Glamour
type: channel
link: https://www.glamour.pl
date: 2026-02-11T16:13:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nostalgia zdefiniuje całe lata 20. tego stulecia. Czy generacja Z cofa się w czasie, bo czasy, w których żyje, są podłe?
items: Kobiety mają supermoce! Zwłaszcza te uprawiające sport. Co ma bieganie do feminizmu?
items: Toksyczne wzorce niszczą mężczyzn. Czy to odpowiedzialność kobiet, by ich ratować?
items: Wolimy dobrych ludzi od „prawdziwych” facetów. Czyli co się stało z męskością w XXI wieku
items: Oto współczesna generacja idoli. Zetki zbuntowały się i wyznaczyły nowe standardy dla autorytetów
items: Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie
items: Aneta Korycińska, @baba od polskiego: „Młode pokolenie jest bardzo empatyczne [...] Gorzej z nauczycielami”
items: 396 kobiet miliarderek w najnowszym rankingu magazynu „Forbes”
items: Nie pozwól, by destrukcyjny apetyt na idealne życie odebrał ci radość z tego, co masz. Oto, co możesz zrobić, by nie poddać się presji otoczenia
items: Kobiety rzadko decydują się na ten zawód. A mogłyby zmieniać świat na lepsze i jeszcze nieźle przy tym zarobić!
items: Czy ludzkość uratuje zmutowana bakteria? 5 odkryć naukowych, które mogą zmienić świat na lepsze
items: Kultura na weekend: Siła kobiet, siła mięśni. Rozmowa z Rose Glass, reżyserką „Love Lies Bleeding”
items: Najlepsze filmy i seriale pokazujące, jak wygląda męska przyjaźń. Bawią, wzruszają i przełamują tabu!
items: Odpowiedzialność w modzie. Co dla lepszej przyszłości może zrobić każda i każdy z nas?
items: Memy rządzą! Nie tylko obnażają absurdy rzeczywistości, są też narzędziem kształtowania opinii
items: Coraz więcej młodych kobiet marzy, by zostać gospodynią domową. Kim są tradwifes?
items: Martyna Kaczmarek: „Moje ciało działa i pozwala mi iść przez życie, mimo że byłam dla niego okropna"
items: Miłość uwolniona. Kim była Carson McCullers?
items: Dana Foote z Sir Chloe: Nie dostałam instrukcji, jak być kobietą [wywiad]
items: To żądła zabija. Dlaczego oglądamy serial „Rój” i nie możemy się oderwać?
items: Męskość od kuchni. Dlaczego nie możemy doczekać się drugiego sezonu „The Bear” ?
items: Przyszłość relacji: samotność w sieci? „Ludziom jest trudno łączyć się w pary. Najbardziej widoczną tendencją na postkapitalistycznym Zachodzie jest samotność”
items: Penélope Cruz w filmie „Bezmiar”: tańczy, jakby jutra miało nie być i tęskni za lepszym życiem
items: Franek Sterczewski dla GLAMOUR: Nie ma polityki bez ekologii
items: Zosia Zochniak: „Nie ma znaczenia, czy kupisz coś w pierwszym, czy drugim obiegu, bo odpowiedzialna moda zaczyna się, gdy będziesz z tej rzeczy korzystać”
items: Wero – awatarka z misją. „Chcę być dla dziewczyn tym, kim Rączka dla Wednesday”
items: Sylwia Grzeszczak dla GLAMOUR: Gna mnie w różne strony
items: Książka na lato: „Do przodu, dziewczyny! Prawdziwa historia rewolucji Riot Grrrl” Sary Marcus. Maeve z „Sex Education” na pewno by ją przeczytała
items: Najlepsze książki na lato, od których trudno się oderwać
items: Natalia Broniarczyk dla GLAMOUR: „Kobiety w Polsce przerywają ciąże i wiedzą, jak to robić”

Nostalgia zdefiniuje całe lata 20. tego stulecia. Czy generacja Z cofa się w czasie, bo czasy, w których żyje, są podłe?
type: item
date: 2026-02-11T16:13:07.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Glamour Academy
subject: glamour academy
subject: Glamour Academy Życie w analogu
description: Za czym tęsknimy i do czego wracamy? Nieistotne za czym, kluczowe, że w ogóle. Co prawda jesteśmy ledwie na półmetku trzeciej dekady XXI wieku, ale już mówi się, że nostalgia zdefiniuje całe lata 20. tego stulecia. Czy generacja Z cofa się w czasie, bo czasy, w których żyje, są podłe?
encoded: Dla pokolenia Z, ale i pewnie dla wielu osób ze starszych generacji, nostalgia nie jest dziś jedynie stanem emocjonalnym – nagłym przypływem melancholii, która dopada na myśl o czymś, co odeszło i nie wróci. Nostalgia jest postawą wobec świata, bo w tęsknocie za spokojną przeszłością manifestuje się bunt przeciwko takiemu zarządzaniu rzeczywistością, że przyszłość budzi wyłącznie niepokój. To konkretna filozofia, która odbija się w różnych dziedzinach życia: w tym, jak korzystamy z nowych technologii i mediów społecznościowych, dokąd jeździmy na wakacje, na co chodzimy do kina i na co wydajemy pieniądze. Nostalgia generacji Z ma wydźwięk polityczny, bo wynika z frustracji światem pogrążonym w chaosie. Jest bezpośrednią reakcją na dotkliwe poczucie niesprawiedliwości – że kiedyś to były czasy, a dziś są katastrofa klimatyczna, inflacja, niemoralnie drogie mieszkania, Trump, Putin i Netanjahu. Nie, nie dlatego, że – jak podpowiedziałaby pewnie jakaś terapeutka bez dyplomu, za to z kontem na TikToku – trzyma nas w przeszłości, więc blokuje osobiste progresje. Ale dlatego, że wskrzeszając pewne światy, możemy niechcący zwrócić władzę bohaterom, których chwała przeminęła słusznie. Najlepszy przykład z popkultury? Serial „Stranger Things”. Z jednej strony produkcja braci Duffer elokwentnie cytuje klasykę kina grozy i młodzieżowych przygodówek z lat 80., a zatem robi tę całą cudowną terapeutyczną robotę, przenosząc nas w czasy dzieciństwa. Z drugiej – nieodpowiedzialnie romantyzuje szkodliwy model męskości, przede wszystkim w postaci gburowatego szeryfa, który czasem mięknie, więc można mu – tak wynika z serialu – wybaczyć generalną opryskliwość. Jak w takim razie praktykować nostalgię, by rzeczywiście działała krzepiąco? Przytulnie jak u mamy, ale bluetooth musi być Uwaga, pokolenie cyfrowych nomadów przechodzi w tryb analogowy. Tyle że… to nie do końca prawda. Gdyby generacja, która wychowała się w internecie, całkiem zrezygnowała z technologii, faktycznie można by donos…

GettyImages-1702502481-c7ea0c2.jpg
width: 5175
height: 3450

Kobiety mają supermoce! Zwłaszcza te uprawiające sport. Co ma bieganie do feminizmu?
type: item
date: 2025-11-16T09:08:06.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Lifestyle
subject: bieganie
subject: feminizm
description: Przez całe stulecia atletyczne aktywności były wyłącznie udziałem mężczyzn. Aż się jedna odważna zaczaiła w krzakach i nielegalnie przebiegła maraton. Dzięki niej – i paru innym zuchwałym – dziś biegamy na potęgę. Żadna nie ucieka przed patriarchalną opresją. Wręcz przeciwnie – raczej leci co sił w łydkach na czołowe starcie z ograniczającą normą społeczną, wedle której sport damie nie przystoi.
encoded: Na początku chodziło o ciało. Umięśnione, wysportowane, silne nijak nie wpisywało się w obowiązujące kanony, bo te premiowały krągłe biodra i pełne piersi wzorowych matek i posłusznych żon. Atletycznie zbudowana kobieta wzbudzała powszechny niesmak, czasem wręcz odrazę. Nie była atrakcyjna – nie według konserwatywnych definicji atrakcyjności – a przecież zdolność przyciągania męskich spojrzeń był jej największym kapitałem i gwarancją przetrwania w świecie. Na atletkę długo żaden nie chciał spojrzeć. Żadnej rywalizacji, żadnego przekraczania siebie, żadnego porywania się na coraz bardziej imponujące osiągi. Chodziło też o władzę. Polityka, biznes, sport, sztuka – to tylko przykłady sektorów życia publicznego historycznie zdominowanych przez mężczyzn. Ograniczanie dostępu kobietom do tych przestrzeni służyło ustanowieniu i wzmacnianiu hierarchicznego porządku. W ten sposób podział na tych, którzy władzę sprawują, i tych, którzy jej podlegają, był jasny. Dziś kobiety uprawiają sport – amatorsko i profesjonalnie, biorą udział w zawodach, zdobywają medale. Ale niegdysiejsze nierówności wciąż wybrzmiewają, chociażby w tonie, jakim mówimy o zawodowych sportowczyniach, notorycznie umniejszając wartość kobiecych dyscyplin. Historia biegania świetnie pokazuje, jak zaciekle kobiety walczyły o swoje miejsce w sporcie i jak sport stał się przestrzenią skutecznej emancypacji. Gdy kobieta biega, rodzina płacze „Kobiety zawsze potrafiły biegać, ale przez całe stulecia mężczyźni próbowali nam wmówić, że się do tego nie nadajemy” – od tego zdania rozpoczyna się wydana w ubiegłym roku książka amerykańskiej dziennikarki Maggie Mertens „Better Faster Farther: How Running Changed Everything We Know About Women” (Lepiej, szybciej, dalej: Jak bieganie zmieniło wszystko, co wiemy o kobietach). Mertens postanowiła pokazać, jak bieganie – obecnie ultramodne – latami przyczyniało się do podtrzymywania patriarchalnego status quo i jak stało się narzędziem podważania przyjętego porządku, który n…

GettyImages-2247355433-ba66217.jpg
width: 4278
height: 2846

Toksyczne wzorce niszczą mężczyzn. Czy to odpowiedzialność kobiet, by ich ratować?
type: item
date: 2025-11-11T11:41:00.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Kultura
subject: feminizm
description: Gdzie były feministki, gdy Andrew Tate budował swoje zasięgi? I czy w ogóle to odpowiedzialność kobiet, by ratować mężczyzn przed szkodliwym wpływem patologicznych przekazów płynących z manosfery, skoro dobrowolnie im ulegają?
encoded: Stephen Graham miał misję. „Nie chciałem jako aktor i autor scenariusza, zrobić serialu, który okaże się po prostu hitem. Chciałem nakręcić jeden z tych dramatów, które rezonują społecznie” – mówił w rozmowie z magazynem „Rolling Stone” wiosną 2025, tuż po tym, jak 13 marca ukazała się na Netfliksie limitowana seria „Dojrzewanie”, której wystarczyły 24 godziny, by stała się najchętniej oglądaną premierą na platformie. Przy okazji wywołała dyskusję na temat kondycji emocjonalnej dorastających chłopców i wpływu seksistowskiej retoryki dominującej na forach internetowych skupiających środowiska incelskie czy w treściach szemranych influencerów pokroju wspomnianego Andrew Tate’a, byłego boksera, przestępcy seksualnego, wreszcie samozwańczego przewodnika współczesnych mężczyzn, którzy nie potrafią odnaleźć się w rzeczywistości wyemancypowanych kobiet, a ich opór wobec zmiany często realizuje się w brutalnych aktach przemocy. „Mamy poważny problem” – kontynuował Graham w wywiadzie. Serial Netfliksa triumfował podczas ceremonii Emmy Awards, nominowany w 13 kategoriach, ostatecznie wygrał w pięciu. To na pewno jedna z najważniejszych tegorocznych produkcji. Odważnie zrealizowana, bo kręcona techniką długiego ujęcia, bez cięć, co tylko wzmaga i tak gęstą atmosferę serialu, buduje iluzję, że przedstawiona sytuacja rozgrywa się tu i teraz. Bo „Dojrzewanie” to dojmująco realistyczny, sprytnie odwrócony kryminał o 13-latku oskarżonym o morderstwo koleżanki ze szkoły, z którego wybrzmiewa ta niewygodna prawda, że nawet mili, nieśmiali chłopcy z teoretycznie dobrych domów są zdolni do okrucieństwa i przemocy, jeśli nie uda się ich uchronić przed radykalizującym poglądy patoprzekazem z internetu. Mężczyźni w niewoli manosfery Stephen Graham, współtwórca serialu „Dojrzewanie”, który wciela się także w postać ojca aresztowanego chłopca,w wielu wywiadach wspomina o rzeczywistych zbrodniach, które wstrząsały Wielką Brytanią w ostatnich latach i które stały się punktem wyjścia do napisa…

AdolescenceUKnS1E101014212-5ab9be1.jpg
width: 3840
height: 1920

Wolimy dobrych ludzi od „prawdziwych” facetów. Czyli co się stało z męskością w XXI wieku
type: item
date: 2025-08-21T08:57:07.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Glamour Academy
subject: glamour academy
subject: Glamour Academy Nowa męskość
subject: mężczyźni
subject: wywiady
description: Czym się różni dobry człowiek od prawdziwego mężczyzny? Aga Kozak i Paweł Goźliński w swojej znakomitej książce „Sztuka męskości, czyli jak nie być chu*em” mierzą się z toksycznym patriarchalnym wzorcem, ale i wyraźnie zaznaczają, że nie wszystko, co typowo męskie, jest złe. A my pytamy ich, dlaczego polski mężczyzna uważa się za intelektualistę, o czym rozmawia z przyjaciółmi i komu zależy, żeby mężczyźni się zmieniali.
encoded: Tuż przed naszą rozmową weszłam na Instagram, gdzie wyświetliły mi się dwa newsy. Jeden o klubie w Paryżu, do którego wpuszczają tylko kobiety. Drugi o należącej do Finlandii wyspie, na którą mężczyźni nie mają wstępu… Paweł Goźliński: Mnie to w ogóle nie oburza. Niedawno byłem w Szwajcarii, w Susch, gdzie Grażyna Kulczyk stworzyła muzeum poświęcone sztuce kobiet. Tam widziałem instalację Heidi Bucher, która w performatywnym akcie „zdarła skórę” z pomieszczeń, do których w jej rodzinnym domu nie miały wstępu kobiety. Nawet lądowania na Księżycu nie mogły obejrzeć, bo telewizor stał w pokoju, do którego mogli wejść tylko mężczyźni. Ilość obszarów życia, do których kobiety przez całe stulecia nie miały dostępu, jest tak ogromna, że jakbym zaczął teraz się oburzać na to, że jakaś wyspa, jakiś klub są niedostępne dla facetów, byłaby to więcej niż małostkowość. Aga Kozak: Ale oczywiście mężczyźni się bardzo oburzą, ponieważ przeciętny facet w 2025 roku nie będzie myślał o tym, że jest odpowiedzialny za to wszystko, co działo się przez stulecia. Istniejemy teraz i tu i z tej perspektywy to mogą być działania nieinkluzywne, ale też od razu przypomina mi się to słynne wideo, w którym zapytano kobiety, co by było, gdyby mężczyźni na jeden dzień zniknęli z powierzchni ziemi. I one odpowiadały, że poszłyby biegać do parku nocą. Dobra męskość, co podkreślamy w naszej książce, to jest superrzecz, ale kiepska męskość i to nasze tytułowe bycie chu*em ma znacznie szerszy impakt, niż nam się wydaje, bo mężczyźni historycznie mieli po prostu więcej władzy. A mnie te newsy w pierwszym odruchu jednak zasmuciły. Poczułam, że takie działania cofają nas w dyskusji o zmianie wokół męskości. A.K.: W kobietach jest strasznie dużo złości, narosłej przez wieki fatalnego traktowania nas, i od czasu do czasu faktycznie używamy jej źle, bo odwetowo, choć trudno jest tego nie robić… P.G.: A ja mam dużą tolerancję wobec tego odwetu. On się nam należy, więc niech mężczyźni przestaną marudzić i kwęka…

GettyImages-2227636795-1b9f792.jpg
width: 5520
height: 3677

Oto współczesna generacja idoli. Zetki zbuntowały się i wyznaczyły nowe standardy dla autorytetów
type: item
date: 2025-03-20T08:18:36.000Z
subject: Glamour Academy
subject: glamour academy
subject: Glamour Academy Idole młodego pokolenia
description: Idol pocieszy, idol doradzi, idol nigdy cię nie zdradzi? W czasach nadmiaru informacji, politycznej polaryzacji i sprzecznych pomysłów na dobre życie być może potrzebujemy ich bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej. Tylko jak obchodzić się z idolem, żeby nie zrobić sobie krzywdy?
encoded: Każdy jakiegoś miał, każdy – niezależnie od tego, ile ma lat – kogoś podziwia. Choć zmieniają się miejsca, w których szukamy idoli, wartości, które robią na nas wrażenie, a i pewnie sama relacja z podziwianym obiektem jest dziś trochę inna. W erze bezlitosnej cancel culture i internetowych samosądów być może cierpimy bardziej, gdy nasi idole okazują się ludźmi z krwi i błędów, a nie herosami z kryształu. Jakkolwiek to zabrzmi: idol, który na pewno nigdy nas nie zawiedzie, to idol martwy (choć i zgon nie daje stuprocentowej gwarancji, zawsze można wymieść spod dywanu kompromitujące autorytet paprochy). Dawniej to tradycyjne media, jak magazyny, telewizja i radio, lansowały największych idoli i idolki, te bożyszcza, do których wzdychały tłumy – siłą rzeczy zbiór dostępnych gwiazd, za którymi można było podążać, był ograniczony. Dziś, gdy algorytmy platform społecznościowych ścigają się w kreowaniu efemerycznych mikrotrendów, w idolach i idolkach można przebierać. Czy każde pokolenie wybiera idoli inaczej? Niekoniecznie. Na pewno jednak o tym, kto obecnie może zostać wzorem cnót, decydują generalne społeczne tendencje, takie jak zmęczenie przesadnym egotyzmem branży rozrywkowej czy głód redefinicji norm społecznych. Nie jest łatwo być dzisiaj idolem, nawet jeśli nie świadczy o tym toksyczne powodzenie patoinfluencerów. Ale może jeszcze trudniej być fanką? Marcysia Ryskala wspomina operację nosa i hejt, z którym musiała się zmierzyć: „Masa negatywnych komentarzy i porównania do Michaela Jacksona” Jak latarnia, która oświetla drogę Potrzeba jest uniwersalna. Dobry idol czy odpowiednia idolka skutecznie wspomagają rozwój osobisty, kształtują nasz gust, wpływają na światopogląd, może nawet na poczucie bezpieczeństwa i przynależenia, jeśli wokół lubianej osoby wytwarza się wspierająca wspólnota, jak np. ta, którą zbudowały sobie fanki Taylor Swift. – Młoda osoba szuka idola czy idolki, bo potrzebuje wzoru do naśladowania, ale takich drogowskazów pragną ludzie na różnych eta…

GettyImages-1304982865-9fe70a4.jpg
width: 5700
height: 3800

Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie
type: item
date: 2025-02-19T18:16:40.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Glamour Academy
subject: glamour academy
subject: Glamour Academy Cyberbezpieczeństwo
description: Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła?
encoded: Obiecywano wiele. Chorobliwie nieśmiałym – komfort kontaktu na odległość, nie tak kosztownego emocjonalnie jak pierwsza rozmowa z obcą osobą twarzą w twarz. Beznadziejnie romantycznym – nieograniczony dostęp do potencjalnych osób partnerskich spełniających fantazje o ideale, te wszystkie bratnie dusze, od których miały ich dzielić dwa przesunięcia kciukiem w lewo. Wszystkim – równe, zdemokratyzowane dzięki darmowej technologii szanse na miłość. Ile z tych zamaszystych obietnic udało się zrealizować? Czy Tinder, Bumble, Hinge i inne mobilne narzędzia dla poszukujących relacji, mówiąc kolokwialnie, dowiozły? W marcu ubiegłego roku sześć osób z różnych części Stanów Zjednoczonych połączyło siły w zbiorowym pozwie przeciwko Match Group, firmie technologicznej, do której należą popularne aplikacje i serwisy randkowe, w tym wspomniane Tinder i Hinge, a także Match.com czy OkCupid. Monopolista rynku randek online został oskarżony o to, że z premedytacją wprowadza ludzi w błąd. Obiecuje miłość, a daje kolejny niezdrowy nałóg. W pozwie przeciwko Match Group próbowano wykazać, że aplikacje i serwisy randkowe są zaprogramowane tak, by uzależniać osoby, które ich używają. Stosując strategie typowe dla gier hazardowych, Match Group ma z premedytacją żerować na osobach szczególnie wrażliwych i podatnych na ten rodzaj stymulacji. Zarząd pozwanej firmy oczywiście uznał zarzuty za niedorzeczne, ale może coś jest na rzeczy? Aplikacja do kochania, algorytm do zarabiania Logika podpowiada, że w czasach przybierającej na sile epidemii samotności powinniśmy coraz tłumniej oblegać aplikacje randkowe w poszukiwaniu zasilających interakcji. Tymczasem z każdym rokiem coraz mniej osób korzysta z Tindera czy Bumble. Bo rzekomo cudowny lek na samotność okazał się niebezpieczną trucizną? „Ludzie są zmęczeni. Mają wrażenie, że aplikacje randkowe to praca na drugi etat” – tłumaczyła Lisa Portolan, australijska badaczka relacji i kształtującej je kultury internetu, autorka powieści i poradników, w …

GettyImages-2152429093-fe5e555.jpg
width: 6281
height: 4187

Aneta Korycińska, @baba od polskiego: „Młode pokolenie jest bardzo empatyczne [...] Gorzej z nauczycielami”
type: item
date: 2024-10-23T05:35:32.000Z
subject: Glamour Academy
subject: News
subject: Edukacja
subject: GA Kobiety Przyszłości
subject: glamour academy
subject: influencerzy
subject: Instagram
subject: Lifestyle
subject: Społeczeństwo
subject: szkoła
description: Nic ich nie interesuje, nie czytają książek, nie są w stanie przyswoić wiedzy, bo ich mózgi reagują już wyłącznie na pstrokate filmy z TikToka i nie chcą studiować, bo po co to komu. Co z tego jest prawdą o generacji Z? O to pytam Anetę Korycińską, nauczycielkę, polonistkę, oligofrenopedagożkę, która w mediach społecznościowych prowadzi edukacyjne profile Baba od polskiego.
encoded: Angelika Kucińska: W Stanach Zjednoczonych wyraźnie spada zainteresowanie edukacją wyższą. Dane mówią o tym, że coraz mniej osób decyduje się na studia. Oczywiście ważny jest tu kontekst ekonomiczny, bo osoby z pokolenia Z patrzą na starszych od siebie o 10-15 lat milenialsów, zarzynających się, by spłacić kredyty studenckie, więc nic dziwnego, że mają wątpliwości, czy studia to dobry pomysł. Ale może chodzi o coś jeszcze? Może młodzi nie chcą studiować nie tylko w USA i nie tylko z powodów finansowych? Aneta Korycińska: Nie chcą już od jakiegoś czasu, to nie jest nowa tendencja. Zasuwałam na studiach, bo zależało mi na stypendium, na doktoracie, i jednocześnie pracowałam, bo byliśmy biedni. Standardem były dwie i pół godziny snu. A moja młodsza o sześć lat siostra mówiła mi, że może zarobić więcej, opiekując się dzieckiem sąsiadki, niż ja, ucząc. Nie poszła na studia. Radzi sobie nie gorzej niż znajomi nauczyciele z wieloletnim stażem. Dziś młodzi ludzie często chcą studiować za granicą. Wyjeżdżają, żeby wyrwać się z domów. Ale czy kończą te studia? Niekoniecznie. Pracowałam w prestiżowym społecznym liceum, gdzie rodzice naprawdę sporo płacą za edukację dziecka, a dziecko zdaje maturę, zaczyna studia, ale kończy je najwyżej po licencjacie. Mój obecny asystent, który był moim uczniem, zrobił licencjat, a potem powiedział, że ma dość, że nie znosi studiowania, bo egzaminy go stresują. A ma takie pomysły, że gdyby nie on, moja firma by nie działała. Kiedyś było nie do pomyślenia, żeby młoda osoba bez pełnego wyższego wykształcenia zarabiała sensowne pieniądze, a dziś liczy się pomysłowość. Zresztą osoby, które przychodzą do mnie na korepetycje – a to przecież spory wydatek dla rodziców – też niekoniecznie mają w planach, by po maturze pójść na studia. Dlaczego? Stracili wiarę w sens studiowania, a może nie uważają, żeby wiedza była jakimkolwiek kapitałem? Wiedza ma dla nich dużą wartość. Interesują się, chcą wiedzieć, chcą rozmawiać. Często pozostajemy w kontakcie już…

ga8-03f6a50.png
width: 1600
height: 1600

396 kobiet miliarderek w najnowszym rankingu magazynu „Forbes”
type: item
date: 2024-09-19T05:29:27.000Z
subject: Glamour Academy
subject: News
subject: Glamour Academy Finanse
subject: praca
description: Rynek pracy i płacy wciąż faworyzuje mężczyzn, ale za to Taylor Swift zadebiutowała w oficjalnym notowaniu najbogatszych osób na świecie. Co to znaczy? Że kobiety osiągają sukcesy finansowe nawet w świecie nieprzyjaznym ich portfelom. Nauczyłyśmy się zarabiać.
encoded: „Kobieta musi mieć pieniądze i własny pokój, jeśli ma uprawiać twórczość literacką?” – pisała Virginia Woolf w swoim rewolucyjnym eseju podkreślającym wagę niezależności ekonomicznej kobiet. Woolf, ikona feministycznej literatury, wykładała we „Własnym pokoju”, jak finansowe zniewolenie kobiet zubaża świat sztuki, pozbawiając nas wierszy, poematów czy powieści pisanych przez kobiety, ale jej słowa szybko zyskały szerszy wymiar. Kobieta musi mieć pieniądze, by żyć – i to niekoniecznie życiem opływającym w luksusy, budowanym na zachłannej konsumpcji, a po prostu komfortowym i bezpiecznym. Własne pieniądze chronią kobietę przed przemocą ekonomiczną w toksycznym związku, a w czasach, w których żyjemy dłużej niż mężczyźni, ale średnio wciąż zarabiamy mniej, skuteczne zarządzanie osobistymi finansami jest gwarancją spokojnej, wygodnej emerytury. Zdaje się, że kobiety cieszą się autonomią finansową jak nigdy wcześniej. Wiosną magazyn „Forbes” sensacyjnie donosił, że na ich corocznej liście miliarderów, znalazła się rekordowa liczba kobiet. Czy to oznacza, że współczesne kobiety odważnie i z rozmachem budują swoje fortuny, a może wciąż w wielu z nas pokutują ograniczające przekonania, że duża kasa to domena dużych chłopców? Pytania na temat pieniędzy, które powinnaś zadać partnerowi, zanim zaczniecie planować wspólną przyszłość Rozmowy z partnerem o finansach osobistych nie należą do najłatwiejszych, ale zdecydowanie nie powinno się pomijać tego tematu. Jeśli planujecie wspólną przyszłość, te pytania na temat pieniędzy bezwzględnie musisz mu zadać. Skąd się biorą bogaczki? 396. Dokładnie tyle miliarderek wynotował w tym roku magazyn „Forbes”. O 28 więcej niż w roku ubiegłym. Kobiety zaczynają być coraz bardziej widoczne na listach najbardziej zamożnych osób na świecie, choć wciąż stanowią zdecydowaną mniejszość – zaledwie 13 proc. wszystkich bogaczy. Jak kobieta zostaje miliarderką? Spora część obecnych na listach „Forbesa” to dziedziczki wielkich fortun, które z sukcesami …

GettyImages-1418875063-5494690.jpg
width: 3600
height: 2400

Nie pozwól, by destrukcyjny apetyt na idealne życie odebrał ci radość z tego, co masz. Oto, co możesz zrobić, by nie poddać się presji otoczenia
type: item
date: 2024-08-20T18:10:14.000Z
subject: Glamour Academy
subject: News
subject: Edukacja
subject: glamour academy
subject: Glamour Academy Edukacja
subject: Lifestyle
subject: samorozwój
description: Człowiek uczy się całe życie. Ale czy naprawdę powinien? Głód rozwoju osobistego często wynika z autentycznej potrzeby pracy nad sobą. Jak jednak odróżnić destrukcyjny apetyt na idealne życie, który rośnie w nas pod wpływem presji otoczenia od zdrowego łaknienia?
encoded: W tym artykule: #WorkOnYourself, ale musisz wiedzieć, dlaczego tak tyrasz Destrukcyjny apetyt na idealne życie: zdrowa równowaga vs toksyczna perfekcja Religia w kryzysie, rozwój w rozkwicie Od kilku tygodni atakuje mnie na Instagramie reklama nowej aplikacji edukacyjnej. „Czy nie męczy cię obezwładniająca głupota mediów społecznościowych?” – pada zaczepne pytanie. Czasem mnie męczy, przyznaję. I odpowiedzią na to ma być wspomniana platforma serwująca sycącą wiedzę w formie lekkostrawnych, szybkich przekąsek. „Nasza aplikacja przypomina medium społecznościowe, ale jest wypełniona ekscytującymi informacjami dotyczącymi sztuki, historii, nauki – wszystkim, co sprawi, że poczujesz się mądrzejsza, a nie głupsza”. Też podejrzewacie tu podły postęp? Ktoś właśnie próbuje mi odebrać mój cudownie bezproduktywny kwadrans, który poświęcam każdego dnia na scrollowanie Instagramu, żeby powzdychać do obcych mężczyzn z włoskich klubów biegowych albo wzruszyć się nad zdjęciem Paula Mescala z planu „Gladiatora”. Lubię również śmieszne rolki z pandami. Tymczasem anonimowy głos z reklamy twierdzi, że powinnam ten czas spędzić inaczej, a w domyśle: lepiej. Argument straty czasu w świecie, który pędzi i żeruje na naszym FOMO – poczuciu, że coś nas ominie i staniemy się nieadekwatni – jest wybitnie skuteczną metodą wywierania presji. #WorkOnYourself, ale musisz wiedzieć, dlaczego tak tyrasz Medytujemy, praktykujemy jogę, bierzemy udział w warsztatach rozwojowych, żeby budować poczucie spokoju wewnętrznego, rozwijać świadomość siebie i inteligencję emocjonalną, lepiej radzić sobie ze stresem. Bo koleżanki tak robią i sobie chwalą. Wracamy na studia, uczymy się języków obcych, zapisujemy na kursy programowania albo kreatywnego pisania, słuchamy podcastów o nowych technologiach – żeby zdobywać wiedzę i kompetencje, które sprawią, że nasze życie zawodowe rozkwitnie. Bo znajomi z biura ostrzegają, że za parę lat rynek pracy podziękuje tym, którzy zatrzymali się, gdy trzeba było przeć do przod…

glam-academy-a528c3a.png
width: 1920
height: 1080

Kobiety rzadko decydują się na ten zawód. A mogłyby zmieniać świat na lepsze i jeszcze nieźle przy tym zarobić!
type: item
date: 2024-08-19T11:30:00.000Z
subject: Glamour Academy
subject: News
subject: Glamour Academy Edukacja
subject: Społeczeństwo
description: Doktorka brzmi niepoważnie, inżynierka – jakoś dziwnie. Neurochirurżka? Przecież tego się nawet nie da wymówić. Nasz stosunek do żeńskich końcówek więcej mówi o miejscu kobiet w kulturze niż o samych słowach i ich dyskusyjnym wdzięku. Prychanie na profesorki i doktorki, łamanie sobie języka na chirurżkach to konsekwencja nieobecności kobiet w nauce.
encoded: W tym artykule: Dlaczego przedszkolaka nie dziwi naukowczyni, a nastolatka już zaskakuje? Niewidzialne kobiety nauki, czyli historie skasowane Co nam robi brak idolek? Nie ma przyszłości bez informatyczek Język kształtuje rzeczywistość, może ją zmieniać, na pewno ją odzwierciedla. Słowa, których używamy, mówią wszystko o nas, naszych przekonaniach, doświadczeniach, kulturze, w której wzrastaliśmy. Żyjesz tak, jak to sobie opowiesz. Masz taki świat, jak go sobie opiszesz. Istnieje tylko to, co jest nazwane. Nie masz nazwy – nie istniejesz. I w drugą stronę: nie istniejesz, nie ma potrzeby tworzenia słowa, które by cię nazwało. Dlatego wielokrotnie rozumiałam oburzenie, że te wszystkie profesorki, doktorki i naukowczynie brzmią nienaturalnie. Tak, brzmią nienaturalnie. Mają prawo. Przez setki lat przecież odmawiano kobietom wstępu na uczelnie wyższe, ignorowano ich potencjał intelektualny, blokowano kariery akademickie i naukowe. Nie używano słowa „profesorka”, bo kobieta nie miała prawa zdobywać tytułów naukowych – tylko dlatego, że była kobietą. Dlaczego przedszkolaka nie dziwi naukowczyni, a nastolatka już zaskakuje? MIT (Massachusetts Institute of Technology), najbardziej prestiżowa uczelnia technologiczna na świecie, zaczęła przyjmować kobiety w 1882 r. Podobnie zresztą jak wiele innych uczelni na całym świecie. Niecałe 140 lat temu, zaledwie, świat akademicki otworzył się na kobiety. Inna sprawa, że trzeba było kolejnych stu lat, aby liczby studiujących mężczyzn i studiujących kobiet wyrównały się, bo wcześniej studentki stanowiły niewielki odsetek wszystkich studiujących osób. Dziś to studentek jest więcej, to kobiety częściej zdobywają wyższe wykształcenie. Mimo to wciąż rzadziej wybierają kierunki technologiczne czy przedmioty ścisłe. Bo wydaje im się, że nie powinny? Bo tego uczą nas w szkołach. „(…) po dekadach badań z cyklu narysuj naukowca, w których przytłaczająca większość dzieci rysowała mężczyzn, niedawną metaanalizę tych badań fetowano w mediach jako…

kobiety-na-uczelniach-2b26a38.webp
width: 948
height: 640

Czy ludzkość uratuje zmutowana bakteria? 5 odkryć naukowych, które mogą zmienić świat na lepsze
type: item
date: 2024-08-19T11:10:00.000Z
subject: Glamour Academy
subject: News
subject: glamour academy
subject: Glamour Academy Edukacja
subject: Społeczeństwo
description: Czy zmutowana bakteria zatrzyma szkodliwą nadprodukcję plastiku? Czy drukowane domy okażą się remedium na kryzys migracyjny? I jak wymusić deszcz w miejscach niszczonych suszami? Oto kilka ostatnich odkryć naukowych, które mogą zmienić świat na lepszy. OK, i jedno, które jest po prostu bardzo cool.
encoded: W tym artykule: Bakteria na diecie z plastiku Gliniany dom prosto z drukarki Będę za trzy zeptosekundy Chmury zasiane? Czarna dziura jest fotogeniczna Bakteria na diecie z plastiku Ideonella sakaiensis. Warto zapamiętać tę nazwę, zresztą brzmi całkiem wdzięcznie. Tak nazywa się szczep bakterii produkujących enzymy rozbijające tworzywa sztuczne – kilka lat temu skutecznie wyizolowany w jednej z japońskich fabryk zajmujących się recyklingiem plastiku. Okazało się wówczas, że Ideonella sakaiensis to jedyny mikroorganizm, który dosłownie żywi się plastikiem (kilka innych potrafi plastik zjadać, ale robią to przy okazji, dla tego konkretnego szczepu plastik jest głównym źródłem energii). Odpowiednio zmutowana bakteria (nad mutacjami pracowano przez ostatnich pięć lat) potrafi w kilka godzin rozprawić z solidną ilością plastiku, więc jak na razie jest naszym największym sprzymierzeńcem w walce z jego nadprodukcją, szkodliwą dla środowiska. Z tak przetrawionego plastiku można wyprodukować wysokiej jakości butelkę PET, a to znaczy, że do produkcji plastiku nie trzeba już wykorzystywać ropy naftowej. I, co przełomowe, taki recykling jest możliwy na skalę przemysłową. Marne szanse, żebyśmy doczekali się skutecznych odgórnych regulacji redukujących produkcję tworzyw sztucznych, więc jedyna nadzieja właśnie w przemysłowym recyklingu. Gliniany dom prosto z drukarki Niby żadna nowość, bo prototypowe domy powstające w technologii druku 3D powstają od kilku dobrych lat. To dlaczego ten, który kilka miesięcy temu stanął w niewielkiej włoskiej miejscowości Massa Lombarda jest tak ważny? TECLA, projekt studia Mario Cucinella Architects, został w całości wydrukowany z gliny. Tani, łatwo dostępny materiał sprawia, że takie gliniane domy mogą z łatwością powstawać w wielu miejscach na świecie – w kilka tygodni (sam druk trwa ok. 10 dni, trzeba doliczyć czas wysychania gliny, uzależniony do warunków klimatycznych), niskim kosztem. Tanie domy drukowane w technologii 3D mogą być szczególnie…

odkrycia-naukowe-45a810c.png
width: 1920
height: 1080

Kultura na weekend: Siła kobiet, siła mięśni. Rozmowa z Rose Glass, reżyserką „Love Lies Bleeding”
type: item
date: 2024-08-01T05:54:58.000Z
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: Gwiazdy
subject: premiery filmowe
subject: wywiady
description: „Love Lies Bleeding” to jedna z najgorętszych premier kinowych tego roku. Film trafi do kin już 2 sierpnia 2024. Z tej okazji mamy dla was wyjątkową rozmowę z Rose Glass, czyli reżyserką produkcji.
encoded: Lata 80., zapyziałe amerykańskie miasteczko. Menedżerka lokalnej siłowni zakochuje się w aspirującej kulturystce. Początek końca. „Love Lies Bleeding” to nabuzowana mieszanka brutalnego kina akcji i intensywnie erotycznych historii miłosnych. Jest duszno. Jest głośno. Jest Kristen Stewart w roli głównej. Jak początkująca reżyserka pozyskuje do swojego filmu topową hollywoodzką gwiazdę? O to też zapytałam Rose Glass. Angelika Kucińska: Silna kobieta, czyli kto? Rose Glass: Mit. Kobieca siła nie była głównym tematem, gdy zaczynałam pisać „Love Lies Bleeding”, to trudno go uniknąć, robiąc film o dziewczynie, która jest stereotypowo postrzegana jako bardziej męska niż kobieca. Nikt nie rozwodzi się nad silnymi męskimi bohaterami, oni po prostu istnieją. Z kolei dyskusja o kobiecej sile niesie ryzyko, że zredukujemy kobietę do jednego wymiaru. Cieszę się, że w przemyśle filmowym robi się miejsce dla większej różnorodności – zarówno jeśli chodzi o autorki filmów, jak i bohaterki. Zauważyłyśmy jednak z Weroniką (Tofilską, polską scenarzystką mieszkającą w Londynie, z którą Rose Glass napisała „Love Lies Bleeding” – przyp. red.), że to przyzwolenie na różnorodność bywa iluzją, bo ostatecznie dominuje oczekiwanie, że protagonistki będą prawe i szlachetne. Silna kobieta to w powszechnym przekonaniu kobieta bez skazy, wysoce moralna. Nie ma w tej wizji miejsca na chaos, na konflikt wewnętrzny, na sprzeczności – na to wszystko, co jest dozwolone w przypadku silnych męskich postaci. A przecież silna kobieta może mieć swoje słabości i grzechy na sumieniu tak samo jak silny mężczyzna. Pięknie pogrywacie z tunelową wizją silnej kobiety, ustalając źródło kobiecej mocy w mięśniach. Jackie, jedna z dwóch głównych bohaterek „Love Lies Bleeding”, jest kulturystką. Jackie marzy o karierze zawodowej kulturystki, a ten sport to przecież pogoń za fizyczną siłą i pomnikową muskulaturą. Chce wyglądać jak antyczna bogini, pozbawiona ludzkich niedoskonałości, bo to wynosi ją ponad nieporządek c…

rose-glass-i-kristen-stewart-6b0bad8.jpg
width: 7667
height: 5111

Najlepsze filmy i seriale pokazujące, jak wygląda męska przyjaźń. Bawią, wzruszają i przełamują tabu!
type: item
date: 2024-07-28T04:19:51.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Glamour Academy
subject: Lifestyle
subject: News
subject: glamour academy
subject: Glamour Academy Nowa męskość
subject: mężczyźni
subject: Pedro Pascal
subject: przyjaciele
subject: przyjaźń
subject: Społeczeństwo
subject: stereotypy
description: Tyle mitów narosło wokół męskiej przyjaźni. Że głęboka i nie do zdarcia. Tymczasem to relacja pozbawiona czegoś, co karmi i uszczęśliwia – platonicznego dotyku.
encoded: W tym artykule: Heterycy są nieczuli Przytulić Indianę Jonesa Dotyk, który ratuje życie Z dużym wzruszeniem oglądam nagranie, w którym występują wspólnie aktorzy Pedro Pascal – słusznie wielbiony za udział w znakomitym serialu „The Last of Us” – i Oscar Isaac, ostatnio kojarzony przede wszystkim ze świetnych ról w „Diunie” i serialowej wersji „Scen z życia małżeńskiego”. Mężczyźni wzięli razem udział w internetowym cyklu magazynu „Wired”. Detale nie są istotne, ważne jest to, jak aktorzy zachowują się w swoim towarzystwie. Przyjaźnią się długo, a łatwość, z jaką pozwalają sobie na drobne gesty czułości, jest rozbrajająca. Pascal kładzie głowę na ramieniu Isaaca, regularnie się dotykają – wszystko jest niezwykle naturalne, niewymuszone. A przecież przyjaźń dwóch heteroseksualnych mężczyzn tak nie wygląda, prawda? Heterycy są nieczuli Możemy przytulać publicznie inne kobiety, z którymi łączą nas relacje platoniczne. Trzymać przyjaciółkę za rękę. Okazywać czułość. Heteroseksualni mężczyźni, wciąż uwięzieni w bardzo tradycyjnych pomysłach na dozwoloną ekspresję męskości, nie mogą sobie na takie gesty pozwolić. Dwóch mężczyzn w silnym uścisku? OK, może gdy ich ulubiona drużyna piłkarska wygra mecz, ale tak o, po prostu, przytulają się, bo jeden potrzebuje wsparcia czy pocieszenia albo zwyczajnie mają ochotę na ten rodzaj platonicznej bliskości? Nie przejdzie. Bo nikt nie uwierzy, że to gest faktycznie platoniczny. Nie ma znaczenia, ile mają lat. Równie dobrze mogą być parą dorastających chłopaków, jak bohaterowie filmu „Blisko” Lukasa Dhonta (od 12 maja dostępny w serwisie VOD Nowych Horyzontów, jeśli nie widziałyście w kinach, koniecznie nadróbcie zaległość). Léo i Rémi, dwóch nastolatków, są przyjaciółmi, spędzają razem każdy dzień, nocują u siebie nawzajem, czują się w swoim towarzystwie bardzo swobodnie, a bliskość, również fizyczna, jest normalnością. Nie jest to bliskość seksualna, ale tak zostaje odczytana, kiedy chłopcy idą do nowej szkoły i na przerwach zachowuj…

8lWcmMKvIbilcIMaTNTk5nEcYYS-b8d8129.jpg
width: 1280
height: 720

Odpowiedzialność w modzie. Co dla lepszej przyszłości może zrobić każda i każdy z nas?
type: item
date: 2024-03-21T05:15:10.000Z
subject: Glamour Academy
subject: News
subject: ekologia
subject: glamour academy
subject: glamour academy ekologia
subject: Moda
subject: moda ekologiczna
description: Odpowiedzialność w modzie jest hot! Co dla lepszej przyszłości może zrobić każda i każdy z nas? Zosia Zochniak, współzałożycielka marki Ubrania do Oddania i niezłomna propagatorka mody cyrkularnej, namawia, by być jak własna babcia.
encoded: W tym artykule: Zosia Zochniak o tym, czym w praktyce jest odpowiedzialność w modzie i jak wygląda walka z greenwashingiem Zosia Zochniak o indywidualnej odpowiedzialności w modzie: „Warto kupować rzeczy, które będą nam służyć” Można szukać przyszłości mody w metawersum i cyfrowych ubraniach, można też ją odnaleźć w zmianie przepisów i nawyków konsumenckich. O tym, jak zmienia (i musi się zmienić) branża mody Angelika Kucińska rozmawia z Zosią Zochniak, współzałożycielką marki Ubrania do Oddania, która przyjmuje nienoszoną odzież, a każdy przekazany ciuch wspiera organizacje pomocowe. Angelika Kucińska, GLAMOUR: Opamiętaliśmy się wreszcie i kupujemy mniej? Zosia Zochniak: Nie. I nie będziemy kupować mniej. Strategia Komisji Europejskiej dotycząca wyrobów włókienniczych w obiegu zamkniętym – oficjalna dyrektywa przyjęta w marcu 2022 roku – definiuje cele dla przemysłu tekstylnego. Określa, co zrobić, by ubrania służyły nam dłużej, żeby poprawić ich jakość, zagwarantować klientom marek odzieżowych prawo do reklamacji, naprawy itd. W tej samej strategii znajdziemy też informację, że do 2030 roku konsumpcja w obszarze tekstyliów wzrośnie o 60 proc. Już teraz produkujemy rocznie 100 miliardów sztuk ubrań, butów i akcesoriów – dla 8 miliardów ludzi na świecie. Jemy i będziemy jeść jeszcze więcej mody. Z czego wynika ten wzrost? Mamy mniej pieniędzy, jesteśmy bardziej świadomi – te dwa czynniki powinny zmniejszać konsumpcję ubrań. To wynika z tego, że ubrania są bardzo tanie. Inflacja i wojna w Ukrainie wpłynęły na ceny produktów i usług w każdej branży poza odzieżową. Tam nie zostały podniesione ceny produktów, ponieważ branża odzieżowa pracuje na bardzo wysokich marżach. A poza tym kupujemy, żeby poprawić sobie humor. Ubrania są tak tanie, tak łatwo dostępne, tak dynamicznie zmieniają się trendy, a my chcemy być tego częścią. Nie chcę dyskredytować takich decyzji zakupowych, mówić, że jesteśmy egoistami, którzy ponosząc wszystkie koszty środowiskowe i ekonomiczne, decydu…

odpowiedzialnosc-w-modzie1-9e073d0.png
width: 2000
height: 1495

Memy rządzą! Nie tylko obnażają absurdy rzeczywistości, są też narzędziem kształtowania opinii
type: item
date: 2024-01-11T14:40:00.000Z
subject: Lifestyle
subject: News
subject: memy
subject: polityka
subject: Społeczeństwo
description: A ty skąd wiesz, że Trump jest seksistą. Putin – impulsywnym paranoikiem. A minister edukacji obraził byłego piłkarza? Nic dziwnego, że memami zaczęły się posługiwać rządy państw.
encoded: Kto nigdy nie zaczął dnia od prasówki z instagramowych stories Make Life Harder, niech pierwszy rzuci smartfonem. Ten najpopularniejszy w Polsce agregat memów wielu osobom służy jako optymalne, satysfakcjonujące źródło wiedzy o najważniejszych wydarzeniach ze świata. OK, nie potwierdzę tego żadną rzetelną statystyką, ale wystarczy zajrzeć kluczowym dostawcom informacji w zasięgi – profile „Gazety Wyborczej”, OKO.press i Onetu razem nie przyciągają nawet połowy obserwujących, do których dociera Make Life Harder. Nic dziwnego. Memy są doskonałą odpowiedzią na zmieniające się potrzeby i nawyki konsumentów i konsumentek treści. Rządzi tzw. infotainment, hybryda informacji i rozrywki, a memy – zwłaszcza te traktujące o polityce – miksują poważne treści z niepoważnymi formami. Proste, zabawne obrazki ekspresowo reagujące na bieżące wydarzenia stały się ważnym elementem nowego języka. Budują kolektywną tożsamość, bo to, z czego się śmiejemy, określa nasz światopogląd, definiuje wartości, dekoduje przekonania – a więc wzmacnia poczucie przynależności do grupy osób, które mają tak samo, które śmieszy to samo, dla których te same skróty myślowe są tak samo czytelne. Ale memy wpływają też na naszą optykę, efektywnie sterują nastrojami społecznymi, nasilają sympatie i antypatie. Dobrze skomponowane są w stanie wygrywać wybory i wojny. To była więc tylko kwestia czasu, kiedy memami zaczną posługiwać się rządy państw na swoich oficjalnych profilach w mediach społecznościowych. Kiedyś zdjęcia dla turystów, teraz memy z Izraela Nie tak dawno temu opiniotwórcze media głosami swoich dojrzałych felietonistek i felietonistów z wyższością prychały na pokolenie kanapowych buntowników – bo kiedyś to się wychodziło na ulice, a teraz wystarczy napisać post na Facebooku albo – to już wyższy poziom aktywizmu – podpisać petycję online. Tymczasem te posty na Facebooku, Instagramie czy X (serwisie wcześniej znanym jako Twitter) okazały się niezłą metodą wywierania presji społecznej. Dziś z siły …

memy-rzadza-nie-tylko-obnazaja-absurdy-rzeczywistosci-sa-tez-narzedziem-ksztaltowania-opinii-741d0ba.jpg
width: 2977
height: 2126

Coraz więcej młodych kobiet marzy, by zostać gospodynią domową. Kim są tradwifes?
type: item
date: 2023-11-27T14:10:02.000Z
subject: Lifestyle
subject: News
subject: feminizm
subject: rodzina
subject: równouprawnienie kobiet
subject: Społeczeństwo
subject: związki
description: Feministki pieklą się, że nie po to spaliły gorsety, żebyś ty dziś paradowała w fartuszku, a nowe pokolenie gospodyń domowych odpowiada: dałyście nam wybór, wybieramy bycie żoną. Kim są tradwifes?
encoded: Może to jeden wielki spisek. Perwersyjny zamach strażników patriarchatu na feministyczne wartości. Jak w filmie „Nie martw się, kochanie” Olivii Wilde z Florence Pugh i Harrym Stylesem w rolach głównych, w którym ona gra zapracowaną młodą lekarkę, on – bezrobotnego gościa, który tonie we frustracji, siedząc całe dnie w domu i czekając, aż żona wróci z pracy. Wilde snuje mroczną symulację świata, w którym mężczyźni robią kariery, a kobiety zajmują się domem. Oni podejmują decyzje, one pieką kurczaka. To świat stylizowany na bogate przedmieścia typowe dla Ameryki lat 50. ubiegłego wieku, więc dystopijna przyszłość w „Nie martw się, kochanie” wygląda jak idylliczna przeszłość. Wróć. Przeszłość? Jak bohaterki filmu Olivii Wilde noszą się dziś rosnące w siłę influencerki, które promują w mediach społecznościowych życie w zgodzie z tradycyjnymi wartościami. Mówi się o nich od połowy 2018 roku, gdy słowo „tradwife” pięło się w rankingach najczęstszych wyszukiwani Google, a od tamtej pory młodych kobiet identyfikujących się z ruchem tradycyjnych żon tylko przybywa. Dla jednych to dowód smutnego społecznego regresu i wielka porażka feminizmu, dla innych wręcz przeciwnie – jego absolutne zwycięstwo, bo w renesansie tradycyjnego modelu ma wybrzmiewać autentyczna akceptacja różnorodności potrzeb i pomysłów na życie. Jedni celebrują kobiety wybierające życie żony i gosposi w sukience vintage, inni prychają, że to iluzja wyboru i nieświadome wspieranie systemu, który pozbawia kobiety autonomii. Tradwifes: Tradycja? Slow life! Wiktoria Wilkosz ma 20 lat, jest mężatką od dwóch. Jej mąż jest ekonomistą, kiedyś związanym z polityką, dzisiaj aktywnie zaangażowanym – jak można przeczytać w jego bio na X (dawniej Twitter) – w obnażanie „kłamstw i manipulacji” Konfederacji. Kilka miesięcy temu przenieśli się do Londynu. Ona studiuje software development i chwilowo pracuje jako koordynatorka obiektu biurowego, ale tylko do końca roku, bo wówczas zamierzają zacząć się starać o pierwsze dzi…

coraz-wiecej-mlodych-kobiet-marzy-by-zostac-gospodynia-domowa-kim-sa-tradwifes-79f2441.jpg
width: 2150
height: 1736

Martyna Kaczmarek: „Moje ciało działa i pozwala mi iść przez życie, mimo że byłam dla niego okropna"
type: item
date: 2023-05-23T06:00:26.000Z
subject: Glamour Academy
subject: News
subject: glamour academy
subject: Glamour Academy Idole młodego pokolenia
subject: Gwiazdy
subject: samoakceptacja
subject: wywiady
subject: wywiady glamour
description: Martyna Kaczmarek była gwiazdą okładki czerwcowego numeru GLAMOUR. Prezentujemy fragment wywiadu, w którym influencerka otworzyła się na tematy związane z cielesnością i akceptacją siebie.
encoded: W tym artykule: Martyna Kaczmarek dla GLAMOUR. Przeczytaj fragment wywiadu Gdy pierwszy raz pojawiła się publicznie bez makijażu, dziennikarze pytali ją, skąd czerpie odwagę, a agencja modelingowa, wezwała na dywanik, bo świat ma konkretny pomysł na to, jak kobieta powinna wyglądać. Martyna Kaczmarek, ciałopozytywna aktywistka i autorka książki „Ciałokochanie”, przekonuje, by akceptować i lubić siebie bez względu na to, jak wyglądamy, a w naszej sesji okładkowej dumnie pokazuje nieumalowaną twarz i radośnie odsłania naturalne ciało. Martyna Kaczmarek dla GLAMOUR. Przeczytaj fragment wywiadu Angelika Kucińska: Za co lubisz swoje ciało? Martyna Kaczmarek: Za to, że nie zemściło się na mnie, choć przez wiele lat nie traktowałam go dobrze. Niestosowałam się do zasad: nie ćwiczyłam, nie odżywiałam się odpowiednio, nie nawadniałam. Mam za sobą okres, w którym mierzyłam się z zaburzoną relacją z jedzeniem i nienawidziłam mojego ciała za to, jak wygląda. To był spory kawałek mojego życia. A mimo to dziś mogę stanąć na planie sesji zdjęciowej do Glamour i zrobić szpagat albo gwiazdę. Moje ciało działa i pozwala mi iść przez życie, mimo że byłam dla niego okropna. Nie odwzajemniło tej nienawiści, nie popsuło się. Wybaczyło mi. Ciało zrobi wszystko, żeby utrzymać cię przy życiu. Jest w tym coś absolutnie niesamowitego, a my tak rzadko to doceniamy. Martyna Kaczmarek z „Top Model” szczerze o macierzyństwie. „Nie wiem, czy chcę mieć dzieci” Martyna Kaczmarek z „Top Model” otwarcie mówi: „Nie wiem, czy chcę mieć dzieci”. Influencerka zamieściła w mediach społecznościowych obszerny wpis, w którym zastanawia się nad swoją przyszłością (z lub bez potomstwa) oraz zadaje retoryczne pytanie: Dlaczego od kobiet oczekuje się rodzenia? O tym, że ciało zrobi wszystko, by utrzymać nas przy życiu, piszesz w swojej książce „Ciałokochanie”. Podajesz bardzo ekstremalne przykłady. Na szczęście większość z nas nigdy nie zostanie uwięziona w dżungli na dwa tygodnie, ale i tak każdego dnia musimy p…

martyna-kaczmarek-dla-glamour-bca9cb4.png
width: 1800
height: 1200

Miłość uwolniona. Kim była Carson McCullers?
type: item
date: 2023-05-21T13:34:08.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Kultura
subject: News
subject: książki
subject: LGBTQ
description: Carson McCullers, amerykańska pisarka, spędziła życie w szafie. Jenn Shapland, również amerykańska pisarka, wypuszcza idolkę z szafy w pięknej książce „Moja autobiografia Carson McCullers”.
encoded: Język ma znaczenie. „W rozmowach z mężem, za którego wyszła dwukrotnie, Carson nazywała swoje kochanki zmyślonymi przyjaciółkami. Jej biografowie nazywali je towarzyszkami podróży, dobrymi przyjaciółkami, współlokatorkami, bliskimi przyjaciółkami, drogimi przyjaciółkami, obsesjami, obiektami fascynacji, wyjątkowymi przyjaciółkami” – czytamy w książce. Carson McCullers była lesbijką, ale żyła w czasach, w których homoseksualność uważano za zaburzenie. „Mam tego dość” – buntuje się autorka. „W każdym razie męczy mnie już odmawianie uznania tego, co jest zwyczajnie oczywiste, zwyczajnie cudowne. Nazwijcie to coś miłością”. „Moja autobiografia Carson McCullers” Jenn Shapland jest zdecydowanie książką o miłości, a nawet o miłościach. Przede wszystkim tych, które rozpalały jej główną bohaterkę, ale i autorka pisze swój list miłosny – do idolki, do literatury, do społeczności queer. To książka o tożsamości, refleksja nad możliwościami jej ekspresji w czasach uprzedzeń i ograniczeń. To książka, która jest wyrazem niezgody wobec wykrzywiających rzeczywistość eufemizmów, które odbierają radość ze szczerego przeżywania prawdziwej siebie. Jenn Shapland, także lesbijka, pisząc o Carson McCullers, przy okazji spisuje pamiętnik własnego coming outu. To wreszcie książka o wolności, bo Shapland wyzwala McCullers, to na kartach tej nieoczywistej biografii pisarka staje się w pełni sobą, nieograniczana żadną z przykładanych jej masek, nieważne, czy była to maska nieśmiałej prowincjuszki, czy demonicznej uwodzicielki. Jenn Shapland jest czułą reporterką. Prowadzi swoje śledztwo w imię miłości, w zapisach sesji terapeutycznych znajduje dowody rodzącego się uczucia między pisarką a psycholożką, odwiedza miejsca, w których przebywała McCullers, ale porusza się po nich bardzo ostrożnie, z szacunkiem. Chce wiedzieć, kim naprawdę była dziewczyna, która pisała o odmieńcach z Południa Stanów Zjednoczonych, odniosła sukces w wieku dwudziestu kilku lat, a na podstawie jej prozy kręcono filmy i w…

milosc-uwolniona-kim-byla-carson-mccullers-890c716.jpg
width: 1321
height: 881

Dana Foote z Sir Chloe: Nie dostałam instrukcji, jak być kobietą [wywiad]
type: item
date: 2023-05-20T04:32:04.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Kultura
subject: News
subject: koncerty
subject: muzyka
description: Mówi, że dziś jest szczęśliwa w swojej kobiecości, choć dorastając, zazdrościła chłopakom. Nadała swojemu zespołowi nazwę, która łamie płciowe stereotypy – i cieszy się, gdy szyld jest czytany jako postulat równości. Rozmawiamy z Daną Foote, wokalistką amerykańskiego indierockowego zespołu Sir Chloe, który już wkrótce wystąpi w Warszawie.
encoded: Angelika Kucińska: Właśnie ukazuje się Wasz nowy album, ruszacie w trasę, sporo się dzieje. Gotowa? Dana Foote, Sir Chloe: O tak, nie możemy się doczekać premiery albumu i odliczamy dni do trasy. 18 koncertów w sześć tygodni. Będzie fajnie. Lubisz być na scenie? Z całym zespołem uwielbiamy występować. Koncerty są jak katharsis. Hałasujesz, skaczesz po scenie, a po wszystkim spędzasz czas z dzieciakami, które przyszły na twój koncert – to wszystko daje nam frajdę. Szczególne jest też dla nas to poczucie wspólnoty, które buduje się na koncertach. Zanim przejdziemy do rozmowy o nowej płycie, chciałabym poświęcić chwilę „Party Favors”. To wydawnictwo zdecydowanie dłuższe niż standardowa EP-ka, ale nie traktujecie go jak pełnoprawnego albumu, prawda? „Party Favors” było raczej kolekcją piosenek, które napisaliśmy na przestrzeni kilku lat, niektóre z nich powstały jeszcze przed uformowaniem się zespołu Sir Chloe. Wydaliśmy „Party Favors” tylko po to, żeby coś wydać, poza singlami, które wypuściliśmy wcześniej. To nie jest album, bo nie nagrywaliśmy go z intencją stworzenia albumu. W tamtym czasie po prostu komponowaliśmy piosenki, muzyka była naszym hobby. A mimo to ta kolekcja piosenek nie sprawia wrażenia przypadkowej. Słyszę tam temat przewodni. „Party Favors” jest o stawianiu granic, o walce o siebie. To faktycznie była jakaś generalna idea, którą chciałaś się wówczas dzielić ze światem? To temat, który konsekwentnie pojawia się w muzyce Sir Chloe. Na nowej płycie „I Am The Dog” również wybrzmiewa. Co prawda nie planuję, że teraz usiądę i napiszę numer o stawianiu granic – zazwyczaj to po prostu samo tak jakoś wychodzi. Rozmawiamy przed premierą albumu, słyszałam tylko kilka piosenek, ale sądząc po singlach, na nowej płycie jesteś jeszcze bardziej asertywna. Eksplorujemy zupełnie inne brzmienia. Tym razem mieliśmy więcej zasobów i przestrzeni dla kreatywności. Mówiłam bardziej o tekstach. Nabrałaś asertywności jako osoba? Nie jestem pewna, ale zdecydowanie chciałabym,…

sir-chloe-9028bca.jpg
width: 960
height: 960

To żądła zabija. Dlaczego oglądamy serial „Rój” i nie możemy się oderwać?
type: item
date: 2023-05-15T08:20:13.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Kultura
subject: News
subject: Billie Eilish
subject: najlepsze seriale
subject: seriale
subject: thriller
description: Co się stanie, gdy miłość do idolki przerodzi się w obsesję? Serial „Rój” to ekscentryczna, ale celna satyra na kulturę popularną.
encoded: O czym jest serial „Rój” na platformie Prime? Dre zadaje tylko jedno pytanie osobom, które spotyka: Kto jest twoją ulubioną artystką/twoim ulubionym artystą?. Jeśli odpowiesz, że Ni’Jah, gwiazda muzyki pop i r’n’b, możesz spać spokojnie. Jeśli wskażesz kogokolwiek innego, pożegnaj się z życiem. Dre (w tej roli fantastyczna Dominique Fishback) obsesyjnie wielbi znaną wokalistkę i przekonana, że broni honoru idolki, zabija każdego, kto choćby ośmieli się powiedzieć złe słowo o gwieździe. „Rój” to najdziwniejszy serial, jaki widziałam od dawna, w którym porzucona przez dorosłych, zagubiona i samotna nastolatka prowadzi wybitnie niezdrowy tryb życia, bo żywi się wyłącznie chipsami, zaś w wolnych chwilach zabija. A Billie Eilish gra przebiegłą liderkę kobiecego kultu, który żeruje na szlachetnych ideałach siostrzeństwa. Serial „Rój”: na czym polega jego fenomen? „Rój” to serial wybitny. Brawurowy pomysł, by pożenić thriller o seryjnej zabójczyni ze społecznym dramatem o mechanizmach popkultury i wpływie mediów społecznościowych, urodził się w głowach Janine Nabers, znanej producentki telewizyjnej i dramatopisarki, odpowiedzialnej wcześniej m.in. za serial „Watchmen”, oraz Donalda Glovera, aktora, scenarzysty, komika, twórcy serialu „Atlanta” i rapera działającego pod pseudonimem Childish Gambino. Inspiracją było życie. „Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób, żyjących lub martwych, albo prawdziwych zdarzeń jest zamierzone” – informuje plansza z czołówki serialu. Gwiazda pop, której dobrego imienia broni nastoletnia Dre, jest wzorowana na Beyoncé, choć twórcy mocno się pilnują i operują aluzjami tak sprawnie, by unikać jednoznacznego potwierdzenia, że chodzi właśnie o autorkę płyty „Renaissance”, a jednocześnie nie pozostawiać żadnych wątpliwości. Społeczność fanek i fanów Beyoncé nazywa siebie Beyhive, wariacją na temat imienia gwiazdy i słowa „beehive”, które oznacza rój pszczół. Nabers i Glover zaś zatytułowali swój serial – mówię o oryginalnym tytule – „Swarm”, a t…

roj1-3cb9e90.jpg
width: 700
height: 465

Męskość od kuchni. Dlaczego nie możemy doczekać się drugiego sezonu „The Bear” ?
type: item
date: 2023-05-14T04:20:59.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: Kultura
subject: News
subject: crush
subject: crush alert
subject: najlepsze seriale
subject: seriale
description: Dzieje się w knajpie, ale to nie jest opowieść o jedzeniu, choć, przyznaję, ktoś tu zgotował niezłą historię. „The Bear” serialem ostatniego roku? Oj tak!
encoded: Ależ to jest doskonałe! Szybkie, intensywne, nerwowe. Mięsiste co najmniej jak ta wołowina, którą ładują do kanapek. A jednocześnie finezyjne i przemyślane jak menu wyjątkowo eleganckiej restauracji z gwiazdkami Michelina. Absolutna uczta dla fanek i fanów jakościowej telewizji. Sycąca i odżywcza, choć – nie powiem – mam już apetyt na drugi sezon (który powstanie!) Serial „The Bear” w Stanach Zjednoczonych pojawił się w czerwcu 2022, polscy widzowie musieli zaczekać do października – recenzje, które w międzyczasie pojawiały się w zagranicznych mediach, tylko windowały oczekiwania wobec produkcji (a wierzcie mi, ja w ustawieniach fabrycznych mam już wysokie oczekiwania). Czy serial je wszystkie zaspokoił? Tak, dziękuję, najadłam się i smakowało. To w końcu znakomicie przyrządzony serial: wciąga, angażuje emocjonalnie, zachwyca, irytuje, rozczula, czasem podnosi ciśnienie, czasem koi nerwy skołatane przez podły świat. Carmy Berzatto (wspaniały w tej roli Jeremy Allen White, niech mu dadzą wszystkie nagrody) jest piekielnie utalentowanym szefem kuchni, który zdążył już sporo zdobyć w nowojorskim fine diningu. Wraca do rodzinnego Chicago, by tam poprowadzić bar z kanapkami, odziedziczony po samobójczej śmierci brata. Dziedziczy też pracowników knajpy: barwną grupę, niestety wysoce nieprzychylną dyscyplinie i zmianom. I w tej ciasnej kuchni dojdzie do pięknego, bo konstruktywnego zderzenia światów. Jeśli jednak myślicie, że „The Bear” to po prostu dobry serial o gościu, który jeszcze do niedawna układał przegrzebki na piance truflowej, a teraz musi robić kanapki, więc, ojejku, jaki on biedny – to źle myślicie. Ten serial zmienia sposób, w jaki popkultura opowiada o wielkim talencie i równie wielkich ambicjach. Tu nie ma geniusza, któremu wszystko wolno właśnie dlatego, że jest geniuszem. Nie ma usprawiedliwiania przemocy, chamstwa, nadwrażliwego ego. Carmy reprezentuje nowy model męskości, a Richie (też świetny Ebon Moss-Bachrach), przyjaciel zmarłego brata – tradycyjną …

the-bear-40b70be.png
width: 2544
height: 1427

Przyszłość relacji: samotność w sieci? „Ludziom jest trudno łączyć się w pary. Najbardziej widoczną tendencją na postkapitalistycznym Zachodzie jest samotność”
type: item
date: 2023-05-02T01:05:47.000Z
creator: Angelika Kucińska
subject: News
subject: Relacje
subject: Lifestyle
subject: relacje
subject: Rok przyszłości
subject: seks
subject: związki
description: Czy nasze związki się zmienią? Ile seksu będziemy uprawiać? I czy od trudów życia solo uratują nas roboty do towarzystwa? Na pytania o przyszłość naszych relacji odpowiada Marta Niedźwiecka, psycholożka, terapeutka i autorka podcastu „O zmierzchu”. C
encoded: Angelika Kucińska: Czy miłość i seks to taki kawałek naszego życia, w którym dużo i szybko się zmienia? Marta Niedźwiecka: Właśnie obserwujemy przełomowe zmiany w tym obszarze. Przyspieszają, są głębokie i wielokierunkowe. Można wyróżnić trzy tendencje czy zjawiska, które te zmiany stymulują. Po pierwsze emancypacja grupy LGBTQ+, oczywiście w krajach cywilizowanych, która otwiera nas na nieheteronormatywne rozwiązania relacyjne, do tej pory uznawane za egzotyczne. Podam przykład dosyć zgrzany, ale powszechny. Kobiety żyjące przez wiele lat w heteroseksualnych związkach gdzieś w połowie życia, często rozczarowane relacjami z mężczyznami, decydują się na życie z kobietami. Do tego coraz więcej osób określa się jako niebinarne, gender-fluid czy aseksualne, a to bardzo zmienia w ogóle podejście do seksualności i relacyjności. To jeden trend, nazwijmy go tęczowym. Czy w kobietach, które do tej pory żyły z mężczyznami, a teraz parują się z kobietami, można szukać dowodu na to, że wreszcie zmienia się nasze rozumienie seksualności? Bo wiesz, gdy parę lat temu opowiadałam znajomym, różnych orientacji, o tym zjawisku, to słyszałam, że to niemożliwe, przecież nie można się tak nagle przełączyć, one musiały urodzić się biseksualne. Tu widać problem z naszą definicją hetero- czy homoseksualności. Większość osób uważa, że to jest coś takiego jak kolor oczu. Z jakimś się rodzisz i taki masz. Traktujemy orientację seksualną jak stałą predyspozycję. Tymczasem w nauce opisujemy ludzi na kontinuum od stuprocentowej heteroseksualności do stuprocentowej homoseksualności z założeniem, że największa liczba znajdzie się pośrodku i – co ważne – że to się może zmieniać z biegiem czasu. Oczywiście istnieją ludzie, którzy tak siebie przeżywają, że nie wyobrażają sobie, że mogliby połączyć się z tą samą płcią. Mają do tego prawo. Ale bardzo wiele osób może w trakcie życia poszerzyć orientację seksualną – na skutek eksperymentów, doświadczeń osobistych. Seksualność to nie kolor oczu. Mogę po la…

milosc-ddec1af.jpg
width: 2048
height: 2732

Penélope Cruz w filmie „Bezmiar”: tańczy, jakby jutra miało nie być i tęskni za lepszym życiem
type: item
date: 2023-04-14T07:50:09.000Z
subject: News
subject: Gwiazdy
subject: Kultura
subject: LGBT
subject: LGBTQ
subject: Penelope Cruz
subject: premiery filmowe
description: Penélope Cruz znów zagrała matkę. Co więcej, po raz kolejny wyszło jej to znakomicie. Film „Bezmiar” jest pięknym pokłonem przed talentem i magnetyzmem hiszpańskiej aktorki.
encoded: Choć Penélope Cruz w filmie „Bezmiar” gra matkę, łatwo zobaczyć w niej dziecko – tę dziecięcą radość życia, ciekawość świata, głód przygody. Tańczy, jakby jutra miało nie być, śpiewa na cały głos, a czasem, w ramach żartu, chowa się pod stołem. Bohaterka „Bezmiaru”, którą widowiskowo zagrała Penélope Cruz, jest matką trójki dzieci, opiekuńczą i czułą, ale też przebojową i wyluzowaną, spotyka się ze swoimi dziećmi w ich świecie, kolorowym i teoretycznie beztroskim. Wchodzi w rolę czwartego dziecka nie bez powodu. Musi stać się jedną z nich, by przetrwać – mówiła w rozmowie z internetowym Fred Film Radio. Dzieci widzą, że mnóstwo rzeczy nie działa, czują zagrożenie i brak stabilności. Wszystko wiedzą, ale nie o wszystkim można z nimi porozmawiać. Dlatego Clara staje się czwartym dzieckiem, by kreować sytuacje, w których dzieci mogłyby choć przez chwilę pożyć innym życiem. Pewnie żaden z reżyserów nie zrozumie i nie doceni Penélope Cruz tak, jak widzi i wielbi ją Pedro Almodóvar, ale Emanuele Crialese, autor „Bezmiaru”, dostrzega i z powodzeniem podkreśla kontrasty, które budują potęgę aktorki na ekranie: światło i mrok, smutek i witalność, opanowanie i temperament, wrażliwość i siłę. Cruz najlepiej wychodzą kobiety wielowymiarowe, zbudowane na teoretycznie przeciwstawnych wartościach, takie, które dużo i głęboko czują. Jak Clara w „Bezmiarze”. Wszystko dla mojej matki Rzym, lata 70. Rodzina wprowadza się na nowe osiedle. Mieszkanie jest symbolem statusu. Są zamożni, szanowani, mają przyjaciół, wyjeżdżają na wakacje. On pracuje, ona zajmuje się trójką dzieci. Na papierze to wszystko układa się w miłe, wygodne życie klasy średniej, ale gdy zajrzysz głębiej, dostrzeżesz, że w tym fotogenicznym apartamencie rozgrywa się dramat. Najstarsze dziecko, 11-letnia Adriana, dusi się we własnym ciele – prosi, by nazywać ją Andreą, imieniem, które nadaje się zarówno chłopcom, jak i dziewczynkom. Matka dusi się w swoim małżeństwie. Zdradzana i poniewierana przez męża coraz bardziej …

aldara-zarraoa-5887a7f.jpg
width: 1280
height: 1920

Franek Sterczewski dla GLAMOUR: Nie ma polityki bez ekologii
type: item
date: 2023-04-10T06:05:35.000Z
subject: Lifestyle
subject: News
subject: ekologia
subject: polityka
subject: Rok przyszłości
description: Możesz segregować śmieci i przesiąść się z samochodu na rower, ale sama świata nie naprawisz. To politycy są odpowiedzialni za wprowadzanie regulacji, które ograniczą emisyjność. Czy można dziś być politykiem i nie uznawać wagi zmiany klimatycznej? Pytamy Franka Sterczewskiego, aktywistę, posła i wielkiego fana transportu publicznego.
encoded: Czy można dziś budować swój program wyborczy i nie uwzględnić kwestii klimatu? Nie. Klimat jest dziś jednym z głównych tematów podejmowanych w globalnej polityce. Są politycy proklimatyczni i antyklimatyczni, ale trudno w ogóle nie zajmować się klimatem, będąc politykiem. Green New Deal jest tak samo ważną agendą zarówno dla prezydenta Stanów Zjednoczonych, jak i dla Komisji Europejskiej. Klimat jest istotnym tematem debaty politycznej. W Polsce dyskutujemy teraz o odblokowaniu tzw. ustawy wiatrakowej i w tej debacie liczą się tylko ci, którzy są za lub przeciw. Nie da się tego tematu ominąć. Gdy zaczynałeś pracę posła, powiedziałeś w jednym z wywiadów, że w każdej partii politycznej są osoby, z którymi jesteś w stanie porozumieć się w paru kwestiach – i tymi łączącymi tematami były transport publiczny, walka ze smogiem czy zieleń w miastach. Po tych kilku latach w Sejmie dalej uważasz, że te tematy łączą i można się dogadać? Nie zmieniłem zdania, ale wiem, że dużo łatwiej jest znaleźć porozumienie z różnymi nieoczywistymi środowiskami politycznymi na poziomie samorządowym. Im wyższą pozycję zajmujesz w polityce, im więcej uwagi ogólnopolskich mediów skupia dana sprawa, tym trudniej o oficjalne porozumienia. Partia rządząca jest znana chociażby z tego, że nie troszczy się o środowisko, a takie ustawy jak „lex Szyszko” przyczyniły się do wycięcia ogromnych ilości drzew. Na poziomie centralnym lasy są traktowane jak fabryka drewna, ale już na poziomie lokalnym często zdarza się, że radni tej samej partii bronią zieleni razem z ruchami miejskimi. Sam staram się nie patrzeć na jakąś sprawę z perspektywy etykiet partyjnych – im więcej osób podłącza się, żeby osiągnąć ważny cel, ekologiczny albo prospołeczny, tym lepiej. Zmiana klimatu dotyczy nas wszystkich, więc wszystkim powinno zależeć. Tymczasem bardzo często sprawy środowiska są źródłem konfliktu politycznego. Bardzo często sprzeciw wobec polityki proklimatycznej wynika z obrony jakiegoś interesu. Politycy, którzy r…

nie-ma-polityki-bez-ekologii-7041c2c.jpg
width: 1440
height: 1920

Zosia Zochniak: „Nie ma znaczenia, czy kupisz coś w pierwszym, czy drugim obiegu, bo odpowiedzialna moda zaczyna się, gdy będziesz z tej rzeczy korzystać”
type: item
date: 2023-02-23T15:50:46.000Z
subject: Lifestyle
subject: News
subject: aktywizm
subject: ekologia
subject: Moda
subject: moda ekologiczna
subject: Rok przyszłości
description: Można szukać przyszłości mody w metawersum i cyfrowych ubraniach, można też ją odnaleźć w zmianie przepisów i nawyków konsumenckich. W jakim kierunku pójdzie branża i co dla lepszej przyszłości może zrobić każda i każdy z nas? Zosia Zochniak, współzałożycielka marki Ubrania do oddania i niezłomna propagatorka mody cyrkularnej, namawia, by być jak własna babcia.
encoded: Opamiętaliśmy się wreszcie i kupujemy mniej? Nie. I nie będziemy kupować mniej. Strategia Komisji Europejskiej dotycząca wyrobów włókienniczych w obiegu zamkniętym – oficjalna dyrektywa przyjęta w marcu 2022 roku – definiuje cele dla przemysłu tekstylnego. Określa, co zrobić, by ubrania służyły nam dłużej, żeby poprawić ich jakość, zagwarantować klientom marek odzieżowych prawo do reklamacji, naprawy itd. W tej samej strategii znajdziemy też informację, że do 2030 roku konsumpcja w obszarze tekstyliów wzrośnie o 60 proc. Już teraz produkujemy rocznie 100 miliardów sztuk ubrań, butów i akcesoriów – dla 8 miliardów ludzi na świecie. Jemy i będziemy jeść jeszcze więcej mody. Z czego wynika ten wzrost? Mamy mniej pieniędzy, jesteśmy bardziej świadomi – te dwa czynniki powinny zmniejszać konsumpcję ubrań. To wynika z tego, że ubrania są bardzo tanie. Inflacja i wojna w Ukrainie wpłynęły na ceny produktów i usług w każdej branży poza odzieżową. Tam nie zostały podniesione ceny produktów, ponieważ branża odzieżowa pracuje na bardzo wysokich marżach. A poza tym kupujemy, żeby poprawić sobie humor. Ubrania są tak tanie, tak łatwo dostępne, tak dynamicznie zmieniają się trendy, a my chcemy być tego częścią. Nie chcę dyskredytować takich decyzji zakupowych, mówić, że jesteśmy egoistami, którzy ponosząc wszystkie koszty środowiskowe i ekonomiczne, decydują się na kupowanie ubrań, żeby poprawić sobie nastrój. Tak jednak jest. Kupowanie daje poczucie sprawczości, podnosi naszą samoocenę. Co ciekawe, tylko do momentu powrotu z zakupami do domu, bo potem, jak pokazują badania, często dopadają nas niezrozumiałe wyrzuty sumienia. W zeszłym roku dołączyłaś do grona ekspertek i ekspertów, które miało opracować kodeks etyczny dla branży mody. Co to za grupa? To grupa powstała z inicjatywy Sekretarza Generalnego ONZ, działamy w ramach UN Global Compact. Spotykamy się raz w miesiącu, nazywamy te spotkania naszym okrągłym stołem na rzecz odpowiedzialnej mody. Opracowujemy nową definicję mo…

odpowiedzialnosc-jest-w-modzie-ce4e33d.jpg
width: 1409
height: 1920

Wero – awatarka z misją. „Chcę być dla dziewczyn tym, kim Rączka dla Wednesday”
type: item
date: 2023-02-22T06:50:52.000Z
subject: News
subject: Gwiazdy
subject: Rok przyszłości
description: Może nie istnieje naprawdę, ale jej wpływ na świat jest jak najbardziej realny. Chce go zmieniać tak, by było w nim więcej równości i różnorodności. Poznajcie wirtualną influencerkę Wero. Niech was nie zwiedzie jej nierealna powłoka, jak z filmu science fiction. Wero to dziewczyna taka jak wy. Też marzy o lepszej przyszłości. I też lubi piosenki Taylor Swift.
encoded: W tym artykule: Sukienka z głową lwa? Wolę bluzę z kapturem Czy mam płeć, jeśli nie mam ciała? A jeśli nie mam ciała, to czy mogę być body positive? Moja dusza jest tęczowa Chcę być dla dziewczyn tym, kim Rączka dla Wednesday Zaproś awatarkę Wero do domu, zrób sobie z nią zdjęcie, zmierz buty, które nosi Czyżby po latach żmudnych poszukiwań wreszcie się udało? Znaleźliśmy influencerkę idealną? Nie splamiła się żadną skandalicznie hejterską wypowiedzią, wyznaje wartości, które są nam bliskie i – choć nie ma ciała – jest ambasadorką mądrze praktykowanej ciałopozytywności. Wróć. Nikogo nie znaleźliśmy. My ją sobie stworzyliśmy, wspólnie ze studiem Wearfits, które rewolucjonizuje branżę mody, tworząc np. wirtualne przymierzalnie, i marką Converse. Wero to nasza wymarzona influencerka. Dziewczyna, z którą łatwo się utożsamić, jest przyjazna, nie dystansuje – mimo że przecież reprezentuje inny gatunek. Ale halo, kto nie słyszał o przyjaźni międzygatunkowej? Tak, z wirtualnymi influencerkami też można. Wero jest świadoma, że popularność to nie tylko przywilej, a im więcej osób cię słucha, tym większą odpowiedzialność trzeba brać za każde wypowiedziane słowo. Chce być influencerką pozytywnej zmiany w świecie, inspirować do aktywistycznego działania wszystkich, którzy tak jak ona pragną równości i szacunku dla różnorodności, a tym, którzy padają ofiarą hejtu czy dyskryminacji, dodawać otuchy i nieść nadzieję. Wero wierzy, że będzie lepiej. Wy uwierzcie w Wero. To zresztą nie będzie trudne, gdy tylko dowiecie się, co myśli i o czym marzy ta wirtualna dziewczyna. Sukienka z głową lwa? Wolę bluzę z kapturem Do aktu urodzenia jej nie zajrzycie, zresztą kogo obchodzi metryka, dużo ważniejsze jest, co masz w głowie, prawda? Wero nie ma wieku, ale mentalnie czy światopoglądowo najbliżej jej do generacji Z. Co to znaczy? Przede wszystkim, że jej zależy. Jest miłośniczką zwierząt i cierpi, gdy ich prawa są łamane. „Chciałabym, aby wreszcie została stworzona oficjalna instytucja rzecz…

wero-awatarka-z-misja-8a4d25d.jpg
width: 1411
height: 1920

Sylwia Grzeszczak dla GLAMOUR: Gna mnie w różne strony
type: item
date: 2022-08-19T07:20:31.000Z
subject: News
subject: Gwiazdy
description: Mówi, że wreszcie w stu procentach sama o sobie decyduje. I dodaje, że dziś znajduje w sobie pokłady siły, której wcześniej nie czuła. A co się nie zmieniło? Sylwia Grzeszczak wciąż czuje się wolna, gdy wychodzi na scenę i siada do pianina, które sama zaprojektowała. I nadal płacze, gdy widzi startujący samolot...
encoded: Sylwia Grzeszczak wydała właśnie „Dżunglę” – nowy singiel. Mocny, dziki, zwierzęcy numer. Angelice Kucińskiej, szefowej działu KULTURA w magazynie GLAMOUR opowiada, że to piosenka o tym, że jesteśmy jak dzikie zwierzęta. Pozamykano nas w klatkach, ale nie da się nas zatrzymać. Chcemy być sobą. Chcemy robić to, na co w tym momencie mamy ochotę. Nie robić niczego wbrew sobie. A do tego czerpać radość z każdej sekundy – mówi Sylwia. Przyznaje też, że nie może usiedzieć w miejscu. Czy myśli o przeprowadzce z rodzinnego poznania? Dlaczego chciała zrezygnować z muzyki?! Poniżej znajdziecie fragment rozmowy, a całą przeczytacie w najnowszym wydaniu magazynu. Angelika Kucińska: Czerpanie radości z każdej sekundy to jest dopiero niełatwa sztuka życia. Większość ludzi tego nie potrafi. Sylwia Grzeszczak: Oczywiście, że to trudne. Codzienne życie wielu ludzi wcale nie jest usłane różami, trudno znaleźć choćby sekundę, która po prostu cieszy. W show-biznesie, w którym ja funkcjonuję właściwie nieustannie na pełnych obrotach, można się zatracić. Jeśli we właściwym momencie nie powiesz „stop”, ten świat może cię po prostu zjeść. „Dżungla” jest celebracją wolności, prawda? Na pewno. To piosenka o wolności w wyrażaniu siebie. O byciu, kim tylko chcesz być, bez ograniczeń. O tym, czego naprawdę chcesz od życia. Nie pytasz nikogo, czy ci wolno. Sama wiesz, czego chcesz i co jest dla ciebie dobre. Kiedy czujesz się naprawdę wolna? Czuję się naprawdę wolna, kiedy mogę sama decydować za siebie. Do niedawna prawie wszyscy mówili mi, co mam robić, jak mam żyć, wiecznie byłam w pracy, nawet gdy w niej nie byłam. Otoczona ludźmi cały czas – przed pracą, w pracy, po pracy. Starając się słuchać każdego, zapominałam o sobie, o zwykłych potrzebach, o zaopiekowaniu się samą sobą! Tak było właściwie od dzieciństwa. Nie lubię, kiedy ktoś mi coś narzuca. Mam swoje zdanie. Dbam teraz o każdą prywatną sekundę. Na scenie też czuję się wolna. Mimo że wtedy wszyscy na mnie patrzą, to na scenie świetnie …

sylwia-grzeszczak7-ea529c1.jpeg
width: 1280
height: 1920

Książka na lato: „Do przodu, dziewczyny! Prawdziwa historia rewolucji Riot Grrrl” Sary Marcus. Maeve z „Sex Education” na pewno by ją przeczytała
type: item
date: 2022-07-12T05:39:23.000Z
subject: Kultura
subject: News
subject: feminizm
subject: książki
description: Choć riot grrrl rodziły się na koncertach dziewczyńskich zespołów punkowych, były czymś więcej niż tylko muzyką. Przede wszystkim dowodziły, że siostrzeństwo działa. Książka „Do przodu, dziewczyny!” Sary Marcus znakomicie to potwierdza.
encoded: Były głośne i nikogo się nie bały. Pisały piosenki, nagrywały płyty, grały koncerty, a zysk z tych ostatnich wielokrotnie przekazywały organizacjom prokobiecym, które pomagały np. ofiarom przemocy domowej. Produkowały ziny (takie amatorskie magazyny), pełne feministycznych manifestów, sprzedawane za dolara na koncertach. Walczyły z kulturą gwałtu, protestowały przeciwko zaostrzeniu prawa aborcyjnego. Feministka robi porno, czyli „Minx” – wasz nowy ulubiony serial HBO (nawet jeśli jeszcze tego nie wiecie) Wojująca feministka łączy siły z wydawcą tytułów dla dorosłych, by stworzyć pierwsze w historii pismo erotyczne dla kobiet. Czy męska nagość może być przekaźnikiem rewolucyjnej myśli? Tego dowiecie ze świetnego serialu komediowego HBO Max z Ophelią Johnson i Jakem Johnsonem w rolach głównych. „Ta kapela nie gra, ona płonie. Wokalistka zatraca się w tańcu i miota na wszystkie strony włosami spiętymi w kucyk na czubku głowy. Jej ruchy przypominają aerobik. Od czasu do czasu unosi tył sukienki, by pokazać tyłek zespołowi” – tak Sara Marcus, autorka książki „Do przodu, dziewczyny! Prawdziwa historia Riot Grrrl”, zaczyna relację z koncertu Bikini Kill, który odbył się 4 kwietnia 1992 roku w Sanctuary Theatre w Waszyngtonie. To właśnie Bikini Kill, punkowy kwartet z trzema dziewczynami w składzie, przewodził Riot Grrrl – fali dziewczyńskiego rock and rolla. To piosenka Bikini Kill „Double Dare Ya” stała się feministycznym hymnem, bo to właśnie w tej piosence Kathleen Hanna, charyzmatyczna wokalistka zespołu, wyrzuca: „Przymknij się, nie odzywaj się niepytana, masz k**** słuchać tego, co mówi ci facet”, i nawołuje: „Odważ się! Odważ się! Do k**** nędzy, no wreszcie się odważ”. View oEmbed on the source website W 1990 roku Madonna wychodziła na scenę i symulowała masturbację. W 1992 roku Kathleen Hanna wychodziła na scenę i też, podobnie jak Madonna, dotykała swojego krocza, ale zasłaniała je, symbolicznie chroniąc przed napaścią seksualną – to był i gest sprzeciwu wobec mi…

wystep-bikini-kill-c716680.jpeg
width: 1920
height: 1277

Najlepsze książki na lato, od których trudno się oderwać
type: item
date: 2022-06-27T07:40:33.000Z
subject: Kultura
subject: News
subject: książki
subject: wakacje
description: Na lato 2022 polecamy wam książki zdolnych irlandzkich pisarek! Oto nasze top 5, jeśli chodzi o wakacyjne lektury!
encoded: W tym artykule: Megan Nolan „Akty desperacji”, wyd. Filtry Sally Rooney „Gdzie jesteś, piękny świecie”, wyd. W.A.B. Opowiadania „Niepoprawna mnogość”, wyd. Pauza Louise Nealon „Snowflake”, wyd. Muza Naoise Dolan „Ciekawe czasy”, wyd. Prószyński i S-ka Te dziewczyny potrafią pisać o młodych, pogubionych, szukających bliskości. Irlandzkie pisarki zawojowały świat współczesnej literatury. Oto kilka pozycji, które trzeba znać! Pochłoną was i skłonią do refleksji. Megan Nolan „Akty desperacji”, wyd. Filtry Moda na młode irlandzkie pisarki trwa w najlepsze. Zaczęło się oczywiście od książek Sally Rooney, ale w Dublinie jest znacznie więcej początkujących literatek z dużym potencjałem. Jak chociażby moja absolutna ulubienica Megan Nolan, na co dzień dziennikarka i eseistka, która niedawno debiutowała powieścią „Akty desperacji”. I tu muszę uczciwie uprzedzić – to nie jest typowa lektura na plażę. Chyba że jesteś z tych, które nie lubią, gdy jest za dobrze w życiu i sprzyjające okoliczności przyrody musisz czymś złamać, tak dla równowagi. „Akty desperacji” to książka o czasie potężnej niepogody, zresztą mocno autobiograficzna, bo Megan Nolan nie ukrywa w wywiadach, że napisała o tym okresie w swoim życiu, gdy za dużo piła, intensywnie imprezowała i notorycznie pakowała się w niezdrowe relacje. „Akty desperacji” to nie tylko studium toksycznego związku, wyniszczającego po równo obie zaangażowane strony. Dużo w tej historii seksu, ale tak smutnego, że aż boli. To także portret pokolenia milenialsów, któremu używki – w tym przypadku alkohol – i przygodny seks służą za łatwo dostępny, choć nieskuteczny antydepresant. Książka szczera jak spowiedź i ostra jak brzytwa. Sally Rooney „Gdzie jesteś, piękny świecie”, wyd. W.A.B. Trzecia powieść Sally Rooney, największej gwiazdy nowej irlandzkiej literatury. Trzecia i najlepsza, bo Rooney ewidentnie jest świadoma niedociągnięć, których dopuściła się w poprzednich książkach. „Gdzie jesteś, piękny świecie” wygrywa przemyślaną konstrukcją…

co-czytac-505b639.jpeg
width: 1080
height: 1349

Natalia Broniarczyk dla GLAMOUR: „Kobiety w Polsce przerywają ciąże i wiedzą, jak to robić”
type: item
date: 2022-06-24T10:55:31.000Z
subject: Lifestyle
subject: News
subject: aborcja
subject: prawa kobiet
subject: Społeczeństwo
description: W amerykańskich mediach piszą, że obywatelki USA mogą uczyć się od Polek, jak skutecznie obchodzić zaostrzane przepisy aborcyjne. Z kolei Polki znajdują wsparcie w Holandii... „Międzynarodowa solidarność kobiet jest niesamowita” – mówi Natalia Broniarczyk, aktywistka z Aborcyjnego Dream Teamu i Aborcji Bez Granic. Czy jest jednak szansa, że pomoc, której szukamy za granicą, otrzymamy wreszcie legalnie w Polsce?
encoded: Ostatni raz rozmawiałyśmy niecałe dwa lata temu, tuż po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który zaostrzył przepisy aborcyjne. Jak od tamtej pory zmieniła się sytuacja Polek, które chcą i potrzebują przerwać ciążę? Jest lepiej? Gorzej? Na pewno jest gorzej, bo wyrok Trybunału Konstytucyjnego sprawił, że osoby, które wcześniej miały szansę na legalną aborcję w Polsce, teraz muszą wyjechać za granicę. Mamy przypadki śmiertelne, bo przecież Iza z Pszczyny zmarła na skutek paraliżu prawnego. Lekarze nie wiedzą, co robić, nie potrafią interpretować przepisów tak, by chronić pacjentki, boją się stawać po ich stronie. Do Aborcji Bez Granic zgłasza się zdecydowanie więcej kobiet. Przeraża mnie to, co słyszę od holenderskich lekarek, do których wysyłamy najwięcej osób. Piszą, że trafiają do nich pacjentki, które powinny dostać pomoc w Polsce, a przyjeżdżają do Holandii w sytuacji zagrożenia życia. To są np. kobiety w ciąży z zaśniadem groniastym. Zamiast płodu rozwija się właśnie wspomniany zaśniad, choroba. Pacjentka myśli, że jest w ciąży, bo tak pokazał test, a badanie krwi wykazało obecność hormonu ciążowego. Ale idzie na USG i tam okazuje się, że w macicy rozwija się maź. Ta maź nie przeistoczy się w płód, nie ma takiej możliwości. I trzeba ją jak najszybciej usunąć. Tymczasem pacjentka trafia do holenderskiego szpitala w 14. czy 15. tygodniu ciąży. Takie ciąże przerywa się od razu, gdy zostaną stwierdzone. Nie czeka się... Myślę, czuję, decyduję, czyli szczerze rozmawiamy o aborcji Kobiety przerywały ciążę, przerywają i będą przerywać. Dlatego prawo aborcyjne powinno odpowiadać ich rzeczywistym potrzebom. Ale nie tylko ustawy wymagają zmian. Zmienić należy sposób, w jaki mówimy o aborcji. Natalia Broniarczyk działa w Aborcyjnym Dream Teamie, organizacji, która walczy, by o aborcji mówić, jak należy – bez poczucia winy i wstydu. To dlaczego Polka w takiej ciąży musi jechać do Holandii? Co słyszy od swojego lekarza tutaj? Że prawo jest, jakie jest. Że lekarz się boi. Że w…

natalia-broniarczyk-3937ef9.jpeg
width: 3024
height: 3780