Glamour
type: channel
link: https://www.glamour.pl
date: 2025-11-09T12:42:37.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Jedna z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów w reżyserii Guillermo del Toro już na Netflixie. Jacob Elordi zachwyca!
items: Brawurowa rola Colina Farrella sprawi, że nie wyłączycie Netflixa. Ten film ogląda się z zapartym tchem!
items: To obecnie jeden z najlepszych seriali akcji! Tak się wciągnąłem, że teraz każdy piątek zaczynam od obejrzenia nowego odcinka
items: Jeśli lubicie Stephena Kinga to ten serial was nie zawiedzie! Już po pierwszej scenie będziecie zbierać szczękę z podłogi
items: Nowy serial true crime Netflixa jest tak mocny, że trudno się po nim otrząsnąć. Najstraszniejsze jest to, co kryje się w mroku
items: Nowy film twórcy „W lesie dziś nie zaśnie nikt” pojawił się na Netflixie. Polski horror ma wszystko, by odnieść sukces
items: Najnowszy film Kathryn Bigelow bije rekordy na Netflixie. Atomowy thriller ukazuje nasze największe lęki
items: Prosta historia o nieprostych sprawach. Nie przepadam za melodramatami, ale ten wciągnął mnie od pierwszych minut!
items: Najnowszy film twórcy „Barbarzyńców” wreszcie trafił do streamingu i już jest numerem 1. „Straszny, śmieszny i diabelnie inteligentny”
items: Głośny (i przejmujący!) film z Pamelą Anderson i niesamowitą Jamie Lee Curtis trafił na HBO. Powinna go obejrzeć każda kobieta
items: Znacie go z „Peaky Blinders” i „Oppenheimera”, ale w takiej roli Cilliana Murphy'ego jeszcze nie widzieliście! Nie czekajcie, odpalcie Netflixa!
items: Gdy udzielała tego wywiadu, wiedziała, że zobaczymy go dopiero po jej śmierci. Właśnie trafił na Netflix!
items: Bawi, rozczula, wzrusza i wciąga w swój jedyny w swoim rodzaju świat. To jeden z najlepszych seriali tego roku!
items: Choć od początku wiadomo, jak się skończy, ten oparty na faktach film ogląda się w narastającym napięciu
items: Dokument o jednym z najbardziej oryginalnych reżyserów w historii kina wleciał na HBO! Jego życie to gotowy scenariusz na film
items: Historia najpotworniejszego seryjniaka wszech czasów nr. 1 na Netflixie. To serial tylko dla ludzi o mocnych nerwach!
items: Najdziwniejszy film o trudach macierzyństwa, o którym być może nigdy nie słyszeliście, ale zdecydowanie powinniście go obejrzeć
items: Ręka, noga, mózg na ścianie i niewybredne dowcipy – filmy o superbohaterach to przede wszystkim rozrywka. W tym przypadku... dosłownie!
items: To jest tak nieprawdopodobna historia, że aż trudno uwierzyć, że wydarzyła się naprawdę. „Wojny sneakersów: Adidas kontra Puma” to must-see (nie tylko dla fanów sportowego obuwia)
items: Intrygująca reinterpretacja klasycznej opowieści grozy, w której zło czai się również tam, gdzie w ogóle się go nie spodziewamy
items: Ten wciągający dramat kryminalny z Judem Law to jeden z najlepszych seriali, jakie ostatnio pojawiły się w streamingu
items: Zna go każdy, ale niewielu wie, w jakich bólach powstawał! Ten film zdradza jednak wszystkie tajemnice
items: Tego filmu nie da się oglądać w spokoju. Wywołuje dziwne napięcie i gra na najsilniejszych emocjach
items: Ten film wodzi za nos, intryguje, a na koniec łamie serce. Zwłaszcza rodzicom
items: Historia Charliego Sheena to najmocniejsza premiera Netflixa w 2025! Jakim cudem ten hollywoodzki król imprez i przypałów wciąż żyje?
items: Był oscarowym pewniakiem w kategorii „Najlepszy film”, ale... tej statuetki nie dostał. Głośny film z Adrienem Brodym to intensywne doświadczenie estetyczne i emocjonalne
items: 3 horrory, które są dowodem na to, że prawdziwy koszmar to... życie rodzinne
items: Skończyło się czekanie! Najnowsza część przygód uwielbianego w popkulturze seryjniaka dostępna dla polskich widzów
items: Po tym filmie trudno się pozbierać. Straszy tym, czego boimy się najbardziej
items: To coś więcej niż film. Emocjonalnie rozkłada na łopatki i pozostawia w zachwycie. Każdy powinien go zobaczyć

Jedna z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów w reżyserii Guillermo del Toro już na Netflixie. Jacob Elordi zachwyca!
type: item
date: 2025-11-09T12:42:37.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: filmy na Netflix
subject: Jacob Elordi
subject: najlepsze filmy
subject: Netflix
subject: premiery filmowe
description: Wybitny meksykański reżyser Guillermo del Toro konsekwentnie ekranizuje swoje ulubione książki. Tym razem jednak poszedł na całość i sięgnął po „Frankensteina” Mary Shelley, czyli jedną z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów. Mimo że była ona już wielokrotnie filmowana i kolejny wariant wydawał się zbędny, wizja del Toro bez trudu pokonuje wszelki sceptycyzm. To mądre, majestatyczne i niesłychanie stylowe widowisko, które jest jednym z najlepszych filmów tego roku.
encoded: Del Toro już wiele razy udowadniał, że jest wizjonerem, który kocha poetykę fantastyki, rozumie ją jak nikt inny i w jej ramach potrafi tworzyć piękne, pomysłowe i głęboko poruszające historie. I to bez względu na to czy realizuje całkowicie autorskie projekty, jak „Labirynt fauna” lub oscarowy „Kształt wody”, ekranizuje komiksowe przygody Hellboy’a, czy też sięga po ulubioną klasykę literatury, jak w przypadku wspaniałej animacji „Guillermo del Toro: Pinokio”, bardzo osobistej wersji klasycznej bajki, o której realizację zabiegał latami. Nie inaczej było w przypadku „Frankensteina”, który właśnie miał premierę na Netflixie. W tym przypadku również efekt końcowy jest zachwycający. „Frankenstein”: kto jest prawdziwym potworem? Powieść Mary Shelley ma już ponad dwieście lat i jej treść została przepuszczona przez tak wiele różnych ekranizacji oraz komiksowych i książkowych wariacji, że chyba każdy już wie, o czym opowiada ta historia. Jednak w swoim scenariuszu del Toro trochę inaczej rozłożył znajome akcenty i dodał sporo od siebie, co wzmocniło te elementy opowieści, które dotychczas nie miały szansy pokazać się w aż tak mocnym świetle. Tak samo jak w przypadku powieści cała historia zamknięta jest w klamrze narracyjnej, która otwiera się i zamyka w lodach Arktyki. Załoga statku uwięzionego w lodowej krze bierze na pokład rannego człowieka, który ucieka przed jakąś potworną, zamaskowaną postacią. Ten człowiek to genialny doktor Viktor Frankenstein (w tej roli świetny Oscar Isaac, grający z frenetyczną energią i ogniem obsesji w oczach), który czując, że nie pozostało mu już dużo czasu na tym świecie, zaczyna opowiadać kapitanowi swoją historię. I tak odkrywamy, skąd się wziął w tym miejscu i jak doszło do powstania monstrum, które go ściga. Przede wszystkim widzimy Viktora jego oczami. To, co początkowo mogliśmy brać za samolubne zadufanie i poczucie wyższości doktora, okazuje się całkowitą amoralnością, potwornością osoby, która w imię ambicji i szczytnych ideałów …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/11/073PF2024052428270R-0dcf11f-e1762691894674.jpg
width: 5064
height: 3660

Brawurowa rola Colina Farrella sprawi, że nie wyłączycie Netflixa. Ten film ogląda się z zapartym tchem!
type: item
date: 2025-11-08T16:17:16.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: Colin Farrell
subject: filmy na Netflix
subject: Netflix
subject: premiery filmowe
description: „Ballada o drobnym karciarzu” to najnowsze dzieło Edwarda Bergera, reżysera, który stworzył oscarowe „Na zachodzie bez zmian”. Tym razem sięgnął po powieść Lawrence Osborne’a i obsadził w roli głównej Colina Farrella. Z tego połączenia powstał film piękny, odważny i absolutnie niezwykły.
encoded: Ta „ballada”, która pojawia się w tytule, nie jest przypadkowa. Tym terminem określa się bowiem synkretyczny gatunek literacki, czyli taki, który łączy w sobie cechy kilku różnych gatunków, a więc już na wstępie tytuł zapowiada, z czym będziemy mieli do czynienia. A w praktyce okazuje się, że jest to kombinacja dramatu psychologicznego, suspensu rodem z thrillera oraz fantastyki, będącej tu czymś w rodzaju onirycznej imaginacji, wywiedzionej z lokalnych wierzeń. Wszystko to składa się razem na naprawdę intrygujące doświadczenie filmowe. „Ballada o drobnym karciarzu”: absolutnie fenomenalny Colin Farrell Lord Doyle (w tej roli absolutnie fenomenalny Colin Farrell) jest hazardzistą, który mieszka w drogim hotelu w Makau, chińskiej stolicy hazardu i najwyraźniej opuściło go szczęście. Mimo to nie przestaje grać, licząc na to, że szczęście w końcu wróci, a on zdoła się odkuć. Ale póki co pieniądze się kończą, długi rosną, hotel upomina się o spłatę zaległych rachunków, a na dodatek ktoś zaczyna śledzić lorda Doyle i wygląda na to, że chyba nie jest tym, za kogo się podaje. Na jego drodze pojawia się jednak przychylna mu kobieta i być może jest jeszcze dla niego jakaś nadzieja, ale czy w świecie kanciarzy i pozorów można komukolwiek zaufać? Kim tak naprawdę jest lord Doyle? Czy znajdzie w końcu sposób, aby wykaraskać się z kłopotów, w które sam się wpakował? „Ballada o drobnym karciarzu”: głodne duchy hazardu „Ballada o drobnym karciarzu” to w gruncie rzeczy prosta opowieść o odkrywaniu własnej natury i przekraczaniu ograniczeń, która jednak wywiedziona jest z nieeuropejskiego punktu widzenia. To może trochę konsternować. Cały film z powodzeniem dźwiga na swoich aktorskich barkach Colin Farrell, który gra gorączkowo, intensywnie, brawurowo i ciężko oderwać od niego wzrok, pomimo że postać, w którą się wciela, jest w sumie antypatyczna, zepsuta, zniszczona nienasyconym głodem, który ją trawi. Ale dzięki jego wysiłkom dobrze czujemy ten głód i desperację. W pierwszym akcie…

BSPPHOTO01-BSPPHOTOR1V20012-6259793.jpg
width: 3840
height: 1679

To obecnie jeden z najlepszych seriali akcji! Tak się wciągnąłem, że teraz każdy piątek zaczynam od obejrzenia nowego odcinka
type: item
date: 2025-11-06T13:56:42.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: najlepsze seriale
subject: seriale
subject: Seriale i filmy
description: Serial „Ostatnia rubież” na Apple TV to zaskakująco udana próba stworzenia serialu akcji w starym stylu. Zajrzałem z ciekawości do pierwszego odcinka i nagle, niepostrzeżenie, oglądałem już trzeci, bo natychmiast wciągnąłem się w tę historię.
encoded: Trochę mnie to zdziwiło, bo przecież w żadnym wypadku nie jest to nic oryginalnego. Przeciwnie, serial został sklejony z fabularnych klisz, które dobrze znamy z wielu różnych filmów sensacyjnych i nawet nie próbuje wyznaczać nowych, fabularnych ścieżek. Tylko czy faktycznie musi to robić, jeśli to, co oferuje, naprawdę działa w ramach spójnej i atrakcyjnej intrygi, która zapewnia świetną rozrywkę? „Ostatnia rubież”: katastrofa samolotu, mroźna Alaska i CIA Zawiązanie akcji jest absolutnie wybuchowe. Na Alasce rozbija się samolot pełen więźniów. Problem jednak w tym, że z jakiegoś powodu władze nie zostały poinformowane o jego przelocie, a na pokładzie nie znajdowali się zwykli więźniowie. Jednym z nich był Havlock (gra go Dominic Cooper), tajemniczy i zamaskowany geniuszem zbrodni, którego tuż przed odlotem wsadzili na pokład tajni agenci. Szybko pojawia się podejrzenie, że katastrofa samolotu to efekt celowego działania, więźniowie uciekają w las, a wokół sprawy zaczyna węszyć CIA. W tym pewna skompromitowana agentka (w tej roli Haley Bennett), którą przełożeni wysyłają z misją ostatniej szansy, aby złapała owego tajemniczego geniusza. Ale żeby to zrobić musi współpracować z miejscowym szeryfem (wciela się w niego Jason Clarke), który ma żelazne zasady i trudną przeszłość, ale jest szanowany przez lokalną społeczność i nie da się nim łatwo manipulować. Szeryf i agentka, delikatnie mówiąc, nie przypadają sobie do gustu. On wie, że ona próbuje go wykorzystać do własnych celów, a ona nie traktuje go jak równorzędnego partnera. Ale nie mają wyjścia, czy im się to podoba, czy nie, muszą połączyć siły, bo tylko razem mają szansę złapać wyjątkowo niebezpiecznego zbiega, który zrobi wszystko, żeby osiągnąć swój cel i jest nieprawdopodobnie skuteczny w działaniu. „Ostatnia rubież”: widowiskowy serial i zagęszczająca się intryga Serial jest widowiskowy i ma bardzo dobre tempo. Stawka, o którą walczą bohaterowie, jest utrzymywana na wysokim poziomie i ma zarówno wymiar global…

ostatnia-rubiez-apple-tv-thriller-co-obejrzec-90d096c.jpg
width: 1200
height: 675

Jeśli lubicie Stephena Kinga to ten serial was nie zawiedzie! Już po pierwszej scenie będziecie zbierać szczękę z podłogi
type: item
date: 2025-11-05T11:05:56.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: horrory
subject: najlepsze seriale
subject: Seriale i filmy
description: Niemal każdy zna potwornego klowna, który pochodzi z powieści „To”, najsłynniejszego i wielokrotnie przenoszonego na ekran dzieła Stephena Kinga, ale to właśnie jego filmowy wizerunek zapewnił mu aż taką rozpoznawalność. Najbardziej przyczyniły się do tego najnowsze ekranizacje stworzone przez Andy’ego Muschietti, Barbarę Muschietti i Jasona Fuchsa, czyli „To” z 2017 roku i „To. Rozdział 2” z 2019 roku. Ci sami ludzie odpowiadają teraz za zrobiony dla HBO serial „Witajcie w Derry”, można więc było podejrzewać, że będzie ciekawie, ale wszystko wskazuje na to, że – przynajmniej na razie – jest lepiej, niż przypuszczałem!
encoded: „Witajcie w Derry”: nowość HBO bije rekordy oglądalności Serial „Witajcie w Derry” to bezpośredni prequel wspomnianego „To” z 2017 roku, udanej ekranizacji pierwszej połowy powieści Kinga, w której jednak zmieniono chronologię zdarzeń. Akcja „To” toczy się w Derry, fikcyjnym mieście w stanie Maine, w którym co 27 lat budzi się potwór żywiący się strachem, ale w filmowej wersji nastoletni bohaterowie po raz pierwszy stawiają mu czoła w 1989 roku, a nie tak jak u Kinga w roku 1958. Poza tym fabuła zasadniczo jest taka sama. Dzieciaki walczą więc z przerażającym monstrum, od tysiącleci kryjącym się pod ziemią, na której z czasem powstało Derry, i mogącym się zmienić we wszystko, czego boją się ludzie, ale najchętniej ukazującym się jako złowrogi tańczący klown Pennywise. I jak się okazuje, nie jest to nierówna walka. W końcu znajdują na niego sposób. Lecz po kolejnych 27 latach będą się musieli z nim zmierzyć ponownie, tym razem jako dorośli. O tym z kolei opowiada drugi film, czyli „To. Rozdział 2”, którego akcja toczy się w 2016 roku. „Witajcie w Derry”: w tym miasteczku nikt nie może czuć się bezpiecznie Po makabrycznej sekwencji, która otwiera pierwszy odcinek i widowiskowo przechodzi w napisy początkowe, dość szybko poznajemy bohaterów tej historii, czyli młodych wyrzutków, którzy martwią się o zaginionego kolegę oraz czarnoskórego pilota – majora Hanlona – wraz z rodziną, który przybywa do bazy wojskowej w Derry. Intryga sprawnie się zagęszcza, zwraca uwagę wysoki poziom realizacji i znaczący budżet, którym dysponowali twórcy i który, warto to podkreślić, bardzo dobrze rozdysponowali. Zarówno na przekonującą rekonstrukcję realiów lat 60., jak i efekty specjalne na miarę wysokobudżetowych produkcji kinowych. Jednak finał odcinka pilotowego uzmysławia, że najlepsze jest coś innego. Drugi odcinek – który również zaczyna się pomysłową i znakomicie zrealizowaną czołówką, choć stylistycznie zupełnie inną – precyzyjnie dokłada kolejne elementy narracyjnej układanki i os…

669481.8-2c02daa.jpg
width: 2000
height: 1500

Nowy serial true crime Netflixa jest tak mocny, że trudno się po nim otrząsnąć. Najstraszniejsze jest to, co kryje się w mroku
type: item
date: 2025-11-02T14:19:13.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: Netflix
subject: seriale
subject: seriale kryminalne
subject: seriale netflix
description: Jeszcze nie opadł kurz po premierze kontrowersyjnego serialu „Potwór: Historia Eda Geina”, a Netflix już ma dla fanów true crime kolejną produkcję w tym stylu, ale pod pewnymi względami jeszcze mroczniejszą i bardziej niepokojącą. To „Potwór z Florencji”.
encoded: Przydomek Potwór z Florencji nadano seryjnemu mordercy, który w latach 1968 – 1985 zamordował w okolicach Florencji 16 osób. Polował na pary, które szukały ustronnego miejsca pod miastem, aby spędzić razem przyjemne chwile. Kochankowie, którzy spotkali na swojej drodze mordercę, zapłacili za to najwyższą cenę. Kim był potwór? Nie wiadomo. Nigdy go nie złapano. Co przez wiele lat podsycało strach przed Potworem. Najstraszniejsze jest przecież to, czego nie widać, co kryje się w mroku i stanowi niejasne, tajemnicze zagrożenie. Zagadka bez odpowiedzi. Serial pokazuje, jak przebiegało długie śledztwo, w którym próbowano ustalić tożsamość mordercy i nie jest to przyjemna opowieść. Wszystkie potwory z Florencji Ponieważ morderca wciąż zabijał i pozostawał nieuchwytny dla policji, szukając nowego punktu zaczepienia, śledczy postanowili sprawdzić w aktach czy były przypadki podobnych morderstw przed rokiem 1974. I znaleźli. Okazało się, że w 1968 zginęli zastrzeleni w samochodzie Barbara Locci i Antonio Lo Bianco. Do zabójstwa przyznał się mąż Barbary – Stefano Mele – i dostał za to 16 lat. Ale czy to rzeczywiście on pociągnął za spust? I dlaczego z tej samej broni zabija również Potwór? Bazując na nowych poszlakach i cofając się w czasie, przyglądamy się przebiegowi śledztwa, które jest prowadzone w nerwowy i dosyć kontrowersyjny sposób. Każdy odcinek przybliża postać kolejnego podejrzanego i co za tym idzie niecne sprawki, które łączą męża niewiernej Barbary, jej kochanków oraz członków rodziny Stefano. Przy bliższym poznaniu wszyscy okazują się ponurymi i nieprzyjemnym indywiduami, czyli bardzo prawdopodobnymi kandydatami na Potwora. Ale kto nim w końcu jest? Strach i nieprzenikniona tajemnica Trzeba oczywiście pamiętać, że ten włoski, czteroodcinkowy miniserial – stworzony przez Stefano Sollimę i Leonardo Fassoliego – to tylko fabularyzowana rekonstrukcja zdarzeń, zeznań, podejrzeń i domysłów, ale łatwo o tym zapomnieć, bo rzecz jest znakomicie zrealizowana. Piękne zdję…

ILMOSTRO102Unit00212-copia-c664257.jpg
width: 6048
height: 4024

Nowy film twórcy „W lesie dziś nie zaśnie nikt” pojawił się na Netflixie. Polski horror ma wszystko, by odnieść sukces
type: item
date: 2025-11-01T13:10:17.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: Netflix
subject: polskie filmy
description: Wygląda na to, że w Polsce działa teraz tylko jeden reżyser, który ma nieuleczalną słabość do gatunkowych horrorów i konsekwentnie je realizuje. Nazywa się Bartosz M. Kowalski i z pewnością kojarzycie „W lesie dziś nie zaśnie nikt”, który wciąż pozostaje jego najsłynniejszym filmem. Od niedawna można też obejrzeć na Netflixie najnowsze dzieło Kowalskiego, „13 dni do wakacji”.
encoded: Z jakiegoś powodu zajmowanie się popkulturową rozrywką uchodzi w naszym kraju za zajęcie wybitnie niepoważne i mało kto taktuje je serio. A przecież zrobienie dobrego horroru, kryminału, thrillera czy widowiska fantastycznonaukowego, wymaga nie lada umiejętności, twórczej dyscypliny i znajomości reguł, w ramach których działają tego rodzaju historie. Bez całego tego zaplecza właściwie nie sposób stworzyć coś, co widzów zainteresuje. Natura popkultury polega bowiem na tym, że żywi się sama sobą i co za tym idzie mnóstwo w niej odniesień do wcześniejszych, podobnych historii, czyli niezliczonych iteracji tych samych tematów. Innymi słowy, popkultura składa się z piosenek, które znamy już w wielu wersjach, ale i tak z utęsknieniem wypatrujemy kolejnych przeróbek. Ten proces kulturowego recyklingu nigdy się nie kończy, a film „13 dni do wakacji” jest tego typowym potwierdzeniem. Przecież już sam tytuł nawiązuje do jednego z najsłynniejszych slasherów wszech czasów – „Piątku 13.”. „13 dni do wakacji”: fabuła Wychodząc na spacer z psem, Antek znajduje trupa zaszlachtowanego mężczyzny. Jako widzowie wiemy, że zrobił to człowiek w dziwnej masce, a w mieście krążą plotki, że jest to dzieło byłego woźnego, który niegdyś zabił całą swoją rodzinę i zniknął. Teraz zaś wrócił i kontynuuje mordercze dzieło. Antek ma siostrę – Paulinę. Nie przepadają za sobą. Bogaty ojciec zostawia ich na weekend samych w luksusowym domu, więc Paulina organizuje imprezę dla najbliższych przyjaciół, na którą wpadnie też jej nowy chłopak. Impreza szybko się rozkręca, a potem ktoś hakuje system ochronny domu, zamyka dzieciaki w środku i zaczyna mordercza zabawa w kotka i myszkę. Paulina i Antek muszą zapomnieć wzajemnych pretensjach i połączyć siły, żeby wyjść z tego z życiem. Niemrawe „13 dni do wakacji” [recenzja] No cóż, nawet z tak ogranej formuły da się jeszcze wycisnąć coś ciekawego, czego dowodzą choćby bardzo pomysłowe „Bodies Bodies Bodies” Haliny Reijn, ale „13 dni do wakacji” to nie jest te…

Glamour-15-e8843c2.jpg
width: 1500
height: 827

Najnowszy film Kathryn Bigelow bije rekordy na Netflixie. Atomowy thriller ukazuje nasze największe lęki
type: item
date: 2025-10-31T09:57:57.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: filmy o końcu świata
description: „Dom pełen dynamitu” to najnowszy film Kathryn Bigelow, która stworzyła między innymi słynny „The Hurt Locker. W pułapce wojny”. Tym razem zdecydowała się pokazać naturę strachu, który nieubłaganie gęstnieje teraz nad naszymi głowami i trzeba przyznać, że udało się jej to znakomicie.
encoded: Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że czasy zimnowojennego lęku przed nuklearną zagładą mamy już dawno za sobą. Jednak świat zaczął się szybko zmieniać, tracąc przy tym uspokajające pozory racjonalności i przewidywalności. Nic nie wskazuje na to, że sytuacja w międzynarodowej geopolityce wkrótce się uspokoi, więc obudził się również strach przed starymi, radioaktywnymi potworami, drzemiącymi w silosach rakietowych. Nauczyliśmy się udawać, że ich nie ma, ale one cały czas tam są i tylko czekają na okazję. „Dom pełen dynamitu”: pocisk wymierzony w cały świat Pracownicy waszyngtońskiego biura, które zajmuje się monitorowaniem ruchów wojsk na całym świecie, odkrywają, że w stronę USA leci pocisk rakietowy. Początkowo nikt się tym za bardzo nie przejmuje, bo takie ataki zdarzają się od czasu do czasu i nigdy nie stanowią realnego zagrożenia. Tym razem jest jednak inaczej. Nie sposób ustalić, kto ten pocisk wystrzelił, zawodzą systemy przechwytujące i procedury ochronne, specjaliści od geopolityki nie mają gotowych rozwiązań, a inne mocarstwa na Ziemi, widząc nerwowe ruchy amerykańskich sił zbrojnych, też zaczynają się przegrupowywać i szykować do ewentualnego kontrataku. Wojskowi gorączkowo szukają sposobu na zażegnanie kryzysu, ale nie mają dużo czasu. Rusza systemowa ewakuacja dygnitarzy i robi się nerwowo. Jeszcze kilka minut i pocisk dotrze do USA. Czy prezydent i jego wojskowi doradcy wymyślą coś, co powstrzyma zagładę miasta, w które jest wymierzony? Albo może bezzwłocznie wykonają kontruderzenie jądrowe, które zniszczy strategiczne cele w Rosji, bez względu na to czy to oni wystrzelili tę rakietę, czy nie? Jeśli to zrobią, z pewnością skończy się to nuklearną apokalipsą, która ogarnie cały świat. Ale czy mogą sobie pozwolić na to, żeby tego nie zrobić? A pocisk leci. „Dom pełen dynamitu”: film, który pozbawia nadziei „Dom pełen dynamitu” podzielony jest na trzy części, które pokazują te same wydarzenia z kilku uzupełniających się perspektyw. Podobny zabieg można…

dom-pelen-dynamitu-zakonczenie-112b9dc.jpg
width: 1200
height: 675

Prosta historia o nieprostych sprawach. Nie przepadam za melodramatami, ale ten wciągnął mnie od pierwszych minut!
type: item
date: 2025-10-29T16:39:47.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy o miłości
subject: najlepsze filmy
description: Zazwyczaj melodramaty nudzą mnie bardzo szybko. Ich gatunkowy schematyzm, zbudowany zawsze z tych samych sztuczek narracyjnych, nie jest w stanie wykrzesać w moim umyśle nawet najmniejszej iskierki zainteresowania. Ale w przypadku filmu „Jesteś tylko ty” wygląda to zupełnie inaczej.
encoded: Być może wynika to z faktu, że jednym z kluczowych elementów narracyjnych jest tu całkowicie zmyślony i nieistniejący jeszcze system, który z niemal stuprocentową skutecznością potrafi każdemu człowiekowi znaleźć świetnie dopasowanego partnera na całe życie. Jest to pomysł jakby rodem z serialu „Czarne lustro”, więc nie dziwi fakt, że William Bridges, scenarzysta i reżyser „Jesteś tylko ty”, współtworzył również tę słynną antologię oryginalnych filmów, w których często analizowane są pokrętne relacje między ludźmi i technologią. Ale tutaj jest to tylko punkt wyjścia do znakomicie opowiedzianej historii, w której od początku do końca najważniejsi są ludzie i ich skomplikowane uczucia. „Jesteś tylko ty”: Czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie? Laura (w tej roli Imogen Poots) i Simon (grany przez Bretta Goldsteina) są bliskimi przyjaciółmi, którzy znają się od bardzo dawna. Często się spotykają, imprezują, łączą ich podobne zainteresowania, poglądy i osobliwe poczucie humoru. Wyraźnie mają się ku sobie, ale nigdy nie byli parą, nie poszli ze sobą do łóżka ani nie wyznali sobie prawdziwych uczuć, z których najprawdopodobniej nie do końca zdają sobie sprawy. Na razie. Póki co umawiają się więc na randki z innymi ludźmi i nic z tego nie wychodzi. Kobieta postanawia zatem zmienić coś w swoim życiu i korzysta ze wspomnianego już naukowego systemu wyszukiwania życiowych partnerów, a ten znajduje dla niej Lukasa (gra go Steven Cree), z którym niespodziewanie zaczyna jej się układać. Mimo to nie zrywa kontaktów z Simonem i zachęca go, aby również skorzystał z systemu, ale on nie chce tego robić. Jest przeciwnikiem takiego rozwiązania. Poza tym wie, do kogo jest mu najbliżej. Laura i Lukas biorą ślub, rodzi im się dziecko, ich małżeństwo układa się bardzo dobrze, ale kobieta wciąż utrzymuje bliskie relacje z Simonem. Napięcie rośnie i w końcu starzy przyjaciele znajdują odpowiedź na pytanie: czy to jest przyjaźń, czy kochanie? Jednak prawda niczego nie ułatwia. Sprawy kompl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/10/4d756facf927a1e2bfea31423aea4a72918e8d636a6496d1f35a26e5f01b5b21-1553f33-e1761839082878.jpg
width: 1402
height: 902

Najnowszy film twórcy „Barbarzyńców” wreszcie trafił do streamingu i już jest numerem 1. „Straszny, śmieszny i diabelnie inteligentny”
type: item
date: 2025-10-28T15:00:44.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: HBO
description: „Zniknięcia” to jeden z najciekawszych i najoryginalniejszych filmów mijającego roku. Zasadniczo jest to horror, ale śmiało wykracza poza gatunkowe schematy i inteligentnie bawi się z widzem. Stoi za nim Amerykanin Zach Cregger, który wyreżyserował go do własnego scenariusza i tym samym umocnił swoją pozycję artysty z własną, wyjątkową i całkowicie osobną wizją tego, jak powinien wyglądać nowoczesny film grozy.
encoded: Ten twórca nie pojawił się bowiem znikąd. Widzowie zwrócili na niego uwagę już w 2022 roku, gdy Cregger pokazał niezwykle ciekawych „Barbarzyńców”, czyli swój pierwszy autorski horror, który jasno dawał do zrozumienia, że mamy do czynienia z nowym, reżyserskim talentem i warto będzie czekać na jego kolejne dokonania. No i doczekaliśmy się. „Zniknięcia” są jeszcze lepsze. Właśnie pojawiły się na HBO i z tego, co widzę, obecnie są na pierwszym miejscu oglądalności. Wcale mnie to nie dziwi. Miasteczko, w którym kryje się tajemnica Właściwie im mniej się wie o tym filmie przed seansem, tym lepiej, ale ciekawość jest zawsze silniejsza od rozsądku, więc każdy chce się jednak dowiedzieć, co i jak. Ulegnijmy tej pokusie. Pewnej nocy o 2:17 w małym amerykańskim miasteczku Maybrook w Pensylwanii siedemnaścioro dzieci wybiega ze swoich domów i znika w ciemnościach. Nikt nie wie, co z nimi stało. Ponieważ oficjalne śledztwo się przeciąga i nie przynosi żadnych rezultatów, rodzice z coraz większą desperacją domagają się wyjaśnień i w Maybrook rośnie napięcie. Wszystkie zaginione dzieci chodziły do jednej klasy, którą zajmowała się Justine Gandy (w tej roli świetna Julia Garner), więc teraz na niej skupia się gniew rodziców, irracjonalnie przekonanych, że tak naprawdę nauczycielka dobrze wie, co się stało, ale z jakiegoś powodu nie chce tego wyjawić. Szczególnie napastliwy jest Archer Graff (grany przez jak zawsze znakomitego Josha Brolina), który nie chce dać nauczycielce spokoju i nieustannie ją śledzi, wiedziony obsesyjnym przekonaniem, że doprowadzi go to do odkrycia, co się stało z jego synem. Ona zaś – zawieszona w obowiązkach i wykluczona ze społeczności – topiąc lęki i frustracje w alkoholu, śledzi jednego ze swoich wychowanków, Alexa (w którego wciela się młodziutki, ale bardzo zdolny Cary Christopher), jedynego ucznia z jej klasy, który nie zniknął. Kiedy drogi zaciętego ojca i upartej nauczycielki w końcu się przetną sprawy zaczną się wyjaśniać. Ale w sposób, którego n…

znikniecia-open-2c93838.jpg
width: 1920
height: 1095

Głośny (i przejmujący!) film z Pamelą Anderson i niesamowitą Jamie Lee Curtis trafił na HBO. Powinna go obejrzeć każda kobieta
type: item
date: 2025-10-23T14:22:00.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: Pamela Anderson
subject: taniec
description: Pamela Anderson – modelka, słynny króliczek „Playboya”, gwiazda serialu „Słoneczny patrol”, symbol seksu w latach 90. oraz ikona popkultury ma obecnie 58 lat i przeżywa renesans popularności. Między innymi za sprawą filmu „The Last Showgirl”, w którym – jak twierdzą niektórzy – zagrała samą siebie.
encoded: Po latach grania epizodycznych ról w mało znaczących produkcjach nagle, w stosunkowo krótkim czasie, Anderson pojawiła się u boku Liama Neesona w reboocie hollywoodzkiej komedii „Naga broń”, a także jako pierwszoplanowa bohaterka „The Last Showgirl”. Skromnego, szorstkiego i antyhollywoodzkiego filmu, wyreżyserowanego przez Gię Coppolę, wnuczkę słynnego Francisa Forda Coppoli. Zrobiło się o nim głośno zaraz po premierze, bo wygląda na to, że Pamela Anderson poniekąd zagrała w nim samą siebie. Teraz gdy „The Last Showgirl” pojawił się na HBO, gdzie cieszy się sporą popularnością, każdy może się przekonać, czy rzeczywiście tak jest. Pamela Anderson jako przebrzmiała gwiazda (i reszta wspaniałej obsady) Shelly Gardner (w tej roli niezwykle autentyczna Pamela Anderson) to tancerka rewiowa, która od trzydziestu lat występuje w Las Vegas w tym samym przedstawieniu. Pewnego dnia dowiaduje się jednak, że nowi właściciele lokalu zamykają rewię, a tym samym ona traci pracę i musi sobie znaleźć nowe zajęcie, nowy cel. Problem jednak w tym, że Shelly ma już prawie sześćdziesiąt lat i całe swoje życie poświęciła dla rewii. Do tego stopnia, że zaniedbała nawet kontakty z własną córką, Hannah (graną przez Billie Lourd), która musiała dorastać w innej rodzinie. A znajomi Shelly to wyłącznie ludzie związani z rewią. Są to dużo młodsze tancerki, którym ona głównie matkuje na swój infantylny sposób i kierownik sceny Eddi (w którego wcielił się świetny, bardzo powściągliwy i wyciszony Dave Bautista). Jest też Annette, najlepsza przyjaciółka Shelly, była tancerka, a obecnie zmęczona życiem kelnerka w kasynie, którą zagrała niesamowita Jamie Lee Curtis, która błyszczy w każdej scenie. Widać, że te kobiety mają w sobie oparcie i będą się trzymały razem, mimo że, a może właśnie dlatego, że ich przyszłość jest bardzo niepewna. Nie mają żadnych oszczędności, ubezpieczenia ani emerytury i nic nie zapowiada poprawy losu. Show-biznes wykorzystał je i porzucił, gdy ich ciała straciły dawną atrak…

the-last-showgirl-82f215e.jpg
width: 1920
height: 1095

Znacie go z „Peaky Blinders” i „Oppenheimera”, ale w takiej roli Cilliana Murphy'ego jeszcze nie widzieliście! Nie czekajcie, odpalcie Netflixa!
type: item
date: 2025-10-21T12:59:18.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: filmy na Netflix
subject: Netflix
description: Film „Steve” nie jest kolejną wersją „Młodych gniewnych”. To boleśnie realistyczna opowieść o nieprawdopodobnym trudzie pokonywania ograniczeń, zarówno tych, które noszą w sobie krnąbrni uczniowie ośrodka wychowawczego dla trudnej młodzieży, jak i tych, z którymi muszą się mierzyć sami nauczyciele.
encoded: Ale zaraz, czy ktoś jeszcze pamięta film „Młodzi gniewni”? Cieszył się ogromną popularnością w połowie lat 90. Wyreżyserował go John M. Smith, a kapitalna Michelle Pfeiffer wystąpiła w roli głównej. Zagrała byłą oficer piechoty morskiej, której niekonwencjonalne metody nauczania przynoszą zaskakująco dobre efekty w szkole dla trudnej młodzieży. Towarzysząca filmowi piosenka Coolio „Gangsta’s Paradise” błyskawicznie stała się światowym przebojem, dzięki czemu „Młodzi gniewni” awansowali do miana popkulturowego fenomenu. Po latach widać jednak wyraźnie, jak bardzo uproszczona była tamta historia, mimo że poniekąd oparta na faktach. Zwłaszcza gdy porówna się go z takim filmem, jak „Steve” Tima Mielantsa. Zrobionym na bardzo podobny temat, ale pozbawionym naiwnych uproszczeń. Ośrodek wychowawczy, czyli jądro chaosu Tytułowy Steve (w tej roli jak zawsze fenomenalny Cillian Murphy, znany m.in. z kultowego serialu „Peaky Bliners” i „Oppenheimera” Christophera Nolana) to dyrektor ośrodka wychowawczego dla trudnej młodzieży, potocznie zwanego poprawczakiem, a my, jako widzowie, towarzyszmy mu podczas jednego dnia pracy. Razem ze Stevem przyjeżdżamy więc do ośrodka i wpadamy w niekończący się wir nawarstwiających się problemów, konfliktów, aktów przemocy i kłopotów systemowych, czyli w samo jądro ledwo kontrolowanego chaosu, w którym jednak trzeba jakoś funkcjonować. No i Steve, wraz ze swoimi współpracownikami (w rolach drugoplanowych można również zobaczyć Tracey Ullman i Emily Watson), radzą sobie całkiem nieźle, ale ten dzień będzie dla nich trudniejszy niż zwykle. Pojawia się bowiem ekipa telewizyjna, żeby nakręcić reportaż o ośrodku. Mają się w nim wystąpić zarówno wychowankowie, jak i nauczyciele, co tylko pogłębia ogólny chaos. Do tego właściciele budynku przekazują Steve’owi bardzo niedobre wieści i z zapowiedzianą wizytą przybywa lokalny polityk, żeby bezczelnie żebrać o głosy przyszłych wyborców. Nic nie idzie zgodnie z planem. Sytuacja eskaluje z każdą chwilą i os…

steve-cillian-murphy-netflix-da815a9.jpg
width: 1920
height: 1095

Gdy udzielała tego wywiadu, wiedziała, że zobaczymy go dopiero po jej śmierci. Właśnie trafił na Netflix!
type: item
date: 2025-10-17T12:56:28.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: filmy dokumentalne
subject: filmy na Netflix
subject: natura
subject: Netflix
subject: zwierzęta
description: Kontekst zmienia wszystko. Gdy Jane Goodall – słynna badaczka szympansów, pisarka i aktywistka na rzecz ochrony przyrody – udzielała tego wywiadu, wiedziała, że zobaczymy go dopiero po jej śmierci, a zatem teoretycznie mogła mówić, co chciała, bo nie musiała się liczyć z żadnymi konsekwencjami. Miała też świadomość, że jej słowa, bez względu na to, co powie, będą miały większą wagę niż zwykle. Czy wykorzystała tę sytuację? Nie musiała.
encoded: Jane Goodall umarła na początku października tego roku. Miała 91 lat i już za życia stała się postacią ikoniczną, znaną, szanowaną i rozpoznawalną na całym świecie. Była wzorem do naśladowania, kimś pomiędzy Stephenem Hawkingiem a Dalajlamą. Chociaż w przypadku takich ludzi, czas przeszły nie jest właściwą formą – dopóki żyje dziedzictwo jej mądrości, dopóty ona wciąż jest. Ikona z misją Od dziecka wiedziała czego chce. Urodziła się w Londynie w 1934 roku i szybko zamarzyła o dzikiej przyrodzie Afryki. Bardzo chciała tam pojechać i w wyniku wielu szczęśliwych zbiegów okoliczności oraz dzięki niezachwianemu wsparciu matki, o której Goodall opowiada ze wzruszającą czułością, w końcu jej się udało i zajęła się obserwacją afrykańskiej flory oraz szympansów. Wierzyła, że takie jest jej przeznaczenie. Że urodziła się z misją. Miała jednak zupełnie inne podejście do naczelnych niż większość naukowców i właśnie dzięki temu jej obserwacje zrewolucjonizowały nasze rozumienie tych zwierząt. Dużo o tym mówi w wywiadzie i interesująco przekłada to na szersze rozumienie relacji, również międzyludzkich. Ponieważ początkowo szympansy się jej bały, musiała w spokoju przebywać z nimi tak długo, aż uznały, że nie stanowi dla nich żadnego zagrożenia. Dopiero wtedy mogła podejrzeć ich prawdziwe życie i odkryć, że szympansy używają narzędzi, mają bardzo różne osobowości i bywają agresywne do tego stopnia, że potrafią toczyć prymitywne wojny. Dokładnie tak samo działała Goodall jako aktywistka, bo niezmiennie twierdziła, że agresja nie sprawdza się w życiu, mimo że jest wrodzona, zarówno szympansom, jak i ludziom. Życie w zgodzie ze sobą Największe wrażenie robi niezwykły spokój z jakim Jane Goodall odpowiada na pytania. Jest to spokój osoby spełnionej, która już niczego nie musi udowadniać, bo żyła i żegna się ze światem całkowicie w zgodzie ze sobą. W czasie wywiadu towarzyszy jej dobrze znana maskotka, pluszowa małpka – niejaki Pan H – którą dostała 34 lata temu i z którą od tamtej por…

GettyImages-509562756-CBS-PHOTO-ARCHIVE-78bbbc2.jpg
width: 2946
height: 2040

Bawi, rozczula, wzrusza i wciąga w swój jedyny w swoim rodzaju świat. To jeden z najlepszych seriali tego roku!
type: item
date: 2025-10-16T11:44:06.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: najlepsze seriale
subject: seriale
description: Emisja jednego z najlepszych seriali tego roku, czyli drugiego sezonu „Peacemakera”, niestety dobiegła już końca i sądząc po bardzo emocjonalnych reakcjach widzowie są nieco rozczarowani finałem. Podejrzewam jednak, że nie chodzi tylko o to, że jest on zbyt otwarty, chociaż niewątpliwie taki jego urok, ale przede wszystkim o to, że trudno jest znieść myśl, że to już koniec i więcej odcinków nie będzie. Na razie. Też nie potrafię się z tym pogodzić.
encoded: James Gunn i jego czary-mary James Gunn to amerykański scenarzysta i reżyser, który odkrył przepis na sukces. Stosuje go już od dłuższego czasu i jak dotąd go nie zawiódł. Potrafi zmiksować na gładko groteskowe, ale bardzo przekonująco napisane postacie i autentyczne relacje między nimi, wymyślne, fantastyczne realia oraz wciągającą i odpowiednio dynamiczną intrygę. Zaś całość doprawia do smaku niewybrednym humorem, punkową werwą i znakomicie dobraną muzyką. To właśnie Gunn dał światu słynną trylogię „Strażnicy galaktyki”, którą zrobił dla Marvela według wspomnianego przepisu, ale gdy się z nimi pokłócił, zabrał zabawki i poszedł do konkurencji, czyli do DC. A tam dostał wolną rękę, więc teraz przebudowuje i projektuje filmowy świat alternatywnych superbohaterów DCU po swojemu. Pierwszym dużym projektem Gunna dla DC był cudownie lunaparkowy „Legion samobójców: The Suicide Squad” z 2021 roku, o którym trzeba tu wspomnieć, bo to właśnie tam pojawił się niejaki Christopher Smith, lepiej znany jako Peacemaker. Zagrał go niezwykle popularny zapaśnik Johna Cena i zrobił to naprawdę dobrze. Zwłaszcza, że nie miał łatwego zadania, bo jego postać jest dwuznaczna, rozdarta wewnętrznie, antypatyczna. Pozornie to skrzywdzony przez toksycznego ojca psychopata i rasista, a jednak okazuje się, nie do końca tak jest. Że tli się w nim coś więcej i Cena potrafił to aktorsko pokazać. Dlatego też Peacemaker otrzymał szansę na zademonstrowanie światu lepszego profilu i dość nieoczekiwanie wystąpił we własnym serialu, w którym Gunn znowu zastosował swoje czary-mary. Peacemaker – od świra do najlepszego kumpla To naprawdę duża sztuka, aby przekonująco pokazać, jak antybohater, gotowy dla pokoju zabić tylu ludzi, ilu będzie trzeba, staje się postacią pozytywną, to znaczy w środku nadal maksymalnie pokręconą, ale odróżniającą rzeczy słuszne od tych, których nie powinno się robić. A do tego budującą udane relacje – niekoniecznie zdrowe, ale z pewnością autentyczne – z osobnikami równie pogub…

peacemaker-51c00e4.jpg
width: 1920
height: 1095

Choć od początku wiadomo, jak się skończy, ten oparty na faktach film ogląda się w narastającym napięciu
type: item
date: 2025-10-14T06:23:52.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: Matthew McConaughey
description: „Zaginiony autokar” to film katastroficzny w starym dobrym stylu.
encoded: Paul Greengrass, brytyjski reżyser, który niemal wyspecjalizował się w tworzeniu pełnych napięcia dramatów, bazujących na prawdziwych zdarzeniach, znowu opowiada o czymś, co rzeczywiście się wydarzyło. I robi to tak, że w czasie seansu nie sposób usiedzieć w miejscu. Tym razem sięgnął po książkę Lizzy Johnson, w której precyzyjnie, godzina po godzinie, został opisany przebieg jednego z najbardziej tragicznych pożarów w historii Kalifornii. Doszło do niego w listopadzie 2018 roku, a symbolicznym bohaterem tamtych dni został pewien niepozorny kierowca szkolnego autokaru. Autokar w ogniu Kevin McKay (wciela się w niego dawno niewidziany Matthew McConaughey i robi to znakomicie) to życiowy nieudacznik. Jako młody i skonfliktowany z ojcem chłopak, uciekł z rodzinnego miasteczka Paradise w Kaliforni, żeby realizować własne pomysły na życie. Nie wyszło mu to zbyt dobrze, więc po wielu latach wrócił i został, żeby zaopiekować się schorowaną matką, a także odbudować relację z nastoletnim synem. Zbyt dumny, żeby pogodzić się z ojcem, zanim zrobiło się na to za późno, sponiewierany złymi wyborami, bez żadnych osiągnięć, ani poważnego fachu w rękach, dzięki któremu miałby jakieś perspektywy na przyszłość, najął się do pracy jako kierowca szkolnego autokaru i próbuje normalnie żyć. Choć nie jest to łatwe, gdy jesteś przekonany, że absolutnie nic ci nie wychodzi. Jednak pewnego dnia wybucha pożar i Kevin zabiera do autokaru dwudziestkę dzieciaków wraz z nauczycielką Mary (w tej roli również niezwykle autentyczna America Ferrera). Zgodnie z planem ma ich wszystkich ewakuować w bezpieczne miejsce. Tylko że nic nie idzie zgodnie z planem. Pożar błyskawicznie się rozprzestrzenia, ogień pochłania wszystko na swojej drodze, pada łączność, rośnie panika, a uciekający samochodami ludzie całkowicie blokują drogi. Apokaliptyczny ogień osacza autokar, więc Kevin musi się wykazać maksymalną determinacją i wolą przetrwania, żeby ocalić siebie i dzieciaki. Czy jeśli mu się uda dostanie wreszci…

zaginiony-autokar-a25e3a9.jpg
width: 1920
height: 1095

Dokument o jednym z najbardziej oryginalnych reżyserów w historii kina wleciał na HBO! Jego życie to gotowy scenariusz na film
type: item
date: 2025-10-09T14:15:01.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
description: A teraz coś z zupełnie innej beczki, czyli film dokumentalny o jednym z najbardziej oryginalnych reżyserów XX wieku!
encoded: Terry Gilliam to niezwykle ciekawy i ekscentryczny twórca, radykalny rewolucjonista wyobraźni, którego filmy zawsze były artystycznymi wydarzeniami, nawet jeśli nie do końca się udawały. Jednak bezkompromisowość tego artysty często przysparzała mu problemów. Jego dzieła powstawały z wielkim trudem, czasami trwało to latami i tylko nieprawdopodobna pasja i determinacja Gilliama umożliwiały doprowadzenie niektórych projektów do szczęśliwego zakończenia. Krótki film dokumentalny „Terry Gilliam – potęga wyobraźni” Benjamina Clavela przybliża jego biografię, przypomina najważniejsze filmy i pokazuje, jak bardzo zwariowana twórczość Gilliama splata się z jego życiem. Kim jest reżyser Terry Gilliam? Chociaż urodził się Ameryce, karierę w filmie zaczął robić w Anglii, gdzie przeprowadził się, bo jego żona była angielką i uciekał przed poborem do Wietnamu. Był zdolnym rysownikiem, więc w Londynie szybko znalazł pracę jako ilustrator, a potem dzięki pomocy Johna Cleese’a, którego poznał jeszcze w USA, przyjęli go do telewizji. Tam też natrafił na grupę zwariowanych komików i wspólnie z nimi założył słynny Latający Cyrk Monty Pythona. Tworzył do niego proste, ale bardzo pomysłowe animacje, przepełnione czarnym humorem, które stały się swoistą wizytówką tego programu. Gilliam pojawiał się również w wielu epizodycznych rolach, często zmieniony nie do poznania. Ten zwyczaj przeniósł potem do swoich filmów fabularnych. Jego pierwszą samodzielnie wyreżyserowaną, pełnometrażową fabułą był „Jabberwocky”, szalony i absurdalny film, stworzony na podstawie poematu Lewisa Carrolla. Krytycy nie przyjęli go dobrze, ale Gilliam się nie zraził i poszedł za ciosem. Dokument „Terry Gilliam – potęga wyobraźni” pokazuje krok po kroku, jak ten niezależny artysta szybko złapał wiatr w żagle i zaczęły powstawać kolejne niezwykłe dzieła, które zyskiwały coraz większy rozgłos. Zwłaszcza kapitalne „Brazil”, jeden z jego najlepszych filmów, o który Gilliam musiał potem stoczyć batalię z producentami, p…

terry-gilliam2-5bd6482.jpg
width: 1000
height: 665

Historia najpotworniejszego seryjniaka wszech czasów nr. 1 na Netflixie. To serial tylko dla ludzi o mocnych nerwach!
type: item
date: 2025-10-08T09:38:28.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: Netflix
subject: seriale
subject: seriale kryminalne
subject: seriale netflix
description: Bez względu na to, czy lubicie true crime, czy nie, ten serial po prostu musicie zobaczyć. Przygotujcie się jednak na prawdziwy festiwal makabry — tylko dla widzów o mocnych nerwach.
encoded: Serial „Potwór: Historia Eda Geina” to już trzecia odsłona netflixowego cyklu true crime stworzonego przez Ryana Murphy’ego i Iana Brennana. Bohaterami poprzednich byli seryjny morderca Jeffrey Dahmer oraz bracia Menendez, którzy zastrzelili swoich rodziców. Jednak żadna z tych potwornych postaci nie może się równać z Edem Geinem, legendarnym seryjnym zabójcą, hieną cmentarną, psychopatą, który robił sympatyczne wrażenie, ale trzymał w domu ciało martwej matki, kroił ludzi piłą mechaniczną, zdejmował z nich skórę i robił z niej meble, a także kostiumy, w które się przebierał. Jego czyny były tak szokujące, że stały się inspiracją dla wielu pisarzy i filmowców oraz dla innych psychopatów, którzy pozazdrościli Geinowi sławy i chcieli być tacy, jak on. Wszystko to znalazło się serialu, dzięki czemu jest to jak dotąd najlepsza, najodważniejsza i zdecydowanie najstraszniejsza część serii o ludzkich potworach. Potwór z sąsiedztwa W latach 50. XX wieku na farmie w Wisconsin razem z zaborczą matką (w którą świetnie wcieliła się Laurie Metcalf) i bratem mieszkał Ed Gein (w tej roli absolutnie fenomenalny Charlie Hunnam). Był też ojciec, ale za chroniczne pijaństwo matka wyrzuciła go z domu. Okoliczni mieszkańcy uważają Eda za sympatycznego i całkowicie nieszkodliwego człowieka, no i do pewnego momentu rzeczywiście tak jest, ale potem sprawy zaczynają się komplikować – ginie brat, umiera matka i Ed zostaje sam. No niezupełnie. Ciągle słyszy, jak ona do niego mówi, więc postanawia wykopać ukochaną mamusię z grobu i posadzić ją w jej ulubionym fotelu. W pokoju na piętrze. Nikt mu nie przeszkadza, więc Ed rozwija swoje hobby, które tylko początkowo ogranicza się rozkopywania świeżych grobów. Inspiracją będą dla niego zdjęcia stosów trupów z obozu koncentracyjnego i osobliwy komiks. Jego bohaterką jest zwyrodniała Niemka, Ilse Koch, zwana również Suką z Buchenwaldu, która robi z Żydami bardzo złe rzeczy – na przykład przerabia ich na meble. Ed postanawia pójść w jej ślady. A przy…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/10/MonsterTheEdGeinStorynS1E700355014R-3d00689-e1759916201211.jpg
width: 2484
height: 1530

Najdziwniejszy film o trudach macierzyństwa, o którym być może nigdy nie słyszeliście, ale zdecydowanie powinniście go obejrzeć
type: item
date: 2025-10-01T11:08:27.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: dzieci
subject: filmy
subject: filmy o macierzyństwie
subject: macierzyństwo
subject: rodzicielstwo
description: „Nocna suka” to ekscentryczny, zbijający z tropu i bardzo pomysłowy film. Właściwie to lepiej za dużo o nim nie wiedzieć, zobaczyć bez żadnego przygotowania i pozwolić się zaskoczyć. Dlatego powinniście to zrobić, nie czytając tego tekstu, bo za dużo zdradza. Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że trudno się powstrzymać od pisania, gdy widziało się coś tak fajnego.
encoded: Film „Nocna suka” w reżyserii Marielle Heller jest ekranizacją powieści Rachel Yoder. Książka ukazała się również w Polsce pod tym samym tytułem. Wpisuje się ona w nurt feministycznych komentarzy do służalczej roli kobiet w społeczeństwie patriarchalnym, którą szczególnie wyraźnie widać, gdy urodzą dziecko i ciężar wychowania spada przede wszystkim na ich barki. Często wyłącznie. Niewątpliwie jest to problem, o którym trzeba głośno mówić, ale wcale nie jest powiedziane, że należy to robić całkiem serio. Można do tego podejść inaczej, z fantazją, w sposób, który zaskoczy i zmusi do myślenia. Tak właśnie zrobiła Yoder w swojej powieści, a filmowa adaptacja jej twórczości podążyła tym samym tropem. „Nocna suka” to jeden z najdziwniejszych (ale jakże prawdziwych) filmów o macierzyństwie Główną bohaterką jest tu Matka – w tej roli świetna Amy Adams – niegdyś artystka mieszkająca w mieście i prowadząca intensywne, fascynujące życie. A obecnie „zwykła” kobieta wychowująca syna na nudnych przedmieściach i utrzymywana przez Męża (granego przez Scoota McNairy’ego), którego często nie ma w domu, bo wyjeżdża w delegacje. Matka niewątpliwie kocha swojego syna, zajmuje się nim z miłością i troską, ale coraz trudniej jej udawać, że całkowite poświęcenie się macierzyństwu jest dla niej źródłem szczęścia. Z dnia na dzień jest z nią coraz gorzej. A Mąż nie bardzo pomaga. Nawet jeśli jest w domu. Frustracja matki rośnie i dzieje się coś jeszcze, coś dziwnego. Zaczyna się od tego, że Matce wyostrza się węch i smak. Nabiera też ochoty na surowe mięso. W nocy budzi ją wycie psów i ma wrażenie, jakby ją wzywały. Potem zauważa na swoim ciele zmiany, które sprawiają, że zaczyna podejrzewać, że sama zmienia w psa, a właściwie sukę, bo gdy w nocy Mąż spi zamiast zająć się dzieckiem, Matka w wulgarnych i dosadnych słowach daje mu do zrozumienia, co o tym myśli. Wizje zezwierzęcenia eskalują, a całą sytuację dodatkowo pogarsza spotkanie ze starymi znajomymi ze świata sztuki, które uzmysławia Ma…

NOCNA-SUKA-open-3a2abcf.jpg
width: 1920
height: 1095

Ręka, noga, mózg na ścianie i niewybredne dowcipy – filmy o superbohaterach to przede wszystkim rozrywka. W tym przypadku... dosłownie!
type: item
date: 2025-09-30T10:30:57.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: marvel
subject: seriale
subject: seriale animowane
description: „Marvel Zombie” to czteroodcinkowy serial animowany, w którym nie ma miejsca na subtelności. Twórcy postawili bowiem na szybką akcję, brutalną, ale groteskowo przerysowaną rozwałkę i swobodną zabawę znanymi postaciami. Wygląda więc na to, że jest to coś w sam raz na piątkowy wieczór dla kogoś, kto lubi zarówno marvelowskich superbohaterów, jak i zombie. I tak jest w istocie, ale z jednym zastrzeżeniem. Właściwie dwoma.
encoded: Od dłuższego czasu, czyli od premiery superprodukcji „Avengers: Koniec gry” w 2019 roku, filmowy świat Marvela przechodzi głęboki kryzys i bez powodzenia próbuje wrócić na stare tory. Chociaż takie produkcje, jak „Thunderbolts*”, czy „Fantastyczna czwórka”, wzbudzają ostatnio nadzieję, że jakość tych opowieści wreszcie zaczyna się poprawiać i znowu będą w stanie zapewniać satysfakcjonującą rozrywkę na poziomie, wyraźnie widać, że stara formuła się wyczerpała, a nowa jakoś wciąż nie może się ukształtować. W komiksach działa to niezawodnie. Jest to jedna z wielu zalet tego medium. Bohaterowie tworzeni są przez różnych artystów, więc nieustannie się zmieniają, przenoszą w czasie i przestrzeni, umierają i odradzają, przeżywają przygody bez żadnych ograniczeń, a nie zastygają w jednej wersji, kojarzonej z twarzą konkretnego aktora, jak to jest w przypadku kinematografii. Można jednak obejść to ograniczenie z pomocą filmu animowanego. Studio Marvel Animation już tego próbowało i to z powodzeniem. W 2021 roku pojawił się pierwszy sezon antologii „A gdyby…?”, w ramach której przedstawiane są różne alternatywne wersje wydarzeń i postaci znanych z kinowego kanonu Marvela. Ta całkiem udana seria, stworzona na podstawie komiksów o tym samym tytule, przyjemnie odświeża formułę kina superbohateskiego i doczekała się trzech sezonów. Warto obejrzeć wszystkie odcinki, bo jest tam sporo naprawdę dobrych pomysłów. Ale jeśli jeszcze żadnego nie widzieliście, a przymierzacie się do seansu z „Marvel Zombie”, to zanim się za to weźmiecie, koniecznie musicie wcześniej zobaczyć piąty odcinek pierwszego sezonu, który nosi tytuł: „A gdyby… zombie?” Jeśli tego nie zrobicie, możecie się poczuć nieco zagubieni. „Marvel zombie” – o czym to jest? Recz w tym, że nie ma tu żadnego wprowadzenia, niczego, co wyjaśniałoby zastaną sytuację. Od razu zostajecie wrzuceni na głęboką wodę, apokalipsa zombie trwa w najlepsze od kilku lat, wielu superbohaterów zmieniło się w głodne, nieumarłe potwory, a ci, kt…

Marvel-Zombie-d08f7d6.jpg
width: 1920
height: 1095

To jest tak nieprawdopodobna historia, że aż trudno uwierzyć, że wydarzyła się naprawdę. „Wojny sneakersów: Adidas kontra Puma” to must-see (nie tylko dla fanów sportowego obuwia)
type: item
date: 2025-09-28T12:28:07.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Moda
subject: News
subject: adidas
subject: Disney+
subject: historia mody
subject: PUMA
subject: seriale dokumentalne
subject: sneakersy
description: Krótki serial dokumentalny „Wojny sneakersów: Adidas kontra Puma” powinien się raczej nazywać: „Wszystko, co chcieliście wiedzieć o historii i rywalizacji świetnie znanych korporacji, ale baliście się zapytać”. Jednak to, co tu zobaczycie, może was bardzo zdziwić.
encoded: Adidas i Puma – wszyscy znają te słynne na cały świat marki, ale czy zdajecie sobie również sprawę z tego, w jakich okolicznościach powstały i jak wiele je łączy? Możliwe, że nie. Na szczęście pojawił się w streamingu krótki, trzydocinkowy serial dokumentalny, zatytułowany „Wojny sneakersów: Adidas konta Puma”, który wiele wyjaśnia i zdecydowanie warto poświecić mu czas, bo nie jest to banalna historia. Dokument w atrakcyjny sposób opowiada o burzliwej historii znanych niemieckich marek. Począwszy od tego, w jakich okolicznościach zostały założone, poprzez różnego rodzaju zawirowania, finansowe upadki i wzloty, wstydliwe fakty, chwyty poniżej pasa, łapówki, zaskakujące posunięcia. Wyjaśnia też wpływ tych firm na kulturę i modę, a także tłumaczy specyficzne metody współpracy ze sportowcami, jakie same wypracowały, co ostatecznie nie wszystkim wyszło na dobre. Niejako przy okazji, serial obnaża również mechanizmy, które wykorzystują wielkie korporacje, aby przywiązać do siebie fanatycznie oddanych pracowników oraz wchłaniać i monetyzować wszelkie przejawy kreatywności. Adidas kontra Puma, czyli spór i rywalizacja Wszystko zaczęło się od braci Adolfa i Rudolfa Dasslerów, którzy w latach 20. XX wieku założyli fabrykę butów. Jednak w 1948 roku pokłócili się i zaczęli działać osobno. Nie do końca wiadomo, o co poszło. Oficjalne źródła twierdzą, że chodziło o różne wizje rozwoju przedsiębiorstwa, ale plotki sugerują, że przyczyniła się do tego kobieta. Dowodów jednak brak i dywagacjom nie ma końca. W każdy razie, gdy już doszło do rozłamu, Adolf, zwany również „Adi”, nazwał swoją firmę Adidas, zaś przedsiębiorstwo Rudolfa zaczęło się nazywać Puma. Obie firmy od początku mieściły się w miasteczku Herzogenaurach w Bawarii i nadal tam są, a ich kwatery główne znajdują się niemal po dwóch stronach ulicy. W związku z tym mieszkańcy całego tego stosunkowo niedużego miasta dzielą się na tych, którzy pracują dla Adidasa i tych, którzy są pracownikami Pumy. Są tam nawet bary i knaj…

adidas-kontra-puma-wojna-sneakersow-e56e625.jpg
width: 1920
height: 1080

Intrygująca reinterpretacja klasycznej opowieści grozy, w której zło czai się również tam, gdzie w ogóle się go nie spodziewamy
type: item
date: 2025-09-27T11:43:59.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: kino
subject: recenzje
description: „Nosferatu” Roberta Eggersa – jeden z najciekawszych remake’ów ostatnich lat – trafił właśnie do streamingu. W kinach budził spore zainteresowanie i wywoływał gorące dyskusje, ponieważ wcale nie jest to takie oczywiste i jednoznaczne kino, jak można by podejrzewać. Warto się o tym przekonać samemu.
encoded: Są takie opowieści, które z jakiegoś powodu nie dają nam spokoju. Nieustannie do nich wracamy i nic nie wskazuje na to, że kiedyś znudzą się zarówno widzom, jak i twórcom, którzy wciąż opowiadają je na nowo, po swojemu interpretując i parafrazując. Szczególnie wyraźnie widać to zjawisko na przykładzie „Frankensteina” Mary Shelley, a także powieści epistolarnej „Dracula” Brama Stokera. Oba utwory powstały w XIX wieku, ale towarzyszą nam również w XXI, nieustannie inspirując artystów do robienia własnych wersji tych historii. Tej pokusie uległ również Robert Eggers, zdolny amerykański reżyser, znany z zamiłowania do horroru zawierającego elementy folkloru i mitologii. Jego poprzednie filmy – „Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii”, „Lighthouse” i „Wiking” – są oryginalne, pomysłowe i dopieszczone formalnie. Nie inaczej jest w przypadku „Nosferatu”, który właśnie pojawił się w streamingu. Jest to autorska wariacja Eggersa na temat znanej historii nieśmiertelnego wampira, wymyślonego przez Brama Stokera, ale także, a może raczej przede wszystkim, remake klasycznego arcydzieła ekspresjonizmu niemieckiego „Nosferatu – symfonia grozy” F.W. Murnaua, jednego z pierwszych horrorów w historii kina. „Nosferatu” – tę opowieść wszyscy znamy tylko pozornie Wszyscy znamy tę opowieść, ale diabeł tkwi w szczegółach, które sprawiają, że ta wersja różni się nieco od innych. Akcja filmu toczy się w XIX wieku, w pewnym niemieckim mieście. Mieszka tam młode małżeństwo – Ellen (w tej roli świetna, momentami upiornie histeryczna Lily-Rose Depp) i Thomas (równie świetny, przykuwający uwagę Nicholas Hoult). Ellen od wczesnej młodości nawiedzają dziwne wizje, w których pojawia się jakaś potworna postać, uosobienie śmierci. Gdy Thomas musi się niezwłocznie udać do odległej Transylwanii i mieszkającego tam hrabiego Orloka (wciela się w niego Bill Skarsgard, zmieniony nie do poznania za pomocą pomysłowej charakteryzacji), aby osobiście sfinalizować z nim transakcję zakupu zrujnowanego pałacu w …

Nosferatu-6d8ee46.jpg
width: 1920
height: 1095

Ten wciągający dramat kryminalny z Judem Law to jeden z najlepszych seriali, jakie ostatnio pojawiły się w streamingu
type: item
date: 2025-09-25T11:57:53.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: Netflix
subject: seriale
subject: seriale kryminalne
subject: seriale netflix
description: Wciąga od pierwszych scen, nie daje wytchnienia i trzyma w napięciu do samego końca.
encoded: Użytkownicy Netfliksa – prekursora i giganta filmowego streamingu – często narzekają, że mimo ogromnej ilości oferowanych na tym serwisie seriali tak naprawdę niewiele jest wartych obejrzenia, a na dodatek trudno je znaleźć pośród mnóstwa przeciętnych i podobnych do siebie produkcji. Od czasu do czasu w jego ofercie pojawiają się jednak seriale, które pozwalają wierzyć, że w korporacyjnych strukturach Netfliksa jest jeszcze miejsce na kreatywność. Doświadczyliśmy tego oglądając choćby „Awanturę”, „Dojrzewanie”, „Reniferka” czy „Dept.Q”, a teraz jedna z ich najnowszych premier ma szansę dołączyć do tego szacowanego grona. To miniserial zatytułowany „Black Rabbit”, na który zdecydowanie warto poświęcić swój czas. Pod warunkiem, że nie boicie się mocnych, kryminalnych historii, które są również poruszającym dramatem rodzinnym. O czym jest „Black Rabbit”? Tytułowy „Black Rabbit” to świetnie prosperujący bar na Manhattanie, założony przez dwóch braci – charyzmatycznego Jake’a (w tej roli znakomity, nieoczywisty, przykuwający uwagę Jude Law) oraz nieudacznego Vince’a (granego z neurotycznym wyczuciem przez Jasona Batemana). Z czasem ich drogi się rozeszły, ale początkowo nie mamy o niczym pojęcia, bo w pierwszym odcinku od razu zostajemy rzuceni na głęboką wodę. Huczną imprezę w barze przerywa wtargnięcie dwóch zamaskowanych napastników z bronią. Sytuacja szybko eskaluje, padają strzały, ktoś obrywa i nagle akcja cofa się o kilka dni. Zaczynamy śledzić, jak doszło do tej dramatycznej sytuacji i napięcie cały czas rośnie. Najpierw obserwujemy Jake’a, który prowadzi jeden najpopularniejszych barów w Nowym Jorku i wydaje się spełnionym człowiekiem sukcesu, ale okazuje się, że marzy mu się coś więcej i wcale nie jest taki kryształowy, za jakiego chciałby uchodzić. A potem wkracza Vince, uzależniony od hazardu braciszek, który nieustannie przyciąga kłopoty. Tak się jakoś złożyło, że znowu narozrabiał i uciekając przed konsekwencjami tego, co się stało, postanowił wrócić do Now…

BlackRabbitS1E100020-56d1d45.jpg
width: 3000
height: 1500

Zna go każdy, ale niewielu wie, w jakich bólach powstawał! Ten film zdradza jednak wszystkie tajemnice
type: item
date: 2025-09-23T14:07:36.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: filmy dokumentalne
subject: kino
description: Jeden z najważniejszych filmów drugiej połowy XX wieku skończył 50 lat. Mimo że w swoim czasie był to wielki kinowy hit, który do dzisiaj robi wrażenie i nadal jest chętnie oglądany, mało kto wie, w jakich bólach powstawał i ile trudu kosztowało ekipę jego ukończenie. Aż trudno uwierzyć.
encoded: Nie bez przyczyny wielu twórców kina uważa, że „Szczęki”, wyreżyserowane przez Stevena Spielberga, to perfekcyjne arcydzieło, które było wstępem do wielkiej kariery tego filmowca. To niewątpliwie prawda. Ale prawda jest też taka, że gdy ten film powstawał Spielberg miał 27 lat, była to jego pierwsza naprawdę duża produkcja i niekończące się problemy na planie sprawiły, że zaczynał się bać, bo podejrzewał, że „Szczęki” mogą szybko zakończyć jego ledwo rozpoczętą drogę filmowca. Tak się jednak nie stało. O tym, w jaki sposób udało się przezwyciężyć wszystkie problemy, jak przebiegała produkcja i jak powstawały sceny, które przeszły do historii kina opowiada znakomity dokument „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” w reżyserii Laurenta Bouzereau. I jest to fascynująca opowieść. Z księgarni do kin Film „Szczęki” jest ekranizacją powieści Petera Benchley’a, która została opublikowana pod tym samym tytułem w 1974 roku i od razu stała się bestsellerem, więc Hollywood natychmiast kupiło prawa do ekranizacji. Swoją drogą obrazek, który był na okładce książki, również wykorzystano potem na plakatach promujących film. Młody Spielberg zobaczył tę powieść odwiedzając producenta. Nie znał jej, ale na tyle go zainteresowała, że wziął ją ze sobą, przeczytał i zachwycił się. Chciał ją sfilmować i ostatecznie dostał taką szansę. Widział w tym projekcie duchową kontynuację jego pełnometrażowego debiutu „Pojedynek na szosie”. Już tamto dzieło kręcił na prawdziwych drogach, w ruchu, a nie z użyciem tylnej projekcji, jak sugerowali mu producenci, i efekt był na tyle dobry, że Spielberg nie miał wątpliwości, że „Szczęki” również muszą zostać nakręcone w naturalnych warunkach, ale tym razem na morzu. Do zdjęć wybrano więc wyspę Martha’s Vineyard na Atlantyku, specjaliści od praktycznych efektów specjalnych zbudowali trzy modele rekinów no i zaczęło się. Problemy, czyli źródło kłopotów i kreatywności Każdy zna kapitalną scenę, która otwiera ten film. Młodzi ludzie imprezują nocą przy ognisku na br…

Szczeki-50-lat-edd3363.jpg
width: 1920
height: 1095

Tego filmu nie da się oglądać w spokoju. Wywołuje dziwne napięcie i gra na najsilniejszych emocjach
type: item
date: 2025-09-23T09:39:12.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: amazon
subject: filmy
subject: rodzicielstwo
description: To emocjonalny dreszczowiec, który wywołuje nieprzyjemne napięcie i naprawdę nie da się go oglądać w spokoju. Szczególnie jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się czy jesteście dobrymi rodzicami.
encoded: Naprawdę dobre kino zwraca uwagę na rzeczy, o których zazwyczaj nie chcemy myśleć. Tak samo jest z dobrą fantastyką, która w rękach sprawnego gawędziarza staje się niezwykle nośną metaforą, historią z głębokim i sugestywnym przekazem. Właśnie to jest przypadek filmu „Ewaluacja”, wyreżyserowanego przez Fleur Fortune, który zdaje się pytać wprost: co sprawia, że nadajemy się na rodziców? Czy da się to jakoś miarodajnie zbadać, zmierzyć, ocenić? Czy gdyby przyszło nam przechodzić obowiązkowy test sprawdzający nasze rodzicielskie kompetencje to mielibyśmy w ogóle szansę go zaliczyć? No i do czego byśmy się posunęli, żeby zdobyć prawo do posiadania potomstwa? Udziela też odpowiedzi, ale mogą się wam nie spodobać. „Ewaluacja” – fabuła Akcja toczy się w przyszłości, gdy ludzie zamieszkujący Ziemię dzielą się na tych, którzy żyją w chaosie starego, zdewastowanego świata – walczą o przeżycie, starzeją się i umierają zgodnie z naturalnym porządkiem rzeczy oraz tych, którzy przebywają w chronionych, bezpiecznych enklawach, we względnym dobrobycie i zażywają lek sprawiający, że się nie starzeją. Życie tych drugich wydaje się znacznie lepszą opcją, lecz jest pewien haczyk. Nie mogą oni ani płodzić, ani rodzić dzieci tradycyjnymi metodami. Jeśli jakaś para chce mieć dziecko musi przejść odpowiednią procedurę, prowadzącą do uzyskania oficjalnej zgody instytucji rządowej. Do kandydatów na rodziców przyjeżdża asesorka, która przez kilka dni bada ich kompetencje, a potem wydaje wyrok. Gdy jest on pozytywny z pozyskanego od pary materiału genetycznego tworzy się potomka, a gdy negatywny to pozamiatane. Mia (grana przez znaną i lubianą Elizabeth Olsen) oraz Aaryan (w tej roli Himesh Patel) są niewątpliwie uprzywilejowanymi naukowcami, którzy mieszkają w bezpiecznej enklawie, w pięknym domu nad morzem. Chcą mieć dziecko, więc decydują się przystąpić do procedury i na kilka dni wprowadza się do nich asesorka Virginia (w którą wciela się Alicja Vikander). W praktyce okazuje się, że jej dz…

Ewaluacja-9fc7ff8.jpg
width: 1920
height: 1095

Ten film wodzi za nos, intryguje, a na koniec łamie serce. Zwłaszcza rodzicom
type: item
date: 2025-09-19T13:31:43.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
description: Nic nie jest tu takie, jak się wydaje.
encoded: Każdy, kto ma dziecko, stara się je dobrze wychować, chronić i zapewnić mu maksymalne poczucie bezpieczeństwa. To zadanie nigdy nie jest łatwe, ale dopóki maluchy spędzają z rodzicami niemal cały swój czas, mają oni pełną kontrolę nad tym, co się z nim dzieje. Prawdziwe problemy pojawiają się, gdy dzieci zaczynają uczęszczać do placówek wychowawczych – żłobków, przedszkoli czy szkół – bo wtedy na sporą cześć dnia opiekę nad ukochanymi maleństwami przejmują wychowawcy i nauczyciele, którzy dla rodziców są zazwyczaj zupełnie obcymi ludźmi. Jaką można mieć pewność, że dzieci są z nimi bezpieczne, że nic im się nie stanie i nikt ich nie skrzywdzi? Właśnie do tego pierwotnego strachu o dziecko odwołuje się japoński film „Monster” w reżyserii Hirokazu Koreeda, twórcy znakomitych i wielokrotnie nagradzanych „Złodziejaszków”. Jest to jednak zaledwie punkt wyjścia dla znacznie głębszej opowieści, w której nic nie jest tym, czym się początkowo wydaje. „Monster” – fabuła Saori (grana przez Sakurę Ando) to wdowa, która samodzielnie wychowuje nastoletniego syna – Minato (w tej roli Soya Kurokawa). W pewnym momencie matka zauważa, że jej dziecko dziwnie się zachowuje, wraca do domu w jednym bucie lub ze śladami przemocy fizycznej na ciele. Idzie więc do szkoły, żeby wyjaśnić tę sprawę i odkrywa, że wszystko wskazuje na to, że Minato jest gnębiony przez nauczyciela, pana Hori (w którego wcielił się Eita Nagayama). Saori żąda jego usunięcia, ale dyrektorka placówki, a także pozostali nauczyciele zgadzają się jedynie na przeprosiny i wydają się nie do końca rozumieć powagę sytuacji. Samotna matka nie może się z tym pogodzić i nalega, a konflikt narasta. Na tym etapie wydaje nam się, że wszystko jest jasne i już do końca będziemy oglądać przepychanki dorosłych, przerzucających się odpowiedzialnością. Nic bardziej mylnego. Okazuje się, że przez cały czas byliśmy zwodzeni. Nagle zmienia się narracyjny punkt widzenia i zaczynamy oglądać wydarzenia z perspektywy pana Hori, a potem równie…

Monster-open-c4c8de2.jpg
width: 1920
height: 1095

Historia Charliego Sheena to najmocniejsza premiera Netflixa w 2025! Jakim cudem ten hollywoodzki król imprez i przypałów wciąż żyje?
type: item
date: 2025-09-18T12:32:56.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy dokumentalne
subject: gwiazdy filmowe
subject: Netflix
description: Pasjonujący film dokumentalny, który pozwala wreszcie zrozumieć, jakim cudem ten hollywoodzki król imprez i przypałów wciąż żyje.
encoded: Słynny hollywoodzki aktor, Charlie Sheen, to niekwestionowana gwiazda przypałów, imprez i skandali. Niemal do początku swojej błyskotliwej kariery przyciągał kłopoty jak magnes i prowadził tak rozrywkowe życie, że kochały go wszystkie tabloidy. Właściwie to cud, że po tym wszystkim, co przeszedł, wciąż jest na chodzie. Właśnie pojawił się na Netflixie dwuczęściowy film „Charlie Sheen: Dokument”, wyreżyserowany przez Andrew Renziego, który jest pasjonującą, niegrzeczną (jakżeby inaczej) i pełną czarnego humoru relacją z przebiegu jego kariery, pozwalającą wreszcie zrozumieć, jak udało mu się przeżyć. Charlie Sheen – ulubieniec bogów Charlie wychowywał się w filmowej rodzinie. Jego ojcem jest Martin Sheen, aktor, który przeszedł do historii rolą kapitana Willarda w filmie „Czas Apokalipsy” Francisa Forda Coppoli i dwunastoletni Charlie towarzyszył ojcu na planie tej spektakularnej superprodukcji realizowanej na Filipinach, co znacząco umocniło w nim chęć zostania aktorem. Jednak tak naprawdę on zawsze miał w sobie coś, co sprawiało, że nadawał się do tego zawodu. Coś niezwykłego. Naturalną charyzmę, dzięki której od początku był skazany na sukces i nie musiał na niego długo czekać, bo kamera go kochała, a widzowie kochali go na ekranie. Po zagraniu w kilku mniejszych filmach dostał rolę w „Plutonie” Olivera Stone’a (1986), a zaraz potem w „Wall Street” (1987), co błyskawicznie wywindowało go na szczyt popularności i stał się jednym z najbardziej pożądanych aktorów w Hollywood. Równie szybko zaczęły się też jego kłopoty z imprezowaniem, narkotykami i rozwiązłością, ale długo uchodziło mu to na sucho. W ogóle zaskakująco dużo uchodziło mu na sucho. Wystarczy go jednak zobaczyć, posłuchać, jak opowiada o swoich ekscesach z szelmowskim błyskiem w oku, żeby zrozumieć, że taki już jego urok. Łatwo mu uwierzyć. We wszystko. Charlie Sheen – ulubieniec używek Największą atrakcją tego pasjonującego dokumentu, który zasadniczo jest jednym trzygodzinnym filmem, sztucznie podzieln…

akaCharlieSheenE100044201-1a4a79d.png
width: 3840
height: 2160

Był oscarowym pewniakiem w kategorii „Najlepszy film”, ale... tej statuetki nie dostał. Głośny film z Adrienem Brodym to intensywne doświadczenie estetyczne i emocjonalne
type: item
date: 2025-09-17T15:03:55.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: Adrien Brody
subject: filmy
subject: kino
description: Właśnie trafił do streamingu jeden z najciekawszych i najgoręcej dyskutowanych filmów zeszłego roku, oscarowy pewniak w kategorii „Najlepszy film”, który jednak nie dostał tej nagrody. Czy domowy seans rozwieje wreszcie wszystkie wątpliwości na jego temat?
encoded: Premiera „Brutalisty”, wyreżyserowanego przez Brady'ego Corbeta, była nie lada wydarzeniem. Od początku robił na krytykach i widzach tak duże wrażenie, że natychmiast zaczął być uważany za pewnego kandydata do najważniejszych filmowych nagród. Rzeczywiście dostał ich mnóstwo, bo jest to pięknie zrealizowane dzieło, atrakcyjne pod wieloma względami, ale jednak nie wszyscy byli nim zachwyceni. Niektórzy twierdzili, że „Brutalista” to w gruncie rzeczy tylko ładna wydmuszka, jedynie pozorująca ambitny przekaz i głębię. Potem do tych zarzutów doszły jeszcze kontrowersje związane z użyciem SI do wspomagania aktorów przy wymawianiu węgierskich kwestii i dyskusjom nie było końca. To kto w końcu ma rację? „Brutalista” – fabuła i obsada Film opowiada o perypetiach węgierskiego architekta Laszlo Totha, w którego znakomicie wcielił się Adrien Brody (on dostał za to Oscara). Nie wiemy, co dokładnie przeżył bohater w czasie drugiej wojny światowej, nie widzimy tego w ani jednej scenie, więc możemy się tego tylko domyślać. Jest jednak Żydem, więc z pewnością były to traumatyczne doświadczenia, które mocno się na nim odcisnęły. Ucieka on zatem z powojennej Europy do Ameryki, aby tam zbudować swoje życie od nowa. Na razie jest sam, lecz liczy na to, że jak najszybciej dołączy do niego również jego żona – Erzsebet (w tej roli również świetna Felicity Jones). W Ameryce przyjmuje go do siebie kuzyn Attila (Alessandro Nivola), który prowadzi sklep z meblami. Sprawy między nimi jednak szybko się komplikują i nie wszystko idzie po myśli Laszlo. Powoli zaczyna do niego docierać, że amerykański sen wcale nie jest taki piękny, jak mogłoby się wydawać. Wydaje się, że wreszcie życie Laszlo zaczyna się układać, gdy poznaje bogatego przedsiębiorcę Harrisona Lee Van Burena (zagranego wyraziście przez Guy’a Pearce’a), który rozpoznaje w nim uznanego węgierskiego architekta, postanawia powierzyć mu realizację dużego projektu i pomaga ściągnąć do Ameryki żonę. Wszystko pięknie, ale układy z bogatymi…

Brutalista-otwarcie-3dc66ee.jpg
width: 1920
height: 1095

3 horrory, które są dowodem na to, że prawdziwy koszmar to... życie rodzinne
type: item
date: 2025-09-14T13:50:29.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: horrory
subject: kino
description: To nie wampiry i wilkołaki są tu najstraszniejsze. Paradoksalnie próbują oswoić znacznie głębsze lęki. Te 3 horrory oglądasz na własne ryzyko.
encoded: Przemoc domowa, choroby, które sprawiają, że bliscy stają się obcymi ludźmi, czy wstydliwe tajemnice, skrywane przed innymi członkami rodziny, to niewygodne tematy, o których bardzo trudno mówi się wprost. Potrzebują więc pośrednictwa metafory, dzięki której stają się łatwiejsze do wyrażenia i przyswojenia. Z pomocą przychodzą tu schematyczne, gatunkowe opowieści, zwłaszcza horrory, ponieważ odwołują się do uniwersalnych lęków, a w figurach dobrze znanych potworów (wilkołaków i wampirów) stosunkowo łatwo przemycić coś znacznie bliższego prawdziwemu życiu. Wszystko to w myśl zasady – wilkołak nie zawsze jest wilkołakiem, ale strach zawsze jest prawdziwy. „Wolf Man”, czyli choroba w rodzinie Scenarzystą i reżyserem tego filmu jest Leig Whannell, twórca „Ulepszenia” (2018) i „Niewidzialnego człowieka” (2020), w których pokazał, że ma swój charakterystyczny styl i potrafi robić kino angażujące i nieoczywiste, które śmiało pogrywa z oczekiwaniami widza. Podobnie jest w przypadku „Wolf Mana”, choć jest to jego najbardziej kameralne i najmniej skomplikowane dzieło. Już na samym początku dostajemy jasną sugestię, że chodzi tu o chorobę odzwierzęcą. Następnie, po krótkiej retrospekcji, poznajmy rodzinę mieszkającą w Nowym Yorku – Blake’a (w tej roli Christopher Abbott), Charlotte (grana przez Julię Garner) i ich córkę Ginger (w którą wcieliła się Matilda Firth). Średnio im się układa w związku, dlatego gdy Blake dowiaduje się, że jego ojciec, z którym od wielu lat nie utrzymywał kontaktów, został w końcu uznany za zmarłego, a on musi teraz pojechać do odziedziczonego domu w Oregonie, żeby go przejąć, przekonuje Charlotte i Ginger, żeby pojechały razem z nim. Chce spędzić tam z nimi trochę czasu i zbliżyć się do nich. Dziewczyny się zgadzają. Jednak tuż po przybyciu na miejsce, atakuje ich tajemnicze stworzenie, które rani mężczyznę. Rodzina znajduje schronienie w starym domu ojca Blake’a, ale ich kłopoty dopiero się zaczynają. Na zewnątrz czai się coś przerażającego, a Blake…

Wolf-Man-1-23333a1.jpg
width: 1920
height: 1095

Skończyło się czekanie! Najnowsza część przygód uwielbianego w popkulturze seryjniaka dostępna dla polskich widzów
type: item
date: 2025-09-13T12:58:37.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: kultowe seriale
subject: premiery filmowe
subject: seriale
description: Polscy fani wreszcie doczekali się premiery najnowszej serii przygód jednego z najpopularniejszych seryjnych morderców w popkulturze. „Dexter: Zmartwychwstanie” już w streamingu.
encoded: Skończyło się czekanie. Seria „Dexter: Zmartwychwstanie”, która miała premierę w USA w lipcu tego roku wreszcie pojawiła się w Polsce na serwisie Sky Showtime. Całość liczy dziesięć odcinków, ale na początek dostaliśmy dwa. Kolejne zaś będą się pojawiać w każdy piątek. I wygląda na to, że jest na co czekać, co z resztą sygnalizowali już widzowie, którzy nie mogąc wytrzymać do oficjalnej polskiej edycji, zobaczyli go wcześniej. „Dexter: Zmartwychwstanie” – a jednak żyje! Trudno w to uwierzyć, ale pierwszy sezon serialu opowiadającego o przygodach Dextera Morgana, który za dnia pracuje w policji jako analityk śladów krwi, a w nocy jest seryjnym zabójcą z zasadami, zadebiutował w 2006 roku. Powstał on na podstawie powieści Jeffa Lindsaya „Demony dobrego Dextera”, jednak scenariusze do kolejnych sezonów były już pisane w całkowitym oderwaniu od twórczości pisarza. W sumie powstało ich aż osiem i ten ósmy miał być ostatni. Jednak w międzyczasie Dexter stał się ikoną popkultury i po prostu musiał zabijać dalej. Dlatego stworzono kolejne serie, tym razem opatrzone podtytułami. Była to bezpośrednia kontynuacja „Dexter: Nowa krew”, w której konfrontuje się on z synem oraz „Dexter: Grzech pierworodny”, będący prequelem ukazującym młodość Dextera i genezę jego psychopatycznej osobowości. Główna linia fabularna „Nowej krwi” kończy się jednak w taki sposób, że wszyscy podejrzewali, że teraz to już z pewnością będzie koniec. A jednak okazuje się, że Dexter Morgan żyje (w tej roli jak zawsze znakomity, charyzmatyczny Michael C. Hall), zważywszy na okoliczności, ma się całkiem nieźle, poczucie czarnego humoru nadal go nie opuszcza i wyrusza do Nowego Yorku, aby odszukać syna. „Dexter: Zmartwychwstanie” – dlaczego tak bardzo go lubimy? Początek najnowszej serii jest bardzo obiecujący. Wracają stare postacie, pojawiają się też nowe, wyraziste i obiecujące, grane przez świetnych aktorów – Umę Thurman, Petera Dinklage. Opowieść wciąga, serial ma świetne tempo, bardzo dobrą ścieżkę dźwi…

Dexter-Zmartwychwstanie-0-312840a.jpg
width: 1920
height: 1095

Po tym filmie trudno się pozbierać. Straszy tym, czego boimy się najbardziej
type: item
date: 2025-09-12T11:33:35.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: horrory
description: „Klątwa Jenny Pen” pokazuje prawdziwe potwory i jest to widok, którego nie sposób zapomnieć.
encoded: „Klątwa Jenny Pen” to jeden z najbardziej oryginalnych i niezwykłych filmów, jakie można obecnie zobaczyć w streamingu. Jego polski tytuł wprowadza jednak w błąd, ponieważ sugeruje, że pojawiają się w nim jakieś nadnaturalne zjawiska. Nic bardziej mylnego. Nie ma tu żadnej klątwy. Nie jest to także horror, mimo że umiejętnie wykorzystuje elementy narracyjne zaczerpnięte z tego gatunku – ani przez moment nie przekracza granicy konwencji – od początku do końca jest to realistyczne dzieło. Co wcale nie znaczy, że nie jest straszne. Jest, i to bardziej niż można by podejrzewać, bo straszy tym, czego boimy się najbardziej. I nie są to duchy, demony czy wampiry. Na świecie są znacznie gorsze rzeczy, boleśnie prawdziwe, o których istnieniu wolelibyśmy nie pamiętać, ale twórcy „Klątwy Jenny Pan” brutalnie nam o nich przypominają. Fabuła „Klątwy Jenny Pen” toczy się w domu opieki [zwiastun] Surowy i pryncypialny sędzia Stephen Mortensen (w tej roli Geoffrey Rush) doznaje udaru w trakcie rozprawy i musi przejść na emeryturę. Trafia więc do domu opieki, gdzie zamierza odzyskać siły i jak najszybciej wrócić do zdrowia. Ale rzeczywistość szybko weryfikuje jego plany. Wbrew temu, co mu się wydaje, jego stan zdrowia wcale się nie poprawia, a do tego odkrywa, że rezydentów ośrodka terroryzuje Dave Crealy (grany przez Johna Lithgowa), który nigdy nie rozstaje się upiorną laleczką. Mortensen próbuje stawiać opór sadystycznemu oprawcy, bezwzględnie wykorzystującemu fizyczną i psychiczną słabość pacjentów, ale nie jest to takie proste, bo ledwo sobie radzi sam ze sobą i nie może liczyć na żadną pomoc – pozostali rezydenci są zbyt zastraszeni lub bezradni, a personel domu opieki wydaje się bagatelizować sytuację. Opór byłego sędziego sprawia jednak, że Crealy jeszcze bardziej chce go złamać, więc ich wrogość narasta i prowadzi do brutalnej konfrontacji, którą przetrwać może tylko jeden z nich. View oEmbed on the source website Dwie gwiazdy w obsadzie „Klątwy Jenny Pen” Nie da się ukryć,…

Klatwa-Jenny-Pen-8e7bc93.jpg
width: 1920
height: 1095

To coś więcej niż film. Emocjonalnie rozkłada na łopatki i pozostawia w zachwycie. Każdy powinien go zobaczyć
type: item
date: 2025-09-11T05:50:43.000Z
creator: Anatol Waldemar
subject: Kultura
subject: News
subject: filmy
subject: kino
description: To coś więcej niż film, to głębokie i poruszające doświadczenie, które bierze z zaskoczenia, emocjonalnie rozkłada na łopatki i pozostawia w zachwycie.
encoded: Przez moment, gdy w tym roku film „Sing Sing” dostał trzy nominacje do Oscara (w kategoriach: najlepszy aktor pierwszoplanowy, najlepszy scenariusz adaptowany i najlepsza piosenka) było o nim głośno. Jednak żadnego nie dostał i szybko zniknął w cieniu zwycięzców, a do tego wpadł w kategorię: „kolejna opowieść o więźniach, którzy odzyskują godność i człowieczeństwo” i widzowie chyba pomyśleli, że z pewnością już kiedyś widzieli coś podobnego, więc nikłe zainteresowanie minęło. Niesłusznie, bo mamy tu do czynienia z dziełem znacznie głębszym, mniej schematycznym i o wiele ciekawszym niż sugerowałby streszczenie. Łatwo się o tym przekonać samemu, ponieważ na początku sierpnia „Sing Sing” pojawił się na serwisie Amazon Prime i w każdej chwili można go tam obejrzeć, mimo że, jak łatwo się domyślić, nigdy nie wszedł do pierwszej dziesiątki najchętniej oglądanych filmów. „Sing Sing” – fabuła Sami zobaczcie, opis fabuły wszędzie jest tak samo zniechęcający: „To oparta na faktach historia Divine G. Trafia on do więzienia Sing Sing za zbrodnię, której nie popełnił. Mimo krzywdzącej niesprawiedliwości i rozczarowania systemem nie poddaje się. W zamknięciu odkrywa budującą siłę sztuki i aktorstwa, które dają siłę i nadzieję. Nawiązuje głęboką więź z innymi osadzonymi, by wraz z nimi poświęcić się pasji, która odmienia ich życie”. Czytamy to i oczyma wyobraźni widzimy kolejną schematyczną historię walki o sprawiedliwość i zachowanie godności w bezdusznym systemie. Rzecz jednak w tym, że ten opis, chociaż w dużej mierze prawdziwy, w gruncie rzeczy tylko prześlizguje się po tym, jaki ten film jest naprawdę i nie pozwala dostrzec jego istoty, czyli tego, co w nim najcenniejsze. Owszem, John „Divine G” Whitfield (fenomenalnie zagrany przez Colmana Domingo, słusznie nominowanego do Oscara) jest tu postacią centralną, ważną, żywym napędem grupy amatorów sztuki aktorskiej, ale w sumie to nie o nim jest ten film, lecz o nich wszystkich i głębokiej relacji, jaka się między nimi tworzy. Z…

sing-sing-glowne-3a69ec4.jpg
width: 1920
height: 1095