historia miłosna, która wydarzyła się naprawdę, chociaż trudno w to uwierzyć. Ten polski film będzie totalnym hitem Ten film ma szansę stać się absolutnym hitem. Opowiada historię wręcz nieprawdopodobną, ale prawdziwą. Ruszyły zdjęcia do nowego produkcji Macieja Sobieszczańskiego, „Przez ścianę”. W rolach głównych Maria Dębska i Jakub Gierszał. „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki” – fabuła i zwiastun 17-letnia Pippa jest pilną uczennicą, która swoje życie planuje w Excelu. Jest inteligentna, bardzo poukładana, ma świetne relacje z rodzicami i przyjaciółmi. Podczas gdy jej rówieśnicy pracują nad swoimi projektami naukowymi, ona na warsztat bierze tajemniczą sprawę morderstwa sprzed lat. Chodzi o tajemniczą śmierć starszej koleżanki – Addie i jej chłopaka, domniemanego mordercę. Pippa nie wierzy w wyniki śledztwa i zamierza podważyć kompetencje policji. Plan obmyśla w przerwach między szkołą a spotkaniami z przyjaciółmi. Nie da się nie zauważyć humorystycznego tonu pomimo wagi sprawy i raczej widzimy tu upartą kujonkę, która znalazła kolejne pole do wykazania się i myśli, że będzie genialnym detektywem. Szczególnie gdy wprost mówi, że do pomocy szuka swojego Watsona (i go znajduje). Dlatego też od „Przewodnika po zbrodni według grzecznej dziewczynki” nie oczekiwałam zbyt wiele i włączyłam go bezrefleksyjnie do porannej sobotniej kawy. Nie róbcie tak, bo trudno wstać z kanapy. View oEmbed on the source website „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki” – recenzja Choć zakładałam, że dostanę teenage dramę, to jest to prawdziwy kryminał w brytyjskim stylu, tyle, że w nowym, młodzieżowym wydaniu. Młodzieżowy wcale nie znaczy jednak wcale infantylny czy niedojrzały. Mamy tutaj klimat małego brytyjskiego miasteczka, które przypomina nieco te z „Sex Education”, ale i „Broadchurch”. Spokojne, sielskie, ale pełne tajemnic. Serial balansuje na krawędzi obyczajówki, dramatu, kryminału i komedii i jest to naprawdę udane połączenie. Co najważniejsze, nie jest dziecinny! Porusza kilka ważnych współcześnie zagadnień, które są bliskie nie tylko nastolatkom. Rozwiązanie zagadki jest satysfakcjonujące i logiczne. Pippa nie jest jedynie kujonką, to mądra wrażliwa dziewczynka, która ma ogromne poczucie sprawiedliwości. Da się ją lubić tak, jak i resztę bohaterów, jej patchworkową rodzinę i paczkę przyjaciół, wplątanych w intrygę. Mamy tu wątek klasowości, a także trudne etycznie wybory. Zagadka ma kolejne warstwy, ale nie są nielogicznymi zwrotami akcji. Serial „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki” nie jest produkcją genialną, czy bardzo innowacyjną, ale zdecydowanie wartą zobaczenia, bo jest świetną rozrywką, która trzyma w napięciu. Nowy film z Juliette Binoche jest hipnotyzujący. „Bulion i inne namiętności” to perła kina francuskiego Tylko Francuzi mogli zrobić film tak apetyczny, że poezję dostrzec można nawet w siekaniu cebuli. „Bulion i inne namiętności” to uczta dla oczu. I nie tylko. „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki” – obsada W roli głównej występuje Emma Myers, którą znamy z serialu „Wednesday". Bycie inteligentną, irytującą, a zarazem uroczą postacią tu też wyszło jej naprawdę dobrze. Jej Watsonem został Ravi, grany przez Zaina Iqbala. To naprawdę dobry, dynamiczny duet, który doskonale się uzupełnia. Na drugim planie mamy szereg aktorów znanych z brytyjskich seriali m.in. „Bridgertonów”, „Śmierć w Pemberley” i „EastEnders”. „Przewodnik po zbrodni według grzecznej dziewczynki” ma jedynie 6 odcinków, zatem ogląda się go szybko i nie ma też w zasadzie żadnych dłużyzn. To adaptacja bestsellerowej książki, która ma kolejne części, zatem wiele wskazuje na to, że Pippa jeszcze powróci. Serial szybko stał się hitem Netflixa, dlatego zupełnie mnie to nie zdziwi i z przyjemnością spotkam się z tą pokręconą prymuską ponownie.
„Randka w ciemno” to nie tylko film, ale historia, która wydarzyła się naprawdę. Tak morderca zdobywał swoje ofiary
Program „Randka w ciemno” był amerykańskim telewizyjnym hitem. Aura wokół niego gwałtownie zmieniła się, gdy okazało się, że jeden z uczestników zgłosił się do udziału z zupełnie innych powodów niż szukanie miłości. A ten film opowiada właśnie o tym.
W tym artykule: Morderca w programie randkowym Film „Randka w ciemno” – reżyserski debiut Anny Kendrick Film „Randka w ciemno” – recenzje W latach 70. w Stanach Zjednoczonych program „Randka w ciemno” przyciągał przed telewizory miliony widzów. Był to teleturniej, w którym kobieta, nie widząc kandydatów, a jedynie słuchając ich odpowiedzi, miała wybrać spośród trzech mężczyzn tego, z którym chciałaby się wybrać na tytułową randkę w ciemno. Prosta formuła programu była pozbawiona kontrowersji i opierała się na sprzedaży wizji romantycznej, ślepej miłości. Wszystko zmieniło się, gdy w programie pojawił się Rodney Alcala. Kultura na weekend: Emma Stone i specyficzne kino Yórgosa Lánthimosa w nowej odsłonie. Tutaj absurd goni absurd Szumnie zapowiadany film „Rodzaje życzliwości” w reżyserii Yórgosa Lánthimosa już w kinach. To dobre, ale specyficzne kino. Historie, które tym razem serwuje nam ceniony twórca, mogą wywoływać dyskomfort u niektórych widzów i widzek. Morderca w programie randkowym Historia zaczyna się od Cheryl, aspirującej aktorki, której wciąż nie udaje się rozwinąć kariery. Jej menedżer wpada na pomysł, że zwróci na siebie uwagę, występując w programie „Randka w ciemno”. Cheryl nie przyszła tam szukać miłości, ale okazało się, że jeden z kandydatów naprawdę ją zaintrygował. Udzielał ciekawych odpowiedzi, był błyskotliwy i ujmujący. Zaiskrzyło między nimi, mimo że dzieliła ich ściana. Nikt nie wiedział, że Rodney Alcala, który sprawiał wrażenie spokojnego i ujmującego mężczyzny, przyszedł tam po swoją kolejną ofiarę. Był seryjnym mordercą, który miał już na swoim koncie kilka zabójstw, ale dla policji wciąż pozostawał nieuchwytny. Był powalający, była w nim jakaś zuchwałość. Jest bardzo atrakcyjny, ludzie go pokochają! Jak potoczy się dalej ta mroczna historia? Film „Randka w ciemno” – reżyserski debiut Anny Kendrick O tym opowie film „Randka w ciemno”, określany jako thriller, choć wiele wskazuje na to, że będzie miał również elementy horroru. Jest to reżyserski debiut Anny Kendrick, aktorki nagrodzonej Oscarem. Anna wciela się również w główną postać – Cheryl, natomiast Rodneya Alcalę gra Daniel Zovatto. W obsadzie znaleźli się także Nicolette Robinson, Tony Hale, Kathryn Gallagher, Kelley Jakle oraz Autumn Best. View oEmbed on the source website Film „Randka w ciemno” – recenzje Czy warto obejrzeć film „Randka w ciemno”? Ciekawa opinii zajrzałam na stronę portalu Filmweb, gdzie przeczytałam recenzje zarówno krytyków i krytyczek filmowych, jak i użytkowników. Co ciekawe, ocena łączna krytyków (6,3) jest wyższa, niż ocena łączna widzek i widzów (5,9).
Nadal nie mogę dojść do siebie po obejrzeniu tego serialu. „Most Zbrodni” to arcydzieło dramatu kryminalnego
Dawno nie czułam takiego niepokoju, dyskomfortu i złości podczas oglądania serialu. I nie był to ani horror, ani męcząca obyczajówka. „Most zbrodni” to przerażająca, prawdziwa historia, która uderza w czułe struny. Oprócz tytułowej zbrodni ukazuje kilka innych problemów w małych społecznościach.
W tym artykule: „Most zbrodni” – prawdziwa historia morderstwa Reeny Virk „Most zbrodni” – recenzja Miniserial kryminalny „Most Zbrodni” – recenzje na Filmweb Kiedyś natknęłam się na wypowiedź matki zamordowanej dziewczyny, na temat podcastu kryminalnego opisującego jej historię. Podcastu pełnego drastycznych opisów, dziwnej ekscytacji brutalnością i okraszonego sensacyjną, a do tego jeszcze nieco tandetną muzyką. Co gorsza, była to interpretacja wydarzeń, nie same fakty. Matka ofiary odpowiedziała: „Robi mi się niedobrze, gdy słyszę tę muzykę, a w komentarzach zachwyconych fanów czytam: Dziękuję, nowy odcinek przesłuchałam do porannej kawy i jestem zachwycona. Do cholery, tu chodzi o moje dziecko, a nie waszą rozrywkę i robienie na tym pieniędzy”. I od tamtej pory z podcastami kryminalnymi i serialami true crime mam duży problem. Odnoszę wrażenie, że ofiary przestały być tak ważne, jak powinny, a na pierwszym planie znalazła się dziwna fascynacja mordercami. Twórcy bez skrupułów wykorzystują tę nowo narodzoną społeczną potrzebę, co doskonale pokazała fascynacja Dahmerem, na którego zaczęto nawet stylizować się podczas Halloween. Rodziny ofiar były zdruzgotane, a trauma odżyła na nowo. Dlatego też do „Mostu zbrodni” podeszłam z dystansem. Ku mojej uldze twórcy wiedzieli, jak opowiedzieć dramatyczną historię z szacunkiem, mądrze i z kilku perspektyw. Takie produkcje wręcz trzeba oglądać. Kultura na weekend: „Doppelgänger. Sobowtór” powrócił jako serial. I jest jeszcze lepszy. Jakub Gierszał to doskonały wybór do roli agenta [recenzja] Najpierw film, teraz serial. „Doppelgänger. Sobowtór” z Jakubem Gierszałem w roli agenta specjalnego powraca w wielkim stylu. Produkcja właśnie trafiła na popularną platformę streamingową. „Most zbrodni” – nie tylko serial, ale prawdziwa historia morderstwa Reeny Virk Historia 14-letniej Reeny Virk odbiła się szerokim echem, zatem trudno o spoilery. W Saanich, w Kolumbii Brytyjskiej, 14 listopada 1997 roku Virk została zamordowana przez swoich rówieśników pod tytułowym mostem nad jeziorem Gorge Waterway. Przebieg zbrodni, motywacje, no i oczywiście wiek morderców zszokowały całą Kanadę, a niewiele później i świat. Twórcy serialu postanowili zbadać wszystko, co działo się wokół niej wcześniej i później. Scenariusz powstał na podstawie książki lokalnej pisarki Rebecci Godfrey, która szczegółowo opisała te wydarzenia, a także ze wspomnień ojca Reeny, zeznań świadków i rozmów. Wszystko to umożliwiło spojrzenie na sprawę z kilku perspektyw. Dzięki temu zobaczyliśmy, co może dziać się w małej kanadyjskiej społeczności, w której odnaleźć muszą się imigranci i rdzenni mieszkańcy. Są to wątki bardzo ważne, ale jednak poboczne, w pewien sposób dopełniające temat główny. Na zachętę zobaczcie zwiastun miniserialu „Most zbrodni”. View oEmbed on the source website „Most zbrodni” – recenzja Całe szczęście, twórcy miniserialu „Most zbrodni”, który należy zaliczyć do dramatu i kryminału, nie stracili tego z oczu tego, co najważniejsze. I nie chcieli nikogo karmić sensacyjnością, wtórnie traumatyzując rodzinę. Serial koncentruje się na ofierze i grupie nastolatków zaangażowanych w różnym stopniu w jej morderstwo. I choć czynu nie da się niczym usprawiedliwić, to dowiadujemy się, co z czego wynika. A owa grupa nastolatków również doświadcza bardzo mocnych podziałów, które prowadzą do dramatycznych w skutkach napięć. Serial opowiada o prawdziwym wydarzeniu. Choć dodano do niego kilka fikcyjnych wątków, w żaden sposób nie przekłamuje obrazu i nie dodaje sztucznego dramatyzmu. Serial bardzo doceniam również za to, jak ukazał ten specyficzny okres w życiu nastolatków. Chęć przynależności do jakiejkolwiek grupy daje poczucie schronienia w okresie, w którym można absolutnie się pogubić. Choć wiemy już dużo o zjawisku bullyingu, to serial „Most zbrodni” pokazuje go czarno na białym, co we mnie wzbudziło niepokój, dyskomfort i złość. To jednak bardzo cenne emocje, które dają do myślenia i mimowolnie przenoszą do okresu liceum czy gimnazjum. I pewnie dla wielu osób nie będą to miłe wspomnienia, jednak teraz można na nie spojrzeć z nowej perspektywy. Myślę, że serial „Most zbrodni” powinni obejrzeć rodzice, nie tylko ci zmagający się z problemami wychowawczymi, bo wielu nastolatków potrafi doskonale maskować swój ból. Z serialu można wyciągnąć wnioski i spojrzeć z większą uważnością na emocje nastolatka. Dom, w którym można liczyć na wysłuchanie bez oceniania, to prawdziwy skarb. Aktorzy występujący w serialu, zarówno młodsi, jak i dorośli, są absolutnie niesamowici. Jedną z głównych postaci gra znakomita Lily Gladstone, która za swój debiut aktorski w „Czasie czerwonego księżyca” zdobyła Zloty Glob. Miniserial „Most zbrodni” można obejrzeć na Disney +. Miniserial kryminalny „Most Zbrodni” – recenzje na Filmweb Moje wrażenia już znacie. Z ciekawości sprawdziłam, czy pokrywają się z wrażeniami internautek i internautów. Zajrzałam do recenzji serialu na stronie Filmweb, a wśród nich znalazłam takie:
Ten serial spodoba się fanom „Wielkich kłamstewek” i „Od nowa”. Groteskowy, ale wciągający
Ten serial stawia na znane nam środki, ale to nie znaczy, że jest wtórny. Adaptacja powieści Elin Hilderbrand bardzo szybko stała się hitem, bo „Para idealna” przypomina nam produkcje znane i lubiane. Jednak nie jest to jedyny powód.
W tym artykule: „Para idealna” – fabuła „Para idealna” – recenzja „Para idealna” - zwiastun Dla Nicole Kidman zeszły rok był niezwykle intensywny. Do polskich kin niedawno trafił jej najnowszy film „Babygirl”, który stanowił dla niej wyjątkowe wyzwanie ze względu na sceny erotyczne. Na początku 2024 mogliśmy zobaczyć ją w interesującym miniserialu „Ekspatki”, a niewiele później wystąpiła w komedii romantycznej Netflixa „Sprawa rodzinna”. Choć film nie zebrał zbyt pochlebnych recenzji, dotknął ważnego tematu – relacji dojrzałej kobiety z młodszym mężczyzną. Teraz Kidman ponownie pojawia się na Netflixie, tym razem w miniserialu kryminalnym „Para idealna”. Produkcja momentalnie stała się hitem i pozostawała na szczycie rankingów przez długi czas. Czy warto obejrzeć? Nicole Kidman w thrillerze erotycznym! Pierwszy raz tak bardzo obnażyła się fizycznie i psychicznie. „Nie chcę już tego robić” Gdy tak doświadczona aktorka jak Nicole Kidman mówi, że rola wyczerpała ją psychicznie i fizycznie, to znaczy, że czeka nas potężna dawka emocji. Na trwającym festiwalu w Wenecji odbędzie się premiera jej najnowszego filmu, o niewinnie brzmiącym tytule „Babygirl”. Choć Kidman ma już na koncie śmiałe sceny, wszystko wskazuje na to, że jeszcze nigdy nie widzieliśmy jej w tak odważnych. „Para idealna” – fabuła Trwają przygotowania do towarzyskiego wydarzenia sezonu. Syn jednej z najbogatszych rodzin na Nantucket (wyspa u wybrzeży Massachusetts), Benjie (Billy Howle), ma ożenić się z dziewczyną z zupełnie innego środowiska. Amalia (Eve Hanson), choć jest urocza, śliczna i inteligentna, to pochodzi z klasy średniej, co dla rodziców pana młodego stanowi swoisty mezalians. Postanawiają jednak ukryć swoje uprzedzenia za fasadą przepychu i długą listą prominentnych gości na weselu. Centralną postacią jest matka pana młodego, słynna pisarka Greer Garrison Winbury, grana przez Nicole Kidman. Emanująca elegancją Greer razem z przystojnym mężem Tag'iem (Liev Schreiber) po 30 latach małżeństwa uchodzą za „parę idealną”. I wciąż jest między nimi dużo wyraźnie pokazanej namiętności, której zazdroszczą im inni. Do domu zjeżdżają się pozostali członkowie rodziny, w tym drugi syn pary, Thomas (Jack Reynor), wraz z ciężarną żoną Abby (Dakota Fanning). To para bufonów tak wrednych, jak tylko można sobie wyobrazić. Na pokładzie mamy również problematycznego nastoletniego Willa. W oczach postronnych cała rodzina uchodzi za wzór, jednak za tą piękną fasadą skrywają się rodzinne sekrety, które zaczną wychodzić na jaw po znalezieniu ciała niedaleko domu w dniu ślubu. Do akcji wkracza dwójka detektywów, którzy szybko odkrywają kolejne starannie ukrywane tajemnice. Każdy jest podejrzany. „Para idealna” – recenzja Serial „Para idealna” wyraźnie przypomina produkcje takie jak „Wielkie kłamstewka” i „Od nowa”. Z resztą w obu grała Nicole Kidman. W poprzednich rolach aktorka często wcielała się w bohaterki, którym współczujemy – ofiary swoich partnerów. „Para idealna” to wyjście z tej szufladki. Tutaj Kidman znajduje się po drugiej stronie barykady, choć nie jest to jednoznacznie zła postać. Aktorka dosłownie błyszczy w tej roli, ale reszta obsady doskonale jej dorównuje. Postaci drugoplanowe są dobrze rozwinięte i interesujące, stanowią coś więcej niż tło dla głównych wydarzeń.Na szczególną uwagę zasługują dwie, jakże ważne dla historii, przyjaciółki rodziny: Merritt Monaco, grana przez Meghann Fahy oraz Isabel grana przez Isabelle Adjani. Choć nie jest to serial głęboko eksplorujący ludzką psychikę, udaje się w nim pokazać złożoność potrzeb, które często się wykluczają. Fani wcześniej wymienionych seriali będą zadowoleni z prowadzenia fabuły, choć „Para idealna” nie dorównuje im poziomem. Z niewyjaśnionych przyczyn w serialu zobaczyć możemy wstawki nieco groteskowe, które wydają się wręcz nie na miejscu, jak np. czołówka, która odbiera powagę historii. Nie jest to produkcja, która zapadnie na długo w pamięć, ale z pewnością będzie przyzwoitą rozrywką na wieczór. Produkcji nie można odmówić też tego, że niesamowicie wciąga. Chcemy dowiedzieć się, kto popełnił zbrodnię, a podejrzani są wszyscy. Tak naprawdę każdy ma jakiś motyw. „Para idealna” skutecznie wodzi za nos i trzyma w napięciu aż do końca. „Para idealna” - zwiastun Jeśli historia was zainteresowała, przedstawiamy zwiastun produkcji. Dobrze wprowadza on w jej tajemniczy, niekiedy mroczny klimat. „Parę idealną” możecie oglądać na Netflixie. View oEmbed on the source website
Ten francuski film hipnotyzuje. Pełen namiętności, romansu i... dobrego jedzenia
Tylko Francuzi mogli zrobić film tak apetyczny, że poezję dostrzec można nawet w siekaniu cebuli. Ta produkcja to istna uczta dla oczu. I nie tylko. Zobaczcie!
W tym artykule: „Bulion i inne namiętności” – fabuła i recenzja „Bulion i inne namiętności” – składniki, czyli obsada na najwyższym poziomie „Bulion i inne namiętności” - zwiastun, gdzie obejrzeć? Produkcji skupiających się na sztuce kulinarnej mamy całkiem sporo i każda z nich na swój sposób cieszy oko oraz pobudza apetyt. Wśród nich warto wymienić takie dzieła jak „Menu”, „The Bear”, czy „Ugotowany”. Ukazują one jednak obraz, w którym dominują nerwowość i rywalizacja. Można odnieść wrażenie, że gwiazdki Michelina, dążenie do perfekcji oraz walka o przetrwanie na rynku odebrały szefom kuchni czystą radość z gotowania. „Bulion i inne namiętności” jest jednak zupełnie inny. Każe się zatrzymać i po prostu chłonąć. W końcu o to chodzi w najlepszym daniu - o delektowanie się. Poznajcie szczegóły filmu. „Bulion i inne namiętności” – fabuła i recenzja Akcja produkcji rozgrywa się w drugiej połowie XIX wieku. Bohaterami są wybitna kucharka Eugénie oraz gastronom, kucharz i smakosz Dodin. Bohaterowie pracują i mieszkają razem, idealnie się dopełniają - razem wpadają na wizjonerskie pomysły. W „Bulionie i innych namiętnościach” obserwujemy moment, gdy dochodzi do pewnego kulinarnego przełomu. Kucharze nie chcą kontynuować wielowiekowej tradycji stołów uginających się od jedzenia. Pragną lekkości, smakowania, zaspokajania zmysłów zamiast ciężkiego żołądka. Dzięki temu widzimy na ekranie odę do warzyw i owoców, ale bez układania ich pęsetą w imię perfekcyjnej kompozycji na talerzu. Spontaniczność, sielskość, wiejskość oraz natura odgrywają ogromną rolę w podejściu do gotowania i podawania dań. Każdy ruch bohaterów jest pełen gracji, niczym w tańcu. Siekanie, układanie, ubijanie i smażenie docierają do zmysłów widza tak bardzo, że siedząc w fotelu kinowym, niemal naprawdę poczułam skwierczące z tymiankiem warzywa na patelni, polane klarowanym masełkiem. I jeszcze ten tytułowy bulion! Majstersztyk i wyraz namiętności do gotowania Eugénie i Dodina. Jednak oprócz kulinariów film ma kolejne warstwy do odkrycia i są one równie interesujące. Melodramat zaskakuje i wzrusza na różnych poziomach. Nie chcę już więcej spoilerować, przekonajcie się sami. Każdy, kto lubi kameralne, wręcz intymne kino i przy okazji kocha gotować, rozpłynie się na tym filmie. „Bulion i inne namiętności” to prawdziwa uczta dla zmysłów, która nie tylko ukazuje piękno kulinarnych arcydzieł, ale również przypomina, że gotowanie może być aktem miłości i pasji. A tego zdecydowanie w produkcji nie brakuje. W czasach, gdy sztuka kulinarna często podlega presji perfekcji i rywalizacji, film zachęca nas do zwolnienia tempa i czerpania radości z prostych, ale pięknych chwil (w kuchni i nie tylko). „Bulion i inne namiętności” – składniki, czyli obsada na najwyższym poziomie Jak w przypadku każdego smakowitego dania, sukces polega na najlepszych składnikach i ich odpowiednim połączeniu. Reżyserem tego wysmakowanego filmu jest Tran Anh Hung, który scenariusz luźno oparł na powieści Marcela Rouffa, inspirując się autentyczną postacią Anthelme’a Brillata-Savarina. Co warto podkreślić, Tran za reżyserię tego filmu otrzymał Złotą Palmę w Cannes. Kadry, montaż i muzyka razem dają efekt wręcz poetycki. Za oprawę kulinarną „Bulionu i innych namiętności” odpowiada Pierre Gagnaire - słynny francuski szef kuchni. Zatem nic nie jest tu jedynie inscenizacją. W role główne wcielili się świetni Juliette Binoche i Benoit Magimel. Ta dwójka to prawdziwa śmietanka francuskiego kina. Chemia między aktorami jest bardzo naturalna i szczególnie wyczuwalna. Razem ogląda się ich wspaniale. Na ekranie zobaczyć możemy również Emmanuela Salingera, Patricka d'Assumçao, Galatéę Bellugi czy Jana Hammeneckera. Stworzyli oni ciekawe postacie drugoplanowe, które bardzo dobrze pokazują, czym tak naprawdę jest sztuka kulinarna wolna od wymagań i ograniczeń. „Bulion i inne namiętności” - zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli nabraliście apetytu i chcecie skosztować „Bulionu i innych namiętności”, poniżej przedstawiamy zwiastun filmu. Idealnie wprowadzi was w jego klimat. Gdzie obejrzeć produkcję? Macie kilka opcji. Możecie zrobić to w formie wypożyczenia. Film dostępny jest na TVP VOD, Player, Canal+ czy Polsat Box Go. Bon appétit! View oEmbed on the source website
Nowy film z Kate Winslet to portret kobiety nieustraszonej. Jedna z najważniejszych produkcji 2024 roku
To opowieść o oszałamiającej odwadze i niestrudzonej walce o swoje prawa. Portret kobiety nieustraszonej, działającej z misją. Śmiało można powiedzieć, że Kate Winslet była jedynym słusznym wyborem do tej roli. Koniecznie zobaczcie.
W tym artykule: Kim była Lee Miller? „Lee. Na własne oczy” – Kate Winslet w roli głównej „Lee. Na własne oczy” - zwiastun, gdzie obejrzeć? Aż trudno uwierzyć, że ta niezwykła kobieta dopiero teraz zyskała należytą uwagę. Twórcy biografii Lee Miller walczyli o ekranizację jej losów przez niemal 10 lat. Branża nie była jednak zbyt zainteresowana tą produkcją. Na szczęście udało się! W 2024 roku światło dzienne ujrzał film „Lee. Na własne oczy”. To nieprawdopodobna historia o kobiecie, która została korespondentką wojenną magazynu „Vogue”. Zobaczcie koniecznie! Zamiast „It ends with us” zobacz serial „Wszystkie kwiaty Alice Hart”. Poruszający, mroczny i wybitnie kobiecy Film „It ends with us” miał być jedną z najważniejszych premier tego roku. To ekranizacja bestsellera New York Timesa autorstwa Collen Hoover, mającego fanów na całym świecie. Niestety odbiór filmu zrujnowała główna bohaterka, Blake Lively. Jeśli chcecie zobaczyć produkcję, która z wyczuciem łączy tematy bliźniaczo podobne, to zdecydowanie polecam miniserial „Wszystkie kwiaty Alice Hart”. Kim była Lee Miller? Lee Miller w latach 30. była wziętą modelką, pozującą do zdjęć publikowanych w najznakomitszych magazynach. Inspirowała artystów, pozowała do portretów. Była piękna, nieco eteryczna i nietuzinkowa. Mało kto pomyślałby, że ta z pozoru delikatna dziewczyna zapragnęła porzucić wygodne życie na rzecz wojennej zawieruchy. Lee Miller umiała świetnie pozować, ale chciała stanąć po drugiej stronie obiektywu i ukazywać prawdę. Tę najbardziej okrutną, bo podczas II wojny światowej. Bez wahania ruszyła na front, a jej relacja z „Vogue'em” zmieniła charakter z modowego na brutalny. To właśnie dla tego magazynu tworzyła dramatyczną dokumentację ukazującą okrucieństwo wojny. Podążała za umęczonymi żołnierzami, pokazywała wyzwolenie Paryża, uwieczniała pracę personelu medycznego, udała się do sierocińca pełnego przerażonych dzieci, aż w końcu pojechała do Dachau. Dzięki niej świat ujrzał dramat ofiar Holocaustu, krematoria i stosy ludzkich kości. To Lee Miller jest autorką zdjęcia, które na zawsze zapisało się na kartach historii – zrobiła je w mieszkaniu Hitlera. Sama zapozowała w wannie w mieszkaniu Hitlera w Monachium (po tym, jak zostało ono zarekwirowane przez wojska amerykańskie), zmywając błoto z Dachau w dniu jego samobójstwa w 1945 roku. To wszystko niemal zrujnowało ją psychicznie, jednak ważniejsza była dla niej prawda. Fotografka wiedziała, że ktoś musi ukazać wielowymiarowe okrucieństwo wojny. I właśnie o tym opowiada film „Lee. Na własne oczy”. W znakomity sposób przedstawia historię modelki, a później fotografki i korespondentki wojennej. Emocji i napięcia zdecydowanie nie brakuje. To jedna z lepszych produkcji 2024 roku, pozycja obowiązkowa. „Lee. Na własne oczy” – Kate Winslet w roli głównej Jakimś cudem pamięć o dokonaniach Lee Miller przygasła. Całe szczęście nie w oczach odtwórczyni głównej roli, Kate Winslet, która od lat chciała zrobić o niej film. Lee to kobieta, którą niesamowicie podziwiam. Była niezwykłą myślicielką, kochającą matką, pełną pasji kochanką, która uwielbiała życie. Dzięki swej pracy na froncie została bohaterką i prawdziwą ikoną – mówi aktorka. Reżyserka, Ellen Kuras, od razu zauważała podobieństwo między fizyczne obiema kobietami i zaangażowała aktorkę do filmu. Jednak podobieństwo to nie wszystko. Winslet zafascynowana jest Miller od dawna i napisała nawet przedmowę do jej biografii. W „Lee. Na własne oczy” gwiazda jest doskonała. W pozostałych rolach zobaczymy prawdziwą aktorską śmietankę. Na ekranie zobaczymy też Alexandra Skarsgarda, Marion Cotillard, Andy'ego Samberga i Josha O'Connora. „Lee. Na własne oczy” - zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli historia Lee Miller zafascynowała również was, przedstawiamy zwiastun produkcji, który idealnie wprowadza w jej brutalny klimat. Powtórzymy się, ale Kate Winslet jest w tej roli naprawdę świetna. Zobaczcie poniżej. View oEmbed on the source website Film grany był w kinach, jednak szybko pojawił się w streamingu. Aktualnie obejrzycie go w kilku serwisach w formie wypożyczenia. „Lee. Na własne oczy” dostępny jest na Canal+, Polsat Box Go, Playerze czy TVP VOD w cenie kilkunastu złotych. Naprawdę warto. Najbardziej wyczekiwany film roku to... rozczarowanie! Nie dajcie się nabrać na znane nazwiska Na ekranizację bestsellerowej powieści „It Ends With Us” niecierpliwie czekali fani na całym świecie. Do kin już w pierwszych dniach popędziły tłumy, zarówno czytelników, jak i tych, którzy z powieścią nie mieli do czynienia, za to ulegli magii skutecznej promocji filmu. W tym gronie byłam i ja. Niestety z kina wyszłam rozczarowana i z pytaniem: Ale co to właściwie miało być?
TOP 7 najlepszych miniseriali opartych na faktach. Uważam, że to prawdziwe perełki!
Miniseriale w ostatnich latach zrobiły prawdziwą furorę. Naszą szczególną ciekawość wzbudzają te oparte na prawdziwych historiach, które nierzadko wprost mrożą krew w żyłach. Oto subiektywna lista najlepszych miniseriali kryminalnych i psychologicznych.
W tym artykule: Lekomania – epidemia w USA Zepsuta krew – historia Elisabeth Holmes Pod sztandarem nieba – Mormoni w USA Unorthodox – ucieczka od ortodoksów Jak nas widzą – historia „Piątki z Central Parku” Miłość i śmierć – wstrząsające morderstwo po sąsiedzku Reniferek – opowieść o stalkingu Życie pisze najlepsze scenariusze, dlatego niektóre historie wręcz proszą się o ekranizację. Są tak mroczne, że trudno uwierzyć, iż wydarzyły się naprawdę, co sprawia, że są jeszcze bardziej wciągające. Świadomość, że to, co widzimy na ekranie, wydarzyło się naprawdę, zmienia nasze podejście do historii. Co ważne, miniserial oferuje zamkniętą fabułę i niewielką liczbę odcinków, które często można „połknąć” w jedną noc. W ostatnich latach pojawiło się kilka prawdziwych perełek, które warto poznać. Oto kilka, które uważam za prawdziwe perełki. Ten serial bije wszystkie inne na głowę! „Most nad Sundem” to perełka wśród skandynawskich kryminałów Gdyby zrobić listę najlepszych seriali kryminalnych, to z pewnością „Most nad Sundem” znalazłby się na niej naprawdę wysoko. Mało która produkcja może pochwalić się tak wysokimi ocenami, zarówno od widzów, jak i krytyków. O czym opowiada? „Lekomania” – epidemia w USA Serial „Lekomania” opowiada o poważnym problemie, który do dziś dziesiątkuje amerykańską społeczność. Przedstawia początki epidemii uzależnień od opioidów, a konkretnie od oxykontinu – leku reklamowanego jako bezpieczny i o niskim potencjale uzależniającym. Widzimy, jak koncern farmaceutyczny manipuluje faktami, a także osobiste tragedie ludzi, którzy zostali oszukani i popadli w wyniszczający nałóg. To produkcja, która budzi narastającą frustrację i gniew wobec systemu, który zawiódł miliony ufających opiece zdrowotnej osób. Serial dostępny na Disney+. „Zepsuta krew” – historia Elisabeth Holmes Serial „Zepsuta krew” również podejmuje temat medycznych oszustw w USA. Historia Elisabeth Holmes wstrząsnęła światem – najpierw uznano ją za geniusza, potem za oszustkę. Holmes chciała zrewolucjonizować diagnostykę krwi, twierdząc, że za pomocą jednej kropli można wykryć wiele chorób. Jej wizja zdobyła ogromne poparcie inwestorów, ale okazała się utopią, co Holmes starała się ukryć. Serial pokazuje mechanizmy manipulacji i to, jak obsesja wielkości może zniszczyć człowieka. Produkcja dostępna na Disney+. „Pod sztandarem nieba” – Mormoni w USA „Pod sztandarem nieba” to kolejny serial ukazujący mroczną stronę Stanów Zjednoczonych. Poznajemy w nim odłam religijny – Mormonizm, jego historię i ewolucję. Choć poligamia została oficjalnie porzucona, wciąż zdarzają się wyjątki, co budzi kontrowersje. Serial to nie tylko kryminał, w którym szukamy odpowiedzi na pytanie, kto zabił, ale także opowieść o fanatyzmie religijnym i moralnych dylematach śledczych. Serial dostępny na Disney+. „Unorthodox” – ucieczka od ortodoksów Serial „Unorthodox” opowiada o fanatyzmie religijnym w społeczności ortodoksyjnych Żydów. Główna bohaterka, Esty, to 19-latka, która ucieka z restrykcyjnego środowiska, gdzie była zmuszona do małżeństwa. Nie miała prawa do edukacji, pracy ani samorealizacji – jej rolą było rodzenie dzieci. Ucieczka to nie tylko akt desperacji, ale i ogromne ryzyko, ponieważ społeczność nie zamierza tak łatwo jej odpuścić. Serial dostępny na Netflixie. https://www.youtube.com/watch?v=Nixgq1d5J7g „Jak nas widzą” – historia „Piątki z Central Parku” Sprawa Tomasza Komendy wstrząsnęła Polską, podobnie jak sprawa „Piątki z Central Parku” w USA. Serial „Jak nas widzą” przedstawia historię grupy czarnoskórych nastolatków niesłusznie oskarżonych o gwałt, którego nie popełnili. Spędzili w więzieniu 12 lat, zanim prawdziwy sprawca przyznał się do zbrodni, co potwierdziły badania DNA. Produkcja obnaża mechanizmy instytucjonalnego rasizmu oraz ukazuje, jak niesłuszne skazanie potrafi zniszczyć życie, nawet po udowodnieniu niewinności. Serial dostępny na Netflixie. To najbardziej obrzydliwy i absurdalny film, jaki widziałam. Demi Moore przeszła samą siebie Demi Moore od lat nie miała okazji do zagrania w czymś naprawdę znaczącym. Teraz udowodniła swój talent – i zrobiła to w filmie, który wręcz szokuje. Wielu krytyków twierdzi nawet, że to najważniejsza rola w jej karierze. „Substancja” wciąga, hipnotyzuje, jakimś cudem potrafi bawić, po to, by zaraz obrzydzić widza do granic możliwości. Nikt nie przejdzie obok tego filmu obojętnie. „Miłość i śmierć” – wstrząsające morderstwo po sąsiedzku Candy Montgomery zadała swojej przyjaciółce Betty Gore ponad 40 ciosów siekierą, po czym wróciła do domu, wzięła prysznic i zajęła się dziećmi. Śledztwo trwało, zanim ustalono, kto zabił. Nikt nie spodziewał się, że sprawczynią okaże się przykładna, religijna członkini społeczności. Serial „Miłość i śmierć” przedstawia szokujące morderstwo i równie zaskakujący przebieg procesu sądowego. To opowieść trzymająca w napięciu, z nieoczekiwanym zakończeniem. Serial dostępny na HBO. „Reniferek” – opowieść o stalkingu „Reniferek” to jedna z najważniejszych produkcji tego roku, która wywołała ogromną dyskusję na temat stalkingu. Problem ten, choć bardzo realny, wciąż pozostaje niedostatecznie uregulowany przez organy ścigania. Historia Richarda nękanego przez stalkerkę Marthę budzi ta wielki dyskomfort, że o produkcji trudno zapomnieć. Serial dostępny na Netflixie.
Psychologiczny horror, o którym nigdy nie zapomnę. Wciąż przyprawia mnie o dreszcze
Pomimo że od premiery minęło już wiele lat, to film „Sierociniec” wciąż przyprawia mnie o dreszcze. Fani horrorów psychologicznych nie będą mogli się od niego oderwać.
W tym artykule: „Sierociniec” – o czym opowiada horror? Film „Sierociniec” – recenzja „Sierociniec” – gdzie obejrzeć? Niektórzy kochają horrory pełne krwawych scen. Ja wolę, gdy strach płynie z nieco innych, mniej oczywistych emocji. Bardziej przeraża mnie niejednoznaczność, balansowanie na granicy jawy i rzeczywistości, przerażające sekrety oraz psychologiczne wiwisekcje. Jednak po filmie „Sierociniec” poczułam, że takie środki wyrazu mogą być dla psychiki zbyt obciążające. Pamiętam go doskonale, mimo że minęło wiele lat, choć naprawdę chciałabym zapomnieć. Wiem, że ten hiszpański dreszczowiec ma ogromne grono fanów. 7 genialnych miniseriali opartych na prawdziwych historiach. Tak wciągające, że ogląda się je za jednym zamachem Miniseriale w ostatnich latach zrobiły prawdziwą furorę. Naszą szczególną ciekawość wzbudzają te oparte na prawdziwych historiach, które nierzadko wprost mrożą krew w żyłach. Oto subiektywna lista najlepszych miniseriali kryminalnych i psychologicznych. „Sierociniec” – o czym opowiada horror? Laura (Belén Rueda) po latach powraca do miejsca, które ukształtowało jej dzieciństwo, tytułowego sierocińca. Wraz z mężem Carlosem (Fernando Cayo) i adoptowanym synem Simónem (Roger Príncep) planuje tchnąć nowe życie w opuszczony budynek, przekształcając go w dom dla dzieci o specjalnych potrzebach. Jednak stare mury skrywają więcej niż tylko wspomnienia. Z każdym dniem Laura coraz głębiej zagłębia się w labirynt tajemnic, gdzie echo dziecięcego śmiechu miesza się z szeptami dawno zapomnianych sekretów. Gdy podczas przyjęcia inaugurującego Simón znika bez śladu, Laura rozpoczyna desperacką walkę o odnalezienie syna, stopniowo odkrywając, że przeszłość sierocińca jest znacznie mroczniejsza, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Poszukiwania matki nie będą przebiegać tak jak można by się spodziewać. I to właśnie wbija w fotel do tego stopnia, że emocje odczuwam do dzisiaj. https://www.youtube.com/watch?v=UkuKtS-N1rM Film „Sierociniec” – recenzja Film „Sierociniec” to horror absolutnie przerażający, ale bez krwawej jatki. Osobiście uważam, że filmy, w których upiorne dzieci są głównymi bohaterami, należą do tych z ligi najstraszniejszych produkcji. Szczególnie gdy widzimy dziecko w upiornym worku na głowie, które pojawia się w najmniej oczekiwanych momentach, a my nie wiemy, czy jest jedynie wytworem wyobraźni bohaterki, czy może potrzebującą istotą. Ta figura odpycha, ale budzi też ciekawość i litość. Co ważne, horror ten odnosi się też do historii, o których wielu z nas słyszało, mianowicie znęcania się nad dziećmi i instytucjonalnych zaniedbaniach. Historia portretowanego sierocińca, w którym przebywały dzieci pozbawione opieki, ma swoje korzenie w rzeczywistości i odnosi się do realnych problemów społecznych, co sprawia, że groza filmu wydaje się jeszcze bardziej namacalna. Reżyser J.A. Bayona mistrzowsko łączy elementy klasycznego gotyckiego horroru z psychologicznym thrillerem, tworząc opowieść, która równie mocno przeraża, co chwyta za serce. „Sierociniec” jest straszny, ale to też przejmująca historia o sile matczynej miłości, o cenie, jaką płacimy za nasze wybory, i o tym, że czasem największe potwory kryją się nie w ciemnych korytarzach, ale w zakamarkach ludzkiej duszy. Enigmatyczną postać z kuriozalnym workiem na głowie pamiętam doskonale nawet po wielu latach. I zdecydowanie nie chciałabym jej ujrzeć ponownie na ekranie, ale wiem, że dla fanów horrorów film ten będzie prawdziwą gratką. To najbardziej obrzydliwy i absurdalny film, jaki widziałam. Demi Moore przeszła samą siebie Demi Moore od lat nie miała okazji do zagrania w czymś naprawdę znaczącym. Teraz udowodniła swój talent – i zrobiła to w filmie, który wręcz szokuje. Wielu krytyków twierdzi nawet, że to najważniejsza rola w jej karierze. „Substancja” wciąga, hipnotyzuje, jakimś cudem potrafi bawić, po to, by zaraz obrzydzić widza do granic możliwości. Nikt nie przejdzie obok tego filmu obojętnie. „Sierociniec” – gdzie obejrzeć? Film „Sierociniec” to nie tylko kolejny horror. To poetycka, pełna grozy opowieść o miłości, stracie i sekretach, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego, ale w widza uderzają z pełną mocą. Film dostępny jest na Canal+. Drugą połowę tego horroru oglądałam z zamkniętymi oczami. Ten film jest przerażający i realistyczny do bólu (dosłownie) Jeśli szukacie horroru, który nie tylko was przestraszy, ale także i da do myślenia, to ta produkcja będzie idealna. Zapowiada się niewinnie, jednak jej drugiej części nie da się oglądać bez zasłaniania oczu.
Najpiękniejsza opowieść o rodzinie, którą rozdzieliła wojenna zawierucha. Nie da się na niej nie płakać
Piękna, wzruszająca, a przede wszystkim prawdziwa. Historię z serialu „My mieliśmy szczęście” warto znać.
W tym artykule: „My mieliśmy szczęście” - historii rodziny z Radomia – fabuła i obsada „My mieliśmy szczęście” - recenzja „My mieliśmy szczęście” – zwiastun, gdzie obejrzeć Książka „Tatuażysta z Auschwitz” szybko stała się światowym bestsellerem, co pokazało również, jak czytelnicy chcą widzieć Holocaust i czego w literaturze szukają. Pod płaszczykiem dbania o pamięć o gigantycznej tragedii milionów ludzi, Heather Morris wręcz zapoczątkowała wysoce niepokojący nurt romantyzowania Holocaustu. Po książce przyszedł czas na ekranizację, której twórcy również nie przejmowali się prawdą historyczną. Po tej ogromnej dawce frustracji i goryczy, z przyjemnością obejrzałam inny serial wojenny, „My mieliśmy szczęście”, którego twórcy wiedzieli, jakimi środkami warto operować, ażeby nie wypaczyć sensu historii i cierpienia. Nie obyło się jednak bez mankamentów. „My mieliśmy szczęście” - historii rodziny z Radomia – fabuła i obsada „My mieliśmy szczęście” (ang. We Were the Lucky Ones) to amerykański miniserial z 2024 roku oparty na bestsellerowej powieści Georgii Hunter. Przedstawia losy polsko-żydowskiej rodziny Kurców z Radomia, której członkowie zostają rozdzieleni przez II wojnę światowej. Każdy z nich, stawiając czoła innym przeciwnościom, walczy o przetrwanie i ponowne zjednoczenie. Akcja rozpoczyna się w Radomiu, gdzie Kurcowie wiodą spokojne życie. Wraz z wybuchem wojny ich losy dramatycznie się zmieniają. Serial śledzi ich podróże przez różne kontynenty, ukazując determinację, odwagę i siłę rodziny w obliczu tragedii. Bohaterowie trafiają m.in. do Lwowa, na Syberię, czy do Casablanki, starając się przetrwać i odnaleźć bliskich. W obsadzie „My mieliśmy szczęście” znaleźli się m.in.: Joey King jako Halina Kurc, Logan Lerman jako Addy Kurc, Robin Weigert jako Nechuma Kurc, Henry Lloyd-Hughes jako Genek Kurc, Michael Aloni jako Selim Kajler, Moran Rosenblatt jako Herta Seifert, Sam Woolf jako Adam Eichenwald, Lior Ashkenazi jako Sol Kurc, Amit Rahav jako Jakob Kurc oraz Hadas Yaron jako Mila Kurc. „My mieliśmy szczęście” – recenzja W moim odczuciu o Holocauście i wojnie jeśli już chcemy opowiadać, to tylko prawdziwie albo wcale, bo prawda historyczna jest wyrazem szacunku do milionów ofiar. Inaczej obraża się ich pamięć. Nie ma miejsca na swobodne fantazje o życiu w obozie, nawet jeśli twórcy asekurują się informacją o zmianie niektórych faktów już w czołówce. Da się to zrobić poprawnie i bez klisz, co pokazują m.in. film „Strefa interesów” i ten właśnie serial. Krótko po „Tatuażyście z Auschvitz” premierę miał inny serial wojenny – „My mieliśmy szczęście”, który był dla mnie prawdziwą odtrutką na wcześniejsze gorzkie emocje. To adaptacja książki, bestsellera New York Timesa autorstwa Georgii Hunter o tym samym tytule. Produkcja opowiada historię żydowskiej rodziny z Radomia rozgrywającą się między 1938 a 1945 rokiem. Poruszającą i naprawdę zaskakującą. Dla widza, który wie, jak trudnych emocji można się spodziewać po produkcji o Holocauście, tytuł jest pewną ulgą i obietnicą na koniec. Rodzina Kurców mieszkała od lat w Radomiu, prowadzili tam dobrze prosperujący sklep i wiedli spokojne życie, chociaż już naznaczone w przeszłości wojną. Rodzice bardzo wspierają swoje dorosłe dzieci, zatem mogą one rozwijać kariery, jak chcą. Jeden z synów wyjeżdża na studia do Paryża, inni zostają prawnikiem czy fotografem. Z kolei najmłodsza córka pracuje jako laborantka, a druga realizuje się jako żona i matka. Już od pierwszych scen Kurcowie budzą sympatię, dzięki dynamicznej wymianie zdań. Kochają się, ale bywają też ironiczni i mają ostry dowcip. Zwyczajna rodzina, jakich wiele. W Radomiu jednak narastają nastroje antysemickie, aż w końcu utworzono tam getto kontrolowane przez nazistów. Rodzina zostaje brutalnie rozdzielona. Niektórzy pozostają w getcie, inni zostają wysłani do Lwowa, a stamtąd na Sybir. Widzimy też płonącą Warszawę, Kazachstan, jak i Monte Cassino. Synowi przebywającemu w Paryżu udaje się przedostać do Brazylii, co sprawia, że wojnę przeżywa zupełnie inaczej niż reszta rodziny. Bezpieczniej fizycznie, rozdzierająco emocjonalnie. Losy rodziny są wręcz niesamowite i aż trudno uwierzyć, że mogli mieć tyle tytułowego szczęścia. Historia została spisana przez potomkinię Kurców i jest to efekt 10 lat rozmów z wszystkimi członkami rodziny, praca precyzyjna i z wyczuciem. Hipnotyzuje, ale niczego nie lukruje. Nie wybiela się postaw bohaterów, nie bawi w nadmierny heroizm i z trudnym dystansem pokazuje się zawinienia różnych stron. Człowieczeństwo z blaskami i cieniami w pełnej krasie. Co ważne, sami możemy zdecydować, jakie postawy będziemy podziwiać, a jakie piętnować, choć z perspektywy wygodnego fotela w roku 2024 moim zdaniem zupełnie nie ma takiej potrzeby. Niewątpliwie najbardziej w pamięci pozostają niezwykle silne więzi rodzinne, ale w odróżnieniu od „Tatuażysty” nie serwuje nam się tu opowiastki o tym, że dzięki miłości przeżyli. Tytuł „My mieliśmy szczęście” wyjaśnia wprost, dzięki czemu niektórym udało się przetrwać Holocaust. I za tę pokorę i uszanowanie prawdy bardzo ten serial doceniam. Mankamenty jednak są, choć zdaję sobie sprawę z tego, że pewnie nie dało się inaczej. Przenosimy się do Radomia w roku 1938, widzimy polską rodzinę Żydów, którzy mówią po angielsku, a jednak od czasu do czasu przeklinają lub śpiewają z topornym akcentem po polsku. Dziwny to zabieg i przez to jest nieco trudniej uwierzyć, że rzeczywiście jesteśmy w Radomiu. Wraz z kolejnymi odcinkami można się jednak do tego przyzwyczaić. „My mieliśmy szczęście” to odtrutka na wszelkie holo polo w literaturze i filmie. Zaznaczam przy tym, że nie jest to produkcja innowacyjna i jakiej jeszcze nie było. Jej siła tkwi w realizmie, pewnej prostocie i nieepatowaniu makabrą na potrzebę sensacji. Serial nie może zaszkodzić nikomu w odróżnieniu od „Tatuażysty”, a jedynie doedukować i wręcz uświadomić, jak w różnych sytuacjach musieli odnaleźć się Żydzi w Polsce i na świecie. W czasie w czasie wojny, ale i po niej. „My mieliśmy szczęście” – zwiastun, gdzie obejrzeć Serial można obejrzeć na platformie Disney Plus. Zwiastun poniżej: View oEmbed on the source website
Mówią, że to najlepsza czarna komedia wszech czasów. Hit lat 80. i klasyk kina grozy powrócił po 36 latach
W erze, gdy nostalgia jest w cenie, na ekrany kin trafia jeden z najdłużej wyczekiwanych sequeli – „Beetlejuice Beetlejuice”. Czy po 36 latach od premiery kultowego oryginału druga część jest w stanie jej dorównać? Odpowiadamy.
Tim Burton, mistrz mrocznych fantazji, powraca, aby po raz kolejny zabrać nas w podróż do swojego charakterystycznego, groteskowego uniwersum, które 36 lat temu podbiło serca widzów. „Beetlejuice Beetlejuice” miał swoją premierę na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Sequele to zazwyczaj ryzykowna sprawa, ale sądząc po reakcji tamtejszej publiczności, możemy spodziewać się świetnej rozrywki. Na szczęście nie musimy zbyt długo czekać na polską premierę. „Beetlejuice Beetlejuice”: hit lat 80. i klasyk kina grozy Film „Beetlejuice”, wyreżyserowany przez Tima Burtona w 1988 roku, stał się kultowym klasykiem w gatunku komedii grozy. Opowiada historię pary duchów, Adama i Barbary Maitlandów, którzy próbują przepędzić Charlesa i Lydię, nowych (i żywych) lokatorów ze swojego dawnego domu. W tym celu przyzywają tytułowego Beetlejuice'a (Michael Keaton), demona, który ma swoje własne, chaotyczne plany. Winona Ryder wcieliła się w postać Lydii Deetz, nastoletniej córki Deetzów. Jej zainteresowanie zjawiskami nadprzyrodzonymi sprawia, że szybko odkrywa obecność duchów Maitlandów w domu i zaprzyjaźnia się z nimi, co prowadzi do serii zwrotów akcji. Film charakteryzuje się unikalnym stylem wizualnym i absurdalnym humorem. Oryginalny „Beetlejuice” zachwycił widzów unikalnym połączeniem czarnego humoru, niezwykłych efektów specjalnych i niezapomnianej muzyki Danny'ego Elfmana. Film zdobył Oscara za charakteryzację i na stałe zapisał się w historii kina, a dla wielu osób jest wręcz symbolem dzieciństwa. „Beetlejuice Beetlejuice” (2024) – fabuła i obsada Po tragicznych wydarzeniach w rodzinie Deetzów, Lydia Deetz (Winona Ryder) wraz z córką Astrid (Jenna Ortega) wracają do rodzinnego domu. Tam ponownie spotykają nieprzewidywalnego ducha, Beetlejuice'a (Michael Keaton), który wprowadza chaos i humor do ich życia. Film eksploruje relacje rodzinne, dorastanie oraz konsekwencje przywoływania nadprzyrodzonych sił. Do obsady dołączają nowe gwiazdy, w tym Jenna Ortega, która niedawno współpracowała z Burtonem przy hitowym serialu „Wednesday”. Wiemy, że Jenna potrafi być naprawdę przekonująca w roli upiornej dziewczynki, zatem to najlepszy możliwy wybór do nowego „Soku z żuka”. Ponadto w filmie pojawiają się też Monica Bellucci w roli Delores, czyli upiornej dawnej ukochanej głównego bohatera oraz Michael Keaton jako Beetlejuice. „Beetlejuice Beetlejuice” (2024) – recenzje Film spotkał się z mieszanym odbiorem. Nicholas Barber z portalu BBC napisał: Inteligentny, wypełniony miłością hołd poprzednika, który przewyższa go pod niemal każdym względem. Chociaż bywa nieporęczny, to ta radosna, szalona farsa wybija się jako jeden z najprzyjemniejszych dzieł Burtona. Beetlejuice nie dąży do bycia wielkim arcydziełem. Burton po prostu pozwolił sobie na głupotę i świetną zabawę. Film wypełnia niski humor, żarty rodem z przedszkola i to działa – napisała Stephanie Zacharek z serwisu Time. Keaton jest wręcz jednym z najbardziej zbędnych elementów tego retro cyrku, który jest pod ręką tylko po to, żeby wymuszać zwroty akcji i popisać się praktycznymi efektami. To kiczowaty festiwalowy otwieracz, który nie oferuje nic poza tandetną amerykańską aranżacją gotyku – napisał Xana Brooksa z serwisu The Guardian. Film Burtona to marnotrawstwo dobrej obsady i zbezczeszczenie własnej spuścizny. A co najbardziej irytuje to fakt, że ludzie sami tego chcieli. Powinni wiedzieć, że nie należy ingerować w to, co dawno umarło – uważa Richard Lawson z serwisu Vanity Fair. Czy zatem obiektywnie warto obejrzeć film? No cóż, Michael Keaton ponownie zachwyca w roli nieokrzesanego i pełnego energii ducha. Jego humor i charyzma nie straciły nic z pierwotnego uroku, a jego interakcje z postaciami, szczególnie z córką Lydii, Astrid, dodają filmowi świeżości. Jenna Ortega, wcielając się w Astrid Deetz, wnosi nową energię do fabuły. Nie da się również ukryć, że Estetyka Burtona, z gotyckimi sceneriami, surrealistycznym humorem i charakterystycznym stylem wizualnym, jest jednym z największych atutów filmu, przyciągając zarówno fanów oryginału, jak i nowych widzów. Niestety, film nie jest pozbawiony wad. Fabuła, choć pełna potencjału, momentami wydaje się niespójna i rozwlekła, a zwroty akcji bywają przewidywalne. Krytycy zauważają także, że efekty specjalne, choć celowo nawiązujące do stylu oryginału, mogą wydawać się przestarzałe w porównaniu z nowoczesnymi standardami. „Beetlejuice Beetlejuice” (2024) – gdzie obejrzeć? „Beetlejuice Beetlejuice” z 2024 roku znajdziecie na platformie MAX.
Ta komedia romantyczna podzieliła widzów. Romans kobiety z dużo młodszym szefem jej córki
Dzięki serwisom streamingowym powoli wkraczamy w nową erę komedii romantycznych, niekoniecznie w pełni udanych, ale za to sięgających po dotąd spychane wątki. I chyba dlatego zasługują na uwagę i nieco wyrozumiałości. Jedna z produkcji Netflixa, z gwiazdorską obsadą, wzbudziła skrajne emocje. Mam wrażenie, że części widzów umknęło coś ważnego.
W tym artykule: „Sprawa rodzinna” i „The Idea of You”. Dojrzałe kobiety jako nowy temat komedii romantycznych „Sprawa rodzinna” - fabuła „Sprawa rodzinna” – recenzja Czego oczekujemy od komedii romantycznych? Ich zatrzęsienie spowodowało, że chyba coraz mniej. Ale jedno jest pewne - wciąż mogą posłużyć za nieskomplikowaną rozrywkę, która finalnie niekoniecznie sili się na głębszy przekaz. Na platformach streamingowych aż roi się od filmów romantycznych z mało znaną obsadą, zatem gdy pojawia się produkcja z gwiazdami, jest wręcz skazana na dużą oglądalność i tym samym - większe wymagania od widzów. Tym bardziej kiedy widzimy scenariusz o relacji rzadko (choć już coraz częściej) pokazywanej, czyli starsza kobieta – młodszy mężczyzna. Właśnie o tym opowiada „Sprawa rodzinna”, produkcja, która wzbudziła skrajne emocje. Po przeczytaniu recenzji aż zawstydziłam się, bo film ten całkiem mi się podobał. Skłoniło mnie to do przeanalizowania, z jakich powodów tak się stało. „Sprawa rodzinna” i „The Idea of You”. Dojrzałe kobiety jako nowy temat komedii romantycznych W maju tego roku premierę miał film „The Idea of You” z Anne Hathaway w roli głównej. Ona dojrzała i piękna, on sporo młodszy i niezwykle przystojny. Różnica wieku nie przeszkodziła rodzącemu się uczuciu, ale spowodowała szereg komplikacji w życiu codziennym. Produkcja w większości wzbudzała pozytywne odczucia, choć warto zaznaczyć, że próba poruszenia tematyki mało popularnej, nie jest w tym przypadku zbytnio przekonująca. Kto nie chciałby romansu z piękną, zgrabną, inteligentną i stylową 40-latką graną przez Anne Hathaway? Czy rzeczywiście jest ona wiarygodną przedstawicielką kobiet dojrzałych, mierzących się z krytyką społeczeństwa? Poza tym 40-tka na karku to współcześnie wciąż niewiele. Choć film ten obejrzałam z przyjemnością, to zirytowało mnie zakończenie i tu uprzedzam: spoiler. Prawdopodobnie żaden ojciec nie zachowałby się tak, jak matka w opisywanej sytuacji. Solene wybrała, jak to często u kobiet bywa, poświęcenie, rezygnację z pragnień i zamknięcie się w roli rodzica. Ona jako kobieta w zasadzie zrezygnowała z siebie. I nie za bardzo usatysfakcjonowała mnie nagroda za poświęcenie odroczona na kilka lat. Być może dlatego pomimo mankamentów „Sprawę rodzinną” odebrałam zupełnie inaczej. Kultura na weekend: „Spadek” z Maciejem Stuhrem, Gabrielą Muskałą i Joanną Trzepiecińską. W rodzinie siła? [recenzja] „Spadek” to luźna, raczej niewymagająca komedia kryminalna, która właśnie zadebiutowała na platformie Netflix. Obsada jest świetna. A jak ze scenariuszem? „Sprawa rodzinna” - fabuła Zanim przejdziemy jednak dalej, przytoczę najpierw fabułę. Produkcja rozpoczyna się w momencie, gdy 24-letnia Zara (Joey King), asystentka Chrisa (Zac Efron) - sławnego aktora, zwalnia się. Młoda dziewczyna czuje się niedoceniana, ma też dość „humorków”swojego pracodawcy. Nie wie jednak, że odejście doprowadzi to do przypadkowego spotkania jej mamy (Nicole Kidman) z Chrisem. Między tą dwójką momentalnie iskrzy, zaczyna rozwijać się uczucie. Przeszkód na drodze do szczęścia bohaterów jest jednak wiele. Brooke nie tylko jest mamą byłej asystentki gwiazdora, ale jest również od niego dużo starsza. Czy miłość między pisarką a aktorem przetrwa? I jak na informację o tym związku zareaguje Zara? „Sprawa rodzinna” – recenzja Konstrukcja „Sprawy rodzinnej” jest podobna, ale szczegóły zupełnie zmieniają sens historii. Tutaj uczucie również rodzi się pomiędzy dwójką ludzi ze znaczącą różnicą wieku, jednak starszych niż w „The Idea of You”. 57-letnia Brooke, grana przez Nicole Kidman, zmaga się też z innymi problemami. Jej przyszły obiekt zainteresowań, 36-letni Chris, tak jak i bohater wspomnianego wcześniej filmu, jest znany, co mocno wpływa na jego charakter. Ciekawym zabiegiem jest to, że trudno go lubić lub mu kibicować. Nie jest to urokliwy (chociaż bardzo przystojny) młody mężczyzna, a rozkapryszony, egocentryczny i odklejony od rzeczywistości głupek. Może dlatego Zara wcale nie darzy go sympatią i nie chce, aby jej mama wdawała się z nim w romans. Bohaterka grana przez Joey King, w „Sprawie rodzinnej” odgrywa bardzo ważną rolę. Dzięki niej możemy bliżej poznać uczucia dorosłego już dziecka, które nie widzi w swojej matce kobiety. „Sprawa rodzinna” spodobała mi się z powodów, których zabrakło mi w produkcji z Hathaway. Nicole Kidman dostała szansę zagrania kobiety, która się odradza i nie zamierza z tego rezygnować. Co więcej, nie jest przywiązana do koncepcji romantycznej miłości. Chce doświadczać tu i teraz, nie planując za bardzo przyszłości. Po latach marazmu i poświęcania, budzi się i ostro stawia granice swojej niezadowolonej córce (która teoretycznie chce dla niej dobrze). W ostatnich latach aktorkę obsadzano szczególnie chętnie w rolach kobiet smutnych, pokrzywdzonych, a wręcz straumatyzowanych. Jej eteryczna uroda i delikatny głos tylko temu służą. „Wielkie kłamstewka”, „Od nowa”, „Dziewięcioro nieznajomych”, „Ekspatki” - w tych produkcjach gwiazda gra dość podobne do siebie bohaterki. W komediach romantycznych widzimy ją rzadko i być może również dlatego tak bezlitośnie ją oceniono. Jednak to naprawdę odświeżające, gdy widzimy aktorkę namiętną i pełną życia, zakochaną, szczęśliwą, przynajmniej tymczasowo wyrywając się z rutyny kobiet smutnych, w których tkwiła przez ostatnich kilka lat. Oczywiście zgadzam się z tym, że mimika jest podstawą i wielu osobom jej brak może przeszkadzać. Jednak ja przyzwyczaiłam się już do takiej Kidman. Ciekawą postacią jest też Zara. Pracowała dla Chrisa i zna go z najgorszej strony. Nie chce, żeby jej matka podzieliła los wszystkich byłych partnerek gwiazdora. Jednak Brooke ma co innego na celu: miło spędzić czas z przystojnym młodym mężczyzną, bez udawania, że ta relacja jest czymś więcej niż naprawdę jest. I dlatego też film ten przemówił do mnie bardziej niż „The Idea of You”. Bohaterka może być symbolem kobiet czerpiących z życia, ale nie oczekujących księcia na białym koniu, który obiecuje miłość. A jeśli już to zrobi, ma być świadomy tego, jak może zareagować druga i strona i jakie są tego konsekwencje. Oczywiście jest to komedia romantyczna, zatem nikogo nie zdziwi rozwój wydarzeń, ale i tu widzę pewne zalety. Pomimo że postać Efrona trudno jest polubić, a między zakochanymi nie ma zbyt wielu podobieństw, to wydobywają wzajemnie z siebie to, co najlepsze. I chyba właśnie tak powinna wyglądać miłość. Wspaniałą postacią i zdecydowaną zaletą „Sprawy rodzinnej” jest teściowa Brooke, która wymyka się standardowym cechom przypisywanym babci czy właśnie teściowej. Katy Bates jest w tej roli zabawna, charakterna i to ona dopinguje synową w drodze do czerpania radości z nowej sytuacji. Bez wstydu, a pomimo teoretycznych przeszkód. Czy „Sprawa rodzinna” to produkcja naprawdę udana? Nie do końca, ale ma wartościowe i urokliwe momenty, a także przełamuje nieco dynamikę klasycznej komedii romantycznej. Różnica wieku jest tu mniej istotna niż myślimy. Czasem kobieta nie musi czekać na wielką miłość, a mężczyzna nie musi być wspaniały i potrafi z tego wyjść coś fajnego. Tak po prostu. View oEmbed on the source website