Jedna z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów w reżyserii Guillermo del Toro już na Netflixie. Jacob Elordi zachwyca!
Wybitny meksykański reżyser Guillermo del Toro konsekwentnie ekranizuje swoje ulubione książki. Tym razem jednak poszedł na całość i sięgnął po „Frankensteina” Mary Shelley, czyli jedną z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów. Mimo że była ona już wielokrotnie filmowana i kolejny wariant wydawał się zbędny, wizja del Toro bez trudu pokonuje wszelki sceptycyzm. To mądre, majestatyczne i niesłychanie stylowe widowisko, które jest jednym z najlepszych filmów tego roku.
Del Toro już wiele razy udowadniał, że jest wizjonerem, który kocha poetykę fantastyki, rozumie ją jak nikt inny i w jej ramach potrafi tworzyć piękne, pomysłowe i głęboko poruszające historie. I to bez względu na to czy realizuje całkowicie autorskie projekty, jak „Labirynt fauna” lub oscarowy „Kształt wody”, ekranizuje komiksowe przygody Hellboy’a, czy też sięga po ulubioną klasykę literatury, jak w przypadku wspaniałej animacji „Guillermo del Toro: Pinokio”, bardzo osobistej wersji klasycznej bajki, o której realizację zabiegał latami. Nie inaczej było w przypadku „Frankensteina”, który właśnie miał premierę na Netflixie. W tym przypadku również efekt końcowy jest zachwycający. „Frankenstein”: kto jest prawdziwym potworem? Powieść Mary Shelley ma już ponad dwieście lat i jej treść została przepuszczona przez tak wiele różnych ekranizacji oraz komiksowych i książkowych wariacji, że chyba każdy już wie, o czym opowiada ta historia. Jednak w swoim scenariuszu del Toro trochę inaczej rozłożył znajome akcenty i dodał sporo od siebie, co wzmocniło te elementy opowieści, które dotychczas nie miały szansy pokazać się w aż tak mocnym świetle. Tak samo jak w przypadku powieści cała historia zamknięta jest w klamrze narracyjnej, która otwiera się i zamyka w lodach Arktyki. Załoga statku uwięzionego w lodowej krze bierze na pokład rannego człowieka, który ucieka przed jakąś potworną, zamaskowaną postacią. Ten człowiek to genialny doktor Viktor Frankenstein (w tej roli świetny Oscar Isaac, grający z frenetyczną energią i ogniem obsesji w oczach), który czując, że nie pozostało mu już dużo czasu na tym świecie, zaczyna opowiadać kapitanowi swoją historię. I tak odkrywamy, skąd się wziął w tym miejscu i jak doszło do powstania monstrum, które go ściga. Przede wszystkim widzimy Viktora jego oczami. To, co początkowo mogliśmy brać za samolubne zadufanie i poczucie wyższości doktora, okazuje się całkowitą amoralnością, potwornością osoby, która w imię ambicji i szczytnych ideałów gotowa jest popełnić każdą niegodziwość i niczym klątwa ściąga na bliskich kłopoty, bo nie potrafi wziąć odpowiedzialności za to, co zrobiła. W tym ujęciu to Viktor Frankenstein jawi się jako prawdziwy potwór, który musi w końcu pojąć krzywdę, jakiej się dopuścił. Wszyscy wiemy, jak to się kończy, ale del Toro robi to jednak trochę inaczej, po swojemu, nieustannie podkreślając wyższość moralną potwora, który miałby szansę na normalne życie, gdyby tylko został potraktowany przez swojego twórcę inaczej. Z szacunkiem należnym osobie, którą był, a której twórca nie nadał nawet imienia. „Frankenstein” na miarę naszych czasów Wszystko w tym filmie zagrało. Jeśli chodzi o realizację, jest to najwyższy światowy poziom. Mamy tu majestatyczną scenografię, wybitne zdjęcia, wspaniałe kostiumy, świetną muzykę, przemyślaną kombinację praktycznych i cyfrowych efektów specjalnych, a do tego bardzo dobrze obsadzoną plejadę aktorskich gwiazd i oryginalny, pozostający w pamięci wygląd istoty stworzonej przez doktora. Chociaż, jeśli chodzi o tego reżysera, jest to właściwie norma. Jednak najważniejszy jest bardzo dobry scenariusz, w którym del Toro przemontował znaną historię w taki sposób, aby jak najbardziej zantagonizować bohaterów tej historii, ale też ukazać, że jest coś, co ich łączy. Jak to możliwe? Przecież z jednej strony jest Viktor, który miał niezdrowe relacje z surowym ojcem, co przerodziło się w chorobliwą ambicję i bezczelną zabawę w Boga, a następnie przyczyniło się do tego, że doktor nie potrafił zbudować emocjonalnej więzi z istotą, którą powołał do życia, a potem porzucił. Zaś z drugiej strony mamy bezimiennego potwora, który okazuje się piękny w środku, wrażliwy, niewinny, otwarty na świat, mimo że ten chce go tylko krzywdzić za to, kim jest. Porzucony i zdradzony przez swojego stwórcę coś jednak od niego dostaje. Jedyną rzecz, jaką doktor może mu dać – obsesję. Ale potwór nie jest taki jak Viktor i nigdy nie da się jej w pełni pochłonąć. Ma w sobie siłę, dzięki której może ją pokonać i stać się człowiekiem lepszym niż jego twórca. Oto potwór na miarę naszych czasów. Gdzie obejrzeć „Frankensteina”? Film dostępny jest na Netflixie. View oEmbed on the source website
Brawurowa rola Colina Farrella sprawi, że nie wyłączycie Netflixa. Ten film ogląda się z zapartym tchem!
„Ballada o drobnym karciarzu” to najnowsze dzieło Edwarda Bergera, reżysera, który stworzył oscarowe „Na zachodzie bez zmian”. Tym razem sięgnął po powieść Lawrence Osborne’a i obsadził w roli głównej Colina Farrella. Z tego połączenia powstał film piękny, odważny i absolutnie niezwykły.
Ta „ballada”, która pojawia się w tytule, nie jest przypadkowa. Tym terminem określa się bowiem synkretyczny gatunek literacki, czyli taki, który łączy w sobie cechy kilku różnych gatunków, a więc już na wstępie tytuł zapowiada, z czym będziemy mieli do czynienia. A w praktyce okazuje się, że jest to kombinacja dramatu psychologicznego, suspensu rodem z thrillera oraz fantastyki, będącej tu czymś w rodzaju onirycznej imaginacji, wywiedzionej z lokalnych wierzeń. Wszystko to składa się razem na naprawdę intrygujące doświadczenie filmowe. „Ballada o drobnym karciarzu”: absolutnie fenomenalny Colin Farrell Lord Doyle (w tej roli absolutnie fenomenalny Colin Farrell) jest hazardzistą, który mieszka w drogim hotelu w Makau, chińskiej stolicy hazardu i najwyraźniej opuściło go szczęście. Mimo to nie przestaje grać, licząc na to, że szczęście w końcu wróci, a on zdoła się odkuć. Ale póki co pieniądze się kończą, długi rosną, hotel upomina się o spłatę zaległych rachunków, a na dodatek ktoś zaczyna śledzić lorda Doyle i wygląda na to, że chyba nie jest tym, za kogo się podaje. Na jego drodze pojawia się jednak przychylna mu kobieta i być może jest jeszcze dla niego jakaś nadzieja, ale czy w świecie kanciarzy i pozorów można komukolwiek zaufać? Kim tak naprawdę jest lord Doyle? Czy znajdzie w końcu sposób, aby wykaraskać się z kłopotów, w które sam się wpakował? „Ballada o drobnym karciarzu”: głodne duchy hazardu „Ballada o drobnym karciarzu” to w gruncie rzeczy prosta opowieść o odkrywaniu własnej natury i przekraczaniu ograniczeń, która jednak wywiedziona jest z nieeuropejskiego punktu widzenia. To może trochę konsternować. Cały film z powodzeniem dźwiga na swoich aktorskich barkach Colin Farrell, który gra gorączkowo, intensywnie, brawurowo i ciężko oderwać od niego wzrok, pomimo że postać, w którą się wciela, jest w sumie antypatyczna, zepsuta, zniszczona nienasyconym głodem, który ją trawi. Ale dzięki jego wysiłkom dobrze czujemy ten głód i desperację. W pierwszym akcie filmu, po serii dramatycznych wydarzeń, zaczyna się w Makau święto głodnych duchów. Jest ważne z dwóch powodów. Po pierwsze, cała ta historia skończy się, gdy święto dobiegnie końca, a lord Doyle będzie już innym człowiekiem, a po drugie, dość jednoznacznie sugeruje, że idea głodnych duchów jest kluczowa do zrozumienia, o czym tak naprawdę jest „Ballada o drobnym karciarzu”. Gdzie obejrzeć „Balladę o drobnym kanciarzu”? Zgodnie z buddyjską wiarą w reinkarnację człowiek może się odrodzić w jednym z sześciu światów, w tym właśnie w krainie głodnych duchów, czyli istot, które mają wielkie brzuchy, wąskie szyje i maleńkie usta, co sprawia, że w żaden sposób nie są w stanie zaspokoić swojego głodu. Zaś ludzie uzależnieni uchodzą w buddyjskich kulturach za wcielenia głodnych duchów i właśnie kimś takim jest również lord Doyle, obsesyjny gracz, który często widzi w lustrach swoje demoniczne, nienasycone oblicze i będzie musiał się zmierzyć z tą częścią swojej natury, jeśli tylko znajdzie na to siłę. Sceną dla tych zmagań jest przepięknie filmowane Makau, które wygląda tutaj jak odurzająca kraina barw, muzyki i tańczących świateł. To przestrzeń rodem z innego świata, w której zatarła się granica między rzeczywistością obiektywną i subiektywną. Bo też i sam lord znalazł się już jedną nogą w innym świecie, ściągany demoniczną grawitacją do piekła głodnych duchów. A my w czasie seansu tkwimy tam wraz z nim. Dlatego „Ballada o drobnym karciarzu” to naprawdę intrygujące i unikalne doświadczenie filmowe. Gdzie obejrzeć „Balladę o drobnym kanciarzu”? Film dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
To obecnie jeden z najlepszych seriali akcji! Tak się wciągnąłem, że teraz każdy piątek zaczynam od obejrzenia nowego odcinka
Serial „Ostatnia rubież” na Apple TV to zaskakująco udana próba stworzenia serialu akcji w starym stylu. Zajrzałem z ciekawości do pierwszego odcinka i nagle, niepostrzeżenie, oglądałem już trzeci, bo natychmiast wciągnąłem się w tę historię.
Trochę mnie to zdziwiło, bo przecież w żadnym wypadku nie jest to nic oryginalnego. Przeciwnie, serial został sklejony z fabularnych klisz, które dobrze znamy z wielu różnych filmów sensacyjnych i nawet nie próbuje wyznaczać nowych, fabularnych ścieżek. Tylko czy faktycznie musi to robić, jeśli to, co oferuje, naprawdę działa w ramach spójnej i atrakcyjnej intrygi, która zapewnia świetną rozrywkę? „Ostatnia rubież”: katastrofa samolotu, mroźna Alaska i CIA Zawiązanie akcji jest absolutnie wybuchowe. Na Alasce rozbija się samolot pełen więźniów. Problem jednak w tym, że z jakiegoś powodu władze nie zostały poinformowane o jego przelocie, a na pokładzie nie znajdowali się zwykli więźniowie. Jednym z nich był Havlock (gra go Dominic Cooper), tajemniczy i zamaskowany geniuszem zbrodni, którego tuż przed odlotem wsadzili na pokład tajni agenci. Szybko pojawia się podejrzenie, że katastrofa samolotu to efekt celowego działania, więźniowie uciekają w las, a wokół sprawy zaczyna węszyć CIA. W tym pewna skompromitowana agentka (w tej roli Haley Bennett), którą przełożeni wysyłają z misją ostatniej szansy, aby złapała owego tajemniczego geniusza. Ale żeby to zrobić musi współpracować z miejscowym szeryfem (wciela się w niego Jason Clarke), który ma żelazne zasady i trudną przeszłość, ale jest szanowany przez lokalną społeczność i nie da się nim łatwo manipulować. Szeryf i agentka, delikatnie mówiąc, nie przypadają sobie do gustu. On wie, że ona próbuje go wykorzystać do własnych celów, a ona nie traktuje go jak równorzędnego partnera. Ale nie mają wyjścia, czy im się to podoba, czy nie, muszą połączyć siły, bo tylko razem mają szansę złapać wyjątkowo niebezpiecznego zbiega, który zrobi wszystko, żeby osiągnąć swój cel i jest nieprawdopodobnie skuteczny w działaniu. „Ostatnia rubież”: widowiskowy serial i zagęszczająca się intryga Serial jest widowiskowy i ma bardzo dobre tempo. Stawka, o którą walczą bohaterowie, jest utrzymywana na wysokim poziomie i ma zarówno wymiar globalny, jak i osobisty, co gra na emocjach i angażuje. W czym pomaga również przyjemnie zagęszczająca się intryga, która ładnie myli tropy oraz fajna chemia między agentką i szeryfem. No i prawie nie ma tu elementów politycznej poprawności, co jest bardzo odświeżające. Poszczególne postacie są ciekawe, mimo że raczej sztampowe. Ale to taka sztampa, której się oczekuje od popkulturowej rozrywki. Nie przekombinowano tu zatem z przesadnym pogłębianiem portretów psychologicznych, w końcu to przede wszystkim serial akcji, a nie dramat. Lecz jest tu kilka wątków, wyjaśnianych bardzo powoli, jakby nieco w tle głównych wydarzeń, które mogą się okazać kluczowe dla odbioru całego serialu i zrozumienia niektórych bohaterów. Zwłaszcza szeryfa. Gdzie obejrzeć „Ostatnią rubież” i kiedy pojawiają się nowe odcinki? Po pięciu odcinkach jesteśmy już w połowie sezonu, ale widać, że twórcy nie odsłonili jeszcze przed nami wszystkich kart, co bardzo im się chwali. Niewątpliwie jest tu mnóstwo fabularnych skrótów i uproszczeń – na przykład mróz na Alasce nie wszystkim doskwiera tak samo. Jednak spokojnie przymyka się na to oko, bo reszta w większości daje satysfakcję, wciąga i po prostu chce się wiedzieć, co będzie dalej, a to jest w tym przypadku najważniejsze. Gdzie obejrzeć „Ostatnią rubież”? Serial dostępny jest na Apple TV.
Jeśli lubicie Stephena Kinga to ten serial was nie zawiedzie! Już po pierwszej scenie będziecie zbierać szczękę z podłogi
Niemal każdy zna potwornego klowna, który pochodzi z powieści „To”, najsłynniejszego i wielokrotnie przenoszonego na ekran dzieła Stephena Kinga, ale to właśnie jego filmowy wizerunek zapewnił mu aż taką rozpoznawalność. Najbardziej przyczyniły się do tego najnowsze ekranizacje stworzone przez Andy’ego Muschietti, Barbarę Muschietti i Jasona Fuchsa, czyli „To” z 2017 roku i „To. Rozdział 2” z 2019 roku. Ci sami ludzie odpowiadają teraz za zrobiony dla HBO serial „Witajcie w Derry”, można więc było podejrzewać, że będzie ciekawie, ale wszystko wskazuje na to, że – przynajmniej na razie – jest lepiej, niż przypuszczałem!
„Witajcie w Derry”: nowość HBO bije rekordy oglądalności Serial „Witajcie w Derry” to bezpośredni prequel wspomnianego „To” z 2017 roku, udanej ekranizacji pierwszej połowy powieści Kinga, w której jednak zmieniono chronologię zdarzeń. Akcja „To” toczy się w Derry, fikcyjnym mieście w stanie Maine, w którym co 27 lat budzi się potwór żywiący się strachem, ale w filmowej wersji nastoletni bohaterowie po raz pierwszy stawiają mu czoła w 1989 roku, a nie tak jak u Kinga w roku 1958. Poza tym fabuła zasadniczo jest taka sama. Dzieciaki walczą więc z przerażającym monstrum, od tysiącleci kryjącym się pod ziemią, na której z czasem powstało Derry, i mogącym się zmienić we wszystko, czego boją się ludzie, ale najchętniej ukazującym się jako złowrogi tańczący klown Pennywise. I jak się okazuje, nie jest to nierówna walka. W końcu znajdują na niego sposób. Lecz po kolejnych 27 latach będą się musieli z nim zmierzyć ponownie, tym razem jako dorośli. O tym z kolei opowiada drugi film, czyli „To. Rozdział 2”, którego akcja toczy się w 2016 roku. „Witajcie w Derry”: w tym miasteczku nikt nie może czuć się bezpiecznie Po makabrycznej sekwencji, która otwiera pierwszy odcinek i widowiskowo przechodzi w napisy początkowe, dość szybko poznajemy bohaterów tej historii, czyli młodych wyrzutków, którzy martwią się o zaginionego kolegę oraz czarnoskórego pilota – majora Hanlona – wraz z rodziną, który przybywa do bazy wojskowej w Derry. Intryga sprawnie się zagęszcza, zwraca uwagę wysoki poziom realizacji i znaczący budżet, którym dysponowali twórcy i który, warto to podkreślić, bardzo dobrze rozdysponowali. Zarówno na przekonującą rekonstrukcję realiów lat 60., jak i efekty specjalne na miarę wysokobudżetowych produkcji kinowych. Jednak finał odcinka pilotowego uzmysławia, że najlepsze jest coś innego. Drugi odcinek – który również zaczyna się pomysłową i znakomicie zrealizowaną czołówką, choć stylistycznie zupełnie inną – precyzyjnie dokłada kolejne elementy narracyjnej układanki i osacza scenami pełnymi grozy. Nie sposób przy tym nie zauważyć mnóstwa nawiązań do fabuły i postaci z powieści „To”, a także innych utworów Kinga. Dość powiedzieć, że w bazie wojskowej służy niejaki Dick Hallorann, znany z książki „Lśnienie”, znakomicie sfilmowanej przez Stanleya Kubricka w 1980 roku. Derry pojawia się przecież w wielu utworach Kinga, choćby w „Miasteczku Salem” czy „Sklepiku z marzeniami”. Twórcy serialu dobrze o tym wiedzą, budują na ekranie spójny świat łączący wiele znajomych motywów, wątków i postaci, a tym samym oddają piękny hołd mistrzowi grozy oraz budują na tym fundamencie coś swojego. Nową opowieść, która potrafi zaskoczyć. „Witajcie w Derry”: kiedy pojawią się nowe odcinki? „Witajcie w Derry” nie jest bowiem ani wtórne, ani zachowawcze, ani przewidywalne. Można nawet powiedzieć, że twórcy wręcz bawią się oczekiwaniami widzów, co jest bardzo przyjemnym zaskoczeniem, zapewnia niezłą zabawę, no i potrafi naprawdę wystraszyć, bo mamy tu do czynienia z regularnym horrorem. Już nie mogę się doczekać kolejnych odcinków. Gdzie można zobaczyć serial „Witajcie w Derry”? Serial dostępny jest na HBO. Nowe odcinki pojawiają się w każdy poniedziałek i cieszą się ogromną popularnością. View oEmbed on the source website
Nowy serial true crime Netflixa jest tak mocny, że trudno się po nim otrząsnąć. Najstraszniejsze jest to, co kryje się w mroku
Jeszcze nie opadł kurz po premierze kontrowersyjnego serialu „Potwór: Historia Eda Geina”, a Netflix już ma dla fanów true crime kolejną produkcję w tym stylu, ale pod pewnymi względami jeszcze mroczniejszą i bardziej niepokojącą. To „Potwór z Florencji”.
Przydomek Potwór z Florencji nadano seryjnemu mordercy, który w latach 1968 – 1985 zamordował w okolicach Florencji 16 osób. Polował na pary, które szukały ustronnego miejsca pod miastem, aby spędzić razem przyjemne chwile. Kochankowie, którzy spotkali na swojej drodze mordercę, zapłacili za to najwyższą cenę. Kim był potwór? Nie wiadomo. Nigdy go nie złapano. Co przez wiele lat podsycało strach przed Potworem. Najstraszniejsze jest przecież to, czego nie widać, co kryje się w mroku i stanowi niejasne, tajemnicze zagrożenie. Zagadka bez odpowiedzi. Serial pokazuje, jak przebiegało długie śledztwo, w którym próbowano ustalić tożsamość mordercy i nie jest to przyjemna opowieść. Wszystkie potwory z Florencji Ponieważ morderca wciąż zabijał i pozostawał nieuchwytny dla policji, szukając nowego punktu zaczepienia, śledczy postanowili sprawdzić w aktach czy były przypadki podobnych morderstw przed rokiem 1974. I znaleźli. Okazało się, że w 1968 zginęli zastrzeleni w samochodzie Barbara Locci i Antonio Lo Bianco. Do zabójstwa przyznał się mąż Barbary – Stefano Mele – i dostał za to 16 lat. Ale czy to rzeczywiście on pociągnął za spust? I dlaczego z tej samej broni zabija również Potwór? Bazując na nowych poszlakach i cofając się w czasie, przyglądamy się przebiegowi śledztwa, które jest prowadzone w nerwowy i dosyć kontrowersyjny sposób. Każdy odcinek przybliża postać kolejnego podejrzanego i co za tym idzie niecne sprawki, które łączą męża niewiernej Barbary, jej kochanków oraz członków rodziny Stefano. Przy bliższym poznaniu wszyscy okazują się ponurymi i nieprzyjemnym indywiduami, czyli bardzo prawdopodobnymi kandydatami na Potwora. Ale kto nim w końcu jest? Strach i nieprzenikniona tajemnica Trzeba oczywiście pamiętać, że ten włoski, czteroodcinkowy miniserial – stworzony przez Stefano Sollimę i Leonardo Fassoliego – to tylko fabularyzowana rekonstrukcja zdarzeń, zeznań, podejrzeń i domysłów, ale łatwo o tym zapomnieć, bo rzecz jest znakomicie zrealizowana. Piękne zdjęcia, świetnie odtworzone Włochy lat 60 i 70, bardzo dobra muzyka i inteligentny montaż, który nie pokazuje wszystkich paskudnych szczegółów tamtych wydarzeń. Serial nie epatuje makabrą i tanią sensacją. Jego twórcy podążyli inną drogą. Powoli i z wyczuciem wciągają widza w ponurą opowieść, kreując przy tym mroczną atmosferę zaszczucia, niepokoju, podskórnego suspensu. Jeśli ktoś szuka szybkiego tempa i dynamicznych scen akcji to tu tego nie znajdzie. Całości bliżej raczej do psychologicznego dramatu i jednym największych atutów serialu są właśnie wiarygodne postacie, które mają trudne charaktery i mroczne dusze, a do tego podejmują nieoczywiste decyzje. Ponieważ nigdy nie udało się ustalić tożsamości Potwora z Florencji, stał się on we Włoszech obiektem publicznej debaty i synonimem złowrogiej tajemnicy, niczym Kuba Rozpruwacz, z którym łączyła go skłonność do okaleczania kobiecych ciał. Tę atmosferę gęstniejącego lęku społeczeństwa przed tajemniczym mordercą udało się tu świetnie uchwycić. A do tego, na koniec, „Potwór z Florencji”, zostawia widza z przygnębiającym poczuciem, że bardzo wielu pozornie zwykłych ludzi kryje w sobie potencjalnego potwora. Niekoniecznie takiego, który zabija już teraz, ale kiedyś, w sprzyjających okolicznościach może się wydarzyć coś złego. Ciężko się otrząsnąć z wrażenia, jakie zostawia po sobie ten znakomity serial. Gdzie można zobaczyć „Potwora z Florencji”? Serial dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Nowy film twórcy „W lesie dziś nie zaśnie nikt” pojawił się na Netflixie. Polski horror ma wszystko, by odnieść sukces
Wygląda na to, że w Polsce działa teraz tylko jeden reżyser, który ma nieuleczalną słabość do gatunkowych horrorów i konsekwentnie je realizuje. Nazywa się Bartosz M. Kowalski i z pewnością kojarzycie „W lesie dziś nie zaśnie nikt”, który wciąż pozostaje jego najsłynniejszym filmem. Od niedawna można też obejrzeć na Netflixie najnowsze dzieło Kowalskiego, „13 dni do wakacji”.
Z jakiegoś powodu zajmowanie się popkulturową rozrywką uchodzi w naszym kraju za zajęcie wybitnie niepoważne i mało kto taktuje je serio. A przecież zrobienie dobrego horroru, kryminału, thrillera czy widowiska fantastycznonaukowego, wymaga nie lada umiejętności, twórczej dyscypliny i znajomości reguł, w ramach których działają tego rodzaju historie. Bez całego tego zaplecza właściwie nie sposób stworzyć coś, co widzów zainteresuje. Natura popkultury polega bowiem na tym, że żywi się sama sobą i co za tym idzie mnóstwo w niej odniesień do wcześniejszych, podobnych historii, czyli niezliczonych iteracji tych samych tematów. Innymi słowy, popkultura składa się z piosenek, które znamy już w wielu wersjach, ale i tak z utęsknieniem wypatrujemy kolejnych przeróbek. Ten proces kulturowego recyklingu nigdy się nie kończy, a film „13 dni do wakacji” jest tego typowym potwierdzeniem. Przecież już sam tytuł nawiązuje do jednego z najsłynniejszych slasherów wszech czasów – „Piątku 13.”. „13 dni do wakacji”: fabuła Wychodząc na spacer z psem, Antek znajduje trupa zaszlachtowanego mężczyzny. Jako widzowie wiemy, że zrobił to człowiek w dziwnej masce, a w mieście krążą plotki, że jest to dzieło byłego woźnego, który niegdyś zabił całą swoją rodzinę i zniknął. Teraz zaś wrócił i kontynuuje mordercze dzieło. Antek ma siostrę – Paulinę. Nie przepadają za sobą. Bogaty ojciec zostawia ich na weekend samych w luksusowym domu, więc Paulina organizuje imprezę dla najbliższych przyjaciół, na którą wpadnie też jej nowy chłopak. Impreza szybko się rozkręca, a potem ktoś hakuje system ochronny domu, zamyka dzieciaki w środku i zaczyna mordercza zabawa w kotka i myszkę. Paulina i Antek muszą zapomnieć wzajemnych pretensjach i połączyć siły, żeby wyjść z tego z życiem. Niemrawe „13 dni do wakacji” [recenzja] No cóż, nawet z tak ogranej formuły da się jeszcze wycisnąć coś ciekawego, czego dowodzą choćby bardzo pomysłowe „Bodies Bodies Bodies” Haliny Reijn, ale „13 dni do wakacji” to nie jest ten przypadek. Trzeba przyznać, że na poziomie technicznym to całkiem przyzwoicie zrealizowany film. Reżyseria, montaż, grupa młodych i w większości przekonujących aktorów, robią pozytywne wrażenie. Fabuła rozwija się zgodnie z konwencją slashera, ale choć robi to całkiem sprawnie, niestety jest przy tym dość niemrawa i zachowawcza. Niby wszystkie obowiązkowe punkty programu zostają tu odhaczone – jest grupa ludzi zamkniętych w odizolowanym miejscu, jest zamaskowany morderca, jest krwista przemoc, jest golizna, a nie, wróć, tej właśnie nie ma. No i samej przemocy też jakoś malutko. Tempo pozostawia sporo do życzenia, a sceny zabójstw to raczej cytaty z innych filmów niż pokaz inwencji twórców. Co samo w sobie nie jest może niczym złym, ale wszystkie te słabości razem wzięte nie robią dobrego wrażenia. A przecież są to kanoniczne elementy składowe tego rodzaju filmów. Dla nich sięga się po slashery. Ich redukowanie pozbawia film zębów, osłabia jego siłę wyrazu i suspens, czyli odbiera główne atuty takiej rozrywki. Mówiąc wprost, im mniej się tu dzieje, tym mniej chce się to oglądać. Bo po co? Mimo tych ewidentnych braków „13 dni do wakacji” pozostaje przyzwoitą rozrywką, która może się dobrze sprawdzić na imprezach albo halloweenowej randce, podczas której z wiadomych powodów nie patrzy się na ekran przez cały czas. Bez obaw. W tym przypadku nie grozi to utratą wątku. Gdzie można zobaczyć „13 dni do wakacji”? Film dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Najnowszy film Kathryn Bigelow bije rekordy na Netflixie. Atomowy thriller ukazuje nasze największe lęki
„Dom pełen dynamitu” to najnowszy film Kathryn Bigelow, która stworzyła między innymi słynny „The Hurt Locker. W pułapce wojny”. Tym razem zdecydowała się pokazać naturę strachu, który nieubłaganie gęstnieje teraz nad naszymi głowami i trzeba przyznać, że udało się jej to znakomicie.
Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że czasy zimnowojennego lęku przed nuklearną zagładą mamy już dawno za sobą. Jednak świat zaczął się szybko zmieniać, tracąc przy tym uspokajające pozory racjonalności i przewidywalności. Nic nie wskazuje na to, że sytuacja w międzynarodowej geopolityce wkrótce się uspokoi, więc obudził się również strach przed starymi, radioaktywnymi potworami, drzemiącymi w silosach rakietowych. Nauczyliśmy się udawać, że ich nie ma, ale one cały czas tam są i tylko czekają na okazję. „Dom pełen dynamitu”: pocisk wymierzony w cały świat Pracownicy waszyngtońskiego biura, które zajmuje się monitorowaniem ruchów wojsk na całym świecie, odkrywają, że w stronę USA leci pocisk rakietowy. Początkowo nikt się tym za bardzo nie przejmuje, bo takie ataki zdarzają się od czasu do czasu i nigdy nie stanowią realnego zagrożenia. Tym razem jest jednak inaczej. Nie sposób ustalić, kto ten pocisk wystrzelił, zawodzą systemy przechwytujące i procedury ochronne, specjaliści od geopolityki nie mają gotowych rozwiązań, a inne mocarstwa na Ziemi, widząc nerwowe ruchy amerykańskich sił zbrojnych, też zaczynają się przegrupowywać i szykować do ewentualnego kontrataku. Wojskowi gorączkowo szukają sposobu na zażegnanie kryzysu, ale nie mają dużo czasu. Rusza systemowa ewakuacja dygnitarzy i robi się nerwowo. Jeszcze kilka minut i pocisk dotrze do USA. Czy prezydent i jego wojskowi doradcy wymyślą coś, co powstrzyma zagładę miasta, w które jest wymierzony? Albo może bezzwłocznie wykonają kontruderzenie jądrowe, które zniszczy strategiczne cele w Rosji, bez względu na to czy to oni wystrzelili tę rakietę, czy nie? Jeśli to zrobią, z pewnością skończy się to nuklearną apokalipsą, która ogarnie cały świat. Ale czy mogą sobie pozwolić na to, żeby tego nie zrobić? A pocisk leci. „Dom pełen dynamitu”: film, który pozbawia nadziei „Dom pełen dynamitu” podzielony jest na trzy części, które pokazują te same wydarzenia z kilku uzupełniających się perspektyw. Podobny zabieg można zobaczyć w świetnym horrorze Zacha Creggera „Zniknięcia”, ale tam posuwał on akcję do przodu, odsłaniał kolejne elementy narracyjnej łamigłówki, a tu jest po to, żeby stopniowo rozmontować naiwne oczekiwanie na jakiś cudowny zwrot akcji, który przywróci początkowe poczucie bezpieczeństwa. Nic z tego. Ten film powstał po to, żeby wystraszyć i zostawić w tym lęku, frustracji, rozczarowaniu. Żeby pozbawić nadziei, wyrwać z poczucia, że nic nam nie grozi, bo wszystkim problemom i zagrożeniom zaradzą specjaliści, politycy, zaawansowana technologicznie broń, dopracowane procedury. Bigelow pokazuje, że opieramy swój spokój na złudzeniach, bo tak naprawdę na niczym nie można całkowicie polegać, wszystko może zawieść, a w sytuacji napiętej atmosfery między państwami posiadającymi broń nuklearną naprawdę niewiele trzeba, żeby życie ludzi na Ziemi skończyło się bardzo szybko. „Dom pełen dynamitu”: gdzie obejrzeć? Od strony technicznej „Dom pełen dynamitu” jest świetnie zrealizowany. Wszystko stoi na wysokim poziomie. Gra aktorska (można tu zobaczyć wielu znakomitych aktorów, m.in.: Rebeccę Ferguson, Idrisa Elbę, Jasona Clarke, Jareda Harrisa), zdjęcia i montaż. Ale ta cała ta opowieść i to jak została podana, właściwie nie pozwalają się skupiać na szczegółach, bo konsekwentnie kreują kompletnie przytłaczającą wizję świata, który nieubłaganie zbliża się do krawędzi katastrofy. Czy ją przekroczy? Codziennie zadajemy sobie to pytanie oglądając wiadomości. Gdzie obejrzeć „Dom pełen dynamitu”? Film dostępny jest na platformie Netflix, gdzie utrzymuje się na pierwszym miejscu w rankingu oglądalności. View oEmbed on the source website
Prosta historia o nieprostych sprawach. Nie przepadam za melodramatami, ale ten wciągnął mnie od pierwszych minut!
Zazwyczaj melodramaty nudzą mnie bardzo szybko. Ich gatunkowy schematyzm, zbudowany zawsze z tych samych sztuczek narracyjnych, nie jest w stanie wykrzesać w moim umyśle nawet najmniejszej iskierki zainteresowania. Ale w przypadku filmu „Jesteś tylko ty” wygląda to zupełnie inaczej.
Być może wynika to z faktu, że jednym z kluczowych elementów narracyjnych jest tu całkowicie zmyślony i nieistniejący jeszcze system, który z niemal stuprocentową skutecznością potrafi każdemu człowiekowi znaleźć świetnie dopasowanego partnera na całe życie. Jest to pomysł jakby rodem z serialu „Czarne lustro”, więc nie dziwi fakt, że William Bridges, scenarzysta i reżyser „Jesteś tylko ty”, współtworzył również tę słynną antologię oryginalnych filmów, w których często analizowane są pokrętne relacje między ludźmi i technologią. Ale tutaj jest to tylko punkt wyjścia do znakomicie opowiedzianej historii, w której od początku do końca najważniejsi są ludzie i ich skomplikowane uczucia. „Jesteś tylko ty”: Czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie? Laura (w tej roli Imogen Poots) i Simon (grany przez Bretta Goldsteina) są bliskimi przyjaciółmi, którzy znają się od bardzo dawna. Często się spotykają, imprezują, łączą ich podobne zainteresowania, poglądy i osobliwe poczucie humoru. Wyraźnie mają się ku sobie, ale nigdy nie byli parą, nie poszli ze sobą do łóżka ani nie wyznali sobie prawdziwych uczuć, z których najprawdopodobniej nie do końca zdają sobie sprawy. Na razie. Póki co umawiają się więc na randki z innymi ludźmi i nic z tego nie wychodzi. Kobieta postanawia zatem zmienić coś w swoim życiu i korzysta ze wspomnianego już naukowego systemu wyszukiwania życiowych partnerów, a ten znajduje dla niej Lukasa (gra go Steven Cree), z którym niespodziewanie zaczyna jej się układać. Mimo to nie zrywa kontaktów z Simonem i zachęca go, aby również skorzystał z systemu, ale on nie chce tego robić. Jest przeciwnikiem takiego rozwiązania. Poza tym wie, do kogo jest mu najbliżej. Laura i Lukas biorą ślub, rodzi im się dziecko, ich małżeństwo układa się bardzo dobrze, ale kobieta wciąż utrzymuje bliskie relacje z Simonem. Napięcie rośnie i w końcu starzy przyjaciele znajdują odpowiedź na pytanie: czy to jest przyjaźń, czy kochanie? Jednak prawda niczego nie ułatwia. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, co zmusza ich do trudnych wyborów. Co teraz zrobią ze swoim życiem? „Jesteś tylko ty”: Prosta historia o nieprostych sprawach Pobieżne streszczenie „Jesteś tylko ty” nie brzmi jak coś szczególnie pasjonującego. Już na pierwszy rzut oka widać, że pod wieloma względami przypomina to wiele innych melodramatów i nie odkrywa niczego nowego na temat wewnętrznie sprzecznych meandrów ludzkich uczuć. Ale mimo to ogląda się to z niesłabnącym zainteresowaniem i przyjemnością. Dzieje się tak z kilku powodów. Między aktorami grającymi główne role działa niebywale silna chemia. Oni nie mogą się od siebie odkleić, a my nie chcemy przestać na nich patrzeć i bezdyskusyjnie wierzymy w ich skomplikowane uczucia. Zainteresowanie podsyca również to, że chociaż mamy tu do czynienia z prostym filmem, ma on jednak bardzo ciekawie poprowadzoną narrację, która całą uwagę sprytnie przekierowuje na Laurę i Simona. Nieustannie przeskakujemy w czasie i przestrzeni, przenosząc się wyłącznie do ważnych momentów w ich życiu, z pominięciem niemal wszystkiego, co pomiędzy. O ich pracy i znajomych wiemy bardzo niewiele, tylko tyle, ile sami sobie mówią. Ta celowa i konsekwentnie zrealizowana fragmentaryczność nadaje filmowi fantastycznej klarowności i płynności, która pozwala w pełni wybrzmieć emocjom. Jest ona również angażująca, bo naturalnie wymusza uważność i skupienie na tym, co najważniejsze. No i jest jeszcze zmyślony czynnik sprawczy, czyli subtelnie obecny w całym filmie system, który z niemal stuprocentową skutecznością potrafi każdemu człowiekowi znaleźć świetnie dopasowanego partnera na całe życie. Wydaje się on kolejnym wcieleniem fatum, przed którym nie ma ucieczki. Jedynym ratunkiem może być bezwarunkowe zawierzenie intuicji i miłości, ale w świecie całkowicie zdominowanym przez racjonalną pragmatyczność większość ludzi nie potrafi tego zrobić. Chyba że tylko na krótką chwilę, w której odważą się pomarzyć, co by było gdyby, zanim znowu wrócą do ustalonego porządku rzeczy, którego nigdy nie zmienią. Gdzie obejrzeć „Jesteś tylko ty”? Film jest dostępny na Apple TV w ramach abonamentu. View oEmbed on the source website
Najnowszy film twórcy „Barbarzyńców” wreszcie trafił do streamingu i już jest numerem 1. „Straszny, śmieszny i diabelnie inteligentny”
„Zniknięcia” to jeden z najciekawszych i najoryginalniejszych filmów mijającego roku. Zasadniczo jest to horror, ale śmiało wykracza poza gatunkowe schematy i inteligentnie bawi się z widzem. Stoi za nim Amerykanin Zach Cregger, który wyreżyserował go do własnego scenariusza i tym samym umocnił swoją pozycję artysty z własną, wyjątkową i całkowicie osobną wizją tego, jak powinien wyglądać nowoczesny film grozy.
Ten twórca nie pojawił się bowiem znikąd. Widzowie zwrócili na niego uwagę już w 2022 roku, gdy Cregger pokazał niezwykle ciekawych „Barbarzyńców”, czyli swój pierwszy autorski horror, który jasno dawał do zrozumienia, że mamy do czynienia z nowym, reżyserskim talentem i warto będzie czekać na jego kolejne dokonania. No i doczekaliśmy się. „Zniknięcia” są jeszcze lepsze. Właśnie pojawiły się na HBO i z tego, co widzę, obecnie są na pierwszym miejscu oglądalności. Wcale mnie to nie dziwi. Miasteczko, w którym kryje się tajemnica Właściwie im mniej się wie o tym filmie przed seansem, tym lepiej, ale ciekawość jest zawsze silniejsza od rozsądku, więc każdy chce się jednak dowiedzieć, co i jak. Ulegnijmy tej pokusie. Pewnej nocy o 2:17 w małym amerykańskim miasteczku Maybrook w Pensylwanii siedemnaścioro dzieci wybiega ze swoich domów i znika w ciemnościach. Nikt nie wie, co z nimi stało. Ponieważ oficjalne śledztwo się przeciąga i nie przynosi żadnych rezultatów, rodzice z coraz większą desperacją domagają się wyjaśnień i w Maybrook rośnie napięcie. Wszystkie zaginione dzieci chodziły do jednej klasy, którą zajmowała się Justine Gandy (w tej roli świetna Julia Garner), więc teraz na niej skupia się gniew rodziców, irracjonalnie przekonanych, że tak naprawdę nauczycielka dobrze wie, co się stało, ale z jakiegoś powodu nie chce tego wyjawić. Szczególnie napastliwy jest Archer Graff (grany przez jak zawsze znakomitego Josha Brolina), który nie chce dać nauczycielce spokoju i nieustannie ją śledzi, wiedziony obsesyjnym przekonaniem, że doprowadzi go to do odkrycia, co się stało z jego synem. Ona zaś – zawieszona w obowiązkach i wykluczona ze społeczności – topiąc lęki i frustracje w alkoholu, śledzi jednego ze swoich wychowanków, Alexa (w którego wciela się młodziutki, ale bardzo zdolny Cary Christopher), jedynego ucznia z jej klasy, który nie zniknął. Kiedy drogi zaciętego ojca i upartej nauczycielki w końcu się przetną sprawy zaczną się wyjaśniać. Ale w sposób, którego nikt się nie spodziewał. Strach, śmiech, totalne zaskoczenie Film Zacha Creggera jest niezwykle pomysłowy i świeży. Odważnie miesza ze sobą horror, czarną komedię, psychologiczny dramat i współczesną baśń, a do tego bardzo sprawnie podsyca ciekawość za pomocą nielinearnej narracji. Wydarzenia pokazywane są z perspektywy różnych bohaterów i z każdym kolejnym epizodem dowiadujemy się czegoś nowego. Narracja jest tak zręcznie poprowadzona, że daje widzowi sugestywne złudzenie, że łączy kropki razem z bohaterami, dlatego „Zniknięcia” intrygują, błyskawicznie przykuwają uwagę i nie puszczają jej aż do samego końca. Chociaż największe zalety tego filmu mogą się również okazać największymi wadami dla kogoś, kto oczekuje całkowicie klasycznego, gatunkowego horroru z duchami, nawiedzonym domem czy wampirami. Takiego straszenia jest tu bardzo mało. Nie ten adres. Creggera interesuje coś innego – stawia bardziej na atmosferę, podskórne napięcie, konsternację i dysonans poznawczy, który doprowadza widza do sytuacji, w której ciągle pyta samego siebie: co tu się właściwie dzieje? Dlaczego czasem podskakuję ze strachu, a innym razem zanoszę się śmiechem? Jakby na to nie patrzeć „Zniknięcia” są filmem jedynym w swoim rodzaju – zjawiskowym, pomysłowym, świeżym i nowoczesnym – który po prostu trzeba zobaczyć. Gdzie można obejrzeć „Zniknięcia”? Film dostępny jest na platformie HBO. View oEmbed on the source website
Głośny (i przejmujący!) film z Pamelą Anderson i niesamowitą Jamie Lee Curtis trafił na HBO. Powinna go obejrzeć każda kobieta
Pamela Anderson – modelka, słynny króliczek „Playboya”, gwiazda serialu „Słoneczny patrol”, symbol seksu w latach 90. oraz ikona popkultury ma obecnie 58 lat i przeżywa renesans popularności. Między innymi za sprawą filmu „The Last Showgirl”, w którym – jak twierdzą niektórzy – zagrała samą siebie.
Po latach grania epizodycznych ról w mało znaczących produkcjach nagle, w stosunkowo krótkim czasie, Anderson pojawiła się u boku Liama Neesona w reboocie hollywoodzkiej komedii „Naga broń”, a także jako pierwszoplanowa bohaterka „The Last Showgirl”. Skromnego, szorstkiego i antyhollywoodzkiego filmu, wyreżyserowanego przez Gię Coppolę, wnuczkę słynnego Francisa Forda Coppoli. Zrobiło się o nim głośno zaraz po premierze, bo wygląda na to, że Pamela Anderson poniekąd zagrała w nim samą siebie. Teraz gdy „The Last Showgirl” pojawił się na HBO, gdzie cieszy się sporą popularnością, każdy może się przekonać, czy rzeczywiście tak jest. Pamela Anderson jako przebrzmiała gwiazda (i reszta wspaniałej obsady) Shelly Gardner (w tej roli niezwykle autentyczna Pamela Anderson) to tancerka rewiowa, która od trzydziestu lat występuje w Las Vegas w tym samym przedstawieniu. Pewnego dnia dowiaduje się jednak, że nowi właściciele lokalu zamykają rewię, a tym samym ona traci pracę i musi sobie znaleźć nowe zajęcie, nowy cel. Problem jednak w tym, że Shelly ma już prawie sześćdziesiąt lat i całe swoje życie poświęciła dla rewii. Do tego stopnia, że zaniedbała nawet kontakty z własną córką, Hannah (graną przez Billie Lourd), która musiała dorastać w innej rodzinie. A znajomi Shelly to wyłącznie ludzie związani z rewią. Są to dużo młodsze tancerki, którym ona głównie matkuje na swój infantylny sposób i kierownik sceny Eddi (w którego wcielił się świetny, bardzo powściągliwy i wyciszony Dave Bautista). Jest też Annette, najlepsza przyjaciółka Shelly, była tancerka, a obecnie zmęczona życiem kelnerka w kasynie, którą zagrała niesamowita Jamie Lee Curtis, która błyszczy w każdej scenie. Widać, że te kobiety mają w sobie oparcie i będą się trzymały razem, mimo że, a może właśnie dlatego, że ich przyszłość jest bardzo niepewna. Nie mają żadnych oszczędności, ubezpieczenia ani emerytury i nic nie zapowiada poprawy losu. Show-biznes wykorzystał je i porzucił, gdy ich ciała straciły dawną atrakcyjność. Czy mają jeszcze coś, co mogą zaoferować światu, aby utrzymać się na powierzchni życia? „The Last Showgirl”: to coś, co nadaje życiu sens Łatwo ulec pokusie i zatrzymać się na najprostszych skojarzeniach. Zwłaszcza że nie da się ukryć, że obsadzenie Pameli Anderson w roli Shelly to był znakomity pomysł. Ona również zrobiła karierę na fizycznej atrakcyjności, która z czasem – jak to zawsze bywa – powoli zaczęła zanikać. Dlatego los Shelly tak łatwo czyta się przez pryzmat życia Anderson, starającej się na nowo odnaleźć się w świecie show-biznesu, w nowych warunkach, gdy niemal w ogóle nie przypomina już tej dwudziestoletniej dziewczyny. Jednak jest to tylko jeden z elementów tego filmu, wcale nie najważniejszy. Pomysłowy scenariusz Kate Gersten, oparty na niedopowiedzeniach i sugestiach, podsuwa nam ciekawe tropy i zachęca do zadawania ważnych pytań. Shelly jest infantylna i niestabilna emocjonalnie, ale bezpośrednia, szczera i prostolinijna. Co bardzo spójnie i przekonująco pokazuje Anderson. Chociaż stara się utrzymywać kontakt z Hannah, ich relacja jest dość płytka, bo Shelly nieustannie skupia się tylko na sobie i swojej karierze. Zaczyna się jednak robić naprawdę ciekawie, gdy córka postanawia wreszcie zobaczyć tę rewię, która sprawiła, że Shelly zaniedbała obowiązki wychowawcze i po jej obejrzeniu nie może uwierzyć, że taka kiczowata burleska odebrała jej matkę, która do tego wszystkiego występuje w ostatnim rzędzie tancerek. W poszukiwaniu nowej pracy zdesperowana Shelly idzie na casting i zostaje szybko odrzucona, przy czym słyszy, że jej problem polega na tym, że po prostu nie umie tańczyć, a kiedyś zatrudniono ją tylko dlatego, że była młoda i ładna. View oEmbed on the source website Czy jest coś smutniejszego od poświęcenia całego życia dla pasji, do której tak naprawdę nie ma się talentu? A może zupełnie nie ma znaczenia czy ma się do czegoś talent, czy nie, tylko czy robi się w życiu coś, co nadaje mu sens? Shelly znalazła coś takiego i trzymała się tego ze wszystkich sił. Czy można ją za to winić? Jej córka, z pewnością dojrzalsza od matki i mocniej stojąca na ziemi, szybko zaczęła to rozumieć. Chociaż nie wyleczy to żalu odrzuconego dziecka, pozwala zrozumieć motywację, co jest już jakąś namiastką ukojenia. Kiedy pod koniec filmu widzimy wreszcie jak szczęśliwa Shelly tańczy na scenie w swoim ostatnim występie, wiemy już, że niczego nie żałuje. Bez względu na wszystko, co musiała zrobić i na niepewną przyszłość, która ją czeka. Nie każdy może to o sobie powiedzieć. Gdzie obejrzeć film „The Last Showgirl”? Film jest dostępny na platformie HBO.
Znacie go z „Peaky Blinders” i „Oppenheimera”, ale w takiej roli Cilliana Murphy'ego jeszcze nie widzieliście! Nie czekajcie, odpalcie Netflixa!
Film „Steve” nie jest kolejną wersją „Młodych gniewnych”. To boleśnie realistyczna opowieść o nieprawdopodobnym trudzie pokonywania ograniczeń, zarówno tych, które noszą w sobie krnąbrni uczniowie ośrodka wychowawczego dla trudnej młodzieży, jak i tych, z którymi muszą się mierzyć sami nauczyciele.
Ale zaraz, czy ktoś jeszcze pamięta film „Młodzi gniewni”? Cieszył się ogromną popularnością w połowie lat 90. Wyreżyserował go John M. Smith, a kapitalna Michelle Pfeiffer wystąpiła w roli głównej. Zagrała byłą oficer piechoty morskiej, której niekonwencjonalne metody nauczania przynoszą zaskakująco dobre efekty w szkole dla trudnej młodzieży. Towarzysząca filmowi piosenka Coolio „Gangsta’s Paradise” błyskawicznie stała się światowym przebojem, dzięki czemu „Młodzi gniewni” awansowali do miana popkulturowego fenomenu. Po latach widać jednak wyraźnie, jak bardzo uproszczona była tamta historia, mimo że poniekąd oparta na faktach. Zwłaszcza gdy porówna się go z takim filmem, jak „Steve” Tima Mielantsa. Zrobionym na bardzo podobny temat, ale pozbawionym naiwnych uproszczeń. Ośrodek wychowawczy, czyli jądro chaosu Tytułowy Steve (w tej roli jak zawsze fenomenalny Cillian Murphy, znany m.in. z kultowego serialu „Peaky Bliners” i „Oppenheimera” Christophera Nolana) to dyrektor ośrodka wychowawczego dla trudnej młodzieży, potocznie zwanego poprawczakiem, a my, jako widzowie, towarzyszmy mu podczas jednego dnia pracy. Razem ze Stevem przyjeżdżamy więc do ośrodka i wpadamy w niekończący się wir nawarstwiających się problemów, konfliktów, aktów przemocy i kłopotów systemowych, czyli w samo jądro ledwo kontrolowanego chaosu, w którym jednak trzeba jakoś funkcjonować. No i Steve, wraz ze swoimi współpracownikami (w rolach drugoplanowych można również zobaczyć Tracey Ullman i Emily Watson), radzą sobie całkiem nieźle, ale ten dzień będzie dla nich trudniejszy niż zwykle. Pojawia się bowiem ekipa telewizyjna, żeby nakręcić reportaż o ośrodku. Mają się w nim wystąpić zarówno wychowankowie, jak i nauczyciele, co tylko pogłębia ogólny chaos. Do tego właściciele budynku przekazują Steve’owi bardzo niedobre wieści i z zapowiedzianą wizytą przybywa lokalny polityk, żeby bezczelnie żebrać o głosy przyszłych wyborców. Nic nie idzie zgodnie z planem. Sytuacja eskaluje z każdą chwilą i ostatecznie wystawi na próbę wszystkich, również Steve’a, który będzie się musiał skonfrontować z własnymi demonami. Kręta i niebezpieczna droga do niepewnego celu To krótki, kameralny i bardzo intensywny emocjonalnie film. Większość ujęć to bliskie plany, niepozwalające na wytchnienie, złapanie dystansu do wydarzeń i bohaterów. Czujemy więc nieustanną presję problemów, burzliwych emocji i niespokojnych charakterów, co daje bezpośredni i bardzo niekomfortowy wgląd w syzyfowy znój pracy z trudną młodzieżą. Wychowawcy muszą bowiem nie tylko znaleźć sposób na dotarcie do tych dzieciaków i pokazanie im, jak mogą korzystać ze swoich najlepszych zasobów, ale także, a może przede wszystkim nie mogą przy tym stracić wiary, że to w ogóle jest możliwe. Bo łatwo ją stracić, gdy efekty działań są znikome albo nie ma ich wcale, a wokół nie brakuje ludzi, którzy wątpią w celowość tych wysiłków i najchętniej spisaliby niewdzięcznych i wściekłych na cały świat wychowanków na straty. I może w tym wypadku tak się właśnie stanie. Ogromną siłą tego filmu jest realizm sytuacji, w której znajdują się wszyscy bohaterowie. Nie doczekamy się łatwego pokrzepienia i optymistycznego zakończenia, połączonego z bezpiecznym przesłaniem. Nic z tych rzeczy. Możliwe okazują się tylko małe zwycięstwa, znikome i tymczasowe sukcesy na krętej i niebezpiecznej drodze, prowadzącej do niepewnego celu. Ale przyszłość tych niepokornych dzieci zależy wyłącznie od nich. Na nic więcej nie mogą liczyć. Nie pomoże im szczegółowa analiza problemów wychowawczych, krytyka konkretnych rozwiązań systemowych ani silenie się uniwersalne rady i moralizowanie. Ostatecznie liczy się tylko wyciągnięta na pomoc dłoń, która nie rezygnuje mimo nieustannego odtrącania. Gdzie obejrzeć film „Steve”? [zwiastun] Film „Steve” dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Gdy udzielała tego wywiadu, wiedziała, że zobaczymy go dopiero po jej śmierci. Właśnie trafił na Netflix!
Kontekst zmienia wszystko. Gdy Jane Goodall – słynna badaczka szympansów, pisarka i aktywistka na rzecz ochrony przyrody – udzielała tego wywiadu, wiedziała, że zobaczymy go dopiero po jej śmierci, a zatem teoretycznie mogła mówić, co chciała, bo nie musiała się liczyć z żadnymi konsekwencjami. Miała też świadomość, że jej słowa, bez względu na to, co powie, będą miały większą wagę niż zwykle. Czy wykorzystała tę sytuację? Nie musiała.
Jane Goodall umarła na początku października tego roku. Miała 91 lat i już za życia stała się postacią ikoniczną, znaną, szanowaną i rozpoznawalną na całym świecie. Była wzorem do naśladowania, kimś pomiędzy Stephenem Hawkingiem a Dalajlamą. Chociaż w przypadku takich ludzi, czas przeszły nie jest właściwą formą – dopóki żyje dziedzictwo jej mądrości, dopóty ona wciąż jest. Ikona z misją Od dziecka wiedziała czego chce. Urodziła się w Londynie w 1934 roku i szybko zamarzyła o dzikiej przyrodzie Afryki. Bardzo chciała tam pojechać i w wyniku wielu szczęśliwych zbiegów okoliczności oraz dzięki niezachwianemu wsparciu matki, o której Goodall opowiada ze wzruszającą czułością, w końcu jej się udało i zajęła się obserwacją afrykańskiej flory oraz szympansów. Wierzyła, że takie jest jej przeznaczenie. Że urodziła się z misją. Miała jednak zupełnie inne podejście do naczelnych niż większość naukowców i właśnie dzięki temu jej obserwacje zrewolucjonizowały nasze rozumienie tych zwierząt. Dużo o tym mówi w wywiadzie i interesująco przekłada to na szersze rozumienie relacji, również międzyludzkich. Ponieważ początkowo szympansy się jej bały, musiała w spokoju przebywać z nimi tak długo, aż uznały, że nie stanowi dla nich żadnego zagrożenia. Dopiero wtedy mogła podejrzeć ich prawdziwe życie i odkryć, że szympansy używają narzędzi, mają bardzo różne osobowości i bywają agresywne do tego stopnia, że potrafią toczyć prymitywne wojny. Dokładnie tak samo działała Goodall jako aktywistka, bo niezmiennie twierdziła, że agresja nie sprawdza się w życiu, mimo że jest wrodzona, zarówno szympansom, jak i ludziom. Życie w zgodzie ze sobą Największe wrażenie robi niezwykły spokój z jakim Jane Goodall odpowiada na pytania. Jest to spokój osoby spełnionej, która już niczego nie musi udowadniać, bo żyła i żegna się ze światem całkowicie w zgodzie ze sobą. W czasie wywiadu towarzyszy jej dobrze znana maskotka, pluszowa małpka – niejaki Pan H – którą dostała 34 lata temu i z którą od tamtej pory zjeździła cały świat, dzięki czemu stała się ona symbolem nieagresywnej walki o lepszą przyszłość Ziemi. Goodall mówi: A w jej głosie – jakże to dzisiaj rzadkie – nie słychać cynizmu, kalkulacji i monetyzacji wysiłku. Chce się tego słuchać. Chce się w to wierzyć. Właśnie tak działała jej charyzma. Ciekawie mówi też o swoich dwóch byłych mężach, zazdrosnych o jej sukcesy, a także o trzecim ważnym dla niej mężczyźnie, którego tożsamości ostatecznie nie zdradza. Wszystko to mogłoby być materiałem na publiczne pranie brudów i sensacyjne odkrycia, ale Goodall jest sobą do końca. Nie rozwija tych tematów, pozostaje dyskretna, stonowana, pokorna i fascynująca. Teoretycznie nie wykorzystała ostatniej szansy, aby narobić wokół siebie medialnego szumu, ale pewnie nawet nie przyszło jej do głowy, żeby to zrobić, bo coś takiego nigdy nie leżało w jej naturze. Taka postawa to dla większości współczesnych widzów, dla których uwaga innych ludzi to najcenniejsza waluta, jest nie do pomyślenia. Ale Goodall w swoim stylu uczy nas, że są rzeczy ważniejsze i z tą lekcją nas zostawia. Gdzie można obejrzeć „Słynne ostatnie słowa: Dr Jane Goodall”? Ostatni wywiad z Jane Goodall można zobaczyć na Netflixie.
Bawi, rozczula, wzrusza i wciąga w swój jedyny w swoim rodzaju świat. To jeden z najlepszych seriali tego roku!
Emisja jednego z najlepszych seriali tego roku, czyli drugiego sezonu „Peacemakera”, niestety dobiegła już końca i sądząc po bardzo emocjonalnych reakcjach widzowie są nieco rozczarowani finałem. Podejrzewam jednak, że nie chodzi tylko o to, że jest on zbyt otwarty, chociaż niewątpliwie taki jego urok, ale przede wszystkim o to, że trudno jest znieść myśl, że to już koniec i więcej odcinków nie będzie. Na razie. Też nie potrafię się z tym pogodzić.
James Gunn i jego czary-mary James Gunn to amerykański scenarzysta i reżyser, który odkrył przepis na sukces. Stosuje go już od dłuższego czasu i jak dotąd go nie zawiódł. Potrafi zmiksować na gładko groteskowe, ale bardzo przekonująco napisane postacie i autentyczne relacje między nimi, wymyślne, fantastyczne realia oraz wciągającą i odpowiednio dynamiczną intrygę. Zaś całość doprawia do smaku niewybrednym humorem, punkową werwą i znakomicie dobraną muzyką. To właśnie Gunn dał światu słynną trylogię „Strażnicy galaktyki”, którą zrobił dla Marvela według wspomnianego przepisu, ale gdy się z nimi pokłócił, zabrał zabawki i poszedł do konkurencji, czyli do DC. A tam dostał wolną rękę, więc teraz przebudowuje i projektuje filmowy świat alternatywnych superbohaterów DCU po swojemu. Pierwszym dużym projektem Gunna dla DC był cudownie lunaparkowy „Legion samobójców: The Suicide Squad” z 2021 roku, o którym trzeba tu wspomnieć, bo to właśnie tam pojawił się niejaki Christopher Smith, lepiej znany jako Peacemaker. Zagrał go niezwykle popularny zapaśnik Johna Cena i zrobił to naprawdę dobrze. Zwłaszcza, że nie miał łatwego zadania, bo jego postać jest dwuznaczna, rozdarta wewnętrznie, antypatyczna. Pozornie to skrzywdzony przez toksycznego ojca psychopata i rasista, a jednak okazuje się, nie do końca tak jest. Że tli się w nim coś więcej i Cena potrafił to aktorsko pokazać. Dlatego też Peacemaker otrzymał szansę na zademonstrowanie światu lepszego profilu i dość nieoczekiwanie wystąpił we własnym serialu, w którym Gunn znowu zastosował swoje czary-mary. Peacemaker – od świra do najlepszego kumpla To naprawdę duża sztuka, aby przekonująco pokazać, jak antybohater, gotowy dla pokoju zabić tylu ludzi, ilu będzie trzeba, staje się postacią pozytywną, to znaczy w środku nadal maksymalnie pokręconą, ale odróżniającą rzeczy słuszne od tych, których nie powinno się robić. A do tego budującą udane relacje – niekoniecznie zdrowe, ale z pewnością autentyczne – z osobnikami równie pogubionymi, jak on sam. W pierwszym sezonie serialu Peacemaker musiał się zmierzyć z kosmicznymi robalami oraz – a może przede wszystkim – z potwornie rasistowskim i przemocowym ojcem, w którego znakomicie wcielił się Robert Patrick. To głównie on ponosi winę za to, że jego syn zszedł na złą drogę i żył napędzany wyrzutami sumienia. Peacemaker nie był jednak osamotniony w swojej walce. Ogromną zaletą tego serialu jest galeria niezwykle barwnych postaci drugoplanowych, trochę geniuszy, trochę nieudaczników, trochę świrów, którzy w miarę rozwoju wydarzeń coraz lepiej się poznają i zaczynają darzyć przyjaźnią. A Peacemaker staje się ich najlepszym kumplem, oczywiście kłopotliwym, ale taka już jego natura. Cała ta zwariowana ekipa wraca w drugim sezonie, a wraz z nimi pojawiają się nowe kłopoty. Tym razem związane z alternatywnymi rzeczywistościami. Opowieść o prawdziwej przyjaźni Każdy odcinek otwiera zabawna, taneczna sekwencja, w której wszyscy bohaterowie podrygują do dźwięków osobliwego, ale wpadającego w ucho kawałka i jest ona nieprzewijalna. Po prostu nie można przestać oglądać tego radosnego, bezpretensjonalnego, ostentacyjnie kampowego widowiska, tak samo jak i całej reszty, która następuje potem. I patrzy się na to z bananem na twarzy. Gunn doskonale balansuje między dramatycznymi wydarzeniami i angażującymi emocjami a głupimi, ba, żenującymi dowcipami i trzeba przyznać, że zapewnia kapitalną rozrywkę. Bawi, rozczula, wzrusza i wciąga w swój jedyny w swoim rodzaju i coraz bardziej rozbudowany świat, bo przecież akcja „Peacemakera” toczy się w tym samym świecie, w którym działa Superman, ten z najnowszego filmu o przygodach tego legendarnego superbohatera, również wyreżyserowanego przez Jamesa Gunna. Prawda jest jednak taka, że nawet bez elementów fantastycznych nadal byłaby to świetna opowieść o prawdziwej przyjaźni, czyli rodzinie, którą wybieramy sami i która lojalnie trwa przy nas na dobre i złe. Bez względu na wszystko. Właśnie taka przyjacielska rodzina zbiera się wokół Peacemakera mimo całej jego żenady, bo na tym polega jego prawdziwa moc. Dlatego jest to bohater na miarę naszych czasów, którego bardzo potrzebujemy, chociaż do tej pory nie zdawaliśmy sobie z tego sprawy. Gdzie obejrzeć serial „Peacemaker”? Oba sezony „Peacemakera” można zobaczyć na HBO. View oEmbed on the source website
Choć od początku wiadomo, jak się skończy, ten oparty na faktach film ogląda się w narastającym napięciu
„Zaginiony autokar” to film katastroficzny w starym dobrym stylu.
Paul Greengrass, brytyjski reżyser, który niemal wyspecjalizował się w tworzeniu pełnych napięcia dramatów, bazujących na prawdziwych zdarzeniach, znowu opowiada o czymś, co rzeczywiście się wydarzyło. I robi to tak, że w czasie seansu nie sposób usiedzieć w miejscu. Tym razem sięgnął po książkę Lizzy Johnson, w której precyzyjnie, godzina po godzinie, został opisany przebieg jednego z najbardziej tragicznych pożarów w historii Kalifornii. Doszło do niego w listopadzie 2018 roku, a symbolicznym bohaterem tamtych dni został pewien niepozorny kierowca szkolnego autokaru. Autokar w ogniu Kevin McKay (wciela się w niego dawno niewidziany Matthew McConaughey i robi to znakomicie) to życiowy nieudacznik. Jako młody i skonfliktowany z ojcem chłopak, uciekł z rodzinnego miasteczka Paradise w Kaliforni, żeby realizować własne pomysły na życie. Nie wyszło mu to zbyt dobrze, więc po wielu latach wrócił i został, żeby zaopiekować się schorowaną matką, a także odbudować relację z nastoletnim synem. Zbyt dumny, żeby pogodzić się z ojcem, zanim zrobiło się na to za późno, sponiewierany złymi wyborami, bez żadnych osiągnięć, ani poważnego fachu w rękach, dzięki któremu miałby jakieś perspektywy na przyszłość, najął się do pracy jako kierowca szkolnego autokaru i próbuje normalnie żyć. Choć nie jest to łatwe, gdy jesteś przekonany, że absolutnie nic ci nie wychodzi. Jednak pewnego dnia wybucha pożar i Kevin zabiera do autokaru dwudziestkę dzieciaków wraz z nauczycielką Mary (w tej roli również niezwykle autentyczna America Ferrera). Zgodnie z planem ma ich wszystkich ewakuować w bezpieczne miejsce. Tylko że nic nie idzie zgodnie z planem. Pożar błyskawicznie się rozprzestrzenia, ogień pochłania wszystko na swojej drodze, pada łączność, rośnie panika, a uciekający samochodami ludzie całkowicie blokują drogi. Apokaliptyczny ogień osacza autokar, więc Kevin musi się wykazać maksymalną determinacją i wolą przetrwania, żeby ocalić siebie i dzieciaki. Czy jeśli mu się uda dostanie wreszcie od życia drugą szansę, w którą tak bardzo wierzy? Walka z żywiołem i słabościami charakteru Od początku wiadomo, jak to się skończy, ale w żadnym razie nie zmniejsza to napięcia, które narasta od pierwszych scen. Znakomite zdjęcia – autorstwa Pala Ulvika Roksetha – często robione jakby od strony nacierającego ognia, przekonująco ukazują gigantyczną skalę tego nieprawdopodobnego pożaru i przerażającą siłę niepowtrzymanego żywiołu. Wrażenie autentyczności podkreślają również prawdziwe nagrania straży pożarnej walczącej z nacierającym ogniem oraz świetny montaż, który gęstnieje wraz z rozwojem sytuacji i staje się coraz bardziej nerwowy, niepokojący, co świetnie oddaje rosnący strach, panikę i przerażenie ludzi, którzy ze wszystkich sił walczą o przetrwanie. Warto pamiętać, że spłonęło wtedy 85 mieszkańców Kalifornii i 18000 domów. Ofiar nie było jeszcze więcej tylko dzięki heroicznym wysiłkom strażaków, którzy w pewnym momencie przestali walczyć z ogniem, ponieważ po prostu nie dało się go powstrzymać, a zamiast tego skupili się wyłącznie na ratowaniu ludzi. Pod względem poziomu realizacji film ten w niczym nie ustępuje najlepszym blockbusterom kina katastroficznego i podobnie jak one na szczęście nie próbuje być czymś więcej. To prosta i podnosząca na duchu opowieść o walce z żywiołem, w której zawsze jesteśmy na przegranej pozycji, ale mimo to nie wolno się poddawać, bo tylko w ten sposób możemy przetrwać. Jest to także historia walki ze słabościami charakteru, w której dla odmiany zawsze możemy wygrać, o ile tylko staniemy na wysokości zadania. Kevin dał sobie radę, chociaż kiepski był z niego materiał na bohatera. Mimo to ocalił dzieci, nauczycielkę, a także samego siebie – pod każdym względem. Gdzie obejrzeć „Zaginiony autokar”? Film można obejrzeć na Apple TV w ramach abonamentu.
Dokument o jednym z najbardziej oryginalnych reżyserów w historii kina wleciał na HBO! Jego życie to gotowy scenariusz na film
A teraz coś z zupełnie innej beczki, czyli film dokumentalny o jednym z najbardziej oryginalnych reżyserów XX wieku!
Terry Gilliam to niezwykle ciekawy i ekscentryczny twórca, radykalny rewolucjonista wyobraźni, którego filmy zawsze były artystycznymi wydarzeniami, nawet jeśli nie do końca się udawały. Jednak bezkompromisowość tego artysty często przysparzała mu problemów. Jego dzieła powstawały z wielkim trudem, czasami trwało to latami i tylko nieprawdopodobna pasja i determinacja Gilliama umożliwiały doprowadzenie niektórych projektów do szczęśliwego zakończenia. Krótki film dokumentalny „Terry Gilliam – potęga wyobraźni” Benjamina Clavela przybliża jego biografię, przypomina najważniejsze filmy i pokazuje, jak bardzo zwariowana twórczość Gilliama splata się z jego życiem. Kim jest reżyser Terry Gilliam? Chociaż urodził się Ameryce, karierę w filmie zaczął robić w Anglii, gdzie przeprowadził się, bo jego żona była angielką i uciekał przed poborem do Wietnamu. Był zdolnym rysownikiem, więc w Londynie szybko znalazł pracę jako ilustrator, a potem dzięki pomocy Johna Cleese’a, którego poznał jeszcze w USA, przyjęli go do telewizji. Tam też natrafił na grupę zwariowanych komików i wspólnie z nimi założył słynny Latający Cyrk Monty Pythona. Tworzył do niego proste, ale bardzo pomysłowe animacje, przepełnione czarnym humorem, które stały się swoistą wizytówką tego programu. Gilliam pojawiał się również w wielu epizodycznych rolach, często zmieniony nie do poznania. Ten zwyczaj przeniósł potem do swoich filmów fabularnych. Jego pierwszą samodzielnie wyreżyserowaną, pełnometrażową fabułą był „Jabberwocky”, szalony i absurdalny film, stworzony na podstawie poematu Lewisa Carrolla. Krytycy nie przyjęli go dobrze, ale Gilliam się nie zraził i poszedł za ciosem. Dokument „Terry Gilliam – potęga wyobraźni” pokazuje krok po kroku, jak ten niezależny artysta szybko złapał wiatr w żagle i zaczęły powstawać kolejne niezwykłe dzieła, które zyskiwały coraz większy rozgłos. Zwłaszcza kapitalne „Brazil”, jeden z jego najlepszych filmów, o który Gilliam musiał potem stoczyć batalię z producentami, ponieważ wbrew ich zaleceniom nie chciał zmienić zakończenia w wersji na rynek amerykański. Doszło przez to do absurdalnej sytuacji, film świetnie się sprzedawał w Europie, ale nie miał dystrybucji w USA. Jednak w końcu Gilliamowi udało się wygrać ze studiem. To otworzyło mu drogę do stworzenia „Przygód barona Munchausena”. Ta produkcja okazała się jednak koszmarem i finansową katastrofą, co w połączeniu z tym, że później film kiepsko sobie radził w kinach, doprowadziło do tego, że nikt nie chciał mu dać pieniędzy na kolejną produkcję. Czy Gilliam się zniechęcił i porzucił reżyserię? Nic z tych rzeczy, ale nigdy nie miał łatwo i jego sukcesy zawsze przeplatały się z porażkami. Skala niektórych jest wręcz trudna do wyobrażenia. Realizacja filmu „Człowiek, który zabił Don Kichota”, który ostatecznie miał premierę w 2018 roku, zajęła Gilliamowi w sumie 29 lat, a zdjęcia do pierwszej wersji tego dzieła, rozpoczęte w 2000 roku, przerwano po zaledwie kilku dniach z powodu piętrzących się problemów. Powstał nawet film dokumentalny „Zagubiony w La Manchy”, który obrazowo dokumentuje tę katastrofę. Wspomina się o nim również w tym dokumencie, ale jednak brakuje tu kilku ważnych elementów. „Terry Gilliam — potęga wyobraźni”: gdzie obejrzeć? Gdyby film „Terry Gilliam – potęga wyobraźni” był znaną z „Latającego cyrku Monty Pythona” animacją z tańczącymi zębami, wyraźnie brakowałoby jej co najmniej trzonowców. Nie można mu bowiem odmówić narracyjnej atrakcyjności, ani tego, że przekonująco ukazuje świat nieograniczonej wyobraźni tego reżysera i że można się z niego dowiedzieć wielu intrygujących rzeczy. Na przykład tego, jakie filmy proponowano mu do wyreżyserowania, a on odmówił. Ale z jakiegoś powodu nie wspomina się tu o wielu ciekawych produkcjach, które stworzył pomiędzy „Las Vegas Parano” (1998), a „Człowiekiem, który zabił Don Kichota” (2018). Takich jak choćby: „Nieustraszeni bracia Grimm” i „Kraina traw” (oba z 2005) czy „Parnassus” (2009). Jak zawsze w przypadku Gilliama, nie wszystkie są udane, ale każdy z nich jest ciekawy formalnie i ma do zaoferowania unikalną wizję, która często łączy się z komentarzem społecznym, tworząc razem specyficzny i bardzo spójny przekaz. Właśnie ta charakterystyczna „gilliamowatość” stanowi znak rozpoznawczy tego reżysera. Brak tych filmów w dokumencie „Terry Gilliam – potęga wyobraźni” to spore niedopatrzenie, bo sprawia, że nie sposób dostrzec tego, gdzie jako twórca filmowy, znalazł się Gilliam obecnie. Mimo rozpoznawalnego stylu oraz sławy wybitnego ekscentryka kina i wizjonera, od czasu „Człowieka, który zabił Don Kichota” nie zrealizował żadnego nowego filmu. Problem polega bowiem na tym, że jego pomysły są zbyt kosztowne dla producentów kina niezależnego, a potężne wytwórnie filmowe nie chcą z nim pracować. Gilliam ubolewa więc w wywiadach: Nie wiem, jak kręcić tanie filmy, ponieważ mam za duże pomysły. My jednak wciąż czekamy na jego kolejne dzieło. I obyśmy się doczekali, bo Terry ma już 84 lata, ale jego głowa z pewnością wciąż jest pełna zwariowanych pomysłów. Nie ma drugiego takiego. Gdzie obejrzeć film „Terry Gilliam – potęga wyobraźni”? Dokument dostępny jest na HBO w ramach subskrypcji.
Historia najpotworniejszego seryjniaka wszech czasów nr. 1 na Netflixie. To serial tylko dla ludzi o mocnych nerwach!
Bez względu na to, czy lubicie true crime, czy nie, ten serial po prostu musicie zobaczyć. Przygotujcie się jednak na prawdziwy festiwal makabry — tylko dla widzów o mocnych nerwach.
Serial „Potwór: Historia Eda Geina” to już trzecia odsłona netflixowego cyklu true crime stworzonego przez Ryana Murphy’ego i Iana Brennana. Bohaterami poprzednich byli seryjny morderca Jeffrey Dahmer oraz bracia Menendez, którzy zastrzelili swoich rodziców. Jednak żadna z tych potwornych postaci nie może się równać z Edem Geinem, legendarnym seryjnym zabójcą, hieną cmentarną, psychopatą, który robił sympatyczne wrażenie, ale trzymał w domu ciało martwej matki, kroił ludzi piłą mechaniczną, zdejmował z nich skórę i robił z niej meble, a także kostiumy, w które się przebierał. Jego czyny były tak szokujące, że stały się inspiracją dla wielu pisarzy i filmowców oraz dla innych psychopatów, którzy pozazdrościli Geinowi sławy i chcieli być tacy, jak on. Wszystko to znalazło się serialu, dzięki czemu jest to jak dotąd najlepsza, najodważniejsza i zdecydowanie najstraszniejsza część serii o ludzkich potworach. Potwór z sąsiedztwa W latach 50. XX wieku na farmie w Wisconsin razem z zaborczą matką (w którą świetnie wcieliła się Laurie Metcalf) i bratem mieszkał Ed Gein (w tej roli absolutnie fenomenalny Charlie Hunnam). Był też ojciec, ale za chroniczne pijaństwo matka wyrzuciła go z domu. Okoliczni mieszkańcy uważają Eda za sympatycznego i całkowicie nieszkodliwego człowieka, no i do pewnego momentu rzeczywiście tak jest, ale potem sprawy zaczynają się komplikować – ginie brat, umiera matka i Ed zostaje sam. No niezupełnie. Ciągle słyszy, jak ona do niego mówi, więc postanawia wykopać ukochaną mamusię z grobu i posadzić ją w jej ulubionym fotelu. W pokoju na piętrze. Nikt mu nie przeszkadza, więc Ed rozwija swoje hobby, które tylko początkowo ogranicza się rozkopywania świeżych grobów. Inspiracją będą dla niego zdjęcia stosów trupów z obozu koncentracyjnego i osobliwy komiks. Jego bohaterką jest zwyrodniała Niemka, Ilse Koch, zwana również Suką z Buchenwaldu, która robi z Żydami bardzo złe rzeczy – na przykład przerabia ich na meble. Ed postanawia pójść w jej ślady. A przy okazji, ponieważ zawsze lubił ubierać damską bieliznę, odkrywa, że jeszcze lepszym rozwiązaniem będzie przebieranie się w kombinezon zrobiony z kobiecej skóry. Dosłownie. Popkulturowy potwór Poziom makabry rośnie bardzo szybko, a my nagle przeskakujemy w przyszłość, na plan „Psychozy” Alfreda Hitchcocka (w tej roli Tom Hollander), która powstała na motywach powieści Roberta Blocha, zainspirowanej właśnie historią Eda Geina. Takich przeskoków jest tu z resztą więcej. Przeplatają się z główną opowieścią i znakomicie uzmysławiają, jak bardzo potworna działalność Rzeźnika z Plainfield wpłynęła na popkulturę. Podglądamy więc ekipę Tobe Hoppera, która pracuje nad „Teksańską masakrą piłą mechaniczną” oraz Jonathana Demme w czasie kręcenia „Milczenia owiec”. W każdym przypadku są to filmy ważne dla popkultury, przekraczające jej ograniczenia i wyznaczające nowe punkty odniesienia. A ich ojcem chrzestnym, czy nam się to podoba, czy nie, jest Ed Gein. Domowy potwór Warto mieć jednak świadomość, że jest to opowieść oparta na motywach z życia Geina, a nie paradokumentalna rekonstrukcja jego losów. Widać to choćby po tym, że Ed jest tu znacznie bardziej towarzyski, niż był w rzeczywistości. Poza tym mamy tu również rozbuchane wizje spotkań z Ilse Koch oraz zakrawającą na prowokację ostatnią, totalnie psychodeliczną sekwencję, rozgrywającą się do dźwięków kultowej piosenki „Owner of a Lonely Heart” zespołu Yes. No cóż, sztuka atrakcyjnego opowiadania ma swoje prawa. Na szczęście autorzy serialu nie posuwają się za daleko i nie usprawiedliwiają Geina, nie uczłowieczają go za bardzo, a zatem nigdy nie mamy wątpliwości, że to jednak potwór. Podsuwają nam co prawda różne tropy i sugestie, co do tego, czy naprawdę był szalony, czy po prostu bardzo sprytny albo tego, co mogło wypaczyć jego umysł, lecz ostateczną ocenę zostawiają widzom. Nikt do końca nie wie, jak to działa, ale coś sprawia, że fascynują nas ludzkie potwory i chcemy je podglądać w bezpiecznych, kontrolowanych warunkach. Najlepiej w domu. A znakomity serial „Potwór: Historia Eda Geina” nam o tym przypomina, nie szczędząc przy tym makabry i niepokoju. Ogląda się go z obrzydzeniem i fascynacją, siedząc jak na szpilkach, bo twórcy bardzo umiejętnie kreują suspens rodem z horroru. Prawdziwego. Nie dziwią zatem znakomite wyniki oglądalności na Netflixie. Nie pozostawiają wątpliwości, że „Potwór: Historia Eda Geina” trafia w punkt.
Najdziwniejszy film o trudach macierzyństwa, o którym być może nigdy nie słyszeliście, ale zdecydowanie powinniście go obejrzeć
„Nocna suka” to ekscentryczny, zbijający z tropu i bardzo pomysłowy film. Właściwie to lepiej za dużo o nim nie wiedzieć, zobaczyć bez żadnego przygotowania i pozwolić się zaskoczyć. Dlatego powinniście to zrobić, nie czytając tego tekstu, bo za dużo zdradza. Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że trudno się powstrzymać od pisania, gdy widziało się coś tak fajnego.
Film „Nocna suka” w reżyserii Marielle Heller jest ekranizacją powieści Rachel Yoder. Książka ukazała się również w Polsce pod tym samym tytułem. Wpisuje się ona w nurt feministycznych komentarzy do służalczej roli kobiet w społeczeństwie patriarchalnym, którą szczególnie wyraźnie widać, gdy urodzą dziecko i ciężar wychowania spada przede wszystkim na ich barki. Często wyłącznie. Niewątpliwie jest to problem, o którym trzeba głośno mówić, ale wcale nie jest powiedziane, że należy to robić całkiem serio. Można do tego podejść inaczej, z fantazją, w sposób, który zaskoczy i zmusi do myślenia. Tak właśnie zrobiła Yoder w swojej powieści, a filmowa adaptacja jej twórczości podążyła tym samym tropem. „Nocna suka” to jeden z najdziwniejszych (ale jakże prawdziwych) filmów o macierzyństwie Główną bohaterką jest tu Matka – w tej roli świetna Amy Adams – niegdyś artystka mieszkająca w mieście i prowadząca intensywne, fascynujące życie. A obecnie „zwykła” kobieta wychowująca syna na nudnych przedmieściach i utrzymywana przez Męża (granego przez Scoota McNairy’ego), którego często nie ma w domu, bo wyjeżdża w delegacje. Matka niewątpliwie kocha swojego syna, zajmuje się nim z miłością i troską, ale coraz trudniej jej udawać, że całkowite poświęcenie się macierzyństwu jest dla niej źródłem szczęścia. Z dnia na dzień jest z nią coraz gorzej. A Mąż nie bardzo pomaga. Nawet jeśli jest w domu. Frustracja matki rośnie i dzieje się coś jeszcze, coś dziwnego. Zaczyna się od tego, że Matce wyostrza się węch i smak. Nabiera też ochoty na surowe mięso. W nocy budzi ją wycie psów i ma wrażenie, jakby ją wzywały. Potem zauważa na swoim ciele zmiany, które sprawiają, że zaczyna podejrzewać, że sama zmienia w psa, a właściwie sukę, bo gdy w nocy Mąż spi zamiast zająć się dzieckiem, Matka w wulgarnych i dosadnych słowach daje mu do zrozumienia, co o tym myśli. Wizje zezwierzęcenia eskalują, a całą sytuację dodatkowo pogarsza spotkanie ze starymi znajomymi ze świata sztuki, które uzmysławia Matce, że nie jest już częścią życia, w jakim wciąż chciałaby uczestniczyć. Czuje, że dłużej tak nie może. Tylko jak sobie z tym poradzić? Co można zrobić? Rozwiązanie okazuje się w zasięgu ręki. „Nocna suka” subiektywnie [recenzja] Kluczem do zrozumienia tego filmu jest pierwsza scena, w której Matka przypadkiem spotyka w sklepie znajomą z dawnego życia i zaczyna jej się żalić, że jest nieszczęśliwa, bo dziecko, chociaż cudowne, uwięziło ją w roli, w której nie czuje się dobrze i w ogóle ma wrażenie, że straciła ostatnie resztki swojej sprawczości, co ją przygnębia i odbiera chęć do życia. A potem okazuje się, że Matka nie powiedziała tego na głos. Tylko pomyślała. Od tego momentu wiadomo, że spora cześć tego, co mówi i czego doświadcza, dzieje się tylko w jej głowie. Chociaż często nie jest aż takie oczywiste, co zachęca do nieustannej czujności i interpretacji. W sumie jednak to, co ma nam do powiedzenia ta historia, jest banalnie proste. Ale po pierwsze, wcale nie oznacza to, że nie jest prawdziwe. A po drugie, sposób, w jaki zostało to zrobione – mieszanie fantasmagorycznych wizji z twardymi realiami macierzyństwa, pokazanymi z prawdziwie czarnym humorem – sprytnie sabotuje tę banalność i sprawia, że ogląda się to z poczuciem przyjemnego zdumienia, bo trudno przewidzieć, co tu się jeszcze może wydarzyć. Na szczęście „Nocna suka” nie jest filmem, który szuka winnych i rzuca oskarżenia. Mąż nie został pokazany jako ten zły. Jest raczej bezradny, zagubiony w tej sytuacji, ponieważ głównym winowajcą jest tu brak komunikacji. Czy gdy Matka odkryje, czego dokładnie chce – od Męża, życia, w ogóle – pogodzi się ze swoją zwierzęcą naturą i sprawy natychmiast zaczną się lepiej układać? Żyli długo i szczęśliwie? Niekoniecznie. Macierzyństwo to masakra, czasem piękna, zawsze wzbogacająca, o ile umie się wyznaczać granice. Gdzie obejrzeć fim „Nocna suka”? Film dostępny jest na serwisie Disney + w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Ręka, noga, mózg na ścianie i niewybredne dowcipy – filmy o superbohaterach to przede wszystkim rozrywka. W tym przypadku... dosłownie!
„Marvel Zombie” to czteroodcinkowy serial animowany, w którym nie ma miejsca na subtelności. Twórcy postawili bowiem na szybką akcję, brutalną, ale groteskowo przerysowaną rozwałkę i swobodną zabawę znanymi postaciami. Wygląda więc na to, że jest to coś w sam raz na piątkowy wieczór dla kogoś, kto lubi zarówno marvelowskich superbohaterów, jak i zombie. I tak jest w istocie, ale z jednym zastrzeżeniem. Właściwie dwoma.
Od dłuższego czasu, czyli od premiery superprodukcji „Avengers: Koniec gry” w 2019 roku, filmowy świat Marvela przechodzi głęboki kryzys i bez powodzenia próbuje wrócić na stare tory. Chociaż takie produkcje, jak „Thunderbolts*”, czy „Fantastyczna czwórka”, wzbudzają ostatnio nadzieję, że jakość tych opowieści wreszcie zaczyna się poprawiać i znowu będą w stanie zapewniać satysfakcjonującą rozrywkę na poziomie, wyraźnie widać, że stara formuła się wyczerpała, a nowa jakoś wciąż nie może się ukształtować. W komiksach działa to niezawodnie. Jest to jedna z wielu zalet tego medium. Bohaterowie tworzeni są przez różnych artystów, więc nieustannie się zmieniają, przenoszą w czasie i przestrzeni, umierają i odradzają, przeżywają przygody bez żadnych ograniczeń, a nie zastygają w jednej wersji, kojarzonej z twarzą konkretnego aktora, jak to jest w przypadku kinematografii. Można jednak obejść to ograniczenie z pomocą filmu animowanego. Studio Marvel Animation już tego próbowało i to z powodzeniem. W 2021 roku pojawił się pierwszy sezon antologii „A gdyby…?”, w ramach której przedstawiane są różne alternatywne wersje wydarzeń i postaci znanych z kinowego kanonu Marvela. Ta całkiem udana seria, stworzona na podstawie komiksów o tym samym tytule, przyjemnie odświeża formułę kina superbohateskiego i doczekała się trzech sezonów. Warto obejrzeć wszystkie odcinki, bo jest tam sporo naprawdę dobrych pomysłów. Ale jeśli jeszcze żadnego nie widzieliście, a przymierzacie się do seansu z „Marvel Zombie”, to zanim się za to weźmiecie, koniecznie musicie wcześniej zobaczyć piąty odcinek pierwszego sezonu, który nosi tytuł: „A gdyby… zombie?” Jeśli tego nie zrobicie, możecie się poczuć nieco zagubieni. „Marvel zombie” – o czym to jest? Recz w tym, że nie ma tu żadnego wprowadzenia, niczego, co wyjaśniałoby zastaną sytuację. Od razu zostajecie wrzuceni na głęboką wodę, apokalipsa zombie trwa w najlepsze od kilku lat, wielu superbohaterów zmieniło się w głodne, nieumarłe potwory, a ci, którzy nie zostali jeszcze zarażeni, walczą o lepszą przyszłość dla ludzkości w spustoszonym postapokaliptycznym świecie. Trójka młodych bohaterek, w tym Kamala Khan zwana również Ms Marvel, przypadkiem znajduje jakiś zaawansowane technologiczne urządzenie, dzięki któremu prawdopodobnie można będzie wysłać w kosmos sygnał ratunkowy. Próbują go więc przetransportować do miejsca, w którym da się z niego zrobić użytek, co zmienia się w serię widowiskowych pojedynków i festiwal krwawej makabry, niepozbawionej czarnego humoru, dzięki któremu dobrze się to ogląda. Fajne jest również to, że superbohaterowie często giną i nigdy nie wiadomo, na kogo padnie w kolejnej scenie. To bardzo odświeżające! Jednak trochę za mało wiadomo o kontekście tych wszystkich wydarzeń, żeby naprawdę się przejąć i wciągnąć bez reszty. „Marvel zombie” subiektywnie [recenzja] Sytuację częściowo ratuje wspomniany już odcinek „A gdyby… zombie?”. Jest on właściwie prologiem do tej historii i tłumaczy, jak to się zaczęło – skąd się wziął wirus, który zmienia wszystkich w zombie, dlaczego Scarlet Witch mimo zarażenia częściowo zachowała ludzką świadomość oraz czemu na Ziemię przybył Thanos. Dzięki temu mniej więcej składa się to wszystko w jakąś fabularną całość. Chociaż słowo „jakąś” najlepiej oddaje jej charakter i radzę o tym za dużo nie myśleć. Zamiast tego warto się skupić na widowiskowych scenach akcji, ponieważ od początku widać, że fabuła jest tu w gruncie rzeczy czysto pretekstowa. Co samo w sobie nie jest oczywiście niczym złym. Ale to, że ostatecznie nie dostajemy kluczowych odpowiedzi, jest już trochę dziwne i frustrujące. Nie dowiemy się zatem, jakie są prawdziwe intencje głównego złola, które przecież napędzają całą tę karuzelę z potworami, ani dlaczego potrzebuje Kamali. Fajne jest pomysłowe, dwuznaczne zakończenie, lecz ogólnego wrażenia nie zmienia. Jest coś niezwykle zabawnego w fakcie, że aby naprawdę cieszyć się tym serialem, nie należy za bardzo używać mózgu, który jak wiadomo jest przysmakiem zombie. Chyba specjalnie tak zrobili. Dla naszego bezpieczeństwa. „Marvel zombie” – gdzie obejrzeć? Serial jest dostępny na serwisie Disney + w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
To jest tak nieprawdopodobna historia, że aż trudno uwierzyć, że wydarzyła się naprawdę. „Wojny sneakersów: Adidas kontra Puma” to must-see (nie tylko dla fanów sportowego obuwia)
Krótki serial dokumentalny „Wojny sneakersów: Adidas kontra Puma” powinien się raczej nazywać: „Wszystko, co chcieliście wiedzieć o historii i rywalizacji świetnie znanych korporacji, ale baliście się zapytać”. Jednak to, co tu zobaczycie, może was bardzo zdziwić.
Adidas i Puma – wszyscy znają te słynne na cały świat marki, ale czy zdajecie sobie również sprawę z tego, w jakich okolicznościach powstały i jak wiele je łączy? Możliwe, że nie. Na szczęście pojawił się w streamingu krótki, trzydocinkowy serial dokumentalny, zatytułowany „Wojny sneakersów: Adidas konta Puma”, który wiele wyjaśnia i zdecydowanie warto poświecić mu czas, bo nie jest to banalna historia. Dokument w atrakcyjny sposób opowiada o burzliwej historii znanych niemieckich marek. Począwszy od tego, w jakich okolicznościach zostały założone, poprzez różnego rodzaju zawirowania, finansowe upadki i wzloty, wstydliwe fakty, chwyty poniżej pasa, łapówki, zaskakujące posunięcia. Wyjaśnia też wpływ tych firm na kulturę i modę, a także tłumaczy specyficzne metody współpracy ze sportowcami, jakie same wypracowały, co ostatecznie nie wszystkim wyszło na dobre. Niejako przy okazji, serial obnaża również mechanizmy, które wykorzystują wielkie korporacje, aby przywiązać do siebie fanatycznie oddanych pracowników oraz wchłaniać i monetyzować wszelkie przejawy kreatywności. Adidas kontra Puma, czyli spór i rywalizacja Wszystko zaczęło się od braci Adolfa i Rudolfa Dasslerów, którzy w latach 20. XX wieku założyli fabrykę butów. Jednak w 1948 roku pokłócili się i zaczęli działać osobno. Nie do końca wiadomo, o co poszło. Oficjalne źródła twierdzą, że chodziło o różne wizje rozwoju przedsiębiorstwa, ale plotki sugerują, że przyczyniła się do tego kobieta. Dowodów jednak brak i dywagacjom nie ma końca. W każdy razie, gdy już doszło do rozłamu, Adolf, zwany również „Adi”, nazwał swoją firmę Adidas, zaś przedsiębiorstwo Rudolfa zaczęło się nazywać Puma. Obie firmy od początku mieściły się w miasteczku Herzogenaurach w Bawarii i nadal tam są, a ich kwatery główne znajdują się niemal po dwóch stronach ulicy. W związku z tym mieszkańcy całego tego stosunkowo niedużego miasta dzielą się na tych, którzy pracują dla Adidasa i tych, którzy są pracownikami Pumy. Są tam nawet bary i knajpy, które obsługują wyłącznie jednych albo drugich. Rozdzielnie się braci sprawiło, że ich firmy od początku ostro rywalizowały. Chodziło nie tylko o to, że starali się tworzyć najlepsze i najbardziej zaawansowane technologicznie buty. Jeszcze ważniejsze było znalezienie sposobu, aby te buty pojawiły się potem na nogach najzdolniejszych sportowców, którzy przyciągali uwagę kibiców i dzięki temu tworzyli najlepszą możliwą reklamę. Bo jak wiadomo, każdy chce być w zwycięskiej drużynie. Sport to nie wszystko Niewątpliwie sportowcy, zwłaszcza jeśli mają charyzmę, urok osobisty i rzeszę fanów, mogą zdziałać dla firmy cuda. Najlepiej to widać na przykładzie fenomenalnego Usaina Bolta, powszechnie uważanego za najlepszego sprintera w historii, który biegając w butach i ubraniach Pumy dosłownie wyciągnął tę markę z finansowego dołka i umożliwił jej wejście na nowy poziom rozwoju. Ale to Adidas jako pierwszy zrozumiał, że aby się rozwijać nie wystarczy się odwoływać do samego sportu. Oczywiście jego pracownicy nie doszli do tego samodzielnie. W latach 80. uzmysłowił im to niebywały sukces amerykańskiego zespołu hip-hopowego Run-D.M.C, a szczególnie ich piosenki „My Adidas”, dzięki której te buty stały się częścią popkultury, a paradowanie w nich było manifestem, wyrazem konkretnego światopoglądu. Kierownictwo Adidasa przyswoiło tę lekcję. Zorientowali się, że to otwiera zupełnie nowe możliwości działania i wykorzystali to. Chociaż kończyło się to dla nich różnie, czego przykładem jest gwałtownie zerwana współpraca z Kanye Westem. Puma również ruszyła tym szlakiem i zaczęła otwarcie flirtować ze światem mody. Te firmy zawsze szły łeb w łeb, wykorzystywały każdą szansę na rozwój, zwiększenie wpływów i sprzedaży. Korporacyjna wisienka na torcie Po aferze z kontrowersyjnym amerykańskim raperem, ówczesny CEO marki Adidas musiał zrezygnować ze stanowiska i powstał wakat, który długo pozostawał nieobsadzony. Jakież było jednak zdziwienie, gdy okazało, że ostatecznie pracę tę dostał były CEO… Pumy. No cóż. Powiedzieć, że szeregowi pracownicy obu firm, którzy byli przecież dumni z „rodzinnych wartości”, poczucia wspólnoty i jedności celów, jakimi karmiły ich te firmy, czyli ludzie, którzy nimi kierowali, byli mocno skołowani takim obrotem spraw, to nic nie powiedzieć. Na moment iluzje zniknęły i można było zobaczyć, co się tak naprawdę liczy. Adidas i Puma to dwie strony tej samej monety. Może nawet bracia Dassler specjalnie podzieli swoją firmę, bo doskonale zdawali sobie sprawę, że nic tak dobrze nie wpłynie na rozwój biznesu, jak ostra, bezpardonowa konkurencja? To byłby genialny w swej prostocie ruch. Mógłby w przyszłości doprowadzić do powstania dwóch najbardziej rozpoznawalnych na świecie marek produkujących buty i sprzęt sportowy. A nie, czekaj… „Wojny sneakersów: Adidas konta Puma” – gdzie obejrzeć? Dokument jest dostępny na serwisie Disney + w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Intrygująca reinterpretacja klasycznej opowieści grozy, w której zło czai się również tam, gdzie w ogóle się go nie spodziewamy
„Nosferatu” Roberta Eggersa – jeden z najciekawszych remake’ów ostatnich lat – trafił właśnie do streamingu. W kinach budził spore zainteresowanie i wywoływał gorące dyskusje, ponieważ wcale nie jest to takie oczywiste i jednoznaczne kino, jak można by podejrzewać. Warto się o tym przekonać samemu.
Są takie opowieści, które z jakiegoś powodu nie dają nam spokoju. Nieustannie do nich wracamy i nic nie wskazuje na to, że kiedyś znudzą się zarówno widzom, jak i twórcom, którzy wciąż opowiadają je na nowo, po swojemu interpretując i parafrazując. Szczególnie wyraźnie widać to zjawisko na przykładzie „Frankensteina” Mary Shelley, a także powieści epistolarnej „Dracula” Brama Stokera. Oba utwory powstały w XIX wieku, ale towarzyszą nam również w XXI, nieustannie inspirując artystów do robienia własnych wersji tych historii. Tej pokusie uległ również Robert Eggers, zdolny amerykański reżyser, znany z zamiłowania do horroru zawierającego elementy folkloru i mitologii. Jego poprzednie filmy – „Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii”, „Lighthouse” i „Wiking” – są oryginalne, pomysłowe i dopieszczone formalnie. Nie inaczej jest w przypadku „Nosferatu”, który właśnie pojawił się w streamingu. Jest to autorska wariacja Eggersa na temat znanej historii nieśmiertelnego wampira, wymyślonego przez Brama Stokera, ale także, a może raczej przede wszystkim, remake klasycznego arcydzieła ekspresjonizmu niemieckiego „Nosferatu – symfonia grozy” F.W. Murnaua, jednego z pierwszych horrorów w historii kina. „Nosferatu” – tę opowieść wszyscy znamy tylko pozornie Wszyscy znamy tę opowieść, ale diabeł tkwi w szczegółach, które sprawiają, że ta wersja różni się nieco od innych. Akcja filmu toczy się w XIX wieku, w pewnym niemieckim mieście. Mieszka tam młode małżeństwo – Ellen (w tej roli świetna, momentami upiornie histeryczna Lily-Rose Depp) i Thomas (równie świetny, przykuwający uwagę Nicholas Hoult). Ellen od wczesnej młodości nawiedzają dziwne wizje, w których pojawia się jakaś potworna postać, uosobienie śmierci. Gdy Thomas musi się niezwłocznie udać do odległej Transylwanii i mieszkającego tam hrabiego Orloka (wciela się w niego Bill Skarsgard, zmieniony nie do poznania za pomocą pomysłowej charakteryzacji), aby osobiście sfinalizować z nim transakcję zakupu zrujnowanego pałacu w niemieckim mieście, wizje Ellen gwałtownie przybierają na sile. Robi więc wszystko, co w jej mocy, żeby zatrzymać męża, przekonać go, aby nie jechał, ale jej się to nie udaje. Po długiej podróży Thomas trafia do upiornego zamku hrabiego i wpada w zastawioną pułapkę. Orlok rusza do Niemiec, a Thomas musi znaleźć sposób, żeby uciec z zamku i ostrzec Ellen, że grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo. To mu się ostatecznie udaje, znajduje nawet sprzymierzeńców w walce z potwornym zagrożeniem. Nie ma jednak pojęcia, że jego żonę łączy z Orlokiem więcej niż ktokolwiek mógłby podejrzewać, bo to on jest tą straszną zmorą, która zwiduje jej się od młodości i ostatecznie tylko Ellen ma w sobie siłę, która może zakończyć ten koszmar. O „Nosferatu” subiektywnie [recenzja] To stylowe, piękne pod względem wizualnym i niezwykle klimatyczne dzieło, ale zasadniczo nie straszy. Pewnie dlatego, że ta historia nie jest nam obca. Takich filmów nie ogląda się jednak po to, żeby doświadczyć nowej, zaskakującej historii. To niemożliwe w przypadku remake’u tak słynnego klasyka kina, jakim jest „Nosferatu – symfonia grozy” z 1922 roku, który na dodatek miał już jeden bardzo dobry remake, czyli „Nosferatu wampir”, wyreżyserowany w 1979 roku przez Wernera Herzoga, z wybitnym Klausem Kinskim w roli Nosferatu i Rolandem Toporem grającym Reinfelda. A zatem nie możemy nie wiedzieć, o czym to będzie. Eggers też miał tego świadomość, dlatego tworząc swoją wersję musiał do niej dodać coś, co ją wyróżni. Herzog w swoim filmie przywrócił postacie z powieści „Dracula” Stokera – są tam więc Mina i Jonathan Harker, Dr Van Helsing, czy wspomniany już Reinfeld – natomiast Eggers wraca do tych, które zostały wymyślone do filmu Murnaua, a także do nieco mroczniejszego tonu. W większości interpretacji tej historii pojawia się sugestia, że nieśmiertelny wampir zakochuje się w żonie agenta nieruchomości, lub też odkrywa, że jest ona wcieleniem jego dawnej miłości, dlatego pragnie się do niej zbliżyć, wziąć ją w posiadanie, żyć z nią na wieki. W filmie Murnaua tego nie ma i Eggers poszedł tym tropem. Jego Ellen ma w sobie moc, potężną energię, która budzi Nosferatu ze snu i przyciąga do siebie. Starożytny potwór wcale jej nie kocha. To faktyczne uosobienie nienasyconej śmierci, wiecznie głodna istota, która pragnie jedynie pożreć coś wyjątkowego, coś, czego jeszcze nigdy nie jadła i z bezwzględną determinacją, dosłownie po trupach, dąży do tego celu. Jednak ten głód stanie się również przyczyną jego zagłady. Ale tylko dlatego, że Ellen uświadamia sobie siłę swojej mrocznej mocy i decyduje się jej użyć. Wie, że jej źródłem jest wewnętrzny mrok, grzeszny i niebezpieczny, ale wie też, że nie musi być jego bezwolną ofiarą i może być sprawcza, może sama zdecydować, co z tym zrobić, jak go wykorzystać. Bestia nie przegrywa zatem z piękną, lecz z innym potworem, który tylko wygląda jak piękna kobieta, chociaż nie zawsze, co zawczasu powinno nam dać do myślenia. Gdzie obejrzeć „Nosferatu”? Film dostępny jest na serwisie Sky Showtime w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Ten wciągający dramat kryminalny z Judem Law to jeden z najlepszych seriali, jakie ostatnio pojawiły się w streamingu
Wciąga od pierwszych scen, nie daje wytchnienia i trzyma w napięciu do samego końca.
Użytkownicy Netfliksa – prekursora i giganta filmowego streamingu – często narzekają, że mimo ogromnej ilości oferowanych na tym serwisie seriali tak naprawdę niewiele jest wartych obejrzenia, a na dodatek trudno je znaleźć pośród mnóstwa przeciętnych i podobnych do siebie produkcji. Od czasu do czasu w jego ofercie pojawiają się jednak seriale, które pozwalają wierzyć, że w korporacyjnych strukturach Netfliksa jest jeszcze miejsce na kreatywność. Doświadczyliśmy tego oglądając choćby „Awanturę”, „Dojrzewanie”, „Reniferka” czy „Dept.Q”, a teraz jedna z ich najnowszych premier ma szansę dołączyć do tego szacowanego grona. To miniserial zatytułowany „Black Rabbit”, na który zdecydowanie warto poświęcić swój czas. Pod warunkiem, że nie boicie się mocnych, kryminalnych historii, które są również poruszającym dramatem rodzinnym. O czym jest „Black Rabbit”? Tytułowy „Black Rabbit” to świetnie prosperujący bar na Manhattanie, założony przez dwóch braci – charyzmatycznego Jake’a (w tej roli znakomity, nieoczywisty, przykuwający uwagę Jude Law) oraz nieudacznego Vince’a (granego z neurotycznym wyczuciem przez Jasona Batemana). Z czasem ich drogi się rozeszły, ale początkowo nie mamy o niczym pojęcia, bo w pierwszym odcinku od razu zostajemy rzuceni na głęboką wodę. Huczną imprezę w barze przerywa wtargnięcie dwóch zamaskowanych napastników z bronią. Sytuacja szybko eskaluje, padają strzały, ktoś obrywa i nagle akcja cofa się o kilka dni. Zaczynamy śledzić, jak doszło do tej dramatycznej sytuacji i napięcie cały czas rośnie. Najpierw obserwujemy Jake’a, który prowadzi jeden najpopularniejszych barów w Nowym Jorku i wydaje się spełnionym człowiekiem sukcesu, ale okazuje się, że marzy mu się coś więcej i wcale nie jest taki kryształowy, za jakiego chciałby uchodzić. A potem wkracza Vince, uzależniony od hazardu braciszek, który nieustannie przyciąga kłopoty. Tak się jakoś złożyło, że znowu narozrabiał i uciekając przed konsekwencjami tego, co się stało, postanowił wrócić do Nowego Jorku. Dzwoni więc do brata i prosi o pomoc. Jake świetnie zdaje sobie sprawę, z czym może się wiązać przyjazd Vince’a, ale nie potrafi odmówić i sprowadza go do miasta. A wraz z nim problemy, które natychmiast zaczynają się piętrzyć wokół nieudacznego braciszka, gdy bezwzględni wierzyciele dowiadują się, że wrócił i są gotowi zrobić wszystko, żeby odzyskać od niego swoje pieniądze. „Black Rabbit” subiektywnie Wydawałoby się, że największymi atutami tego miniserialu, który składa się z ośmiu pełnych napięcia odcinków, są mroczny klimat, świetne tempo, umiejętnie dobrana muzyka oraz dobrze napisani i zagrani bohaterowie. Ale jest tu coś jeszcze. Coś, czego początkowo nie widać. Rzecz w tym, że twórcy „Black Rabbit” – Zach Baylin i Kate Susman – prezentując nam to świetne widowisko, jednocześnie bardzo wolno odkrywają narracyjne karty, które wyjaśniają, o czym tak naprawdę jest ta historia. A kiedy pod koniec wszystko staje się jasne, nagle dociera do nas, że w gruncie rzeczy nie jest to opowieść kryminalna, lecz przejmująca historia przezwyciężania rodzinnej traumy, która w finale, trochę z zaskoczenia, zrzuca w serce widza emocjonalną bombę. Nie mówicie, że nie ostrzegałem. Warto podkreślić, że aktorsko cały ten serial spoczywa na barkach fenomenalnego duetu Law – Bateman. Jest między nimi niebywale mocna chemia. Na ekranie ich relacja iskrzy, rozczula, denerwuje, daje do myślenia i cały czas budzi silne emocje. Ani przez moment nie jest banalna, nieciekawa czy nieautentyczna. Panowie mieli co zagrać i zrobili to koncertowo. Reszta ekipy aktorskiej też stanęła na wysokości zadania, „Black Rabbit” udał się pod każdym względem. Gdzie obejrzeć „Black Rabbit”? Serial dostępny jest w serwisie Netflix. View oEmbed on the source website
Zna go każdy, ale niewielu wie, w jakich bólach powstawał! Ten film zdradza jednak wszystkie tajemnice
Jeden z najważniejszych filmów drugiej połowy XX wieku skończył 50 lat. Mimo że w swoim czasie był to wielki kinowy hit, który do dzisiaj robi wrażenie i nadal jest chętnie oglądany, mało kto wie, w jakich bólach powstawał i ile trudu kosztowało ekipę jego ukończenie. Aż trudno uwierzyć.
Nie bez przyczyny wielu twórców kina uważa, że „Szczęki”, wyreżyserowane przez Stevena Spielberga, to perfekcyjne arcydzieło, które było wstępem do wielkiej kariery tego filmowca. To niewątpliwie prawda. Ale prawda jest też taka, że gdy ten film powstawał Spielberg miał 27 lat, była to jego pierwsza naprawdę duża produkcja i niekończące się problemy na planie sprawiły, że zaczynał się bać, bo podejrzewał, że „Szczęki” mogą szybko zakończyć jego ledwo rozpoczętą drogę filmowca. Tak się jednak nie stało. O tym, w jaki sposób udało się przezwyciężyć wszystkie problemy, jak przebiegała produkcja i jak powstawały sceny, które przeszły do historii kina opowiada znakomity dokument „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” w reżyserii Laurenta Bouzereau. I jest to fascynująca opowieść. Z księgarni do kin Film „Szczęki” jest ekranizacją powieści Petera Benchley’a, która została opublikowana pod tym samym tytułem w 1974 roku i od razu stała się bestsellerem, więc Hollywood natychmiast kupiło prawa do ekranizacji. Swoją drogą obrazek, który był na okładce książki, również wykorzystano potem na plakatach promujących film. Młody Spielberg zobaczył tę powieść odwiedzając producenta. Nie znał jej, ale na tyle go zainteresowała, że wziął ją ze sobą, przeczytał i zachwycił się. Chciał ją sfilmować i ostatecznie dostał taką szansę. Widział w tym projekcie duchową kontynuację jego pełnometrażowego debiutu „Pojedynek na szosie”. Już tamto dzieło kręcił na prawdziwych drogach, w ruchu, a nie z użyciem tylnej projekcji, jak sugerowali mu producenci, i efekt był na tyle dobry, że Spielberg nie miał wątpliwości, że „Szczęki” również muszą zostać nakręcone w naturalnych warunkach, ale tym razem na morzu. Do zdjęć wybrano więc wyspę Martha’s Vineyard na Atlantyku, specjaliści od praktycznych efektów specjalnych zbudowali trzy modele rekinów no i zaczęło się. Problemy, czyli źródło kłopotów i kreatywności Każdy zna kapitalną scenę, która otwiera ten film. Młodzi ludzie imprezują nocą przy ognisku na brzegu morza. Jeden z dziewczyn idzie popływać i nagle coś, czego nie widzimy, łapie ją pod wodą, szarpie z ogromną siłą, a potem wciąga w głębinę. Ta sekwencja jest przerażająca właśnie dlatego, że tego czegoś nie widzimy. Ba, nawet gdy ogląda się „Szczęki” kolejny raz – drugi, trzeci, czwarty – ta scena wciąż działa na wyobraźnię, bo straszy tym, co kryje się pod ciemnymi falami. Ale zgodnie z pierwotnym scenariuszem miała ona wyglądać zupełnie inaczej. Już tutaj, na samym początku opowieści, powinien się pojawić rekin w całej okazałości, grany przez ogromny animatroniczny model, który jednak nie mógł zagrać, ponieważ się zepsuł. Trzeba było zatem wymyślić coś innego i właśnie tak powstała ta ikoniczna już scena. Z tego samego powodu sekwencji z widocznym rekinem jest w filmie stosunkowo mało – najwięcej w końcówce, gdy akcja się zagęszcza – lecz niewątpliwie wyszło to filmowi na dobre. Potencjalna obecność niewidocznego żarłacza białego działa na wyobraźnię i sprawia, że suspens pojawia się za każdym razem, gdy w kadrze pojawia się morze. Niestety nieustanne awarie mechanicznego rekina, którego ekipa nazywała Bruce oraz kłopoty z pogodą przyczyniły się również do problemów, których nie dało się rozwiązać z pomocą kreatywności. W pewnym momencie ekipa miała już 100 dni opóźnienia i Spielberg zaczął wątpić, że w ogóle ukończy ten film. Bał się też, że producenci zakręcą kurek z pieniędzmi. Tak się w końcu stało. Na szczęście większość potrzebnego materiału była już wtedy nakręcona. A niektóre podwodne sekwencje, których brakowało, reżyser dokręcił w basenie za swoje pieniądze i ostatecznie dopiął swego. Żywa legenda kinematografii Trudno przecenić wpływ „Szczęk” na kulturę i innych twórców. W tym dokumencie wypowiada się wielu znanych filmowców, takich jak choćby J.J. Abrams, Steven Soderbergh, Cameron Crow, Guillermo del Toro czy James Cameron, których ten film zainspirował i utwierdził w przekonaniu, że robienie filmów to coś dla nich. Muzyka, zdjęcia, świetnie napisane i zagrane postacie stały się integralną częścią historii kina, punktem odniesienia, czymś, co wszyscy kojarzą i co jest często cytowane lub parafrazowane w innych filmach. To jest po prostu żywa legenda. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/09/GettyImages-2220145047-Matt-Cosby-1e20fa0.jpg" width="2001" height="3000" alt="OAK BLUFFS, MASSACHUSETTS - JUNE 18: A giant replica head of Jaws sits in the back of a flatbed truck waiting to be unloaded on June 18, 2025 in Oak Bluffs, Massachusetts. The area where much of the movie was filmed is celebrating the 50th anniversary of the release of the motion picture "Jaws." (Photo by Matt Cosby/Getty Images)" title="Martha's Vineyard Prepares To Celebrate 50th Anniversary Of Iconic Jaws Film" /> Dokument „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” pokazuje też na czym w istocie polega geniusz samego Spielberga, który na etapie montażu nakręconego materiału odważnie zdecydował się pójść za tą pierwszą sceną, w której fortunnie zabrakło rekina i usunął niemal wszystkie sceny epatujące krwawą makabrą. W ten sposób wyczyścił film z efekciarskości i wyeksponował wszystko to, co oddziałuje na wyobraźnię i buduje suspens. To fantastyczna lekcja kina i tego, że w procesie twórczym często trzeba być elastycznym, podążać za materiałem, a nie ściśle trzymać się pierwotnych wytycznych. Spielberg zawsze to potrafił. Dla fanów kina „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” to seans obowiązkowy. „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” – gdzie obejrzeć? Film dostępny jest w serwisie Disney + w ramach subskrypcji.
Tego filmu nie da się oglądać w spokoju. Wywołuje dziwne napięcie i gra na najsilniejszych emocjach
To emocjonalny dreszczowiec, który wywołuje nieprzyjemne napięcie i naprawdę nie da się go oglądać w spokoju. Szczególnie jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się czy jesteście dobrymi rodzicami.
Naprawdę dobre kino zwraca uwagę na rzeczy, o których zazwyczaj nie chcemy myśleć. Tak samo jest z dobrą fantastyką, która w rękach sprawnego gawędziarza staje się niezwykle nośną metaforą, historią z głębokim i sugestywnym przekazem. Właśnie to jest przypadek filmu „Ewaluacja”, wyreżyserowanego przez Fleur Fortune, który zdaje się pytać wprost: co sprawia, że nadajemy się na rodziców? Czy da się to jakoś miarodajnie zbadać, zmierzyć, ocenić? Czy gdyby przyszło nam przechodzić obowiązkowy test sprawdzający nasze rodzicielskie kompetencje to mielibyśmy w ogóle szansę go zaliczyć? No i do czego byśmy się posunęli, żeby zdobyć prawo do posiadania potomstwa? Udziela też odpowiedzi, ale mogą się wam nie spodobać. „Ewaluacja” – fabuła Akcja toczy się w przyszłości, gdy ludzie zamieszkujący Ziemię dzielą się na tych, którzy żyją w chaosie starego, zdewastowanego świata – walczą o przeżycie, starzeją się i umierają zgodnie z naturalnym porządkiem rzeczy oraz tych, którzy przebywają w chronionych, bezpiecznych enklawach, we względnym dobrobycie i zażywają lek sprawiający, że się nie starzeją. Życie tych drugich wydaje się znacznie lepszą opcją, lecz jest pewien haczyk. Nie mogą oni ani płodzić, ani rodzić dzieci tradycyjnymi metodami. Jeśli jakaś para chce mieć dziecko musi przejść odpowiednią procedurę, prowadzącą do uzyskania oficjalnej zgody instytucji rządowej. Do kandydatów na rodziców przyjeżdża asesorka, która przez kilka dni bada ich kompetencje, a potem wydaje wyrok. Gdy jest on pozytywny z pozyskanego od pary materiału genetycznego tworzy się potomka, a gdy negatywny to pozamiatane. Mia (grana przez znaną i lubianą Elizabeth Olsen) oraz Aaryan (w tej roli Himesh Patel) są niewątpliwie uprzywilejowanymi naukowcami, którzy mieszkają w bezpiecznej enklawie, w pięknym domu nad morzem. Chcą mieć dziecko, więc decydują się przystąpić do procedury i na kilka dni wprowadza się do nich asesorka Virginia (w którą wciela się Alicja Vikander). W praktyce okazuje się, że jej działania polegają głównie na tym, że zachowuje się jak duże dziecko, kaprysi, niszczy przedmioty, brutalnie ingeruje w prywatność Mii i Aaryana, nieustannie testuje ich cierpliwość, a także wyrozumiałość i empatię. Jest w stanie posunąć się do naprawdę radykalnych działań, byleby tylko coś udowodnić. Tylko co? O co tu naprawdę chodzi? „Ewaluacja” subiektywnie [recenzja] To bardzo ładny wizualnie, kameralny film, który jest całkowicie pozbawiony szybkiej akcji i dynamicznie rozwijającej się intrygi, a mimo to nie można się od niego oderwać, bo jest emocjonalnym thrillerem. Gęstą i pełną napięcia atmosferę, która tworzy się między trójką świetnych aktorów – Olsen, Patel, Vikander – można kroić nożem. Jej źródłem jest prosty fakt, że dorosła osoba tylko udaje dziecko i nie wiadomo, do czego jeszcze może się posunąć. Działania asesorki, początkowo jasne i poniekąd uzasadnione, szybko stają się perfidne, przewrotne i podejrzane. Jakby chodziło w nich właśnie o to, żeby test nie mógł zostać zaliczony. Jakby sama idea takiej procedury sprawdzającej rodzicielskie kompetencje była z założenia wadliwa. Potencjalni rodzicie mogą przecież jedynie – tak samo jak asesorka – odgrywać swoje emocje, opiekuńczość, troskę, ponieważ nie czują tego, co czuje się do prawdziwego dziecka. A to zmienia cały test w makabryczną, tragikomiczną farsę. Albo w istocie chodzi w nim o coś zupełnie innego… Przez cały film dostajemy poszlaki, które naprowadzają nas na właściwy trop. Mia i Aaryan do końca walczą z godnością o swoje marzenie o dziecku, ale finał tej opowieści potwierdza najgorsze przeczucia i odsłania drugie dno. Niewesołe. Okazuje się, że w gruncie rzeczy gra toczyła się również o coś innego, bardziej fundamentalnego – sposób życia i posłuszeństwo wobec władzy, bez względu na to, jakie narzuca warunki życia. „Ewaluacja” przykuwa uwagę, skłania do ciekawych przemyśleń i długo zostaje w głowie. Gdzie obejrzeć „Ewaluację”? Film dostępny jest w serwisie Amazon Prime w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Ten film wodzi za nos, intryguje, a na koniec łamie serce. Zwłaszcza rodzicom
Każdy, kto ma dziecko, stara się je dobrze wychować, chronić i zapewnić mu maksymalne poczucie bezpieczeństwa. To zadanie nigdy nie jest łatwe, ale dopóki maluchy spędzają z rodzicami niemal cały swój czas, mają oni pełną kontrolę nad tym, co się z nim dzieje. Prawdziwe problemy pojawiają się, gdy dzieci zaczynają uczęszczać do placówek wychowawczych – żłobków, przedszkoli czy szkół – bo wtedy na sporą cześć dnia opiekę nad ukochanymi maleństwami przejmują wychowawcy i nauczyciele, którzy dla rodziców są zazwyczaj zupełnie obcymi ludźmi. Jaką można mieć pewność, że dzieci są z nimi bezpieczne, że nic im się nie stanie i nikt ich nie skrzywdzi? Właśnie do tego pierwotnego strachu o dziecko odwołuje się japoński film „Monster” w reżyserii Hirokazu Koreeda, twórcy znakomitych i wielokrotnie nagradzanych „Złodziejaszków”. Jest to jednak zaledwie punkt wyjścia dla znacznie głębszej opowieści, w której nic nie jest tym, czym się początkowo wydaje. „Monster” – fabuła Saori (grana przez Sakurę Ando) to wdowa, która samodzielnie wychowuje nastoletniego syna – Minato (w tej roli Soya Kurokawa). W pewnym momencie matka zauważa, że jej dziecko dziwnie się zachowuje, wraca do domu w jednym bucie lub ze śladami przemocy fizycznej na ciele. Idzie więc do szkoły, żeby wyjaśnić tę sprawę i odkrywa, że wszystko wskazuje na to, że Minato jest gnębiony przez nauczyciela, pana Hori (w którego wcielił się Eita Nagayama). Saori żąda jego usunięcia, ale dyrektorka placówki, a także pozostali nauczyciele zgadzają się jedynie na przeprosiny i wydają się nie do końca rozumieć powagę sytuacji. Samotna matka nie może się z tym pogodzić i nalega, a konflikt narasta. Na tym etapie wydaje nam się, że wszystko jest jasne i już do końca będziemy oglądać przepychanki dorosłych, przerzucających się odpowiedzialnością. Nic bardziej mylnego. Okazuje się, że przez cały czas byliśmy zwodzeni. Nagle zmienia się narracyjny punkt widzenia i zaczynamy oglądać wydarzenia z perspektywy pana Hori, a potem również samego Minato. Dzięki temu odkrywamy, że to, co wydawało nam się proste i oczywiste, wcale takie nie jest. Wszyscy bohaterowie są zanurzeni w sieci kłamstw i nieporozumień, które nie pozwalają dostrzec źródła prawdziwych problemów ani dzieciom, ani dorosłym. Czy w tej sytuacji istnieje chociaż cień szansy na znalezienie porozumienia? „Monster” – opinia Ten film wodzi widza za nos, zaskakuje i zmusza do myślenia. Koronkowy scenariusz Yuji Sakamoto (nagrodzony Złotą Palmą na Festiwalu Filmowym w Cannes) i zręczna reżyseria Hirokazu Koreedy sprawiają, że „Monster” unika powielania znanych schematów i przekonująco dotyka trudnej prawdy o związkach międzyludzkich. Zwłaszcza jeśli chodzi o relacje między dorosłymi a dziećmi, które nigdy nie są łatwe. W takim wypadku komunikacja budowana jest bowiem niesymetrycznie. Z jednej strony są osoby silne i wpływowe, a z drugiej takie, które muszą się podporządkować, bo są słabsze i nie daje im się prawa do własnego zdania i niezależnych decyzji. Dorośli często postrzegają dzieci tak, jakby jeszcze nie do końca były ludźmi, jakby to człowieczeństwo musiało się dopiero w nich ukształtować, więc na razie nie można ich brać na poważnie i trzeba nimi zarządzać. Na przykład poprzez siłowe wymuszanie. Najgorsze jest jednak to, że tak mało o nich wiemy, bo nie chcemy wiedzieć, nie chcemy słuchać wystarczająco uważnie. Tak jest wygodniej. Zmiany perspektyw narracyjnych w „Monsterze” ukazują dzieci jako w pełni ludzkie, kompletne istoty. Owszem, dopiero uczą się swoich emocji i reakcji, ale dorośli nie zawsze mogą im w tym pomóc, bo niewygodna prawda o świecie jest taka, że oni też często nie wiedzą, jak sobie poradzić z tym, co czują. Również błądzą, szukają i nie znajdują, mylą się, oszukują i wierzą we własne kłamstwa. A więc nie różnią się od dzieci aż tak bardzo. Czy w tej sytuacji można w ogóle jakoś poprawić porozumienie między dziećmi a dorosłymi? Twórcy „Monstera” nie oferują gotowych rozwiązań. Nie taki jest ich cel. Po prostu pokazują coś ważnego i zostawiają nas z tym samych, sugerując jedynie, że pomocne może być podążanie ścieżką empatii. I to musi nam wystarczyć. Zakończenie filmu jest nieprzyjemnie dwuznaczne i łamie serce, zręcznie unikając przy tym jakiegokolwiek dydaktyzmu. Pozostawia nas z gorącym dylematem, a także przekonaniem, że nigdy nie będzie łatwych odpowiedzi. „Monster” – gdzie obejrzeć? Film dostępny jest w serwisie Amazon Prime w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Historia Charliego Sheena to najmocniejsza premiera Netflixa w 2025! Jakim cudem ten hollywoodzki król imprez i przypałów wciąż żyje?
Pasjonujący film dokumentalny, który pozwala wreszcie zrozumieć, jakim cudem ten hollywoodzki król imprez i przypałów wciąż żyje.
Słynny hollywoodzki aktor, Charlie Sheen, to niekwestionowana gwiazda przypałów, imprez i skandali. Niemal do początku swojej błyskotliwej kariery przyciągał kłopoty jak magnes i prowadził tak rozrywkowe życie, że kochały go wszystkie tabloidy. Właściwie to cud, że po tym wszystkim, co przeszedł, wciąż jest na chodzie. Właśnie pojawił się na Netflixie dwuczęściowy film „Charlie Sheen: Dokument”, wyreżyserowany przez Andrew Renziego, który jest pasjonującą, niegrzeczną (jakżeby inaczej) i pełną czarnego humoru relacją z przebiegu jego kariery, pozwalającą wreszcie zrozumieć, jak udało mu się przeżyć. Charlie Sheen – ulubieniec bogów Charlie wychowywał się w filmowej rodzinie. Jego ojcem jest Martin Sheen, aktor, który przeszedł do historii rolą kapitana Willarda w filmie „Czas Apokalipsy” Francisa Forda Coppoli i dwunastoletni Charlie towarzyszył ojcu na planie tej spektakularnej superprodukcji realizowanej na Filipinach, co znacząco umocniło w nim chęć zostania aktorem. Jednak tak naprawdę on zawsze miał w sobie coś, co sprawiało, że nadawał się do tego zawodu. Coś niezwykłego. Naturalną charyzmę, dzięki której od początku był skazany na sukces i nie musiał na niego długo czekać, bo kamera go kochała, a widzowie kochali go na ekranie. Po zagraniu w kilku mniejszych filmach dostał rolę w „Plutonie” Olivera Stone’a (1986), a zaraz potem w „Wall Street” (1987), co błyskawicznie wywindowało go na szczyt popularności i stał się jednym z najbardziej pożądanych aktorów w Hollywood. Równie szybko zaczęły się też jego kłopoty z imprezowaniem, narkotykami i rozwiązłością, ale długo uchodziło mu to na sucho. W ogóle zaskakująco dużo uchodziło mu na sucho. Wystarczy go jednak zobaczyć, posłuchać, jak opowiada o swoich ekscesach z szelmowskim błyskiem w oku, żeby zrozumieć, że taki już jego urok. Łatwo mu uwierzyć. We wszystko. Charlie Sheen – ulubieniec używek Największą atrakcją tego pasjonującego dokumentu, który zasadniczo jest jednym trzygodzinnym filmem, sztucznie podzielnym na dwie części, jest sam Charlie Sheen. Siedzi sobie w barze i z rozbrajającą szczerością opowiada o imprezach, odwykach, gargantuicznych ilościach wchłanianych używek, przemocy, dziwkach, dilerach, swojej biseksualności i HIV oraz chwilach, gdy szedł na całość, lub publicznie robił z siebie idiotę i pozwalano mu na to, choć ktoś powinien go wtedy powstrzymać. Już na początku Charlie sugeruje swoim rozmówcom z uśmiechem, że jego historia powinna być podzielona na trzy części – imprezy, imprezy plus problemy, same problemy. I tak to w praktyce wygląda. Przepytywani są tu również jego znajomi, przyjaciele, współpracownicy i byłe żony, które mają dla niego dużo gorzkich, ale także zaskakująco ciepłych słów. W filmie nie wziął udziału jego ojciec i pojawia się tylko jeden brat, więc nie jest to pełny obraz aktora, ale i tak to, co widzimy, pozwala dostrzec w nim dużo bardziej skomplikowanego i mniej oczywistego człowieka niż zazwyczaj przedstawiają go media. Nie sposób oderwać wzroku od Charliego (dzisiaj już sześćdziesięciolatka), który całkowicie na trzeźwo mówi, ile krzywd wyrządził bliskim, ilu rzeczy żałuje, za co jest mu wstyd, a za co wdzięczny. Udział w tym dokumencie musiał być dla niego trudny emocjonalnie, ale w zamian dostaliśmy coś bardzo cennego – lekcję tego, co w życiu jest naprawdę ważne. Charlie Sheen – człowiek, który przeżył Pod koniec swojej opowieści Charlie mówi: „W tej historii gracze rezerwowi są ważniejsi ode mnie” i ten dokumentalny film jest na to dowodem. Mimo wszystkich krzywych akcji, jakie wykręcił chimeryczny gwiazdor, jego rodzina i najbliżsi przyjaciele nigdy się od niego nie odwrócili. Nawet wtedy, gdy wyrzucono go z serialu „Dwóch i pół”, a on zaczął publicznie obrażać dosłownie wszystkich. Ale na emocjonalnym wsparciu się nie skończyło. Gdy ci, którym naprawdę zależało na tym, żeby Charlie wygrał z uzależnieniem od cracku, zorientowali się, że on sam z siebie nigdy z niego nie zrezygnuje, wymyślili genialny w swej prostocie plan, dzięki któremu Charliemu musiało się udać. W końcu odstawił używkę, która od lat dewastowała jego zdrowie i karierę. No i przeżył. A teraz spokojniejszy i bardziej pogodzony ze sobą żyje dalej, utrzymuje żywe kontakty z dziećmi, byłymi żonami i przyjaciółmi. Na razie jest czysty. Czy tak już zostanie? Znając jego naturę trudno w to uwierzyć, ale trzymamy kciuki. View oEmbed on the source website
Był oscarowym pewniakiem w kategorii „Najlepszy film”, ale... tej statuetki nie dostał. Głośny film z Adrienem Brodym to intensywne doświadczenie estetyczne i emocjonalne
Właśnie trafił do streamingu jeden z najciekawszych i najgoręcej dyskutowanych filmów zeszłego roku, oscarowy pewniak w kategorii „Najlepszy film”, który jednak nie dostał tej nagrody. Czy domowy seans rozwieje wreszcie wszystkie wątpliwości na jego temat?
Premiera „Brutalisty”, wyreżyserowanego przez Brady'ego Corbeta, była nie lada wydarzeniem. Od początku robił na krytykach i widzach tak duże wrażenie, że natychmiast zaczął być uważany za pewnego kandydata do najważniejszych filmowych nagród. Rzeczywiście dostał ich mnóstwo, bo jest to pięknie zrealizowane dzieło, atrakcyjne pod wieloma względami, ale jednak nie wszyscy byli nim zachwyceni. Niektórzy twierdzili, że „Brutalista” to w gruncie rzeczy tylko ładna wydmuszka, jedynie pozorująca ambitny przekaz i głębię. Potem do tych zarzutów doszły jeszcze kontrowersje związane z użyciem SI do wspomagania aktorów przy wymawianiu węgierskich kwestii i dyskusjom nie było końca. To kto w końcu ma rację? „Brutalista” – fabuła i obsada Film opowiada o perypetiach węgierskiego architekta Laszlo Totha, w którego znakomicie wcielił się Adrien Brody (on dostał za to Oscara). Nie wiemy, co dokładnie przeżył bohater w czasie drugiej wojny światowej, nie widzimy tego w ani jednej scenie, więc możemy się tego tylko domyślać. Jest jednak Żydem, więc z pewnością były to traumatyczne doświadczenia, które mocno się na nim odcisnęły. Ucieka on zatem z powojennej Europy do Ameryki, aby tam zbudować swoje życie od nowa. Na razie jest sam, lecz liczy na to, że jak najszybciej dołączy do niego również jego żona – Erzsebet (w tej roli również świetna Felicity Jones). W Ameryce przyjmuje go do siebie kuzyn Attila (Alessandro Nivola), który prowadzi sklep z meblami. Sprawy między nimi jednak szybko się komplikują i nie wszystko idzie po myśli Laszlo. Powoli zaczyna do niego docierać, że amerykański sen wcale nie jest taki piękny, jak mogłoby się wydawać. Wydaje się, że wreszcie życie Laszlo zaczyna się układać, gdy poznaje bogatego przedsiębiorcę Harrisona Lee Van Burena (zagranego wyraziście przez Guy’a Pearce’a), który rozpoznaje w nim uznanego węgierskiego architekta, postanawia powierzyć mu realizację dużego projektu i pomaga ściągnąć do Ameryki żonę. Wszystko pięknie, ale układy z bogatymi ludźmi mają swoją cenę. Czy Laszlo będzie gotowy ją zapłacić? Jak daleko się posunie, żeby zrealizować swój wymarzony cel? „Brutalista” – opinia To długi film. Trwa prawie trzy i pół godziny, ale wcale się nie dłuży, ponieważ jego oglądanie jest intensywnym doświadczeniem, zarówno pod względem estetycznym, jak i emocjonalnym. To zasługa pięknych zdjęć, za które operator Lol Crawley dostał Oscara, świetnej muzyki Daniela Blumberga, również nagrodzona Oscarem, a także znakomitego aktorstwa tria – Brody, Jones, Pearce. Strukturalnie „Brutalista” został podzielony na zgrabne części, a w samym środku filmu znalazło się też miejsce na krótki antrakt, który pozwala na chwilę wytchnienia. Wszystko to wraz z ciekawie zrealizowanymi napisami daje efekt gładkiej, estetycznej spójności, ujmującej opowieść w mocne formalne ramy, atrakcyjne i intrygujące. Ale sama historia nie jest już taka gładka. Jak już wspominałem, wielu rzeczy istotnych dla pełniejszego zrozumienia losu węgierskiego imigranta trzeba się domyślać. Nie znamy obozowej przeszłości Laszlo, nie widzimy, w jakich okolicznościach rozstał się z żoną przed wyjazdem do Ameryki, ukryto przed nami również szereg innych zdarzeń, których konsekwencje oglądamy potem na ekranie. Wprowadza to do narracji ledwo kontrolowaną chaotyczność, która moim zdaniem jest celowa. Ma ona wywoływać u widza dyskomfort, nieprzyjemnie zbliżyć go do Laszlo i jego poczucia, że jest zabawką w rękach losu i nigdy nie widzi całego obrazu zdarzeń, ani tego, gdzie go prowadzą. Niektórzy mogą jednak uznać, że to tylko błędy w scenariuszu, które sprawiają, że film jest pusty, pretekstowy, powierzchowny, wręcz efekciarski – pocztówkowa historia, klasyczny przerost formy nad treścią. Ale jak tak nie uważam. Myślę, że to właśnie napięcie między nie do końca jasnymi perypetiami Laszlo a wymuskaną i dopracowaną formą filmu, jest tu głównym bohaterem. Ostatecznie każdy musi jednak zdecydować sam, wybrać własną interpretację. W tym kryje się największa siła „Brutalisty” – skłania do reakcji, choć podobno żyjemy w świecie, w którym już nic nikogo nie rusza. „Brutalista” – gdzie obejrzeć? Film dostępny jest w serwisie Sky Showtime w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
3 horrory, które są dowodem na to, że prawdziwy koszmar to... życie rodzinne
To nie wampiry i wilkołaki są tu najstraszniejsze. Paradoksalnie próbują oswoić znacznie głębsze lęki. Te 3 horrory oglądasz na własne ryzyko.
Przemoc domowa, choroby, które sprawiają, że bliscy stają się obcymi ludźmi, czy wstydliwe tajemnice, skrywane przed innymi członkami rodziny, to niewygodne tematy, o których bardzo trudno mówi się wprost. Potrzebują więc pośrednictwa metafory, dzięki której stają się łatwiejsze do wyrażenia i przyswojenia. Z pomocą przychodzą tu schematyczne, gatunkowe opowieści, zwłaszcza horrory, ponieważ odwołują się do uniwersalnych lęków, a w figurach dobrze znanych potworów (wilkołaków i wampirów) stosunkowo łatwo przemycić coś znacznie bliższego prawdziwemu życiu. Wszystko to w myśl zasady – wilkołak nie zawsze jest wilkołakiem, ale strach zawsze jest prawdziwy. „Wolf Man”, czyli choroba w rodzinie Scenarzystą i reżyserem tego filmu jest Leig Whannell, twórca „Ulepszenia” (2018) i „Niewidzialnego człowieka” (2020), w których pokazał, że ma swój charakterystyczny styl i potrafi robić kino angażujące i nieoczywiste, które śmiało pogrywa z oczekiwaniami widza. Podobnie jest w przypadku „Wolf Mana”, choć jest to jego najbardziej kameralne i najmniej skomplikowane dzieło. Już na samym początku dostajemy jasną sugestię, że chodzi tu o chorobę odzwierzęcą. Następnie, po krótkiej retrospekcji, poznajmy rodzinę mieszkającą w Nowym Yorku – Blake’a (w tej roli Christopher Abbott), Charlotte (grana przez Julię Garner) i ich córkę Ginger (w którą wcieliła się Matilda Firth). Średnio im się układa w związku, dlatego gdy Blake dowiaduje się, że jego ojciec, z którym od wielu lat nie utrzymywał kontaktów, został w końcu uznany za zmarłego, a on musi teraz pojechać do odziedziczonego domu w Oregonie, żeby go przejąć, przekonuje Charlotte i Ginger, żeby pojechały razem z nim. Chce spędzić tam z nimi trochę czasu i zbliżyć się do nich. Dziewczyny się zgadzają. Jednak tuż po przybyciu na miejsce, atakuje ich tajemnicze stworzenie, które rani mężczyznę. Rodzina znajduje schronienie w starym domu ojca Blake’a, ale ich kłopoty dopiero się zaczynają. Na zewnątrz czai się coś przerażającego, a Blake zaczyna przechodzić osobliwą przemianę, która zmienia go w potwora przypominającego wilkołaka. Nigdzie nie jest bezpiecznie. View oEmbed on the source website „Wolf Man” nie zaskakuje fabularnie. W zasadzie cała ta opowieść rozgrywa się zgodnie ze znanymi schematami narracyjnymi. Straszyć też próbuje w dość konwencjonalny sposób, ale znalazły się tu niezwykle pomysłowe sceny, które dodają całej historii niespodziewanej głębi. One są najciekawsze, mocno rzutują na ostateczny odbiór filmu i podpowiadają, jak można go interpretować. Zaczyna się od tego, że wraz z postępującą przemianą Blake’a widzimy, że przestaje rozumieć, co mówią do niego Charlotte i Ginger. Wywołuje to u niego konfuzję i lęk. Jego stan cały czas się pogarsza, a postępująca choroba, będąca jakby formą wilkołactwa, szybko odbiera mu człowieczeństwo. Mężczyzna chroni kobietę i dziecko przed drugim potworem, ale znacznie trudniej jest walczyć z własną przemianą i utratą ludzkich cech. W pewnym momencie (i są to najlepsze sceny w filmie) widzimy bliskich Blake’a jego nowym, nieludzkim wzrokiem, który sprawia, że one też wyglądają jak potwory. Wilkołacza przemiana obejmuje zarówno jego ciało, jak i umysł, tym samym stając się czytelną i przekonującą metaforą choroby członka rodziny, która niszczy bliskość i możliwości porozumienia, stając się źródłem przerażenia zarówno dla chorego, jak i ludzi, którzy go kochają. „The Beast Within”, czyli przemoc w rodzinie To pierwszy film, jak Alexander J. Farell wyreżyserował i wiele można mu zarzucić, zwłaszcza to, że jest toporny i próbuje straszyć w dość prymitywny sposób, ale z pewnością nie brakuje mu nastroju, charakteru i pomysłu, który sprawia, że mamy do czynienia z czymś nieco więcej niż folkowy horror. Ale żeby się o tym przekonać trzeba oczywiście obejrzeć do samego końca, który jest nie tylko kulminacją zdarzeń, ale przede wszystkim łączy wszystkie chyłkiem podrzucone w trakcie seansu tropy, aby pokazać coś, co straszy naprawdę. Historia w „The Beast Within” jest prosta. W dużym domostwie na pustkowiu mieszka Noah (w tej roli Kit Harington), Imogen (grana przez Ashleig Cummings), ich córka Willow (Caoilinn Springall) oraz dziadek (James Cosmo). Co jakiś czas Imogen wywozi gdzieś Noah i zostawia go tam na kilka dni. Willow bardzo to interesuje, ale nie jest to temat, na który dorośli chcą z nią rozmawiać. Bierze zatem sprawy we własne ręce, zakrada się tam, gdzie nie pozwalali jej pójść i odkrywa, że w czasie pełni księżyca jej ojciec zmienia się w wilkołaka. I niby wszyscy nauczyli się z tym żyć, wierząc, że jakoś to będzie, że przy zachowaniu odpowiednich środków ostrożności nikomu nic się nie stanie, tylko że coś tu jest nie tak. Wszystko jest nie tak. View oEmbed on the source website Willow powoli zaczyna samodzielnie łączyć kropki, żeby ostatecznie zrozumieć jakiego rodzaju bestia kryje się we wnętrzu jej ojca. Poszlaki są jasne: rozległe siniaki na ciele Imogen, napady zazdrości i gniewu Noah, strzępki rozmów, które nie chcą się złożyć w całość, bo dziewczynka nie jest w stanie przyjąć do wiadomości przerażającej prawdy, która się z nimi wiąże. Wilkołak to znacznie lepsza i mniej bolesna opcja niż możliwości, że ktoś, kogo się kocha, może tak po prostu być ludzkim potworem. „Smak krwi”, czyli rodzinne tajemnice No dobrze, wyjaśnijmy to sobie od razu, to nie jest horror. Bliżej mu do czarnej komedii i pokręconego kina obyczajowego, które tylko wykorzystuje i przetwarza motywy znane z kina grozy, ale nie straszy. Ani przez moment. Jednak sposób w jaki podbiera gatunkowe motywy ma konkretny cel i ostatecznie sprawia, że „Smak krwi” jest dość oryginalnym filmem, który trudno jednoznacznie zaszufladkować. Jego reżyser – Euros Lyn – pracował wcześniej przy serialu „Czarne lustro” i wyczuwa się tu bardzo podobny klimat. Podobny sposób metaforyzowania problemów. Radleysowie to pozornie całkowicie normalna rodzina, czyli zwykli przedstawiciele klasy średniej, mieszkający w małym miasteczku. Mąż – Daniel (w tej roli Damian Lewis), żona – Helen (grana przez Kelly Macdonald) oraz dwójka dzieci: córka Clara (Bo Bragson) i syn Rowan (Harry Baxendale). Dzieci są już starszymi nastolatkami, które mają swoje młodzieńcze problemy, głównie związane z niespełnionymi miłostkami, a ich rodzice zdają się pogrążać w kryzysie małżeńskim. Normalne sprawy. Do czasu. Gdy Clara musi się bronić przed zapędami zbyt natarczywego chłopaka, strach sprawia, że dowiaduje się o sobie czegoś nowego, o czym do tej pory nie miała pojęcia. Namolny chłopak zapłaci za to najwyższą cenę, a rodzice Clary będą musieli wreszcie wyznać dzieciom skrywaną dotąd prawdę – wszyscy są wampirami. Tylko próbują żyć jak normalni ludzie, bez picia krwi i tym podobnych prymitywnych zachowań. Czy jednak można się wyprzeć swojej prawdziwej natury? W obliczu kryzysu Daniel prosi o pomoc swojego brata, bezczelnego i pewnego siebie Willa (w tej roli również Damian Lewis), który nigdy nie wyrzekł się picia krwi i wiążących się z tym zalet aktywnego wampiryzmu. Może on na przykład manipulować świadomością zwykłych ludzi, aby pamiętali tylko to, co chce albo by dali mu spokój. Jednak jego przybycie niczego nie naprawi. W zasadzie będzie jeszcze gorzej, ponieważ największy problem polega na tym, że trzeba się w końcu zdecydować, kim się chce być. View oEmbed on the source website W tym filmie najciekawsze jest to, że jest to historia, która z jednej strony pokazuje, że kłamstwa na temat tożsamości zawsze prowadzą do rodzinnego konfliktu i że może go rozwiązać wyłącznie prawda, nawet bolesna. Ale z drugiej strony, równie interesującej, jest to również opowieść o godzeniu się z uprzywilejowaniem, które zapewnia przewagę na wielu polach. Owszem, empatia i współczucie mogą z powodzeniem karmić potrzebę wyrównania szans, co teoretycznie pozwoli ograniczyć wyrzuty sumienia, lecz nie sposób uciec od tego, kim się jest. Można to robić tylko do momentu, gdy pojawi się głód, który trzeba zaspokoić. Małżeństwo Radleysów musiało sobie o tym przypomnieć, a ich dzieci, po odkryciu prawdy o własnej naturze, zrozumiały, czego im przez całe życie brakowało. A co z resztą ludzi? Policją, matką chłopaka, który zginął i innymi ofiarami, pozbawionymi krwi? No cóż, muszą znać swoje miejsce. Jak biedni obok bogatych czy roślinożercy obok drapieżników. I to jest tu najbardziej upiorne.
Skończyło się czekanie! Najnowsza część przygód uwielbianego w popkulturze seryjniaka dostępna dla polskich widzów
Polscy fani wreszcie doczekali się premiery najnowszej serii przygód jednego z najpopularniejszych seryjnych morderców w popkulturze. „Dexter: Zmartwychwstanie” już w streamingu.
Skończyło się czekanie. Seria „Dexter: Zmartwychwstanie”, która miała premierę w USA w lipcu tego roku wreszcie pojawiła się w Polsce na serwisie Sky Showtime. Całość liczy dziesięć odcinków, ale na początek dostaliśmy dwa. Kolejne zaś będą się pojawiać w każdy piątek. I wygląda na to, że jest na co czekać, co z resztą sygnalizowali już widzowie, którzy nie mogąc wytrzymać do oficjalnej polskiej edycji, zobaczyli go wcześniej. „Dexter: Zmartwychwstanie” – a jednak żyje! Trudno w to uwierzyć, ale pierwszy sezon serialu opowiadającego o przygodach Dextera Morgana, który za dnia pracuje w policji jako analityk śladów krwi, a w nocy jest seryjnym zabójcą z zasadami, zadebiutował w 2006 roku. Powstał on na podstawie powieści Jeffa Lindsaya „Demony dobrego Dextera”, jednak scenariusze do kolejnych sezonów były już pisane w całkowitym oderwaniu od twórczości pisarza. W sumie powstało ich aż osiem i ten ósmy miał być ostatni. Jednak w międzyczasie Dexter stał się ikoną popkultury i po prostu musiał zabijać dalej. Dlatego stworzono kolejne serie, tym razem opatrzone podtytułami. Była to bezpośrednia kontynuacja „Dexter: Nowa krew”, w której konfrontuje się on z synem oraz „Dexter: Grzech pierworodny”, będący prequelem ukazującym młodość Dextera i genezę jego psychopatycznej osobowości. Główna linia fabularna „Nowej krwi” kończy się jednak w taki sposób, że wszyscy podejrzewali, że teraz to już z pewnością będzie koniec. A jednak okazuje się, że Dexter Morgan żyje (w tej roli jak zawsze znakomity, charyzmatyczny Michael C. Hall), zważywszy na okoliczności, ma się całkiem nieźle, poczucie czarnego humoru nadal go nie opuszcza i wyrusza do Nowego Yorku, aby odszukać syna. „Dexter: Zmartwychwstanie” – dlaczego tak bardzo go lubimy? Początek najnowszej serii jest bardzo obiecujący. Wracają stare postacie, pojawiają się też nowe, wyraziste i obiecujące, grane przez świetnych aktorów – Umę Thurman, Petera Dinklage. Opowieść wciąga, serial ma świetne tempo, bardzo dobrą ścieżkę dźwiękową z ironicznie dobranymi utworami i trzyma w napięciu. Już pierwsze kilkanaście minut seansu przypomina, dlaczego ten seryjny morderca stał się tak popularną postacią, a jego przygody to wciąż jeden z najchętniej oglądanych seriali. Paradoks polega bowiem na tym, że trudno go nie lubić. Ta postać naprawdę wzbudza sporo sympatii. Chodzi nie tylko o to, że żyjąc według reguł kodeksu, który wpoił mu przybrany ojciec, Dexter zabija tylko notorycznych morderców, którzy są na tyle sprytni, że nie dają się złapać policji, dzięki czemu jego działalność, mimo że naganna moralnie, jest niezwykle przydatna dla społeczeństwa. Jeszcze ważniejszy jest fakt, że chociaż przez cały czas mówi się o nim, że jest psychopatą, wbrew tej diagnozie jego emocje ewoluują. Stopniowo zaczyna odczuwać coś w rodzaju żalu, wyrzutów sumienia, poczucia winy, a to już bardziej cechy socjopaty, więc fani od lat spierają się, kim tak naprawdę jest Dexter Morgan. Wszystko to sprawia, że widzowie bardzo się do niego przywiązali, nieustannie mu kibicują i chcąc nie chcąc, empatyzują z jego problemami. „Dexter: Zmartwychwstanie” – „Surprise Motherf***er” Na razie „Dexter: Zmartwychwstanie” trzyma całkiem niezły poziom. Wciąż ogląda się to z przyjemnością, co samo w sobie jest dużą niespodzianką („Surprise Motherf***er”) i nie lada osiągnięciem po tylu latach na ekranie. Chociaż, jak dobrze wiedzą wierni fani serialu, wiele zależy od tego, jak się to wszystko skończy. Twórcy „Dextera” nie są bowiem zbyt dobrzy w pisaniu zakończeń i one często potrafią nieco zepsuć pierwsze wrażenie. Czy tak będzie i tym razem? Nie wiem, ale mam nadzieję, że nie. A tych, którzy już widzieli i wiedzą co i jak, prosimy, żeby nie psuli zabawy. Dexter takich nie lubi.
Po tym filmie trudno się pozbierać. Straszy tym, czego boimy się najbardziej
„Klątwa Jenny Pen” pokazuje prawdziwe potwory i jest to widok, którego nie sposób zapomnieć.
„Klątwa Jenny Pen” to jeden z najbardziej oryginalnych i niezwykłych filmów, jakie można obecnie zobaczyć w streamingu. Jego polski tytuł wprowadza jednak w błąd, ponieważ sugeruje, że pojawiają się w nim jakieś nadnaturalne zjawiska. Nic bardziej mylnego. Nie ma tu żadnej klątwy. Nie jest to także horror, mimo że umiejętnie wykorzystuje elementy narracyjne zaczerpnięte z tego gatunku – ani przez moment nie przekracza granicy konwencji – od początku do końca jest to realistyczne dzieło. Co wcale nie znaczy, że nie jest straszne. Jest, i to bardziej niż można by podejrzewać, bo straszy tym, czego boimy się najbardziej. I nie są to duchy, demony czy wampiry. Na świecie są znacznie gorsze rzeczy, boleśnie prawdziwe, o których istnieniu wolelibyśmy nie pamiętać, ale twórcy „Klątwy Jenny Pan” brutalnie nam o nich przypominają. Fabuła „Klątwy Jenny Pen” toczy się w domu opieki [zwiastun] Surowy i pryncypialny sędzia Stephen Mortensen (w tej roli Geoffrey Rush) doznaje udaru w trakcie rozprawy i musi przejść na emeryturę. Trafia więc do domu opieki, gdzie zamierza odzyskać siły i jak najszybciej wrócić do zdrowia. Ale rzeczywistość szybko weryfikuje jego plany. Wbrew temu, co mu się wydaje, jego stan zdrowia wcale się nie poprawia, a do tego odkrywa, że rezydentów ośrodka terroryzuje Dave Crealy (grany przez Johna Lithgowa), który nigdy nie rozstaje się upiorną laleczką. Mortensen próbuje stawiać opór sadystycznemu oprawcy, bezwzględnie wykorzystującemu fizyczną i psychiczną słabość pacjentów, ale nie jest to takie proste, bo ledwo sobie radzi sam ze sobą i nie może liczyć na żadną pomoc – pozostali rezydenci są zbyt zastraszeni lub bezradni, a personel domu opieki wydaje się bagatelizować sytuację. Opór byłego sędziego sprawia jednak, że Crealy jeszcze bardziej chce go złamać, więc ich wrogość narasta i prowadzi do brutalnej konfrontacji, którą przetrwać może tylko jeden z nich. View oEmbed on the source website Dwie gwiazdy w obsadzie „Klątwy Jenny Pen” Nie da się ukryć, że atrakcyjność tego filmu bierze się nie tylko z ciekawie poprowadzonej fabuły, ale także, a może przede wszystkim, z tego, że główne role grają tu dwaj fenomenalni aktorzy, którzy natychmiast przykuwają uwagę i wirtuozersko manipulują emocjami widza. Obaj są dobrze znani. Geoffrey’a Rusha, który w „Klątwie Jenny Pen” wcielił się w emerytowanego sędziego Mortensena, widzieliśmy już w wielu wybitnych rolach, m.in. w „Blasku” (za który dostał Oscara), „Jak zostać królem”, „Zakochanym Szekspirze”, „Zatrutym piórze”, czy „Piratach z Karaibów: Klątwa Czarnej Perły”. Natomiast Johna Lithgowa, który gra tu psychopatycznego Dave’a Crealy'ego, możemy pamiętać z „Czułych słówek”, „Wybuchu”, „Strefy Mroku” (i kultowej roli przerażonego pasażera samolotu), „Interstellar”, „Czasu Krwawego Księżyca” a ostatnio „Konklawe”. Wkrótce pojawi się również jako nowe wcielenie profesora Albusa Dumbledore'a w serialu „Harry Potter” i z pewnością świetnie sobie poradzi, bo na ekranie potrafi się zmieniać jak kameleon. Może być niebywale sympatyczny i godny zaufania albo wręcz przeciwnie – skrajnie antypatyczny, złowrogi, przerażający, napędzany mrokiem, którego nie potrafimy nazwać. I właśnie taki jest w „Klątwie Jenny Pen”. „Klątwa Jenny Pen” – opinia To sprytnie zrobiony film, który zachęca, aby samemu łączyć narracyjne kropki. Jego reżyser i współscenarzysta – James Ashcroft – nie prowadzi nas oczywistą drogą, chociaż początkowo wydaje się, że opowieść podąża doskonale znanymi ścieżkami. Sędzia Mortensen trafia do ośrodka, zaczyna leczenie, a potem w nocy odwiedza go koszmarny Crealy ze swoją diaboliczną laleczką i nieprzyjemne napięcie szybko zaczyna rosnąć. Ale coś się nie zgadza i sami musimy to rozgryźć, wykorzystując podsuwane przez twórców poszlaki. Kluczem do zrozumienia tego, co naprawdę dzieje się w tym filmie jest scena, w której Mortensen dostaje od doktora zadanie, żeby narysować tarczę zegara ze wskazówkami. Były sędzia robi to szybko i z dużą pewnością siebie, ale po chwili, gdy lekarze oglądają jego rysunek, widzimy co naprawdę tam narysował. I tu zaczyna się prawdziwa groza. Wiele wskazuje bowiem na to, że poczytalność i zdolności percepcyjne byłego sędziego są mocno zaburzone i nieustannie się pogarszają. Więc jego ogląd rzeczywistości znacząco różni się od tego, co widzą i czego doświadczają inni rezydenci, a zwłaszcza personel ośrodka. Co by wyjaśniało, dlaczego wydają się oni bagatelizować protesty Mortensena. Całkiem możliwe, że spora część tego, co go przeraża, dzieje się tylko w jego głowie, ale sadystyczny Crealy i jego upiorna laleczka tak mocno oddziałują na degenerującą się świadomość sędziego, że zapada się ona jeszcze szybciej, stopniowo tracąc kontakt ze wszystkim, co zapewnia poczucie bezpieczeństwa. „Klątwa Jenny Pen” prowadzi widza na spotkanie z najstraszniejszymi, bo boleśnie prawdziwymi potworami – demencją i afazją – oraz wynikającą z nich utratą kontroli nad swoim ciałem i świadomością, co w konsekwencji prowadzi do postępującego zagubienia w rozpadającym się umyśle. Twórcy tego filmu są bezlitośni. Stworzyli opowieść, w której boleśnie doświadczamy momentu, gdy bohaterowi wydaje się, że cały czas jest nadzieja na zachowanie poczytalności i poczucia bezpieczeństwa, i walczy o nie z całych sił, ale z zewnątrz widać, że jest już po wszystkim i nie ma ucieczki przed pochłaniającą ciemnością. Trudno się po tym pozbierać. „Klątwa Jenny Pen” – gdzie obejrzeć? Film dostępny jest w serwisie Amazon Prime w ramach subskrypcji.
To coś więcej niż film. Emocjonalnie rozkłada na łopatki i pozostawia w zachwycie. Każdy powinien go zobaczyć
To coś więcej niż film, to głębokie i poruszające doświadczenie, które bierze z zaskoczenia, emocjonalnie rozkłada na łopatki i pozostawia w zachwycie.
Przez moment, gdy w tym roku film „Sing Sing” dostał trzy nominacje do Oscara (w kategoriach: najlepszy aktor pierwszoplanowy, najlepszy scenariusz adaptowany i najlepsza piosenka) było o nim głośno. Jednak żadnego nie dostał i szybko zniknął w cieniu zwycięzców, a do tego wpadł w kategorię: „kolejna opowieść o więźniach, którzy odzyskują godność i człowieczeństwo” i widzowie chyba pomyśleli, że z pewnością już kiedyś widzieli coś podobnego, więc nikłe zainteresowanie minęło. Niesłusznie, bo mamy tu do czynienia z dziełem znacznie głębszym, mniej schematycznym i o wiele ciekawszym niż sugerowałby streszczenie. Łatwo się o tym przekonać samemu, ponieważ na początku sierpnia „Sing Sing” pojawił się na serwisie Amazon Prime i w każdej chwili można go tam obejrzeć, mimo że, jak łatwo się domyślić, nigdy nie wszedł do pierwszej dziesiątki najchętniej oglądanych filmów. „Sing Sing” – fabuła Sami zobaczcie, opis fabuły wszędzie jest tak samo zniechęcający: „To oparta na faktach historia Divine G. Trafia on do więzienia Sing Sing za zbrodnię, której nie popełnił. Mimo krzywdzącej niesprawiedliwości i rozczarowania systemem nie poddaje się. W zamknięciu odkrywa budującą siłę sztuki i aktorstwa, które dają siłę i nadzieję. Nawiązuje głęboką więź z innymi osadzonymi, by wraz z nimi poświęcić się pasji, która odmienia ich życie”. Czytamy to i oczyma wyobraźni widzimy kolejną schematyczną historię walki o sprawiedliwość i zachowanie godności w bezdusznym systemie. Rzecz jednak w tym, że ten opis, chociaż w dużej mierze prawdziwy, w gruncie rzeczy tylko prześlizguje się po tym, jaki ten film jest naprawdę i nie pozwala dostrzec jego istoty, czyli tego, co w nim najcenniejsze. Owszem, John „Divine G” Whitfield (fenomenalnie zagrany przez Colmana Domingo, słusznie nominowanego do Oscara) jest tu postacią centralną, ważną, żywym napędem grupy amatorów sztuki aktorskiej, ale w sumie to nie o nim jest ten film, lecz o nich wszystkich i głębokiej relacji, jaka się między nimi tworzy. Zbrodnia, o którą Divine G został oskarżony i przez którą trafił do więzienia, jest tu niemal całkowicie zmarginalizowana. Dowiadujemy się o niej nieco z jednej bardzo przykrej sceny, ale musimy się raczej domyślać, co tam zaszło. I dlatego, siłą rzeczy, cała uwaga skupia się na czymś innym – bohaterze zbiorowym, uczestnikach programu resocjalizacji poprzez sztukę, czyli grupie osadzonych, którzy biorą udział w zajęciach teatralnych i wbrew okolicznościom, własnej przeszłości i ciężkim warunkom, w jakich przyszło im żyć (choć ich też raczej się tylko domyślamy), próbują ocalić swoje człowieczeństwo. Divine G zaprasza do udziału w grupie nową osobę, niejakiego Clarence „Divine Eye” Maclina, który delikatnie mówiąc nie jest zbyt sympatyczny i nie lubi, gdy się mu mówi, co ma robić. Panowie nie przepadają za sobą, ale zaczynają się wspólne próby do nowego przedstawienia i lody stopniowo się przełamują. Całą grupę czeka jednak niespodziewany kryzys, który wystawi na próbę siłę ich relacji i sprawi, że Divine G będzie musiał znaleźć w sobie motywację do dalszej walki o siebie i innych. Obsada „Sing Sing” to nie tylko aktorzy, ale i „prawdziwi” ludzie Wrażenie niesamowitej autentyczności tego filmu bierze się nie tylko ze świetnego scenariusza, który kładzie nacisk na postacie i ich emocje, ale także z tego, że wiele ról zagrali tu prawdziwi uczestnicy więziennego programu resocjalizacyjnego. Na przykład głównym partnerem zawodowego aktora Colmana Domingo jest wspomniany już Clarence „Divine Eye” Maclin, który po prostu gra tu samego siebie i robi to świetnie. To samo można powiedzieć o reszcie obsady, są przejmujący, ciężcy w środku, pokaleczeni, ale trzymają się na powierzchni życia dzięki nadziei, którą dają im relacje międzyludzkie pogłębiane na zajęciach. „Ogląda się go ze łzami w oczach” [recenzja i zwiastun] Ten film bardziej przypomina dokument niż fabułę. Jego reżyser, Greg Kwedar, nie sili się na efektowne sceny czy widowiskowe ujęcia. Nie zobaczymy tu więc żadnego wizualnych popisów, które odwracałyby uwagę od emocjonalnej prawdy. Niewątpliwie jest to radyklany i odważny ruch. Często mamy bowiem wrażenie, że oglądamy oszczędny w środkach teatr telewizji. Dość szybko okazuje się jednak, że niczego to „Sing Sing” nie ujmuje. Że to tylko sposób, żeby jak najskuteczniej zaprowadzić nas tam, gdzie powinniśmy się znaleźć. View oEmbed on the source website Uczestnicy zajęć teatralnych często siadają w kółku i przywołując różne wspomnienia, ćwiczą emocjonalne reakcje. Kamera jest wtedy tuż przy nich, wnika w intymność więźniów. Słuchamy tego, co mówią, widzimy z bliska ich twarze i wcale nie czujemy się podglądaczami, bo w czasie seansu nagle, niepostrzeżenie, stajemy się częścią tej grupy i też bierzemy udział w zajęciach, dzielimy emocje z osadzonymi, sondujemy własne człowieczeństwo w przestrzeni, w której nie ma miejsca na krytycyzm i która otwiera nas na akceptację. To niebywałe osiągnięcie tego filmu. Ogląda się go ze łzami w oczach, a po seansie mamy wrażenie, że staliśmy się lepszymi ludźmi. Niezwykle wartościowe kino i poruszające doświadczenie. Każdy powinien to zobaczyć. Gdzie obejrzeć „Sing Sing”? Film dostępny jest w serwisie Amazon Prime w ramach subskrypcji.