Glamour
type: channel
link: https://www.glamour.pl
date: 2024-10-07T04:29:42.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Strach przed szortami. Jak zamiast cieszyć się latem, borykamy się ze wstydem z powodu ciała
items: Selena Gomez: „Jestem doskonała, taka jaka jestem”. Dlaczego takie wyznania są nam dziś wciąż bardzo potrzebne?
items: Daj sobie pomóc, czyli kiedy i po co iść na terapię
items: PiS planuje powołać Polski Instytut Rodziny i Demografii za 30 mln złotych rocznie. „Chcecie więcej dzieci? Dajcie nam żyć w spokoju!”
items: Po co nam feminizm?
items: Żyjemy w kulturze zapier***u, czyli o 16-godzinnym dniu pracy i tym, czy da się ten system zatrzymać
items: Skąd wiesz, że kochasz? Po czym poznać, że to już miłość? Sygnały, które pomogą ci to zrozumieć
items: Fan do Joanny Koroniewskiej: „Widzę, że na luzie, spacerek, bez staniczka”. Komu przeszkadza brak stanika u kobiet?
items: Fat-shaming nawet ze strony szpitala i to wobec kobiet w ciąży! Wszyscy powinniśmy pamiętać, pisząc coś w sieci, że po drugiej stronie też jest człowiek z emocjami i różnymi doświadczeniami!
items: Następna stacja: średniowiecze? Czyli rzecz o cnotach niewieścich i tym, czego swoim partnerkom zabraniają faceci
items: Negging to kolejny antytrend w podrywaniu i randkowaniu po ghostingu i wokefishingu! Jak rozpoznać negging?
items: Czy czeka nas zakaz rozwodów? Pojawił się niepokojący raport. Internautki komentują: „Nigdy nie wezmę ślubu!”
items: Powiedz mi, co czujesz, a powiem ci, skąd jesteś
items: Chwilowy kryzys wizerunkowy polskich firm czy początek zmian? Od mobbingu w pracy po aktywizm na Instagramie, czyli jak pracowniczki i pracownicy mają dość złego traktowania
items: Przyjemności można i warto się nauczyć. Pozwala zbudować bezpieczną przestrzeń
items: Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie
items: Przyjaźń w czasach zarazy
items: Ciałopozytywność to mit?
items: Dziewczyny, które robią tatuaże. Czyli nasze ulubione polskie tatuatorki
items: Toksyczne związki, stereotypy płciowe, czyli ciemna strona naszych ulubionych komedii romantycznych
items: Dziecko? Może, nigdy, tylko jedno?

Strach przed szortami. Jak zamiast cieszyć się latem, borykamy się ze wstydem z powodu ciała
type: item
date: 2022-06-04T04:55:26.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Glamour Academy
subject: News
subject: body positive
subject: Ciało Glamour Academy
subject: ciałopozytywność
subject: Lifestyle
subject: szorty
description: Lato przychodzi i odchodzi. Nie wiadomo nawet kiedy. Jednak ten czas bywa wyjątkowo trudny dla ogromnej grupy ludzi, którzy czują się „niewystarczająco” atrakcyjni/ładni/szczupli. Męczą się i ukrywają swoje ciała w długich spodniach, ciężkich sukienkach czy bluzach. Gdybyśmy tylko dali sobie spokój z ocenianiem siebie i innych, czerpalibyśmy o wiele więcej radość z upalnych dni i nocy. Bez tego niepotrzebnego skrępowania, wstydu i dyskomfortu.
encoded: Niestety to nie będzie żaden nowy temat i nadal to, co poniżej napiszę, może dla wielu wydać się bezsensownym gadaniem, które nic przecież nie zmieni. Przyjmuję to z pełną świadomością, ale jeżeli zdarzy się tak, że chociaż jedna osoba po przeczytaniu tego tekstu założy wciśnięte na dno szafy szorty – było warto. W moim krótkim, acz intensywnym życiu nauczyłam się jednego – tylko ciągłe mówienie na ważne dla nas tematy, tłumaczenie i edukowanie innych może coś zmienić. Tym razem biorę na warsztat poczucie wstydu, oceniające spojrzenia, a często i niepotrzebne, idiotyczne komentarze na temat krótkich spodenek czy letnich sukienek. Co prawda ostatnio można w to zwątpić, ale nieubłaganie zbliża się lato. Mając na względzie zmiany klimatu i kolejne anomalie pogodowe, jestem przekonana, że przed nami wiele upalnych dni i nocy, które będą wręcz nie do zniesienia. Jednocześnie jesteśmy bombardowani przekazami w mediach o tym: co ubierać na lato, jak szybko schudnąć na wakacje, jaki kostium nas wyszczupli i ukryje to co „niegotowe” na plaże, jakie długości ubrań są odpowiednie do wieku, figury etc. A więc z jednej strony mamy kwestię tego, że doprowadziliśmy do sytuacji, w której klimat diametralnie się zmienia i nasza planeta umiera, a z drugiej strony problemem pierwszego świata jest twoja pupa w kostiumie kąpielowym, czy „odpowiednia” długość sukienki. I z całym moim zamiłowaniem do ładnych ubrań, kwestia tego co wypada, a czego nie BO MASZ „NIE TAKIE” CIAŁO na lato, jest absurdem. Szczerze mówiąc, to w ogóle uważam, że temat komentowania stroju w kontekście, jak się w nim wygląda i czy jest się wystarczająco „atrakcyjnym” do poszczególnych elementów garderoby, w ogóle nie powinien istnieć. Rozumiem, że dla wielu osób to kolejna nieistotna sprawa i bicie piany o nic, jednak ostatnia sytuacja, która (pośrednio) mi się przydarzyła, a która idealnie odzwierciedla nasz problem (mówię tu o ogóle społeczeństwa), nie daje mi spokoju i zwyczajnie mnie wku***ła. Izzie Rodgers wal…

strach-przed-szortami-4003082.png
width: 1920
height: 1080

Selena Gomez: „Jestem doskonała, taka jaka jestem”. Dlaczego takie wyznania są nam dziś wciąż bardzo potrzebne?
type: item
date: 2022-04-18T04:35:25.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: adele
subject: body positive
subject: ciałopozytywność
subject: Rebel Wilson
subject: rihanna
subject: selena gomez
subject: Społeczeństwo
description: Krytyka wyglądu znanych osób i obrzydliwe komentarze w ich kierunku, których jest całe mnóstwo w internecie, krzywdzą nie tylko ich adresatki i adresatów. Odbiorcami i odbiorczyniami są również inne osoby w mediach społecznościowych, których samoocena i zdrowie psychiczne wystawiane są na ogromne próby każdego dnia. Dlatego tak ważne są mądre wypowiedzi, których przekaz jest jasny – jesteś wystarczająco dobra taka, jaka jesteś.
encoded: Życie gwiazd wielkiego czy małego ekranu, modelek, piosenkarek i tych wszystkich idealnie wyglądających influencerek może przyprawiać o zawrót głowy. Skłamałabym pisząc, że nigdy nie poczułam lekkiego ukłucia zazdrości na myśl o przywilejach, które przysługują pięknym, znanym i bogatym, których każdy krok możemy śledzić w mediach wszelkiego rodzaju. Jest jednak pewne zjawisko, którego absolutnie – za żadną cenę – nie chciałabym doświadczyć i chyba nic (w moim odczuciu oczywiście) nie mogłoby mi tego wynagrodzić. A o co chodzi? O bycie wiecznie poddawaną ocenie za wygląd i krytykowaną publicznie przez każdego z dostępem do telefonu i minimalnym pakietem internetu. Od razu też wyjaśnię dwie kwestie, żeby nie było dalej niepotrzebnych wątpliwości. Po pierwsze: to nie jest tak, że uważam, że tylko osoby publiczne są oceniane za to, jak wyglądają. Tutaj też wyraźnie zaznaczę, że będę się wypowiadała jedynie o komentowaniu czyjegoś wyglądu, bo ocena zachowania to już nieco inna kwestia. Nie uważam też, że my – obserwatorzy, fani, użytkownicy Instagrama, czy jakkolwiek się nazwiemy – mamy prawo do tego, aby w sposób nieprzyjemny/chamski/agresywny komentować wygląd osób publicznych (tych niepublicznych oczywiście również). Przyznam też szczerze, że byłabym sama ogromną hipokrytką, gdybym nie przyznała się w tym miejscu, że i mi się to nigdy nie zdarzyło. Ostatnio prowadziłam żywą dyskusję na temat Rihanny, która jak chyba już wszyscy wiemy jest w ciąży. Mam wrażenie, że jej brzucha nie widziałam tylko u siebie w lodówce. Otwarcie też przyznaję, że nie jestem fanką jej stylizacji, nie przepadam też za takim eksponowaniem gołego brzucha w ciąży. Ale – to TYLKO moje zdanie i może mi się to nie podobać. Natomiast prawda jest taka, że SO WHAT? Tak naprawdę moja opinia w tej kwestii ma zero znaczenia, niech sobie Rihanna chodzi jak chce – jeśli tak jej dobrze i tak chce przeżywać swoją ciąże. Nie wyobrażam sobie natomiast tego, żeby wypisywać obrzydliwe komentarze pod jej adresem…

selena-ffacbdf.jpeg
width: 1920
height: 1280

Daj sobie pomóc, czyli kiedy i po co iść na terapię
type: item
date: 2021-11-28T05:30:13.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: czułość
subject: Zdrowie
subject: zdrowie psychiczne
description: Jeśli chociaż jedna osoba, która przeczyta ten tekst, pomyśli o sobie z czułością i zdecyduje się na spotkanie ze specjalistą czy specjalistką, to warto go pisać. Z własnego doświadczenia wiem, że proces poznawania siebie, swoich emocji – pozytywnych, jak i tych negatywnych – oraz zrozumienia własnych potrzeb, lęków i pragnień wymaga pracy, czasu oraz morza cierpliwości. Poproszenie o pomoc to nie wstyd! To nasze prawo! To nasza siła! I trzeba to podkreślać na każdym kroku!
encoded: Ten tekst nie powstał z przypływu chwili ani też żadne konkretne wydarzenie nie skłoniło mnie do rozpoczęcia tego tematu. Chociaż może nie jest to do końca prawda, bo sama miesiąc temu rozpoczęłam spotkania z psycholożką. Ze względu jednak na jeszcze nikłe doświadczenie w tej materii nie mam zamiaru się tu wymądrzać, co mi to już daje. Chcę natomiast napisać o tym, dlaczego uważam, że to jeden z trudniejszych kroków w życiu i dlaczego o zdrowie psychiczne trzeba dbać. Jeśli chociaż jedna osoba, która przeczyta ten tekst, pomyśli o sobie z czułością i zdecyduje się na spotkanie ze specjalistą czy specjalistką, to warto go pisać. Z własnego doświadczenia wiem, że proces poznawania siebie, swoich emocji podstawowych i wtórnych – pozytywnych, jak i tych negatywnych – oraz zrozumienia własnych potrzeb, lęków i pragnień wymaga pracy, czasu oraz morza cierpliwości. Prawda jest taka, że nikt nie rodzi się z wiedzą na temat przeżywanych emocji i tego, jak wpływają one na sposoby reagowania w różnych sytuacjach. Wszystko, co wiemy o sobie, otaczającym nas świecie i o ludziach, z którymi wchodzimy w relacje, wynika ze żmudnego procesu nauki, która trwa tak naprawdę przez całe życie. Jednak jak to z nauką bywa – wymaga ona pracy i samozaparcia, a także bardzo często po prostu pomocy drugiej osoby. Z własnego doświadczenia wiem, jak ciężko jest zrobić ten pierwszy krok. Jednak nie mam tu na myśli rozpoczynającego spotkania ze specjalistą czy specjalistką. Najtrudniejszym momentem jest zrozumienie, że potrzebuje się pomocy, chce się – dla siebie oraz w dalszej kolejności dla innych – poznawać i stale rozwijać. Moment podjęcia decyzji o spotkaniu z psychologiem lub psychoterapeutą jest uwalniający, wręcz oczyszczający. Wydaje mi się, że świadczy on również już o pewnym stopniu dojrzałości, samoświadomości i bardzo cennej wewnętrznej potrzebie zadbania o własną głowę i komfort. Nareszcie coraz więcej osób zaczyna rozumieć, że zdrowie psychiczne jest ważne i trzeba z pełną świadomoś…

daj-sobie-pomoc-czyli-kiedy-i-po-co-isc-na-terapie-aae6b26.jpeg
width: 1920
height: 1408

PiS planuje powołać Polski Instytut Rodziny i Demografii za 30 mln złotych rocznie. „Chcecie więcej dzieci? Dajcie nam żyć w spokoju!”
type: item
date: 2021-11-14T04:30:58.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: ciąża
subject: dzieci
subject: macierzyństwo
subject: polska
subject: prawa kobiet
subject: rodzicielstwo
subject: Społeczeństwo
description: Nasza wspaniała władza jest wyjątkowo płodna, jeśli chodzi o kolejne pomysły, jak zadbać o obywatelki i obywateli, by „pomagać im” w codziennym życiu. Z każdym tym pomysłem nasz kraj coraz bardziej zdaje się przypominać Gilead z „Opowieści podręcznej” Margaret Atwood.
encoded: Niestety większość z pomysłów naszej władzy służy jedynie wyprowadzaniu kolejnych horrendalnie wysokich kwot z budżetu w kreatywny sposób, chociaż na pewno jest sporo rodzin, które na tym korzystają. Choć przy szalejącej inflacji to wsparcie jest zapewne coraz mniej odczuwane. Co tym razem wymyślili kreatywni posłowie PiS rozbijający się naszymi pieniędzmi? Otóż złożyli w Sejmie projekt ustawy o… Polskim Instytucie Rodziny i Demografii. Brzmi ciekawie, więc zaraz przytoczę podane opinii publicznej szczegóły. Zacznę natomiast od tego, że ten nowy koncept będzie nas kosztował 30 mln złotych rocznie. Kto bogatemu zabroni prawda? Plus jeszcze jedna istotna i zarazem niepokojąca informacja: prezes tego instytutu ma mieć uprawnienia prokuratorskie... Prezes instytutu będzie mógł np. żądać wszczęcia postępowania w sprawach cywilnych dotyczących rodzin oraz w sprawach rodzinnych, w szczególności ze stosunków między rodzicami a dziećmi, dotyczących wykonywania władzy rodzicielskiej. Będzie też mógł brać udział w toczącym się już postępowaniu – na prawach przysługujących prokuratorowi, a także zwracać się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi do sądu administracyjnego i uczestniczyć w tych postępowaniach o świadczenia z budżetu państwa i od samorządu terytorialnego - możemy dowiedzieć się z art. 11 złożonej w Sejmie ustawy. Bartłomiej Wróblewski z PiS w imieniu wnioskodawców projektu nieco odpłynął, mówiąc, że jest „to projekt oczekiwany przez wiele środowisk prorodzinnych, ostatecznie ważny dla całego kraju”. Z pewnością tak jest dla tych, którzy mają w tej instytucji pracować, ale czy jest to w ogóle potrzebne dla reszty obywatelek i obywateli? Według polityka jest to projekt na tyle istotny, że powstał ponad podziałami. Fiksacja PiS na punkcie świętości rodziny jest znana nie od dzisiaj, jednak sposób, w jaki partia rządząca „zachęca” do jej zakładania jest na przeciwległym biegunie do tego, co naprawdę wpływa na decyzje kobiet (ich w szczególności) i m…

pis-planuje-powolac-polski-instytut-rodziny-i-demografii-za-30-mln-zlotych-rocznie-chcecie-wiecej-dzieci-dajcie-nam-zyc-w-spokoju1-f69ee82.jpeg
width: 1920
height: 1278

Po co nam feminizm?
type: item
date: 2021-11-06T13:40:46.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: aborcja
subject: feminizm
subject: prawa człowieka
subject: prawa kobiet
description: 7 listopada obchodzimy Światowy Dzień Feministek czy też Światowy Dzień Feminizmu. Jednak z tej okazji nie przeczytacie tu kolejnego suchego informacyjnego tekstu o historii feminizmu, kolejnych jego falach i tego, co nam przyniosły. Bo od tego, czym w teorii jest feminizm, ważniejsze jest, co nam daje w praktyce tu i teraz.
encoded: Piszę ten tekst kilka dni po tym, jak na jaw wyszło, że zmarła młoda, 30-letnia kobieta, której nie udzielono pomocy medycznej i nie przeprowadzono koniecznego zabiegu aborcji. Kobiety, która przez drakońskie prawo, uchwalone przez okrutnych ludzi, osierociła córkę. Izabela, bo tak miała na imię, była czyjąś córką, żoną, przyjaciółką, matką. Jednak przede wszystkim była kobietą, której odebrano prawo do życia i w bestialski sposób skazano na cierpienie, a w konsekwencji na śmierć. To mogła być każda z nas. Bardzo nie chciałam pisać o tej sprawie i kolejny raz poruszać tematów dotyczących aborcji, protestów, szalonych zmian w polskim prawie. Nie mam na to siły, wysiadłam psychicznie, jak i fizycznie. Pierwszy raz w życiu zapisałam się na sesję do psychoterapeuty, bo jestem na skraju wytrzymałości, chce mi się wyć każdego dnia przez to, co dzieje się w naszym kraju. Mam wrażenie, że żyję w matriksie, z którego nie mogę się wydostać, nikt nie dzwoni, a mi coraz bardziej brakuje powietrza. Mam jednak tę niewielką resztkę nadziei, taki malutki okruszek, który trzymam w sobie, pielęgnuję i nie dam go sobie odebrać. Jest nim wiara w siostrzeństwo, będące dla mnie podstawą feminizmu. Jeszcze kilka lat temu powiedzenie o sobie „jestem feministką” było dla mnie niepotrzebne, wręcz krępujące. Kojarzyłam głównie negatywne, stereotypowe totalnie opinie, że feministki to niedbające o higienę i wygląd zewnętrzny kobiety (lesbijki oczywiście), które nienawidzą mężczyzn, pragną dominacji i traktują mężczyzn jak wrogów. Nigdy jakoś specjalnie nie interesowała mnie taka wizja świata. Moja droga do feminizmu – tego, w który wierzę, który traktuje wszystkich równo – była może i nie specjalnie długa, ale dość dla mnie zaskakująca. Ciężko mi było to przyznać przed samą sobą, ale największą potrzebę zmiany odkryłam w sobie przez bardzo negatywne doświadczenia z mężczyzną, z którym byłam w związku. Nasza historia nie sprawiła, że znienawidziłam wszystkich facetów – co prawda bardzo bałam si…

po-co-nam-feminizm-44014d0.jpeg
width: 1920
height: 1280

Żyjemy w kulturze zapier***u, czyli o 16-godzinnym dniu pracy i tym, czy da się ten system zatrzymać
type: item
date: 2021-10-22T09:14:46.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: praca
subject: zdrowie psychiczne
description: Work-life balance? To fajne hasło. Ale ile z nas może sobie na coś takiego pozwolić? Jednak z innej strony: czy praca po 16 godzin to faktycznie klucz do sukcesu?
encoded: Po części rozumiem grono osób rozdrażnionych słowami profesora Matczaka, który w jednym ze swoich tweetów kilka dni temu napisał o pracy po 16 godzin. Chociaż wydaje mi się, że wokół jego wypowiedzi narosło znacznie więcej teorii niż sam autor miał na myśli. Ogromnie szanuję profesora i też rozumiem jego stosunek do pracy, ale przyznam, że sama 16 godzin w robocie bym nie chciała spędzać. Dlatego też świadomie nie poszłam na studia prawnicze, który poniekąd mógł być dla mnie oczywistą oczywistością – jestem dzieckiem i wnuczką prawników. Mój ojciec pracował zawsze tyle, że widywałam go głównie w weekendy, moja babcia wychodziła do pracy o 7, wracała po 19 i nigdy mnie to w sumie nie dziwiło. Jedynie ostatnio zdałam sobie sprawę, że dużo w moim życiu było mamy – jak na kobietę pracującą w zawodzie na pełen etat – i zrozumiałam, że kosztem swojego zdrowia, przyjemności oraz czasu wolnego siedziała po nocach, pracując jeszcze w domu, skoro niczego mi nie brakowało (a przede wszystkim czasu z nią). Jednak ja sama bardzo świadomie poszłam w zupełnie innym kierunku - mimo że piszę teraz ten tekst „po godzinach”, bo bardzo często mój czas po „regularnej” pracy poświęcam na inne zobowiązania. Lubię być zajęta, chociaż nie umiem jeszcze do końca powiedzieć, czy wynika to z mojej silnie zakorzenionej wewnętrznej potrzeby i żyjącego we mnie pracusia, czy raczej jest to efekt życia w kulturze zapier***u. Szczytem mojego „spełnienia”, było pisanie pracy magisterskiej w Danii, staż na pełen etat w firmie producenckiej ZA DARMO i praca w kawiarni w celach zarobkowych jednocześnie. Realnie miałam wolny jeden (!) dzień w tygodniu, z którego niezbyt korzystałam, bo po prostu padałam na twarz. Przyznam też od razu, że nikt mnie do tego nie zmuszał – jedynie moja głowa – i z perspektywy czasu nie żałuję tego czasu. Mogę nawet szczerze przyznać, że dużo mnie nauczył (przede wszystkim o sobie) i bardzo tego potrzebowałam. Tylko w tym wszystkim miałam bardzo dużo szczęścia i uprzywilejowa…

zyjemy-w-kulturze-zapier-u-ae13e48.jpeg
width: 1806
height: 1200

Skąd wiesz, że kochasz? Po czym poznać, że to już miłość? Sygnały, które pomogą ci to zrozumieć
type: item
date: 2021-09-01T04:00:11.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: News
subject: Relacje
subject: Lifestyle
subject: miłość
subject: relacje
subject: uczucia
subject: związki
description: Mam dla ciebie zadanie. Niezależnie, czy jesteś w stałym związku, jesteś singlem/singielką, preferujesz otwarte związki, czy żadne na ten moment. Zadaj sobie pytanie, czym dla ciebie jest miłość? Umiesz dokładnie opisać moment, kiedy zrozumiałaś/eś, że to co czujesz do drugiej osoby to kochanie (jeśli oczywiście już doświadczyłeś czegoś takiego w swoim życiu)? Czy wiesz, po czym poznać, że to już miłość?
encoded: W tym artykule: Miłość miłości nierówna Skąd wiem, że kocham? Po czym poznać, że to już miłość? Od wieków wiele osób próbowało opisać i przełożyć na język ludzki to, co dzieje się w sercu, kiedy spotykamy TĘ osobę. A właściwie to w głowie, bo miłość jest chemiczno-biologiczną reakcją łańcuchową, która wpływa na sposób postrzegania świata, tej drugiej osoby, racjonalnego myślenia i układu nerwowego. Ale dzisiaj nie o tym, bo biologię miałam bardzo dawno na studiach i wolałabym do tego nie wracać. Miłość miłości nierówna Miłość to bardzo szeroka kategoria. Nikogo chyba nie zdziwi teza, że dla każdego to pojęcie kryje w sobie coś zupełnie innego. Do tego wszystkiego dochodzą przeróżne typy miłości, bo w zależności od tego, do kogo skierowane jest to uczucie, ma ono inne barwy. Miłość rodzicielska zawsze będzie różniła się od tej względem rodzeństwa, dalszej rodziny czy przyjaciół. I tu zrobię jeszcze drobne wtrącenie, bo wydaje mi się, że niewiele osób zastawia się nad tym głębiej, co czuje do swojej mamy, swojego taty, czy chociażby babci. Ale ten specyficzny rodzaj uczucia – do członka rodziny, szczególnie rodzica – zostawiam z boku, bo to temat na oddzielną rozprawę. Jak natomiast rozpoznać miłość w stosunku do partnera bądź partnerki? Kiedy pojawia się ten konkretny moment, że zaczynamy rozumieć, że to ten/ta? Jak rozpoznać, ze to właściwa osoba? Jak się zorientować, że kogoś kochamy? Czy to jest jedna chwila, kiedy wszystko się zmienia, czy raczej narastająca fala pozytywnych uczuć? I co wtedy właściwie czujemy? A najważniejsze – skąd wiemy, że to, co czujemy, to właśnie miłość? Podobno prawdziwa nauka zaczyna się tam, gdzie Google nie zna odpowiedzi. No więc, chcąc sprawdzić, jak moje pytanie wybrzmiewa w czeluściach internetu, zaczęłam wpisywać w przeglądarce hasło: skąd wiem, że to… I jakie pytania wyskakują najczęściej? ...miłość …ten jedyny …kocham …mu się podobam Skąd wiem, że kocham? Po czym poznać, że to już miłość? Motylki w brzuchu, silne podniecenie, ru…

skad-wiesz-ze-kochasz-po-czym-poznac-ze-to-juz-milosc-1faf1de.jpeg
width: 1920
height: 1280

Fan do Joanny Koroniewskiej: „Widzę, że na luzie, spacerek, bez staniczka”. Komu przeszkadza brak stanika u kobiet?
type: item
date: 2021-08-04T10:35:14.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: joanna koroniewska
subject: piersi
subject: prawa kobiet
description: Kilka dni temu Instagram zapłonął od dyskusji dotyczącej biustu aktorki Joanny Koroniewskiej, Właściwie to nie o sam biust poszło, ale o brak stanika, który mógłby zasłonić to i owo, chroniąc tym samym biednych obserwatorów (i obserwatorki) przed ogniem piekielnym. Dlaczego tak boimy się kobiecych piersi?
encoded: Streszczę szybko, o co chodzi. Pod postem Joanny Koroniewskiej na Instagramie ktoś wytknął jej brak biustonosza na zdjęciu (zobaczysz je w galerii). Wiadomo, że stanik musi być na swoim miejscu, bo tak! I w ogóle to nie wypada, zwłaszcza jak się ma już swoje lata, bo jest to nieestetyczne i gorszące. Kobieta powinna się szanować (cokolwiek to znaczy) i zasłaniać, a nie kusić biednych mężczyzn swoim ciałem. To przecież oczywiste, że facetom wystarczy odsłonić kawałek kobiecej skóry i budzą się w nich zwierzęce instynkty. Najprościej można to wyjaśnić prostym równaniem, że cycki = seks. Ja w ogóle nie rozumiem tej obsesji na punkcie piersi w przestrzeni publicznej. Jestem przy tym świadoma, jak są one niestety odbierane przez ogromną część naszej populacji i jak bardzo biust jest nacechowany seksualnie. Nie ulega wątpliwości, że piersi (w szczególności brodawki sutkowe) są bardzo unerwione, przez co są u wielu kobiet silną strefę erogenną. Warto jednak pamiętać, że nie każda kobieta odczuwa przyjemności z ich stymulacji i to też jest absolutnie normalne. Zacznijmy jednak od tego, że pierś to normalna część ludzkiego ciała. I od razu zaznaczam, że nie uznaje kontrargumentów, że przecież cipka i penis też nimi są, ale jednak majtki nosimy wszyscy. Nie wiem, jak można porównywać narządy rozrodcze do piersi, zwłaszcza że te pierwsze wymagają szczególnej ochrony ze względu na swoją stosunkową delikatność. Cycki to po prostu cycki, sutki ma każdy człowiek i ich wygląd nikogo nie powinien gorszyć, dziwić czy szokować. Jaki biustonosz do sukienki i bluzki z odkrytymi plecami będzie najlepszy? Podpowiadamy, co i gdzie kupić! Sukienki bez pleców i bluzki oraz topy bez zabudowanego tyłu to letnie must have'y. A wraz z nim często powracający problem stanika. Jaki biustonosz nosić z takimi elementami garderoby? Zagłębiłyśmy się w ten temat i oto, co udało się nam odkryć. W ogóle sprawa damskich (!) sutków w sferze publicznej to niezła abstrakcja. Męskie brodawki atakują z każdej s…

fan-do-joanny-koroniewskiej-widze-ze-na-luzie-spacerek-bez-staniczka-komu-przeszkadza-brak-stanika-u-kobiet-159a638.jpeg
width: 1920
height: 1218

Fat-shaming nawet ze strony szpitala i to wobec kobiet w ciąży! Wszyscy powinniśmy pamiętać, pisząc coś w sieci, że po drugiej stronie też jest człowiek z emocjami i różnymi doświadczeniami!
type: item
date: 2021-08-03T09:20:54.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: ciąża
subject: hejt
subject: poród
subject: Zosia Zborowska
subject: Zosia Zborowska-Wrona
description: W zeszłym tygodniu w sieci przetoczyła się kolejna burza. Tym razem o tyle przerażająca, że pracownicy placówki medycznej w swoim instagramowym poście zawstydzali pacjentki w ciąży z nadwagą... Niby chcąc edukować. To świetnie pokazuje, jak bardzo brakuje nam wciąż rozsądku i empatii, publikując w internecie.
encoded: Nic tak mnie nie wkurza jak ignoranci i ignorantki, a w dodatku po prostu niekulturalni oraz chamscy użytkownicy mediów społecznościowych wypowiadający się na tematy, które ich w ogóle nie powinny interesować, a już na pewno nie powinny być przez nich komentowane. Nie rozumiem, dlaczego ludzie uzurpują sobie prawo do oceniania oraz wypowiadania swoich opinii w chamski, agresywny czy przykry sposób krzywdząc przy tym świadomie inne osoby. Nie ma tygodnia bez kolejnej burzy w social media. Niestety dzieje się tak, bo za dużo osób jest przekonanych o tym, że ich zdanie ma znaczenie i warto się nim podzielić. Cóż, wszechobecny dostęp do internetu i platform społecznościowych obnażył wszelkie ludzkie ułomności na ogromną skalę. Zdaję sobie naturalnie sprawę z tego, że ogromna większość komentarzy jest sztucznie generowana, aby sprawnie manipulować tłumem i polaryzować społeczeństwa. Nadal jednak jestem przekonana, że za resztą kont w dużej mierze kryją się sfrustrowani, agresywni, a przede wszystkim niesamowicie nieszczęśliwi ludzie. Wyjątkowo przerażającą sytuacją jest ta, która miała miejsce w minionym tygodniu. I niestety mówię tu o lekarce, która z założenia powinna pomagać ludziom, być empatyczna, leczyć i dbać o komfort drugiego człowieka – w tym przypadku kobiety w ciąży. Long story short: na instagramowym profilu oddziału położniczo-ginekologicznego jednego z polskich szpitali @babkibabkom pojawił się post i komentarze o charakterze fat-shamingu (zawstydzanie z powodu wagi) i fatfobii (nienawiść wobec osób grubych). Jeśli macie mocne nerwy, to możecie tam zajrzeć. I choć kurz nieco opadł, to chciałabym napisać z mojej perspektywy o ludzkim aspekcie całego tego zamieszania, do którego w mocnych słowach odniosły się choćby będąca w ciąży Zosia Zborowska czy Mama Ginekolog. Ta pierwsza podkreślała, że każda ciąż jest inna, że tyje się w niej różnie i z różnych przyczyn. Każda ciąża jest inna, zmagamy się z różnymi problemami. Bardzo dużo kobiet straciło wcześniejsze…

fat-shaming-nawet-ze-strony-szpitala-i-to-wobec-kobiet-w-ciazy-wszyscy-powinnismy-pamietac-piszac-cos-w-sieci-ze-po-drugiej-stronie-tez-jest-czlowiek-z-emocjami-i-roznymi-doswiadczeniami-e7941de.jpeg
width: 1920
height: 1340

Następna stacja: średniowiecze? Czyli rzecz o cnotach niewieścich i tym, czego swoim partnerkom zabraniają faceci
type: item
date: 2021-08-02T06:40:34.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: Edukacja
subject: prawa kobiet
subject: Prawo i Sprawiedliwość
subject: Społeczeństwo
description: Co wolno kobiecie? Wydawałoby się, że wszystko. Tak samo jak mężczyźnie. Niestety wiele osób jest daleko od takiego równościowego myślenia. W tym niestety te, które zajmują najważniejsze w naszym kraju urzędy, mają wpływ na edukację... Zarówno w naszych domach, jak i na szczytach władzy wciąż próbuje się ograniczać naszą wolność!
encoded: O co chodzi z tymi cnotami i wkurzeniem Polek? Zaczęło się od wypowiedzi doradcy ministra edukacji dr Pawła Skrzydlewskiego, który postanowił zinterpretować priorytety polityki oświatowej na następny rok szkolny i zabrnął aż do średniowiecza. Żeby tego było mało natknęłam się również na IG profil blogerki Joanny Pachli, której jedno pytanie Czego zabrania Ci Twój facet? uruchomiło niewyobrażalną lawinę odpowiedzi, w które aż ciężko uwierzyć. Czemu piszę o tych dwóch sprawach razem, mimo że na pierwszy rzut oka nie mają one ze sobą nic wspólnego? A no mają, bo pokazują niestety głęboko zakorzenioną potrzebę wielu mężczyzn – potrzebę władzy absolutnej. Zacznijmy jednak od początku. Wyżej wspomniany już doradca ministra, wypowiadając się dla „Naszego Dziennika”, dał popis wyjątkowej ignorancji i zacofania, kiedy zaczął rozwodzić się nad… właściwym wychowaniem kobiet, czyli... „ugruntowaniem dziewcząt do cnót niewieścich”. Według niego „dziś obserwujemy w kulturze bardzo niebezpieczne zjawisko moralne, także religijne, pewnego zepsucia duchowego kobiety polegającego na rozbudzeniu w kobiecie pychy, która się przejawia próżnością, zainteresowaniem wyłącznie sobą, egotyzmem, zwalczaniem obiektywnego porządku na rzecz widzenia siebie”. Dodał również, że „jeśli takie postawy się upowszechnią, to jednocześnie zabija się rodzinę, zamyka się na płodność. A przecież ludzie potrzebują domu pojętego nie tylko jako miejsce, lecz jako etos”. Nawet nie wiem od czego zacząć. Po pierwsze myślę, że panu dr Skrzydlewskiemu i ministrowi Czarnkowi, który ochoczo poparł słowa tego pierwszego, garnitury pomyliły się z sutannami. Po licznych już wypowiedziach i działaniach ministra edukacji niestety nie spodziewam się po nim niczego mądrego, tym bardziej po jego doradcach. Fiksacja ministra na punkcie religii i Kościoła katolickiego przejawia się w każdej wypowiedzi i kolejnych podejmowanych przez niego decyzjach, a z fanatyzmu nigdy nie wynika nic dobrego. Niektórzy mężczyźni mają ewidentni…

nastepna-stacja-sredniowiecze-czyli-rzecz-o-cnotach-niewiescich-i-tym-czego-swoim-partnerkom-zabraniaja-faceci-477aff7.jpeg
width: 1920
height: 1263

Negging to kolejny antytrend w podrywaniu i randkowaniu po ghostingu i wokefishingu! Jak rozpoznać negging?
type: item
date: 2021-08-01T15:45:45.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: randki
subject: Tinder
description: Negging, czyli jak poderwać drugą osobę będąc zwykłym chamem. Tak można ująć to w największym skrócie. Czym jednak dokładnie jest negging? Jak się przed nim chronić? Odpowiadamy!
encoded: W tym artykule: Ghosting, wokefishing, negging - kontrowersyjne trendy w randkowaniu Co to jest negging? Jak rozpoznać negging? Jak sobie radzić z neggingiem? Choć pandemia chwilowo ograniczyła możliwości randkowania, to obecnie zapomniałyśmy i zapomnieliśmy już o obostrzeniach. Wraz z latem znowu obudziła się w nas ochota na poznawanie nowych ludzi i na romantyczno-seksualne przygody. Zdecydowanie pomagają nam w tym najnowsze technologie i aplikacje mobilne. Wszechobecnie dostępny internet jest nie tylko nośnikiem apek randkowych (halo, Tinder), ale przede wszystkim platformą wymiany doświadczeń, ważnych historii, a także ewentualnych wskazówek na co uważać. Dlatego zanim pójdziecie na kolejne romantyczne spotkanie, przeczytajcie o najnowszych „trendach” w randkowaniu, które nigdy nie powinny się pojawić! Ghosting, wokefishing, negging - kontrowersyjne trendy w randkowaniu Wraz z rozwojem internetu niemal każda sfera życia przeniosła się do wirtualnego świata. Ma to oczywiście swoje plusy i minusy, ale trzeba uczciwie przyznać, że żyje nam się dzięki temu zdecydowanie łatwiej. Moim skromnym zdaniem największą wartością takiego rozwoju wydarzeń jest nieograniczony dostęp do informacji. Można tutaj oczywiście odbić piłeczkę, rzucając hasłem o fake newsach, ale nie o tym chciałabym pisać. Platformy społecznościowe w szczególny sposób umożliwiają wymianę doświadczeń, a co za tym idzie – bardzo często dowiadujemy się, że pewne sytuacje z naszego życia nie są wcale takie wyjątkowe, występują też u innych, są powtarzalne. Dzięki temu możemy różne zjawiska nazywać, dyskutować o nich i jeśli są to zachowania negatywne – starać się je zwalczać, a przynajmniej świadomie się przed nimi chronić. Wokefishing to nowy kontrowersyjny trend w randkowaniu, z którym prawdopodobnie już się spotkaliście. Jest gorszy o ghostingu! Wokefishing to nowy – kontrowersyjny i niebezpieczny trend w randkowaniu, z którym prawdopodobnie już się spotkaliście. Wiele osób uważa, że jest on gorszy od g…

czym-jest-negging-df161f0.jpeg
width: 1920
height: 1280

Czy czeka nas zakaz rozwodów? Pojawił się niepokojący raport. Internautki komentują: „Nigdy nie wezmę ślubu!”
type: item
date: 2021-06-30T12:50:49.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: News
subject: Relacje
subject: Lifestyle
subject: prawo
subject: rozwód
subject: związki
description: Rozwody są zbyt dużym kosztem dla Polski? Czy jest to powód, by ich zakazać? Brzmi jak pomysł rodem ze średniowiecza w XXI wieku? Owszem! Wyjaśniamy, o co chodzi.
encoded: Choć nie chciałabym nabijać popularności Ordo Iuris, to wymogi pisania do internetu są dość nieubłagane i musiałam skalać klawiaturę, zapisując nazwę tej międzynarodowej organizacji. Niestety, co jakiś czas wypływają na powierzchnie ich kolejne rewelacyjne pomysły mające na celu „przywrócenie naturalnego porządku” (cokolwiek to znaczy), takie jak karanie aborcji więzieniem, walka z edukacją seksualną, niedopuszczanie metody in-vitro itp. Członków (i członkinie!) tego radykalno-katolickiego zbioru fundamentalistów i fundamentalistek charakteryzuje przedziwna fiksacja na punkcie seksualności i cielesności innych ludzi. Ostatnio po raz kolejny głośno zrobiło się za ich sprawą o rozwodach i pomyśle ograniczenia dostępu do nich pod pretekstem…wysokich kosztów, jakie ponosi państwo polskie w związku z rozpadem związków małżeńskich. Powołana przez ową organizacje uczelnia Collegium Intermarium opublikowała niedawno raport pt. „Koszty rozpadu rodzin i małżeństw w Polsce”. I to w nim jest parę „kwiatków”, na które powinno się w zwrócić uwagę. Niektórzy mogą powiedzieć, że to przesada wyciągać tak daleko idące wnioski, że nie jest możliwe, by rozwody zostały zakazane. Jednak rozwój wypadków w naszym kraju (czy to dotyczący zakazu aborcji, pojawianie się „stref wolnych od LGBT”, projekty ustaw o karaniu za edukację seksualną i wiele innych) może jednak sprawiać, że można mieć uzasadnione obawy co do przyszłości rozwodów w Polsce. Zacznijmy najpierw od statystyk. GUS podaje, że w 2020 roku zawarto w Polsce 145 tysięcy małżeństw, czyli o około 38 tysięcy mniej niż w 2019. Może to oczywiście być jeden ze skutków pandemii COVID-19 i wynikającej z niej ograniczeń. Śmiem jednak twierdzić, że na taki rozwój sytuacji wpływ ma również zmiana w mentalności Polek i Polaków oraz ich (zwłaszcza tych młodych) do kościoła katolickiego w Polsce. Nie ma się w sumie czemu dziwić po tym, co ta instytucja wyczynia chociażby w sprawie ukrywania pedofil czy w stosunku do społeczności LGBTQ+. Główny…

czy-czeka-nas-zakaz-rozwodow-pojawil-sie-niepokojacy-raport-internautki-komentuja-nigdy-nie-wezme-slubu-b30252c.jpeg
width: 1440
height: 810

Powiedz mi, co czujesz, a powiem ci, skąd jesteś
type: item
date: 2021-05-19T14:05:58.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: czułość
subject: uczucia
description: Czy zdarza się wam złapać czasami na tym, że zaczynacie czuć przypływ emocji, których nie jesteście w stanie nazwać i wyrazić? Jak często brakuje wam odpowiedniego słowa na określenie tego, co dzieje się z waszym układem nerwowym? Co ciekawe, jest na świecie taki słownik, w którym zbierane są słowa w różnych językach – te opisujące emocje – które do tej pory były „nieprzetłumaczalne”.
encoded: Kiedy zamieszkałam w Kopenhadze, prędko spotkałam się z moją dawną znajomą, która jeszcze w dzieciństwie przeprowadziła się z rodzicami do Danii. Po kilku konkretnych wskazówkach i radach „jak żyć”, nasz temat zszedł na związki damsko-męskie w kontekście różnic kulturowych. Jadąc tam na studia, śmiałam się, że oprócz dyplomu z przyjemnością przywiozłabym do Polski również męża Duńczyka – nie od dziś wiadomo, że Skandynawowie należą do grupy tych pięknych, stylowych i lubiących się bawić Europejczyków. Ja w dodatku kocham ich modę oraz design, więc w głowie miałam idealnie ułożony scenariusz z mieszkaniem we Frederiksberg, czyli dzielnicy-mieście w Kopenhadze, blondynem u mojego boku, jamnikiem i weekendowymi wypadami na Bornholm. Wspomniana koleżanka uzmysłowiła mi jednak, jak bardzo byłam w błędzie i jak w 99% moja fantazja nie ma prawa się urzeczywistnić. No i tu wracamy do … języka w kontekście przeżywanych emocji. Podczas tamtego spotkania dowiedziałam się bardzo ciekawej rzeczy, a mianowicie tego, że jeśli chodzi np. o emocje związane z pozytywnymi uczuciami czy miłością to język duński jest bardzo mocno ograniczony. Zuzia, bo tak na imię ma moja znajoma, mówi biegle po duńsku – co istotne, jest tam już tak długo, że poziom znajomości duńskiego ma wręcz lepszy od polskiego. I to ona już wtedy zwróciła mi uwagę na bardzo ciekawe zjawisko, jakim jest niemożność nazwania uczuć w kontekście języka, jakim się posługujemy. Uczucia nienazwane Skandynawski dystans i oszczędność w okazywaniu, a przede wszystkim mówieniu o emocjach może wyjaśnić lingwistyczna hipoteza Sapira-Whorfa, która głosi, że używany język w większym lub mniejszym stopniu wpływa na sposób myślenia, a więc również na postrzeganie oraz wyrażanie uczuć. Z tego względu często osoby pochodzące z różnych kultur i posługujące się innymi językami nie są w stanie w pełni odnaleźć wspólnej płaszczyzny do wyrażania swoich emocji i potrzeb, co stanowi ogromną barierę w budowaniu trwałych związków i relacji (ni…

powiedz-mi-co-czujesz-a-powiem-ci-skad-jestes-edff621.jpeg
width: 1920
height: 1281

Chwilowy kryzys wizerunkowy polskich firm czy początek zmian? Od mobbingu w pracy po aktywizm na Instagramie, czyli jak pracowniczki i pracownicy mają dość złego traktowania
type: item
date: 2021-05-08T08:25:10.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: kariera w branży mody
subject: praca
subject: praca w branży mody
subject: Społeczeństwo
description: Ostatnio w sieci wybuchła afera wokół branży mody czy gastro i patologicznych dosłownie sposobów traktowanie pracownic i pracowników. Czy polscy pracodawcy i pracodawczynie się ockną, zaczną traktować ludzi z szacunkiem?
encoded: W sieci zawrzało kilka dni za sprawą Basi, czyli @basnictvi, która opublikowała na swoim IG setki historii oszukanych, wyzyskiwanych, gnębionych pracowników polskich firm. Zaczynając od modnych i często niewielkich, ale prężnie rozwijających się odzieżówek po znane i uwielbiane przez tłumy restauracje i kawiarnie. W tej całej burzy, tłumaczeniach właścicieli, relacjach poszkodowanych i kolejnych doniesieniach o nieetycznych praktykach w różnych branżach, abstrahując już od prawa pracy i zwykłych przepisów, nadal zachodzę w głowę, jak do cholery – tak po ludzku – można traktować ludzi. Branża gastro to naprawdę trudna sprawa i z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że żadna praca nie nauczyła mnie takiej pokory, kontaktu z drugim człowiekiem i fizycznej wytrzymałości. Co prawda miałam chyba ogromne szczęście, bo te doświadczenia zbierałam za granicą, a nie w Polsce. Gastro w moim rodzimym kraju kojarzy się jedynie z głodowymi stawkami, harówą, brakiem umowy o prace i zerową stabilizacją. Niestety, ostatnie wydarzenia pokazały, że jeszcze daleka droga do jakiejkolwiek normalności w polskiej gastronomii. Nie chcę uogólniać, bo z pewnością jest masa miejsc, gdzie szanuje się pracowników/pracownice i ich prawa. Niestety, śledząc posty @basnictvi, przecierałam oczy ze zdumienia. Bo, jak jeszcze jestem w stanie zrozumieć, że ze względu na pandemię restauratorzy i restauratorki byli zmuszeni do redukcji liczby pracowników czy obniżenia stawek (niestety mało jest branż, które nie ucierpiały w ostatnim roku), tak w głowie mi się nie mieści poniżanie, wykorzystywanie, obrażanie, no po prostu znęcanie się nad ludźmi. I to jeszcze osobami, które odwalają kawał roboty i utrzymują działalność gospodarczą jednego geniusza biznesu z drugim. Moim absolutnym numerem jeden w tej konkurencji jest znana i uwielbiana knajpa na Saskiej Kępie, gdzie oprócz całego wachlarza absurdów, czystego chamstwa i podłości w stosunku do pracowników oszukiwano również klientów - wegan. Po szczegóły z…

chwilowy-kryzys-wizerunkowy-polskich-firm-czy-poczatek-zmian-od-mobbingu-w-pracy-po-aktywizm-na-instagramie-czyli-jak-pracowniczki-i-pracownicy-maja-dosc-zlego-traktowania-91bc75e.jpeg
width: 1920
height: 1920

Przyjemności można i warto się nauczyć. Pozwala zbudować bezpieczną przestrzeń
type: item
date: 2021-05-01T17:55:17.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Glamour Academy
subject: Lifestyle
subject: News
subject: czułość
subject: Glamour Academy Przyjemność
subject: przyjemności
subject: samomiłość
description: Przyjemność. Warto pochylić się nad tym słowem i sprawdzić, co ono w sobie kryje. Jak i nad tym, co ono dla nas znaczy. Jakiej przyjemności potrzebujemy. I pozwolić sobie na nią!
encoded: W tym artykule: Czym jest przyjemność? Przyjemność na co dzień Czym jest przyjemność? przyjemność 1. «miłe wrażenie wywołane dodatnimi bodźcami, uczucie zadowolenia» 2. «to, co wywołuje uczucie zadowolenia, sprawia miłe wrażenie, dostarcza przyjemnych doznań» (PWN) https://sjp.pwn.pl/slowniki/przyjemność.html Kiedyś w ogóle się nad tym nie zastanawiałam, samo słowo przyjemność było mi w pewien sposób obojętne. Ale bynajmniej nie dlatego, że brakowało mi miłych doznań – wręcz przeciwnie, nie mogę narzekać na brak uciech. Chodzi o to, że tak naprawdę dopiero bardzo niedawno zaczęłam rozumieć, co przyjemność znaczy i czym ona dla mnie jest. Wydawać by się mogło, że to w sumie bardzo łatwa sprawa – odpowiedzieć na pytanie: Co właściwie sprawia mi przyjemność? A jednak szczera konfrontacja z własnym potrzebami jest niesamowicie trudna, bo w jej centrum musimy postawić umiejętność słuchania i zrozumienia samej czy samego siebie. Co więcej, zaakceptowania swoich pragnień, możliwości, ale i ograniczeń. Przyjemność na co dzień Odczuwania rozkoszy w codziennym życiu trzeba się nauczyć i powinno iść to w parze z nauką samej czy samego siebie. Uważność, odpuszczenie złych emocji, uwolnienie głowy, czas oraz spokój – to wszystko razem pozwala zbudować bezpieczną przestrzeń, wolną od oceniania i krytycyzmu, tak niezwykle istotną w budowaniu samoświadomości. Czuła dla siebie, czuła na siebie Czułość. Czułości do siebie samych. „Tego się nie wygugluje, trzeba się ze sobą dogadać, meblować codzienność tak, żeby to nam smakowała, stawać po swojej stronie” – mówi Natalia de Barbaro, psycholożka, autorka bestsellerowej książki „Czuła przewodniczka” i warsztatów dla kobiet „Własny pokój”. Żyjemy w czasach przedziwnych, gdzie miarą człowieka jest liczba godzin spędzonych w pracy i grubość portfela. Życie w pędzie stało się podstawą egzystencji, bo w gonieniu króliczka przecież nie chodzi o to, żeby go złapać. Pandemia jednak zatrzymała świat, spowolniła nas i nasze działania. Modny stał …

przyjemnosci-mozna-i-warto-sie-nauczyc-6d7867c.jpeg
width: 1920
height: 1280

Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie
type: item
date: 2021-04-19T08:45:24.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: dyskryminacja
subject: problemy społeczne
subject: równouprawnienie kobiet
subject: Społeczeństwo
description: Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn.
encoded: Znacie książkę Caroline Criado Perez pt. Niewidzialne kobiety? Jeśli nie, to polecam prędko tę lekturę nadrobić, bo otwiera oczy naprawdę szeroko. Autorka sprawnie porusza się wśród wszelkich nieprawidłowości, jakimi rządzi się współczesny świat. Naszą rzeczywistość wciąż kształtuje podział na to, co żeńskie i męskie, ignorując przy tym wszystko, co pośrodku, a grupę pierwszą traktując co najmniej po macoszemu. Przy czym Perez posiłkuje się bardzo prozaicznymi przykładami na temat tego, jak osoby identyfikujące się jako kobiety i ich potrzeby są – nie bójmy się tego słowa – bagatelizowane. Nie będę się tutaj rozpisywać o lekturze samej książki, choć muszę zaznaczyć, że jest jakaś specyficzna, sadomasochistyczna przyjemność, kiedy ogromna doza zaskoczenia miesza się z rosnącym zaciekawieniem, rozgoryczeniem, gorzkim śmiechem, frustracją i mocnym wkur*****em. Dlaczego? Bo jesteś kobietą i zaczynasz zauważać, że współczesny świat nadal nie jest miejscem dla ciebie. I tutaj chcę przejść do sedna niniejszego wywodu, a mianowicie tematu toalet publicznych. Dla części osób tu zebranych może się to wydać nawet zabawne, ale mam nadzieję, że nawet jeśli ktoś się z tego pośmieje, to przynajmniej na chwilę pochyli się nad obecnym stanem rzeczy. Każda, ale to każda kobieta stała na pewno kiedyś w długiej kolejce do publicznej toalety – czy to w szkole, kinie, centrum handlowym, teatrze, na koncercie, meczu etc. Założę się też, że każda analizowała chociaż raz, jak to się dzieje, że te kolejki się tworzą. Ja to kiedyś przyjmowałam w sumie jako oczywistą oczywistość, naturalną część mojej rzeczywistości, a kończąc oglądać film w kinie, obliczałam, kiedy muszę wystartować do łazienki, żeby zdążyć przed tymi wszystkimi kobietami zebranymi w jednej kinowej sali. Temat toalet publicznych może wydawać się błahy, ale prawda jest taka, że jest on częścią dużo większego problemu, przy czym wynika z bardzo prostej zależności. Świat był i wciąż jest w ogromnej większości projektowany przez …

dyskryminacja-kobiet-nawet-w-toalecie-8bdeb71.jpeg
width: 1920
height: 1269

Przyjaźń w czasach zarazy
type: item
date: 2021-04-10T04:29:47.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: News
subject: Relacje
subject: Koronawirus
subject: przyjaźń
subject: relacje
subject: Społeczeństwo
description: Ostatni rok wyjątkowo brutalnie wymusił na ogromnej większości z nas konfrontację ze stratą. I nie chodzi mi wyłącznie o bardzo częste przypadki utraty bliskich osób w wyniku śmierci z powodu bezlitosnego wirusa. Tracimy pracę, oszczędności, plany i ścieżki rozwoju. Jesteśmy pozbawieni i pozbawione możliwości wyboru, jak i z kim chcemy spędzać wolny czas, tracąc przy tym poczucie wolności i nadziei na zmianę. Mierzymy się z tyloma negatywnymi emocjami na raz, że bardzo często tracimy powoli siebie samych. A co z przyjaźnią?
encoded: Zamknięci i zamknięte w domach cierpimy na brak kontaktu z bliskimi - rodziną, przyjaciółmi, osobami z pracy. Z drugiej strony u niektórych wymuszone wycofanie się z życia społecznego skutkuje jeszcze bardziej pogłębionym zamknięciem w sobie i unikaniem jakichkolwiek kontaktów z innymi ludźmi. Sama straciłam potrzebę bycia w dużym gronie znajomych, odnalazłam przyjemność i spokój w spędzaniu czasu w domu, a myśl o tym, że miałabym się jednak z kimś spotkać, chociażby na dłuższy spacer, przeważnie napawa mnie niechęcią niż entuzjazmem. I tu zrodziło się w mojej głowie ostatnio pytanie o utratę przyjaźni i czynników, które na to wpływają. Bo jak to się dzieje, że niekiedy najbliższe nam osoby na świecie nagle stają się obojętne, obce, a czasami wręcz znikają z naszego życia? Kilka lat temu zmarła żona mojego dalekiego znajomego. Nie znałam jej, ale ze względu na wspólne towarzystwo mniej więcej wiedziałam, jakie były okoliczności śmierci. Wszyscy skupiali się na oczywistej tragedii przedwczesnego odejścia w wyniku ciężkiej choroby, jej młodego wieku, cierpieniu rodziców i męża. A mnie w tym wszystkim uderzył fakt utraty przyjaciółki. Pomyślałam o jej najbliższych przyjaciółkach i niewyobrażalnej pustce, jaką musiały odczuwać. Do tej pory nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego uczucia – niemożności zobaczenia przyjaciela - raz na zawsze. Myśl o tym zdarzeniu wróciła do mnie ostatnio, kiedy myślałam o relacjach w kontekście koronawirusa i lockdownu. Absolutnie nie porównuję śmierci z rozluźnianiem więzów międzyludzkich, które mimo wszystko (prawie) zawsze można starać się odbudować. Widzę jednak wspólny mianownik, bo wciąż w grę wchodzi tak delikatna i trudna sztuka budowania oraz pielęgnowania przyjaźń i jej straty, która potrafi być wręcz granicznym przeżyciem. Zresztą w ogóle mam ważnienie, że jak o miłości mówimy dużo i często – jest uczuciem opisywanym wszędzie i na wszelkie sposoby, odmieniana przez wszystkie przypadki – tak przyjaźń to zjawisko do pewnego stopn…

przyjazn-w-czasach-zarazy1-e2a092e.jpeg
width: 1920
height: 1280

Ciałopozytywność to mit?
type: item
date: 2021-03-23T05:05:38.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: Uroda
subject: ciałopozytywność
subject: czułość
subject: Koronawirus
subject: różnorodność
subject: samoakceptacja
description: Czy faktycznie żyjemy w ciałopozytywnych czasach i czule traktujemy siebie, jesteśmy na ścieżce samooakceptacji? Jak wygląda nasz stosunek do siebie samych w trudnych pandemicznych czasach?
encoded: Miałam napisać tekst o tym, czemu w pandemii wracamy nawet po klika razy do starych, znanych i lubianych przez nas filmów czy seriali. Podobno dzieje się tak głównie ze względu na poczucie bezpieczeństwa oraz przyjemności z powrotu do czasów sprzed COVID-19. Moje myślenie skręciło jednak w zupełnie inną stronę, chociaż może nie zupełnie, bo zaczęłam myśleć o relacji z ciałem w kontekście choroby, zmiany wyglądu i dalej zbliżającego się lata. Trzeba przyznać, że siedzenie w domu związane z pandemią, mniej aktywności na świeżym powietrzu, zamknięte obiekty sportowe, stres i obniżenie nastroju nie służą najlepiej naszej kondycji i ogólnej samoakceptacji. Ostatnio poruszyła mnie rozmowa z moją przyjaciółką – wspaniałą, mądrą, ambitną, przepiękną dziewczyną – o zmianach, jakie zaszły w naszych ciałach na przestrzeni ostatnich lat. Rozmowa zakończyła się prostą konkluzją, że niestety nie mamy już 20 lat i wszystko, co zjemy, gdzieś nam się odkłada, a jeden kieliszek wina to już i tak za dużo. Później pojawił się temat zbliżających się wakacji i oczywiście kostiumów kąpielowych. I od tego momentu mam w głowie istne gwiezdne wojny. Nie mogę przestać myśleć o tym, że z jednej strony ludzie, którymi otaczam się w codziennym moim życiu, których obserwuje na Instagramie, którzy mnie inspirują i często skłaniają do refleksji – większość z nich mówi z uznaniem o ciałopozytywności, a z drugiej strony wszyscy jesteśmy przerażeni na samą myśl o naszych ciałach i pokazaniu ich bez ubrania. To się też oczywiście przekłada na temat szeroko pojętej seksualności, ale teraz nie o tym. Żeby nie było, że jestem hipokrytką, bo te teksty czytają moi bliscy – ja sama mam problem z moim ciałem, miewam lepsze i gorsze dni, mówię głośno, że utyłam i powinnam coś z tym ciałem zrobić, ale… Zmiana myślenia o ciele i relacji z nim jest mi bardzo bliska. Wiele lat zajęło mi dostrzeżenie, że moje ciało i to jak ono wygląda mnie nie definiuje. Ogromnie dużo dał mi czas, kiedy mieszkałam w Danii. Duńczyc…

cialopozytywnosc-to-mit-a83e039.jpeg
width: 1920
height: 1371

Dziewczyny, które robią tatuaże. Czyli nasze ulubione polskie tatuatorki
type: item
date: 2021-03-12T17:33:02.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: artyści
subject: Instagram
subject: kariera
subject: tatuaże
description: Jeśli zastanawiasz się nad tatuażem i tym, kto mógłby dla ciebie go wykonać, to polecamy utalentowane polskie tatuatorki, które wyróżniają się swoim niepowtarzalnym stylem.
encoded: W tym artykule: Joanna Mudrowska / @jmudrowska.tattoo Hanna / @hanabanaanaa Ładnie / @lad.nie Kulka Poke / @kulkapoke Zuza OK / @zuzaok Karolina Kulesza / @ruda.rudowa Leć Motylku / @lec_motylku Hanna Manna / @hanna_manna_tatu Ostatnie badanie dotyczące tatuaży – kto je sobie robi i jaki mamy do nich stosunek jako społeczeństwo – zostało przeprowadzone przez GUS w 2017 roku i wynikało z niego, że (na tamten moment) 8% Polaków ma chociaż jeden tatuaż. Statystycznie, tatuujące się osoby to częściej byli młodzi mężczyźni niż kobiety, zamieszkujący średniej wielkości miasta i raczej mniej wykształceni. Niestety zaktualizowanych badań na próżno szukać, ale nie ulega wątpliwości, że na przestrzeni ostatnich kilku lat wiele się w tym temacie zmieniło. Widać to nie tylko na ulicach (przepraszam, ale zwłaszcza w dobie pandemii nie mam za dużego pola do obserwacji, więc opieram się jedynie na warszawskich ulicach), ale przede wszystkim na Instagramie. Mam wrażenie, że tatuaże są absolutnie wszędzie – małe, duże, kolorowe, napisy, grafiki, totalnie abstrakcyjne rysunki i takie, które wyglądają jakby narysowano je z nudów długopisem na skórze podczas lekcji. Małe dzieła sztuki, które dla niektórych mają ważne znaczenie symboliczne, a dla innych stanowią wyłącznie ozdobną funkcje. Dzięki tatuażom wyrażamy siebie, wracamy do swoich wspomnień, czy ważnych miejsc, upamiętniamy bliskie nam osoby, a bardzo często budujemy dzięki nim pewność siebie. Na skórze możemy zachować niemal wszystko, na co mamy ochotę, ale naprawdę warto przemyśleć co, a przede wszystkim kto miałby nam ten tatuaż zrobić. Większość tatuatorów i tatuatorek ma swój niepowtarzalny styl, dlatego bardzo ważne jest zrobienie researchu, do kogo się udać. Tym razem chciałabym przedstawić wam kilka dziewczyn, których pracę naprawdę warto poznać, jeśli planujecie rysunki na skórze. A jeśli jeszcze o tym nie myślicie to uwaga – może się to za chwilę zmienić. Joanna Mudrowska / @jmudrowska.tattoo Asię i jej twórczość znam …

polskie-tatuatorki-4dc931c.jpeg
width: 1080
height: 1080

Toksyczne związki, stereotypy płciowe, czyli ciemna strona naszych ulubionych komedii romantycznych
type: item
date: 2021-02-27T14:21:40.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: News
subject: Relacje
subject: komedie
subject: komedie romantyczne
subject: kultowe seriale
subject: Kultura
subject: relacje
subject: rozrywka
subject: seks w wielkim mieście
description: Chciałoby się powiedzieć: śmiech przez łzy. Czyli o tym, jak bardzo komedie romantyczne i tym podobne produkcje robią nam źle.
encoded: W tym artykule: „Pokojówka na Manhattanie” „Pretty Woman” „To właśnie miłość” „Dziennik Bridget Jones” „Seks w wielkim mieście” Na wstępie zacznę od tego, że sama filmy romantyczne kocham, najczęściej wracam do tak zwanych „klasyków” i zawsze na nich płaczę, co zazwyczaj spotyka się z absolutnym niezrozumieniem ze strony mojego bliskiego otoczenia. Na szczęście im jestem starsza, tym jednak mądrzejsza i zdecydowanie bardziej krytyczna. Dlatego w tym tekście chciałabym się rozprawić z paroma tytułami, które wydają mi się wyjątkowo szkodliwe. W końcu wszystko, co czytamy, oglądamy, czego słuchamy kształtuje nas jako ludzi i istoty społeczne. Popkultura wpływa na nasz obraz świata i sposób jego interpretacji. To, jakie tworzymy relacje z innymi, czy to w rodzinie, przyjaźni, czy miłości jest również pochodną tych doświadczeń. Specjalnie nie chcę nawet zaczynać od filmów Disneya, na których wychowało się całe moje pokolenie. Z jednej strony mam do tych bajek ogromny sentyment i z nieukrywaną przyjemnością zdarza mi się do niektórych wracać, ale mimo to nie jestem w stanie uwierzyć, jak bardzo są szkodliwe. Toksyczne relacje z rodzicami, przekraczanie granic, przedmiotowe traktowanie, wybitnie powierzchowne ocenianie innych, utrwalanie stereotypów biednej i nieporadnej kobiety, która musi być ratowana przez silnego i dzielnego mężczyznę, ambicje zatrzymujące się na znalezieniu męża, kreowanie nierzeczywistych kanonów piękna, brak komunikacji między bohaterami i tworzenie absolutnie niezrozumiałych dla mnie relacji damsko-męskich opartych na niczym. Oczywiście wiem, że powstaje coraz więcej filmów fabularnych na podstawie klasycznych bajek Disneya. Mimo że historie są odświeżane tak, aby dopasować je do obecnych realiów i standardów, rozbudowuje się postaci i dodaje im charakteru, to wciąż coś mi bardzo w nich nie gra. W tym miejscu jednak zostawiam ten temat, by rozprawić się na dobre z paroma wyjątkowo toksycznymi (w mojej ocenie!) komediami romantycznymi. Jest bowiem k…

ciemna-strona-komedii-romantycznych-45cd141.jpeg
width: 1920
height: 1503

Dziecko? Może, nigdy, tylko jedno?
type: item
date: 2021-02-13T18:15:00.000Z
creator: Aleksandra Krajewska
subject: Lifestyle
subject: News
subject: dzieci
subject: macierzyństwo
subject: mama
description: Mieć czy nie mieć dzieci? Coraz więcej z nas zastanawia się nad tym w dzisiejszym świecie, zwłaszcza we współczesnej Polsce. Jak podjąć słuszną decyzję co do swojej dzietności? Czy da się usłyszeć swoje pragnienia, kiedy czuje się na sobie społeczną presję, by dzieci mieć?
encoded: W tym artykule: Ciąża i macierzyństwo - życiowa rewolucja? Powody stojące za decyzją o nieposiadaniu dzieci Moje ciało, moja sprawa? Strach przed ciążą w obliczu zaostrzenia zakazu aborcji w Polsce Z jednej strony temat ciąży i macierzyństwa mniej lub bardziej, ale dotyczy każdej osoby. Co prawda w kontekście ostatnich wydarzeń w naszym kraju widać, że niektórzy aż za bardzo czują się upoważnieni do stanowienia sądów i wyrażania opinii w tej kwestii (zwłaszcza ci, których ta sprawa dotyczy najmniej), ale nie chcę wdawać się w polityczną przepychankę. Z drugiej strony, patrząc tylko i wyłącznie z perspektywy kobiety, zajście w ciążę i posiadanie dziecka należy do najbardziej intymnych i rewolucyjnych doświadczeń w życiu. Oczywiście nie chcę nikomu odbierać prawa do tego, jak postrzega swoją ciążę i jakie ma odczucia względem siebie jako rodzica. Wydaje mi się jednak, że z fizycznego, jak i – a może nawet dużo bardziej – psychicznego punktu widzenia ciąża, a na późniejszym etapie pojawienie się dziecka, to największa życiowa rewolucja, którą ciężko porównać z czymkolwiek innym. Ciąża i macierzyństwo - życiowa rewolucja? Z biologicznej perspektywy – jako przedstawicielki rasy ludzkiej – moim nadrzędnym celem w życiu powinno być dążenie do przedłużenia gatunku. Na szczęście moi przodkowie już dawno temu zeszli z drzewa, więc aktualnie mam trochę więcej pomysłów na siebie i swoją przyszłość. Przyznam również, że fanką dzieci nigdy nie byłam, co mogło wynikać z faktu, że nie miałam z nimi specjalnego kontaktu. Oczywiście bywają momenty, kiedy słodkie bąbelki działają na mnie rozczulająco, ale przeważnie nie trwa to dłużej niż 30 min i raczej dzieje się to z zachowaniem odpowiedniego dystansu. Pierwsze prawdziwie bliskie i dłuższe doświadczenie w kontakcie z małym przedstawicielem naszego gatunku miałam dosłownie 3 lata temu, kiedy moja bliska kumpelka urodziła dziecko. Absolutnie uwielbiam jej córkę, a ją samą podziwiam – świetnie sobie radzi, wychowując, studiując i prac…

dziecko-moze-nigdy-tylko-jedno-77e7540.jpeg
width: 1200
height: 900