Mroczna baśń o potężnym bólu po stracie i Benedict Cumberbatch w przejmującej roli. To nie jest film dla każdego...
Benedict Cumberbatch powraca w roli, która odsłania wszystkie pęknięcia po stracie. „Czas kruka” to intensywna opowieść o żałobie, odpowiedzialności i rodzicielstwie, w której realizm miesza się z mroczną fantazją.
Benedict Cumberbatch od lat przyciąga widzów rolami, które wymagają emocjonalnej precyzji. W najnowszym filmie „Czas kruka” ponownie udowadnia, że potrafi wziąć na siebie ciężar bohatera stojącego na granicy załamania, odpowiedzialności i nieprzepracowanej żałoby. To jedna z najbardziej oczekiwanych premier końcówki 2025 roku. Film wyreżyserował Dylan Southern, twórca znany przede wszystkim z kultowych teledysków dla Oasis, Blur i Björk. Tym razem łączy dramat psychologiczny z mroczną baśnią i subtelnym horrorem, tworząc opowieść o ojcu próbującym poskładać życie po nagłej stracie żony. Do tego w jego domu pojawia się… kruk. To postać jakby żywcem wyjęta z komiksów, które kiedyś rysował dla swoich synów. Niezależnie od tego, czy jest wytworem wyobraźni, czy czymś znacznie bardziej namacalnym, jego obecność zmienia codzienność wszystkich bohaterów. „Czas kruka”: film o żałobie, która przestaje być abstrakcją Southern z ogromnym szacunkiem podchodzi do literackiego pierwowzoru Maxa Portera. Jego film opowiada o żałobie, która nie przebiega liniowo, ale stale powraca w zaskakujących reakcjach i w chwilach bezradności. Kruk staje się figurą tego, co niewypowiedziane: bólu, straty, gniewu, ale też dojrzewania do nowego etapu życia. Film celowo balansuje na styku gatunków pomiędzy dramatem, horrorem i wizualną poezją. To seans dla widzów, którzy potrafią czytać emocje zapisane między słowami i obrazami. Nieprzypadkowo wielu krytyków zwraca uwagę, że „Czas kruka” przypomina moment po dużym życiowym wstrząsie, kiedy świat pozornie wraca do normy, ale człowiek jeszcze nie. Benedict Cumberbatch świetnie odnajduje się w tej przestrzeni. Jego bohater w jednej scenie dusi w sobie gniew, w kolejnej sprawia wrażenie, jakby całkowicie odłączył się od otoczenia. To rola pozbawiona efektów specjalnych, oparta wyłącznie na subtelnych reakcjach i drobnych gestach. W rozmowie z Reuters Cumberbatch wyznał, że sceny związane z porządkowaniem rzeczy po zmarłej żonie „uderzyły w niego głęboko” i że emocje „wyłaniały się naturalnie”. Polscy widzowie mogą już oglądać film „Czas kruka”, który trafił do kin 28 listopada. Historia zaczyna się od tragicznego wypadku, w którym ginie młoda matka. Jej mąż i dwóch kilkuletnich synów próbują odnaleźć się w nowej, zupełnie obcej rzeczywistości. Kiedy emocje zaczynają ich przytłaczać, w ich domu pojawia się kruk. Southern nie idzie w stronę strachu budowanego na jump scare’ach. Bardziej interesuje go to, co dzieje się w psychice bohaterów. Kruk jest tyleż intruzem, co przewodnikiem. Towarzyszy im w momentach prawdziwej bezradności. Film korzysta z muzyki m.in. The Cure, Meredith Monk czy Screamin’ Jay Hawkinsa, która nadaje mu specyficzny, niemal transowy charakter. Od kultowego Sherlocka Holmesa po filmowe uniwersa Cumberbatch konsekwentnie wybiera role wymagające, psychologicznie wymagające i często balansujące na granicy komfortu widza. Sam mówił w rozmowie z „Variety”: To aktor, który nie ucieka od postaci trudnych ani niejednoznacznych. Z każdej roli, czy to Hawkinga, Turinga, Vincenta van Gogha, Assange’a, Sherlocka czy Patricka Melrose’a, wydobywa coś, co pozwala widzowi spojrzeć na bohatera z innej perspektywy. Znany jest również z radykalnego przygotowania do pracy: potrafi zrezygnować z wygód, nauczyć się nowych umiejętności, a nawet wejść w stan całkowitego odcięcia od świata zewnętrznego, jeśli wymaga tego rola. Największą popularność przyniosła mu rola Sherlocka Holmesa w serialu BBC, która stała się globalnym fenomenem. Z czasem dołączył do Hollywood, grając w „Star Trek: W ciemność”, „Grze tajemnic”, „Piątej władzy”, a potem, jako Doktor Strange, do Marvel Cinematic Universe. Co ciekawe Cumberbatch stara się zachować balans między blockbusterami a kinem artystycznym. W jednym z wywiadów wspominał, że bracia Russo radzili mu, aby po dużym filmie Marvela zawsze wybierać projekt niezależny. Tak właśnie trafił m.in. do serialu „Patrick Melrose” czy mrocznego thrillera „Eric”. Cumberbatch prywatnie: blisko ludzi, daleko od celebryckiego życia Mimo światowej rozpoznawalności aktor unika sztucznego blasku. Jest weganinem, praktykuje buddyzm, angażuje się w działania na rzecz uchodźców. W „Variety” powiedział: W życiu prywatnym najważniejszą rolę odgrywa jego rodzina: żona Sophie Hunter i trzech synów. W rozmowie z „City A.M.” przyznał, że to właśnie ojcostwo uświadomiło mu, jak szybko mija czas.
Nie miał być hitem, a poruszył miliony widzów. Jeden z najgłośniejszych filmów dekady dostępny na Netflixie
„Nomadland” to historia kobiety, która po utracie pracy i domu wyrusza w samotną podróż po Ameryce. Jej trasa szybko staje się nie tylko sposobem na przetrwanie, lecz także próbą odnalezienia nowego sensu. Film nagrodzony trzema Oscarami wraca na platformę Netflix.
Są historie, które odzierają widza z poczucia komfortu i zmuszają do spojrzenia na świat z perspektywy tych, których łatwo przeoczyć. Jedną z nich jest „Nomadland”. To poruszający film nagrodzony trzema Oscarami, opowiadający o kobiecie, którą dramatyczne okoliczności zmusiły do życia w drodze. To opowieść o utracie wszystkiego, o przetrwaniu i o wolności, która nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażamy. „Nomadland” śledzi losy Fern, kobiety po sześćdziesiątce, która z dnia na dzień traci pracę, dom i poczucie bezpieczeństwa. Gdy jej rodzinne Empire, niewielkie miasteczko zależne od jednej fabryki, znika z mapy, Fern zostaje sama z traumą i pustką, której nie potrafi zagłuszyć. Wsiada więc do vana i rusza w podróż przez Amerykę, w poszukiwaniu pracy, ludzi i nowej definicji domu. Decyzja, która przestawia całe życie na inne tory W chwili, gdy Fern traci ostatnie oparcie, podejmuje decyzję, która zmienia wszystko: pakuje najpotrzebniejsze rzeczy i zamienia vana w tymczasowe schronienie. Nie wie, dokąd dojedzie ani co ją czeka. Wie tylko, że jej dawne życie przestało istnieć. Podczas wędrówki dołącza do społeczności współczesnych nomadów, czyli ludzi, którzy z wyboru lub konieczności żyją poza systemem. Pracują sezonowo, przemieszczają się w rytmie tymczasowych zleceń, świętują małe zwycięstwa i uczą się radzić sobie w świecie, który nie oferuje im żadnych gwarancji. Film pokazuje ich codzienność bez upiększeń, ale też bez ocen. Nomadzi: wolność czy konieczność? W „Nomadland” prawdziwi nomadzi grają… samych siebie. Linda May, Swankie czy Bob Wells wnoszą do historii autentyczność, której nie da się wykreować na planie filmowym. Ich doświadczenia pokazują Amerykę w momentach, gdy system zawodzi najsłabszych, a starość i brak zabezpieczenia finansowego stają się dramatem rozgrywanym w ciszy. Dla jednych nomadyzm to forma wolności — życie bez kredytu, bez sztywnych granic i bez przymusu. Dla innych to jedyne wyjście po ekonomicznym upadku. Film wybrzmiewa dzięki temu wielogłosowi: zamiast tezy, pokazuje ludzi, a zamiast manifestu codzienność. Kto stoi za filmem „Nomadland”? Za kamerą stanęła Chloé Zhao, która wyreżyserowała film i napisała scenariusz na podstawie reportażu Jessiki Bruder „Nomadland. W drodze za pracą”. Reżyserka połączyła dokumentalne spojrzenie z intymną perspektywą Fern, tworząc coś pomiędzy filmem fabularnym a poetyckim studium samotności. W roli Fern występuje Frances McDormand, której nie trzeba przedstawiać. Jej kreacja jest surowa, szczera i pełna czułości dla bohaterki, którą gra. Towarzyszą jej David Strathairn oraz prawdziwi nomadzi, nadający filmowi wyjątkowego, niemal reporterskiego, charakteru. Lawina nagród i zasłużone wyróżnienia „Nomadland” szybko stał się jednym z najgłośniejszych filmów roku. Zdobył: Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji, dwa Złote Globy (za najlepszy film dramatyczny i reżyserię), trzy Oscary (za najlepszy film, najlepszą reżyserię i najlepszą aktorkę pierwszoplanową dla Frances McDormand). Gdzie obejrzeć film „Nomadland”? Produkcja jest dostępna w Polsce na platformie Netflix.
Ikona lat 90. wróciła w wielkim stylu! Zachwycająca Claudia Schiffer przyćmiła nawet księżną Kate!
Brytyjska rodzina królewska powitała prezydenta Niemiec, ale to nie protokół dyplomatyczny, lecz jedno wejście wywołało największe poruszenie. Claudia Schiffer zdominowała bankiet, przyćmiewając nawet księżną Kate.
Zamek Windsor znów stał się centrum międzynarodowej uwagi. Rodzina królewska podejmowała prezydenta Niemiec Franka-Waltera Steinmeiera wraz z jego żoną Elke Buedenbender. Po raz pierwszy od 27 lat niemiecki przywódca przybył do Wielkiej Brytanii z oficjalną wizytą państwową. Wieczór uświetnił uroczysty bankiet, który zgromadził nie tylko polityków, lecz także największe nazwiska ze świata kultury. Choć oczy gości tradycyjnie kierowały się ku księżnej Walii, tym razem jedna osoba odebrała jej część blasku. Była to Claudia Schiffer. Windsor w blasku świec i królewskich tradycji Bankiet w St. George’s Hall zorganizowano z królewskim rozmachem. Przy 20-metrowej choince i długim stole ozdobionym świecami oraz kwiatami z królewskich ogrodów przygotowano 152 nakrycia i aż 760 kieliszków. Na liście gości znaleźli się m.in. Claudia Schiffer z mężem Matthew Vaughnem, ilustrator Axel Scheffler oraz były piłkarz Thomas Hitzlsperger. Król Karol III i królowa Kamila pełnili rolę gospodarzy wieczoru, a uroczystości towarzyszył ceremonialny przepych, z którego brytyjska monarchia słynie od dekad. Menu bankietu było ukłonem w stronę klasycznej brytyjskiej kuchni. Serwowano m.in.: wędzonego pstrąga z langustynkami, kuropatwę Windsor w cieście, pieczoną Alaskę. Wina, w tym rocznikowe Chateau La Fleur-Petrus Pomerol 1995, dobrano tak, by nawiązywały do ważnych momentów w życiu niemieckiej pary prezydenckiej. Specjalnie przygotowany koktajl łączył aromaty czekolady i wiśniowej brandy. Księżna Kate zachwycała, ale... to Claudia Schiffer skradła show! Jak zwykle ogromne zainteresowanie wzbudziła księżna Walii. Kate postawiła na jasnoniebieską suknię od Jenny Packham i orientalną tiarę królowej Wiktorii, zaprojektowaną przez księcia Alberta, zdobioną 2,6 tys. diamentów. Jej obecność, obok księcia Williama we fraku Windsor i szarfie Orderu Podwiązki, była jedną z najbardziej wyczekiwanych atrakcji wieczoru. A jednak kiedy w sali pojawiła się Claudia Schiffer, przez chwilę nikt nie patrzył już na Kate. Supermodelka zaprezentowała się w stylu, który łączył klasę lat 90. z londyńską elegancją. U jej boku stanął premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer, co przyciągnęło uwagę fotoreporterów i gości. Zdjęcia z gali natychmiast obiegły światowe media. Claudia Schiffer najjaśniejszą gwiazdą na bankiecie w St. George’s Hall Choć uwagę mediów tradycyjnie skupiają „royalsi”, w Windsorze błyszczały także ikony popkultury. Claudia Schiffer, jedna z najpopularniejszych supermodelek w historii, udowodniła, że jej obecność wciąż potrafi wzbudzić ogromny zachwyt. Stylizacja, pewność siebie i naturalny urok sprawiły, że przez chwilę to właśnie ona była najjaśniejszą gwiazdą na sali.
Niespodziewany gest Doroty Wellman! Zeszła ze sceny i to, co zrobiła na widowni, poruszyło wszystkich
Podczas gali „Viva! People Power 2025” Dorota Wellman nie tylko odebrała nagrodę specjalną, lecz także wygłosiła poruszające przemówienie, po którym niespodziewanie zeszła ze sceny. Jej gest w stronę jednej osoby na widowni wzruszył całą salę.
Gala „Viva! People Power 2025” przyniosła jeden z najbardziej poruszających momentów tegorocznego wydarzenia. Dorota Wellman, uhonorowana nagrodą specjalną, już w chwili wejścia na scenę otrzymała bukiet kwiatów, jednak to, co wydarzyło się później, poruszyło całą salę. Dziennikarka wygłosiła krótkie, pełne nadziei przemówienie, a następnie niespodziewanie zeszła ze sceny, by przekazać kwiaty komuś, kto jej zdaniem zasłużył na niej bardziej. Poruszające słowa Wellman: „Wierzę, że ludzi dobrej woli jest więcej” Odbierając wyróżnienie, Dorota Wellman zwróciła uwagę na to, jak ważne jest wzajemne wsparcie i empatia. Nawiązując do słów Czesława Niemena, powiedziała: Publiczność nagrodziła te słowa oklaskami, ale Dorota Wellman nie zamierzała kończyć swojego wystąpienia w tradycyjny sposób. Po chwili dziennikarka dodała: „Jeśli bym dostała jakąkolwiek statuetkę, oddałabym ją jednej osobie, która jest na tej sali. Jako że nie ma statuetki, oddam kwiaty”. Następnie zeszła ze sceny i skierowała się w stronę widowni. Kwiaty przekazała Małgorzacie Chmielewskiej — działaczce od lat wspierającej osoby wykluczone i potrzebujące. Obie kobiety długo się obejmowały i nie kryły wzruszenia. Choć gala pełna była wyróżnień i podziękowań, to właśnie ten drobny, bardzo osobisty gest wywołał największe emocje. Postawa Doroty Wellman została odebrana jako symboliczny wyraz wdzięczności wobec osób, które na co dzień pracują po cichu — bez statuetek, fleszy i braw.
Prokuratura potwierdza przyczynę śmierci 11-letniego Nikodema Mareckiego. Nowe ustalenia śledczych
Prokuratura ujawniła kolejne ustalenia dotyczące tragicznego wypadku, w którym zginął 11-letni Nikodem Marecki. Śledczy potwierdzili już bezpośrednią przyczynę śmierci chłopca oraz kluczowe informacje dotyczące kierowcy i przebiegu zdarzenia.
Śledczy ujawnili kolejne szczegóły tragicznego wypadku, w którym zginął 11-letni Nikodem Marecki. Chłopiec został potrącony przez samochód dostawczy w Szczepanowicach pod Krakowem. Prokuratura potwierdziła już, co było bezpośrednią przyczyną śmierci oraz jakie były warunki na drodze w chwili zdarzenia. Nowe informacje ws. wypadku Nikodema Mareckiego Do tragedii doszło 27 listopada w godzinach popołudniowych, gdy Nikodem wysiadał z autobusu szkolnego na oznakowanym przystanku. Z ustaleń śledczych wynika, że chłopiec próbował przejść na drugą stronę drogi i w pewnym momencie wybiegł zza pojazdu wprost pod nadjeżdżającego mercedesa dostawczego. Kierowca, który poruszał się w kierunku miejscowości Czechy, miał, jak wynika ze zgromadzonych materiałów, ograniczoną widoczność. Chłopiec pojawił się na jezdni nagle, co praktycznie nie zostawiło mu czasu na żaden manewr. Natychmiast wezwano pomoc: na miejscu zjawiły się służby ratunkowe oraz śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, który przetransportował ciężko ranne dziecko do Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie. Prokuratura Rejonowa w Miechowie potwierdza, że kierowca mercedesa był trzeźwy, a analiza śladów i danych z miejsca zdarzenia nie wykazała przekroczenia dopuszczalnej prędkości. To jeden z kluczowych elementów prowadzonego postępowania, tj. ustalenie, czy po stronie kierującego doszło do naruszenia zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na tym etapie śledztwa śledczy nie wskazują na winę kierowcy. Podano bezpośrednią przyczynę śmierci Nikodema Mareckiego TVN24, powołując się na opinię Zakładu Medycyny Sądowej Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, informuje, że bezpośrednią przyczyną zgonu Nikodema Mareckiego było pęknięcie wątroby. Rzeczniczka krakowskiej Prokuratury Okręgowej, Oliwia Bożek-Michalec przekazała w rozmowie ze stacją: „Miał bardzo masywne pęknięcie lewego płata wątroby”. Obrażenia, których doznał chłopiec, były konsekwencją potrącenia i okazały się śmiertelne mimo natychmiastowej pomocy medycznej. Postępowanie w sprawie wypadku nadal trwa. Prokuratura zapowiada dalsze gromadzenie dowodów, uzupełniające opinie biegłych oraz analizę wszystkich śladów zabezpieczonych na miejscu tragedii. Badane są: widoczność obu stron tuż przed uderzeniem, sposób, w jaki chłopiec znalazł się na jezdni, trajektoria ruchu pojazdu i dziecka, warunki drogowe i oznakowanie przystanku. Finalna opinia ma przesądzić o kwalifikacji prawnej zdarzenia oraz odpowiedzieć na pytania dotyczące ewentualnej odpowiedzialności kierującego.
Jeden z niewielu zapachów, które kupiłam w ciemno. Te włoskie perfumy skradły moje serce i zostaną w nim na zawsze
Zazwyczaj kupuję perfumy po wcześniejszym ich wypróbowaniu. Te kupiłam jednak w ciemno, na podstawie opinii i opisu. Pomyślałam, że to perfumy idealne dla mnie. I nie myliłam się.
Różowy pieprz, fasola tonka, wanilia – brzmi jak dość typowe połączenie, prawda? A jednak ma w sobie to „coś”. Wodę perfumowaną Roberto Cavalli Signature kupiłam w ciemno. Podbiła moje serce i będę jej używać, dopóki mi się nie znudzi. Roberto Cavalli Signature Marka Roberto Cavalli została założona w latach 70. Włoski glamour w mgnieniu oka podbił świat. Dziś o zapachach by Roberto Cavalli mówi się, że są kreatywne i mają świetną jakość w stosunku do ceny. To również dla mnie było ważne przy wyborze nowego zapachu. Postawiłam na kompozycję Signature, która stanowi orientalno-kwiatowe połączenie, czyli jedno z moich ulubionych. Kwiat pomarańczy, benzoes, różowy pieprz, fasola tonka oraz wanilia tworzą razem bardzo kobiecy, zmysłowy, a jednocześnie kojarzący się z siłą i niezależnością zapach. View Burdaffi on the source website nuty bazy: różowy pieprz nuty głowy: wanilia, benzoes, fasola tonka nuty serca: kwiat afrykańskiej pomarańczy Zapach Roberto Cavalli Signature nie tylko pięknie pachnie, ale jest też bardzo trwały. Zazwyczaj szybko przyzwyczajam się do nowych zapachów, ale ten czuję bardzo długo. Otula mnie i poprawia nastrój. Uwielbiam też flakon, który idealnie pasuje do tej kompozycji. Patrzysz na niego i... wiesz, co jest w środku. Cudo. Roberto Cavalli Signature – opinie Zapach ma dziesiątki fanów i fanek. Potwierdzają to liczne pozytywne opinie, które znajdziecie w sieci. Esencjonalny, orientalny, a jednocześnie ciepły i otulający […] niesamowicie trwały zarówno na ubraniach jak i skórze – pisze użytkowniczka @AgaB1998 na Wizaz.pl. Zapach piękny i trwały. Jeżeli ktoś lubi słodkie zapachy, to polecam – rekomenduje zapach użytkowniczka Patrycja na Hebe.pl. Dla mnie kojarzyć się będzie z wakacjami we Włoszech. Tam też go używałam. Godny polecenia. Stosunek jakości do ceny na plus – czytamy w opinii użytkowniczki @MayalDame na Fragrantica.pl. Poznajcie również inne, trwałe zapachy: View Burdaffi on the source website
Mocny dramat psychologiczny z Marcinem Dorocińskim. Opowieść, która zostawia widza w pełnym emocji milczeniu...
Relacja ojca i syna rzadko bywa tak obnażona, jak w tym filmie. „Lęk wysokości” pokazuje, jak przeszłość potrafi wracać w najmniej spodziewanych momentach, a Dorociński i Stroiński budują na ekranie duet, który trudno zapomnieć.
To kino, które zagląda w emocjonalne zakamarki, od których odwracamy wzrok. „Lęk wysokości” Bartosza Konopki to dramat o odpowiedzialności, strachu i potrzebie bliskości, opowiedziany z niezwykłą wrażliwością i mistrzostwem aktorskim. Osobista historia, która zamieniła się w przejmujący film Bartosz Konopka, nominowany do Oscara za „Królika po berlińsku”, w swoim pełnometrażowym debiucie sięgnął po temat wyjątkowo bliski. „Lęk wysokości”, powstały pod opieką artystyczną Agnieszki Holland w Studiu Munka, został zadedykowany jego choremu ojcu. Ta intymność jest wyczuwalna w każdym kadrze: to kino, które nie udaje, nie gra na skróty i nie boi się konfrontacji z trudną prawdą o rodzinnych relacjach. Relacja, która wymyka się łatwym definicjom Tomek Janicki, grany przez Marcina Dorocińskiego, to telewizyjny reporter, który dawno odciął się od rodzinnego domu. Kiedy dowiaduje się o pogarszającym stanie psychicznym ojca (Krzysztof Stroiński), wraca do miejsca, z którego próbował uciec nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie. Pierwsze spotkanie po latach jest chłodne, napięte, pełne niewypowiedzianych pretensji. A jednak, krok po kroku, między bohaterami zaczyna powstawać krucha nić porozumienia. Tomek zabiera ojca ze szpitala psychiatrycznego i próbuje stworzyć dla niego bezpieczną przestrzeń, nawet jeśli balansuje przy tym między obowiązkami zawodowymi a prywatnymi, ryzykując utratę kontroli nad własnym życiem. Film dotyka tematów, o których w polskim kinie wciąż mówi się za mało: odpowiedzialności, wstydu, cyklicznie powracających traum i lęku przed bliskością. Dorociński i Stroiński: duet, którego nie da się zastąpić Krzysztof Stroiński stworzył jedną z najważniejszych kreacji w swojej karierze. Krytycy określali tę rolę mianem „wybitnej”, a widzowie wciąż wracają do niej w swoich opiniach. Marcin Dorociński jest jego idealnym partnerem ekranowym pełnym wewnętrznych pęknięć, zawieszonym między gniewem a czułością, próbującym udźwignąć ciężar, na który nikt nie przygotowuje synów chorych ojców. Aktor przyznawał, że praca na planie była wyjątkowo wymagająca, również emocjonalnie. Na ekranie towarzyszą im Magdalena Popławska, Dorota Kolak i Anna Dymna, tworząc galerię postaci, które wzmacniają dramatyczny wymiar filmu. Głośny festiwalowy sukces i jeszcze głośniejsza reakcja widzów Film zdobył nagrodę za najlepszy debiut na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, wyróżnienie w Mannheim–Heidelberg oraz Złotą Rybkę na Ińskim Lecie Filmowym. Krytycy chwalili go za autentyczność, emocjonalną precyzję i niezwykłą wrażliwość reżysera. Jeszcze mocniej wybrzmiewają jednak głosy widzów. Ktoś napisał, że to „nastrojowy i bogaty emocjonalnie obraz samotności, cierpienia, rodzinnych relacji, poświęcenia i choroby psychicznej”. Inny zwrócił uwagę na „mega dbałość o szczegóły jak na debiutanta”. Pojawiały się opinie, że Konopka „pozwala filmowi się otworzyć, bez nachalności i tanich chwytów”. Widzowie podkreślali „genialnego Stroińskiego”, „doskonałego Dorocińskiego” i fakt, że to „jedno z lepszych polskich kin ostatnich lat”. Były też komentarze bardziej krytyczne — niektórzy uznali film za „przytłaczający”, inni szukali w nim większej lekkości. Ale jedno jest pewne: ten seans nikogo nie zostawia obojętnym. Dlaczego warto do niego wrócić albo obejrzeć po raz pierwszy? Bo to opowieść, która wchodzi pod skórę, ale nie po to, by ranić, ale raczej po to, by odsłonić miejsca, o których zwykle nie mówimy nawet najbliższym. To historia o więzi, która mimo wszystkich pęknięć próbuje się odrodzić. O synu, który musi zmierzyć się z odpowiedzialnością większą, niż kiedykolwiek zakładał. O ojcu, który potrzebuje obecności, choć nie potrafi już jej nazwać. Film „Lęk wysokości” jest obecnie dostępny online m.in. w serwisie Player.pl, a także w ofercie CANAL+ Premiery, gdzie można wypożyczyć lub zakupić go w wersji cyfrowej. Warto sprawdzić obie platformy, ponieważ katalogi regularnie się zmieniają.
„Klangor” wraca w zaskakującej formie. Takiej kontynuacji jednego z najważniejszych polskich seriali ostatnich lat nikt się nie spodziewał
„Klangor” uznawany za jeden z najważniejszych polskich kryminałów ostatnich lat doczekał się nieoczekiwanej kontynuacji. Zanim pojawi się nowa seria, do słuchaczy trafiło słuchowisko, które rozwija świat bohaterów i otwiera zupełnie nowe ścieżki fabularne.
Fani „Klangora” od miesięcy czekali na wieści o 2. sezonie, który już w styczniu pojawi się na Canal+. Tymczasem twórcy zrobili coś, czego niewielu się spodziewało: zanim zobaczymy dalszy ciąg serialu, opublikowali nową odsłonę tej historii w formie słuchowiska. I wygląda na to, że to nie jest poboczny projekt, tylko pełnoprawna kontynuacja, która otwiera zupełnie nowe wątki. „Klangor” — jeden z najważniejszych polskich seriali ostatnich lat Kiedy w 2021 roku Canal+ pokazał „Klangor”, niewiele osób spodziewało się, że ta historia o rodzinie Wejmanów okaże się jednym z najbardziej poruszających polskich kryminałów XXI wieku. Zaginięcie nastoletniej córki i dramat rozpadającej się rodziny, a w centrum ojciec, psycholog więzienny Rafał Wejman, w którego Arkadiusz Jakubik wlał cały ciężar bezsilności i gniewu. „Klangor” był mroczny, emocjonalny, gęsty od napięcia. I dlatego wieść o kontynuacji wywołała tak ogromne poruszenie. Zanim pojawi się 2. sezon, jest… słuchowisko. I to pełnoprawne Zanim nowa seria trafi na Canal+, twórcy serwują coś wyjątkowego. Chodzi o „Klangor. Słuchowisko” dostępne już w Storytel. To nie jest streszczenie serialu ani poboczna miniopowieść. To pełna, dopracowana kontynuacja stworzona przez Marcina Kardacha na podstawie pomysłu Kacpra Wysockiego, Kirka Kjeldsena i Macieja Prykowskiego. W rolach narratorów pojawiają się m.in.: Arkadiusz Jakubik, Magdalena Czerwińska i Mariusz Ostrowski. Co ważne: słuchowiska nie trzeba znać pierwszego sezonu, by je zrozumieć, ale dla fanów serialu to prawdziwy smaczek, który rozwija świat znanych bohaterów. Nowa zagadka na styku więzienia, fundacji i mrocznej przeszłości Fabuła słuchowiska zaczyna się mocnym akcentem: pod molo w Świnoujściu znalezione zostają zwłoki byłego więźnia. Sprawę prowadzi policjantka Danka Schulze, a trop szybko prowadzi do fundacji Trap, czyli organizacji, która pomaga byłym osadzonym wrócić do życia poza murami więzienia. Jednym z jej pracowników jest Rafał Wejman, który po wydarzeniach sprzed lat sam skończył za kratami, odsiedział wyrok i próbuje zbudować życie na nowo. W tym samym czasie w pobliskim zakładzie karnym dochodzi do kolejnego morderstwa. Szef straży, Artur Zawisza, próbuje wszystko zatuszować, lecz na jego drodze staje szczególnie niebezpieczny więzień, który nie uznaje żadnych zasad. Atmosfera jest duszna, brutalna i bardzo „klangorowa”. Co dalej z serialem? 2. sezon już za moment Choć słuchowisko działa jako osobna opowieść, dla fanów „Klangora” stanowi ważny element układanki. Wyjaśnia część nieopowiedzianych w serialu wątków i otwiera nowe ścieżki fabularne. A to dopiero początek. Canal+ potwierdził, że 2. sezon zadebiutuje w styczniu 2026 roku, a oczekiwania po sukcesie pierwszej odsłony są ogromne. Twórcy, Tomasz Kamiński, Kacper Wysocki i Łukasz Kośmicki, po raz kolejny szykują historię mroczną, emocjonalną i pełną trudnych moralnych wyborów. Gdzie posłuchać „Klangora”? Słuchowisko „Klangor” jest już dostępne w Storytel. To idealna propozycja dla wszystkich, którzy chcą wrócić do świata Wejmanów, zanim pojawi się nowy sezon.
Przez te perfumy nie mogę przestać wąchać nadgarstka! To zapach z nutami czarnej orchidei, piwonii i orzechów laskowych
Czy można zakochać się w perfumach? Tak. Mało tego, można się od nich uzależnić. Tak, jak ja od Tous LoveMe Onyx. Wącham nadgarstek cały czas!
W tym artykule: 1. Tous LoveMe Onyx EDP – ogólne informacje 2. Tous LoveMe Onyx EDP – zalety 3. Tous LoveMe Onyx EDP – opinie Mamy tu kwiaty, owoce i mój ukochany orient. Tous LoveMe Onyx EDP to kolejna odsłona zapachu Tous LoveMe. Poznaj ją lepiej i koniecznie powąchaj, gdy tylko będziesz mieć możliwość. View Burdaffi on the source website Tous LoveMe Onyx EDP – ogólne informacje Ta woda perfumowana określana jest jako kwiatowo-owocowo-orientalna. Kompozycja zapachowa jawi się jako bardzo elegancka i wykwintna, ale to wcale nie oznacza, że nadaje się tylko na specjalne okazje. Jej intensywność odnajdzie się w twojej codzienności, bo kto powiedział, że w dni powszechnie nie można poczuć się luksusowo? Tous LoveMe Onyx EDP inspirowana jest kamieniem szlachetnym i biżuterią stworzoną z onyksu. Co dokładnie tutaj wyczuwamy? Na początku wyłania się nuta czarnej orchidei, która przechodzi w delikatną piwonię i orzechy laskowe. Potem z pełnym przytupem wchodzą klimaty waniliowe, które doskonale współgrają z akordami drzewnymi. Całość, choć może wydawać się chaotyczna, pachnie doskonale. Nic dziwnego, że ten aromat uzależnił mnie od pierwszego powąchania. Cień do powiek, dzięki któremu makijaż zajmuje mi minutę. Nie zliczę, ile osób zapytało, co mam na powiekach Kolejny komplement na temat mojego makijażu utwierdził mnie w przekonaniu, że muszę polecić wam ten cień do powiek. Jest po prostu najlepszy na świecie. Tous LoveMe Onyx EDP – zalety Co jeszcze zaliczamy do plusów tej wody perfumowanej, poza nieziemskim zapachem? Nie można zapomnieć o kształcie flakonu. To słynny miś, którym odznacza się marka Tous już od 1985 roku. Niedźwiadek błyszczy, a efekt ten pogłębiają fasety. Jednocześnie otula, a drugiej strony daje znać o elegancji. Taki właśnie jest zapach Tous LoveMe Onyx EDP. Ogromną zaletą tej wody perfumowanej jest jej trwałość. Wystarczy, że użyję ich rano, nie dokładam w ciągu dnia, a wieczorem wciąż słyszę na ich temat komplementy. Na ubraniach czuć je nawet przez kolejne dwa dni. Zestawiając to z ceną, mamy tutaj naprawdę świetną wodę perfumowaną, która nie tylko długo pięknie pachnie na ciele, ale jeszcze swoją buteleczką zdobi toaletkę, czy półkę w łazience. Tous LoveMe Onyx EDP – opinie Za chwilę zobaczysz, że nie tylko ja jestem fanką Tous LoveMe Onyx EDP. Na Wizażu Aleksandra558 pisze o nich tak: Bulb24 na tym samym portalu mówi więcej o zapachu, który jest słodki, ale w niestandardowym wydaniu: Na stronie sklepu www Hebe.pl także widnieją same pozytywne recenzje na temat tej wody perfumowanej: „Piękny zapach, długo się utrzymuje”, „Żona zachwycona”, „Mój zapach ❤️” Sprawdź również inne zapachy, które nie tylko urzekają swoim aromatem, ale także przepięknym opakowaniem, które ozdobi twój perfumowy kącik: View Burdaffi on the source website
„Odwilż” wraca z 3. sezonem i robi furorę w Europie. Mało kto spodziewał się takiego sukcesu polskiego „scandi noir”
Trzeci sezon „Odwilży” właśnie wylądował na HBO Max i błyskawicznie zachwycił widzów w całej Europie. Polski kryminał w klimacie „scandi noir” wskoczył do pierwszej piątki najchętniej oglądanych tytułów platformy, udowadniając, że mroczne historie znad Odry mogą konkurować z najlepszymi zagranicznymi produkcjami.
Trzeci sezon „Odwilży” już jest dostępny na HBO Max i błyskawicznie zdobywa coraz większą publiczność. Finałowy, szósty odcinek zadebiutował 21 listopada, a cały sezon niemal natychmiast wskoczył do pierwszej piątki najchętniej oglądanych tytułów platformy w Europie. To jeden z nielicznych polskich seriali, który tak pewnie przebił się poza granice kraju. „Odwilż” i Szczecin jak z kryminału „scandi noir” „Odwilż” po raz kolejny udowadnia, że lokalizacja potrafi być jednym z bohaterów. Surowy, deszczowy Szczecin uchwycony przez operatora Tomasza Naumiuka tworzy klimat, który natychmiast przywodzi na myśl najgłośniejsze skandynawskie thrillery. Kadry pełne mgły, chłodnych barw i przygaszonego światła wprowadzają atmosferę niepokoju, a miasto staje się przestrzenią, gdzie każdy zaułek kryje historię. Komisarz Zawieja mimo zakazów wraca do gry Trzeci sezon kontynuuje historię komisarz Katarzyny Zawiei, granej przez Katarzynę Wajdę. Po dramatycznych wydarzeniach z wcześniejszych odsłon bohaterka zostaje zdegradowana i formalnie odsunięta od prowadzenia poważnych spraw. Jednak gdy w mieście pojawia się fala zatruć fentanylem wśród młodzieży, Zawieja nie potrafi pozostać na uboczu. Mimo zakazu angażuje się w śledztwo, którego stawka rośnie z każdą sceną. Trop prowadzi do lokalnego przedsiębiorcy Dawida Nowaka, a w tle powraca Marek Lański, którego powiązania z przestępczym światem mogą odmienić bieg sprawy. Zawieja pracuje nieformalnie, w tajemnicy, z pomocą Tomasza Woźniaka oraz zespołu szczecińskiej komendy. To praca na granicy ryzyka i rozsądku, ale bohaterka nie zna innego sposobu działania. „Odwilż” pozostaje jednym z najgłębszych portretów psychologicznych w polskim serialowym kryminale. Trzeci sezon mocno zagląda w życie prywatne Zawiei: jej opiekę nad schorowanym teściem, próbę odbudowania stabilizacji po stracie męża oraz skrywany związek z kolegą z pracy, Trepą. Powraca również temat rodziny Molskiego. Zawieja obiecała jego żonie pomóc odnaleźć córkę, która przebywa w ośrodku dla uchodźców. Ta niedokończona, bolesna sprawa nadal ciąży nad bohaterką jak niewypowiedziany wyrzut sumienia. Sukces „Odwilży”, którego nikt nie przewidział Trzeci sezon „Odwilży” to triumf twórców: scenarzystów Kevina Rundle’a i Bartosza Janiszewskiego, reżysera Xawerego Żuławskiego oraz autorki koncepcji Marty Szymanek. Serial wyprodukowany przez Magnolia Films zachwycił krytyków minimalizmem, rytmem i chłodnym klimatem. Teraz oczarowuje widzów od Portugalii po Norwegię. Produkcja znalazła się w ścisłej czołówce najchętniej oglądanych tytułów HBO Max w Europie. „Odwilż” udowadnia, że polski thriller może wyglądać i brzmieć światowo, a jednocześnie pozostać zanurzony w lokalnym krajobrazie i emocjach. Gdzie obejrzeć „Odwilż”? Cały trzeci sezon, wraz z poprzednimi odsłonami, jest już dostępny wyłącznie na platformie HBO Max. Jeśli kochasz mroczne kryminały, niepokojący klimat i seriale, które trzymają za gardło aż do finału, „Odwilż” to pozycja obowiązkowa.
Nowe ustalenia śledczych w sprawie śmierci Nikodema Mareckiego. Młody aktor miał 11 lat
Śmierć 11-letniego Nikodema Mareckiego wstrząsnęła opinią publiczną. Teraz prokuratura przekazuje kolejne ustalenia dotyczące tragicznego wypadku, w którym zginął młody aktor. Śledczy mówią o świadkach, sekcji zwłok i pierwszej rekonstrukcji zdarzeń.
Informacja o śmierci 11-letniego Nikodema Mareckiego poruszyła opinię publiczną i środowisko filmowe. „Z głębokim smutkiem i żalem zawiadamiamy, że 27 października 2025 r. zmarł, przeżywszy lat 11, najukochańszy syn, brat, wnuczek Nikodem Marecki” - przekazali za pośrednictwem mediów społecznościowych rodzice chłopca. Młody aktor, znany z takich produkcji jak „Biała odwaga”, „Zołza”, „Szpital św. Anny” czy „Zakochani po uszy”, zmarł w wyniku tragicznego wypadku. Teraz pojawiają się kolejne ustalenia dotyczące okoliczności zdarzenia. Nikodem Marecki nie żyje. 11-letni aktor zginął w wypadku Nikodem Marecki uczęszczał do Szkoły Podstawowej im. Tadeusza Kościuszki w Niedźwiedziu. Choć miał zaledwie 11 lat, łączył szkolne obowiązki z rolami filmowymi, a jego talent szybko został zauważony przez twórców. W „Białej odwadze” współpracował z Marcinem Koszałką, dzięki czemu zyskał rozpoznawalność w branży. Rodzina, przyjaciele i szkoła pożegnają go podczas uroczystości pogrzebowych zaplanowanych na środę, 3 grudnia. Tę informację potwierdził sekretariat placówki w rozmowie z Plejadą. Do sprawy odniosła się prokurator Oliwia Bożek-Michalec z Prokuratury Okręgowej w Krakowie. W rozmowie z „Faktem” przekazała, że nie wszystkie procedury zostały jeszcze zakończone, jednak rozpoczęto ustalanie świadków wypadku. „Jeszcze nie wszystkie czynności zostały przeprowadzone. Na pewno będą przesłuchiwani świadkowie z tego autobusu szkolnego. Była też podobno jakaś osoba na przystanku” — powiedziała. Sekcja zwłok chłopca została już wykonana, ale wyniki badań szczegółowych nie są jeszcze dostępne. „Protokół sekcji będzie przekazany prokuraturze prawdopodobnie za miesiąc” — dodała. Pierwsze ustalenia śledczych na temat wypadku Według pierwszych ustaleń śledczych 11-letni Nikodem wysiadł z autobusu szkolnego i wbiegł na jezdnię, gdzie został potrącony. Prokuratura podkreśla, że te informacje będą jeszcze weryfikowane w toku dalszych działań, zarówno poprzez przesłuchania świadków, jak i opinie biegłych. Wiemy natomiast, że kierowca pojazdu biorącego udział w wypadku, nie był pod wpływem alkoholu: „W toku dalszych czynności będzie ustalane, czy w jakikolwiek inny sposób naruszył on zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, czy przyczynił się w związku z powyższym do wypadku”. Śledztwo wciąż trwa.
Ten mocny thriller ominął kina i trafił od razu na Prime Video! Trudno wrócić po nim do rzeczywistości, a łzy same lecą po policzkach
Jeśli szukasz thrillera, który nie jest pustą gonitwą, to „Ona jedzie z przodu” może ci się spodobać! Film łączy napięcie z emocjonalną historią ojca i córki.
Filmy, które nie trafiają do szerokiej dystrybucji kinowej, często przechodzą bez większego echa. Ten jednak miał szczęście. Po premierze „Ona jedzie z przodu” przejął Prime Video i dał mu drugie życie. To thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, zaskakuje emocjonalnym ciężarem. Rzadko zdarza się, by produkcja z gatunku akcji i kryminału kończyła się łzami widowni. Tutaj to absolutnie możliwe. O czym jest „Ona jedzie z przodu”? Film otwiera scena pozornie zwykłego popołudnia: 10-letnia Polly czeka przed szkołą, aż odbierze ją mama. Zamiast niej pojawia się Nate. To jej ojciec, który właśnie wyszedł z więzienia. Mężczyzna zabiera córkę do motelu i zaczyna przygotowywać ją do czegoś, czego dziewczynka jeszcze nie rozumie: zmienia jej wygląd, farbuje włosy na blond i uczy, jak się bronić kijem bejsbolowym. Coś jest nie tak, ale Polly wciąż chce wierzyć, że ojciec wie, co robi. Prawda dociera do niej przypadkiem. W telewizyjnym serwisie informacyjnym widzi własne zdjęcie i dowiaduje się, że jej mama i ojczym zostali zamordowani. Policja szuka jej jako zaginionej dziewczynki podejrzewanej o porwanie przez ojca. Zdezorientowana i przerażona Polly zgłasza się na policję. Jej telefon odbiera funkcjonariusz John Park. Chwilę później odnajduje ją Nate. Wyjaśnia, że stoi przeciwko nim gang oznaczony tatuażami błyskawic, który mści się za przeszłe porachunki. Tylko jedno jest pewne: dziewczynka również stała się celem. Intensywna relacja, która „niesie” cały film To nie jest kolejny film o uciekającym ojcu i dziecku. Siłą tej produkcji jest niezwykły duet Tarona Egertona i Any Sophii Heger. Ich relacja jest pełna sprzeczności: bliskości, strachu, czułości, nieporozumień. Heger, mimo młodego wieku, tworzy jedną z najciekawszych dziecięcych ról ostatnich lat. Egerton z kolei świetnie pokazuje wewnętrzne pęknięcie człowieka, który dopiero uczy się być ojcem, kiedy świat wali mu się na głowę. To właśnie ta dwójka sprawia, że thriller staje się nie tylko emocjonujący, lecz także głęboko poruszający. Thriller, który potrafi zaskoczyć Nick Rowland reżyseruje tę historię z równowagą między adrenaliną a ciszą. Sceny napięcia są dobrze dawkowane, a momenty emocjonalne są prawdziwe i pozbawione patosu. Mimo że motywy gangów i ucieczki pojawiały się w kinie wielokrotnie, tutaj udało się znaleźć świeży sposób opowiadania. Bez schematów, za to z dobrym wyczuciem psychologii bohaterów. „Ona jedzie z przodu” to film, który łatwo byłoby przegapić, a absolutnie nie warto. Produkcja jest dostępna wyłącznie na Prime Video. View oEmbed on the source website
Nowa świąteczna komedia romantyczna Netflixa podnosi poziom endorfin już od pierwszej sceny! Urocza, lekka i pokrzepiająca
„Miłość w prezencie” otwiera świąteczny sezon Netflixa i już zapowiada się na jedną z najprzyjemniejszych premier grudnia. To romantyczna, pełna ciepła historia o mamie, która pod przykrywką Mikołaja trafia w sam środek nieoczekiwanego uczucia.
Netflix oficjalnie otworzył sezon świątecznych premier, a „Miłość w prezencie” szybko wyrasta na tytuł, który idealnie wypełni grudniowe wieczory. To klasyczna, ciepła komedia romantyczna z wyczuwalnym „Christmas vibe”, w której nie brakuje humoru, wzruszeń i tej charakterystycznej magii, za którą widzowie tak kochają świąteczne filmy. W rolach głównych występują Alexandra Breckenridge i Ryan Eggold, znani z popularnych seriali. O czym opowiada „Miłość w prezencie”? Premiera „Miłość w prezencie” została zaplanowana na 3 grudnia i wszystko wskazuje na to, że Netflix ma kolejny grudniowy hit. Historia skupia się na Taylor, samotnej mamie, która marzy o tym, by spełnić życzenie swojej córki, czyli wyjazd na obóz snowboardowy. Kiedy traci pracę, jedyną szansą na zdobycie dodatkowych pieniędzy okazuje się sezonowe zatrudnienie w luksusowym zimowym kurorcie Sun Peaks. Okazuje się jednak, że jedyna wolna posada to... funkcja Świętego Mikołaja. Z pomocą przyjaciół Taylor tworzy więc męską charakteryzację i przekonujący wizerunek słynnej postaci. Plan działa. Dostaje pracę, choć szybko okazuje się, że utrzymanie tej mistyfikacji wymaga znacznie więcej kreatywności, niż przypuszczała. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy Taylor poznaje swojego szefa. Matthew to przystojny, zasadniczy i bardzo charyzmatyczny kierownik ośrodka. Między nimi rodzi się naturalna sympatia, a później coś więcej. Matthew jednak nie ma pojęcia, że nowy Mikołaj wcale nie jest „nowym panem Mikołajem”… tylko Taylor. Obsada, którą widzowie pokochają od pierwszego wejrzenia W głównej roli występuje Alexandra Breckenridge, znana jako Mel z „Virgin River”. Idealnie odnajduje się w świątecznym klimacie. Tutaj także jest ciepła, a przy tym zdeterminowana i bardzo autentyczna. Partneruje jej Ryan Eggold, czyli niezapomniany doktor Max Goodwin ze „Szpitala New Amsterdam”. Jako Matthew tworzy pełną uroku, klasyczną postać filmowego „love interest” — z mieszanką sztywności, wdzięku i ukrytej wrażliwości. Na ekranie pojawiają się również: Tia Mowry jako najlepsza przyjaciółka Natashy, Madison MacIsaac, Diana Maria Riva i Dominic Fox. Film wyreżyserował Michael Rohl, specjalista od bożonarodzeniowych hitów („Zamiana z księżniczką”). Scenariusz napisali Ron Oliver i Carley Smale. Dlaczego warto dodać „Miłość w prezencie” do świątecznej listy? „Miłość w prezencie” to połączenie romantycznej historii, pełnej uroku tajemnicy i klasycznego klimatu świątecznych komedii lat 2000., które do dziś ogląda się z sentymentem. Są bałwany, jest śnieg, jest kurort z migoczącymi światełkami, jest trochę chaosu, trochę śmiechu i dużo ciepła. Twórcy obiecują kino, które nie udaje niczego więcej niż to, czym jest: uroczą, lekką, pokrzepiającą historią na zimowy wieczór. I właśnie dlatego działa. Co jeszcze obejrzeć na Netflixie w świątecznym klimacie? W tym roku oferta bożonarodzeniowych tytułów jest wyjątkowo szeroka. Na platformę wróciło „Holiday”, klasyk pełen zimowej nostalgii. Wśród nowości znajdziemy m.in.: „Świąteczny skok” — komediowo-kryminalną historię o napadzie, który wymyka się spod kontroli w najbardziej świąteczny sposób; „Święta z eks” z Alicią Silverstone — jeden z największych hitów sezonu; „Szampańskie święta” — lekką, romantyczną opowieść w paryskim klimacie; „Śnieżną siostrę” — norweską ekranizację bestselleru, która wzrusza nawet najbardziej odpornych widzów; „Randki od święta” — klasyczny i zabawny rom-com, który co roku wraca do topki. „Miłość w prezencie” niebawem na Netflixie! Kiedy premiera? Film będzie dostępny od 3 grudnia na platformie Netflix. To dokładnie ten moment sezonu, kiedy warto przygotować koc, gorącą czekoladę i dać się porwać świątecznej atmosferze. Miłego seansu! View oEmbed on the source website
Wstrząsające okoliczności śmierci Nikodema Mareckiego. 11-letni aktor zginął w wypadku
11-letni aktor Nikodem Marecki, znany z „Białej Odwagi” i „Szpitala św. Anny”, zmarł 27 listopada 2025 roku. Jego śmierć potwierdziła Szkoła Podstawowa im. Tadeusza Kościuszki w Niedźwiedziu, do której uczęszczał, a nekrolog opublikowali bliscy chłopca.
Informacje o śmierci Nikodema Mareckiego wstrząsnęły opinią publiczną. 11-letni aktor zginął w wypadku, który miał miejsce 27 listopada w Małopolsce. Reżyser filmu „Biała Odwaga” potwierdził, że chłopiec został potrącony przez samochód. TVN24 podaje, że był ofiarą zdarzenia w Szczepanowicach. Nikodem Marecki nie żyje. Tragiczny wypadek w Szczepanowicach Według informacji przekazywanych przez TVN24 Nikodem Marecki zginął w wypadku samochodowym w miejscowości Szczepanowice w województwie małopolskim. 11-latek został potrącony przez samochód dostawczy. Na miejscu natychmiast pojawiły się służby medyczne, niestety chłopca nie udało się uratować. Marcin Koszałka, reżyser „Białej Odwagi”, w której zagrał Nikodem, opublikował w mediach społecznościowych poruszający wpis. To właśnie ta wypowiedź po raz pierwszy jednoznacznie wskazała, w jakich okolicznościach doszło do śmiertelnego zdarzenia. Komenda Powiatowa Policji w Krakowie przekazała jedynie, że 27 listopada na terenie miejscowości Szczepanowice doszło do potrącenia 11-letniego chłopca przez samochód dostawczy. Z uwagi na ochronę danych osobowych funkcjonariusze nie potwierdzają, czy był to Nikodem Marecki. TVN24 informuje jednak, że to właśnie młody aktor był ofiarą wypadku. Środowisko filmowe żegna Nikodema Mareckiego W sieci pojawiło się wiele wpisów upamiętniających Nikodema. Kondolencje publikują zarówno twórcy „Białej Odwagi”, jak i aktorzy, którzy mieli okazję z nim pracować. W jednym z komentarzy Małgorzata Kożuchowska napisała: „Serce pęka”.
Ostatnie sceny filmu zostawiają widza w ciszy. Ten wstrząsający thriller z Russellem Crowe powinien zobaczyć każdy z nas!
To thriller o rozmowie, która wydarzyła się naprawdę... „Norymberga” pokazuje, co działo się za kulisami procesu nazistowskich zbrodniarzy i jak trudno było oddzielić prawdę od manipulacji, nawet w czterech ścianach gabinetu psychiatrycznego.
„Norymberga” to thriller, który nie próbuje rekonstruować historii przez wielkie symbole, lecz przez intymne starcie dwóch ludzi zamkniętych w pokoju przesłuchań. James Vanderbilt, autor scenariuszy do „Zodiaka” i „Krzyku”, sięga po wydarzenia, które ukształtowały fundamenty współczesnego prawa międzynarodowego. Filtruje je przez pojedynek psychologa z jednym z najpotężniejszych ludzi III Rzeszy. Procesy norymberskie: świat musiał spojrzeć prawdzie w oczy W listopadzie 1945 roku w sali 600 norymberskiego Pałacu Sprawiedliwości stanęli przed sądem ludzie odpowiedzialni za największe zbrodnie XX wieku: od architektów Holokaustu, przez twórców polityki eksterminacji, po czołowych propagandystów III Rzeszy. Wybrano Norymbergę nie tylko ze względów symbolicznych. To tu odbywały się nazistowskie zjazdy, tu formułowano ustawy rasowe, tu kształtowano aparat terroru. To właśnie tam, w procesie trwającym od listopada 1945 do października 1946 roku, po raz pierwszy w historii powołano trybunał zdolny sądzić zbrodnie przeciw ludzkości. Spośród oskarżonych, wśród których znaleźli się Hans Frank, Joachim von Ribbentrop, Alfred Rosenberg czy Wilhelm Keitel, dwunastu skazano na śmierć. Hermann Goering, druga osoba w nazistowskiej hierarchii, uniknął wykonania wyroku, popełniając samobójstwo. Po głównym procesie odbyło się jeszcze 12 kolejnych, dotyczących funkcjonariuszy obozów koncentracyjnych, niższych rangą oficerów SS, urzędników i tych, którzy podtrzymywali propagandowy aparat reżimu. „Norymberga”: najbardziej poruszający film 2025 roku? Film Vanderbilta nie odtwarza przebiegu procesu dzień po dniu. Zamiast tego wprowadza widza za kulisy, tam, gdzie decydowały się kwestie niewidoczne na sali sądowej: w gabinety, szpitale, pokoje przesłuchań. W centrum opowieści znajduje się relacja młodego wojskowego psychiatry, Douglasa Kelleya, z Hermannem Goeringiem. To starcie dwóch umysłów – błyskotliwego manipulatora, który potrafił porwać za sobą miliony, oraz lekarza próbującego zrozumieć, co kryje się za charyzmą człowieka odpowiedzialnego za systemową machinę śmierci. W rolach głównych zobaczymy Russella Crowe’a i Ramiego Maleka. To zestawienie budzi ogromne oczekiwania. Nic dziwnego, że już po premierze na festiwalu w Toronto film zebrał jedne z najdłuższych owacji w historii imprezy. Russell Crowe tworzy kreację gęstą, mroczną, pełną intelektualnej przewrotności. Jego Goering to człowiek, który rozumie mechanizmy władzy, wie, jak działa manipulacja i do ostatniej chwili próbuje zachować kontrolę. Rami Malek jako Kelley stanowi jego przeciwieństwo: skupiony, wyciszony, rozdarty między zawodowym obowiązkiem a moralnym lękiem przed tym, jak blisko musi podejść do człowieka, którego zbrodnie przekraczają wszelkie granice wyobraźni. Za obraz odpowiada Dariusz Wolski, operator znany z zamiłowania do światłocienia i klaustrofobicznej dynamiki kadrów. Zamiast batalistycznych panoram dostajemy trzask lamp, spojrzenia, drżenie dłoni i światło przypominające o tym, że prawda rzadko bywa czarno-biała. Psychologia zła: sedno filmu, którego nie da się rozbroić milczeniem „Norymberga” nie wzbudza wątpliwości co do winy. Ta została już przecież udowodniona. Film pyta o źródła: jak powstaje system, który pozwala na ludobójstwo? Dlaczego tak wielu ludzi poszło za retoryką Goeringa? Jak działa urok przywódcy, który łączył inteligencję, ego i brutalność w jedno? To miejsca, w których kino styka się z książką „22 Cells in Nuremberg” Douglasa Kelleya – zapisem rozmów prowadzących do wniosków, które tuż po wojnie uznano za zbyt niebezpieczne, by mówić o nich głośno. Kelley zauważał, że zło nie zawsze rodzą „potwory”, ale ludzie, którzy potrafią opakować swoje idee w język charyzmy i obietnicy. Ostatnie sceny filmu zostawiają widza w ciszy. Nie tylko dlatego, że znamy historyczne wyroki, lecz dlatego, że „Norymberga” może pogłębiać współczesne lęki. Mechanizmy, które doprowadziły do katastrofy XX wieku, nie zniknęły, tylko jedynie zmieniły formę. Film trafił do polskich kin 28 listopada 2025 roku. View oEmbed on the source website
George Clooney i Adam Sandler stworzyli duet, jakiego nikt się nie spodziewał! Genialny film Netflixa ma szansę na Oscara 2026?
Netflix kończy rok tytułem, o którym mówi całe środowisko filmowe. „Jay Kelly”, najnowszy film Noah Baumbacha, jeszcze przed premierą został zauważony na amerykańskich festiwalach i szybko zyskał opinię produkcji, która ma szansę włączyć się do oscarowej gry. Najczęściej powtarzający się komentarz? George Clooney i Adam Sandler stworzyli duet, jakiego nikt się nie spodziewał.
„Jay Kelly” to film, którym Netflix otwiera sezon poważnych premier. Noah Baumbach wraca z historią, o której mówi się nie tylko ze względu na fabułę, ale przede wszystkim na duet George’a Clooneya i Adama Sandlera, uznawany już za jedno z największych aktorskich zaskoczeń roku. Netflix zmienia tempo. Teraz stawia na kino festiwalowe Koniec roku to moment, w którym Netflix odkłada na bok lekkie premiery i zaczyna prezentować filmy przygotowane z myślą o sezonie nagród. „Jay Kelly” idzie dokładnie tą samą ścieżką, co wcześniejsze prestiżowe produkcje platformy. Najpierw był pokaz w wybranych kinach w Stanach Zjednoczonych, później pierwsze recenzje i rosnące zainteresowanie w mediach społecznościowych. Teraz czas na globalną premierę na Netflixie. O czym jest „Jay Kelly”? Film opowiada historię znanego aktora, granego przez George’a Clooneya, który na pewnym etapie życia zaczyna tracić kontrolę nad własną karierą i wizerunkiem. Razem ze swoim menadżerem, w którego wciela się Adam Sandler, rusza w podróż pełną zawodowych i osobistych rozliczeń. To wyprawa, która ma pomóc im zrozumieć, co w życiu poszło nie tak, co warto naprawić, a co trzeba zwyczajnie zaakceptować. Baumbach łączy tu humor, melancholię i obserwację charakterów, tworząc film o dojrzewaniu w momencie, w którym wydawałoby się, że człowiek ma już wszystko poukładane. Clooney i Sandler zaskakują na ekranie Właśnie ta dwójka robi największe wrażenie. George Clooney, który od lat kojarzony jest z eleganckimi, pewnymi siebie bohaterami, pokazuje w „Jay Kelly” dużo bardziej kruchą, nieoczywistą stronę. Clooney pokazuje bohatera rozdartego między potrzebą sukcesu a zmęczeniem, które odbiera mu kontrolę nad własną karierą. Chodzą pogłoski, że to jedna z jego najlepszych ról w karierze. Adam Sandler, znany głównie z komedii, ponownie udowadnia, że w dramacie potrafi błyszczeć. Jego menadżer to postać lojalna, ironiczna, ale także pełna czułości. Sandler świetnie odnajduje się w tonie filmu, a jego obecność równoważy bardziej emocjonalną kreację Clooneya. W komentarzach po festiwalowych seansach powtarza się opinia, że obaj aktorzy mogą liczyć na nominacje do Oscara. Co mówią widzowie? Reakcje są intensywne i mocno zróżnicowane. Jedna osoba nazwała film „medytacją o życiu” i zachwycała się każdą decyzją artystyczną Baumbacha. Inny widz zauważył podobieństwo niektórych scen do „Pociągu” Kawalerowicza. Nie brakuje również opinii krytycznych. Część odbiorców twierdzi, że film bywa przewidywalny lub nadmiernie skupiony na Clooneyu. Niektórzy porównują go do późnych filmów Woody’ego Allena i odbierają jako historię o problemach uprzywilejowanych ludzi. Mimo tego większość komentarzy podkreśla, że Clooney i Sandler tworzą duet, który naprawdę ogląda się z przyjemnością. Kiedy i gdzie obejrzeć „Jay Kelly”? „Jay Kelly” pojawi się na Netflixie 5 grudnia 2025 roku. To jedna z tych premier, które warto zaplanować w grudniowym natłoku tytułów, szczególnie jeśli lubisz dobre, aktorskie kino i historie, które potrafią wzruszyć bez stosowania tanich trików.
Genialny psycholog kryminalny kontra przebiegły seryjniak! Ten serial chwyta widza w swoje macki, oplata i nie puszcza aż do końca!
„Cross” to ekranizacja bestsellerów Jamesa Pattersona, w której kryminalna intryga splata się z emocjonalnym portretem detektywa zmagającego się z własną przeszłością. Serial konsekwentnie buduje napięcie, prowadząc przez świat pełen śladów, pozornych tropów i intuicji, która staje się dla bohatera jedynym narzędziem w starciu z przeciwnikiem ukrywającym się za maską.
„Cross” to ekranizacja bestsellerowej serii Jamesa Pattersona, która w momencie premiery stała się jednym z najczęściej dyskutowanych tytułów Amazon Prime Video. Twórcy przenieśli na ekran bohatera o wyjątkowej intuicji, ale też głęboko poranionego człowieka, dla którego każde śledztwo staje się walką z własną historią. Serial przyciąga precyzyjnie zaplanowaną intrygą i konsekwentnie budowaną atmosferą, w której nawet pozornie niewinne szczegóły mają znaczenie. „Cross” wciąga głębiej niż inne kryminały Alex Cross, grany przez Aldisa Hodge’a, to detektyw, który doskonale wie, czym jest zło. Nie tylko z teorii, ale z doświadczenia. Jako psycholog kryminalny potrafi odczytać wzory zachowań, ale tym razem mierzy się z przeciwnikiem, którego działania mają osobliwą, niemal teatralną logikę. Śledztwo koncentruje się na seryjnym zabójcy ukrywającym się pod maską, a każdy kolejny trop odsłania kolejną warstwę skomplikowanego mechanizmu zbrodni. To nie polowanie „kto zabił?”, lecz próba zrozumienia, dlaczego zabił i... dlaczego wybrał właśnie taki sposób działania. Serial nie ogranicza się tylko do policyjnego śledztwa. Cross nosi w sobie ranę po brutalnej śmierci żony, a emocjonalny ciężar tej tragedii przenika każdy jego wybór. Twórcy nie uciekają od pokazania, jak trauma potrafi zniekształcić relacje, utrudnić bliskość i stać się jednym z najtrudniejszych przeciwników w życiu człowieka. To właśnie ta warstwa, osobista, bolesna, niejednoznaczna, sprawia, że „Cross” nie jest kolejnym proceduralem, lecz historią o człowieku próbującym utrzymać równowagę między obowiązkiem a prywatnym piekłem. Dlaczego akurat „Cross” zrobił tak duże wrażenie? Sukces serialu to efekt równowagi między materiałem literackim a nowoczesną realizacją. Książki Pattersona od lat mają wiernych fanów, ale ekranizacja nie idzie na łatwiznę. Nie jest prostym przełożeniem fabuły, tylko reinterpretacją, która wzmacnia klimat i modernizuje narrację. Aldis Hodge znakomicie oddaje złożoność Alexa Crossa: to bohater silny, ale nie niezniszczalny; inteligentny, ale pełen słabości; pewny siebie, choć wewnętrznie poszarpany. Jego kreacja trzyma serial w ryzach, a starannie poprowadzona relacja z antagonistą sprawia, że napięcie rośnie odcinek po odcinku. Dopracowana scenografia, mroczna kolorystyka i muzyka, która podkreśla narastający niepokój to detale, które łączą się w spójny świat. Twórcy zdecydowali się również zachować ducha oryginału, co doceniają długoletni czytelnicy. Wewnętrzne rany, których nie da się zamieść pod dywan Każdy odcinek kończy się mocnym akcentem, który skłania do uruchomienia prywatnych teorii. Nie jest to serial, który pozwala po prostu „puścić się na autopilocie”. Wymaga uwagi, analizy i udziału widza w grze, którą prowadzi scenariusz. Dla fanów gatunku jest to połączenie klasycznego thrillera psychologicznego z nowoczesnym storytellingiem, a potwierdzenie kolejnego sezonu tylko podgrzało emocje. Czy warto obejrzeć „Cross”? Zdecydowanie tak, jeśli szukasz historii, która stawia człowieka w centrum zbrodni, nie tylko jako ofiarę lub detektywa, ale jako kogoś, kto zmaga się z własną przeszłością. To serial precyzyjnie skonstruowany, pełen napięcia i dramatów, które rezonują długo po seansie. „Cross” nie udaje, że ma prostą odpowiedź. Raczej zadaje pytanie: co zostaje w człowieku, gdy prawda zaczyna kosztować więcej niż kłamstwo?
Jeden z najpiękniejszych filmów o zakazanej miłości. Pokochasz go, nawet jeśli nie lubisz produkcji kostiumowych
To film kostiumowy, który potrafi poruszyć nawet widzów stroniących od historii. „Kochanek królowej” w HBO Max pokazuje, że dramat epoki może być jednocześnie zmysłowy, emocjonalny i do bólu współczesny.
„Kochanek królowej” to jedna z najbardziej stylowych, konsekwentnie zrealizowanych filmowych podróży do XVIII-wiecznej Europy, jakie ostatnio trafiły do streamingu. Produkcja, która pojawiła się właśnie na HBO Max, już od pierwszych minut zachwyca rozmachem, precyzją epoki i aktorską energią, która rzadko zdarza się w filmach kostiumowych. Spodoba się nawet tym, dla których filmy kostiumowe zwykle nie są pierwszym wyborem. A wszystko to dzięki obecności Madsa Mikkelsena, który... działa jak magnes. „Kochanek królowej”: Burzliwa droga na ekrany Zanim „Kochanek królowej” stał się międzynarodowym hitem i zdobywcą nagród, jego powstanie było serią prób i przeszkód. Reżyser Nikolaj Arcel i współscenarzysta Rasmus Heisterberg zaczęli pracę od lektury powieści „Wizyta lekarza królewskiego” Pera Olova Enquista. Problem polegał na tym, że prawa do anglojęzycznej adaptacji były już sprzedane i nie można było ich odkupić. Twórcy, zamiast porzucić projekt, postanowili znaleźć nowy klucz narracyjny. Podsunęła go im powieść Bodil Steensen-Leth „Prinsesse af blodet”, która opowiadała tę samą historię, ale z zupełnie innej perspektywy. Dzięki temu Arcel i Heisterberg mogli pokazać wydarzenia oczami królowej Karoliny Matyldy, a zarazem sportretować Johanna Friedricha Struensee jako idealistę i zwolennika wolności słowa. Historia królowej, która zakochała się w lekarzu „Kochanek królowej” przenosi widza do Danii roku 1766, kiedy młodziutka Karolina Matylda (Alicia Vikander), siostra króla Jerzego III, przybywa na dwór, by poślubić króla Chrystiana VII (Mikkel Boe Følsgaard). Wyobrażenia o romantycznym małżeństwie szybko zderzają się z rzeczywistością: król cierpi na chorobę psychiczną, prowadzi rozwiązłe, chaotyczne życie i coraz bardziej oddala się od swojej żony. Izolowana, pozbawiona wsparcia i możliwości choćby czytania ukochanych książek, Karolina Matylda zaczyna tracić nadzieję na jakąkolwiek bliskość, ale... do czasu. Na dworze pojawia się Johann Friedrich Struensee (Mads Mikkelsen), lekarz, który ma zająć się zdrowiem króla. Jest oczytany, rozsądny, nowoczesny, zafascynowany myślą Rousseau. Szybko zdobywa zaufanie Chrystiana, a dzięki temu wpływa na politykę państwa. Jego postępowe poglądy zaczynają zmieniać Danię. Jego relacja z królową staje się niezwykle namiętna, co będzie miało też polityczne konsekwencje. Alicia Vikander i Mads Mikkelsen w duecie, któremu trudno się oprzeć Alicia Vikander tworzy portret kobiety rozdartej między obowiązkiem a pożądaniem, a Mads Mikkelsen magnetyzuje absolutnie w każdej scenie. Razem budują emocjonalną, „zakazaną” oś filmu, która trzyma widza w napięciu do ostatniej minuty. Znakomity jest również Mikkel Boe Følsgaard, którego interpretacja króla Chrystiana jest jednocześnie intensywna, tragikomiczna i głęboko ludzka. Dlaczego warto wrócić do tego filmu? „Kochanek królowej” miał premierę ponad dekadę temu, ale wciąż ogląda się go z zachwytem. Również dlatego, że nie próbuje gonić współczesnych trendów, tylko pozostaje wierny emocjom, historii i świetnie opowiedzianej relacji. Film Arcela i Heisterberga pozostaje jednym z najciekawszych europejskich dramatów kostiumowych ostatnich lat. W HBO Max zyskuje drugie życie. To seans, który naprawdę warto odhaczyć, nawet jeśli na co dzień nie wybierasz filmów z epoki.
Pierwszy polski film w IMAX! Maciej Kawulski przenosi widza w sam środek XVII-wiecznych Karpat
„Dziki” to nie tylko nowe widowisko Macieja Kawulskiego, ale też przełom w polskiej kinematografii. Film jako pierwszy zrealizowano w IMAX, dzięki czemu Karpaty i bohaterowie mają być bliżej widza niż kiedykolwiek.
„Dziki” Macieja Kawulskiego wchodzi na ekrany jako pierwszy polski film zrealizowany w technologii IMAX. Surowe Karpaty XVII wieku i historia niemego wojownika mają teraz wybrzmieć z pełną mocą na gigantycznym ekranie i z dźwiękiem, który otacza widza z każdej strony. Nowy film w reżyserii Macieja Kawulskiego Maciej Kawulski po „Jak zostałem gangsterem” i przygodzie z Akademią Pana Kleksa wraca z widowiskiem, które przenosi polskie kino w zupełnie inną przestrzeń. „Dziki” to opowieść zanurzona w XVII-wiecznych Karpatach, gdzie mit i historia splatają się w surowy, niemal baśniowy krajobraz. Reżyser przedstawia historię półdzikiego, niemego wojownika wychowanego przez zwierzęta i ludzi gór. Jego droga krzyżuje się z brutalną misją cesarskiego inkwizytora, który pod pretekstem odzyskania skradzionych papieskich insygniów rozpętuje krwawą krucjatę. W tle monumentalne góry, a na pierwszym planie starcie różnych światów instynktu i fanatyzmu, natury i cywilizacji, wolności i władzy. Kawulski obsadza bohaterów w świecie, w którym każdy detal, od kostiumów po ruch kamery ma ogromne znaczenie. Silna obsada i bohater z krwi i kości W głównej roli występuje Tomasz Włosok, aktor znany z produkcji „Jak pokochałam gangstera” czy „Jak zostałem gangsterem”. Towarzyszą mu m.in. Leszek Lichota, Agata Buzek, Zofia Jastrzębska oraz debiutująca Angelika Włoch. Co ciekawe, postać ostatniego europejskiego inkwizytora, owianego legendą Łowcy z Carcassonne, ożywi na ekranie Sebastian Fabijański! Imponująca charakteryzacja nadaje mu aurę znaną z najmroczniejszych hollywoodzkich filmów. W takiej roli jeszcze go nie widzieliście! „Dziki”, czyli pierwszy polski film w formacie IMAX Najważniejsza nowość? „Dziki” jest pierwszym polskim pełnometrażowym filmem fabularnym prezentowanym w technologii IMAX. To milowy krok dla rodzimej kinematografii, która po raz pierwszy wchodzi do ligi największych światowych widowisk pod względem realizacji obrazu. IMAX to przede wszystkim gigantyczny ekran, wyższa rozdzielczość i wyjątkowa głębia obrazu. Krystalicznie czyste detale, nasycone kolory, perfekcyjna czerń i dźwięk, który otacza widza, to wszystko sprawia, że film jest odbierany bardziej intensywnie, niemal fizycznie. Kawulski o IMAX: „To doświadczenie osiąga swój zenit” Maciej Kawulski w rozmowach o filmie podkreśla, że technologia była kluczowa. Jak czytamy na portalu polskieradio.pl: „Filmowanie na ARRI ALEXA 65 było dla nas naturalnym wyborem, by uchwycić majestat Karpat i surowość historii 'Dzikiego' w pełnej skali. Ale to w salach IMAX doświadczenie osiąga swój zenit. To właśnie tam widz może w pełni zanurzyć się w ten świat, poczuć każdy detal, każdą emocję, otoczony obrazem i dźwiękiem, które przenoszą go w sam środek akcji. To właśnie dla takiego kinowego przeżycia tworzyliśmy ten film”. Zdjęcia Bartek Cierlicy — IMAX zmienia wszystko Autor zdjęć, Bartek Cierlica, zwraca uwagę, że praca w formacie IMAX nadała filmowi zupełnie nową skalę. To właśnie dzięki tej technologii surowe krajobrazy Karpat mają robić na widzu oszałamiające wrażenie, a „Dziki” ma być filmem nie tylko oglądanym, ale doświadczanym: Kiedy premiera? Przedsprzedaż biletów na pokazy przedpremierowe IMAX rusza 28 listopada, a seanse zaplanowano na 12–18 grudnia. Oficjalna premiera kinowa „Dzikiego” odbędzie się 1 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Świąteczna polska komedia już w kinach! Naprawdę rozgrzewa serca i przywraca wiarę w miłość
„Piernikowe serce” właśnie trafiło do kin i robi dokładnie to, czego oczekujemy od dobrej świątecznej komedii romantycznej, tj. wzrusza, rozczula i pozwala choć na chwilę uwierzyć, że w grudniu wszystko jest możliwe.
Zimowy Toruń, skrzące się jarmarki i historie, które splatają się jak świąteczne lampki. „Piernikowe serce” z Olgą Bołądź i Stefanem Pawłowskim to jedna z najcieplejszych premier sezonu. „Piernikowe serce”, czyli świąteczna premiera w malowniczym Toruniu Do kin trafiła świąteczna komedia romantyczna „Piernikowe serce” w reżyserii Piotra Wereśniaka. To ciepła, wielowątkowa opowieść osadzona w zimowym Toruniu, pełna światełek, jarmarcznego klimatu i rodzinnych emocji. Choć film korzysta z klasycznych elementów bożonarodzeniowych historii, robi to w sposób, który stawia na uczucia i ludzkie dylematy, a nie wyłącznie na świąteczny lukier. Historie, które splatają się w jedno serce Centralnym wątkiem jest powrót Justyny (Olga Bołądź) i Czarka (Stefan Pawłowski) do rodzinnego miasta. Po latach muszą zmierzyć się z tym, co zostało niewypowiedziane, a ich powrót staje się okazją do nowego początku. Równolegle obserwujemy Dagmarę, która po śmierci ojca walczy o realizację jego marzenia i próbuje otworzyć własną kawiarnię, choć rzeczywistość stawia przed nią kolejne przeszkody. Humor i niespodziewane zwroty akcji wprowadzają natomiast Samanta (Barbara Kurdej-Szatan) i Paweł (Piotr Głowacki), których energiczne relacje rozjaśniają ekran. „W tym filmie jest wielowątkowość” – mówi Stefan Pawłowski W rozmowie dla radiowej Jedynki Stefan Pawłowski podkreślił, że „Piernikowe serce” łączy ze sobą różne perspektywy i tematy, charakterystyczne dla świątecznych historii: „W tym filmie jest ta wielowątkowość, która jest dosyć popularna w filmach świątecznych. Dodatkowa jego wartość tkwi również w wielotematyczności tego filmu, mianowicie mamy realne, poważne problemy u bohaterów, z którymi muszą się zmierzyć” – mówi. Zwrócił też uwagę na wizualną stronę produkcji, która podkreśla jej nastrojowość. Miłość w wielu odsłonach Choć „Piernikowe serce” to klasyczna komedia romantyczna, pytania o uczucia są w niej potraktowane z wyjątkową delikatnością. Film pokazuje zarówno pierwszą, nieśmiałą miłość, jak i tę dojrzałą, wymagającą walki i uważności. W rozmowie dla radiowej Jedynki Pawłowski podkreślał: „Myślę, że o miłość zawsze warto walczyć, czy to w przypadku młodych o tę pierwszą miłość, czy trochę starszych, u których wdarła się rutyna albo są jakieś poważne problemy. (…) Ten film jest o wielu rodzajach miłości i o próbie odbudowania miłości, zdobycia nowej i pierwszej miłości, a także odkurzenia tej starszej”. Gdzie oglądać „Piernikowe serce”? Film trafił do kin 28 listopada 2025 roku, otwierając sezon świątecznych premier. To propozycja idealna dla widzów, którzy szukają czegoś lekkiego, ciepłego, ale niepozbawionego ważnego przesłania. To opowieść o uczuciach, relacjach i odwadze, by zaczynać od nowa. View oEmbed on the source website
Ten wstrząsający serial przedstawia tragiczną historię śmierci Agnieszki Kotlarskiej! Ujawnia niepublikowane dotąd nagrania i zeznania świadków
Trzyodcinkowy dokument „Zabić Miss” przywraca historię Agnieszki Kotlarskiej – Miss Polski 1991 i pierwszej Polki nagrodzonej tytułem Miss International. Serial HBO Max, który zadebiutuje 17 grudnia, rekonstruuje jej błyskawiczną karierę i wydarzenia prowadzące do tragicznego finału w sierpniu 1996 roku.
Trzyodcinkowy dokument „Zabić Miss” przywraca jedną z najbardziej poruszających historii polskich lat 90. Chodzi o losy Agnieszki Kotlarskiej, Miss Polski 1991 i pierwszej Polki nagrodzonej tytułem Miss International. Jej kariera rozwijała się w błyskawicznym tempie, a zdjęcia z wybiegów w Tokio czy Nowym Jorku stawiały ją w jednym rzędzie z najbardziej obiecującymi modelkami tamtej dekady. Serial HBO Max, który zadebiutuje 17 grudnia, wraca do tamtego czasu z dokumentalną precyzją, ale też z wyczuciem emocji, które wciąż towarzyszą wspomnieniu tragicznej śmierci modelki w sierpniu 1996 roku. Wstrząsający dokument „Zabić Miss” przedstawia historię jednej z największych ikon lat 90. Twórcy produkcji zagłębiają się w ogromne archiwum nagrań i zdjęć, pokazując młodą kobietę stojącą na progu międzynarodowej kariery. Z domowych kaset VHS, telewizyjnych programów i backstage'owych ujęć wyłania się obraz Agnieszki jako profesjonalistki, która zachwycała nie tylko urodą, ale także pracowitością i spokojną charyzmą. W dokumencie pojawiają się osoby z branży, które pamiętają jej pierwsze kroki za granicą, sesje zdjęciowe realizowane w Nowym Jorku, niekończące się próby i planowanie dalszej drogi zawodowej. Ten fragment serialu tworzy jeden z najbardziej intensywnych portretów modelingu lat 90., zanim Instagram i szybkie kampanie odmieniły tę branżę na zawsze... Tragiczny finał i rekonstrukcja wydarzeń Dokument przeprowadza widza przez narastające zagrożenie, z którym Kotlarska mierzyła się latami. Twórcy odtwarzają kontekst, pokazując realia Polski tamtego czasu, kiedy stalking nie był jeszcze zdefiniowany, a ofiary często pozostawały bez skutecznego wsparcia. Serial krok po kroku rekonstruuje wydarzenia poprzedzające tragedię, opierając się na relacjach śledczych, rekonstruowanych materiałach oraz nagraniach policyjnych. Nie ma tu miejsca na sensację. Jest za to chłodny, uważny opis faktów, które prowadzą do dramatycznego finału na oczach męża i córki modelki. Archiwalne nagrania i świadkowie, którzy wcześniej milczeli Reżyser Maciej Bieliński podkreśla skalę pracy wykonanej przy tym projekcie. „Przejrzeliśmy setki godzin archiwalnych nagrań z lat 90. – zarówno tych osobistych, które Agnieszka i jej mąż rejestrowali domową kamerą VHS, jak i programów telewizyjnych z jej udziałem. Dotarliśmy do policjantów prowadzących śledztwo i zaprezentowaliśmy wyjątkowe zeznania samego sprawcy, a także opinie psychologów i psychiatrów. W Nowym Jorku rozmawialiśmy z ludźmi, którzy pracowali z Agnieszką, gdy zdobywała szczyty międzynarodowego modelingu” – mówi. Ten fragment produkcji odsłania mniej znaną perspektywę. Zobaczymy ludzi, którzy byli blisko, ale przez lata nie zabierali głosu. To dzięki ich opowieściom dokument zyskuje głębszy wymiar i przedstawia bardziej szczegółowe fakty. Premiera już 17 grudnia HBO Max! View oEmbed on the source website
„Mr. Mercedes” to jedna z najbardziej udanych adaptacji Kinga. Widzowie zachwyceni, aż 91% pozytywnych ocen od krytyków
To serial, o którym widzowie mówią od lat i nic dziwnego, bo „Mr. Mercedes” to jedna z najbardziej udanych adaptacji Kinga. Wrócił na Netflixa i ponownie okupuje topkę.
„Mr. Mercedes”, ekranizacja bestsellerowej trylogii Stephena Kinga, po latach wraca do łask i znów okupuje listę TOP 10 Netflixa. Nic dziwnego, bo to jedna z najmocniejszych adaptacji autora, co podkreślają zarówno krytycy, jak i widzowie. Na Rotten Tomatoes serial może pochwalić się imponującym wynikiem 91% pozytywnych recenzji, a internauci od dawna mówią o nim z entuzjazmem. Kryminał z dusznym klimatem amerykańskich przedmieść „Mr. Mercedes” od pierwszych minut zanurza widza w mroku w świecie podszytym lękiem, obsesją i nieprzepracowaną traumą. To historia Billa Hodgesa, emerytowanego detektywa, który nie potrafi pogodzić się z nierozwiązanym śledztwem sprzed lat. Sielankę jego codzienności przerywa wiadomość od sprawcy brutalnego ataku, co błyskawicznie zmienia spokojne życie w niebezpieczną grę z psychopatycznym przeciwnikiem. Brendan Gleeson tworzy tu kreację, która, jak piszą widzowie, zapada w pamięć „od pierwszej sceny”. W komentarzach pojawiają się porównania do klasycznych pojedynków detektywa z mordercą, ale z „wyraźnie inną dynamiką niż w typowych kryminałach”. Jedna z opinii trafnie to podsumowuje: „Upadły detektyw, rozkoszny złoczyńca i wyraziste postacie w tle. Wygodny Mercedes Kinga po drobnym face-liftingu”. Adaptacja, która zachwyca fanów Kinga Choć serial jest wierny literackiemu pierwowzorowi, twórcy nie bali się własnych akcentów. Internauci zgodnie podkreślają, że scenariusz oraz kreacje bohaterów to najmocniejsze elementy produkcji. „Świetny scenariusz (bohaterowie!) i zdjęcia, również – obsada i gra aktorska” – pisze jeden z użytkowników. Inny dodaje: „Świetny serial i oczywiście polecam wszystkie trzy części książek Kinga – inne niż do tej pory, ale równie wciągające”. W sieci nie brakuje też zachwytów nad wiernością adaptacji. „Jedna z lepszych adaptacji książki Kinga” – pada w kolejnej opinii. Warto jednak zaznaczyć, że widzowie dostrzegają różnice między sezonami. Pierwszą część serialu oceniono najwyżej, określając ją jako „napędzaną paliwem rakietowym”, podczas gdy drugi i trzeci sezon „jakby przygasają”, choć wciąż pozostają solidną kontynuacją. Serial, który uruchamia wyobraźnię i nie pozwala się odciąć Widzowie szczególnie doceniają gęsty klimat miasta, które, jak zauważyła jedna z komentujących osób, „dusi się po latach recesji”. Ten miejski marazm tworzy idealne tło dla opowieści o samotnym detektywie ścigającym mordercę, a scenarzyści umiejętnie łączą thriller psychologiczny z elementami kina gatunkowego. „Czuć tu posmak grozy i rzeczywistości wykrzywionej w zły sen” – czytamy w jednej z recenzji. Fani kryminałów zwracają uwagę na szczegóły: od ciętych ripost, przez analogową muzykę, po pokręcone relacje napędzające fabułę. „Fantastyczna gra aktorska, dobra analogowa muza i pokręcone relacje zapełnią niejeden wieczór” – podsumowuje internautka. Hit Kinga, który znów wrócił na top Nie ma wątpliwości, że „Mr. Mercedes” to jedna z tych adaptacji Kinga. Dziś serial znów ląduje wśród najchętniej oglądanych tytułów Netflixa, a widzowie przypominają, dlaczego kochają ten mroczny, emocjonalny i miejscami przerażająco prawdziwy świat. Jeśli chcesz zobaczyć inteligentny thriller, dopracowane kreacje aktorskie i historię, która potrafi wciągnąć od pierwszej sceny, „Mr. Mercedes” będzie idealnym wyborem.
Głośny film Pasikowskiego z Bogusławem Lindą w ekspresowym tempie trafia na Netflix! Znamy datę premiery!
„Zamach na papieża” rozgrzał kina, a teraz przenosi się do serwisu streamingowego. Netflix podał dokładny termin premiery.
Kinowy tytuł, który wywołał żywą dyskusję i wzbudził ogromne emocje, jeszcze w grudniu pojawi się na Netflixie. „Zamach na papieża”, sensacyjno-szpiegowski film Władysława Pasikowskiego, będący jednocześnie ostatnią współpracą reżysera z Bogusławem Lindą, niespodziewanie szybko przenosi się z dużego ekranu do VOD. Operacja z 1981 roku. O czym opowiada „Zamach na papieża”? Akcja filmu rozgrywa się w realiach 1981 roku, kiedy Europa żyje w cieniu zimnej wojny. Kreml wydaje polecenie, które wstrząsa elitami: zlikwidować Jana Pawła II. W centrum historii znalazł się Konstanty „Bruno” Brusicki, były snajper, agent o legendarnym życiorysie, grany przez Bogusława Lindę. Zostaje wplątany w operację, której celem jest zatuszowanie śladów po zamachu na papieża oraz „wyciszenie” Alego Agcy, domniemanego wykonawcy ataku. Wraz z rozwojem wydarzeń bohater trafia w sam środek politycznej gry, gdzie każdy ruch ma swoją cenę, a lojalność staje się luksusem. Polityczny thriller w stylu Pasikowskiego Film rekonstruuje kulisy jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw w historii współczesnej Europy, ale robi to z charakterystycznym dla Pasikowskiego wyczuciem: mocne tempo, hermetyczny świat służb, moralne dylematy i bohater, który musi lawirować między sumieniem a brutalną rzeczywistością. To również ostatnie spotkanie Bogusława Lindy i Władysława Pasikowskiego. Twórczy tandem zasłynął już wcześniej w takich produkcjach jak „Psy”, „Kroll”, „Demony wojny”. „Zamach na papieża” zamyka ich wieloletnią współpracę, w pewnym sensie stając się symbolicznie finałem epoki. Jak film przyjęli widzowie? Mocne emocje i podzielone oceny „Zamach na papieża” poruszył kinową publiczność, ale wywołał też sporo sporów. Krytycy znanego portalu filmowego ocenili produkcję zaledwie na 4,4/10, wskazując na luki i nielogiczności scenariusza. Widzowie jednak przyjęli film znacznie cieplej. Ich średnia ocena to 6/10, co sugeruje, że miłośnicy sensacyjnych historii potrafią w nim znaleźć znacznie więcej, niż recenzenci. Film wzbudza zainteresowanie także dlatego, że dotyka tematu, który od lat budzi emocje i wciąż nie doczekał się jednoznacznych odpowiedzi. Gdzie i kiedy obejrzeć „Zamach na papieża”? Netflix potwierdził, że film trafi do biblioteki serwisu 10 grudnia 2025 roku. To wyjątkowo szybka premiera online. Produkcja jeszcze niedawno była obecna w kinach. View oEmbed on the source website
Perfumy z lat 90. idealne na zimę i święta 2025. Mówi się, że „ten zapach albo się kocha, albo nienawidzi”
„Ten zapach albo się kocha, albo nienawidzi” – właśnie tak najczęściej określany jest Cacharel Eden. Kiedyś pachniały nim kolorowe magazyny i mogłoby się wydawać, że o nim zapomniano. Nic bardziej mylnego!
W tym artykule: 1. Cacharel Eden — nuty zapachowe 2. Cacharel Eden — dla kogo? 3. Cacharel Eden — opinie Takich zapachów już się nie tworzy. Kompozycja ta, mix paczuli, goździków i piżma, nie jest dla wszystkich. Mówi się, że ludzie albo ją kochają, albo nienawidzą. Cacharel Eden — nuty zapachowe Producent określa te perfumy jako „woń rajskiego ogrodu”. Mamy tu świeże nuty wymieszane z lekkimi aromatami cytryny, kwiatów, drzew, paczuli czy mimozy. Perfumy te powstały w 1994 roku i to właśnie w latach 90. miały swój szczyt popularności. Do dzisiaj uważa się je za wyraziste, ale jednocześnie wymagające. Najprawdopodobniej sprawdzą się u silnych dojrzałych kobiet. Nuty zapachowe Cacharel Eden: Nuta głowy: mandarynka, brzoskwinia, bergamotka, cytryna Nuta serca: mimoza, ananas, tuberoza, melon, jaśmin, lilia wodna, konwalia, lotos, róża Nuta bazy: drzewo sandałowe, fasolka tonka, paczula, akacja, cedr View Burdaffi on the source website Cacharel Eden — dla kogo? Trudno jednoznacznie określić, czy Cacharel Eden to piękne perfumy, czy wręcz przeciwnie. Nikt nie wyda na ich temat oceny, dopóki sam ich nie powącha i to najlepiej na swoim ciele. Jedni określają je jako „babcine”, a inni jako genialne. Polecane są raczej na zimę, bo są mocne i mają „ogon”. Na pewno ogromnym ich plusem jest trwałość. Polski thriller, jakiego jeszcze nie było! Brutalne zbrodnie i mityczna zemsta słowiańskiej Rusałki „Sprawa Rusałki” to nowy audioserial kryminalny opowiadający o zbrodniach nad poznańskim jeziorem. Jedna z miejscowych policjantek ma teorię, która budzi niepokój... Czy mit o słowiańskim demonie rzeczywiście ma związek z morderstwami? Cacharel Eden — opinie Opinie internautek potwierdzają, jak wiele emocji wzbudzają te perfumy. Na stronie sklepu internetowego Cocolita Beata pisze o nich tak: Joasiakotek41 na stronie Wizażu bardzo poetycko wypowiada się na temat Edenu – perfum, które uwielbiała, gdy była na studiach. Niedawno jednak do nich wróciła: Swoją recenzję zamieściła też HoldiGreti, która podkreśla, że nie są to perfumy dobre na lato: Autorma nieustanie wraca do Edenu, choć dosadnie przypomina, że nie są to perfumy uwielbiane przez wszystkich: Sprawdź inne perfumy, które niegdyś święciły triumfy i nadal mają wiele fanek: View Burdaffi on the source website
Dynamiczny horror z motywem klątwy już w TOP10 Netflixa! To idealny wybór na Andrzejkowy wieczór z wróżbami!
Nowy horror Netflixa łączy mrok, okultyzm i młodzieżowy thriller. „Tarot: Karta Śmierci” to tytuł, który błyskawicznie przyciąga widzów i nie wypuszcza do końca seansu.
Nowość Netflixa znów budzi emocje! „Tarot: Karta Śmierci”, lekki, dynamiczny horror z motywem klątwy, wpadł do katalogu w ostatnich dniach i już znalazł się w TOP 10 najchętniej oglądanych produkcji. To film, który nie udaje głębokiego dramatu psychologicznego. Ma straszyć, bawić konwencją i podkręcać klimat Andrzejek. I właśnie to robi. „Tarot: Karta Śmierci” to idealny horror na wieczór z przyjaciółmi Punktem wyjścia jest pozornie niewinna zabawa. Grupa znajomych wybiera się na weekend do domku w lesie. Wśród zakurzonych bibelotów trafiają na starą talię kart tarota i z ciekawości zaczynają „przepowiadać” sobie przyszłość. Od tego momentu atmosfera widocznie gęstnieje. Każda karta okazuje się niepokojąco trafna, a kolejne „wróżby” zaczynają przekładać się na realne zagrożenia. Horror nie traci czasu na długie wstępy. Bardzo szybko wprowadza motyw ożywających kart, które materializują zawarte w nich zło. Z pozoru symboliczne archetypy tarota zamieniają się w autentyczną, fizyczną grozę, śledząc bohaterów i atakując ich w najmniej spodziewanych momentach. Twórcy bawią się klasyczną konwencją teen-thrillera, dorzucając jump-scary, atmosferę klątwy i mroczne sekwencje rodem z kina okultystycznego. To lekki w odbiorze, ale pełen energii horror, który świetnie sprawdza się jako tytuł „na wieczór”. A przy okazji wręcz idealnie wpisuje się w tradycję Andrzejek, kiedy karty, przepowiednie i wróżby nabierają wyjątkowego znaczenia. „Tarot: Karta Śmierci”: świetny wybór na Andrzejki 2025 „Tarot: Karta Śmierci” to film, który aż prosi się o seans w grupie. Motyw tajemniczej talii, mroczne wizje i narastająca atmosfera niepokoju tworzą klimat, który znakomicie rezonuje z Andrzejkami, kiedy zabawa w przewidywanie przyszłości nagle zaczyna wyglądać mniej niewinnie. Można go oglądać w towarzystwie albo solo, jeśli lubisz lekkie, szybkie, pełne akcji horrory z elementem zabawy. „Tarot: Karta Śmierci” od razu po premierze wskoczył do TOP 10 Netfliksa, co pokazuje, jak chętnie widzowie sięgają po produkcje z halloweenowo-andrzejkową estetyką. View oEmbed on the source website
Mocna premiera 2026 nadchodzi! „Zapiski śmiertelnika” z Ireneuszem Czopem i Magdaleną Boczarską poruszają do głębi
Po świetnym przyjęciu na Warszawskim Festiwalu Filmowym „Zapiski śmiertelnika” trafiają do kin. To opowieść o mężczyźnie, który jedzie nad morze odebrać sobie życie. I o losie, który ma dla niego zupełnie inne plany.
Po świetnym przyjęciu na Warszawskim Festiwalu Filmowym do kin wchodzi „Zapiski śmiertelnika”. To najnowszy film Macieja Żaka z Ireneuszem Czopem, Magdaleną Boczarską, Magdaleną Popławską i Marianem Dziędzielem. Twórca „Konwoju” powraca z historią, która prowokuje do myślenia i zaskakuje swoim międzygatunkowym charakterem. „Zapiski śmiertelnika”. Samotność na końcu świata... Film otwiera się w nadmorskim kurorcie, gdzie pojawia się F.P. To pięćdziesięcioletni mężczyzna, który podjął decyzję o samobójstwie. Ma rodzinę, stabilność finansową i „mimo to narastającą niechęć do życia”. W odludnym miejscu zaczyna pisać pożegnalny list do żony, lecz w tym momencie zjawia się duch jego ojca, który również odebrał sobie życie. Od tej chwili dramat bohatera staje się historią o sięganiu do najgłębszych lęków, o dziedzictwie smutku i o nieoczywistych próbach odnalezienia sensu. Maciej Żak w rozmowach o filmie podkreśla, dlaczego chciał zmierzyć się z tym tematem: „Temat samobójstwa od dawna fascynował mnie jako jedno z najpoważniejszych i najbardziej fundamentalnych zagadnień ludzkiej egzystencji” – mówi reżyser. Zwraca uwagę na dylematy moralne, ale i społeczne. „Wystarczy spojrzeć na statystyki, które pokazują, że to właśnie mężczyźni najczęściej decydują się na ten ostateczny krok” – dodaje. Jak widzowie oceniają „Zapiski śmiertelnika”? Opinie po pierwszych pokazach „Zapisków śmiertelnika” są bardzo różnorodne. Część widzów wychodziła z seansu wyraźnie poruszona. Jedna z uczestniczek prapremiery podkreślała, że „zostawił dużo emocji i przemyśleń w głowie” i już zapowiadała, że obejrzy go ponownie. Inni zwracali uwagę na sposób prowadzenia historii: „Poruszający film o mężczyźnie stojącym na krawędzi życia, który pozostawia widza z wieloma refleksjami i niedopowiedzianymi wątkami” — napisała kolejna osoba. W komentarzach regularnie powtarzają się pochwały dla obsady i struktury filmu. Widzowie doceniają staranność, z jaką zbudowano opowieść: „Każdy wątek jest po coś, pięknie przeplatające się tworząc nieoczywistą całość”, a także klimat i aktorstwo, które określają jako „świetne kreacje”. Są jednak i głosy bardziej krytyczne. Pojawiły się opinie, że film wymagałby dodatkowego dopracowania: „Strasznie chaotyczny film, który ma problemy z utrzymaniem tonu i prowadzeniem bohaterów” albo „Bardzo dobrze zrealizowany, ale czegoś mi w nim zabrakło”. „Zapiski śmiertelnika”: Mocna obsada i autorska wizja W rolach głównych zobaczymy Ireneusza Czopa („Broad Peak”), Magdalenę Boczarską („Różyczka”), Magdalenę Popławską („Atak paniki”), Mariana Dziędziela („Wesele”), a także Agatę Turkot („Dom dobry”) i Pawła Tomaszewskiego. Za zdjęcia odpowiada Jakub Stolecki, a muzykę stworzył Tomasz Gąssowski. Producentami są Dominik Pijański i Maciej Żak. „Zapiski śmiertelnika” trafią do kin 30 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Ostatnie zdjęcia Agnieszki Maciąg z dziećmi łamią serce. Odeszła, zostawiając największe skarby...
Śmierć Agnieszki Maciąg wstrząsnęła całą Polską. Modelka zostawiła męża i dwójkę dzieci, którymi zawsze się zachwycała i które nazywała swoim największym szczęściem. Jej rodzinne zdjęcia nabierają dziś zupełnie nowego znaczenia.
Śmierć Agnieszki Maciąg poruszyła całą Polskę. Odeszła w wieku 56 lat, zostawiając po sobie nie tylko ogromny dorobek zawodowy, lecz także dwójkę dzieci, o których zawsze mówiła z czułością i dumą. W ostatnich latach, choć zawodowo pozostawała niezwykle aktywna, chętnie dzieliła się kadrami z synem i córką. Śmierć Agnieszki Maciąg wstrząsnęła Polską 27 listopada media obiegła informacja, której nikt nie chciał usłyszeć. Agnieszka Maciąg, modelka, wokalistka, pisarka, przez lata jedna z najbardziej inspirujących postaci polskiego show-biznesu, zmarła po walce z chorobą nowotworową. Wieść o jej odejściu przekazał mąż, Robert Wolański. Jego poruszające słowa szybko stały się jednym z najczęściej cytowanych pożegnań ostatnich miesięcy: Agnieszka Maciąg osierociła dwójkę dzieci Modelka po raz pierwszy została mamą w 1992 roku, gdy urodziła syna Michała, owoc jej związku z pierwszym mężem, Pawłem Maciągiem. Rozwiodła się w 1996 roku, ale wkrótce poznała fotografa Roberta Wolańskiego, którego poślubiła w 2011 roku. Rok później na świecie pojawiła się ich córka, Helena. Choć pisarka stroniła od medialnych sensacji, nigdy nie kryła, że rola mamy jest dla niej najważniejsza. Nawet kiedy w jej mediach społecznościowych dominowały treści zawodowe, co jakiś czas publikowała rodzinne, czułe kadry. Jednym z takich momentów były 30. urodziny Michała. Pod serią czułych zdjęć napisała: „Mój syn ma 30 lat, obok mnie śpi Helenka, która ma 10 lat, a ja czuję się pełna doświadczeń, a jednocześnie tak świeża i młoda, jakby wszystko dopiero się zaczynało. I tak właśnie jest”. W 2024 roku w równie osobistym wpisie opowiadała o 12. urodzinach Helenki, wspominając lęk, który towarzyszył jej późnej ciąży. To słowa, które dziś wybrzmiewają jeszcze mocniej: „Urodziłam ją w wieku 42 lat. Czas ciąży był dla mnie okresem ogromnego lęku. Mówiono mi, że ciąża w tym wieku może być zagrożona. Sugerowano również, że może być zagrożeniem dla dziecka”. Dla Agnieszki Maciąg dzieci były absolutnym centrum życia. Zawsze podkreślała, że to właśnie w domu, przy synu i córce, odnajdywała równowagę bez względu na to, ile projektów zawodowych wypełniało jej kalendarz. Jej relacja z Michałem i Heleną była pełna czułości, wdzięczności i bliskości.
Założyliście, że to kolejny przeciętny thriller? „Zły zamiar” z Davidem Duchovnym to jedno z najbardziej zaskakujących odkryć Prime Video
Prime Video ma w bibliotece tytuł, który wielu widzów zwyczajnie przegapiło. To błąd. „Zły zamiar” to thriller, który zaczyna się niewinnie, by po kilku minutach zamienić się w nerwową grę pozorów z jedną z najbardziej antypatycznych postaci ostatnich miesięcy.
Prime Video od miesięcy skupia uwagę widzów na swoich największych young-adultowych hitach, więc nietrudno przeoczyć tytuł, który nie jest intensywnie promowany przez platformę. A to błąd. „Zły zamiar”, sześcioczęściowy thriller Jamesa Wooda z Davidem Duchovnym w roli głównej, okazuje się jednym z najbardziej nieoczywistych i wciągających seriali, jakie cicho przewinęły się przez katalog serwisu. To produkcja, która zaczyna się niewinnie, a chwilę później trzyma w nerwowym uścisku do samego finału. Rodzinny urlop, który zamienia się w koszmar Akcja „Złego zamiaru” startuje od sielankowych ujęć greckiej wyspy. Jamie (David Duchovny) i Nat (Carice van Houten) przyjeżdżają tam z trójką dzieci oraz zaprzyjaźnioną parą, by spędzić wakacje, które w teorii miały być odpoczynkiem od codzienności. Wraz z nimi pojawia się także Adam (Jack Whitehall), prywatny korepetytor, który szybko staje się częścią wyjazdu. Wszystko zmienia się, kiedy niania Tannerów trafia do szpitala, a Nat proponuje Adamowi, by przejął jej obowiązki. W pierwszych minutach wydaje się uprzejmy, nieco nieśmiały i zupełnie niegroźny. Potem jednak serial zmienia ton i ujawnia, że to on jest największym zagrożeniem. Adam stopniowo wślizguje się w życie rodziny, a każdy kolejny odcinek pokazuje, jak konsekwentnie planuje ich zniszczyć. Motywacja długo pozostaje tajemnicą, a widz, zamiast szukać odpowiedzi na pytanie „dlaczego?”, zastanawia się, jak daleko ten człowiek jest w stanie się posunąć. Duchovny w świetnej formie, ale to Whitehall wywołuje największe emocje Widzowie nie kryją, że Jack Whitehall stworzył jedną z najbardziej antypatycznych postaci ostatnich miesięcy. „Kiedy Adam pojawia się na ekranie, dosłownie ma się ochotę rzucić w niego kapciem” — taka reakcja przewija się w opiniach regularnie. David Duchovny również przyciąga uwagę. Jest bardzo pewny siebie, momentami kipi arogancją, co dodatkowo podkręca napięcie między bohaterami. Widzowie są wyjątkowo podzieleni. Część zachwyca się atmosferą produkcji („Bardzo dobry! Świetnie zagrany, trzymający w napięciu, piękne widoki — i Grecja, i Londyn!”), inni porównują go do lżejszej, „amazonowej” wersji „Białego Lotosu”. Są też bardziej krytyczne opinie: od zarzutów o „miałkość” po głosy, że „to po prostu Biały Lotos z Temu”. Jedno jednak powtarza się regularnie: „Z każdym odcinkiem robi się lepszy”, „+1 za mocną końcówkę”, „Bardzo brytyjski i gorzki w wymowie”. Ten serial nie jest arthouse’owym eksperymentem. To historia, którą ogląda się dla napięcia, emocji i konsekwentnie narastającego dyskomfortu. Idealna na wieczór, kiedy chcesz odciąć się od świata i dać się porwać fabule, nawet jeśli nie jest ona pozbawiona uproszczeń. Krótka forma działa na jego korzyść „Ważne, że to 6 odcinków! I dobre!” — pisze w sieci jeden z widzów. Rzeczywiście, kompaktowa forma jest tu jednym z największych atutów. Każdy epizod dokłada cegiełkę do narastającego chaosu, a całość kończy się finałem, który część widzów nazywa „zaskakującym”, inni — „zasłużonym”. W dobie długich, rozwleczonych seriali „Zły zamiar” działa jak thrillerowy shot espresso. Gdzie go obejrzeć? „Zły zamiar” jest dostępny na platformie Prime Video. 1 sezon, 6 odcinków — idealne na jeden wieczór (lub jedną nieplanowaną noc). View oEmbed on the source website
Niemiecki megahit podbija Prime Video. „Nie ma słabych punktów. Doskonały od początku do końca”
Jeśli marzysz o serialu, który pochłoniesz bez przerw na herbatę i który rozgrzeje emocje lepiej niż gruby sweter, „Maxton Hall – Dwa światy” będzie idealny. Historia Ruby i Jamesa udowadnia, że pierwsza miłość może być równie porywająca dla nastolatek, jak i dorosłych widzek.
Kiedy potrzebujesz serialu, który oderwie cię od codzienności, wciągnie bez pamięci i przypomni, jak intensywnie potrafi smakować pierwsza miłość, „Maxton Hall – Dwa światy” robi to w punkt. Produkcja Prime Video, oparta na bestsellerowej trylogii Mony Kasten, w niecałą dobę wspięła się na pierwsze miejsce w rankingach oglądalności w Polsce, USA i wielu innych krajach. I trudno się dziwić. Romans Ruby i Jamesa ma w sobie wszystko, co działa na widzów w każdym wieku. Dwa światy, które nigdy nie powinny się spotkać Serial opowiada historię Ruby Bell i Jamesa Beauforta, dwójki nastolatków z całkowicie różnych środowisk. Ona żyje skromnie, jest pilną uczennicą i marzy o studiach. James pochodzi z bogatej, wpływowej rodziny, a elitarna szkoła, do której uczęszcza, traktuje go jak księcia na szkolnym dworze. „Maxton Hall – Dwa światy” korzysta ze znanego motywu przeciwieństw, ale robi to z wyczuciem. To coś więcej niż typowy „romans dla młodzieży”. Adaptacja bestsellerów, która stała się międzynarodowym fenomenem Serial powstał na podstawie trzytomowej sagi Mony Kasten. Twórcy postanowili, że każda książka zostanie zaadoptowana na osobny sezon. Fani przyjęli to z ogromnym entuzjazmem. Produkcja natychmiast wywołała poruszenie wśród czytelniczek i czytelników, a pierwsze opinie nie pozostawiają wątpliwości: „Nie ma słabych punktów. Doskonały od początku do końca”, „Po obejrzeniu serialu skusiłam się na przeczytanie książki. To jest jeden z niewielu przypadków, gdy adaptacja jest lepsza niż książka”, „Obejrzane jednym tchem. Świetne dzieciaki, takie z krwi i kości”. Serial budzi emocje nie tylko przedstawionym romansem. Zachwyca zdjęciami, montażem i dynamiką. „Maxton Hall – Dwa światy” widzowie porównują do najlepszych młodzieżowych hitów ostatnich lat. Coś więcej niż romans. Historia o emocjach, które zostają na długo Widzowie zgodnie podkreślają, że „Maxton Hall – Dwa światy” nie jest typowym serialem „dla nastolatek”. To opowieść o dorastaniu, presji, trudnych relacjach z rodziną, ambicjach, błędach i próbie znalezienia własnego głosu. Ogląda się ją czasem z uśmiechem, a czasem ze łzami. Jak opisuje jedna z widzek: „Nie da się oderwać, wyciska ze mnie łzy i emocjonuje, problemy sensowne, a nie z d***, więcej mi nie trzeba”. Inna dodaje: Są też głosy krytyczne, jednak nawet one potwierdzają, jak silnie działa ta historia: „Ten serial jest głupszy niż »Plotkara«. Ale jak się obejrzało Heweliusza, to jakaś odtrutka jest potrzebna. Ładni ludzie, w ładnym świecie i zawsze dobrze się kończy”. Gdzie obejrzeć „Maxton Hall – Dwa światy”? Harriet Herbig-Matten i Damian Hardung tworzą na ekranie duet, który widzowie uznają za absolutnie magnetyczny. Chemia między nimi, wyczucie, subtelność i dramatyzm relacji to elementy, które powracają w każdej recenzji. Serial jest dostępny na platformie Prime Video. Pierwsze trzy odcinki zadebiutowały 7 listopada, a kolejne trafiają na platformę co tydzień, aż do finału 28 listopada.
Ten film HBO Max robi furorę. Kameralna i poruszająca historia o życiowym resecie. „Jakże inne, głębsze od Hollywood kino”
„Dom w Portugalii” to nowy film Aveliny Prat dostępny na HBO Max, który zdobywa świetne opinie widzów. To historia o ucieczce od przeszłości, zmianie tożsamości i budowaniu życia na nowo w portugalskiej prowincji.
Po odejściu żony bohater filmu wyjeżdża do Portugalii, zmienia tożsamość i zaczyna pracę jako ogrodnik. „Dom w Portugalii” to kameralna, poruszająca historia o życiowym resecie. Nowy początek, który miał być tylko ucieczką Głównym bohaterem „Domu w Portugalii” jest Fernando — profesor geografii, człowiek spokojny, ułożony, przywiązany do papierowych map i codziennej rutyny. Jego życie załamuje się, kiedy żona znika bez słowa i wraca do Bułgarii. Zdezorientowany i zbyt straumatyzowany, by zmierzyć się z samotnością, Fernando pakuje walizkę i wyjeżdża na portugalską prowincję. To właśnie tam, wśród zielonych wzgórz, mgieł nad rzeką Lima i kamiennych uliczek Ponte de Lima, spotyka Manuela, skromnego ogrodnika, który również nie do końca wie, gdzie jest jego dom. Ich przypadkowe spotkanie staje się początkiem wewnętrznej przemiany bohatera. Fernando zaczyna pracować jako ogrodnik, przyjmując zupełnie nową tożsamość, jakby chciał na chwilę zniknąć z własnego życia, by zobaczyć siebie wyraźniej. Krajobraz, który gra pierwsze skrzypce W przypadku „Domu w Portugalii” sceneria nie jest tłem. To pełnoprawny bohater. Ponte de Lima wygląda tak, jakby czas zatrzymał się tam kilkanaście lat temu. Cisza, światło, zieleń, powolne życie mieszkańców — wszystko to tworzy klimat, w którym łatwo ukoić nerwy i pozwolić emocjom opaść. Ten rodzaj filmowego „slow living” świetnie współgra z historią bohatera. Oddanie mu przestrzeni i spokoju sprawia, że widzowie mają wrażenie, że przechodzą przez ten proces razem z nim. Jak zauważył jeden z oglądających: „Nowe miejsce, nowi ludzie, nawet nowa tożsamość. Życie napisało scenariusz dla Fernando na nowo. Fajne europejskie kino. Jakże inne, głębsze od tego z Hollywood. Polecam”. Subtelny, ale głęboki film, który trafia do właściwych widzów To nie jest produkcja dla osób czekających na dynamiczną fabułę. To kino, które lubi milczeć, obserwować, dać przestrzeń na interpretację. Jeden z widzów napisał: „Ciekawie o zmianie i utracie tożsamości. I o znikaniu. Nadspodziewanie ciekawie. A do tego ładne zdjęcia”. Inny zwrócił uwagę, że film mówi o zmianie „wskutek okoliczności życiowych”, która pozwala obejrzeć własne życie z innej perspektywy. To właśnie ten miks emocjonalnej szczerości i niespiesznej narracji sprawia, że film potrafi zostać w głowie długo po seansie. Oczywiście nie wszyscy odnajdą się w takim tempie. Pojawiają się również opinie, że produkcja ta jest okropnie nuda. Coś w tym jest, ale trzeba pamiętać, że „Dom w Portugalii” to film, który musimy obejrzeć na jego zasadach, nie swoich. Dlaczego warto obejrzeć „Dom w Portugalii”? To produkcja, która robi dokładnie to, czego obiecuje: uspokaja, koi i pozwala na chwilę zapomnieć o świecie, który pędzi. To kino, które nie krzyczy, nie forsuje emocji, ale bardzo delikatnie prowadzi widza przez historię o stracie, ucieczce i powolnym scalaniu siebie na nowo. Dla fanów europejskiego, kameralnego kina to pozycja obowiązkowa. View oEmbed on the source website