Strach przed szortami. Jak zamiast cieszyć się latem, borykamy się ze wstydem z powodu ciała
Lato przychodzi i odchodzi. Nie wiadomo nawet kiedy. Jednak ten czas bywa wyjątkowo trudny dla ogromnej grupy ludzi, którzy czują się „niewystarczająco” atrakcyjni/ładni/szczupli. Męczą się i ukrywają swoje ciała w długich spodniach, ciężkich sukienkach czy bluzach. Gdybyśmy tylko dali sobie spokój z ocenianiem siebie i innych, czerpalibyśmy o wiele więcej radość z upalnych dni i nocy. Bez tego niepotrzebnego skrępowania, wstydu i dyskomfortu.
Niestety to nie będzie żaden nowy temat i nadal to, co poniżej napiszę, może dla wielu wydać się bezsensownym gadaniem, które nic przecież nie zmieni. Przyjmuję to z pełną świadomością, ale jeżeli zdarzy się tak, że chociaż jedna osoba po przeczytaniu tego tekstu założy wciśnięte na dno szafy szorty – było warto. W moim krótkim, acz intensywnym życiu nauczyłam się jednego – tylko ciągłe mówienie na ważne dla nas tematy, tłumaczenie i edukowanie innych może coś zmienić. Tym razem biorę na warsztat poczucie wstydu, oceniające spojrzenia, a często i niepotrzebne, idiotyczne komentarze na temat krótkich spodenek czy letnich sukienek. Co prawda ostatnio można w to zwątpić, ale nieubłaganie zbliża się lato. Mając na względzie zmiany klimatu i kolejne anomalie pogodowe, jestem przekonana, że przed nami wiele upalnych dni i nocy, które będą wręcz nie do zniesienia. Jednocześnie jesteśmy bombardowani przekazami w mediach o tym: co ubierać na lato, jak szybko schudnąć na wakacje, jaki kostium nas wyszczupli i ukryje to co „niegotowe” na plaże, jakie długości ubrań są odpowiednie do wieku, figury etc. A więc z jednej strony mamy kwestię tego, że doprowadziliśmy do sytuacji, w której klimat diametralnie się zmienia i nasza planeta umiera, a z drugiej strony problemem pierwszego świata jest twoja pupa w kostiumie kąpielowym, czy „odpowiednia” długość sukienki. I z całym moim zamiłowaniem do ładnych ubrań, kwestia tego co wypada, a czego nie BO MASZ „NIE TAKIE” CIAŁO na lato, jest absurdem. Szczerze mówiąc, to w ogóle uważam, że temat komentowania stroju w kontekście, jak się w nim wygląda i czy jest się wystarczająco „atrakcyjnym” do poszczególnych elementów garderoby, w ogóle nie powinien istnieć. Rozumiem, że dla wielu osób to kolejna nieistotna sprawa i bicie piany o nic, jednak ostatnia sytuacja, która (pośrednio) mi się przydarzyła, a która idealnie odzwierciedla nasz problem (mówię tu o ogóle społeczeństwa), nie daje mi spokoju i zwyczajnie mnie wku***ła. Izzie Rodgers walczy o przestrzeń w mediach społecznościowych dla osób z trądzikiem. Zdjęcia modelki udostępnił ASOS. W sieci lawina komentarzy Media społecznościowe to nie tylko perfekcja i doskonali ludzie - mówi Izzie Rodgers, która dodaje otuchy wszystkim tym osobom, które mają problemy skórne, pokazując się bez filtra. Udowadnia też, że wyrazisty makijaż nie jest zarezerwowany tylko dla osób o nieskazitelnej cerze czy też idealnie pokrytej podkładem. Aktywistkę doceniła ostatnio marka ASOS. Czekamy, aby więcej marek dbało o różnorodność nie tylko pod względem różnych typów sylwetki, lecz także skóry! Oczywiście to zupełnie normalne, że coś się nam nie podoba, możemy czegoś nie lubić i tego nie nosić. Możemy też mieć wyrobione zdanie na temat poszczególnych trendów, a może nas to też w ogóle nie interesować. Mnie samą niektóre modowe nowinki przyprawiają o gęsią skórkę, ale muszę z tym żyć (biodrówki i mini umarły 20 lat temu i powinny zostać uśmiercone na dobre!). To, co natomiast nie powinno mieć w ogóle miejsca, to blokujące nas poczucie wstydu, w którym zostaliśmy wszyscy wychowani oraz strach przed oceną otoczenia. Wiem oczywiście, że łatwo mówić o teorii, a zdecydowanie gorzej idzie z praktyką. Long story short. Kilka dni temu napisała do mnie przyjaciółka, chcąc podzielić się swoim spostrzeżeniem dotyczącym tego, jak nasze postrzeganie siebie i „odwaga” w byciu sobą zależy od tego, gdzie żyjemy. Otóż miała ona w planach miły dzień w ogrodzie u swoich przyjaciół i rozważała założenie szortów. Koniec końców oczywiście ubrała długie spodnie, no bo wiadomo – nie ma nóg Anji Rubik. Co istotne, moja przyjaciółka dopiero co wróciła do Warszawy po miesiącu życia w słonecznej Italii, gdzie absolutnie nosiła wszystko to, na co miała ochotę, pokazywała (piękne!) nogi i po prostu cieszyła się życiem. A mnie kilka dni temu jasny szlag trafił. Nie będzie to tak naprawdę nic odkrywczego. Sama się zastanawiam, czy mam siłę jeszcze wałkować temat cielesności, granic i samooceny po raz kolejny. Ale naprawdę, jakim cudem w ogóle nasze ubranie, a tym bardziej jego długość ma jakiekolwiek znaczenie? Mamy XXI wiek, człowiek był już w kosmosie, rozszczepiliśmy atom, w kilka godzin możemy znaleźć się na drugim końcu Europy, czy nawet innym kontynencie. Wiem, że może dla niektórych w kontekście tego, co dzieje się aktualnie na świecie, problem szortów jest marginalny. Wydaje mi się jednak, że jest to wypadkowa czegoś dużo większego i bardzo przykrego, na co cierpimy jako społeczeństwo. I piszę to z pełnym przekonaniem – to problem całego naszego społeczeństwa. Mieszkając za granicą i dużo podróżując, nigdy nie spotkałam się z takim ocenianiem, jak w moim rodzinnym kraju. Każdy z nas (tak, każdy) ma nieznośne przekonanie o tym, że: 1. nasze zdanie o innych jest super istotne, 2. kogoś powinno ono obchodzić, 3. to jest okej, żeby kogoś innego krytykować za to, jak wygląda, oraz że 4. „niewinne” i „troskliwe” komentarze są ważne i warte wypowiedzenia. Jak pięknie, by się nam wszystkim żyło, jakbyśmy się od innych, ale też od siebie samych po prostu odczepili. Niestety, wciąż jesteśmy tak wychowywane i wychowywani, że na każdym kroku poddajemy siebie oraz innych krytyce. Każda niemal osoba jest przekonana o swojej nieomylności i to w dowolnej dziedzinie. Wiemy najlepiej, jak inni powinni żyć, jak wyglądać, co myśleć, czuć, kogo kochać. Niestety konsekwencje takiego myślenia widać na każdym kroku, a jako społeczeństwo lubujemy się w cudzej krzywdzie i krytykanctwie. Dlaczego dajemy sobie tak łatwo prawo do oceny drugiego człowieka? Jakie w ogóle ma znacznie dla nas to, jak druga osoba wygląda i jak się ubiera? Kto nam dał prawo do zawstydzania i decydowania o tym, jak drugi człowiek ma się ubierać? Justyna Lis o samoakceptacji w erze mediów społecznościowych: „Trudno czuć się wystarczającą w świecie, który ciągle każe nam być najlepszymi wersjami samych siebie” Influencerka Justyna Lis opowiedziała o (momentami wyboistej) drodze do samoakceptacji, a także o tym, jak okazuje sobie czułość na co dzień. Dlaczego zdecydowała się mówić o miłości do siebie i własnego ciała na Instagramie czy TikToku? Czy to jej misja? Mamy tak głęboko zakorzenione poczucie wstydu – mówię tu o kobietach, bo mnie samej to dotyczy, ale zdaję sobie sprawę z tego, że mężczyźni mają podobnie – że sami siebie nieustannie strofujemy, nie dając sobie żadnej bezpiecznej i czułej przestrzeni na bycie sobą, na luz i cieszenie się życiem. O ile byłoby nam wszystkim lepiej, gdybyśmy po prostu odpuścili? Jak wielką krzywdą jest to, że sami siebie nie lubimy, nie szanujemy i nie kochamy. W konsekwencji nie dajemy również prawa innym do tego, aby żyli w zgodzie ze sobą i byli szczęśliwi we własnej skórze. Popatrzmy z czułością na siebie i innych, bo czy już nie wystarczająco dużo krzywdy, stresu i kłopotów mamy dokoła, żeby jeszcze przejmować się odpowiednią długością szortów i wielkością uda? PS. Warto w tym miejscu podkreślić, że jedna sprawa to wstyd, że nie powinniśmy i nie powinnyśmy niby odsłaniać „nieidealnego” ciała. Druga, równie poważna sprawa, to strach, że z powodu długości spodenek czy odkrytych ramion spotka nas slut-shaming, seksualizacja naszego ciała... Pamiętajmy jednak, że mamy prawo do stroju odpowiedniego do pogody, naszego gustu itp. A to, że ktoś ocenia nasz strój jako nieodpowiedni, kuszący i tak dalej, mówi przede wszystkim o nim i jego problemie z seksualnością.
Selena Gomez: „Jestem doskonała, taka jaka jestem”. Dlaczego takie wyznania są nam dziś wciąż bardzo potrzebne?
Krytyka wyglądu znanych osób i obrzydliwe komentarze w ich kierunku, których jest całe mnóstwo w internecie, krzywdzą nie tylko ich adresatki i adresatów. Odbiorcami i odbiorczyniami są również inne osoby w mediach społecznościowych, których samoocena i zdrowie psychiczne wystawiane są na ogromne próby każdego dnia. Dlatego tak ważne są mądre wypowiedzi, których przekaz jest jasny – jesteś wystarczająco dobra taka, jaka jesteś.
Życie gwiazd wielkiego czy małego ekranu, modelek, piosenkarek i tych wszystkich idealnie wyglądających influencerek może przyprawiać o zawrót głowy. Skłamałabym pisząc, że nigdy nie poczułam lekkiego ukłucia zazdrości na myśl o przywilejach, które przysługują pięknym, znanym i bogatym, których każdy krok możemy śledzić w mediach wszelkiego rodzaju. Jest jednak pewne zjawisko, którego absolutnie – za żadną cenę – nie chciałabym doświadczyć i chyba nic (w moim odczuciu oczywiście) nie mogłoby mi tego wynagrodzić. A o co chodzi? O bycie wiecznie poddawaną ocenie za wygląd i krytykowaną publicznie przez każdego z dostępem do telefonu i minimalnym pakietem internetu. Od razu też wyjaśnię dwie kwestie, żeby nie było dalej niepotrzebnych wątpliwości. Po pierwsze: to nie jest tak, że uważam, że tylko osoby publiczne są oceniane za to, jak wyglądają. Tutaj też wyraźnie zaznaczę, że będę się wypowiadała jedynie o komentowaniu czyjegoś wyglądu, bo ocena zachowania to już nieco inna kwestia. Nie uważam też, że my – obserwatorzy, fani, użytkownicy Instagrama, czy jakkolwiek się nazwiemy – mamy prawo do tego, aby w sposób nieprzyjemny/chamski/agresywny komentować wygląd osób publicznych (tych niepublicznych oczywiście również). Przyznam też szczerze, że byłabym sama ogromną hipokrytką, gdybym nie przyznała się w tym miejscu, że i mi się to nigdy nie zdarzyło. Ostatnio prowadziłam żywą dyskusję na temat Rihanny, która jak chyba już wszyscy wiemy jest w ciąży. Mam wrażenie, że jej brzucha nie widziałam tylko u siebie w lodówce. Otwarcie też przyznaję, że nie jestem fanką jej stylizacji, nie przepadam też za takim eksponowaniem gołego brzucha w ciąży. Ale – to TYLKO moje zdanie i może mi się to nie podobać. Natomiast prawda jest taka, że SO WHAT? Tak naprawdę moja opinia w tej kwestii ma zero znaczenia, niech sobie Rihanna chodzi jak chce – jeśli tak jej dobrze i tak chce przeżywać swoją ciąże. Nie wyobrażam sobie natomiast tego, żeby wypisywać obrzydliwe komentarze pod jej adresem, zamieszczać obraźliwe teksty chociażby pod jej postami na Instagramie i wyśmiewać ją tylko dlatego, że ja bym się tak nie ubrała. To naprawdę nie jest tak, że osoba popularna, która żyje otoczona aparatami fotografów i jest wiecznie wystawiona na widok publiczny daje nam tym prawo do odbierania jej szacunku i podmiotowości. A już nic, ale to nic nie usprawiedliwia chamstwa, prostactwa, bezpodstawnego krytykanctwa i obrażania drugiego człowieka za to jak wygląda. Druga sprawa – piszę o dziewczynkach, nastolatkach, dojrzałych kobietach – bo po pierwsze sama jestem kobietą, a piszę z mojej perspektywy i odnoszę się do moich obserwacji. Uważam, że my – osoby identyfikujące się jako kobiety – jesteśmy wyjątkowo opresyjnie traktowane każdego dnia, na każdym polu. Ciało kobiety i jej zachowanie, każdy przejaw siły lub słabości, niezadowolenia, złości, radości, smutku etc. są tłamszone lub poddawane krytyce przy każdej możliwej okazji. Od najmłodszych lat jesteśmy uczone, że mamy być grzeczne, miłe, ładne i szczupłe, bo tylko dzięki temu będziemy pożądane – a dalej będziemy mogły odnieść (względny) sukces. Mimo że czasy się zmieniają i coraz więcej treści w mediach traktuje o ciałopozytywności i różnorodności, a normalizacja ludzkiej – a w szczególności kobiecej – fizyczności dzieje się na naszych oczach, to wciąż dziwią pewne zjawiska. I tutaj poruszę np. szeroko komentowaną kwestię wagi Adele czy Rebel Wilson. Obie panie znane były ze swoich pełniejszych kształtów, a i przez lata utrzymywały, że bardzo siebie lubią i nie poddadzą się presji na schudnięcie. Jak można się było jednak spodziewać po jakimś czasie obie przeszły ogromne metamorfozy – po części (jak tłumaczyły w wywiadach) podyktowane kwestiami zdrowotnymi. Jeśli Adel teraz czuje się dużo lepiej ze sobą, zyskała pewność siebie i zdrowie, to wspaniale. Jeśli Rebel ma zdrowsze ciało, sama z siebie pragnęła tak daleko idącej, zmiany to też cudownie. Wydaje mi się jednak, że niestety mimo całego ruchu ciałopozytywnosci, akceptacji i propagowania różnorodności itp. obrzydliwe komentarze „fanów” nikomu nie pomogły, a i mogły wpłynąć na ich decyzje o zmianie wyglądu przez radykalne schudnięcie. No więc niby powoli otrzepujemy się z tego absurdalnego przekonania, że tylko szczupłe jest piękne, a z drugiej strony jest to w nas tak głęboko zakorzenione, że przy każdej możliwej okazji wypływa na powierzchnię, krzywdząc innych ludzi. Malwina Buss o presji idealnego wyglądu i akceptacji siebie: „Dowiedziałam się, że jestem za gruba, żeby zagrać główną rolę w serialu” [Czule o ciele] W kolejnej odsłonie cyklu Czule o ciele rozmawiamy z Malwiną Buss. Znana aktorka opowiedziała o towarzyszącej jej presji idealnego wyglądu, (momentami wyboistej) drodze do samoakceptacji oraz o czułości na co dzień. W tym wszystkim bardzo budująca jest postawa, którą prezentuje chociażby Selena Gomez, która otwarcie mówi „jestem doskonała, taka jaka jestem”: But honestly, I don’t care about my weight because people b**ch about it anyway. ‘You’re too small.’ ‘You’re too big.’ ‘That doesn’t fit.’ ‘Meh meh meh’. B**ch, I am perfect the way I am. Moral of this story? Bye!" – powiedziała dokładnie Selena ostatnio a jej słowa odbiły się szerokim echem w sieci. Gwiazda podkreśliła, że nigdy wszystkim nie dogodzimy i ona ma dość brania udziału w wyścigu do nieosiągalnej doskonałości. Bo jest doskonała, taka, jaka jest, ze wszystkimi swoimi niby niedoskonałościami/ Tymi słowami Selena odpowiedziała na TikToku wszystkim tym osobom, które komentują jej wygląd i wagę. To bezpośrednia wiadomość do tzw. bodyshamers. [1], z którymi gwiazda ma do czynienia już od najmłodszych lat. Jak sama przyznała: życie w świetle blasku fleszy paparazzi, na widoku publicznym od bardzo młodego wieku wiąże się z ogromną presją. Świadomość, że każdy na ciebie patrzy, ocenia i komentuje twój wygląd zewnętrzny, zachowanie oraz wybory życiowe, uniemożliwia normalne życie, sprawia nieustający dyskomfort. Co jest bardzo budujące w podejściu gwiazdy, to jej pewność siebie i świadomość, jak szkodliwe są nierealistyczne standardy piękna, z którymi przyszło nam się wszystkim mierzyć. Gomez otwarcie stwierdziła, że gdy to wszystko zrozumiała – mimo i tak cały czas ciężkiej, codziennej pracy nad poczuciem własnej wartości – jej perspektywa w podejściu do własnego wyglądu kompletnie się zmieniła. From the time I can remember, I’ve always felt like I had to be perfect or look a certain way. It took me a long time to realise that I only wanted to be myself – that what made me unique was also what made me beautiful – powiedziała. Nie chcę sobie nawet wyobrażać życia kobiet, zwłaszcza tych dorastających, które funkcjonują na co dzień na oczach całego świata. Nie mnie oceniać decyzje, dlaczego ktoś decyduje się na prowadzenie takiego trybu życia. Na pewno możliwości i przywileje, jakie idą z nim w parze, mogą w jakimś procencie różne trudy wynagrodzić. Uważam natomiast, że opresyjna kultura szczupłego ciała i idealnego (czyli jakiego?) wyglądu, która narzuca nierealne do spełnienia wymagania, jest po prostu zła. Dlatego takie głosy i postawa, jaką prezentuje Gomez są tak istotne z punktu widzenia „zwykłych ludzi”, w tym przede wszystkim dzieci i nastolatków. Każda z nas jest piękna (a przecież piękno to kategoria subiektywna!), dzięki temu, że jest inna – przez co wyjątkowa. A to, czy masz na brzuchu wałeczek tłuszczu, większą pupę, czy szerokie biodra nie ma żadnego znaczenia. Jesteś piękna taka, jaka jesteś. Może to i banał, ale one są najprawdziwsze – liczy się wnętrze i to, jaką osobą jesteś. Dla siebie i innych. Justyna Przygońska o krytykowaniu wyglądu w social mediach: „Według pewnych osób jestem niesymetryczna, inne pozwalają sobie postawić jakąś diagnozę” [WYWIAD] Rozpoczynamy cykl ciałopozytywnych rozmów Czule o ciele. Tym razem rozmawiamy z Justyną Przygońską. Jakiś czas temu współtwórczyni The Odder Side, otworzyła się ostatnio na temat hejtu w mediach społecznościowych, na czele z Instagramem. Jak wpływają na nią negatywne komentarze? [1] https://www.glamourmagazine.co.uk/article/selena-gomez-calls-out-bodyshamers
Daj sobie pomóc, czyli kiedy i po co iść na terapię
Jeśli chociaż jedna osoba, która przeczyta ten tekst, pomyśli o sobie z czułością i zdecyduje się na spotkanie ze specjalistą czy specjalistką, to warto go pisać. Z własnego doświadczenia wiem, że proces poznawania siebie, swoich emocji – pozytywnych, jak i tych negatywnych – oraz zrozumienia własnych potrzeb, lęków i pragnień wymaga pracy, czasu oraz morza cierpliwości. Poproszenie o pomoc to nie wstyd! To nasze prawo! To nasza siła! I trzeba to podkreślać na każdym kroku!
Ten tekst nie powstał z przypływu chwili ani też żadne konkretne wydarzenie nie skłoniło mnie do rozpoczęcia tego tematu. Chociaż może nie jest to do końca prawda, bo sama miesiąc temu rozpoczęłam spotkania z psycholożką. Ze względu jednak na jeszcze nikłe doświadczenie w tej materii nie mam zamiaru się tu wymądrzać, co mi to już daje. Chcę natomiast napisać o tym, dlaczego uważam, że to jeden z trudniejszych kroków w życiu i dlaczego o zdrowie psychiczne trzeba dbać. Jeśli chociaż jedna osoba, która przeczyta ten tekst, pomyśli o sobie z czułością i zdecyduje się na spotkanie ze specjalistą czy specjalistką, to warto go pisać. Z własnego doświadczenia wiem, że proces poznawania siebie, swoich emocji podstawowych i wtórnych – pozytywnych, jak i tych negatywnych – oraz zrozumienia własnych potrzeb, lęków i pragnień wymaga pracy, czasu oraz morza cierpliwości. Prawda jest taka, że nikt nie rodzi się z wiedzą na temat przeżywanych emocji i tego, jak wpływają one na sposoby reagowania w różnych sytuacjach. Wszystko, co wiemy o sobie, otaczającym nas świecie i o ludziach, z którymi wchodzimy w relacje, wynika ze żmudnego procesu nauki, która trwa tak naprawdę przez całe życie. Jednak jak to z nauką bywa – wymaga ona pracy i samozaparcia, a także bardzo często po prostu pomocy drugiej osoby. Z własnego doświadczenia wiem, jak ciężko jest zrobić ten pierwszy krok. Jednak nie mam tu na myśli rozpoczynającego spotkania ze specjalistą czy specjalistką. Najtrudniejszym momentem jest zrozumienie, że potrzebuje się pomocy, chce się – dla siebie oraz w dalszej kolejności dla innych – poznawać i stale rozwijać. Moment podjęcia decyzji o spotkaniu z psychologiem lub psychoterapeutą jest uwalniający, wręcz oczyszczający. Wydaje mi się, że świadczy on również już o pewnym stopniu dojrzałości, samoświadomości i bardzo cennej wewnętrznej potrzebie zadbania o własną głowę i komfort. Nareszcie coraz więcej osób zaczyna rozumieć, że zdrowie psychiczne jest ważne i trzeba z pełną świadomością o nie dbać. Udanie się do specjalisty czy specjalistki to nie powód do wstydu, zakłopotania czy idiotycznych żartów. Dążenie do równowagi, spokoju i zdrowia to siła, przedmiot dumy – świadomość własnych potrzeb i ograniczeń, uczenie się stawiania własnych granic, chęć bycia lepszym człowiekiem i zadbania o siebie z czułością powinno być absolutną podstawą. Toksyczna pozytywność – czyli jak nie wspierać? Czym jest toksyczna pozytywność? Jak ją rozpoznać? Co tej pozytywności takiego niepozytywnego? „Głowa do góry”, „myśl pozytywnie” czy „mogło być gorzej” to jedne z wielu komunikatów, których powinniśmy unikać, jeśli chcemy okazać komuś wsparcie. Jakie jeszcze słowa mogą okazać się toksyczne? Wywoływać presję? Spojrzenie w głąb siebie, świadome wystawienie się na konfrontacje z własnymi emocjami, traumami i przeszłością może być przerażające. Może wywoływać lęk, zakłopotanie, złość, ogromny smutek. Opowiadanie o sobie drugiemu człowiekowi, wywlekanie na powierzchnie najgłębiej skrywanych tajemnic, przeżywanie na oczach terapeuty czy terapeutki swoich emocji jest trudne, bolesne, ale przede wszystkim jest rewolucyjne. Takie rozmowy często wyglądają niewinnie, jak spotkanie z bliską osobą, która uważnie słucha, umie doradzić i pocieszyć. Różnica jest jednak taka, że specjalista czy specjalistka potrafi w odpowiedniej chwili zadać takie pytanie, które zostanie z tobą na dłużej, zmusi do przemyśleń i może dalej do zmiany, której potrzebujesz. Z dystansem, wiedzą i doświadczeniem pokieruje cię tam, gdzie sama czy sam może nigdy byś nie dał rady trafić. Pokolenie covidowe – co ze zdrowiem psychicznym młodych osób? Z początku w rozmowach na temat pandemii dominowała kwestia zdrowia i bezpieczeństwa osób starszych. Dziś coraz częściej przyglądamy się temu, jak izolacja społeczna wpływa na kondycję psychiczną dzieci, młodzieży i młodych dorosłych. Ostatni czas jest wyjątkowo trudny dla wszystkich i wydaje mi się, że w obecnej sytuacji mogę pozwolić sobie na to uogólnienie. Pandemia COVID-19, warunki polityczne w Polsce, w tym szczególnie dla mnie przerażająca rzeczywistość kobiet, szalejąca inflacja, kryzys humanitarny na granicy, kryzys klimatyczny. Każdego z nas to dotyka mniej lub bardziej, do tego dochodzą problemy osobiste, który nie oszczędzają nikogo i każdy z nas ma prawo do tego, żeby na swój sposób przeżywać wszystko to, co się dzieje dookoła. Zdaję sobie sprawę, że niestety nie każdego na to stać, bo prywatne pójście na terapię wiąże się na dłuższą metę z wysokimi kosztami. Ale w miarę możliwości, nawet raz na jakiś czas warto zorganizować sobie czas z osobą, która nas odciąży i pokaże, że są różne sposoby na radzenie sobie z otaczającą nas rzeczywistością. Nie zawsze musisz sobie ze wszystkim radzić sama czy sam i bez względu na wszystko możesz poprosić o pomoc. Masz prawo do przeżywania emocji w różny sposób i do swoich własnych reakcji na sytuacje, w których się znajdujesz. Możesz mieć potrzebę spokoju, wyciszenia, skupienia na sobie, ale możesz też potrzebować wzmożonego kontaktu z innymi ludźmi, mówienia głośno o swoich uczuciach i dzielenia się nimi. Możesz też nie wiedzieć, czego pragniesz i dlaczego w taki, a nie inny sposób reagujesz na to co się z tobą lub twoim otoczeniem dzieje. Życie prawie nigdy nie jest takie, jak byśmy sobie życzyli. Jednak sposób odbierania bodźców, przetwarzania ich i radzenia sobie z nimi zależy od nas. My nie widzimy świata takim, jakim on w rzeczywistości jest, ale takim, w jaki sposób go odbieramy. Dlatego tak ważne jest, aby na chwilę się zatrzymać, pomyśleć o sobie, tym co nas rusza, trapi, przytłacza i zastanowić się, czy musimy radzić sobie z tym w pojedynkę. Już nawet jedna rozmowa z drugim człowiekiem, zwłaszcza specjalistą, może zmienić perspektywę i przynieść ulgę.
PiS planuje powołać Polski Instytut Rodziny i Demografii za 30 mln złotych rocznie. „Chcecie więcej dzieci? Dajcie nam żyć w spokoju!”
Nasza wspaniała władza jest wyjątkowo płodna, jeśli chodzi o kolejne pomysły, jak zadbać o obywatelki i obywateli, by „pomagać im” w codziennym życiu. Z każdym tym pomysłem nasz kraj coraz bardziej zdaje się przypominać Gilead z „Opowieści podręcznej” Margaret Atwood.
Niestety większość z pomysłów naszej władzy służy jedynie wyprowadzaniu kolejnych horrendalnie wysokich kwot z budżetu w kreatywny sposób, chociaż na pewno jest sporo rodzin, które na tym korzystają. Choć przy szalejącej inflacji to wsparcie jest zapewne coraz mniej odczuwane. Co tym razem wymyślili kreatywni posłowie PiS rozbijający się naszymi pieniędzmi? Otóż złożyli w Sejmie projekt ustawy o… Polskim Instytucie Rodziny i Demografii. Brzmi ciekawie, więc zaraz przytoczę podane opinii publicznej szczegóły. Zacznę natomiast od tego, że ten nowy koncept będzie nas kosztował 30 mln złotych rocznie. Kto bogatemu zabroni prawda? Plus jeszcze jedna istotna i zarazem niepokojąca informacja: prezes tego instytutu ma mieć uprawnienia prokuratorskie... Prezes instytutu będzie mógł np. żądać wszczęcia postępowania w sprawach cywilnych dotyczących rodzin oraz w sprawach rodzinnych, w szczególności ze stosunków między rodzicami a dziećmi, dotyczących wykonywania władzy rodzicielskiej. Będzie też mógł brać udział w toczącym się już postępowaniu – na prawach przysługujących prokuratorowi, a także zwracać się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi do sądu administracyjnego i uczestniczyć w tych postępowaniach o świadczenia z budżetu państwa i od samorządu terytorialnego - możemy dowiedzieć się z art. 11 złożonej w Sejmie ustawy. Bartłomiej Wróblewski z PiS w imieniu wnioskodawców projektu nieco odpłynął, mówiąc, że jest „to projekt oczekiwany przez wiele środowisk prorodzinnych, ostatecznie ważny dla całego kraju”. Z pewnością tak jest dla tych, którzy mają w tej instytucji pracować, ale czy jest to w ogóle potrzebne dla reszty obywatelek i obywateli? Według polityka jest to projekt na tyle istotny, że powstał ponad podziałami. Fiksacja PiS na punkcie świętości rodziny jest znana nie od dzisiaj, jednak sposób, w jaki partia rządząca „zachęca” do jej zakładania jest na przeciwległym biegunie do tego, co naprawdę wpływa na decyzje kobiet (ich w szczególności) i mężczyzn o zakładaniu rodziny, staraniu się o potomstwo. Według danych GUS „w okresie lipiec 2020-czerwiec 2021 w Polsce urodziło się niespełna 344 tys. dzieci. Tak niskiej liczby urodzeń w ciągu 12 miesięcy nad Wisłą nie zanotowano co najmniej od lat 50. XX wieku, odkąd dostępne są dane Urzędu.”[1] Kryzys demograficzny w Polsce. Dlaczego Polki nie decydują się na dzieci? Dane Głównego Urzędu Statystycznego jasno wskazują, że Polska jest w kryzysie demograficznym. Czy rząd zdecyduje się na realną walkę z tym problemem? Według Wróblewskiego rodzina i demografia są obecnie kluczowe dla rozwoju i przyszłości naszego kraju. I tu o dziwo się z nim zgadzam, ALE... Radziłabym osobom obecnie bawiącym się w panów życia i śmierci, którzy są przekonani o swojej nieomylności w każdej niemal dziedzinie – nieco więcej logicznego myślenia. I tak jestem porażona wnioskiem, że brak tzw. zastępowalności pokoleń pogarsza naszą sytuację demograficzną. Mamy starzejące się społeczeństwo i stały spadek liczby urodzeń. Ale naprawdę nie trzeba bardzo głębokiej analizy, żeby dojść do tego, jak można by naszą – jako polskiego państwa – sytuację poprawić. Tylko w tym wypadku trzeba mieć otwartą głowę i zrozumieć, że każde działanie ma swoje konsekwencje. A przede wszystkim odwalić się od kobiet. Nie widzę potrzeby tworzenia kolejnej instytucji wydmuszki, która będzie „kompleksowo zajmować się polityką prorodzinną, badaniami nad demografią”. Czy takimi pomiarami nie zajmuje się przypadkiem GUS? A co z Ministerstwem Rodziny i Polityki Społecznej? Nowy instytut ma być „merytorycznym zapleczem”, gdzie prowadzone będą badania i analizy procesów demograficznych, a przede wszystkim generowane konkretne rozwiązania dla polityki prorodzinnej. Nie będę się dalej rozwodzić na temat samego PIRiD, bo też nie za bardzo wiadomo, co się dalej wydarzy z tym pomysłem. Zamiast tego z przyjemnością napiszę, co takiego według mnie (a wydaje mi się, że inne mądre głowy mają podobne zdanie) przyczyniłoby się do wzrostu demograficznego w Polsce. Dodam jeszcze, że według przywołanych badań przez Dominikę Chorosińską z PiS dla „znacznej większości Polaków synonimem szczęścia indywidualnego jest szczęście rodzinne.” Niestety nie byłam w stanie dokopać się do źródła tych badań, ale wydaje mi się, że obecna atmosfera w Polsce raczej nie sprzyjała poczuciu szczęścia i spełnienia. Zwłaszcza dla kobiet. Dla niektórych może i nie ma to sensu, bo nadal całkiem sporo osób uważa, że dla kobiety największym spełnieniem powinna być gromadka dzieci, dom i oczywiście mąż. Na szczęście nie jest to takie proste, a my też coraz chętniej i głośniej mówimy o swoich potrzebach, które wcale nie ograniczają się do pielęgnowania ogniska domowego. Niestety, głównym problem w naszym kraju jest brak zrozumienia dla tych pragnień, co realnie wpływa między innymi na decyzje o ewentualnym macierzyństwie. A więc co mogłoby sprawić, że kobiety zaczęłyby chętniej decydować się na dzieci? Przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa w kwestiach finansowych i zawodowych, czyli: zagwarantowane urlopy macierzyńskie i tacierzyńskie (!), zmiana całego systemu (w tym przepisów prawnych), które gwarantują powrót do pracy po urodzeniu dziecka i ułatwia wejście na nowo w struktury pracownicze. Dostęp do żłobków i przedszkoli. Do tego ludzkie traktowanie kobiet i mężczyzn, którzy mają dzieci, a więc propozycja elastycznych godziny pracy. Zrozumienie, że pracownik to nie niewolnik żyjący w próżni, a człowiek, który może mieć rodzinę i pragnie normalnego życia poza biurem. Zrozumienie w końcu, że czas wolny, ale i sposób radzenia sobie z obowiązkami prywatnymi wpływają na zdrowie psychiczne, co przekłada się realnie na stosunek do pracy. Podstawą powinna być dalej gwarancja dostępu do lekarzy, zabiegów medycznych i bezpiecznej aborcji, wolny dostęp do bezpłatnej antykoncepcji bez konieczności uwłaczającego kombinowania i tłumaczenia się ze swoich wyborów życiowych. To kobiety sprawa, czy jest gotowa na dziecko, kiedy będzie je miała, a co najważniejsze – czy w ogóle je chce. Decyzje o macierzyństwie wspierają również tak istotne kwestie, jak regulacje dotyczące zakładania działalności, gwarancja umów o pracę, dostęp do ubezpieczenia, ulgi podatkowe itp. Życie w ciągłym chaosie informacyjnym, niezapowiedziane ze znacznym wyprzedzeniem zmiany w systemie podatkowym ogłaszane po nocach na twitterze ministra finansów, niejasne przepisy – to wszystko składa się na brak komfortu życia i spokoju. U nas do tego dochodzą kwestie edukacji, traktowania ciężarnych kobiet w szkołach i na uczelniach, brak odpowiedniej infrastruktury (widzicie gdzieś podjazdy dla wózków?), opieki okołoporodowej... Mogę tak w nieskończoność, bo wydaje mi się, że powodów, dla których ja sama nie zdecyduje się świadomie w Polsce na dziecko mam aż nadto. Do tego jest jeszcze jeden bardzo ważny aspekt - bycie wiecznie ocenianą. Zacznę od tego, co powinno być najważniejszą kwestią - bycie matką nie warunkuje kobiecości. Szczerze podziwiam kobiety, które decydują się na dzieci w tym kraju, chociaż jeszcze chyba bardziej imponują mi te, które otwarcie mówią, że ich nie chcą. Bo wiecie co jest najgorsze w obecnej sytuacji kobiet w Polsce? Nieustanna walka i krytyka z każdej strony absolutnie za wszystko, bycie ocenianą na każdym kroku. Będąc kobieta nigdy nie będziesz WYSTARCZAJACA, bo zawsze znajdzie się ktoś, kto ci coś wypomni. Trafiłam ostatnio na rewelacyjny wpis na ten temat dziennikarki Natalii Waloch, który absolutnie zawiera w sobie wszystko to, co czuję. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Kobieta, jej czyny i ciało to wieczne pole walki oraz obiekt osądu. Dla wielu pożądaną sytuacją byłaby nasza kapitulacja, zniknięcie w kącie domu. Kobieta, którą widać, która ma własne zdanie i głośno je wypowiada, ma swoje marzenia, pragnienia i potrzeby staje się niebezpieczna. Trzeba ją uciszyć przez ośmieszanie, zastraszanie, zawstydzanie. Swoją drogą wywoływanie u drugiej osoby poczucia wstydu jest według mnie najskuteczniejszą formą uciszania i kontrolowania. Kobieta nie powinna być osobą z krwi i kości ze swoim niedoskonałym ciałem, własnym zdaniem, wykształceniem, wadami, zaletami, pragnieniami, seksualnością. Żyjesz w świecie, w którym nigdy nie będziesz taka, jak oczekuje od ciebie społeczeństwo. Nie możesz być chora, ale też nie możesz wyglądać za dobrze. Nie możesz pokazywać za dużo ciała, ale jak tego nie robisz w ogóle to jesteś cnotką. W sypialni masz być tylko z mężem. Ale kto by chciał taką niedoświadczoną? Lubisz się bawić, korzystasz z życia, zmieniasz partnerów seksualnych, bo lubisz? Jesteś puszczalska. Marzysz o ślubie, chcesz męża, dom i dzieci – o matko jaka nuda, zastanów się, bo marnujesz życie! A na koniec on Cię i tak zostawi dla młodszej. Nie chcesz tego wszystkiego? Zwariowałaś egoistko skończona? Masz dziewczynę? Nie istniejesz. Uczysz się dla siebie? Po co, przecież w kuchni nie jest potrzebny doktorat. Nie idziesz na studia? No tak, złapiesz jakiegoś faceta i po kłopocie, co? W tym kraju można zwariować. Jeśli politycy naprawdę chcieliby zrozumieć, jak doprowadzić do wzrostu demograficznego niech najpierw wsłuchają się w głos kobiet. Niestety na ten moment nie widzę realnej możliwości zmiany obecnego kursu. Co dla mnie jest również bardzo istotne, a zostawiłam to na sam koniec. Żeby być dobrą matką, która może przekazać dziecku miłość, radość, mądrość, poczucie bezpieczeństwa i otworzy je na świat, trzeba najpierw być zaopiekowaną, wysłuchaną, spełnioną i szczęśliwą. Dajcie nam warunki i możliwości rozwoju, zadbajcie do cholery o naszą planetę, a dalej zostawcie nas w spokoju. I może wtedy trend spadku urodzeń się odwróci. [1] https://www.bankier.pl/wiadomosc/Liczba-ludnosci-Polski-spada-Mniej-urodzen-wiecej-zgonow-8158869.html
7 listopada obchodzimy Światowy Dzień Feministek czy też Światowy Dzień Feminizmu. Jednak z tej okazji nie przeczytacie tu kolejnego suchego informacyjnego tekstu o historii feminizmu, kolejnych jego falach i tego, co nam przyniosły. Bo od tego, czym w teorii jest feminizm, ważniejsze jest, co nam daje w praktyce tu i teraz.
Piszę ten tekst kilka dni po tym, jak na jaw wyszło, że zmarła młoda, 30-letnia kobieta, której nie udzielono pomocy medycznej i nie przeprowadzono koniecznego zabiegu aborcji. Kobiety, która przez drakońskie prawo, uchwalone przez okrutnych ludzi, osierociła córkę. Izabela, bo tak miała na imię, była czyjąś córką, żoną, przyjaciółką, matką. Jednak przede wszystkim była kobietą, której odebrano prawo do życia i w bestialski sposób skazano na cierpienie, a w konsekwencji na śmierć. To mogła być każda z nas. Bardzo nie chciałam pisać o tej sprawie i kolejny raz poruszać tematów dotyczących aborcji, protestów, szalonych zmian w polskim prawie. Nie mam na to siły, wysiadłam psychicznie, jak i fizycznie. Pierwszy raz w życiu zapisałam się na sesję do psychoterapeuty, bo jestem na skraju wytrzymałości, chce mi się wyć każdego dnia przez to, co dzieje się w naszym kraju. Mam wrażenie, że żyję w matriksie, z którego nie mogę się wydostać, nikt nie dzwoni, a mi coraz bardziej brakuje powietrza. Mam jednak tę niewielką resztkę nadziei, taki malutki okruszek, który trzymam w sobie, pielęgnuję i nie dam go sobie odebrać. Jest nim wiara w siostrzeństwo, będące dla mnie podstawą feminizmu. Jeszcze kilka lat temu powiedzenie o sobie „jestem feministką” było dla mnie niepotrzebne, wręcz krępujące. Kojarzyłam głównie negatywne, stereotypowe totalnie opinie, że feministki to niedbające o higienę i wygląd zewnętrzny kobiety (lesbijki oczywiście), które nienawidzą mężczyzn, pragną dominacji i traktują mężczyzn jak wrogów. Nigdy jakoś specjalnie nie interesowała mnie taka wizja świata. Moja droga do feminizmu – tego, w który wierzę, który traktuje wszystkich równo – była może i nie specjalnie długa, ale dość dla mnie zaskakująca. Ciężko mi było to przyznać przed samą sobą, ale największą potrzebę zmiany odkryłam w sobie przez bardzo negatywne doświadczenia z mężczyzną, z którym byłam w związku. Nasza historia nie sprawiła, że znienawidziłam wszystkich facetów – co prawda bardzo bałam się kolejnych związkowych „porażek” i wchodzenia w głębsze relacje, ale paradoksalnie dzięki tym doświadczeniom znalazłam w sobie siłę, żeby zawalczyć o siebie. I właśnie wtedy odkryłam mój feminizm. Czy jesteś feministką? Dlaczego niektórym osobom trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Nie będę nikomu narzucać, co ma czuć względem tego strasznego ponoć słowa na F. Sama mam problem z rozwodzeniem się nad dokładną definicją, bo dla mnie to jak tłumaczenie, że kula ziemska jest okrągła. Mój feminizm to równość dla każdego niezależnie od płci, orientacji seksualnej, pochodzenia, koloru skóry, wyznawanej religii, miejsca zamieszkania etc. Mimo już i tak ogromnego postępu w podejściu do tego zataczającego coraz szersze kręgi ruchu, składającego się z aspektów politycznych, społecznych, kulturowych i intelektualnych wciąż ogromna grupa osób boi się określenia siebie jako feministka bądź feminista. Dlatego, zamiast wychodzić od przytoczenia kolejnej definicji, chciałabym napisać, czemu według mnie go potrzebujemy. Feminizm to równość. To dostęp do edukacji dla wszystkich. To dostęp do opieki medycznej. To głos, który jest ważny i słyszalny. To możliwości, to przyszłość, to spełnianie marzeń. To otwartość. Czułość i zaufanie. To prawo do decydowania o swoim ciele. To bezpieczeństwo i spokój. To perspektywa życia w zgodzie ze sobą. Feminizm to solidarność. To możliwość bycia sobą i wyrażania uczuć. Niezależnie od płci. To walka z przemocą. Fizyczną, systemową, ekonomiczną. Każdą. I wobec każdego. Feminizm to wolność wyboru. Bo każdy powód, każda decyzja jest dobra. Bo jest Twoja. A dzięki feminizmowi nigdy nie będziesz szła sama.
Żyjemy w kulturze zapier***u, czyli o 16-godzinnym dniu pracy i tym, czy da się ten system zatrzymać
Work-life balance? To fajne hasło. Ale ile z nas może sobie na coś takiego pozwolić? Jednak z innej strony: czy praca po 16 godzin to faktycznie klucz do sukcesu?
Po części rozumiem grono osób rozdrażnionych słowami profesora Matczaka, który w jednym ze swoich tweetów kilka dni temu napisał o pracy po 16 godzin. Chociaż wydaje mi się, że wokół jego wypowiedzi narosło znacznie więcej teorii niż sam autor miał na myśli. Ogromnie szanuję profesora i też rozumiem jego stosunek do pracy, ale przyznam, że sama 16 godzin w robocie bym nie chciała spędzać. Dlatego też świadomie nie poszłam na studia prawnicze, który poniekąd mógł być dla mnie oczywistą oczywistością – jestem dzieckiem i wnuczką prawników. Mój ojciec pracował zawsze tyle, że widywałam go głównie w weekendy, moja babcia wychodziła do pracy o 7, wracała po 19 i nigdy mnie to w sumie nie dziwiło. Jedynie ostatnio zdałam sobie sprawę, że dużo w moim życiu było mamy – jak na kobietę pracującą w zawodzie na pełen etat – i zrozumiałam, że kosztem swojego zdrowia, przyjemności oraz czasu wolnego siedziała po nocach, pracując jeszcze w domu, skoro niczego mi nie brakowało (a przede wszystkim czasu z nią). Jednak ja sama bardzo świadomie poszłam w zupełnie innym kierunku - mimo że piszę teraz ten tekst „po godzinach”, bo bardzo często mój czas po „regularnej” pracy poświęcam na inne zobowiązania. Lubię być zajęta, chociaż nie umiem jeszcze do końca powiedzieć, czy wynika to z mojej silnie zakorzenionej wewnętrznej potrzeby i żyjącego we mnie pracusia, czy raczej jest to efekt życia w kulturze zapier***u. Szczytem mojego „spełnienia”, było pisanie pracy magisterskiej w Danii, staż na pełen etat w firmie producenckiej ZA DARMO i praca w kawiarni w celach zarobkowych jednocześnie. Realnie miałam wolny jeden (!) dzień w tygodniu, z którego niezbyt korzystałam, bo po prostu padałam na twarz. Przyznam też od razu, że nikt mnie do tego nie zmuszał – jedynie moja głowa – i z perspektywy czasu nie żałuję tego czasu. Mogę nawet szczerze przyznać, że dużo mnie nauczył (przede wszystkim o sobie) i bardzo tego potrzebowałam. Tylko w tym wszystkim miałam bardzo dużo szczęścia i uprzywilejowania, bo to był tylko i wyłącznie mój wybór. Nie przymus wynikający z trudnego startu, braku warunków do rozwoju, zasobów materialnych itp., ale świadoma decyzja i potrzeba sprawdzenia się. Sztuka odpuszczania – jak nie poddać się presji wiecznej produktywności? Niestety jest ogromna grupa ludzi w naszym kraju, którym wmówiono (mam na myśli cały system i starsze pokolenia), że nie ma innej właściwej ścieżki jak: szkoła, studia, potem bezpłatne staże i dalej dobrze płatna praca z niepłatnym nadgodzinami. Niestety oprócz ciężkiej pracy – często ponad siły i z pominięciem kodeksu pracy – na tzw. sukces składa się masa innych czynników. I są to po kolei: rodzina, zasoby materialne, zdrowie, szczęście, dostęp do nauki i narzędzi pozwalających na rozwój osobisty i tak dalej. A tę ślepą jeszcze wiarę, że jedynie ciężka praca po 16 h przyniesie największe profity, z chęcią wykorzystują nieuczciwi pracodawcy i pracodawczynie, dla których liczy się przede wszystkim wynik, a nie człowiek. Jasne, jeżeli sam czy sama masz ochotę na taką pracę, bo to tobie odpowiada, nie potrzebujesz do szczęścia życia prywatnego czy czasu wolnego i masz ku temu realne możliwości – okej, nikt ci nie broni. Tylko nie możemy żyć w świecie, w którym z założenia system i pracodawca wymagają poświęcenia życia i zdrowia na rzecz…no właśnie czego? Mam jedną przyjaciółkę – prawniczkę – którą pewnego pięknego dnia zabrała karetka z pracy, bo zemdlała z przemęczenia. Jasne, nikt jej otwarcie nie kazał tyle pracować, no ale wiadomo projekt sam się nie zrobi, a zamknięcie transakcji zaraz, więc trzeba cisnąć. Będąc jeszcze w szpitalu, dostała wiadomość od szefa, kiedy skończy swoje zadanie. Takich przykładów znam dziesiątki, ale ten wyjątkowo mną wtedy wstrząsnął. Już nawet nie mówiąc o tym facecie jako szefie z piekła rodem. Jak strasznym trzeba być człowiekiem, jak bardzo nie mieć empatii, uczuć, taktu, poczucia przyzwoitości, żeby doprowadzić kogoś do takiego stanu i jeszcze bezczelnie nękać CHOREGO człowieka takimi wiadomościami?! Niewidzialna praca kobiet Według raportu „Time to care” organizacji Oxfam, kobiety na całym świecie pracują 12,5 mld godzin dziennie bez wynagrodzenia. Ja naprawdę rozumiem, że niektórzy utyskujący na młodszych osobników (w ich mniemaniu leniwych) przedstawiciele starszego pokolenia pracowali dużo i ciężko na swój sukces, ale też na nas. To też dzięki ich osiągnięciom kolejne roczniki mają łatwiejszy start w dorosłe życie. Do tego dochodzą nowe technologie, otwarte granice, wymiana wiedzy i doświadczeń, co za czasów naszych rodziców nie było takie oczywiste. Zdaję sobie sprawę, że to może budzić frustrację i negatywne komentarze. Ale czy my mamy przepraszać za możliwości, które daje nam współczesny świat? Czy mamy kajać się za to, że wyznajemy inne wartości? Prawda jest taka, że ogromna grupa młodych ludzi zauważyła, że te starsze pokolenia za ten swój SUKCES zapłaciły niewspółmiernie wysoką cenę. Zażynanie się w robocie po kilkanaście godzin koniec końców musi mieć negatywne konsekwencje. Brak czasu wolnego, powierzchowne relacje w rodzinie (albo w ogóle ich zanik), brak przyjaciół, czasu na przyjemności, utrata zdrowia, szybkie wypalenie zawodowe – życie sprawiedliwe nie jest, a w naturze musi być równowaga. Żeby coś zyskać, musisz w końcu coś stracić. Dodam jeszcze jedną uwagę, która pokazuje, że problem pracy „po godzinach” jest nieco bardziej złożony. Nowe technologie do których mamy dostęp, dzięki którym często wykonujemy pracę efektywniej, szybciej i łatwiej sprawiają często, że jesteśmy w tej pracy non stop - kto nigdy nie sprawdził maila służbowego w domu niech pierwszy rzuci kamieniem. Może zabrzmi to banalnie, ale w najprostszych słowach zazwyczaj jest najwięcej sensu. Praca jest po to by żyć, nie odwrotnie. Na szczęście żyjemy w czasach, kiedy coraz częściej mówimy głośno o zdrowiu psychicznym, o potrzebie i prawie do odpoczynku, regeneracji i po prostu błogiego lenistwa. Tak – napisałam to – i lenistwo to nic złego. Jak świetnie określiła to psycholożka i edukatorka Ania Cyklińska (@psychoedu_): „lenistwo nie musi być kojarzone z próżnością czy pasożytnictwem. To również wyraz pogody ducha, uspokojenia duszy i myśli”, a odpoczynek to „ważny element dbania o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne”. Ja sama kiedyś łapałam się na myśleniu, że marnuję czas odpoczywając i nie będąc „produktywną”. O zgrozo, jak strasznie było to szkodliwe przekonanie. Rodzaj pracy ani przepracowane w niej godziny nas nie definiują, a każdy człowiek ma prawo do godnej pracy, zarobków, szacunku i czasu wolnego.
Skąd wiesz, że kochasz? Po czym poznać, że to już miłość? Sygnały, które pomogą ci to zrozumieć
Mam dla ciebie zadanie. Niezależnie, czy jesteś w stałym związku, jesteś singlem/singielką, preferujesz otwarte związki, czy żadne na ten moment. Zadaj sobie pytanie, czym dla ciebie jest miłość? Umiesz dokładnie opisać moment, kiedy zrozumiałaś/eś, że to co czujesz do drugiej osoby to kochanie (jeśli oczywiście już doświadczyłeś czegoś takiego w swoim życiu)? Czy wiesz, po czym poznać, że to już miłość?
W tym artykule: Miłość miłości nierówna Skąd wiem, że kocham? Po czym poznać, że to już miłość? Od wieków wiele osób próbowało opisać i przełożyć na język ludzki to, co dzieje się w sercu, kiedy spotykamy TĘ osobę. A właściwie to w głowie, bo miłość jest chemiczno-biologiczną reakcją łańcuchową, która wpływa na sposób postrzegania świata, tej drugiej osoby, racjonalnego myślenia i układu nerwowego. Ale dzisiaj nie o tym, bo biologię miałam bardzo dawno na studiach i wolałabym do tego nie wracać. Miłość miłości nierówna Miłość to bardzo szeroka kategoria. Nikogo chyba nie zdziwi teza, że dla każdego to pojęcie kryje w sobie coś zupełnie innego. Do tego wszystkiego dochodzą przeróżne typy miłości, bo w zależności od tego, do kogo skierowane jest to uczucie, ma ono inne barwy. Miłość rodzicielska zawsze będzie różniła się od tej względem rodzeństwa, dalszej rodziny czy przyjaciół. I tu zrobię jeszcze drobne wtrącenie, bo wydaje mi się, że niewiele osób zastawia się nad tym głębiej, co czuje do swojej mamy, swojego taty, czy chociażby babci. Ale ten specyficzny rodzaj uczucia – do członka rodziny, szczególnie rodzica – zostawiam z boku, bo to temat na oddzielną rozprawę. Jak natomiast rozpoznać miłość w stosunku do partnera bądź partnerki? Kiedy pojawia się ten konkretny moment, że zaczynamy rozumieć, że to ten/ta? Jak rozpoznać, ze to właściwa osoba? Jak się zorientować, że kogoś kochamy? Czy to jest jedna chwila, kiedy wszystko się zmienia, czy raczej narastająca fala pozytywnych uczuć? I co wtedy właściwie czujemy? A najważniejsze – skąd wiemy, że to, co czujemy, to właśnie miłość? Podobno prawdziwa nauka zaczyna się tam, gdzie Google nie zna odpowiedzi. No więc, chcąc sprawdzić, jak moje pytanie wybrzmiewa w czeluściach internetu, zaczęłam wpisywać w przeglądarce hasło: skąd wiem, że to… I jakie pytania wyskakują najczęściej? ...miłość …ten jedyny …kocham …mu się podobam Skąd wiem, że kocham? Po czym poznać, że to już miłość? Motylki w brzuchu, silne podniecenie, rumieńce, chęć spędzania każdej chwili z drugą osobą, długie rozmowy, zamroczenie umysłu – to wszyscy znamy. Moment zauroczenia raczej łatwo określić, bo łączy się z nim wiele fizjologicznych objawów. Niemniej jednak po pewnym czasie to wszystko powoli zanika, serce już się tak nie wyrywa z klatki piersiowej na każdy dźwięk dzwonka telefonu, woń kwiatów traci swoją intensywność, a słowa i opinie wyrażane przez tę osobę z czasem wywołują i te negatywne emocje. Bezkrytyczne podejście do wszystkiego, co robi i mówi nasz partner/partnerka zanika, a do głosu dochodzi zdrowy rozsądek. I co takiego się dzieje, że zostajemy z tą drugą osobą nawet wtedy, gdy chowamy różowe okulary na dno szuflady? Czy to rodzące się przywiązanie? Potrzeba bycia w związku lub strach przed samotnością? Kiedy i skąd właściwie wiemy, że to miłość? Przyznam, że trochę się naczytałam na ten temat. Zazwyczaj poradniki tego typu mnie śmieszą, ale tym razem starałam się podejść do nich nieco poważniej. I jak się nad tym zastanowić, to nawet niegłupie wnioski płyną z tych internetowych wywodów. Sama zaczęłam odhaczać te wszystkie punkty na liście pt. Czy to miłość? I nawet jeśli czułam delikatne zażenowanie, bo myślami cofnęłam się do czasów kupowania Bravo Girl w gimnazjum, tak po chwili zrozumiałam, że tak naprawdę nie ma w tym nic śmiesznego. Prawda jest taka, że nas nikt nie tego nie uczy, większość osób nie umie rozpoznawać i nazywać swoich uczuć, a co dopiero o nich rozmawiać. Nie potrafimy sami konfrontować się z emocjami, a już przeprowadzenie rozmowy z drugim człowiekiem o tym, co nas rusza, większości nawet przez myśl nie przechodzi. Stąd wszystkie nasze problemy – z braku komunikacji, empatii i chęci zrozumienia drugiego człowieka. Czuły zmysł: dotyk Przytulanie, głaskanie, masowanie, poklepywanie. Naukowcy policzyli, z jaką prędkością najlepiej dotykać i ile razy dziennie trzeba być dotykanym, by żyć w zdrowiu i szczęśliwie. Bo bez dobrego dotyku nie ma życia A więc co może świadczyć o miłości? Dla niektórych to uświadomienie sobie chęci bycia z tą osobą wszędzie i na zawsze (dane wskazują, że dzieje się tak coraz rzadziej, ale w danym momencie takie poczucie istnieje). Inni wiedzą, że to tylko z tą osobą chcą dzielić się swoimi troskami, radościami czy przemyśleniami. Umieją otworzyć się w pełni, nie czują wstydu, mają zaufanie, że zostaną wysłuchani i zrozumiani. Dla mnie takim momentem było poczucie, że mogę być w pełni sobą przed moim partnerem, mogę zachować się irracjonalnie, mogę mieć zły dzień i powiedzieć o jedno słowo za dużo, ale finalnie nie muszę się tego wstydzić, a słowo przepraszam nie przychodzi mi z tak wielkim trudem. Mogę się śmiać z absolutnych głupot i płakać na reklamach (niestety wzruszam się nawet na takich głupotach) i to jest okej. Mam zaufanie do partnera i jego zachowań, co daje mi niewyobrażalny spokój. Czuję grunt pod nogami i to, co dla mnie najważniejsze, tworzę dom z osobą, która daje mi poczucie stabilizacji. Dzięki niemu wiem, że nie ważne jak jest i co się dzieje dookoła, bo zawsze mam do kogo wrócić. Z domu rodzinnego wyniosłam taką potrzebę i chyba dlatego nie miałam problemu z definicją mojej miłości. Słowa kocham cię przyszły same, bo z pełną świadomością zaczęłam budować związek oparty na rozmowach i próbach zrozumienia, poznania drugiego człowieka. Dzięki temu wszystkie traumy i błędne wyobrażenia na temat związków odeszły w niepamięć. Powiedz mi, co czujesz, a powiem ci, skąd jesteś Czy zdarza się wam złapać czasami na tym, że zaczynacie czuć przypływ emocji, których nie jesteście w stanie nazwać i wyrazić? Jak często brakuje wam odpowiedniego słowa na określenie tego, co dzieje się z waszym układem nerwowym? Co ciekawe, jest na świecie taki słownik, w którym zbierane są słowa w różnych językach – te opisujące emocje – które do tej pory były „nieprzetłumaczalne”. Niektórym może się wydać, że brak w tym uniesień i szaleństwa, ale czasami wystarczy po prostu porozmawiać o uczuciach, oczekiwaniach i planach. Przejawem miłości może być wspólne planowanie przyszłości, czy uwzględnianie drugiej osoby w realizacji marzeń. Próba odpowiedzi na stawiane pytania wpływa nie tylko na zrozumienie uczuć drugiej osoby, ale też pomaga w zrozumieniu własnych emocji, intencji i potrzeb względem partnera, jak i samego związku. Dla mnie miłość to dbanie o drugą osobę, pamiętanie o jej potrzebach, ale też poszanowanie jej granic. Super, jak para potrafi zbudować wspólny świat przy jednoczesnym zachowaniu własnych (oddzielnych) przestrzeni do samorealizacji. Miłość powinna uskrzydlać. I nawet jeżeli samo to określenie według mnie jest infantylne, tak uważam, że w nim zawarta jest absolutna kwintesencja. Odwzajemniona miłość wzmacnia, daje siłę do działania i dążenia do bycia lepszym człowiekiem. Miłość ukryta jest w drobnych gestach, bo to nie (tylko) fajerwerki, drogie prezenty, wielkie gesty i wyznania. To absolutne drobiazgi dnia codziennego. To, że partner/ka pamięta, jaki jogurt lubisz na śniadanie, który kubek jest do kawy, a który do herbaty, zauważy jeden mikrogest i wie, że potrzebujesz całusa na zły dzień. Pamięta, jakiego używasz szamponu i kupi go w drogerii, bo wie, że zaraz ci się skończy. To nie wyjścia do drogich knajp i zdjęcia na Instagramie, ale pamięć, troska i opieka. Świadome wejście w związek to deklaracja: Jestem z Tobą i dla Ciebie, będę Cię wspierał i kochał, ze mną jesteś bezpieczny/a.
Fan do Joanny Koroniewskiej: „Widzę, że na luzie, spacerek, bez staniczka”. Komu przeszkadza brak stanika u kobiet?
Kilka dni temu Instagram zapłonął od dyskusji dotyczącej biustu aktorki Joanny Koroniewskiej, Właściwie to nie o sam biust poszło, ale o brak stanika, który mógłby zasłonić to i owo, chroniąc tym samym biednych obserwatorów (i obserwatorki) przed ogniem piekielnym. Dlaczego tak boimy się kobiecych piersi?
Streszczę szybko, o co chodzi. Pod postem Joanny Koroniewskiej na Instagramie ktoś wytknął jej brak biustonosza na zdjęciu (zobaczysz je w galerii). Wiadomo, że stanik musi być na swoim miejscu, bo tak! I w ogóle to nie wypada, zwłaszcza jak się ma już swoje lata, bo jest to nieestetyczne i gorszące. Kobieta powinna się szanować (cokolwiek to znaczy) i zasłaniać, a nie kusić biednych mężczyzn swoim ciałem. To przecież oczywiste, że facetom wystarczy odsłonić kawałek kobiecej skóry i budzą się w nich zwierzęce instynkty. Najprościej można to wyjaśnić prostym równaniem, że cycki = seks. Ja w ogóle nie rozumiem tej obsesji na punkcie piersi w przestrzeni publicznej. Jestem przy tym świadoma, jak są one niestety odbierane przez ogromną część naszej populacji i jak bardzo biust jest nacechowany seksualnie. Nie ulega wątpliwości, że piersi (w szczególności brodawki sutkowe) są bardzo unerwione, przez co są u wielu kobiet silną strefę erogenną. Warto jednak pamiętać, że nie każda kobieta odczuwa przyjemności z ich stymulacji i to też jest absolutnie normalne. Zacznijmy jednak od tego, że pierś to normalna część ludzkiego ciała. I od razu zaznaczam, że nie uznaje kontrargumentów, że przecież cipka i penis też nimi są, ale jednak majtki nosimy wszyscy. Nie wiem, jak można porównywać narządy rozrodcze do piersi, zwłaszcza że te pierwsze wymagają szczególnej ochrony ze względu na swoją stosunkową delikatność. Cycki to po prostu cycki, sutki ma każdy człowiek i ich wygląd nikogo nie powinien gorszyć, dziwić czy szokować. Jaki biustonosz do sukienki i bluzki z odkrytymi plecami będzie najlepszy? Podpowiadamy, co i gdzie kupić! Sukienki bez pleców i bluzki oraz topy bez zabudowanego tyłu to letnie must have'y. A wraz z nim często powracający problem stanika. Jaki biustonosz nosić z takimi elementami garderoby? Zagłębiłyśmy się w ten temat i oto, co udało się nam odkryć. W ogóle sprawa damskich (!) sutków w sferze publicznej to niezła abstrakcja. Męskie brodawki atakują z każdej strony, mężczyźni kochają pokazywać swoje torsy, co wyjątkowo teraz rzuca się w oczy podczas EURO 2020. Może przy okazji ktoś mi wyjaśni, czy ten przedziwny nawyk odsłaniania klatki piersiowej i prężenia się ku uciesze widowni po strzeleniu gola ma jakieś historyczne podłoże, jakieś pierwotne naleciałości? Czym właściwie różnią się sutki męskie od damskich i czemu doświadczamy wszechobecnej zgody na nagie męskie piersi, a kobiecy biust napawa nas oburzeniem, niechęcią, czy wręcz wstrętem? Podwójne standardy w najlepsze! Co jest takiego okropnego i gorszącego w damskich piersiach i sutkach? Ciężko mi zrozumieć argumenty, „bo nie wypada ich pokazywać”. A do cholery czemu nie? Ta sama dyskusja pojawia się również w każdej sytuacji, kiedy jakaś kobieta zdecyduje się nakarmić dziecko w miejscu publicznym. Rozumiem, że są mamy, które nie czują się komfortowo w takiej sytuacji i potrzebują intymności, pobycia wyłącznie z dzieckiem, bez dodatkowych osób w otoczeniu. I to jest ich wybór, ich prawo. Ale co jest gorszącego w karmieniu dziecka piersią i odsłanianiu jej przy ludziach? W kwestii przypomnienia: to damska pierś jest przede wszystkim częścią ciała, gruczołem, które zostały stworzony do produkcji pokarmu dla dziecka. Oczywiście nie każda kobieta musi swoje piersi wykorzystać do wykarmienia potomstwa, ale biologii nie oszukamy. A to, że ogromna grupa ludzi traktuje kobiety i ich ciała przede wszystkim jako obiekty seksualne – no cóż, czas już wyjść ze średniowiecza i uzmysłowić sobie, że ciało kobiety zasługuje na szacunek. I każda z nas ma prawo nosić i robić z tym ciałem, co tylko zechce. A to niewłaściwe i gorszące skojarzenia rodzące się w głowach niektórych troglodytów są problemem – nie cycki. Piersi same w sobie nie są seksualne, erotyczne. To kwestia patrzącej osoby. Podobnie jak krótka sukienka nie gwałci, tak sutki, nieokryte stanikiem, ale już bluzką czy inną częścią garderoby, nie są zachętą do seksu czy czymś obscenicznym. A przede wszystkim nie są zachętą do niechcianych komentarzy o seksualnym podtekście! Kobiece ciało nie powstało, żeby zaspokajać czyjeś pragnienia i żądze. Ja sama chodzę bez stanika od lat. Odzwyczaiłam się od niego tak bardzo, że zakładam go jedynie od święta i zazwyczaj jest to dzieło sztuki od Le Petit Trou. Stanowi on dla mnie wtedy dodatkową ozdobę, delikatnie widoczny dodatek, element stroju. Nie noszę stanika na co dzień, bo mam do tego prawo, bo jest mi w nim niewygodnie, bo po prostu nie chcę, żeby coś mnie uwierało i krępowało moje ruchy niezależnie od jakości, rodzaju czy marki. Przy czym nigdy nie spotkały mnie nieprzyjemności z tego powodu, nie dostałam też żadnych niewybrednych komentarzy odnośnie braku tego stanika. Tylko właściwie czemu miałabym mieć? Dlaczego inni ludzie roszczą sobie prawo w ogóle do komentowania bielizny kobiet? Absolutnie nie wstydzę się moich widocznych piersi i sutków pod koszulką, bo dla mnie są taką samą częścią ciała, jak chociażby ręka. Mam do nich stosunek wręcz obojętny, nigdy nie przeżywałam jakoś specjalnie ani ich kształtu, wielkości, ani momentu, kiedy zauważyłam delikatnie zaokrąglony, lekko wypukły kształt na swojej klatce piersiowej. Pamiętam za to pierwszy stanik, który dostałam od mamy i lekką zazdrość koleżanek z klasy, że ja już mogę je kupować. W późniejszych latach bardzo lubiłam wymyślną, piękna (i niestety równie kosztowną) bieliznę, ale przyszedł moment zapytania – po co? Dlaczego w sumie noszę stanik? Czy to dla zdrowia, wygody, czy dlatego, że trzeba? Kiedyś byłam dumna ze swojej stanikowej kolekcji, ale dzisiaj jestem dumna z wolności i braku ograniczeń. Moje cycki nie są idealne, ale chyba właśnie dzięki temu, że mogę je czuć i obserwować ze swobodą totalnie je pokochałam, są moje i po prostu pięknie normalne. Nie reaguje już też na argumenty, że przekonam się dopiero, jak będę starsza i moje piersi będą wisiały. O cholera, no jak będę starsza, to nie tylko cycki będą się coraz słabiej opierać sile grawitacji. Ciało się zmienia i starzeje niezależnie od tego, czy będziemy coś nosić, czy nie. Co prawda nie mamy na to większego wpływu, ale to, co możemy zrobić, to zastanowić się nad sobą, pokochać swoje ciało i zaakceptować proces starzenia. Serdecznie polecam, takie podejście uwalnia od stresów, niepotrzebnych wyrzeczeń i wyrzutów sumienia. Historia o tym, jak znalazłam biustonosz idealny dla moich niewielkich piersi Masz małe piersi? Pokochasz tę markę! Wiem, co mówię. Staniki od Undress Code są w zasadzie jedynymi, jakie noszę. Kobiece piersi to kolejne pole „walki” o wolność wyboru i prawa do samostanowienia. Czy naprawdę na każdym kroku - my kobiety - musimy mierzyć się z nienawiścią, niewybrednymi komentarzami, krytyką i oceną absolutnie za każdy nasz wybór? Czy nasze istnienie musi być naznaczone ciągłym dostosowywaniem się do narzuconych wytycznych i wpasowywaniem się w ciasne ramy ukute z wymogów społeczeństwa? O co chodzi z tą wszechogarniającą obsesją kontroli kobiecych ciał i umysłów? Czy naprawdę nie ma istotniejszych problemów współczesnego świata niż kobieta, która nie nosi stanika? Kto w ogóle zadecydował, że biustonosz to absolutny must? Rozumiem, jak jest to czyjś wolny wybór, bo lubi, bo mu tak wygodnie, bo cokolwiek. Ale litości, jeżeli ktoś nie chce nosić stanika to naprawdę nie jest to niczyja sprawa. Dajmy w końcu kobietom żyć i nosić co chcą i jak chcą. Uwolnijmy cycki, a przede wszystkim nasze głowy!
Fat-shaming nawet ze strony szpitala i to wobec kobiet w ciąży! Wszyscy powinniśmy pamiętać, pisząc coś w sieci, że po drugiej stronie też jest człowiek z emocjami i różnymi doświadczeniami!
W zeszłym tygodniu w sieci przetoczyła się kolejna burza. Tym razem o tyle przerażająca, że pracownicy placówki medycznej w swoim instagramowym poście zawstydzali pacjentki w ciąży z nadwagą... Niby chcąc edukować. To świetnie pokazuje, jak bardzo brakuje nam wciąż rozsądku i empatii, publikując w internecie.
Nic tak mnie nie wkurza jak ignoranci i ignorantki, a w dodatku po prostu niekulturalni oraz chamscy użytkownicy mediów społecznościowych wypowiadający się na tematy, które ich w ogóle nie powinny interesować, a już na pewno nie powinny być przez nich komentowane. Nie rozumiem, dlaczego ludzie uzurpują sobie prawo do oceniania oraz wypowiadania swoich opinii w chamski, agresywny czy przykry sposób krzywdząc przy tym świadomie inne osoby. Nie ma tygodnia bez kolejnej burzy w social media. Niestety dzieje się tak, bo za dużo osób jest przekonanych o tym, że ich zdanie ma znaczenie i warto się nim podzielić. Cóż, wszechobecny dostęp do internetu i platform społecznościowych obnażył wszelkie ludzkie ułomności na ogromną skalę. Zdaję sobie naturalnie sprawę z tego, że ogromna większość komentarzy jest sztucznie generowana, aby sprawnie manipulować tłumem i polaryzować społeczeństwa. Nadal jednak jestem przekonana, że za resztą kont w dużej mierze kryją się sfrustrowani, agresywni, a przede wszystkim niesamowicie nieszczęśliwi ludzie. Wyjątkowo przerażającą sytuacją jest ta, która miała miejsce w minionym tygodniu. I niestety mówię tu o lekarce, która z założenia powinna pomagać ludziom, być empatyczna, leczyć i dbać o komfort drugiego człowieka – w tym przypadku kobiety w ciąży. Long story short: na instagramowym profilu oddziału położniczo-ginekologicznego jednego z polskich szpitali @babkibabkom pojawił się post i komentarze o charakterze fat-shamingu (zawstydzanie z powodu wagi) i fatfobii (nienawiść wobec osób grubych). Jeśli macie mocne nerwy, to możecie tam zajrzeć. I choć kurz nieco opadł, to chciałabym napisać z mojej perspektywy o ludzkim aspekcie całego tego zamieszania, do którego w mocnych słowach odniosły się choćby będąca w ciąży Zosia Zborowska czy Mama Ginekolog. Ta pierwsza podkreślała, że każda ciąż jest inna, że tyje się w niej różnie i z różnych przyczyn. Każda ciąża jest inna, zmagamy się z różnymi problemami. Bardzo dużo kobiet straciło wcześniejsze ciąże, dlatego ciężko im się skupić na tym, żeby wyglądać pięknie. Chcą tę ciążę doprowadzić po prostu do końca. Każda z nas ma też inne geny (...) Nie martwcie się dziewczyny tym postem, nie przejmujcie się nim. Macie absolutne prawo przytyć w ciąży (...) oczywiście zachęcam, żeby jeść zdrowo, ale wiadomo, w ciąży nie zawsze się to udaje. Tyle - pokreśliła w relacji na swoim instagramowym koncie Zosia Zborowska. Słowa ranią bardziej niż czyny. Słowa potrafią zostać w głowie na zawsze, boleć i kształtować zachowanie jednostki przez całe lata. Czytając post dotyczący ciąży w aspekcie otyłości (diagnozowanej na oko!), miałam łzy w oczach. I nie dlatego, że sama mierzę się z tym problemem, bo ani nie jestem otyła, ani nie spodziewam się dziecka. Nie mogę natomiast zrozumieć tych obrzydliwych pasywno-agresywnych komentarzy, porównywania kobiet do wielorybów, tej lawiny podłości, jadu i buty, jaką wykazała się autorka tekstu i niektórych komentarzy. Jaką ignorancją, brakiem empatii, zrozumienia i czułości wręcz szczyci się osoba, która z założenia powinna być wsparciem, nieść fachową pomoc, być obiektywna… Jak już wyżej napisałam, sama w ciąży nie jestem, ale jestem kobietą. W dodatku w wieku, w którym myślę o ewentualnym potomstwie i jestem w stanie świadomie powiedzieć, jak chciałabym być traktowana. Poród to raczej najintymniejszy moment w życiu kobiety. W mojej głowie jest to wręcz przeżycie graniczne, które chyba na zawsze pozostawia w twoim życiu ślad. Są kobiety nastawione zadaniowo i takie, które czują się totalnie bezsilne. Takie, które cierpią, wyją z bólu, a czasami rodzą w ciszy, może nawet w transie, medytują. Każda kobieta ma prawo do tego, aby przeżyć te chwile na swój sposób, tak jak jej odpowiada, oczywiście z zachowaniem wszelkich środków bezpieczeństwa, ale przede wszystkim z godnością. I to odnosi się do absolutnie całego okresu bycia w tej ciąży, porodu, jak i dalej – czasu połogu. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie ogromu emocji towarzyszących tym wszystkim wydarzeniom i zmianom. W mojej głowie sam poród i stawanie się matką to granica, po której już nigdy nic nie jest takie samo. I chyba nikt nie jest w stanie tego zrozumieć do chwili, aż sam tego nie przeżyje. Jakim cudem są na świecie ludzie – często lekarze w dodatku! – którzy dają sobie prawo do tego, aby ten czas rujnować. Jak można powodować dodatkowy stres ciężarnym czy takim, które się o tę ciąże dopiero starają? Jak można osoby wyzywać od wielorybów i z nich szydzić? Jakim cudem, ktoś ma czelność odbierać prawo do radości ze stawania się matką? Jak można wypowiadać słowa, które wiele kobiet mogą tak głęboko zranić, że ze wstydu nie pójdą do lekarza, nie skorzystają z opieki medycznej, czy po prostu w tę ciążę nie zajdą? Czemu my, jako ludzie uważamy, że możemy oceniać, komentować i ranić innych? I to mając tak mało danych, patrząc na ułamek czyjegoś życia na zdjęciu często, nie wiedząc, co się za nim tak naprawdę kryje. Czy naprawdę nie możemy zająć się własnymi sprawami i po prostu zachowywać swoje opinie dla siebie? Boli mnie odczłowieczanie osób odbiegających od przyjętej „normy” – sama przy tym nie rozumiem, dlaczego jeszcze istnieje coś takiego jak „norma” odnośnie wyglądu. Nie zapominajmy, że to, co wpływa na wygląd i sylwetkę człowieka, to nie tylko „zamknięcie lodówki”. To geny, biologia, stan zdrowia (też psychicznego!), hormony, sytuacja społeczno-ekonomiczna jednostki. Wybory żywieniowe mają oczywiście znaczenie, ale są one jednym z wielu czynników, nie jedynym. Najważniejsze jest to, żeby po drugiej stronie (w dzisiejszych czasach też ekranu) zobaczyć człowieka, który myśli, czuje i ma absolutne prawo żyć oraz wyglądać, jak mu się podoba. W zgodzie z samym sobą, bez pozwolenia i czyjejś opinii.
Następna stacja: średniowiecze? Czyli rzecz o cnotach niewieścich i tym, czego swoim partnerkom zabraniają faceci
Co wolno kobiecie? Wydawałoby się, że wszystko. Tak samo jak mężczyźnie. Niestety wiele osób jest daleko od takiego równościowego myślenia. W tym niestety te, które zajmują najważniejsze w naszym kraju urzędy, mają wpływ na edukację... Zarówno w naszych domach, jak i na szczytach władzy wciąż próbuje się ograniczać naszą wolność!
O co chodzi z tymi cnotami i wkurzeniem Polek? Zaczęło się od wypowiedzi doradcy ministra edukacji dr Pawła Skrzydlewskiego, który postanowił zinterpretować priorytety polityki oświatowej na następny rok szkolny i zabrnął aż do średniowiecza. Żeby tego było mało natknęłam się również na IG profil blogerki Joanny Pachli, której jedno pytanie Czego zabrania Ci Twój facet? uruchomiło niewyobrażalną lawinę odpowiedzi, w które aż ciężko uwierzyć. Czemu piszę o tych dwóch sprawach razem, mimo że na pierwszy rzut oka nie mają one ze sobą nic wspólnego? A no mają, bo pokazują niestety głęboko zakorzenioną potrzebę wielu mężczyzn – potrzebę władzy absolutnej. Zacznijmy jednak od początku. Wyżej wspomniany już doradca ministra, wypowiadając się dla „Naszego Dziennika”, dał popis wyjątkowej ignorancji i zacofania, kiedy zaczął rozwodzić się nad… właściwym wychowaniem kobiet, czyli... „ugruntowaniem dziewcząt do cnót niewieścich”. Według niego „dziś obserwujemy w kulturze bardzo niebezpieczne zjawisko moralne, także religijne, pewnego zepsucia duchowego kobiety polegającego na rozbudzeniu w kobiecie pychy, która się przejawia próżnością, zainteresowaniem wyłącznie sobą, egotyzmem, zwalczaniem obiektywnego porządku na rzecz widzenia siebie”. Dodał również, że „jeśli takie postawy się upowszechnią, to jednocześnie zabija się rodzinę, zamyka się na płodność. A przecież ludzie potrzebują domu pojętego nie tylko jako miejsce, lecz jako etos”. Nawet nie wiem od czego zacząć. Po pierwsze myślę, że panu dr Skrzydlewskiemu i ministrowi Czarnkowi, który ochoczo poparł słowa tego pierwszego, garnitury pomyliły się z sutannami. Po licznych już wypowiedziach i działaniach ministra edukacji niestety nie spodziewam się po nim niczego mądrego, tym bardziej po jego doradcach. Fiksacja ministra na punkcie religii i Kościoła katolickiego przejawia się w każdej wypowiedzi i kolejnych podejmowanych przez niego decyzjach, a z fanatyzmu nigdy nie wynika nic dobrego. Niektórzy mężczyźni mają ewidentnie ogromną potrzebę powrotu do systemu, w którym kobieta nie miała żadnych praw, a jedynie obowiązki względem męża, dzieci i domowego ogniska. Ta chora wizja oraz pragnienie panowania nad kobietami wynikają bardzo często przede wszystkim ze strachu i własnych nieprzepracowanych problemów. Od wieków dziewczynki były wychowywane na posłuszne i uległe osoby, których głos, a tym bardziej potrzeby nie mają absolutnego znaczenia. Ministerstwu Edukacji i niestety wielu innym przestraszonym facetom marzy się jak widać wizja powrotu do porządku, gdzie mężczyzna rządzi, a kobieta… rodzi. Według dr Skrzydlewskiego odpowiednie wychowanie dziewczynek to takie, dzięki któremu zamknął buzie otwierając nogi, by bez słowa rodzić dzieci, sprzątać dom i usługiwać mężowi. Gilead jak się patrzy. Kobietom cały czas wmawia się, że czegoś im nie wypada. Jesteśmy wiecznie poddawane ocenie i krytykowane za nasze wybory, nie ważne jakie by one nie były. Jesteśmy kształtowane w przeświadczeniu, że zawsze będziemy niewystarczające. Nie mamy nawet pełnego prawa do decydowania o własnym ciele! Wyobrażacie sobie chociażby rozpoczęcie dyskusji na temat regulowania płodności mężczyzn, ingerencji w ich ciała? No właśnie, ja też nie. Od najmłodszych lat uczone jesteśmy posłuszeństwa, ustępowania miejsca mężczyznom, pokory i wymuszonej skromności. Jesteśmy uciszane, bo grzeczna dziewczynka nie podnosi głosu do momentu, aż go całkowicie straci. Grzeczna dziewczynka nie ma własnego zdania, ubiera się skromnie, nie dba o swoją przyjemność, w dorosłym życiu poświęca się mężczyźnie, polega na nim i bacznie słucha, jak tłumaczy jej świat. Własny głos bardzo ciężko odzyskać, często trzeba pracować na to latami. Ale kiedy się to udaje budzi przerażenie u całych zastępów niepewnych siebie, przerażonych facetów pokroju pana ministra właśnie. I jak mogłoby się wydawać, że takich rodzynków jest niewielu, tak pytanie Czego zabrania Ci Twój facet? niestety wyprowadziło mnie z błędu. Przyznam, że niektóre odpowiedzi dziewczyn były tak absurdalne, że wywoływały u mnie śmiech. Jednak każda z tych odpowiedzi, nie ważne jak kuriozalna – była też przerażająca. A więc czego na przykład zabraniają faceci swoim „partnerkom”? znieczulenia do porodu farbowania włosów, obcinania ich chodzenia bez stanika jedzenia (słodyczy, określonych posiłków, po 18) chodzenia do ginekologa - mężczyzny noszenia skarpetek, bo nie są sexy (LOL), noszenia stringów uczenia się, studiowania, rozwijania kariery, zarabiania więcej niż on używania tamponów depilacji malowania się noszenia stanika masturbacji, używania wibratora patrzenia w lustro (!) brania leków, chodzenia do lekarza (w tym psychiatry/psychologa) czytania książek (hit!) mówienia o swoich marzeniach … Mogłabym wypisywać i wypisywać, ale wystarczy tych kilka przykładów. Po więcej zapraszam na instagramowy profil Asi (@joannapachla), gdzie zebrała wszystkie historie kobiet i zapisała w wyróżnionych stories. Te odpowiedzi dobitnie pokazują, jak bardzo mężczyźni są przekonani o swojej wyższości nad kobietami, a co więcej jak silną mają potrzebę poczucia kontroli. Wyraźnie widać, że wciąż mimo i tak ogromnego postępu oraz zmiany przekonań, masa facetów naprawdę uważa, że ma pełne prawo decydować o życiu i ciele kobiety. Zaczynając od fizjologii, cielesności, ubioru, przez czas wolny, wybór znajomych, a kończąc na nauce i karierze, itp. WŁADZA ABSOLUTNA NA KAŻDEJ PŁASZCZYŹNIE. Nie mam siły po raz kolejny pisać, że my – kobiety – mamy prawo do własnego zdania, do przyjemności, do decydowania o własnym ciele, że mamy prawo do samorozwoju, pracy, nauki, do miłości, czułości i przyjaźni. Mamy pełne prawo do przeżywania życia na własnych zasadach, do całego wachlarza doświadczeń, emocji i doznań. Chciałabym tym razem o coś poprosić. Nie dawajcie sobie wmawiać, że wasz głos nie ma znaczenia. Nie wierzcie w to, że wasze działania są nic nie warte, albo że wasza wartość zależy od tego co macie na sobie. Pamiętajcie też, że nie jesteście same. Zawsze proście o pomoc i nie wstydźcie się tego. Edukujcie siebie, swoich bliskich i otoczenie, wyrażajcie głośno swoje zdanie, pokazujcie swoją siłę. Jeśli któraś z was jest w związku, w którym partner czegoś zabrania – to czego doświadczasz to przemoc, na którą nie zasługujesz. Jesteś mądra, zdolna i masz w sobie moc, tylko może musisz jej jeszcze poszukać. Nie dawaj przyzwolenia nikomu, żeby tobą pomiatał, rządził, ograniczał cię i dyktował, jak masz się zachowywać. Bądź dla siebie dobra i pamiętaj, że tylko i wyłącznie ty możesz decydować o sobie i swoim życiu. Wiem, że to nie łatwe, sama doświadczyłam takiej relacji i wiem, jak toksyczny związek wpływa na człowieka. Ale nawet jeżeli myślisz, że nic lepszego cię nie spotka, to wiedz, że to nie prawda. Najlepsze dopiero przed tobą. I przed nami wszystkimi. Nie damy się!
Negging to kolejny antytrend w podrywaniu i randkowaniu po ghostingu i wokefishingu! Jak rozpoznać negging?
Negging, czyli jak poderwać drugą osobę będąc zwykłym chamem. Tak można ująć to w największym skrócie. Czym jednak dokładnie jest negging? Jak się przed nim chronić? Odpowiadamy!
W tym artykule: Ghosting, wokefishing, negging - kontrowersyjne trendy w randkowaniu Co to jest negging? Jak rozpoznać negging? Jak sobie radzić z neggingiem? Choć pandemia chwilowo ograniczyła możliwości randkowania, to obecnie zapomniałyśmy i zapomnieliśmy już o obostrzeniach. Wraz z latem znowu obudziła się w nas ochota na poznawanie nowych ludzi i na romantyczno-seksualne przygody. Zdecydowanie pomagają nam w tym najnowsze technologie i aplikacje mobilne. Wszechobecnie dostępny internet jest nie tylko nośnikiem apek randkowych (halo, Tinder), ale przede wszystkim platformą wymiany doświadczeń, ważnych historii, a także ewentualnych wskazówek na co uważać. Dlatego zanim pójdziecie na kolejne romantyczne spotkanie, przeczytajcie o najnowszych „trendach” w randkowaniu, które nigdy nie powinny się pojawić! Ghosting, wokefishing, negging - kontrowersyjne trendy w randkowaniu Wraz z rozwojem internetu niemal każda sfera życia przeniosła się do wirtualnego świata. Ma to oczywiście swoje plusy i minusy, ale trzeba uczciwie przyznać, że żyje nam się dzięki temu zdecydowanie łatwiej. Moim skromnym zdaniem największą wartością takiego rozwoju wydarzeń jest nieograniczony dostęp do informacji. Można tutaj oczywiście odbić piłeczkę, rzucając hasłem o fake newsach, ale nie o tym chciałabym pisać. Platformy społecznościowe w szczególny sposób umożliwiają wymianę doświadczeń, a co za tym idzie – bardzo często dowiadujemy się, że pewne sytuacje z naszego życia nie są wcale takie wyjątkowe, występują też u innych, są powtarzalne. Dzięki temu możemy różne zjawiska nazywać, dyskutować o nich i jeśli są to zachowania negatywne – starać się je zwalczać, a przynajmniej świadomie się przed nimi chronić. Wokefishing to nowy kontrowersyjny trend w randkowaniu, z którym prawdopodobnie już się spotkaliście. Jest gorszy o ghostingu! Wokefishing to nowy – kontrowersyjny i niebezpieczny trend w randkowaniu, z którym prawdopodobnie już się spotkaliście. Wiele osób uważa, że jest on gorszy od ghostingu, ale ciężko go rozpoznać! Jak się przed nim ustrzec? Sprawdźcie poniżej. Tym sposobem ostatnio dowiedziałam się o nowych „metodach” podrywania lub zrywania, a bardziej wprost - wyrachowanych formach manipulacji, które stosują osoby randkujące. Sama nie jestem jakoś żywo zainteresowana tematem chodzenia na randki z nowymi ludźmi, ale w przeszłości również nie uniknęłam przykrych zachowań z tym związanych. Teraz wiem, że nie byłam wyjątkiem, a po prostu jedną z wielu osób, które czegoś takiego doświadczyły. Wiem też, że niektóre taktyki są na tyle rozpowszechnione, że doczekały się swoich nazw. Mamy między więc innymi ghosting, o którym już jakiś czas temu było całkiem głośno. Na czym polega ghosting? Na nagłym zniknięciu osoby, z którą się spotykacie. Po prostu zapada się pod ziemię, bez żadnego słowa wyjaśnienia. Niestety, jest to niezwykle popularna zagrywka. Dzieje się to bez żadnego uprzedzenia, jednego nawet znaku, że coś jest nie tak. Przeważnie osoba porzucona błędnie szuka winy w sobie, chociaż jest to raczej kwestia niedojrzałości, przerośniętego ego i zwykłego tchórzostwa znikającej osoby. Istnieje jeszcze coś takiego, jak light ghosting, co chyba jest nawet gorsze, bo zamiast rozpłynąć się na dobre, „typ znikający” raz na jakiś czas musi o sobie przypomnieć np. polubieniem zdjęcia na Instagramie. Ot, taka niewinna zaczepka. Takie znikanie bez słowa wyjaśnienia to całkiem wygodna sprawa - nie wymaga konfrontacji i szczerości, a czasami zostawia niestety po prostu „otwartą furtkę” w relacji. Kolejnym ciekawym dla mnie odkryciem jest zjawisko wokefishing. Na czym polega wokefishing? Opiera się on na zręcznym oszukiwaniu w sprawach światopoglądowych. Okazuje się, że całkiem powszechną metodą podrywu jest udawanie, że ma się bardziej postępowe poglądy niż w rzeczywistości. W prostych słowach: osoba, która stosuje wokefishing może na początku prezentować się jako ktoś zaangażowany w sprawy polityczon-społeczne, uczestniczący w protestach, feminist_a, otwarty w kwestiach seksu, tolerancyjny, a robi to tylko po to, żeby „złowić” partnera czy partnerkę. Co to jest ghosting? Jakie są przyczyny okrutnego trendu w randkowaniu i jak sobie z nim poradzić? Ghosting, który polega na nagłym zerwaniu kontaktu przez jedną ze stron w związku, jest popularnym trendem w randkowaniu. Jakie są przyczyny, dlaczego mężczyźni znikają bez słowa i jak sobie z tym poradzić? Co to jest negging? I tu przechodzimy do najnowszego „trendu”. Niestety ostatnio zrobiło się głośno o kolejnym nazwanym wprost zjawisku. Ma ono swoje 5 minut za sprawą uczestników brytyjskiej edycji programu Love Island, w którym widzowie zaobserwowali niepokojące zachowanie jednego z uczestników w stosunku do koleżanki z planu. Chodzi o negging, czyli emocjonalną manipulację, która ma doprowadzić do obniżenia poczucia własnej wartości i pewności siebie drugiej osoby. Negging opiera się na negatywnym przekazie wyrażonym w niejednoznacznych komplementach lub wręcz obrażaniu drugiej osoby, ale w „zalotny” sposób. Niestety jest to wyjątkowo toksyczna zagrywka manipulacyjna, z której bardzo często nie zdajemy sobie absolutnie sprawy. Osoby stosujące negging potrafią w jednym zdaniu pochwalić i obrazić drugą osobę, przy czym same zazwyczaj charakteryzują się niską samooceną i brakiem pewności siebie. Stosując ten typ manipulacji, starają się poniżyć drugą osobę, aby samemu poczuć się lepiej. Jak rozpoznać negging? Negging to manipulacja, która jest sposobem na podryw... To oczywiście bardzo pokrętne myślenie, ale jednak. Jak rozpoznać negging? Zwykle czujemy, że coś jest nie tak, kiedy słyszymy konkretne słowa. Ufajmy swoim odczuciom! Najprostszy przykład zastosowania neggingu, choćby taki, że słyszymy, że wyglądamy lepiej niż zwykle albo że coś pysznie zostało przez nas ugotowane - wreszcie nam się udało... Niestety "komplementy" w stylu neggingu możemy też usłyszeć od bliskich osób, takich jak rodzice czy przyjaciele. Na przykład: super ci w tej sukience, ja nie miałabym odwagi założyć tak krótkiej... Albo: Brawo, cieszę się, że dostałaś tę pracę, oby następnym razem udało ci się uzyskać wyższe stanowisko... Jak sprawdzić, czy profil chłopaka, z którym piszemy na Tinderze, jest fejkiem? Oto sprawdzone sposoby! Zastanawiacie się, czy zdjęcie profilowe osoby, z którą piszecie jest prawdziwe, czy znalezione w sieci? Pomożemy! Pokazujemy, jak rozpoznać fake na Tinderze. Jak sobie radzić z neggingiem? Smutna prawda jest niestety taka, że ogromna większość z nas albo doświadczyła wyżej wymienionych technik, w tym neggingu właśnie, albo sama je stosowała w stosunku do drugiej osoby. Na szczęście już nazwanie wprost nacechowanych negatywnie zachowań jest znaczącym krokiem do ich zmiany. Dzięki temu mamy odpowiednie narzędzia, aby wprost komunikować, co nam się nie podoba i na co się nie zgadzamy w relacji, tłumaczyć, dlaczego tak się dzieje oraz jakie ma to konsekwencje dla drugiej strony i ewentualnej relacji. Pamiętajmy, że przejawy manipulacji z drugiej strony nie wróżą nic dobrego, są zwykle niestety zapowiedzią toksycznej relacji! „Sorry, zostawiłem portfel w domu, „do ciebie czy do mnie”, czyli historie najbardziej nieudanych randek Każda z nas ma za sobą nieudaną randkę (żeby tylko jedną...). Postanowiłyśmy więc podzielić się z wami naszymi doświadczeniami. Niektóre czytelniczki Glamour.pl również zdecydowały się opowiedzieć swoje historie. Zapraszamy do lektury – ku pokrzepieniu serc.
Czy czeka nas zakaz rozwodów? Pojawił się niepokojący raport. Internautki komentują: „Nigdy nie wezmę ślubu!”
Rozwody są zbyt dużym kosztem dla Polski? Czy jest to powód, by ich zakazać? Brzmi jak pomysł rodem ze średniowiecza w XXI wieku? Owszem! Wyjaśniamy, o co chodzi.
Choć nie chciałabym nabijać popularności Ordo Iuris, to wymogi pisania do internetu są dość nieubłagane i musiałam skalać klawiaturę, zapisując nazwę tej międzynarodowej organizacji. Niestety, co jakiś czas wypływają na powierzchnie ich kolejne rewelacyjne pomysły mające na celu „przywrócenie naturalnego porządku” (cokolwiek to znaczy), takie jak karanie aborcji więzieniem, walka z edukacją seksualną, niedopuszczanie metody in-vitro itp. Członków (i członkinie!) tego radykalno-katolickiego zbioru fundamentalistów i fundamentalistek charakteryzuje przedziwna fiksacja na punkcie seksualności i cielesności innych ludzi. Ostatnio po raz kolejny głośno zrobiło się za ich sprawą o rozwodach i pomyśle ograniczenia dostępu do nich pod pretekstem…wysokich kosztów, jakie ponosi państwo polskie w związku z rozpadem związków małżeńskich. Powołana przez ową organizacje uczelnia Collegium Intermarium opublikowała niedawno raport pt. „Koszty rozpadu rodzin i małżeństw w Polsce”. I to w nim jest parę „kwiatków”, na które powinno się w zwrócić uwagę. Niektórzy mogą powiedzieć, że to przesada wyciągać tak daleko idące wnioski, że nie jest możliwe, by rozwody zostały zakazane. Jednak rozwój wypadków w naszym kraju (czy to dotyczący zakazu aborcji, pojawianie się „stref wolnych od LGBT”, projekty ustaw o karaniu za edukację seksualną i wiele innych) może jednak sprawiać, że można mieć uzasadnione obawy co do przyszłości rozwodów w Polsce. Zacznijmy najpierw od statystyk. GUS podaje, że w 2020 roku zawarto w Polsce 145 tysięcy małżeństw, czyli o około 38 tysięcy mniej niż w 2019. Może to oczywiście być jeden ze skutków pandemii COVID-19 i wynikającej z niej ograniczeń. Śmiem jednak twierdzić, że na taki rozwój sytuacji wpływ ma również zmiana w mentalności Polek i Polaków oraz ich (zwłaszcza tych młodych) do kościoła katolickiego w Polsce. Nie ma się w sumie czemu dziwić po tym, co ta instytucja wyczynia chociażby w sprawie ukrywania pedofil czy w stosunku do społeczności LGBTQ+. Główny Urząd Statystyczny podaje również, że w zeszłym roku ponad 50 tysięcy par rozwiodło się, a co więcej stale rośnie liczba dzieci ze związków pozamałżeńskich, które stanowią już ponad 25% wszystkich urodzonych bąbelków. Przy czym trzeba zaznaczyć, że GUS dysponuje twardymi danymi jedynie z 2019 roku, natomiast liczby z 2020 to na razie jedynie szacunki. Nie jestem w stanie pojąć, nawet w jednym procencie, czemu miałby służyć zakaz rozwodów. Sporo pomysłów znajdziemy oczywiście w owym raporcie, ale niestety nie tylko. Oprócz wspomnianego dokumentu, w styczniu zeszłego roku została zorganizowana debata „Czy czas zakazać rozwodów?”, zorganizowana przez ową organizację oraz katolicki magazyn Polonia Christiana. W opisie wydarzenia możemy przeczytać, że: Katechizm Kościoła Katolickiego stanowczo potępia rozwody, w uzasadnionych przypadkach dopuszczając co najwyżej separację. Jednakże ogromna większość tych, którzy nie widzą w danym momencie możliwości życia pod jednym dachem ze współmałżonkiem, wybiera drogę na skróty. Oto jeden z najbardziej jaskrawych przykładów rozziewu pomiędzy statystykami liczby ochrzczonych a konsekwencjami wynikającymi z wymagań wiary katolickiej. Dlaczego w kwestii tak zasadniczej – dotyczącej zarówno zbawienia wiecznego, jak i doczesnego szczęścia – poddajemy się tak łatwo? A może nadszedł czas, aby w końcu zakazać rozwodów? Wracając jedna do raportu to robi on wrażenie. Może akurat w moim przypadki nie takie, jak zakładali autorzy, ale they got my attention. Już na wstępie podoba mi się właściwie wprost powiedziane, że dzieci trzeba rodzić – a wiadomo, że tylko w małżeństwie zawartym w kościele mogą być te dzieci, bo inne się nie liczą – bo gospodarka, potęga, silne państwo etc. Co więcej, według teorii zapisanych w raporcie to rodzina, a nie jednostka stanowi podstawową komórkę społeczeństwa, to właśnie ona jest źródłem bezpieczeństwa i stabilności, również w sensie ekonomicznym. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Przyznam, że nawet nie wiem, od czego zacząć. Idąc tym tropem, osoby w nieformalnych związkach, samotne matki z dziećmi, samotni ojcowie, osoby starsze po stracie partnera/partnerki, czy po prostu single, o osobach LGBTQ+ już nawet nie wspominając (bo przecież takie nie istnieją, istnieje ideologia), to wszystko ludzie, którzy nie doświadczają bezpieczeństwa, stabilności, a do tego są samotni i nieszczęśliwi, a co więcej wymagają szczególnego wsparcia państwa. No po prostu gorsi, niespełnieni i stanowiący ciężar. Dalej możemy przeczytać o ofiarach rozwodów i tych, którzy nie posiadają stabilnych relacji rodzinnych. A także o tym, że złe relacje małżeńskie i w konsekwencji rozwody przyczyniają się do zwiększonego ryzyka pojawiania się problemów psychicznych u rozwodzących się małżonków i jeszcze silniej wpływają na stan psychiczny dzieci. Twórcy i twórczynie raportu „powołują się” na wielu autorów, którzy twierdzą, że negatywne skutki zdrowotne i stres wywołane przez rozwód mogą być bardziej szkodliwe dla dziecka niż śmierć jednego z rodziców. Czyli jeżeli ojciec bije matkę na oczach dziecka, to lepiej, żeby ona na tych oczach umarła, niż rozwiodła się z mężem przemocowcem. Abstrahując już od tego, jak bardzo ten raport jest wykluczający, bo ukierunkowany jedynie na klasycznie pojmowaną definicję rodziny (hetero i najlepiej 2+2). Jest on również po prostu niebezpieczny, bo z góry zakłada, że ludzie dzielą się na lepszych i gorszych. Przy czym tych definiowanych jako „gorszych” w ogóle wyklucza. Po pierwsze nie ma czegoś takiego jak jeden właściwy model rodziny. Nie można też pomijać ogromnej części społeczeństwa tylko dlatego, że nie pasuje do określonej z grupy. Świat jest kolorowy i ludzie, których codziennie spotykamy na swojej drodze są po prostu różni. Aż ciężko mi pisać takie oczywiste oczywistości, ale na szczęście coraz częściej ludzie decydują się na życie na swoich zasadach, tworząc związki odbiegające od „normy” i nie podążają wytyczonymi ścieżkami, zdając sobie sprawę, że dla każdego szczęście znaczy co innego. Jak widać jednak są osoby, które chciałyby wsadzić wszystkich w jeden schemat życia, według nich jedyny słuszny, a resztę odsiać. Autorzy raportu przekonują również, że o wiele lepszym rozwiązaniem jest rozwój mediacji i terapii małżeńskich od samych rozwodów. Nie zdziwiłabym się, gdyby ten pomysł ewoluował do przymusowych praktyk, ale czas pokaże. To w ogóle świetny pomysł dla ludzi żyjących w domach pełnych przemocy fizycznej, jak i ekonomicznej. Niestety mediacje – zwłaszcza te długotrwałe – stanowią ogromne obciążenie psychiczne dla doświadczających przemocy. Osoby, których to dotyka ze strony partnera/partnerki (a także rodzica), powinny być natychmiast otoczone odpowiednią opieką z możliwością absolutnej izolacji od przemocowego człowieka. Pomysł mediacji to nie tylko wystawianie ofiar na ogromny stres, ale także okazja na złagodzenie kary dla sprawcy. Do tego dochodzi zaproponowana przymusowa separacja, która miałaby skłaniać do refleksji nad rozwodem. W raporcie znajdziemy także rekomendacje, aby postawić na rozwój, profesjonalizację i upowszechnianie praktyk mających na celu przygotowanie do sakramentu małżeństwa. Znając zainteresowania autorów dokumentu, śmiało można przyjąć, że chodzi o nauki w duchu kościoła katolickiego, czyli te raczej średnio progresywne i niepozostawiające pola do dyskusji. Według organizacji takie działania mogą sprzyjać spadkowi ilości rozwodów. Leczenie niepłodności usunięte z Narodowego Programu Zdrowia Liczba urodzeń w naszym kraju z roku na rok spada a społeczeństwo się starzeje. Mimo tego rząd nie zachęca nas do rodzenia – słaba opieka okołoporodowa czy zaostrzenie zakazu aborcji sprawiają, że Polki i Polacy coraz rzadziej decydują się na dzieci. W dodatku teraz osoby, które borykają się z niepłodnością, nie będą mogły liczyć na państwowe wsparcie, ponieważ cele operacyjne w Narodowym Programie Zdrowia na lata 2021-2025 nie zawierają dotychczas realizowanego punktu, czyli poprawy zdrowia prokreacyjnego. Chciałabym móc napisać, że rozumiem różne poglądy, a przynajmniej akceptuję, że można mieć inne przekonania. Ale nie wtedy, kiedy te przekonania próbuje się narzucić wszystkim, ograniczyć cudzą wolność. I tak, jak nie pojmuję zakazu aborcji i tego, co się wyprawia w naszym kraju w kontekście ludzkiej seksualności, praw reprodukcyjnych, praw mniejszości etc., tak samo debata nad rozwodami i teoretycznym ich zakazem jest dla mnie niezrozumiała. Również argument, że kiedyś to się pracowało nad związkami, a teraz to już tylko wymienia partnerów na nowych przy byle kryzysie, do mnie nie przemawia. Śmiem twierdzić, że to osławione „pracowanie nad związkiem” to w wielu przypadkach było zwyczajne odpuszczanie. W dzisiejszych czasach, kiedy małżeństwo nie jest jedyną przepustką do opuszczenia domu rodzinnego i gwarancją zabezpieczenia finansowego dla kobiety, pozostawanie w związku, który nie spełnia oczekiwań dla samego bycia w nim jest zbyteczne. Warto też przypomnieć autorom antyrozwodowych pomysłów, że istnieje złota zasada – im bardziej się czegoś zabrania, tym bardziej jest to pożądane. W przypadku rozwodów może to zadziałać nieco inaczej, chociaż na podobnej zasadzie – spadanie zapewne liczba zawieranych małżeństw. Na koniec tego newsa mam tylko jeden krótki komunikat podsumowujący. Zapewne nie trafi on do osób, do których powinien, ale nadzieja umiera ostatnia. Weźcie się wszyscy odczepcie i dajcie ludziom żyć. Niech każdy we własnym sumieniu podejmuje decyzje dotyczące swojej osoby i ewentualnego partnera/partnerki. Świat nie jest czarno-biały, a każdy ma prawo do wolności, szacunku i miłości.
Powiedz mi, co czujesz, a powiem ci, skąd jesteś
Czy zdarza się wam złapać czasami na tym, że zaczynacie czuć przypływ emocji, których nie jesteście w stanie nazwać i wyrazić? Jak często brakuje wam odpowiedniego słowa na określenie tego, co dzieje się z waszym układem nerwowym? Co ciekawe, jest na świecie taki słownik, w którym zbierane są słowa w różnych językach – te opisujące emocje – które do tej pory były „nieprzetłumaczalne”.
Kiedy zamieszkałam w Kopenhadze, prędko spotkałam się z moją dawną znajomą, która jeszcze w dzieciństwie przeprowadziła się z rodzicami do Danii. Po kilku konkretnych wskazówkach i radach „jak żyć”, nasz temat zszedł na związki damsko-męskie w kontekście różnic kulturowych. Jadąc tam na studia, śmiałam się, że oprócz dyplomu z przyjemnością przywiozłabym do Polski również męża Duńczyka – nie od dziś wiadomo, że Skandynawowie należą do grupy tych pięknych, stylowych i lubiących się bawić Europejczyków. Ja w dodatku kocham ich modę oraz design, więc w głowie miałam idealnie ułożony scenariusz z mieszkaniem we Frederiksberg, czyli dzielnicy-mieście w Kopenhadze, blondynem u mojego boku, jamnikiem i weekendowymi wypadami na Bornholm. Wspomniana koleżanka uzmysłowiła mi jednak, jak bardzo byłam w błędzie i jak w 99% moja fantazja nie ma prawa się urzeczywistnić. No i tu wracamy do … języka w kontekście przeżywanych emocji. Podczas tamtego spotkania dowiedziałam się bardzo ciekawej rzeczy, a mianowicie tego, że jeśli chodzi np. o emocje związane z pozytywnymi uczuciami czy miłością to język duński jest bardzo mocno ograniczony. Zuzia, bo tak na imię ma moja znajoma, mówi biegle po duńsku – co istotne, jest tam już tak długo, że poziom znajomości duńskiego ma wręcz lepszy od polskiego. I to ona już wtedy zwróciła mi uwagę na bardzo ciekawe zjawisko, jakim jest niemożność nazwania uczuć w kontekście języka, jakim się posługujemy. Uczucia nienazwane Skandynawski dystans i oszczędność w okazywaniu, a przede wszystkim mówieniu o emocjach może wyjaśnić lingwistyczna hipoteza Sapira-Whorfa, która głosi, że używany język w większym lub mniejszym stopniu wpływa na sposób myślenia, a więc również na postrzeganie oraz wyrażanie uczuć. Z tego względu często osoby pochodzące z różnych kultur i posługujące się innymi językami nie są w stanie w pełni odnaleźć wspólnej płaszczyzny do wyrażania swoich emocji i potrzeb, co stanowi ogromną barierę w budowaniu trwałych związków i relacji (nie tylko tych romantycznych). No więc ja z Duńczykiem nie wróciłam. W latach 60. XX wieku psycholog Paul Ekman zidentyfikował 6 podstawowych emocji: radość, smutek, wstręt, strach, zaskoczenie i złość. Według naukowca ludzie bez względu na swoje pochodzenie, wychowanie, płeć, kulturę, język i doświadczenia są w stanie je zidentyfikować po ekspresji i mimice twarzy. Badacz twierdzi, „że te podstawowe emocje wykształciły się już w filogenezie. Amerykanin widzi emocje jako system szybkiego reagowania na bodźce, pozwalający na natychmiastową ocenę rzeczywistości. System, który pomógł nam w adaptacji i przetrwaniu”.* Co istotne według Ekmana, o ile emocje podstawowe są uniwersalne, tak wszystkie pochodne i kolejne ich kombinacje są już charakterystyczne dla każdego człowieka, a więc na ich kształtowanie znaczny wpływ mają doświadczenia jednostki, jak i jej środowisko. Dlatego też na sposób, ale i w ogóle na sam fakt okazywania emocji ogromny nacisk wywiera nasza kultura i właśnie język, którego używamy. W 2012 bardzo ciekawe badanie przeprowadzili wśród rodzin dwujęzycznych naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego, Uniwersytetu w Berkeley i Bard College. Chcieli sprawdzić, jak członkowie takich rodzin radzą sobie z wyrażaniem uczuć i jaki wpływ ma na to język, którym posługują się na co dzień. Z badania wyszło, że w zależności od przeżywanych emocji rodzice zwracali się w stosunku do swoich dzieci w języku, który pozwalał im na lepsze ich wyrażanie. I tak rodzice z Finlandii chcąc wyznać miłość do dziecka zmieniali język na angielski, gdyż było im zwyczajnie łatwiej dobrać odpowiednie słowa. Czuły zmysł: dotyk Przytulanie, głaskanie, masowanie, poklepywanie. Naukowcy policzyli, z jaką prędkością najlepiej dotykać i ile razy dziennie trzeba być dotykanym, by żyć w zdrowiu i szczęśliwie. Bo bez dobrego dotyku nie ma życia I w tym miejscu wrócę do samego początku. Zachęcam do zapoznania się z fascynującym projektem o nazwie The Positive Lexicography Project** autorstwa psychologa Tima Lomasa. To nieustannie opracowywany i uzupełniany zbiór ‘nieprzetłumaczalnych’ słów opisujących uczucia w różnych językach z całego świata. Jeżeli następnym razem będziecie czuli przypływ radości z tego, że nie musicie się już przejmować, nie zależy wam już na czymś to znaczy, że doświadczacie uczucia Strikhedonii. A może macie problem z opisem chwili, kiedy odczuwacie wzmożoną przyjemność i nie wiecie, jak ją wyrazić? Polecam poszukanie wśród chińskich słów. Ja nie mogę doczekać się już tego niesamowitego uczucia podniecenia i pasji w tańcu, kiedy skończą się wszelkie obostrzenia i będę mogła wyjść do ludzi. I jak wcześniej myślałam, że to po prostu wszechogarniająca radość, którą często ciężko mi wyrazić, tak teraz wiem, że gdzieś na świecie są ludzie, którzy dokładnie wiedzą, co czuję. I umieją to nazwać. Przykłady słów opisujących ciekawe emocje czy też ciekawych słów opisujących emocje znajdziecie poniżej: Awumbuk - charakterystyczna pustka po wyjeździe gości Cafuné - słowo z języka portugalskiego oznaczające przyjemność towarzyszącą wsunięciu palców we włosy ukochanej osoby Dolce far niente - przyjemność z nierobienia niczego, słodkie nicnierobienie, z włoskiego Firgun - duma i szczęście z czyjegoś sukcesu, z hebrajskiego Gigil - przemożna potrzeba uszczypnięcia lub uściskania kogoś, kogo się kocha czy uwielbia, słowo pochodzi z języka tagalskiego Gjensynsglede - radość ze spotkania kogoś, kogo nie widziało się od dawna. Słowo to zawdzięczamy Norweżkom i Norwegom Havruta - uczucie bliskości towarzyszące osobom, które wspólnie się czegoś nauczyły, słowo pochodzi z hebrajskiego Hirateh - walijskie słowo oznaczające głębokie poczucie przywiązania do ojczyzny opromieniające jej lasy i wzgórza niemal magicznym blaskiem Homefulness - angielskie słowo odpowiadające na potrzebę nazwania poczucia, że nareszcie jest się w domu Mbuki-mvuki - nieodparta ochota zrzucenia z siebie wszystkich ubrań podczas radosnego tańca, z języka bantu Ruinenlust - to z kolei z niemieckiego: nieodparty pociąg do niszczejących budynków i opuszczonych miejsc Yuán fèn - przeczucie, że z kimś połączył nas los czy też przeznaczenie, z chińskiego * http://www.girlsroom.pl/zycie/6973-emocje-nie-nazwane ** https://hifisamurai.github.io/lexicography/
Chwilowy kryzys wizerunkowy polskich firm czy początek zmian? Od mobbingu w pracy po aktywizm na Instagramie, czyli jak pracowniczki i pracownicy mają dość złego traktowania
Ostatnio w sieci wybuchła afera wokół branży mody czy gastro i patologicznych dosłownie sposobów traktowanie pracownic i pracowników. Czy polscy pracodawcy i pracodawczynie się ockną, zaczną traktować ludzi z szacunkiem?
W sieci zawrzało kilka dni za sprawą Basi, czyli @basnictvi, która opublikowała na swoim IG setki historii oszukanych, wyzyskiwanych, gnębionych pracowników polskich firm. Zaczynając od modnych i często niewielkich, ale prężnie rozwijających się odzieżówek po znane i uwielbiane przez tłumy restauracje i kawiarnie. W tej całej burzy, tłumaczeniach właścicieli, relacjach poszkodowanych i kolejnych doniesieniach o nieetycznych praktykach w różnych branżach, abstrahując już od prawa pracy i zwykłych przepisów, nadal zachodzę w głowę, jak do cholery – tak po ludzku – można traktować ludzi. Branża gastro to naprawdę trudna sprawa i z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że żadna praca nie nauczyła mnie takiej pokory, kontaktu z drugim człowiekiem i fizycznej wytrzymałości. Co prawda miałam chyba ogromne szczęście, bo te doświadczenia zbierałam za granicą, a nie w Polsce. Gastro w moim rodzimym kraju kojarzy się jedynie z głodowymi stawkami, harówą, brakiem umowy o prace i zerową stabilizacją. Niestety, ostatnie wydarzenia pokazały, że jeszcze daleka droga do jakiejkolwiek normalności w polskiej gastronomii. Nie chcę uogólniać, bo z pewnością jest masa miejsc, gdzie szanuje się pracowników/pracownice i ich prawa. Niestety, śledząc posty @basnictvi, przecierałam oczy ze zdumienia. Bo, jak jeszcze jestem w stanie zrozumieć, że ze względu na pandemię restauratorzy i restauratorki byli zmuszeni do redukcji liczby pracowników czy obniżenia stawek (niestety mało jest branż, które nie ucierpiały w ostatnim roku), tak w głowie mi się nie mieści poniżanie, wykorzystywanie, obrażanie, no po prostu znęcanie się nad ludźmi. I to jeszcze osobami, które odwalają kawał roboty i utrzymują działalność gospodarczą jednego geniusza biznesu z drugim. Moim absolutnym numerem jeden w tej konkurencji jest znana i uwielbiana knajpa na Saskiej Kępie, gdzie oprócz całego wachlarza absurdów, czystego chamstwa i podłości w stosunku do pracowników oszukiwano również klientów - wegan. Po szczegóły zapraszam na Instagram Basi, gdzie jeden z byłych pracowników opisuje przypadki używania dodatków z owocami morza lub rybą. W wegańskiej knajpie. W przesłanych do aktywistki wiadomościach bardzo często powtarzał się też wątek tego, w jaki sposób właściciele restauracji wykorzystują pracowników zza granicy. Jest to już kolejny poziom podłości i okrucieństwa, żeby traktować ludzi jak istoty drugiej kategorii tylko dlatego, że nie mówią po polsku i nie znają swoich praw. Historie o osobach ze wschodu, często uzależnionych od jednego pracodawcy, mających skrajnie niepewne sytuacje, brak perspektyw, którzy są zdani na łaskę bądź nie łaskę szefa lub szefowej, naprawdę porażają. Niewidzialna praca kobiet Według raportu „Time to care” organizacji Oxfam, kobiety na całym świecie pracują 12,5 mld godzin dziennie bez wynagrodzenia. Zdaję sobie sprawę z tego, że każde zdarzenie może być widziane, a przede wszystkim odbierane na płaszczyźnie emocjonalnej, semantycznej, jak i czysto fizycznej w zupełnie różny sposób przez każdą osobę biorącą udział w zajściu. Niestety mam dziwne przeczucie, że w tych setkach opowiedzianych i udostępnionych historii oraz pewnie tysiącach kolejnych, które dopiero ujrzą światło dzienne, jest więcej niż ziarenko prawdy. Jasne – można by powiedzieć, że łatwo jest rzucać oskarżeniami anonimowo i że nie ma twardych dowodów na opisane akty niesprawiedliwości. Ale już samo to, że pracodawcy migają się od podpisywania umów - co jest niestety nagminną praktyką nie tylko w branży gastronomicznej - jest formą oszustwa i łamaniem prawa. Niewypłacanie pensji, wymuszanie nadgodzin i niepłacenie za nie, a do tego oczekiwanie, że pracownik będzie na każde zawołanie pracodawcy – chyba nie ma osoby w Polsce, który by się nie spotkała choć raz z jedyną z wymienionych praktyk. Jeśli chodzi o polską branżę fashion, to niby byłam zaskoczona niektórymi doniesieniami, ale koniec końców byłam zdziwiona najbardziej tym swoim zaskoczeniem. Niestety pogłoski o niektórych polskich markach i ich nieetycznych praktykach krążyły „po mieście” od dawna. W tym wszystkim niesamowicie boli mnie to, że te młode biznesy modowe, które kreują się na transparentne, etyczne, nowoczesne, otwarte etc. wcale takie nie są. Oczywiście, tak samo jak w branży gastro – niektóre sytuacje opisane w relacjach instagramowych mogą być wyolbrzymione, czy wręcz zmyślone. To również nie fair w stosunku do pracodawców i nie powinno mieć miejsca. Natomiast ciężko mi uwierzyć, że nagle wszyscy się zmówili, a następnie dokonali zmasowanego ataku na kilka marek, które w ostatnich latach zaskarbiły sobie szczerą miłość klientek klientów. Prawda jest taka, że w pracy spędzamy większość swojego czasu. Miejsca pracy, stanowiska czy firmy, w których jesteśmy zatrudniani naprawdę nie powinny nas definiować. Niestety wciąż to, co osiągnęliśmy lub wręcz przeciwnie – to, co nam się nie udało w sferze zawodowej - ma ogromny wpływ na sposób, w jak postrzegamy siebie samych i gdzie umiejscawiamy swoją osobę w kontekście relacji społecznych. Praca to miejsce, które powinno sprzyjać wykorzystywaniu i ciągłemu rozwojowi kompetencji, a prowadzone projekty i relacje z innymi powinny w zdrowy sposób napędzać do działania. To miejsce, gdzie jest przestrzeń do nauki, podejmowania ryzyka, ale też uczenia się na błędach. Pracownik powinien mieć zapewniony komfort, że w razie napotkania problemu może liczyć na rozmowę i wsparcie całego zespołu oraz szefostwa. Relacja z pracodawcą powinna być zbudowana na obustronnym zaufaniu, a przede wszystkim na szacunku, bo w takiej atmosferze nawet krytyka (konstruktywna!) ma szanse zostać w odpowiedni sposób przyjęta, zrozumiana i wykorzystana do zmiany. Pracownik, który ma poczucie zrozumienia, szacunku dla swojej pracy oraz zaufanie do pracodawcy będzie otwarty na wymianę wiedzy i doświadczeń. Przecież to pracownicy i pracowniczki przede wszystkim niższego szczebla są najbliżej klienta, czy/lub produktu i bardzo często mają świetne pomysły zrodzone z własnego doświadczenia dzięki pracy na „żywym organizmie”. Dlatego mobbing wobec podwładnych to jedno z podlejszych zachowań. W Kodeksie Pracy znajdziemy taką jego definicje: Art. 94(3) § 2 Mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Powiem szczerze, że absolutnie nie żal mi będzie właścicieli/właścicielek firm, którzy stracą klientki i klientów przez to, jak traktują pracowników i pracownice. Szacunek jest absolutną podstawą w każdej relacji. Rozumiem, że wszystko działa w dwie strony, czasami pracownicy sami zachowują się w sposób nieodpowiedni, nieelegancki, czy wręcz nieprofesjonalny. Ale w takim przypadku potrzebna jest rozmowa i wyjaśnienie sytuacji w takiej atmosferze, aby obie strony miały poczucie bezpieczeństwa. Jasne komunikaty, otwartość i zaufanie. Tylko tyle i aż tyle. Nigdzie nie może być miejsca na gnębienie, wyżywanie się, nieuzasadnioną kontrolę, przekraczanie granic, czy wręcz karanie. Odniesienie sukcesu w jakiejkolwiek branży to nie są tylko rosnące cyferki i pieniądze na koncie. Niesamowicie ważny jest sposób, w jaki firma się komunikuje, ale jak widać jeszcze ważniejsze jest to, jak o firmie mówi się na zewnątrz i jak jest ona odbierana. To szeregowi pracownicy i pracownice tworzą miejsce pracy i są wizytówką firmy. Ludzie zastraszani, którzy nie wierzą, że ich słowa zostaną odpowiednio odebrane, którzy chodzą do pracy w stresie wynikającym z atmosfery w niej panującej, nie będą produktywni, nie będą angażować się w pełni, będą mieć minimalną energię do pracy. Mogą też chorować, bo stała ekspozycja na stres zawsze odbija się na zdrowiu psychicznym, jak i fizycznym. Stąd moje pytanie, jak okropnym trzeba być człowiekiem, żeby ludzi, którzy pracują na twój sukces traktować źle, nie okazywać im należytego szacunku i nie zapewniać im komfortu pracy. Jak można - w większości młodym ludziom na początku ich karier - odbierać poczucie bezpieczeństwa i wiary w swoją przyszłość? Obawiam się tylko, że żadne konsekwencje w stosunku do właścicieli tych firm nie zostaną wyciągnięte. Patrząc na podobne wydarzenia z przeszłości, mam poczucie, że dla marek, które tym razem znalazły się w ogniu krytyki, to raczej jest to chwilowy kryzys w social media. A może się jednak mylę? Mam szczerą nadzieję, że tak i że nauczyliśmy się i nauczyłyśmy przez ostatnie lata, jak ta wałkowana do granic możliwości transparentność i etyczność są istotne nie tylko na etapie produkcji nowej kolekcji, ale przede wszystkim w stosunku pracodawca – pracownik – klient. Podejście pracodawcy do pracowników jest lustrem, w którym widać podejście do biznesu, jak i nas – konsumentów.
Przyjemności można i warto się nauczyć. Pozwala zbudować bezpieczną przestrzeń
Przyjemność. Warto pochylić się nad tym słowem i sprawdzić, co ono w sobie kryje. Jak i nad tym, co ono dla nas znaczy. Jakiej przyjemności potrzebujemy. I pozwolić sobie na nią!
W tym artykule: Czym jest przyjemność? Przyjemność na co dzień Czym jest przyjemność? przyjemność 1. «miłe wrażenie wywołane dodatnimi bodźcami, uczucie zadowolenia» 2. «to, co wywołuje uczucie zadowolenia, sprawia miłe wrażenie, dostarcza przyjemnych doznań» (PWN) https://sjp.pwn.pl/slowniki/przyjemność.html Kiedyś w ogóle się nad tym nie zastanawiałam, samo słowo przyjemność było mi w pewien sposób obojętne. Ale bynajmniej nie dlatego, że brakowało mi miłych doznań – wręcz przeciwnie, nie mogę narzekać na brak uciech. Chodzi o to, że tak naprawdę dopiero bardzo niedawno zaczęłam rozumieć, co przyjemność znaczy i czym ona dla mnie jest. Wydawać by się mogło, że to w sumie bardzo łatwa sprawa – odpowiedzieć na pytanie: Co właściwie sprawia mi przyjemność? A jednak szczera konfrontacja z własnym potrzebami jest niesamowicie trudna, bo w jej centrum musimy postawić umiejętność słuchania i zrozumienia samej czy samego siebie. Co więcej, zaakceptowania swoich pragnień, możliwości, ale i ograniczeń. Przyjemność na co dzień Odczuwania rozkoszy w codziennym życiu trzeba się nauczyć i powinno iść to w parze z nauką samej czy samego siebie. Uważność, odpuszczenie złych emocji, uwolnienie głowy, czas oraz spokój – to wszystko razem pozwala zbudować bezpieczną przestrzeń, wolną od oceniania i krytycyzmu, tak niezwykle istotną w budowaniu samoświadomości. Czuła dla siebie, czuła na siebie Czułość. Czułości do siebie samych. „Tego się nie wygugluje, trzeba się ze sobą dogadać, meblować codzienność tak, żeby to nam smakowała, stawać po swojej stronie” – mówi Natalia de Barbaro, psycholożka, autorka bestsellerowej książki „Czuła przewodniczka” i warsztatów dla kobiet „Własny pokój”. Żyjemy w czasach przedziwnych, gdzie miarą człowieka jest liczba godzin spędzonych w pracy i grubość portfela. Życie w pędzie stało się podstawą egzystencji, bo w gonieniu króliczka przecież nie chodzi o to, żeby go złapać. Pandemia jednak zatrzymała świat, spowolniła nas i nasze działania. Modny stał się slow life, bo nareszcie zobaczyłyśmy i zobaczyliśmy, że można żyć inaczej. Uprzedzam, że nie bagatelizuję i nie umniejszam krzywdzie, bo wiem, że ludzie umierają, tracą pracę i nie każdy ma ochotę - co więcej - nie każdego stać na wyciszenie i zmianę priorytetów. Chodzi mi jednak o to, że obecna sytuacja może zmienić sposób, w jaki postrzegamy naszą rzeczywistość i jak same oraz sami się w niej odnajdujemy. Paradoksalnie w tym całym chaosie wiele osób odnalazło spokój i płaszczyznę do pracy nad sobą, do zrozumienia, czego potrzebują i oczekują od życia. W końcu zaczynamy dostrzegać przyjemność w drobnych rzeczach. Coraz więcej osób spędza czas w naturze i docenia, jak kontakt z przyrodą pozytywnie wpływa na ich życie. Planowanie wyjazdów przez platformę Slowhop czy inne tego typu strony stało się narodową rozrywką i wyścigiem, w którym naprawdę ciężko wygrać. Do tego leniwe weekendy z książką, pieczenie chleba, kursy ceramiczne, zajęcia z florystyki i szkolenia z parzenia idealnej kawy każdym możliwym sprzętem. Wydaje mi się, że paradoksalnie im drobniejsza czynność dnia codziennego, wręcz przyziemna – jak wybranie się po świeże kwiaty do ulubionej kwiaciarni czy kupno chałki w piekarni pod domem podczas spaceru z psem – tym większa przyjemność. Spróbujcie zatrzymać się na chwilę, wziąć oddech i poczuć całym lub całą sobą, że jesteś „tu i teraz”. Te małe przyjemności, momenty, kiedy jesteśmy tylko i wyłącznie dobre i dobrzy dla siebie dają nam energię i (jakby to górnolotnie nie brzmiało) pokazują, o co w życiu tak naprawdę chodzi. Pomocne też są w tym drobne rytuały, powtarzane czynności, które dają nam poczucie dbania o głowę i ciało. W moim przypadku jest to nawet sobotni poranny spacer z psem rano, kiedy w ulubionym kubku mam zrobioną przez chłopaka kawę i razem idziemy nad Wisłę po drodze kupując gazety i słodkości. Głód skóry, czyli o zmysłowym odbiorze rzeczywistości Potrzebujemy czterech dotyków dziennie, by przeżyć, ośmiu, by zachować zdrowie i dwunastu, żeby być szczęśliwymi. Ilość bodźców z zewnątrz może przytłoczyć i odciąć każdego od jego wewnętrznych potrzeb. Dlatego pielęgnujcie chwile, kiedy macie sposobność zatrzymać się i wyciszyć. Z uwagą obserwujcie, jak odpowiadacie na to, co się wokół was dzieje i jak wasza głowa oraz ciało reaguje w różnych sytuacjach. Odczuwania przyjemności można się nauczyć. Tak wiele mówi się teraz (chociaż nadal uważam za mało) o odczuwaniu przyjemności seksualnej, samomiłości i świadomości w erotycznej strefie. Jest to rewelacyjna zmiana, która się dzieje na naszych oczach, bo seks to podstawa, a nasze życie seksualne odzwierciedla i ma wpływ na wszystkie inne sfery życia. Ale zacznijmy rozmawiać i dawać sobie również przyzwolenie na przyjemność w codziennym aktywnościach, bo życie mamy tylko jedno.
Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn.
Znacie książkę Caroline Criado Perez pt. Niewidzialne kobiety? Jeśli nie, to polecam prędko tę lekturę nadrobić, bo otwiera oczy naprawdę szeroko. Autorka sprawnie porusza się wśród wszelkich nieprawidłowości, jakimi rządzi się współczesny świat. Naszą rzeczywistość wciąż kształtuje podział na to, co żeńskie i męskie, ignorując przy tym wszystko, co pośrodku, a grupę pierwszą traktując co najmniej po macoszemu. Przy czym Perez posiłkuje się bardzo prozaicznymi przykładami na temat tego, jak osoby identyfikujące się jako kobiety i ich potrzeby są – nie bójmy się tego słowa – bagatelizowane. Nie będę się tutaj rozpisywać o lekturze samej książki, choć muszę zaznaczyć, że jest jakaś specyficzna, sadomasochistyczna przyjemność, kiedy ogromna doza zaskoczenia miesza się z rosnącym zaciekawieniem, rozgoryczeniem, gorzkim śmiechem, frustracją i mocnym wkur*****em. Dlaczego? Bo jesteś kobietą i zaczynasz zauważać, że współczesny świat nadal nie jest miejscem dla ciebie. I tutaj chcę przejść do sedna niniejszego wywodu, a mianowicie tematu toalet publicznych. Dla części osób tu zebranych może się to wydać nawet zabawne, ale mam nadzieję, że nawet jeśli ktoś się z tego pośmieje, to przynajmniej na chwilę pochyli się nad obecnym stanem rzeczy. Każda, ale to każda kobieta stała na pewno kiedyś w długiej kolejce do publicznej toalety – czy to w szkole, kinie, centrum handlowym, teatrze, na koncercie, meczu etc. Założę się też, że każda analizowała chociaż raz, jak to się dzieje, że te kolejki się tworzą. Ja to kiedyś przyjmowałam w sumie jako oczywistą oczywistość, naturalną część mojej rzeczywistości, a kończąc oglądać film w kinie, obliczałam, kiedy muszę wystartować do łazienki, żeby zdążyć przed tymi wszystkimi kobietami zebranymi w jednej kinowej sali. Temat toalet publicznych może wydawać się błahy, ale prawda jest taka, że jest on częścią dużo większego problemu, przy czym wynika z bardzo prostej zależności. Świat był i wciąż jest w ogromnej większości projektowany przez mężczyzn. Wiele współczesnych niedociągnięć w sferze publicznej wcale nie wynika z zamierzonego pomijania kobiet i ich potrzeb, a raczej z niewiedzy i braku dialogu, pytania kobiet o zdanie. Na szczęście i to się zmienia – również dzięki takim autorkom jak Perez – bo osoby identyfikujące się, jako kobiety, ale też i wszelkie mniejszości zaczynają nareszcie głośno artykułować swoje potrzeby. Wracając do samych toalet, to tutaj sprawa jest również, jakże by inaczej, regulowana przez polskie prawo. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie możemy przeczytać, że: 1. W budynku użyteczności publicznej i zakładu pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne. Jeżeli liczba osób w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na danej kondygnacji jest mniejsza od 10, dopuszcza się umieszczenie ustępu na najbliższej, wyższej lub niższej kondygnacji. 1a. Ustępów ogólnodostępnych, o których mowa w ust. 1, nie urządza się w budynku obsługi bankowej, handlu lub usług o powierzchni użytkowej do 100 m2 włącznie. 2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, w ustępach ogólnodostępnych powinna przypadać co najmniej jedna umywalka na 20 osób, co najmniej jedna miska ustępowa i jeden pisuar na 30 mężczyzn oraz jedna miska ustępowa na 20 kobiet, jeżeli przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy nie stanowią inaczej. W przypadku gdy w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi liczba osób jest mniejsza niż 10, dopuszcza się umieszczenie wspólnego ustępu dla kobiet i mężczyzn. Proste działanie matematyczne pokazuje, że tak naprawdę my kobiety wychodzimy na tym gorzej. Zrównajmy liczby tak, żeby mieć 60 mężczyzn i 60 kobiet. W takim rozrachunku mężczyźni otrzymują 4 „oczka”, a kobiety tylko 3. Śpieszę od razu z wyjaśnieniem słowa „oczko” w toalecie – jest to po prostu określenie na pisuar i sedes w języku architektów. Od razu wyjaśniam również, że nie chce tu i teraz odbierać prawa mężczyznom do toalet. Bardzo fajnie, że jest grupa osób na świecie, która nie marnuje połowy życia na staniu w kolejce, by załatwić swoje fizjologiczne potrzeby. Ale tu warto pochylić się na różnicami między płciami, które są naturalne, niepodważalne i nie mamy na nie wpływu. Natomiast argument, że kobiety „pudrują noski” w łazienkach i stąd ten problem może już naprawdę odejść w zapomnienie. I jeszcze jedno – feminizm to dążenie do równości, a nie zwalczanie mężczyzn. To zauważanie i przyjmowanie różnic między ludźmi. To dążenie do tego, aby minimalizować niedogodności z nich wynikające i wyrównywać szanse niezależnie od tożsamości płciowej. Dlaczego więc obecne rozwiązanie prawne jest krzywdzące dla osób korzystających z toalet oznaczonych kółkiem? Bo kobiecy pęcherz ma mniejszą pojemność niż męski, przez co mniej więcej dwa razy częściej korzystamy z łazienki. Mamy okres przez średnio 5 dni w miesiącu, co wiąże się nie tylko ze zmianami podpasek, tamponów, opróżnianiem kubeczkówe etc, ale innymi dolegliwościami „okołookresowymi”, kiedy dostęp do toalety i bieżącej wody jest szalenie istotny. Bo kobiety zachodzą w ciąże i częściej wtedy siusiają, bo po prostu dziecko uciska na pęcherz. Mamy też inną budowę cewki moczowej i dlatego jesteśmy narażone na znacznie częstsze choroby układu moczowego. Sama konstrukcja publicznych toalet też nam nie sprzyja, bo korzystanie z zabudowanej kabiny często wymaga niezłych umiejętności fizycznych. Osobiście mam jeszcze jeden zarzut, ponieważ życie przez kilka lat w Kopenhadze podniosło moje oczekiwania odnośnie standardu miejsc użyteczności publicznej. Chodzi o umywalki w kabinach, a nie przed wejściem. Ciężko o zachowanie odpowiedniej higieny, zwłaszcza podczas okresu, jeśli nie mamy dostępu do bieżącej wody przed/zaraz po zmianie np. kubeczka menstruacyjnego. Jedna z moich ulubionych osób na Instagramie Martyna M. Kaczmarek (zresztą inspiracja do tego tekstu @martynakaczmarek) tłumaczy jeszcze dwie bardzo ważne zależności co do toalet. Odejmując czynniki biologiczne zostaje nam równie ważny aspekt ról społecznych kobiet, które są niezauważalne i niedoceniane. Martyna słusznie alarmuje, że „kobiety częściej pełnią opiekę nad osobami schorowanymi i z niepełnosprawnościami – zarówno zawodowo, jak i rodzinnie. A także „biorą ok.96% urlopów rodzicielskich, a opieka nad dziećmi (do pewnego wieku) w miejscu publicznym wymaga również większej ilości czasu w toalecie”. Jaki z tego wniosek? Jak zwykle bardzo prosty, wręcz banalny. Edukujmy, rozmawiajmy i słuchajmy się wzajemnie, wyrażajmy głośno nasze potrzeby. Z różnicami wynikającymi z natury nie należy walczyć. Warto je poznawać, starać się rozumieć i akceptować, żeby móc w pełni wykorzystywać ich potencjał. Każda innowacja wynikająca z rozpoznania potrzeb pojedynczych grup wzmacnia je, ale też wpływa na życie całych społeczności. Udogodnienia nawet w małych sferach życia wpływają na kolejne, budując społeczeństwa otwarte i empatyczne. Ludzie, których potrzeby są rozumiane i realizowane czują się istotni, zauważeni, odzyskują godność. A tylko w takich warunkach możemy budować przestrzeń dla wszystkich. Mizogin: jak rozpoznać mężczyznę, który gardzi kobietami? Mizoginizm może się niektórym wydawać postawą z przeszłości. Niestety w XXI wieku wciąż mają miejsce mizoginiczne zachowanie i spotkać możemy mizogina na naszej drodze.
Ostatni rok wyjątkowo brutalnie wymusił na ogromnej większości z nas konfrontację ze stratą. I nie chodzi mi wyłącznie o bardzo częste przypadki utraty bliskich osób w wyniku śmierci z powodu bezlitosnego wirusa. Tracimy pracę, oszczędności, plany i ścieżki rozwoju. Jesteśmy pozbawieni i pozbawione możliwości wyboru, jak i z kim chcemy spędzać wolny czas, tracąc przy tym poczucie wolności i nadziei na zmianę. Mierzymy się z tyloma negatywnymi emocjami na raz, że bardzo często tracimy powoli siebie samych. A co z przyjaźnią?
Zamknięci i zamknięte w domach cierpimy na brak kontaktu z bliskimi - rodziną, przyjaciółmi, osobami z pracy. Z drugiej strony u niektórych wymuszone wycofanie się z życia społecznego skutkuje jeszcze bardziej pogłębionym zamknięciem w sobie i unikaniem jakichkolwiek kontaktów z innymi ludźmi. Sama straciłam potrzebę bycia w dużym gronie znajomych, odnalazłam przyjemność i spokój w spędzaniu czasu w domu, a myśl o tym, że miałabym się jednak z kimś spotkać, chociażby na dłuższy spacer, przeważnie napawa mnie niechęcią niż entuzjazmem. I tu zrodziło się w mojej głowie ostatnio pytanie o utratę przyjaźni i czynników, które na to wpływają. Bo jak to się dzieje, że niekiedy najbliższe nam osoby na świecie nagle stają się obojętne, obce, a czasami wręcz znikają z naszego życia? Kilka lat temu zmarła żona mojego dalekiego znajomego. Nie znałam jej, ale ze względu na wspólne towarzystwo mniej więcej wiedziałam, jakie były okoliczności śmierci. Wszyscy skupiali się na oczywistej tragedii przedwczesnego odejścia w wyniku ciężkiej choroby, jej młodego wieku, cierpieniu rodziców i męża. A mnie w tym wszystkim uderzył fakt utraty przyjaciółki. Pomyślałam o jej najbliższych przyjaciółkach i niewyobrażalnej pustce, jaką musiały odczuwać. Do tej pory nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego uczucia – niemożności zobaczenia przyjaciela - raz na zawsze. Myśl o tym zdarzeniu wróciła do mnie ostatnio, kiedy myślałam o relacjach w kontekście koronawirusa i lockdownu. Absolutnie nie porównuję śmierci z rozluźnianiem więzów międzyludzkich, które mimo wszystko (prawie) zawsze można starać się odbudować. Widzę jednak wspólny mianownik, bo wciąż w grę wchodzi tak delikatna i trudna sztuka budowania oraz pielęgnowania przyjaźń i jej straty, która potrafi być wręcz granicznym przeżyciem. Zresztą w ogóle mam ważnienie, że jak o miłości mówimy dużo i często – jest uczuciem opisywanym wszędzie i na wszelkie sposoby, odmieniana przez wszystkie przypadki – tak przyjaźń to zjawisko do pewnego stopnia „nieopisywalne” i ulotne. Ogromnie trudno o drugą osobę, którą można szczerze nazwać przyjacielem czy przyjaciółką. Zresztą dla każdego przyjaźń znaczy zupełnie coś innego, ale chyba każdy się zgodzi, że prawdziwej bratniej lub siostrzanej duszy można szukać czasem nawet całe życie. #ROKCZUŁOŚCI: Czule o umieraniu Jest to specyficzna relacja, która w wyjątkowym stopniu ewoluuje i zmienia się, a na jej wygląd wpływ ma ogromnie wiele czynników. Zresztą im człowiek jest starszy, tym zazwyczaj bardziej ogranicza liczbę osób, z którymi utrzymuje kontakt. Wiek determinuje nasze zaangażowanie oraz potrzeby, które mamy względem relacji, jak i samej osoby, z którą ją tworzymy. Zastanawia mnie to, czy utrata niektórych przyjaciół to nieodzowny, wręcz naturalny element dojrzewania? Czy nie jest tak, że aby się rozwijać to musimy odpuszczać pewne relacje i pozwalać im przeminąć, nawet jeśli są dla nas na pewnym etapie życia najważniejsze? Myślę, że obecnie mocno czynnikiem wpływającym (raczej głównie negatywnie) na nasze przyjaźnie jest już wyżej wspomniany koronawirus i konieczność izolowania się. Można zapytać, jak bardzo wartościowa jest przyjaźń, skoro może na nią wpłynąć choroba, ale mam poczucie, że sytuacja jest bardziej złożona. Może ten moment wyciszenia, ograniczenia kontaktów daje możliwość zrozumienia i przeanalizowania relacji, dostrzeżenia, że z niektórymi ludźmi po prostu do siebie nie pasujemy? Że to, co nas łączyło, było oparte jedynie na wspólnych imprezach i siedzeniu w knajpach, bez żadnej pogłębionej więzi emocjonalno-duchowej? Mnie do tego wszystkiego uderza również to, jak ludzie z mojego bliskiego otoczenia reagują na niektóre wydarzenia z życia codziennego w odniesieniu do epidemii. O polityce nie będę nawet wspominać, bo bez większego bólu usuwam ze swojego życia osoby, z którymi politycznie mi nie po drodze – za bardzo cenię sobie spokój we własnej głowie i czystą atmosferę wokół siebie. Niesamowicie mnie jednak wkurza luźne czy też lekceważące podejście niektórych bliskich mi osób do np. imprez masowych organizowanych w tajemnicy i myślę, że nie jestem odosobniona w takim myśleniu. Całe szczęście dostrzegam różnicę w podejściu do utraty bliskiej relacji, którą wraz z wiekiem przyjmuję z większą pokorą, dystansem i zrozumieniem. Ale, czy jeżeli pożegnanie z przyjacielem przyszło za łatwo, to znaczy, że nie było to prawdziwe, mocne i wartościowe uczucie? Ludzie przychodzą i odchodzą, niekiedy pozostawiając po sobie ogromną pustkę, ból, smutek i żal. Są też tacy, z którymi mimo odejścia łączą nas wyłącznie pozytywne uczucia. Niektóre relacje dlatego są tak ważne, bo istnieją tylko na chwilę, nie tracąc przy tym na znaczeniu. Najważniejsze to nie przegapić tej szansy i być uważnym, bo nigdy nie wiadomo, kiedy poznamy naszą bratnią/siostrzaną duszę.
Czy faktycznie żyjemy w ciałopozytywnych czasach i czule traktujemy siebie, jesteśmy na ścieżce samooakceptacji? Jak wygląda nasz stosunek do siebie samych w trudnych pandemicznych czasach?
Miałam napisać tekst o tym, czemu w pandemii wracamy nawet po klika razy do starych, znanych i lubianych przez nas filmów czy seriali. Podobno dzieje się tak głównie ze względu na poczucie bezpieczeństwa oraz przyjemności z powrotu do czasów sprzed COVID-19. Moje myślenie skręciło jednak w zupełnie inną stronę, chociaż może nie zupełnie, bo zaczęłam myśleć o relacji z ciałem w kontekście choroby, zmiany wyglądu i dalej zbliżającego się lata. Trzeba przyznać, że siedzenie w domu związane z pandemią, mniej aktywności na świeżym powietrzu, zamknięte obiekty sportowe, stres i obniżenie nastroju nie służą najlepiej naszej kondycji i ogólnej samoakceptacji. Ostatnio poruszyła mnie rozmowa z moją przyjaciółką – wspaniałą, mądrą, ambitną, przepiękną dziewczyną – o zmianach, jakie zaszły w naszych ciałach na przestrzeni ostatnich lat. Rozmowa zakończyła się prostą konkluzją, że niestety nie mamy już 20 lat i wszystko, co zjemy, gdzieś nam się odkłada, a jeden kieliszek wina to już i tak za dużo. Później pojawił się temat zbliżających się wakacji i oczywiście kostiumów kąpielowych. I od tego momentu mam w głowie istne gwiezdne wojny. Nie mogę przestać myśleć o tym, że z jednej strony ludzie, którymi otaczam się w codziennym moim życiu, których obserwuje na Instagramie, którzy mnie inspirują i często skłaniają do refleksji – większość z nich mówi z uznaniem o ciałopozytywności, a z drugiej strony wszyscy jesteśmy przerażeni na samą myśl o naszych ciałach i pokazaniu ich bez ubrania. To się też oczywiście przekłada na temat szeroko pojętej seksualności, ale teraz nie o tym. Żeby nie było, że jestem hipokrytką, bo te teksty czytają moi bliscy – ja sama mam problem z moim ciałem, miewam lepsze i gorsze dni, mówię głośno, że utyłam i powinnam coś z tym ciałem zrobić, ale… Zmiana myślenia o ciele i relacji z nim jest mi bardzo bliska. Wiele lat zajęło mi dostrzeżenie, że moje ciało i to jak ono wygląda mnie nie definiuje. Ogromnie dużo dał mi czas, kiedy mieszkałam w Danii. Duńczycy, a w szczególności Dunki, mają w sobie niesamowite pokłady zrozumienia i akceptacji dla swoich ciał. Oczywiście, są osoby, które mocno ingerują w swój wygląd, ale wszystko jest dla ludzi, więc czemu nie. Mnie natomiast w Duńczykach i Dunkach absolutnie porwała ich swoboda, naturalność, akceptacja różnic, zmian jakie zachodzą w ciałach, swoboda w mówieniu o seksie, w odczuwaniu przyjemności i kontakt z naturą. Dzięki życiu w Kopenhadze dałam sobie przyzwolenie na bycie sobą. Okazałam sobie szacunek, wdzięczność i czułość, na które nigdy wcześniej nie mogłam się zdobyć. Wróciłam po 2 latach do Warszawy i moje nastawienie od razu uległo zmianie. Na szczęście nie całkowicie, bo nadal mam w sobie tą pewność siebie i akceptację. Boli mnie natomiast to, jak bliskie mi osoby mówią o sobie w negatywny sposób. Staram się to wyłapywać i na te tematy rozmawiać, bo mam ochotę płakać i krzyczeć za każdym razem, jak słyszę „no, niby wszystko okej, ale jestem gruba”, „jestem na pudełkach, ale nie widzę różnicy”, „nie mogę zjeść tej pizzy, bo za dużo już dzisiaj zjadłam” etc. Mi też się to zdarza, zresztą chyba nie ma osoby, która byłaby w pełni zadowolona z tego, jak wygląda. Czemu jednak, zwłaszcza w tak trudnym dla nas wszystkich czasie, nie zaczniemy uczyć się empatii w stosunku do nas samych? Czuła dla siebie, czuła na siebie Czułość. Czułości do siebie samych. „Tego się nie wygugluje, trzeba się ze sobą dogadać, meblować codzienność tak, żeby to nam smakowała, stawać po swojej stronie” – mówi Natalia de Barbaro, psycholożka, autorka bestsellerowej książki „Czuła przewodniczka” i warsztatów dla kobiet „Własny pokój”. Tyle się mówi teraz o tym, że świat zwolnił, zmieniamy naszą codzienność w duchu slow life, wybieramy hodowane lokalnie produkty spożywcze, rezygnujemy z mięsa, zwracamy się ku naturalnym kosmetykom, przyklaskujemy minimalizmowi, jesteśmy coraz bardziej świadomi i świadome, jak nasze działania wpływają na planetę. I niby za tym wszystkim idzie zmiana podejścia do nas samych, ale cały czas mam wrażenie, że gdzieś temat akceptacji naszych ciał nam ucieka. Lata wychowywania w duchu „chude jest piękne” odbijają nam się czkawką. Sama staram się żyć zgodnie z zasadą, że nie oceniam, jak ktoś się prezentuje, bo to zwyczajnie nie moja sprawa, ale muszę przyznać, że i mi to czasami nie wychodzi, za co bardzo przepraszam. Zdarza się, że usłyszę w swojej głowie myśl – „oj, ale się zaniedbała”, „czy ja też tak wyglądam? Chyba mogłaby schudnąć”. Walczę z takim ocenianiem (z powodzeniem!), chociaż uważam, że naprawdę krytyczna, to i tak jestem najbardziej sama w stosunku do siebie. Kiedyś nie przepadałam za tym, jak wyglądałam, mimo że byłam szczuplejsza, niż jestem teraz. Ale to wynikało nie z samej relacji z ciałem, co właściwie z brakiem tej relacji i poczuciem absolutnej niepewności. Dużo się musiało zadziać w moim życiu, ale nareszcie wiem, że to, jak moje ciało wygląda, nie jest najważniejsze. Oczywiście, zdarzają się gorsze dni, kiedy siedzę w dresie i jęczę, że powinnam schudnąć, bo lockdown mnie nie oszczędził, ale na koniec dnia w sumie mam to w nosie. Jestem zdrowa, silna, jestem szczęśliwa, a to wynika przede wszystkim z ułożenia sobie wielu tematów w głowie i zrozumienia, że moje ciało mnie nie definiuje. I tu wracam do ciałopozytywności, którą można sprowadzić po prostu do akceptacji swojego ciała. Nie musimy go absolutnie kochać. Nie chodzi też o to, żeby na siłę lubić te części, które po prostu nam się nie podobają. Możemy chcieć coś zmienić chirurgicznie, możemy wylewać siódme poty na siłowni, ale też możemy nie robić nic i czuć się z tym dobrze. Chodzi o to, żeby być dla siebie wyrozumiałą i dobrą, delikatną i czułą. Jak niewielu/niewiele z nas świadomie podchodzi do swoich potrzeb? Jak nieliczni ze zrozumieniem patrzą na siebie i dają sobie czas oraz przestrzeń na pracę z głową i ciałem? Każde ciało jest inne, niektóre są chudsze, inne grubsze, z cellulitem, fałdką, ale i wieloma fałdkami, z gładką skóra i taką z bliznami, rozstępami, piegami etc. Ale każde ciało potrzebuje czułości. Wspaniale, że w mediach coraz częściej pokazywane są różne sylwetki, a dyskusja o różnościach wybrzmiewa coraz głośniej. Ciało idealne nie istnieje, a katowanie się i karanie za to, że daleko nam do „ideału” nie powinno mieć miejsca. Skończmy z opresyjnym promowaniem nierealnym kanonów piękna. Ogromnie boli mnie, kiedy słyszę „nawet lubię swoje ciało, ale ja to bym się w kostiumie teraz nie pokazała”. Ileż my czasu i energii marnujemy na myślenie o jedzeniu, niejedzeniu, co nam wolno, czego nie, kiedy coś zjeść i gdzie się to nam odłoży. Zwłaszcza teraz nasze życie jest wystarczająco trudne i jak widać bardzo kruche. Nie dodawajmy sobie niepotrzebnie kolejnych zmartwień i powodów do frustracji. Zacznijmy być dla siebie dobre i dobrzy.
Dziewczyny, które robią tatuaże. Czyli nasze ulubione polskie tatuatorki
Jeśli zastanawiasz się nad tatuażem i tym, kto mógłby dla ciebie go wykonać, to polecamy utalentowane polskie tatuatorki, które wyróżniają się swoim niepowtarzalnym stylem.
W tym artykule: Joanna Mudrowska / @jmudrowska.tattoo Hanna / @hanabanaanaa Ładnie / @lad.nie Kulka Poke / @kulkapoke Zuza OK / @zuzaok Karolina Kulesza / @ruda.rudowa Leć Motylku / @lec_motylku Hanna Manna / @hanna_manna_tatu Ostatnie badanie dotyczące tatuaży – kto je sobie robi i jaki mamy do nich stosunek jako społeczeństwo – zostało przeprowadzone przez GUS w 2017 roku i wynikało z niego, że (na tamten moment) 8% Polaków ma chociaż jeden tatuaż. Statystycznie, tatuujące się osoby to częściej byli młodzi mężczyźni niż kobiety, zamieszkujący średniej wielkości miasta i raczej mniej wykształceni. Niestety zaktualizowanych badań na próżno szukać, ale nie ulega wątpliwości, że na przestrzeni ostatnich kilku lat wiele się w tym temacie zmieniło. Widać to nie tylko na ulicach (przepraszam, ale zwłaszcza w dobie pandemii nie mam za dużego pola do obserwacji, więc opieram się jedynie na warszawskich ulicach), ale przede wszystkim na Instagramie. Mam wrażenie, że tatuaże są absolutnie wszędzie – małe, duże, kolorowe, napisy, grafiki, totalnie abstrakcyjne rysunki i takie, które wyglądają jakby narysowano je z nudów długopisem na skórze podczas lekcji. Małe dzieła sztuki, które dla niektórych mają ważne znaczenie symboliczne, a dla innych stanowią wyłącznie ozdobną funkcje. Dzięki tatuażom wyrażamy siebie, wracamy do swoich wspomnień, czy ważnych miejsc, upamiętniamy bliskie nam osoby, a bardzo często budujemy dzięki nim pewność siebie. Na skórze możemy zachować niemal wszystko, na co mamy ochotę, ale naprawdę warto przemyśleć co, a przede wszystkim kto miałby nam ten tatuaż zrobić. Większość tatuatorów i tatuatorek ma swój niepowtarzalny styl, dlatego bardzo ważne jest zrobienie researchu, do kogo się udać. Tym razem chciałabym przedstawić wam kilka dziewczyn, których pracę naprawdę warto poznać, jeśli planujecie rysunki na skórze. A jeśli jeszcze o tym nie myślicie to uwaga – może się to za chwilę zmienić. Joanna Mudrowska / @jmudrowska.tattoo Asię i jej twórczość znam już parę lat – pierwszy raz spotkałyśmy się przy okazji współpracy z magazynem G’rls ROOM. Na ścianie w mojej sypialni mam plakat jej autorstwa, a na ciele wspaniały tatuaż, który specjalnie dla mnie zrobiła, łącząc moją miłość do Warszawy i Kopenhagi - obdarowała mnie przepiękną syrenką. Asia o swojej twórczości mówi, że „odkrywa kobiecość za pomocą linii”. Jej styl charakteryzują niedopowiedzenia, delikatna kreska oraz kontrast czerni i bieli. Każda nakreślona przez Asię kobieca postać wyrażona jest przez poszukiwanie formy skupione wokół minimalizmu oraz nieoczywistych kształtów, dając przy tym mnogość interpretacji. Tatuaże Asi są niezwykle delikatne i intymne, często kształtem idealnie wpasowane w miejsce na ciele, jakby były absolutnie naturalne, od zawsze w danym miejscu. Asia czerpie inspiracje z „kontaktów międzyludzkich, miłości, tęsknoty i emocji”, a jak sama przyznaje jej twórczość często oddaje przeżywane nastroje i stany umysłu. Hanna / @hanabanaanaa Tatuaże Hanny urzekają delikatnością i minimalizmem w imię zasady „less is more”. Pracuje wyłącznie cienkimi igłami, dzięki czemu jej projekty są niewiarygodnie subtelne. Każdy najmniejszy szczegół jest dopracowany do perfekcji. Na Instagramie @hanabanaanaa przeważają motywy roślinne i kosmiczne – autorka przyznaje, że inspiruje się wszystkim, co ją otacza. Sama pierwszy tatuaż zrobiła sobie w wieku 17 lat, a 3 lata temu wykorzystała okazję, rzuciła wszystko i miłość do tatuaży przerodziła się w zawód. Ostatnio na mapie Warszawy pojawiła się nowa pracownia tatuażu T’attelier, założona przez Hanię, gdzie możecie umówić się do niej na wymarzoną dziarę. Ładnie / @lad.nie Ładnie to tatuatorka, której droga wiodła przez Wrocław i Francję, żeby na stałe zamieszkać i tworzyć w Berlinie. Studiowała na ASP, co dało jej możliwość eksperymentowania z różnymi dziedzinami sztuki, a sztuka robienia tatuaży była kolejnym krokiem w rozwijaniu swoich manualnych zdolności. Sama przyznaje, że „malarstwo na skórze ze względu na różnorodność daje dodatkowe wyzwania”, a z jej IG widać, że był to bardzo dobry krok. Projekty Ładnie są niezwykle radosne, kolorowe i pełne humoru, a inspiracje autorka czerpie z życia codziennego, surrealizmu i pop artu. Jeśli zechcecie zrobić sobie jakiś wariacki projekt u Ładnie, to nie martwcie się, bo regularnie macie na to szanse na różnych Guest Spotach w Polsce – koniecznie obserwujcie jej IG, gdzie ogłasza miejsca kolejnych spotkań. Kulka Poke / @kulkapoke Natalia zaczęła tatuować „z chęci zwiększenia w swoim życiu działań manualnych, a zmniejszenia czasu spędzanego przed monitorem”. Tworzy metodą handpoke, która daje jej możliwość dopracowywania najdrobniejszych szczegółów. Ta precyzja wydaje się wręcz nierealna widząc, jak niewielkie dzieła sztuki tworzy na skórze. Jej projekty charakteryzują się niezwykłą dbałością o detale z wykorzystaniem jedynie czarnego tuszu. Natalia oprócz robienia tatuaży również, a może przede wszystkim (!) rysuje – stąd może wynikać to, że wszystkie projekty tworzy za pomocą ołówka i szkicownika, a nie na tablecie. Co sobie ogromnie ceni w tatuowaniu? Przede wszystkim kontakt z ludźmi i długie rozmowy podczas sesji handpoke. I „ten wyrzut serotoniny na widok kogoś, kto się cieszy z nowego tatuażu spod jej ręki”. Zuza OK / @zuzaok Zuza OK jest znana nie tylko z robienia tatuaży, ale także z bycia dj-ką i częścią kolektywu @internationalgirls.dj. Sama przyznaje, że tatuować zaczęła troszkę przez przypadek, ale dzięki swoim umiejętnościom plastycznym i zainteresowaniom ma w pełni satysfakcję z kierunku, który obrała. Od zawsze rysowała, malowała, robiła kolaże, żeby w końcu pójść na grafikę na ASP. Tatuaże Zuzy charakteryzują się delikatną kreską i minimalizmem, przy czym są wyraziste i bardzo charakterne. Co ciekawe sama artystka przyznaje, że wciąż szuka siebie w kontekście swojej twórczości. Inspiruje się wszystkim, co ją otacza, przy czym uważa, że „ciało ludzkie samo w sobie jest bardzo inspirujące”. Karolina Kulesza / @ruda.rudowa Prace Karoliny są naprawdę wyjątkowe ze względu na aspekty graficzne. Elementem wspólnym dla większości projektów Rudej są kobiece sylwetki przeplatające się z elementami zaczerpniętymi ze starych fotografii, natury i sztuki (często antycznej). Artystka pracuje techniką dotwork, skupiając się głównie na czerni i szarościach, chociaż niektóre jej projekty wyróżniają kontrastujące, kolorowe akcenty. Twórczość Karoliny cechuje się sztuką łączenia bardzo drobnych i realistycznych elementów, które przełamuje liniowymi dodatkami czy wzorami geometrycznymi. Na jej twórczość wpływ wywarli artyści tj. Helmut Newton, Egon Schiele i Malcolm T. Liepke. Leć Motylku / @lec_motylku Za Leć Motylku kryje się rysowniczka Julka z Poznania, której przygoda z tatuażami zaczęła się od osób obserwujących jej konto IG @buszki_. Sporo osób pisało do niej, wyrażając chęć wytatuowania sobie któregoś z jej rysunków na ciele. I tak naturalnym sposobem, jak sama przyznaje, zorientowała się, że „zupełnie przypadkiem tworzyła praktycznie gotowe wzory na tatuaże”. Rysunki Julki są kolorowe, urocze, niektóre jakby naszkicowane dosłownie przed chwilą, nieograniczone wyobraźnią, z poczuciem humoru i dystansem do świata. Wywołują uśmiech na twarzy, ale często ich przekaz jest przewrotny i emocjonalny. Autorka inspiruje się „własnymi przeżyciami i obserwacjami na temat świata, a także pracami innych tatuażystów i ilustratorów, takich jak David Shrigley, Woozy Machine czy Bolesław Chromry”. Hanna Manna / @hanna_manna_tatu Hanna Manna tatuowaniem zajmuje się od 2018 roku, chociaż prawie całe swoje życie jest związana ze sztuką i rysowaniem. Najpierw uczęszczała do szkoły plastycznej, potem studiowała grafikę na warszawskiej ASP. Ludzka skóra stała się dla niej więc kolejnym nośnikiem twórczości. Dla Hani „tatuaż jest bardzo ciało-pozytywnym zjawiskiem. Jest to sztuka, która pomaga ludziom czuć się lepiej i bardziej we własnym ciele”. Jej tatuaże można rozpoznać po motywach roślinnych, abstrakcyjnych i zwierzęcych - zwłaszcza owadach. Wykonane są w czerni i skali szarości z charakterystycznym dla niej graficznym akcentem kolorystycznym. Autorka lubi, kiedy tatuaż jest duży, a motyw współpracuje z ciałem, „porusza się z nim, owija, zmienia się, jest jego częścią”. Najpiękniejsze tatuaże gwiazd Bierzemy pod lupę tatuaże gwiazd. Jakie wzory ozdabiają ciała osób znanych ze świata sztuki, sportu, mody czy show-biznesu? Jakie historie się za nimi kryją? Zobaczcie zdjęcia.
Toksyczne związki, stereotypy płciowe, czyli ciemna strona naszych ulubionych komedii romantycznych
Chciałoby się powiedzieć: śmiech przez łzy. Czyli o tym, jak bardzo komedie romantyczne i tym podobne produkcje robią nam źle.
W tym artykule: „Pokojówka na Manhattanie” „Pretty Woman” „To właśnie miłość” „Dziennik Bridget Jones” „Seks w wielkim mieście” Na wstępie zacznę od tego, że sama filmy romantyczne kocham, najczęściej wracam do tak zwanych „klasyków” i zawsze na nich płaczę, co zazwyczaj spotyka się z absolutnym niezrozumieniem ze strony mojego bliskiego otoczenia. Na szczęście im jestem starsza, tym jednak mądrzejsza i zdecydowanie bardziej krytyczna. Dlatego w tym tekście chciałabym się rozprawić z paroma tytułami, które wydają mi się wyjątkowo szkodliwe. W końcu wszystko, co czytamy, oglądamy, czego słuchamy kształtuje nas jako ludzi i istoty społeczne. Popkultura wpływa na nasz obraz świata i sposób jego interpretacji. To, jakie tworzymy relacje z innymi, czy to w rodzinie, przyjaźni, czy miłości jest również pochodną tych doświadczeń. Specjalnie nie chcę nawet zaczynać od filmów Disneya, na których wychowało się całe moje pokolenie. Z jednej strony mam do tych bajek ogromny sentyment i z nieukrywaną przyjemnością zdarza mi się do niektórych wracać, ale mimo to nie jestem w stanie uwierzyć, jak bardzo są szkodliwe. Toksyczne relacje z rodzicami, przekraczanie granic, przedmiotowe traktowanie, wybitnie powierzchowne ocenianie innych, utrwalanie stereotypów biednej i nieporadnej kobiety, która musi być ratowana przez silnego i dzielnego mężczyznę, ambicje zatrzymujące się na znalezieniu męża, kreowanie nierzeczywistych kanonów piękna, brak komunikacji między bohaterami i tworzenie absolutnie niezrozumiałych dla mnie relacji damsko-męskich opartych na niczym. Oczywiście wiem, że powstaje coraz więcej filmów fabularnych na podstawie klasycznych bajek Disneya. Mimo że historie są odświeżane tak, aby dopasować je do obecnych realiów i standardów, rozbudowuje się postaci i dodaje im charakteru, to wciąż coś mi bardzo w nich nie gra. W tym miejscu jednak zostawiam ten temat, by rozprawić się na dobre z paroma wyjątkowo toksycznymi (w mojej ocenie!) komediami romantycznymi. Jest bowiem kilka takich, z którymi mam trudne relacje, bo mimo absolutnego prania mózgu, jakie mi robią, wracam do nich raz na jakiś czas i oczom, i uszom nie wierze… „Pokojówka na Manhattanie” Czyli współczesna bajka o Kopciuszku. Jennifer Lopez gra samotną matkę, która nie może liczyć na wsparcie ojca swojego dziecka. Własnej matki zresztą też nie. Pracuje jako pokojówka w drogim nowojorskim hotelu i jest przekonana, że w jej życiu nie wydarzy się już absolutnie nic ekscytującego. Traf chce, że na jej drodze pojawia się znany i bogaty polityk Chris Marshall. A więc mamy pozornie bardzo przyjemną, klasyczną historię – kobieta poznaje mężczyznę i czeka ich happy end. Tyle że w tym filmie nic się nie zgadza od samego początku. Zaczynając od tego, że już z założenia ten film utrwala stereotypy na tle rasowym. Główna bohaterka jest Latynoską, mieszka na Bronxie, żyje skromnie i z góry zakłada (przynajmniej na początku opowieści), że ze względu na swoje korzenie nie ma szans na lepsze życie. Zresztą także w hotelu większość pracujących z nią osób, oczywiście tych na najniższych stanowiskach, to Latynosi lub Afroamerykanie. View oEmbed on the source website A kogo mamy po drugiej stronie? Bogatego, przystojnego, oczywiście białego, polityka i konserwatystę w dodatku z amerykańskiego domu „z tradycjami”. Jak więc dochodzi do zapoznania? Pierwsze, nic nieznaczące spotkanie odbywa się w łazience, którą Marisa sprząta. Oczywiście moment jest nieco niezręczny, stąd może absolutne zaćmienie męskiego bohatera, kiedy dochodzi do spotkania numer dwa. Wtedy to główna bohaterka przyodziana w komplet od Dolce&Gabana idealnie wpisuje się w świat polityka. Lopez wygląda pięknie, elegancko i bogato, więc jest godna zapamiętania, spaceru i rozmowy. Najgorszym punktem tego filmu jest chyba jednak bal charytatywny, przygotowania do niego i wspólna noc dwójki kochanków. Ona ukrywa to, kim jest, jego to w sumie i tak średnio interesuje, a na koniec to ona traci pracę i reputację, bo po prostu przespała się nie z tym facetem, z którym powinna. Czyli klasycznie mamy zaangażowane dwie osoby, ale na koniec to i tak kobieta jest rozwiązła i powinna ponieś karę. Do tego przez cały film mamy może 4 dialogi tej pary, a całe ich uczucie zbudowane jest jedynie na wyobrażeniach o drugiej osobie. Ciężki przypadek, tylko dla widzów o mocnych nerwach. „Pretty Woman” Ten film absolutnie kocham za Richarda Gere’a. On był, jest i będzie moją wielką ekranową miłością, ale prawda jest taka, że Pretty Woman jak mało który film po prostu ogłupia. To niby lekka, ładna i momentami zabawna bajka, ale nie da się jej oglądać po latach bez odpowiedniej krytyki. Zacznijmy od tego, że główna bohaterka para się pracą seksualną, czyli jest z „marginesu”, ma problemy finansowe i brak perspektyw. Z jej wypowiedzi i zachowań wyłania się obraz zagubionej i samotnej młodej kobiety, która nie wie, kim jest. W „odnalezieniu siebie”, a właściwie stworzeniu na nowo ma pomóc złota karta kredytowa i zakupy w butikach przy Rodeo Drive. Nie ma znaczenia, jaka naprawdę jest Vivian, co lubi i czego pragnie. Chodzi o to, żeby wpasowała się w świat partnera i godnie go reprezentowała, kiedy pojawia się u jego boku. Mamy więc znowu ten sam motyw bohaterki, która czeka na swojego wybawcę i „księcia na białym koniu”. W tym filmie zresztą wprost jest to powiedziane, a finałowa scena jest urzeczywistnieniem tych fantazji. Edward podjeżdża białą limuzyną pod dom Vivian, wymachując parasolem i kwiatami, co jak rozumiem ma symbolizować miecz. Prawdziwy bohater na miarę XXI wieku – gruby portfel, garnitur, drogi samochód i bukiet różyczek. Czego chcieć więcej? Okazuje się jednak, że Vivian pragnie zmiany i zerwania ze swoim dotychczasowym zawodem. Oznajmia przyjaciółce, że wyjeżdża z Hollywood w celu rozpoczęcie studiów. I tutaj właśnie wkracza ukochany, który po przemyśleniu sprawy uznał, że nie pozwoli Vivian odejść. Widz natomiast pozostaje z otwartym pytaniem, co dzieje się po finałowym pocałunku. Niestety, mam przeczucia, że gdyby scenariusz przewidywał ciąg dalszy historii, to moglibyśmy nie doczekać się rozdania dyplomów na uczelni. View oEmbed on the source website „To właśnie miłość” Ten film to jest naprawdę ciężki temat. Wiadomo, że nie ma świąt bez Christmas is All Around, tańczącego Hugh Granta i Rowana Atkinsona pakującego prezenty. Naprawdę uwielbiam ten obraz, ale i tutaj z biegiem lat nazbierało się sporo ALE (chociaż nie zgadzam się ze wszystkimi słowami krytyki). Zacznijmy od tego, że w Love Actually kobiece postaci właściwie nie mają za dużego znaczenia i zasadniczo mogą się nie odzywać. Przykład Aurelii i Jamie’go pokazuje, że najbardziej atrakcyjna kobieta to taka, która sprząta, gotuje, ładnie wygląda, a do tego siedzi cicho. Dalej mamy bohaterkę graną przez Keira’ę Knightley i konia z rzędem temu, kto pamięta jej imię. Wiemy o niej jedynie, że bierze ślub i na fali świątecznych uniesień najlepszy przyjaciel jej męża wyznaje jej miłość. Najbardziej rozbrajające w tej historii jest to, że facet z nią nie rozmawia. Nie jest w stanie wydusić z siebie pełnego zdania w jej obecności, więc miłość wyznaje jej na kartonie. Zawsze myślałam, że jest to urocze, ale jak się nad tym głębiej zastanowić, to jest to po prostu creepy. Tak samo jak idealizowanie drugiej osoby, której się nie zna. Następnie mamy Natalie – pracownicę biura premiera, której przypadek akurat jest nieco bardziej złożony. Po pierwsze aktorka wcielająca się w jej rolę ma figurę nieco odbiegającą od hollywoodzkiej normy. Temat „pełniejszych” kształtów jest więc poruszany w każdej scenie z jej udziałem. Bohaterka musi konfrontować się z żartami i komentarzami na swój temat, a i sama w pewien sposób poddaje się samokrytyce, przyznając, że z powodu swoich ud nie ma partnera. Do tego dochodzi epizod z prezydentem Stanów Zjednoczonych. Rozumiem, że Granta mogło zaboleć serduszko, kiedy zobaczył innego faceta przystawiającego się do jego ukochanej. Ale, na Boga! Czemu z nią nie porozmawiał i nie zapytał o sytuację, jak naprawdę wyglądała, tylko od razu się od niej odciął i „za karę” przeniósł do innego działu? No dlatego, że z góry założył, jaka jest prawda i nawet nie pomyślał, że jej słowa mogłyby mieć jakiekolwiek znaczenie. Ważne, że dowiódł swojej męskości podczas konferencji i kraj go pokochał. Na koniec jest jeszcze historia małżeństwa Karen i Harry’ego, który wdaje się w klasyczny, biurowy romans z sekretarką Mią. Film nie odpowiada dosłownie na pytanie, czy po wyjściu na jaw zdrady ich związek przetrwał. Wielu fanów filmu uważało, że para pozostała ze sobą ze względu na dzieci. Takie rozwiązanie sugerowali również twórcy scenariusza. Ja wolę jednak myśleć, że chociaż jedna kobieca bohaterka w tym filmie miała charakter, postawiła siebie na pierwszym miejscu i zostawiła niewiernego męża. View oEmbed on the source website „Dziennik Bridget Jones” Kolejna obowiązkowa pozycja na liście niepoprawnych romantyczek, singielek i wszystkich tych, którzy i które wierzą w happy end bez względu na wszystko. Wszyscy znamy Bridget Jones, jej kompleksy, lęki i zmagania. Zacznijmy od absurdu, jakim jest powracający temat jej ciała. Nie dość, że ta kobieta wygląda absolutnie normalnie, jak większość z nas, to została wykreowana na postać, która nie znajdzie szczęścia, jeśli nie schudnie. Do tego jest rozdarta uczuciowo między dwóch mężczyzn, z których tak naprawdę żaden nie jest dla niej odpowiedni. Pierwszy to Daniel Cleaver, szef Bridget. Wiem, że finalnie ją oszukał i zranił, ale z nim przynajmniej miała trochę zabawy i niezły seks. Wchodząc w relację z Danielem, była świadoma, że jest typem średnio godnym zaufania i podrywaczem. Absolutnie go nie usprawiedliwiam, ale finał tej historii naprawdę nie powinien nikogo dziwić. Drugi bohater to Marc Darcy. Niby uroczy facet, do tego wykształcony i bardzo przystojny, ale od samego patrzenia na niego można mieć uczucie dyskomfortu. On również niespecjalnie rozmawiał z Bridget, właściwie to jej chyba nawet nie znał i nie chciał poznać. Do tego sama Bridget (co prawda już w 3. części) przyznaje w liście, że zawsze czuła się samotna i niekochana, nawet kiedy była z nim w stałym związku. Darcy zawsze stawiał pracę na pierwszym miejscu, nie dając jej poczucia bezpieczeństwa i świadomości, że jest ważną postacią w jego życiu. Właściwie to nie mam pojęcia, dlaczego ona go kochała. View oEmbed on the source website „Seks w wielkim mieście” To jest mój absolutny faworyt w kategorii „głupotki”. Jestem przy tym osobą, która na pamięć zna znaczną większość odcinków serialu. Wydaje mi się jednak, że przez to mam pełne prawo do krytyki tego „dzieła”. Bez dwóch zdań SATC zrewolucjonizował myślenie kobiet o seksie i związkach, a co najistotniejsze zmienił myślenie o samych kobietach. Scenarzyści poruszali tematy, które wcześniej raczej nie były szerzej omawiane, a kobiety wreszcie pokazano jako te, które: a) mają potrzeby seksualne b) chcą uprawiać seks tylko dla przyjemności c) zależy im na karierze i rozwoju d) niekoniecznie potrzebują do szczęścia męża i dzieci etc. A przynajmniej tak było na początku, bo kolejne sezony nie dość, że zaczęły skupiać się wyłączenie na losach Carrie, traktując inne postaci jako jej absolutne tło, to jeszcze jej obsesja na punkcie znalezienia miłości przyćmiła wszystko inne. Główna bohaterka z kobiety wyzwolonej i niezależnej stała się kolejną postacią, która nie umie funkcjonować bez faceta i nie wyobraża sobie życia bez niego. Nie twierdzę, że pragnienie miłości i związku jest złe. Ale sposób, w jaki przedstawiono próby budowania relacji w wykonaniu Carrie (chociaż Charlotte też jest trudnym przypadkiem) jest dla mnie niezrozumiały. Wisienką na torcie jest jej wyjazd do Paryża za facetem (!!!), kiedy poświęca całe swoje dotychczasowe życie, ukochane miasto, przyjaciółki i pracę tylko dlatego, że ten facet po prostu jest. Co z tego, że on jej nie dostrzega, nie rozumie, nie dba o nią (nie mówię o drogich prezentach i ekskluzywnych hotelach). Przepraszam, jeżeli kogoś urażę, ale lata po tym, jak pierwszy raz obejrzałam SATC i byłam zachwycona to teraz uważam, że Carrie jest jedną z głupszych postaci obecnych w popkulturze. Naiwna i infantylna dziewczyna, która nie umie sobie poradzić z codziennymi problemami dorosłych ludzi. Na szczęście mam wrażenie, że lata po premierze coraz więcej osób umie krytycznie spojrzeć na losy 4 przyjaciółek z Manhattanu. Dzięki zmianom, które zaszły od emisji pierwszych odcinków widać bardzo wyraźnie, jak bardzo dyskusja na temat pojmowania kobiecości była nam wszystkim potrzebna. Trzeba oddać twórcom sprawiedliwość, że Seks w wielkim mieście dał impuls do dyskusji i oswojenia tematów związanych z szeroko pojętą seksualnością. Mimo wszystko nie mogę im wybaczyć takiego spłycenia całej fabuły. Seriale na podstawie książek, które trzeba znać Tych seriali nie byłoby, gdyby nie książki. Poznajcie bestsellerowe tytuły, na podstawie których zrealizowano świetne produkcje.
Mieć czy nie mieć dzieci? Coraz więcej z nas zastanawia się nad tym w dzisiejszym świecie, zwłaszcza we współczesnej Polsce. Jak podjąć słuszną decyzję co do swojej dzietności? Czy da się usłyszeć swoje pragnienia, kiedy czuje się na sobie społeczną presję, by dzieci mieć?
W tym artykule: Ciąża i macierzyństwo - życiowa rewolucja? Powody stojące za decyzją o nieposiadaniu dzieci Moje ciało, moja sprawa? Strach przed ciążą w obliczu zaostrzenia zakazu aborcji w Polsce Z jednej strony temat ciąży i macierzyństwa mniej lub bardziej, ale dotyczy każdej osoby. Co prawda w kontekście ostatnich wydarzeń w naszym kraju widać, że niektórzy aż za bardzo czują się upoważnieni do stanowienia sądów i wyrażania opinii w tej kwestii (zwłaszcza ci, których ta sprawa dotyczy najmniej), ale nie chcę wdawać się w polityczną przepychankę. Z drugiej strony, patrząc tylko i wyłącznie z perspektywy kobiety, zajście w ciążę i posiadanie dziecka należy do najbardziej intymnych i rewolucyjnych doświadczeń w życiu. Oczywiście nie chcę nikomu odbierać prawa do tego, jak postrzega swoją ciążę i jakie ma odczucia względem siebie jako rodzica. Wydaje mi się jednak, że z fizycznego, jak i – a może nawet dużo bardziej – psychicznego punktu widzenia ciąża, a na późniejszym etapie pojawienie się dziecka, to największa życiowa rewolucja, którą ciężko porównać z czymkolwiek innym. Ciąża i macierzyństwo - życiowa rewolucja? Z biologicznej perspektywy – jako przedstawicielki rasy ludzkiej – moim nadrzędnym celem w życiu powinno być dążenie do przedłużenia gatunku. Na szczęście moi przodkowie już dawno temu zeszli z drzewa, więc aktualnie mam trochę więcej pomysłów na siebie i swoją przyszłość. Przyznam również, że fanką dzieci nigdy nie byłam, co mogło wynikać z faktu, że nie miałam z nimi specjalnego kontaktu. Oczywiście bywają momenty, kiedy słodkie bąbelki działają na mnie rozczulająco, ale przeważnie nie trwa to dłużej niż 30 min i raczej dzieje się to z zachowaniem odpowiedniego dystansu. Pierwsze prawdziwie bliskie i dłuższe doświadczenie w kontakcie z małym przedstawicielem naszego gatunku miałam dosłownie 3 lata temu, kiedy moja bliska kumpelka urodziła dziecko. Absolutnie uwielbiam jej córkę, a ją samą podziwiam – świetnie sobie radzi, wychowując, studiując i pracując, przy czym nie pozostaje na stałe w związku z byłym partnerem i ojcem córki. Sama jednak nigdy nie mogłam sobie wyobrazić siebie w roli osoby ciężarnej i dalej matki. Już abstrahując od tematu wychowania, odpowiedzialności i utrzymania dziecka, moje największe obiekcje dotyczą przeżycia początkowej fazy, czyli samej ciąży. Od zawsze byłam przekonana, że ja się do tego po prostu nie nadaję i nie chcę sobie, swojemu ciału robić takiej rewolucji. Bo i po co? Zawsze też irytowałam się na teksty kierowane w moim kierunku pt. „zobaczysz, jeszcze ci się zmieni” albo „jak poznasz tego jedynego, to na pewno szybko pójdzie”. I faktycznie poznałam kogoś, z kim planuję stworzyć rodzinę, ale nie jestem pewna, czy to dziecko się pojawi w naszym życiu, czy nie. Rodzina to też dwie osoby i ewentualnej pies lub kot, ale mam nadzieję, że tego tłumaczyć już nikomu nie trzeba. Ktoś mógłby zapytać, czy moja niechęć do dzieci nie wynika z trudnych doświadczeń w dzieciństwie, rozwodu rodziców etc. Nic z tych rzeczy. Mam wspaniałych, mądrych i kochających się rodziców, którzy dali mi poczucie, że rodzina i miłość to najważniejsze, co mamy w życiu. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Powody stojące za decyzją o nieposiadaniu dzieci Zaskakującą zmianą są dla mnie natomiast coraz częściej pojawiające się w mojej głowie myśli o hipotetycznym macierzyństwie w bliskiej przyszłości. Czy rzeczywiście nie chcę dziecka? A może jestem egoistką, bo pragnę, aby moje życie nie było absolutnie uzależnione od drugiej jednostki? A co, jeśli jednak chcę zostać matką, tylko tłumiłam to w sobie na przekór wszystkim, którzy usilnie chcieli mi wmówić, że przed instynktem macierzyńskim nie ucieknę? Czy aby na pewno to jedno dziecko coś zmieni na naszej planecie (moim koronnym argumentem było kiedyś powoływanie się na ekologię i fakt, że jest nas po prostu za dużo)? Tych pytań rodzi się w mojej głowie coraz więcej, a często odpowiedzi na nie wykluczają się albo różnią w zależności od mojego nastroju lub dnia cyklu. Z tego wszystkiego wynika narastające poczucie, że jestem niewiarygodna dla samej siebie, jak i mojego najbliższego otoczenia. I tu ponownie pojawia się pytanie o to, „czyja” jest właściwie ciąża – moja czy społeczeństwa? Moje ciało, moja sprawa? Z jednej strony wierzę, że jest to tylko i wyłącznie moja sprawa. Zostałam jednak wychowana w kraju, gdzie kobiety w wieku reprodukcyjnym, a przed wszystkim ciężarne, traktuje się jak dobro wspólne. Kobieta z brzuchem staje się „własnością” ogółu – w końcu nosi w sobie kolejnego członka społeczeństwa, tracąc jednocześnie swoją podmiotowość. Przez takie podejście my – kobiety, czujemy się w obowiązku tłumaczyć z własnych decyzji dotyczących macierzyństwa – z tego, czy mamy dzieci, czy ich nie mamy, czy decydujemy się tylko na jedno lub o jedno za dużo, bardzo chcemy je mieć, ale nie możemy, żałujemy decyzji, że ono jest. Z tego między innymi bierze się walka, którą toczymy na ulicach polskich miast. W moim odczuciu to nie o samą aborcję chodzi, ale o prawo do podejmowania własnych decyzji i samostanowienie we własnej sprawie. Bo chodzi o moje ciało i to wyłącznie moja sprawa, co z tym ciałem zrobię. Gwiazdy, które nie mają i nie chcą mieć dzieci. Kto nie zdecydował się na macierzyństwo? Macierzyństwo nie jest dla każdego. I te gwiazdy mówią o tym głośno! Strach przed ciążą w obliczu zaostrzenia zakazu aborcji w Polsce Mimo wszystko wpływ na decyzję o posiadaniu dziecka ma wiele różnych czynników. Nigdy nie jest to decyzja jedynie wynikająca z wewnętrznej potrzeby. Biologia, społeczeństwo, rodzina, partner/partnerka – wszystko, co nas otacza i jest dla nas istotne ma znaczenie w podjęciu tej decyzji. Ostatnio w sieci natknęłam się na okropnie przygnębiającą i nad wyraz prawdziwą opinię, że obecna debata na temat macierzyństwa została osadzona jedynie w negatywnym kontekście. Nie chcę uogólniać, bo prawda jest taka, że nie każda ciąża jest chciana i wyczekiwana, natomiast z powodu panującej w naszym kraju atmosfery kobiety, które nigdy o aborcji nie myślały, nie będąc nawet jeszcze w ciąży, szukają rozwiązań „na zaś”. Żyjemy w strachu, co będzie, jeżeli wyniki badań nie będą prawidłowe. Szukamy rozwiązań, opcji, tworzymy sieci wsparcia dla naszych sióstr. Ciąża zaczęła być szeroko kojarzona ze strachem, niepewnością i obowiązkiem do którego się nas zmusza. Nie wiem, czy zdecyduję się na dziecko. Na ten moment absolutnie nie mam pojęcia, ale daję sobie do tego prawo i czas. Może nigdy nie będzie mi dane zostanie mamą, ale będzie to wyłącznie moja sprawa. Dwa tygodnie temu dowiedziałam się, że moja przyjaciółka spodziewa się dziecka. Przepłakałam ze szczęścia pół wieczoru, bo przyszli rodzice Róży lub Gutka są najwspanialszymi ludźmi, jakich znam i mam szczęście nazywać ich moją „rodziną z wyboru”. Dlatego na ten moment z pełną świadomością przygotowuję się do roli cioci. A dla przyszłej mamy chcę być wsparciem, zawsze wtedy, kiedy będzie go potrzebowała. Na swoich zasadach.