„Każdy koniec to też początek". Arek Kłusowski o swojej płycie „Zaległości w miłości", nauce na błędach i zabieraniu głosu. [WYWIAD]
Od telewizyjnego show do uznanego wokalisty daleka droga. Arkowi Kłusowskiemu zajęło to dokładnie trzy płyty. Jego krążek „Zaległości w miłości" to kolekcja introspekcji na temat uczuć, przemijania i nauk płynących z porażek. Większość okraszona beztroskim, gotowym na parkiet bitem. Przecież smutasy też tańczą.
Arek Zagata / GLAMOUR: Wydałeś trzecią płytę. Jak się masz? Arek Kłusowski: Dobrze! Mam nowych słuchaczy i pokazałem się z innej strony. Nie chciałem być zaszufladkowany na podstawie poprzedniego materiału, ale pokazać, że mogę zaskoczyć, i nie opieram się na tym, co już było. Kiedy poczułeś, że ludzie chcą Cię zaszufladkować? W talent show. Postrzegano mnie tam jako osobę, która potrafi zaśpiewać cudzą piosenkę, ale nie potrafi tworzyć własnych. Mimo sceptycznego podejścia mediów udało mi się udowodnić, że mam coś do przekazania. „Rocznik 92” to do dziś jeden z moich najważniejszych utworów. Choć stacje radiowe go nie odtwarzały, stał się wiralem. Chcę, by każdy zrozumiał, że popełnianie błędów jest naturalne i nawet po trudnych czasach nadchodzi nowe. Każdy koniec to też początek. Kiedy zacząłeś pisać piosenki? Piosenki tworzę od dziecka. Kiedy jeszcze nie umiałem grać, lubiłem zapisywać melodyjki na dyktafonie babci. Ta fascynacja przetrwała, choć nie jestem biegłym instrumentalistą. Brzdękam trochę na gitarze, ale to zostawiam na stand-up. Do dziś wszystkie moje piosenki powstały a cappella – bez użycia żadnego instrumentu. Najpierw piszę całą płytę tylko na dyktafonie, a później tworzę pełne utwory z producentem. Na ostatnim albumie użyłem mowy potocznej, zrezygnowałem z patetycznych dźwięków. Chciałem osiągnąć naturalność, aby treść piosenek była przystępna, a zarazem głęboka. Celem jest trafienie z przekazem przez proste, ale prawdziwe emocje. A jak to jest z miłością? Jaka dla Ciebie jest? Różna – trudna, niedokończona, bolesna, pierwsza. To ogromne spektrum. Wszystkie takie smutne… Może, ale myślę, że w miłości jest obecna nadzieja. W piosence „Najsmutniejszy człowiek świata” przewrotnie śpiewam, że „idzie mi lepiej, mam się coraz lepiej. Nieważne, co przedtem, chcę pobyć sam”. To też jest miłość – poszukiwanie akceptacji dla samego siebie. To jest o Tobie? Trochę tak, ale to nie oznacza, że odkryłem wszystkie tajemnice życia. Na pewno potrafię spojrzeć na swoje sukcesy i porażki z większą mądrością, co sprawia, że jakoś lżej mi się żyje. Choć oczywiście nigdy nie będzie idealnie, bo jednak nadal jesteśmy trochę wariatami spod Planu B, którzy wymykają się schematom. Nie zgodzę się z opinią części artystów, że są apolityczni. (...) [W]szystkich nas dotyka polityka. Co lubisz czytać? Jakie masz literackie inspiracje? Kiedyś lubiłem twórczość Haliny Poświatowskiej, byłem zachwycony Białoszewskim. Fascynowałem się Kabaretem Starszych Panów – mimo wielu archaizmów ich dowcip jest wciąż niesamowity – i kabaretem Olgi Lipińskiej. Przez parę lat śpiewałem w wojsku, gdzie wychowywaliśmy się na takiej solidnej poezji śpiewanej. Tom Waits, Cohen – to rzeczy, o których młode pokolenie raczej nie słyszało. Jaki jest Twój głos na „Zaległościach w miłości”? Bardzo ludzki i bliski. Oszczędny, bez efektów specjalnych i bajerów. Dla mnie kluczowy jest przekaz. Chcę, by każdy zrozumiał, że popełnianie błędów jest naturalne i nawet po trudnych czasach nadchodzi nowe. Każdy koniec to też początek. Moje teksty są o przetrwaniu, zmianach i wewnętrznej sile, którą niosą. Jestem przekonany, że sukcesy i porażki idą w parze. Na pewno te drugie przyniosły mi więcej nauki i doświadczenia niż sukcesy. Jestem przekonany, że sukcesy i porażki idą w parze. Na pewno te drugie przyniosły mi więcej nauki i doświadczenia. Mam wrażenie, że na tej płycie opowiadasz o punkcie zwrotnym w swoim życiu. To prawda? W pewnym sensie tak, choć nie traktuję tej płyty jako rozliczenia z przeszłością. To raczej wyciąganie wniosków niż stawianie znaku równości. Nie chcę ciągle wracać do przeszłości i męczyć się myślami, które mogą mnie ograniczać. Wolę się skupić na teraźniejszości i budować od nowa. To jest jak przeprowadzka do nowego życia, gdzie mogę iść w nowym kierunku i skupić się na tworzeniu. Teksty masz ciężkie, a brzmienie lekkie. Celowo? Tak. Chcę, by moja muzyka wywoływała różnorodne emocje, nie tylko smutne i intymne, ale i żeby można było do niej potańczyć i potupać nóżką. Ale też nabrałem luzu i dystansu. Kiedyś, gdy słyszałem: „Nie lubię twojej muzyki”, przejmowałem się tym parę tygodni. Dziś nie odbieram tego osobiście. Jednocześnie staram się wykorzystywać swoją pozycję, by przyczynić się do zmian. W social mediach poruszam tematy walki z dyskryminacją, ksenofobią, homofobią i wspierania pozytywnych inicjatyw wśród młodych. Chcę także zwracać uwagę na problemy w naszym kraju i patologie, które serwuje nam rząd. Biorę udział w marszach i wydarzeniach społecznych. I nie zgodzę się z opinią części artystów, że są oni apolityczni i nie chcą zabierać głosu. Przez ostatnie lata doświadczyliśmy rzeczy tak ingerujących w naszą wolność i prawa, że praktycznie wszystkich nas dotyka polityka. Ludzie się z czymś oswajają, aż w końcu staje się to normalne. Wystarczy czekać cierpliwie na swoją porę. Konsekwentnie wypracowałeś własny głos i pomysł na siebie. Czujesz, że to Twój czas? Kiedy na początku nagrywałem autorski materiał, nikt nie chciał go wydać, mówili: „Ten głos nie przejdzie”. Panowała moda na zachrypnięte głosy i każdy, kto śpiewał inaczej, był wyśmiewany. Dziś głos jest uznawany za mój atut. Ludzie się z czymś oswajają, aż w końcu staje się to normalne. Wystarczy czekać cierpliwie na swoją porę. Zdjęcia Mateusz Tyszkiewicz, stylizacja Natalia Kącka Tekst ukazał się w październikowym wydaniu magazynu GLAMOUR.
Modernistyczny design połączony z wzornictwem art deco? To nie Nowy Jork, to Kraków!
Nowo otwarty hotel The Crown Kraków Handwritten Collection to połączenie pięknego designu, kameralnej, butikowej atmosfery i niepowtarzalnego vibe'u.
W tym artykule: Hotel The Crown Kraków Handwritten Collection - połączenie nowoczesności z zabytkową architekturą Handwritten Collection - portfolio najlepszych hoteli The Crown Kraków Handwritten Collection - design i luksus The Crown Kraków Handwritten Collection - zabytki Krakowa na wyciągnięcie ręki Hanwritten Collection - informacje o marce Hotel The Crown Kraków Handwritten Collection - połączenie nowoczesności z zabytkową architekturą Kto zmierzając od strony Bronowic na Rynek Główny w Krakowie, znajdzie się w pobliżu placu Inwalidów, ten niechybnie skieruje wzrok na charakterystyczną fasadę znajdującej się przy ulicy Królewskiej 6 kamienicy zaprojektowanej przez Wacława Krzyżanowskiego i oddanej do użytku w 1923 roku. Obła bryła i nienachalne zdobienia imponującego budynku odsyłają wyobraźnię ku epoce poddającej refleksji praktyczną funkcję piękna w życiu człowieka i poszukującej nowych form ekspresji, łączących kunszt wykonania, szlachetne materiały i użyteczność. W tym gmachu, pieczołowicie odrestaurowanym i położonym przy jednej z ważniejszych arterii komunikacyjnych w centrum miasta, pierwszych gości powitał nowy hotel The Crown Kraków Handwritten Collection, który zgodnie z wizją prowadzących go hotelarzy jest miejscem, gdzie artystyczne i utylitarne ambicje historycznego stylu art déco wychodzą naprzeciw oczekiwaniom nowoczesnych podróżników. - Ideą, jaka przyświecała nam przy tym niesamowitym hotelu było uchwycenie dawnego ducha prawdziwej polskiej gościnności oraz historii, jaka wiąże się z tym stuletnim budynkiem oraz samym Krakowem. Dzięki indywidualnemu podejściu, chcemy zapewnić naszym gościom wysublimowaną podróż, która w iście królewskim stylu pozwoli im odkryć historyczną stolicę Polski. Jesteśmy dumni, że możemy rozpocząć lokalną historię niepowtarzalnej marki Handwritten Collection w Krakowie – podkreśliła Patrycja Matyjaszczyk, Brand Manager - Mercure & Handwritten Collection – Niemcy, Austria, Szwajcaria, Europa Wschodnia. Handwritten Collection - portfolio najlepszych hoteli Handwritten Collection to portfolio starannie wyselekcjonowanych przez grupę Accor hoteli butikowych z całego świata, których charakter odzwierciedla wizję i osobowość prowadzących je hotelarzy. Do nowej kolekcji dołącza pierwszy hotel w Polsce i drugi w regionie Europy Wschodniej, otwierając nowy rozdział dla lokalnej i krajowej turystyki. The Crown Handwritten Collection z wnętrzami inspirowanymi stylem art déco zachwyca połączeniem piękna i funkcjonalności, a lokalizacja nieopodal rynku sprawia, że całe miasto jest na wyciągnięcie ręki. Oryginalne wnętrza 44 pokoi i wyjątkowe owalne apartamenty, a także restauracja z lobby barem i zaplecze konferencyjne tworzy idealny butikowy produkt. The Crown Kraków Handwritten Collection - design i luksus Na pięciu kondygnacjach The Crown Kraków Handwritten Collection na gości czekają 44 pokoje, restauracja, bar, a także przestrzeń konferencyjno-bankietowa i strefa fitness. Wystrój wnętrz już od progu przenosi podróżnych w klimaty międzywojnia i ówczesnej awangardy artystycznej. Inspiracje stylem art déco napotyka się tu na każdym kroku. Utylitaryzm wzornictwa, geometryczna prostota form i szlachetne materiały wykończeniowe stanowią doskonały balans między tym, co użyteczne, praktyczne, a zarazem kunsztownie wykonane. Od marmurkowych szafek nocnych w pokojach przez ażurowe zdobienia w sali konferencyjnej i restauracji aż po hotelowy bar utrzymany w modernistycznej stylistyce streamline – w The Crown Kraków Handwritten Collection każdy detal zaprojektowano z myślą o tym, by otoczyć gości pięknem, a zarazem zapewnić im nowoczesny komfort, do którego przywykli. – Włożyliśmy całe serce w to przedsięwzięcie i jestem przekonana, że The Crown Kraków Handwritten Collection zachwyci koneserów przybywających do nas z całego świata w celach turystycznych lub biznesowych i ceniących sobie wypoczynek i pracę w dobrze zaprojektowanych, a zarazem pięknych wnętrzach. Stylistyka naszego hotelu wspaniale wpisuje się w klimat jego reprezentacyjnej okolicy, pełnej modernistycznych gmachów, prywatnych kamienic, a także budynków użyteczności publicznej, stworzonych wraz z naszą kamienicą przed 100 laty przez najwybitniejszych polskich architektów, których dzieła były wyrazem nowoczesnych ambicji odrodzonego kraju – powiedziała Agnieszka Dąbrowska Prezes Zarządu PI Apartamenty&Hotele, spółki która będzie zarządzała tym obiektem. The Crown Kraków Handwritten Collection - zabytki Krakowa na wyciągnięcie ręki The Crown Kraków Handwritten Collection oferuje pobyt w jednej z najatrakcyjniejszych części stolicy Małopolski, nieopodal Alej Trzech Wieszczów, przy trakcie wiodącym wprost na Rynek Główny. Stare Miasto, Wawel i Kazimierz, najpopularniejsze pod względem turystycznym części miasta, współtworzące jego wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO historyczne centrum, znajdują się w zasięgu kilkunastominutowego spaceru. Hotel położony jest również w pobliżu gmachów Akademii Górniczo-Hutniczej, Uniwersytetu Jagiellońskiego i innych krakowskich uczelni, a także najważniejszych instytucji kultury w mieście oraz prężnie rozwijających się tu biznesów. Hanwritten Collection - informacje o marce Marka Handwritten Collection została stworzona w 2023 roku, aby zgromadzić pod wspólnych szyldem hotele o wyjątkowych osobowościach odzwierciedlających charakter i ciepło ludzi, którzy je kochają i o nie dbają. Wierząc, że hotele są miejscem, gdzie nawiązywane są prawdziwe kontakty i wzbogacane są autentyczne doświadczenia z podróży, hotelarze z Handwritten Collection zapraszają odwiedzających do cieszenia się tradycyjną gościnnością w nowym wydaniu, choć bez rewolucji. Obiekty Handwritten Collection oddają ducha swoich gospodarzy, odzwierciedlają ich gusta, pasje i wszystkie niuanse ich osobowości. Plany zakładają, że do 2030 roku portfolio Handwritten Collection, która otworzyła już pierwsze obiekty w Australii, Francji i Chinach, zapełni 250 hoteli na całym świecie. Handwritten Collection jest częścią grupy Accor, światowego lidera branży hotelarskiej, który posiada ponad 5400 obiektów w ponad 110 krajach, oraz marką uczestniczącą w ALL – Accor Live Limitless – lifestylowym programie lojalnościowym zapewniającym dostęp do szerokiej gamy nagród, usług i przeżyć.
Marka Swatch wyraża swoją miłość do muzyki, uczestnicząc w trzech międzynarodowych festiwalach
Tego lata, Swatch dzieli pozytywne wibracje z uczestnikami festiwali Primavera Sound Barcelona, Openair Frauenfeld oraz Waterbomb Seoul.
Od samego początku Swatch pielęgnował pozytywne emocje i radość życia. Czy można dać temu wyraz lepiej niż przez muzykę? Obok sztuki i sportu, muzyka należy do wielkich pasji Swatch, zatem goście trzech festiwali muzycznych odbywających się w trzech różnych krajach mogli zanurzyć się w dobrych wibracjach. Swatch towarzyszył im podczas koncertów muzyki pop na Primavera Sound Barcelona w Hiszpanii, tańców do ulubionych hitów K-popu na Waterbomb Festival Seul w Korei Południowej i hip-hopowego imprezowania na Openair Frauenfeld w Szwajcarii. W Barcelonie i Seulu Swatch miał zaszczyt być jedyną szwajcarską marką obecną na festiwalach. Cieszący się w ubiegłym roku wielkim powodzeniem Swatch Flower Power House został ponownie rozstawiony podczas trwania wszystkich trzech festiwali, zapewniając znakomite tło dla szalonych zaślubin na niby! Uczestnicy festiwalu mogli uczcić wydarzenia muzyczne i stanąć na ślubnym kobiercu ze swoją festiwalową sympatią, a wszystko to w Swatch Flower Power House. To doskonałe dopełnienie niezapomnianej muzycznej imprezy! #SwatchLovesMusic Marka Swatch była obecna na tegorocznych festiwalach Primavera Sound Barcelona w dniach 1–4 czerwca 2023, Waterbomb Festival Seul 23–25 czerwca i Openair Frauenfeld 6–8 lipca.
„Love Story Called Life”. Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak wydali komiks o prawach LGBTQI+ w Polsce [WYWIAD]
„W naszym codziennym życiu walczymy o równe prawa oraz traktowanie osób ze środowiska LGBTQI+. Jeśli ktoś uzna nas za aktywistów, to będzie nam bardzo miło”, mówią Jacek Jelonek i Oliwer Kubiak, współautorzy komiksu „Love Story Called Life”.
Od „Prince Charming” po „Taniec z Gwiazdami”, Jacek Jelonek wskoczył na głębokie wody najbardziej mainstreamowej telewizji, wcielając się w niej w rolę wielkiego różowego słonia - wyoutowanego geja. To zadziwiające, ale w całej 18-letniej historii „Tańca z Gwiazdami” nie było przed nim ani jednej osoby, która przyznała się do swojej nieheteronormatywności. Z kolei przed „Princem” nie istniał ani jeden program traktujący o społeczności LGBTQI+. Czy homoseksualizm to w Polsce temat tabu? Podejrzewamy, że tak. A zakażenie HIV, sex working, kryzys bezdomności wśród nastolatków albo kradzież tożsamości w mediach społecznościowych? Niestety, chyba tym bardziej. Na fali popularności po występie w "TzG", Jacek Jelonek, we współpracy z partnerem Oliwerem Kubiakiem i mecenas Magdaleną Niewelt, przygląda się tym problemom w komiksie „Love Story Called Life”. Wydawnictwo, wydane pod patronatem Kampanii Przeciw Homofobii, w oparciu o 18 scenek prezentuje porady prawne dla społeczności LGBTQI+. Sytuacje są przeróżne, ale życiowe – od molestowania i prawa do odmowy zeznań aż po rozliczenie związku, założenie spółki i dziedziczenie ustawowe i testamentowe. Powstaje pierwszy w Polsce reality show z udziałem par LGBT. „Walka o miłość i wielkie pieniądze, na rajskiej wyspie” Wygląda na to, że randkowy program „Prince Charming Polska” z Jackiem Jelonkiem przetarł szlaki kolejnym produkcjom telewizyjnym o tematyce LGBT. Oto wszystko, co wiemy o pierwszym w Polsce reality show, w którym wezmą pary o różnej orientacji seksualnej. Na chwilę przed premierą komiksu rozmawiamy z Jackiem Jelonkiem, Oliwerem Kubiakiem i Magdaleną Niewelt o sile telewizji, pink washingu i aktywizmie w social mediach. Arek Zagata / GLAMOUR: Jacku, twój program „Prince Charming” to pierwszy – i nadal jedyny – polski reality show o osobach nieheteronormatywnych. Dalej: jesteś pierwszym wyoutowanym gejem w „Tańcu z Gwiazdami”. Opowiedz o tych projektach. Jacek Jelonek: Oba programy okazały się ogromnym sukcesem. „Prince Charming”, bo pokazał chłopaków z różnych środowisk. W dodatku z problemami, które bardzo rzadko dotykają osoby heteronormatywne: bezdomnością, odrzuceniem przez rodziny, gnębieniem, i różnymi innymi kryzysami. Ich szczere historie trafiły do serc widzów. A „Taniec z Gwiazdami”? Bo to głosy publiczności doprowadziły nas, pierwszą jednopłciową parę, do finału! Jaki z tego wniosek -- że Polacy nie są aż tak homofobiczni, jak się utarło. Udział w programach nauczył mnie, by iść dalej. Jeśli ma to pomóc komuś poczuć się lepiej w swojej skórze, bo koleś z TV otwarcie mówi, że jest gejem, że ma partnera, że jest zakochany i pokazywać to u siebie na socialch i w największych stacjach telewizyjnych w Polsce to naprawdę jest to warte wszystkiego. To ważna lekcja. A jak was ona doprowadziła do pomysłu „Love Story Called Life”? JJ: Po zakończeniu Prince Charming i powstał pomysł podcastu, który poruszałby trudne kwestie związane ze zdrowiem osób LGBTQ+. Chciałem rozmawiać o HIV, sex workingu, pomysłów było wiele i dokładnie rok temu nagrałem już nawet pierwszy odcinek, z prezydentem Rafałem Trzaskowskim. Po TzG projekt ten schowałem do szuflady, cały czas szukając nowych możliwości, by jakoś przysłużyć się społeczności i wykorzystać głos, który niejako został mi dany. Oliwer Kubiak: Pomysł narodził się spontanicznie podczas jednego z naszych spotkań z Magdą. Siedząc wspólnie przy kolacji, rozmowa zeszła na kwestie prawne. W trakcie rozmowy okazało się, że nie wiedzieliśmy o jednym ze swoich praw. Doszliśmy do wniosku, że skoro my nie wiemy (a uważamy się za osoby świadome), to ile innych osób musi o takich podstawowych kwestiach nie wiedzieć. I tak narodził się pomysł na „Love Story Called Life”. Prawo w kontekście LGBTQI+ to temat szeroki jak ocean. Jak wybieraliście kazusy, które komiks porusza? JJ: Ja chciałem, żeby nasza publikacja była gotowym rozwiązaniem, by każda osoba, która weźmie go do ręki dostała wszystko na srebrnej tacy! Magda uświadomiła nas, że każda sprawa i każdy problem jest zupełnie inny i nie możemy dać „gotowca”. Dlatego nasz komiks traktujemy jako drogowskaz. Po pierwsze ma uświadamiać o podstawach prawnych w każdej z historii, ale i podpowie, co zrobić, gdzie się udać i jakie pismo napisać. Poznawszy podstawę, łatwiej będzie nam zadać właściwe pytania adwokatowi. Które z tematów znasz z autopsji? JJ: Jak tylko światło dzienne ujrzała informacja, że mam być „Księciem”, w internecie wybuchła burza. Ilość wyssanych z palca historii była naprawdę przytłaczająca. Że jestem escortem, że jestem zarażony wirsuem HIV i wiele, wiele innych. Zdałem sobie sprawę, że nie jestem w tym sam. Większość ludzi dalej uważa, że w internecie jest się anonimowym – nic bardziej mylnego. A który uważasz za najważniejszy? JJ: Narażenie na zakażenie. Dla mnie kwestie zdrowia są bardzo ważne i wiele godzin poświęciłem na to, by edukować sam siebie. Młodzi nie wiedzą, co to jest PrEP (profilatyka przedekspozycyjna zakażenia HIV – dop. red.), albo że w Polsce trwają badania kliniczne nad szczepionką przeciwko HIV (miałem nawet brać w nich udział, ale plany zawodowe pokrzyżowały mi plany). Młodzi nie wiedzą, że umyślne zarażenie kogoś chorobami zakaźnymi jest karalne. Komiks to fajna, ale rzadko spotykana forma. Skąd taki pomysł? JJ: Wychowałem się z komiksami i dobrze pamiętam, jaką frajdę sprawiało mi ich czytanie. Od bardzo długiego czasu obserwuję rysowników i storyboardzistów na Instaramie i potrafię godzinami przeglądać ich prace -- wpadam w rabbit hole i znikam! Formę rysunkową zawsze uważałem za bardzo lekką i przystępną i w zasadzie wszystko, co jest narysowane, wygląda lepiej. Sam jestem po architekturze krajobrazu i fajny rysunek zawsze przykuwał moją uwagę OK: Uznaliśmy, że komiks jest bardzo przystępną i lekką formą przekazu. Dlatego trochę zbalansuje skomplikowane kwestie prawne. Poza tym, kto nie chciałby zostać bohaterem komiksu? Nasze postacie stworzone przez Tysirr są genialne! Komiks wychodzi z początkiem czerwca, czyli miesiąca dumy. Przez cały miesiąc w branży marketingowej roi się od kampanii, którymi marki chcą pokazać, że są sojusznikami LGBTQI+. Jak wyłapać wśród nich pink washing? OK: Niestety problem pink washingu jest dosyć powszechny. Jako influencerzy, mamy pewną odpowiedzialność. Patrzymy, żeby promowane przez nas rzeczy miały nie tylko tęczę na produkcie, ale i realnie wspierały społeczność, także finansowo. Zanim zdecydujemy się na jakąkolwiek współpracę związaną z Pride Month, weryfikujemy czy dana firma rzeczywiście wspiera środowisko LGBTQ+ przez cały rok. Jeśli chodzi o udaną kampanię, to na pewno wiązałaby się z jakąś formą wsparcia dla którejś z organizacji walczących o lepszą sytuację osób LGBTQ+, oraz tym, że niosłaby ze sobą edukujące treści, mówiące np. o języku inkluzywnym. Andrzej Piaseczny o życiu z partnerem na wsi: „Chodzimy na zakupy, jesteśmy widoczni, mojego partnera się rozpoznaje i to nie wywołuje emocji” Wokalista Andrzej Piaseczny w ostatnim wywiadzie otworzył się na temat swojej relacji i stosunku do ślubów par jednopłciowych. Wy wspieracie, bo część dochodów, a dokładnie 8%, ze sprzedaży „Love Story Called Life” trafi do Kampanii Przeciw Homofobii. To również wasi patroni. Dlaczego wasz wybór padł akurat na tę organizację? OK: Kampania Przeciw Homofobii w ciągu 21 lat działania przyczyniła się w bardzo dużym stopniu do poprawienia sytuacji osób LGBTQ+ w Polsce. Nasza współpraca z KPH przy tym projekcie tworzy pełne koło – Kampania sprawdzała pod kątem języka inkluzywnego program „Prince Charming”. O to samo poprosiliśmy organizację względem tekstu naszego komiksu. JJ: To ja może powiem skąd 8%… Otóż chcieliśmy zrobić fajna klamrę, która zepnie nasz projekt z tym co było. Pierwsza flaga LGBT stworzona Gilberta Bakera w 1978 miała właśnie 8 kolorów. Pomyśleliśmy, że to będzie symboliczny gest z nawiązaniem do przeszłości, która tak naprawdę jest przyszłością. Magdalena Niewelt: Chcieliśmyby w komiksie zastosowano język inkluzywny. Nie jest to proste, bo musieliśmy korzystać z definicji ustawowych. Jednak dzięki pomocy Kampanii Przeciw Homofobii udało się to połączyć. Mamy nadzieję, że ułatwi to odbiór treści komiksu. Czym jest dla was aktywizm? OK i JJ: Nie nazwalibyśmy się aktywistami, niestety wiele osób już określa się tym słowem, nie mając z aktywizmem zbyt wiele wspólnego. Daleko nam do Barta Staszewskiego, którego można nazwać aktywista pełną gębą i którego podziwiamy za determinację i upór i pokłady cierpliwości i siły by walczyć z systemem. My staramy się pokazywać codzienność, normalność i nasze nudne życie J Wiele osób zmienia przez to percepcję związku dwóch chłopaków. Wydaje nam się, że właśnie przez taką codzienność, udaje nam się dotrzeć do większego grona osób nie tylko młodych, ale także tych starszych, którzy cenią sobie takie wartości jak związek, miłość i te „nudne” życie w związku. Jeśli ktoś uzna nas za aktywistów, to będzie nam bardzo miło J W naszym codziennym życiu walczymy na pewno o równe prawa oraz traktowanie osób ze środowiska LGBTQ+, mamy nadzieje że „Love Story Called Life” będzie małym krokiem właśnie w stronę równości. Jakie są wasze nadzieje na przyszłość? OK i JJ: Nadzieje są duże. Liczymy, że w Polsce pojawi się równość małżeńska a osoby LGBTQ+ przestaną być uznawane przez niektóre środowiska polityczne za ideologię. Liczymy po prostu na równe traktowanie. Komiks „Love Story Called Life” jest dostępny w formie fizycznej i cyfrowej. 8% wpływów ze sprzedaży komiksu zostanie przekazane na rzecz Kampanii Przeciw Homofobii.
Ten hotel to prawdziwa perełka designu i powód żeby odwiedzić Tallin! Łączy w sobie tradycyjny hotel, Airbnb i przestrzeń coworkingową
Oru Hub Hotel Tallinn – Handwritten Collection wyróżnia się doskonałą lokalizacją, unikalnym wystrojem wnętrz i świeżym podejściem do gościnności.
W tym artykule: Eat, work and play - nowa koncepcja hotelu Handwritten Collection - nowa marka spod szyldu prestiżowej firmy Accor Hotel Oru Hub Hotel Tallinn - Handwritten Collection -- jedyny w swoim rodzaju jak charakter pisma Tallin - stolica innowacji i cyfrowych wynalazków Eat, work and play - nowa koncepcja hotelu Pierwszy hotel Handwritten Collection w Tallinie opiera się na koncepcie „eat, work and play” opracowanym i zrealizowanym we współpracy z renomowaną estońską agencją projektową Velvet i studiem architektury wnętrz Aeris. Czterogwiazdkowy obiekt oferuje 55 komfortowych, nowoczesnych i pięknie zaprojektowanych pokoi. Goście mają również dostęp do wyjątkowego hubu na parterze, gdzie mogą pracować, spotykać się lub po prostu odpocząć. Dodatkowo w hotelu czekają na nich Oru Bistro, sale konferencyjne, przestrzeń warsztatowa i sala do jogi. Estoński hotel posiada już na swoim koncie wiele nagród za wzornictwo, w tym coroczną nagrodę Estońskiego Stowarzyszenia Architektów Wnętrz, a także znalazł się w pierwszej trójce w kategorii najlepiej zrealizowanych projektów w konkursie estońskiego Funduszu Rozwoju Przedsiębiorczości (Entrepreneurship Development Foundation). Handwritten Collection - nowa marka spod szyldu prestiżowej firmy Accor Nowy hotel to pierwszy w Europie Wschodniej obiekt należący do Handwritten Collection, kolekcji hoteli o wyjątkowym charakterze stworzonej w tym roku przez Accor, wiodącą grupę hotelową na świecie. Niezapomniane doświadczenia z pobytu w hotelach tej marki gwarantuje indywidualny charakter każdego z obiektów bezpośrednio powiązany z osobowością i charakterem prowadzących je hotelarzy. Znany dotychczas jako Oru Hub Hotel i położony przy ulicy Narva w Tallinnie, jest jednym z pierwszych hoteli hybrydowych w Estonii. Po gruntownym remoncie w 2020 roku został ponownie otwarty w ramach zupełnie nowego konceptu będącego połączeniem hotelu, Airbnb i przestrzeni coworkingowej. Wraz z ogłoszeniem nowej marki, Accor zapowiedział dołączenie hotelu do nowej kolekcji, a 1 czerwca Oru Hub Hotel Tallinn – Handwritten Collection przyjął pierwszych gości podczas uroczystego otwarcia. – Dołączenie do marki Handwritten Collection to dla nas ważny krok. W ciągu ostatnich kilku lat dużo zainwestowaliśmy w rozwój naszego hotelu i wierzymy, że Oru Hub Hotel Tallinn – Handwritten Collection przyciągnie odwiedzających dzięki doskonałej lokalizacji i niepowtarzalnemu designowi. Zmiana szyldu wiąże się z wprowadzeniem innowacji do projektu naszego budynku i jego wnętrz. Dotychczas byliśmy czterogwiazdkowym hotelem ze średniej półki, dziś w naszym wystroju design wznosi się na ponadprzeciętny poziom – powiedziała Kristel Mäenurm, General Manager Oru Hub Hotel Tallinn – Handwritten Collection. Hotel Oru Hub Hotel Tallinn - Handwritten Collection -- jedyny w swoim rodzaju jak charakter pisma Podobnie jak odręcznie napisana notatka, każdy hotel z Handwritten Collection odzwierciedla charakter i osobowość ich gospodarzy, dzięki czemu żaden z obiektów nie jest taki sam. Swoją wyjątkowość Oru Hub Hotel Tallinn – Handwritten Collection zawdzięcza pracy najlepszych estońskich projektantów zainspirowanych pamiątkami z podróży: zdjęciami, książkami, smakami i historiami. Ideą, jaka przyświeca hotelowi jest przekonanie, że podróże poszerzają horyzonty, edukują, inspirują i dostarczają niezapomnianych przeżyć. Tę filozofię widać na każdym kroku podczas pobytu w hotelu: od fotografii i książek w wielu językach zgromadzonych z podróży na 1. piętrze poprzez menu Oru Bistro z daniami z podróżniczych inspiracji. W lobby znajduje się kolekcja pocztówek ze znaczkami oraz skrzynka pocztowa, w której każdy gość może przesłać swoim bliskim wspomnienia z podróży. Zdjęcia na pocztówkach są osobiście wykonane przez właściciela hotelu. Oru Hub Hotel Tallinn – Handwritten Collection znajduje się w pobliżu centrum miasta i zapewnia łatwy dostęp do środków transportu publicznego, co czyni go atrakcyjnym dla zarówno klientów biznesowych, jak i turystów. Centralna oraz zabytkowa część Tallinna znajdują się w odległości 5–10 minut jazdy samochodem lub autobusem, a port morski i lotnisko oddalone są o około 12 minut. Ponadto hotel sąsiaduje z Lauluväljak, najważniejszą sceną plenerową w mieście. Tallin - stolica innowacji i cyfrowych wynalazków Oczywiście, zachęcamy do wyjścia z hotelu, zwłaszcza że Tallinn jest kulturalnym, gospodarczym i przemysłowym centrum Estonii, które wita turystów z otwartymi ramionami. Średniowieczne Stare Miasto to jego najstarsza dzielnica, wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Estonia jest znana ze swojej innowacyjności, cyfrowych wynalazków i ma więcej startupów niż Dolina Krzemowa. Nie brakuje tu zarazem zabytków, a cały kraj zachwyca również pięknem rodzimych tradycji kulturalnych i bujnej przyrody. Zapowiadane otwarcia hoteli w Estonii to nie jedyne inwestycje, które ruszą zgodnie z marką Handwritten Collection. Jeszcze tego lata otworzy się pierwszy hotel zgodny z tą koncepcją w Polsce -- w Krakowie.
Czerwone flagi greenwashingu. Te 5 pojęć najczęściej wykorzystują producenci ubrań, aby wydawać się eko
Skoro klienci chcą eko rozwiązań, moda je dostarcza. Niestety często tylko w formie sprytnego marketingu. Niejasne, fachowo brzmiące terminu sprawiają, że ubrania tylko wydają się dobre dla środowiska. Oto co oznaczają najpopularniejsze z nich.
W tym artykule: Zrównoważoność Zero waste Organiczność Neutralność emisyjna Biodegradowalność Zrównoważoność Zrównoważoność to chyba najbardziej nadużywane eko-pojęcie. Czym tak właściwie jest? „Zrównoważony rozwój (…) polega na znajdowaniu takich rozwiązań (…), które pozwalają na aktywne włączenie w procesy rozwojowe wszystkich grup społecznych [w zakresie] poszanowania środowiska, postępu społecznego i wzrostu gospodarczego”, pisze Ministerstwo Rozwoju i Technologii. Czyli w skrócie rozwój gospodarczy na takim poziomie, na jaki pozwala nasz obecny rozwój cywilizacyjny. Aby poprowadzić w taki sposób biznes, niezbędne jest podejście holistyczne, czyli wdrożenie praktyk środowiskowych w każdy aspekt biznesu. LEDy i krany oszczędzające wodę to dobry początek, ale nie sprawią, że firma staje się zrównoważona. Przeważająca większość „zrównoważonych” marek w obrębie branży mody powinno się nazywać po imieniu: mniej szkodliwe. Zero waste Słowem wstępu, choć mianem “zero waste” często określa się filozofię marki lub model biznesowy, to jeśli pozna się faktyczną definicję tego pojęcia, nie ma to najmniejszego sensu. Zero waste to gospodarka skupiona wokół oszczędzania wody poprzez zmiany cyklów życia zasobów, np. przez ich recykling i upcykling. Moda, która co rusz wypuszcza nowe ciuchy nie może być zero waste. Kiedy mówi, że jest, najczęściej chodzi o taką konstrukcję wykrojów, w której powstaje jak najmniej skrawków materiału. Kadr z kampanii kolekcji H&M Innovation Re-Enchantment Design Story, w której wykorzystano wyłącznie cekiny, dżety i koraliki z recyklingu. / fot. mat. prasowe H&M Organiczność Błędna praktyka w branży jest taka, że „organiczne” jest każde włókno naturalne, czyli bawełna, len i konopie. To fałszywe wykorzystanie tego słowa. Kiedy używa się go zgodnie z przeznaczeniem, oznacza ono, że w ubraniu nie ma żadnych pestycydów, herbicydów, defoliantów, genetycznie modyfikowanych organizmów, sztucznych barwników i materiałów ropopochodnych. W tym obszarze certyfikaty takie jak Global Organic Textile Standard powinny ujednolicić sprawę. Ale z certyfikatami są inne problemy: aby naprawdę móc nazwać produkt „organicznym” marka wiedzieć gdzie dokładnie jej bawełna, konopie czy len zostały wyhodowane. Neutralność emisyjna Aby stać się „neutralna emisyjnie”, firma musi zabierać z atmosfery tyle dwutlenku węgla, ile sama go emituje. Dana Thomas, European sustainability editor w Vogue UK, zwraca uwagę na różnicę pomiędzy firmami, które robią to poza własnymi łańcuchami dostaw – poprzez offsety i kredyty węglowe (np. zasadzę x drzew żeby zrekompensować x ton emisji) – i tymi, które faktycznie budują lepszą infrastrukturę w celu zredukowania emisji w ramach własnych struktur. „Firmy chowają się za neutralnością emisyjną i wirtualnymi liczbami. W rocznych raportach robią dobre wrażenie, ponieważ stosują offsety węglowe”, powiedziała. „Offesty nie oznaczają, że jest się neutralnym, bądź ujemnym emisyjnie. Musicie namacalnie zmniejszyć swoje emisje. A nie wciąż zanieczyszczając, posprzątać coś innego, gdzieś indziej”. Biodegradowalność Termin „biodegradowalny” najczęściej oznacza, że produkt rozłoży się na mniejsze kawałki zamiast zapychać wysypiska. Choć istnieją przesłanki o innowacjach w obrębie biodegradowalnych włókien sztucznych, generalnie materiały takie jak poliester i nylon rozkładają się setki lat. Z kolei włókna naturalne, takie jak bawełna, len, jedwab i konopie mają rozkładać się znacznie szybciej. Rzeczywistość nie jest jednak taka prosta. Nawet naturalny materiał, po tym jak zostanie on zabarwiony, potraktowany chemicznie, wymieszany z innymi włóknami i przejdzie wszystkie etapy produkcji, zupełnie traci swoją biodegradowalność. Co więcej, rozkład nawet czystych materiałów wymaga spełnienia pewnych warunków, o które ciężko na pierwszym lepszym wysypisku. Nierzadko mowa o bardzo wysokich temperaturach czy wilgotności. A te materiały, które barwiono lub traktowano chemicznie mogą i tak zostawić toksyczne osady. Na ten moment nie ma wymogów (z wyjątkiem Francji), które ubranie musi spełnić, aby producent mógł opisać go słowem „biodegradowalny”. Zamiast tego, szukaj materiałów „kompostowalnych”, przy których poprzeczkę postawiono znacznie wyżej. Tekst pierwotnie ukazał się w magazynie GLAMOUR (06/2023)
Cichy luksus? Głośny sprzeciw [FELIETON]
Od dobrych paru tygodni internet próbuje mnie przekonać żebym przebierał się za bogacza. Z całym szacunkiem, ja nie skorzystam.
Czytam komentarze na TikToku na temat sweterka. Ot, zwykły golf w kremowym kolorze, z fajnej, mięsistej wełny, nie zwrócilibyście na niego uwagi na ulicy. Ładny. Mimo tego, ludzie „mają obsesję”, „podziwiają tę modę” i uważają, że to „absolutny slay”. Być może komentarze tłumaczy odrobinkę fakt, że golf jest w całości z kaszmiru, osobą w sweterku jest Gwyneth Paltrow, a sam niepozorny ciuszek robi włoski dom mody Loro Piana i sprzedaje go za 5 tysięcy. „Dlaczego wszyscy robią publikacje na temat jej białego półgolfu?”, ktoś pyta. Ano dlatego, że Loro Piana zapłaciła Gwyneth za założenie sweterka, a potem zapłaciła modnym czasopismom żeby o niej napisały. I tak, w bardzo dużym uproszczeniu, narodził się stealth wealth czy też dyskretny luksus czy też billionaire chic. Stealth wealth to ciuchy, które noszą obrzydliwie bogaci – najlepsze wełny w granatach i szarościach, za duże płaszcze, za małe torebki, biele, które oślepiają, camele, które uziemiają, kolory, które szepczą ‘gust’. Za logo robią tu szyfry: sprytny mały szewek przy rąbku, trójkątne szlufki. Wśród tych wełen merynosów i bladych zamszy kryje się życie, w którym niewłaściwy kształt kołnierza może zdemaskować uzurpatora, oszusta. Piszące o modzie media od lat reklamują te ciuchy dla nas, zwyklaków, którzy lubią modę, chcą mieć fajne ficiki i, najzwyczajniej w świecie, czują się fajnie, jak się fajnie ubiorą. Każda z tych reklam też była oszustwem: fałszywą obietnicą, że jeśli za mdły sweter zapłacimy tyle, ile kosztuje auto, uzyskamy dostęp do świata, w którym nas nie chcą. Top hity w trendzie billionaire chic, moim skromnym zdaniem, to te więcej mówiące o fortunach, które za nie zapłaciły, niż o noszących je osobach. Tak jak zamszowe ciapcie od JW Andersona, w których Akshata Murty, jedna z najbogatszych kobiet Anglii i żona premiera Rishi’ego Sunaka, odwiozła córki do szkoły. Murty niedługo przedtem otrzymała doroczną dywidendę w wysokości ponad 11 milionów funtów od indyjskiej firmy, która wciąż nie wyszła z Rosji. Tak jak wielki skórzany kożuch, wystylizowany w nudny, beżowy sposób, od należącej do polskiej WAG Sary Boruc marki The Mannei za 16 tysięcy, w którym fotkę wrzuciła Lena "caryca Putina" Perminowa (sprawę nagłośnił dziennikarz Michał Zaczyński). I tak samo jak kusy beżowy komplecik od Magdy Butrym, którym na Instagramie zachwycała się również rzeczona caryca. Lena jest mężem rosyjskiego miliardera i eks-KGBowca Aleksandra Lebiediewa, od ponad roku na czele listy objętych sankcjami w Kanadzie. Firma Magda Butrym odcięła się od tematu, pisząc, że ciuszki nie zostały Perminowej sprezentowane. Żeby nie było, nie oceniam tych firm: one nie mają wpływu na to, w czyje ręce wpadną ich fatałaszki. Ale to, kto po nie sięga, samo w sobie sporo o nich mówi. Bo dyskretność "cichego luksusu", ta cała jego mdłość, działa jak peleryna-niewidka. Bogacze mogą w niej przechodzić przez ściany podatków, wojen i moralności. Albo wejść niezauważeni do pomieszczeń, w których zapadają najważniejsze decyzje. „Cichy luksus” jest bezbarwny, anemiczny, nudny. Mówi o kasie, a nie guście. O strachu, nie radości. Dlaczego my mielibyśmy go kupować – co nam z tych ciuchów, skoro nie dadzą nam żadnej siły? Kto obejrzał „Sukcesję” ten wie, że bogactwo to nuda, panika, brak zaufania, wstydu, zezwierzęcenie. Ci ludzie niszczą nam życie. Czemu mielibyśmy się za nich przebierać? Co to za perwersja? Przez ostatnie dwa lata 1% najbogatszych zarobiło dwa razy tyle, co reszta całego świata. Daliśmy się oszukać, że jeśli kupimy ich bluzę, wpuszczą nas do swojego klubu. A prawda jest taka, że noszenie „cichego luksusu” jest, jak genialnie przyrównała dziennikarka Guardiana, Eva Wiseman, podobne do noszenia t-shirtu zespołu. Tylko że t-shirt kosztuje tyle, co miesięczny czynsz, muzycy to najgorsi ludzie na świecie, a ich twórczość to nagranie tego, jak się z nas śmieją. Z całym szacunkiem, ale ja nie skorzystam. Tekst pierwotnie ukazał się w magazynie GLAMOUR (06/2023)
Jeśli moda nie podejdzie do ekologii na serio, stanie się obciachowa. A to najgorsze, co może ją spotkać [FELIETON]
Wybiła godzina rozstrzygnięcia. Jeśli moda nie podejdzie do ekologii na serio, stanie się najgorsze, co może ją spotkać: będzie obciachowa.
Jeszcze nie tak dawno pierwszy rząd pokazów mody można było traktować jak papierek lakmusowy kultury popularnej, kina czy nawet polityki. Teraz hasło „moda” prędzej kojarzy się z wszystkim tym, co jest nie tak z dzisiejszym światem – od szkodliwych dla środowiska emisji i pogłębiania nierówności społecznych po materializm, wyzysk i forsowanie nieosiągalnych standardów urody. Jasne, moda to nie jedyna gałąź przemysłu, która zanieczyszcza środowisko albo budzi moralne wątpliwości. Ale nie sposób zaprzeczyć, że niemal wszystkie problemy współczesnego świata mają w niej wspólny mianownik. Moda musi odszukać głos sumienia nie tylko z powodów etycznych, lecz także biznesowych – klienci dosłownie tego wymagają. Latem 2021 roku z powodu fali rekordowych upałów w USA i Kanadzie zmarło prawie 100 osób. Jak uzasadnić zużywanie 2700 litrów wody na jeden T-shirt, podczas gdy coraz częstsze są susze? Jako ciekawostka – LVMH, największy koncern luksusowy na świecie, zdradził, że emisje dwutlenku węgla z produkcji odzieży (w tym ich własnej) stanowią ryzyko dla jego biznesu alkoholowego. Za 25 lat nie będziemy już mogli wytwarzać szampana w Szampanii – napisał sam syn prezesa, Antoine Arnault, na łamach dziennika „WWD”. Zrównoważony rozwój w modzie to temat, o którym dyskutuje się niezmiennie od lat – a działania, które marki próbują wcielać (z różnym skutkiem), nadal wydają się nieadekwatne. Co się zatem zmieniło? Nasze podejście do samej mody. Najbardziej wpływowe postacie z branży zdały sobie sprawę, że to, czym się zajmują, stało się poniekąd obciachowe. Dla przykładu, „The Guardian” pisze o exodusie redaktorek z wpływowych czasopism modowych – do Netflixa przeszły ostatnio panie z „Allure” i „Them”, z kolei szeregi TikToka zasiliła Vanessa Craft z kanadyjskiego „Elle”. To nie tylko kwestia kasy – praca w Dolinie Krzemowej po prostu nie jest obarczona poczuciem żenady. Świat mody od lat miga się od krytyki, odwołując się do naszej potrzeby eskapizmu. Mało przekonujący argument, zwłaszcza że na szali leży przyszłość ludzkości i planety. Pandemia i katastrofa klimatyczna udowadniają, że istnieją zagrożenia, przed którymi nie ochronią nas nawet pieniądze i luksusy. Fantazja świata mody o pięknej kobiecie w sukni na egzotycznej plaży nie zostanie teraz entuzjastycznie przyjęta. Ten rodzaj doskonałości po prostu już nie istnieje – powiedział projektant Roland Mouret. Chowanie się przed rzeczywistością w krainie fantazji nie jest cool w świecie, w którym cool są zaangażowanie i aktywizm. Dla przykładu, Billie Eilish na Gali Met w 2021 roku wcieliła się w fantazję kobiecości à la Marilyn Monroe w baśniowej jedwabnej kreacji od Oscara de la Renty. Jednak w zamian za wybór jego sukni na ten wieczór Eilish wymogła na projektancie, by zrezygnował ze zwierzęcych futer we wszystkich następnych kolekcjach. Myślę, że się nie pomylę, jeśli napiszę, że o tego typu rzeczach marzą dziś nastolatki – nie o kreacjach i plażach. Produkując zbyt wiele ubrań, branża mody, owszem, zatruwa środowisko, ale strzela sobie także w kolano. Kiedyś śledziliśmy pokazy, interesowaliśmy się trendami i chcieliśmy nosić ciuchy, które były na czasie. Ale po 20 latach szybkiej mody z sieciówek i jeszcze szybszych trendów z Instagrama świat nabrał dla mody pogardy. Zatem, modo, przestań, proszę, zalewać planetę tanim badziewiem, a być może przestaniesz być obciachowa. Tekst ukazał się pierwotnie w magazynie GLAMOUR (listopad 22)
Kolekcje Pride: marki wypuszczają tęczowe ciuchy, żeby uczcić społeczność LGBTQ+. Na ile pomagają one zmarginalizowanym grupom społecznym?
Czerwiec to Miesiąc Dumy. Z tego, że możemy być, kim chcemy, i że nie musimy się z tym przed nikim ukrywać. Aby to uczcić, marki od Michaela Korsa po Levi's czy H&M wypuszczają specjalne tęczowe linie. Na ile kolekcje pride pomagają zmarginalizowanym grupom społecznym?
W tym artykule: Akcja reprezentacja Tęczowe złotówki Powody do dumy Miesiąc Dumy to czas, w którym społeczność LGBTQ+ wychodzi z ukrycia. Odbywają się parady, festiwale i liczne oświadczenia. Zwracają naszą uwagę na to, co udało się osiągnąć, ale i przypominają o zmianach, o które wciąż należy walczyć. Od paru lat do celebracji przyłączają się marki ze wszystkich branż, wypuszczając produkty opatrzone tęczą czy wspierającymi hasłami. Przodują w tym te modowe. W 2018 roku kolekcje Pride w Polsce promowali m.in.: Levi’s, H&M, Converse, Adidas, Nike, Under Armour czy Calvin Klein. W 2019 roku do ich grona dołączył Michael Kors. Pride to celebracja mojego prawdziwego «ja» – powiedział projektant. – Moja kolekcja to radosne ubrania na wspólne świętowanie. Tęczowe kolekcje normalizują temat – tęczę, queerowość. Dzięki temu znacznie łatwiej o bezpieczeństwo – Julia Maciocha, prezeska Fundacji "Wolontariat Równości Akcja reprezentacja Mowa-trawa, która usprawiedliwia marketingowy pragmatyzm? Być może. Społeczność LGBTQ+ wydaje rocznie 3,5 bln zł na usługi, jedzenie, elektronikę – i oczywiście ubrania. Z ekonomicznego punktu widzenia wsparcie się opłaca. Tylko co ma z tego sama społeczność? Julia Maciocha, prezeska Fundacji „Wolontariat Równości” (organizatora Parady Równości), uważa, że całkiem sporo. „Tęczowe kolekcje normalizują temat – tęczę, queerowość. Dzięki temu znacznie łatwiej o bezpieczeństwo”. Spacer po ulicy w tęczowych skarpetkach wywoła mniej agresji, jeśli miasto przez cały czerwiec będzie obwieszone tęczowymi billboardami. Co jeszcze? Poczucie reprezentacji. Kolekcje powinny projektować osoby LGBTQ+, a ich produkcja powinna odbywać się w krajach, w których nie łamie się praw LGBTQ+. Julia zaznacza, że do kampanii należy faktycznie angażować osoby LGBTQ+, a same zdjęcia powinny zawierać akcenty nieheteronormatywne – takie jak pary jednopłciowe i osoby niebinarne. Warto też wspomnieć o różnorodności. Jeśli kolekcja powstała na cześć tolerancji, musi być pokazana na ludziach o różnych rozmiarach, kolorach skóry i stopniach sprawności. W końcu tęcza ma wiele kolorów. Tęczowe złotówki Niestety, to raczej pobożne życzenia. Tak jak w przypadku polityków, którzy pojawiają się na Paradzie Równości celem zdobycia tęczowego elektoratu, niektóre z marek wykorzystują tęczowe kolekcje, żeby zatrzeć złe wrażenie po seksistowskich, homofobicznych czy transfobicznych działaniach ich przedstawicieli. Zdarza się, że marki traktują je jako łatwy sposób na zysk i pochlebne publikacje w prasie – ale nie towarzyszą im żadne działania za kulisami. Jak sytuacja wygląda w Polsce? Do tej pory Parady nie wspierała żadna marka odzieżowa – mówi Julia. To spore rozczarowanie. szczególnie że tęczowe kolekcje wypuściła cała masa zagranicznych brandów dostępnych nad Wisłą. W końcu sukces najlepszych linii Pride nie leży w samych produktach. Na przykład Levi’s od 1982 roku oddał 270 mln zł organizacjom LGBTQ+, a 100% wpływów z tegorocznej kolekcji Pride przekaże na cele charytatywne. Czasami zwykła nakładka na Facebook czy zdjęcie na Instagramie wystarczą, żeby zwiększyć świadomość i dać sygnał swoim nieheteronormatywnym znajomym – jestem tu, akceptuję was. Ale przede wszystkim wsparcie chociaż drobną kwotą lokalnego wydarzenia – one są tworzone wolontariacko przez osoby, które wierzą, że nasz kraj może być lepszy i bardziej otwarty – Julia Maciocha, prezeska Fundacji "Wolontariat Równości Powody do dumy Takie działania powinny stać się regułą wśród brandów liczących na tęczowe złotówki. Zakup T-shirtu czy sneakersów z tęczowej kolekcji to fajna sprawa – ale niestety, to nie zawsze realnie wspomaga społeczność. Zamiast tego Julia proponuje małe kroki. Czasami zwykła nakładka na Facebook czy zdjęcie na Instagramie wystarczą, żeby zwiększyć świadomość i dać sygnał swoim nieheteronormatywnym znajomym – jestem tu, akceptuję was. Ale przede wszystkim wsparcie chociaż drobną kwotą lokalnego wydarzenia – one są tworzone wolontariacko przez osoby, które wierzą, że nasz kraj może być lepszy i bardziej otwarty. Pierwsza Parada Równości była nie imprezą, tylko protestem. A nierówności i niesprawiedliwości, które wówczas dotykały społeczność LGBTQ+, wciąż istnieją na całym świecie, również w Polsce. Zamiast pozwalać, żeby szybka moda serwowała nam po prostu tęczowe ciuchy na imprezę, zacznijmy wymagać od marek realnych działań. Pierwszy zwiastun zmiany już jest – Julia zdradziła, że w tym roku Parada nawiązała współpracę z Levi’sem. I to jest prawdziwy powód do dumy. Od momentu publikacji powyższego tekstu w magazynie Glamour 06/2019, w warszawskiej Paradzie Równości udział bierze, jako jedyna z sektora mody, marka Levi's.
Syreni śpiew: czym jest mermaidcore inspirowany oceaniczną głębią?
Kosmos wkroczył w Erę Wodnika, a przez cały modowy świat przetoczyła się fala morskiej energii. A że składamy się głównie z wody, nikt nie jest odporny na przypływy i odpływy tej oceanicznej mody. Poznajcie mermaidcore.
W tym artykule: Mermaidcore na wybiegach Mermaidcore: dlaczego ciągnie nas na dno oceanu? Czuję ogromną miłość do morza – powiedziała modelka Kiko Mizuhara w filmie „7 Days, 7 Looks” dla japońskiego „Vogue’a”. Miała na sobie naszyjnik z emaliowanych świderkowych muszelek i wiązany na szyi szydełkowy top w kolorze burgundu – obie rzeczy z megamodnej (i „wodnej”) hiszpańskiej marki Gimaguas. Mizuhara jest dziewczyną z miasta, ale w tym sezonie jej styl skręcił w kierunku syreniej estetyki boho, trochę à la lokatorka squatu (nomen omen) Syrena, a trochę – mityczna mieszkanka morskich głębin. Mermaidcore na wybiegach Nie u niej jednej, bo tej wiosny oceaniczna moda rządzi też na wybiegach. W Londynie JW Anderson dał nam eksponujące ramiona kiecki z iluzją złotej rybki w worku. Techniki ręczne – którymi można by się zajmować, żyjąc nad morzem – w tym szydełkowanie, plecenie i upcykling, dominowały w kolekcji The Row. Natomiast wywodząca się z Bali marka Isa Boulder poszła w sukienki z siatki i hawajski, surferski vibe. W Nowym Jorku równie oceanicznie: SC103 i Maryam Nassir Zadeh to dwa domy mody, które wiodą prym w estetyce opalenizny i bosych spacerów po plaży. Ich ciuchy – pozornie niedbałe i tym bardziej ujmujące – ozdobione są „od niechcenia”, jakby doczepiono do nich to, co znaleziono na plaży: kamienie półszlachetne i kawałeczki srebra. A biżuteria Chloé, Mondo Mondo czy warszawskiego studia Maar emanuje energią ręcznie kutych świecidełek wyglądających niczym pirackie łupy. Lubisz total look? Niech twój syreni outfit zwieńczy shopper z morskich alg od Solitude Studios. Jak oceniamy długotrwałość tego trendu? Lepiej, niż mogłoby się wydawać. Muszle, siatki i wszelkie spirale już od paru sezonów nie schodzą z wybiegów.Tego lata szukaj ich w ofercie cool marek, takich jak Chopova Lowena, Ugo Paulon i Kiko Kostadinov, gdzie te logarytmiczne kształty rozrzucone są po kolekcjach niczym skorupiaki po plaży. Mermaidcore: dlaczego ciągnie nas na dno oceanu? Co sprawia, że muszle są tak pociągające? Czy to poszukiwanie sensu i komfortu we wszechogarniającym chaosie? Niewykluczone. A jeśli tak jest, to niezawodna powtarzalność fal może w pewnym sensie uspokajać. Ale bardziej przekonujące jest inne wyjaśnienie: może w końcu zaczęliśmy zwracać większą uwagę na siły rządzące naszym życiem? Na przyciąganie ziemskie, cykle przypływów i odpływów, znaczenie mórz i oceanów w kryzysie klimatycznym. Na rytm świata, równowagę w środowisku i szum fal, który nas otacza, na co dzień zagłuszony przez samochody i TikTok. Oceany może i są potężne, ale nie zmienia to faktu, że są one także potężnie zagrożone. Skoro już mamy się inspirować ich estetyką, od żyjących w nich stworzeń po ich folklor, to chyba naszym obowiązkiem jest pomóc im tak, jak tylko potrafimy. Coś tak prostego jak szybkie zgarnięcie śmieci z plaży podczas następnej wizyty nad morzem może zdziałać cuda. O ile tylko wejdzie nam to w nawyk… Artykuł pochodzi z magazynu Glamour nr 05/23.
Jak nie zabić Ziemi ubraniami? Te 6 rzeczy musisz zacząć robić już teraz
Moda to jedna z najbardziej szkodliwych dla środowiska gałęzi przemysłu. Co roku produkuje 150 miliardów sztuk odzieży. Na świecie jest nas jakieś 7 miliardów. To, czego nie kupimy, zostaje zniszczone (najczęściej w piecach, emitując do atmosfery metan). Trzeba to zatrzymać.
W tym artykule: Noś śmieci Weź to na warsztat Stare buty, nowa ja Wypożycz #ootd, ale eko Szybka moda zrównoważona Nawet nie chodzi o sieciówki – liczby z poprzedniej strony dotyczą mody „luksusowej”, tej, którą kupujemy z myślą, że starczy na całe lata. Choć branża dokłada coraz więcej starań, żeby wpisać się w zasady ekologii, prawda jest taka, że obecnie moda i zrównoważony rozwój to zupełne przeciwieństwa. Szacuje się, że do 2050 roku przemysł odzieżowy wyrzuci do oceanów 20 milionów ton toksycznych tworzyw sztucznych. Do 2030 ludzie będą potrzebować dwa razy więcej zasobów, niż jest nam w stanie zapewnić Ziemia, a nasze zapotrzebowanie na nowe ubrania wzrośnie o 63%. Brzmi złowrogo, szczególnie że każdego roku Amerykanie wyrzucają 14 milionów ton ubrań – to jakieś 23 kg na osobę. Statystyczny Brytyjczyk pozbywa się 30 kg ciuchów, a Niemiec – 15. Choć brakuje analogicznych danych dotyczących Polski, CBOS zbadał, że nosimy zaledwie 44% z tego, co wisi w naszych szafach. Jak to zmienić? Kupować mniej? Łatwo powiedzieć. Ale najwyższa pora, żeby podjąć kroki w celu poprawy. Mogą być małe, byle konsekwentne. Noś śmieci Rybackie sieci i wyłowiony z oceanów plastik trafiają do naszych szaf za sprawą marek Gucci, Stella McCartney czy Adidas. Brandy współpracują z organizacją Parley for the Oceans (uświadamia społeczeństwo o skutkach zanieczyszczania oceanów) i zamawiają materiały od firmy Aquafil (wytwarza tkaniny z oceanicznych śmieci). Szwedzka sieciówka Weekday szyje kostiumy kąpielowe z odzyskanych z dna oceanu plastików i obiecuje, że do 2020 roku całość bawełny, z której szyją ubrania, będzie pochodzić z odzysku. Polskie marki upcyklingowe. To właśnie one tworzą najpiękniejsze ubrania i akcesoria z materiałów z drugiego obiegu Wskazujemy polskie marki upcyklingowe, które naszym zdaniem warto znać. W ich kolekcjach znajdziemy najpiękniejsze ubrania i akcesoria tworzone z materiałów z drugiego obiegu. Podkręcą każdą - nawet najbardziej basicową stylizację. Weź to na warsztat Oczywista sprawa, ale warto o niej pamiętać. Nowy suwak to wydatek rzędu złotówki. Wszyjesz go w starą kurtkę dzięki pomocy tutorialu na YouTubie. Specjaliści z pralni chemicznych i zakładów krawieckich potrafią zdziałać cuda z ciuchami, których już nigdy nie mieliście w planach włożyć. A przy użyciu farb, naszywek i haftów stworzycie z nich nowe, niepowtarzalne rzeczy. Stare buty, nowa ja Fun fact: sportowe buty rozkładają się przez jakieś 50 lat. „Na świecie rocznie wyrzuca się ponad 300 milionów par” – mówi Martyna Zastawna, która żeby z tym walczyć, założyła WoshWosh, szytą na miarę usługę czyszczenia, odnowy, naprawy i personalizacji butów. Jej ekipa specjalistów potrafi sprawić, że nawet najbardziej znoszone biegacze będą jak nowo narodzone. A jeśli nówki, to jakie? „Najszybciej rozkładają się buty ze skóry naturalnej, ale to bardzo złudne, biorąc pod uwagę, ile szkód dla naszej planety sprawia wyprodukowanie takiej skóry” – tłumaczy Martyna. Zamiast tego poleca skóry wegańskie (np. z ananasa). „Szybko się rozkładają i są przyjazne dla nas, zwierząt i planety”. Pomyśl dwa razy, zanim kupisz kolejną parę. Albo daj nowe życie jednej ze starych. Wypożycz Sukienka na wesele/studniówkę/sylwestra/imprezę firmową to zawsze wyzwanie. Niezmiennie pomocny CBOS donosi, że 87% Polek kupuje kreację na jedną okazję – i to trzy razy do roku. Chyba nie musimy mówić, że to absurdalna strata pieniędzy? Szczególnie że są alternatywy. Na przykład Love The Dress, czyli przestrzeń, w której wypożyczysz kreację na jeden wieczór albo wystawisz swoją sukienkę do wypożyczeń przez klientki – i jeszcze na tym zarobisz. Inna wypożyczalnia, La Poudre, wygodnie dzieli swój asortyment na okazje (osiemnastka, wieczór panieński, koktajl party), a Khaki Rent Fashion oferuje miesięczny abonament. No i nie musisz niczego prać. Jak oszczędzać wodę: 5 sposobów, by wydawać mniej na wodę i dbać o środowisko Jak oszczędzać wodę? Rozsądne korzystanie z tego surowca pozwala nie tylko na zaoszczędzenie sporej sumy pieniędzy, lecz także działa korzystnie na środowisko. W jaki sposób możesz ograniczyć zużycie wody w swoim domu i ogrodzie? #ootd, ale eko Niektóre ciuchy wyglądają dobrze tylko na zdjęciach. Ale i tak je kupujemy – po czym po wrzuceniu jednej fotki odkładamy na dno szafy. Nieodpowiedzialne zakupy to spora część problemu nadprodukcji. Niszę na rynku wywęszył norweski multibrand Carlings. Za drobną opłatą otrzymujemy dostęp do „wirtualnej szafy”. Wybrane przez nas ubrania są wklejane na zdjęcia, którymi natychmiast możemy pochwalić się w mediach społecznościowych. Szyte na miarę tak, żeby powiększyć zaangażowanie na Instagramie. Bez sensu? Pomyślcie o ciuchach, których nigdy nie wkładacie – i o przysłudze, którą wyświadczycie Ziemi. Szybka moda zrównoważona Giganci branży robią sporo, żeby zniwelować szkodliwy wpływ produkcji przemysłowej na środowisko. Ich pomysł na bardziej odpowiedzialną modę zwykle przybiera postać zbiórki – przynosisz ubrania, których nie chcesz, a w zamian dostajesz voucher czy zniżkę na zakupy. Takie programy ma już Guess, Zara czy KappAhl. Showroom.pl zebrał wszystkie swoje ekomarki na specjalnej stronie „czysta moda”, gdzie zwraca uwagę na stosowanie organicznych tkanin, przyjazną przyrodzie produkcję i wsparcie lokalnych producentów. Wśród światowych gigantów promujących ekologię prym wiedzie H&M – poza zbiórkami używanych ubrań w sklepach szwedzka marka co roku wypuszcza osobną kolekcję Conscious, szytą w całości ze zrównoważonych materiałów (organiczna bawełna, produkowany z celulozy tencel czy poliester z odzysku). Jak już kupować, to przynajmniej świadomie. Tekst ukazał się w magazynie Glamour (05/2019). Pomyśl, potem kup. 6 najczęstszych mitów o eko modzie obalonych Osiągnęliśmy apogeum ekomody. Gdziekolwiek spojrzeć, tam greenwashing: marki wiele obiecują, ale realnie mało robią dla środowiska. Nic dziwnego, że się w tym pogubiliśmy. Nasze ekspertki rozprawiają się z najczęstszymi ekomitami.
Pomyśl, potem kup. 6 najczęstszych mitów o eko modzie obalonych
Osiągnęliśmy apogeum ekomody. Gdziekolwiek spojrzeć, tam greenwashing: marki wiele obiecują, ale realnie mało robią dla środowiska. Nic dziwnego, że się w tym pogubiliśmy. Nasze ekspertki rozprawiają się z najczęstszymi ekomitami.
W tym artykule: Mit 1: Ubrania wyprodukowane w krajach pierwszego świata, np. w USA albo w Wielkiej Brytanii, są etyczne Mit 2: Nic na to nie poradzę, że pracownicy fabryk tak mało zarabiają. Przecież to nie moja sprawa Mit 3: Kupuję produkty "eko" albo "sustainable", więc mój ślad węglowy jest mniejszy Mit 4: Naturalne materiały są zawsze eko, a sztuczne - szkodliwe dla środowiska Mit 5: Zakupy z drugiej ręki są zawsze eko i obojętne dla środowiska Mit 6: Luksusowa moda to lepszy wybór, bo w parze z wysoką ceną idzie dbałość o ekologię i etykę Mit 1: Ubrania wyprodukowane w krajach pierwszego świata, np. w USA albo w Wielkiej Brytanii, są etyczne Mit obala Agnieszka Oleksyn-Wajda, radczyni prawna, dyrektorka Instytutu Zrównoważonego Rozwoju u Środowiska Uczelni Łazarskiego, współkierowniczka studiów podyplomowych Prawo i zarządzanie w sektorze mody na Uczelni Łazarskiego. Produkcja w Europie nie jest gwarancją, że ubranie zostało wytworzone etycznie, tj. w pełni odpowiedzialnie społecznie i środowiskowo. Jeśli konsument również pochodzi z Europy, łańcuch dostaw zostaje w takim przypadku skrócony, a tym samym – ograniczone są ślad środowiskowy i emisje gazów cieplarnianych. Sam jednak fakt produkcji w Europie nie daje nam pewności, że warunki pracy były właściwe, podwykonawcy kierowali się kodeksami etyki, a zanieczyszczenie środowiska zostało zredukowane do minimum. To właśnie te elementy stanowią składowe oceny etyczności produkcji. Obecnie brak jest instrumentu, który gwarantowałby konsumentowi pełną transparentność produkcji, tj. przez kogo, gdzie, przy użyciu jakich substancji chemicznych, jakiej ilości wody zostało wykonane ubranie oraz czy i jakie są możliwości jego recyklingu. Ponadto brakuje jednolitych wytycznych w porządkach prawnych, istnieje wiele różnych certyfikatów ekologicznych (nie wszystkie są rzetelne), a łańcuchy dostaw w sektorze mody są skomplikowane i zglobalizowane. Przez to informacje o produkcji ubrania są nieprzejrzyste. Instrument weryfikacji tych danych zaproponowała Komisja Europejska w ogłoszonej w marcu 2022 roku strategii na rzecz zrównoważonego sektora mody. Jednym z jej postulatów jest bowiem wprowadzenie cyfrowych paszportów produktów, w ramach których zgromadzone i udostępnione zostaną informacje o produkcie i jego wpływie na środowisko. Będzie to dokument, który pokaże konsumentowi podróż towaru. Rozwiązanie to wydaje się gwarancją przejrzystości informacji, ułatwiającą nam świadome podejmowanie decyzji zakupowych. Dzięki zaproponowanemu rozwiązaniu na poziomie unijnym zostanie wyeliminowana rozbieżność regulacji w poszczególnych państwach członkowskich w zakresie komunikacji istotnych informacji o procesie produkcyjnym. Mit 2: Nic na to nie poradzę, że pracownicy fabryk tak mało zarabiają. Przecież to nie moja sprawa Mit obala Anna Pięta, aktywistka społeczna i ekologiczna, ekspertka od zrównoważenia m.in. w modzie i autorka podcastu „MUDA Talks”. Działa w kolektywie WSCHÓD na rzecz sprawiedliwej transformacji energetycznej. Rozumiem, że każdy w pośpiechu wpada do sklepu po nowy ciuch i mało kogo obchodzi, kto jak niską cenę za niego zapłacił. Zgadzam się również z tym, że to głównie producenci i marki powinny odpowiadać za warunki pracy. ALE! Jeśli w tych samych fabrykach zatrudniony byłby ktoś z naszej rodziny, pewnie bardziej zatroszczylibyśmy się o warunki, w jakich pracuje. T-shirt za 30 złotych wyprodukowany z poszanowaniem praw człowieka? To niemożliwe. Sama produkcja to koszt 20–60 groszy, a największy wydatek to reklama i marketing marki. Jak w tej kwocie ma się jeszcze zmieścić godziwe wynagrodzenie dla podwykonawcy? Co więcej, marki nie chcą produkować lokalnie, bo przyzwyczaiły nas do modelu szybkich, tanich ciuchów sprzedawanych masowo. T-shirt wyprodukowany w Polsce z materiału dobrej jakości mógłby kosztować już około 100 złotych. Dopiero taka cena mogłaby zapewnić pracownikom szwalni czy fabryki godne zarobki, które powinny wystarczyć na jedzenie, mieszkanie, opiekę zdrowotną, szkołę dla dziecka i transport. Tymczasem ich płaca zwykle ledwo pozwala im przeżyć. Takie podejście – że to się dzieje gdzieś daleko, że nie widzę, więc mnie to nie dotyczy – jest bardzo szkodliwe. Tak jak bzdurą jest teza, że ograniczenie produkcji czy wyższe ceny ubrań spowodują, że ci ludzie nie będą mieli żadnej pracy. Warto też zwrócić uwagę na nasze wydatki. Fast fashion jest sporo droższa niż dobrej jakości ubrania, które starczą na długo, natomiast tanich ciuchów kupujemy więcej i robimy to częściej. Poza tym dokładamy się do fast fashion kosztami społecznymi i wyzyskiem, płacimy kryzysem klimatycznym i nie widzimy tego, jak produkcja szybkiej mody wpływa na środowisko. Nie widzimy kosztu daleko wyższego niż cena na metce. To jest niestety nasza wspólna sprawa. Jeśli chcesz coś zmienić, głosuj portfelem i nie kupuj ubrań, których produkcja krzywdzi innych ludzi i planetę. Wolność jest piękna, ale tylko wtedy, gdy nasza wolność nie narusza wolności drugiej istoty. Mit 3: Kupuję produkty "eko" albo "sustainable", więc mój ślad węglowy jest mniejszy Mit obala Kasia Wągrowska, koaktywistka, twórczyni internetowa, autorka bloga „Ograniczam się” i książki „Życie zero waste. Żyj bez śmieci i żyj lepiej”, założycielka Klubu Zmieniaczy Świata, współzałożycielka Po-Dzielni (2018), pierwszego w Polsce freeshopu. Coraz więcej ubrań zawiera włókna pochodzące z recyklingu: dżinsy – bawełnę, bluzki czy swetry – poliester. Czy kupowanie takich ubrań to ekologiczne posunięcie? W hierarchii kryteriów podejmowania decyzji o zakupie odzieży na pierwszym miejscu powinna znajdować się… własna szafa. To w niej przede wszystkim warto poszukać inspiracji, np. wśród rzadko do tej pory noszonych ubrań. Fajną opcją jest tworzenie nowych zestawień z tego, co już mamy. Łączenie zaskakujących kolorów, wzorów czy faktur może wnieść ciekawą wizerunkową świeżość. Jeśli stwierdzisz, że w szafie nie znajdujesz inspiracji, postaw na ubrania z drugiej ręki. Zaproś koleżanki i wymieńcie się ubraniami. Możesz to zrobić w formie sąsiedzkiej integracji w lokalnej kawiarni, przy okazji poznacie się i miło spędzicie czas. Wolisz coś kupić? Zerknij na używane rzeczy w lokalnych second handach lub w sklepach online. Pojawia się coraz więcej butików internetowych z odzieżą vintage. Oferują one nie tylko wyselekcjonowane ubrania, ale też buty i dodatki. Wyżej wymienione opcje są lepsze dla środowiska niż kupowanie nowych ubrań, nawet ze zrównoważonych kolekcji. Im więcej szans na drugie życie dajesz już wyprodukowanym rzeczom, tym niższy twój ślad wodny i węglowy. Jeśli rzeczywiście nie znajdziesz nic z drugiej ręki, wówczas możesz sięgnąć po ekologiczne linie odzieżowe. Tkanina bawełniana wyprodukowana w ekologiczny sposób z użyciem tylko wody deszczowej może mieć aż o 91 proc. niższy ślad wodny od konwencjonalnej bawełny. Jeśli w jej uprawie nie stosowano nawozów sztucznych, cały ślad węglowy wypada korzystniej o około 60 proc. Ponadto 20 proc. śladu środowiskowego ubrania pochodzi ze sposobu, w jaki go używamy. Zamiast prać je po każdym włożeniu niezależnie od stopnia zabrudzenia, wstrzymaj się do momentu, gdy to naprawdę konieczne. Mit 4: Naturalne materiały są zawsze eko, a sztuczne - szkodliwe dla środowiska Mit obalają Magdalena Wieczerzyńska i Ewa Chodkiewicz. Magda jest ekspertką ds. komunikacji WWF Polska, specjalistką od zrównoważonego rozwoju oraz idei zero waste. Ewa jest związana z Fundacją W WF Polska od ponad 11 lat, obecnie jest dyrektorką Działu Ochrony Przyrody. Ewa: Same liczby wcale nie skłaniają konsumentów do zmiany, nawet tak wielkie jak emisja 1,7 miliarda ton CO2 rocznie czy zużycie prawie 80 miliardów m3 wody. Z jednej strony wielu osobom wydaje się, że przy takich ilościach działania jednostek nic nie znaczą, a z drugiej – gonimy za modą, gromadząc coraz więcej często marnej jakości ubrań. Następnie wyrzucamy je i biegniemy po kolejne. I tu przechodzimy do sedna: my, jako konsumenci, nie zmienimy technologii produkcji, ale mamy wpływ na popyt. Nawet gdy kupujemy wszystko eko, ale w systemie „weź-używaj-wyrzuć”, to nadal szkodzimy planecie. Magda: Dokładnie. Każde, ale to każde ubranie może być eko! To sztuczne i to z bawełny organicznej. Pod warunkiem że pochodzi z second handów, z wymianek, z szafy koleżanki czy mamy. Ale także jeśli kupujemy coś na lata, coś trwałego, ponadczasowego. Dlatego jeden droższy sweter, który starczy nam na długo, jest lepszy od czterech tanich. Ewa: Natomiast materiałów syntetycznych i tak lepiej unikać. Poliester produkcyjny, który jest już obecny w 60 proc. odzieży, wytwarza niemal trzy razy więcej CO2 niż bawełna organiczna, a jego degradacja może trwać dziesiątki lat i zanieczyszczać środowiska morskie plastikowymi mikrowłóknami. Magda: Jeżeli więc chcemy mieć ekoubrania, to nośmy je długo, dbajmy o nie, korzystajmy z tych z drugiej ręki. Ewa: Traktujmy te, których już nie chcemy nosić, jak cenne surowce – oddawajmy do recyklingu, wystawiajmy w internecie, organizujmy wymianki w biurze, wśród znajomych. Zadbajmy o to, by nie lądowały w koszu, a już najgorsze, co je może spotkać, to pojemnik na odpady zmieszane. To, czy coś jest eko, czy jest bardziej czy mniej szkodliwe dla środowiska, to nie tylko kwestia uprawy bawełny, produkcji, chemikaliów, ale przede wszystkim naszego podejścia i naszych wyborów. Mit 5: Zakupy z drugiej ręki są zawsze eko i obojętne dla środowiska Mit obala Ola Zawadzka, Senior Fashion Online Editor ELLE, maniaczka mody z drugiego obiegu. Ukończyła filologię polską i dziennikarstwo na UW. Napisała książkę „Moda vintage”, która pełni funkcję przewodnika po świecie second handów. Nic nie jest zero-jedynkowe, nawet drugi obieg. Chociaż idea sama w sobie wydaje się piękna, to jednak trzeba pamiętać o jej ciemnej stronie. Warto zainteresować się tym, skąd lumpeksy i sklepy vintage biorą swój asortyment (plus czy nie sprowadzają go w nadmiarze), a także co dzieje się z niesprzedanymi rzeczami. Niestety wciąż duża część towaru, który nie znalazł nowych właścicieli, trafi a do krajów Afryki Subsaharyjskiej. Tam może on osłabiać lokalny przemysł odzieżowy oraz i tak kończyć na ogromnych tekstylnych wysypiskach śmieci, przyczyniając się do katastrofy ekologicznej po drugiej stronie globu. A w kwestii nas, klientów drugiego obiegu? Mam wrażenie, że kiedy kusi niska cena w duecie z rozgrzeszeniem zakupowym – bo wybieramy ubrania używane i dajemy im nowe życie – kupujemy bez umiaru, jednorazowo i na zapas. Działa tu podobny mechanizm co w przypadku wyprzedaży, a modowe FOMO kończy się tym, że ostatecznie i tak zalegamy z górą niepotrzebnych ubrań we własnej szafie. Dalekie od ekologii jest przełożenie starych konsumpcjonistycznych nawyków na second handy i wydawanie pieniędzy na coś tylko dlatego, że kosztowało kilka złotych. Każda taka decyzja powinna być przemyślana, byśmy naprawdę kochali ubrania, które nabywamy, i nosili je przez kolejne lata. Uważałabym też na kupowanie syntetycznych sukienek, bluzek czy swetrów z drugiego obiegu. Akryl i poliester, nawet jeśli wcześniej, w poprzednim (u)życiu, zostały wyczyszczone setki razy, z każdym praniem uwalniają do wód mikroplastik. Ten z kolei, jak poinformowali jakiś czas temu naukowcy, znalazł się już w ludzkiej krwi. Mit 6: Luksusowa moda to lepszy wybór, bo w parze z wysoką ceną idzie dbałość o ekologię i etykę Mit obala Aleksandra Włodarczyk, ekspertka w dziedzinie zakupu mody, edukatorka, autorka portalu swiadomykonsumentmody.pl, właścicielka agencji oferującej wsparcie dla firm odzieżowych w pozyskiwaniu rozwiązań zrównoważonych. @swiadomykonsumentmody Dzisiaj produkcja mody odbywa się w fabrykach zlokalizowanych w różnych częściach świata. Często zdarza się, że szwalnia ma na jednej linii produkcyjnej artykuł marki fast fashion, a na drugiej – produkt marki z wyższej półki. Bez względu na to, czy fabryka mieści się w Bangladeszu, Etiopii, Polsce czy we Włoszech, kraj pochodzenia nie gwarantuje wyższej jakości rzeczy ani odpowiedniego traktowania pracowników. Niemniej jednak marka odzieżowa nie jest zupełnie pozbawiona możliwości wpływu na warunki pracy i płacy ludzi. Przed podjęciem współpracy z konkretną fabryką marka może dokonać w niej inspekcji, zweryfikować aktualne certyfikaty, sprawdzić, jak wyglądają sama fabryka i osoby w niej pracujące. Istnieją też firmy, które mogą przeprowadzić taki audyt na zlecenie. Niestety także wyższa cena produktu nie zawsze oznacza jego wyższą jakość. Wcale nie tak rzadko zdarza się, że na metce produktu marki z wyższej półki w składzie widnieją w większości włókna syntetyczne, jak poliester, poliamid czy akryl. Aby ocenić jakość ubrania, należy sprawdzić skład surowcowy, ewentualne certyfikaty, gramaturę i właściwości tkaniny, formę produktu, jakość ściągaczy, zamków i innych detali. Jeśli cena rzeczy jest absurdalnie niska, to jej jakość zapewne nie jest wysoka. Niestety nie działa to w drugą stronę: poza kosztami wykonania produktu w modę luksusową wpisane są wartości wykreowane przez dział marketingu. Moda luksusowa to niekoniecznie slow fashion, a informacji o jakości produktu powinniśmy szukać, przyglądając się samemu produktowi oraz informacjom zamieszczonym na metkach. Dzisiejsze sposoby produkcji, sprzedaży, zarządzania kolekcją w całym cyklu jej życia muszą być poddawane wnikliwej i krytycznej ocenie, a sama marka lub wysoka cena nie świadczą o jakości produktu ani o tym, czy został on wytworzony z poszanowaniem zasad etycznych. W końcu marki luksusowe także mają na swoim koncie spalanie niesprzedanych kolekcji… Tekst ukazał się w magazynie Glamour (numer 04/ 2023). Jak nie zabić Ziemi ubraniami? Te 6 rzeczy możesz zacząć robić już teraz Moda to jedna z najbardziej szkodliwych dla środowiska gałęzi przemysłu. Co roku produkuje 150 miliardów sztuk odzieży. Na świecie jest nas jakieś 7 miliardów. To, czego nie kupimy, zostaje zniszczone (najczęściej w piecach, emitując do atmosfery metan). Trzeba to zatrzymać.
Jak wysypiać się w podróży? Znana sieć hoteli łączy siły ze specjalną aplikacją poprawiającą jakość snu
Aby promować wellness w zakresie snu i wypoczynku w podróży, sieć hoteli Novotel wzbogaca doświadczenia gości o nowe rozwiązania oparte na współpracy z Calm, aplikacją do snu, medytacji i relaksu. Wśród nich znalazł się pełny dostęp do specjalnej wersji aplikacji Novotel x Calm Mini z ekskluzywnymi medytacjami, muzyką do snu i Sleep Stories™ oraz udogodnienia w hotelach. W ramach kampanii marka przygotowała unikalne doświadczenie dla międzynarodowych dziennikarzy w Novotel Gdańsk Marina.
W tym artykule: Współpraca z myślą o wypoczynku Architektura snu Współpraca z myślą o wypoczynku Współpraca z myślą o wypoczynku Sen odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu naszego zdrowia fizycznego i psychicznego. Poprawa jakości snu to prosty, lecz skuteczny sposób na poprawę ogólnego samopoczucia. Jednak jak wynika z ankiety przeprowadzonej przez Accor na zlecenie Novotel, aż 86% Europejczyków przyznaje się do problemów ze snem, z czego 45% obwinia a to stres. Bez wątpienia znaczny wpływ ma na to kultura ciągłej obecności w cyfrowym świecie, która negatywnie odbija się na wypoczynku i jakości snu. Filozofią, jaka przyświeca współpracy Novotel z Calm jest zwrócenie uwagi na przyjemność wypoczynku i snu, zachęcając gości do relaksu i odprężenia poprzez edukację nad tym, jak sprawić, aby sen stał się beztroskim przeżyciem dla naszego samopoczucia i zdrowia. Dla osób podróżujących z małymi dziećmi Novotel wprowadził kolekcję Sleep StoriesTM w aplikacji Calm, w tym specjalnie dla dzieci Sleep Story™ „Rosy The Racoon”. Historie czytane są przez Annę Acton, brytyjsko-amerykańską aktorkę i wielokrotnie nagradzaną lektorką. „Rosy The Racoon” opowiada historię zdeterminowanej i zręcznej Rosy, która jest szopem praczem i wbrew rodzinnej tradycji postanawia tkać koce, prześcieradła i poduszki dla reszty leśnych stworzeń, pomagając im zasnąć. W pokojach typu executive Novotel udostępnia gościom dzienniki snu stworzone wspólnie z Calm, których celem jest poprawa jakości snu. Mają temu służyć wskazówki, porady i ćwiczenia do wykonania przed pójściem spać. We wszystkich hotelach marki goście mogą także skorzystać z komfortu wyjątkowej i przyjaznej dla środowiska pościeli Live’N’Dream. Elastyczny materac przegubowy został specjalnie zaprojektowany, tak by zapewnić wyjątkową zdolność pochłaniania ruchu przez całą noc, zapewniając nieprzerwany sen. Architektura snu Podróże dla wielu osób są doskonałym sposobem na zadbanie o równowagę między zdrowiem fizycznym i psychicznym. Dlatego w ramach kampanii marka Novotel przygotowała dla międzynarodowych dziennikarzy dwudniowe experience w świeżo wyremontowanym Novotel Gdańsk Marina w duchu współpracy z aplikacją Calm. W jego trakcie reprezentanci kluczowych mediów mieli szansę zanurzyć się w doświadczenia, jakie oferują gościom hoteli obie marki. Nie zabrakło sesji medytacyjnych, zagadnień związanych z mindfulness i odpowiednią rutyną snu, aktywnego wypoczynku i menu przygotowanego specjalnie przez hotel z myślą o zapewnieniu jak najlepszej relaksacji. Dodatkowo dzięki współpracy z Mercedes Benz, dziennikarze rozpoczęli podróż w klimacie Novotel i Calm od przejazdu cichymi i komfortowymi elektrycznymi vanami EQV, mogąc zakosztować chwili wyciszenia i relaksu. Tym samym marka zwraca uwagę, że relaksacja w podróży może zacząć się już od wyruszenia w drogę. Zapewnienie gościom jak najlepszych warunków do wypoczynku, relaksu i chwil odprężenia są kluczowe dla naszego hotelu, jak i całego zespołu ­– podkreśla Katarzyna Gudalewicz, dyrektor hotelu Novotel Gdańsk Marina. – Cieszymy się, że dzięki współpracy marki Novotel z aplikacją Calm możemy wznieść poziom guest service w hotelu na jeszcze wyższy poziom i z dbałością o najdrobniejszy szczegół edukować wszystkich odwiedzających Novotel Gdańsk Marina, w jaki sposób maksymalizować wypoczynek w podróży. To szczególnie istotne, biorąc pod uwagę naszą lokalizację, która pozwala na chwilę prawdziwego ukojenia i ucieczki od codzienności. Kluczowym elementem wyjazdu była debata „Architektura snu”, w której eksperci zdradzili tajniki aranżacji przestrzeni hotelowych, w celu zapewnienia idealnego wypoczynku i relaksu dla wszystkich gości. Swoimi doświadczeniami i przemyśleniami podzielili się: Rafał Setlak - prodziekan ds. kierunku Architektura Przestrzeni Kulturowych na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, Małgorzata Oleszkiewicz – artystka, graficzka i malarka, absolwentka kierunku Architekturę Wnętrz, Scenografii i Grafiki, Patrycja Matyjaszczyk - Regional Marketing Manager - Accor Eastern Europe oraz Katarzyna Gudalewicz – dyrektor hotelu Novotel Gdańsk Marina. Jako architekci musimy pamiętać, że komfort i relaks to kwestia bardzo indywidualna, która z jednej strony wymaga ramowego podejścia, a z drugiej – przestrzeni na osobiste adaptacje względem preferencji każdego gościa ­– zaznacza Rafał Setlak, prodziekan ds. kierunku Architektura Przestrzeni Kulturowych, Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku. – Dlatego oprócz wygodnych łóżek warto pamiętać o materiałach redukujących hałas, odpowiednie oświetlenie i paletę barw w wystroju, a także o kwestiach takich, jak cyrkulacja powietrza, regulacja temperatury czy umiejscowienie kontaktów do ładowania sprzętów elektronicznych. Z tego względu estetyka, która wpływa na pierwsze wrażenia i tworzy atmosferę, powinna iść w parze z funkcjonalnością mającą istotne znaczenie na komfort pobytu i wypoczynku. Sleep StoriesTM są dostępne w aplikacji Novotel x Calm Mini oraz w Calm w wersji premium. Autorska aplikacja Novotel i Calm jest dostępna dla wszystkich gości hotelowych za darmo w każdym pokoju za pośrednictwem kodu QR. Aplikacja obsługuje język angielski, niemiecki, francuski, hiszpański, portugalski, koreański i japoński. Zlokalizowany tuż przy plaży w Gdańsku Novotel Gdańsk Marina oferuje 194 nowoczesne i komfortowe pokoje, z których każdy zapewnia widok na morze. Goście mogą skorzystać z menu unikalnej restauracji Fish & Gin, a także szerokiego wachlarza udogodnień, takich jak basen, sauny, strefa wellness i fitness z siłownią oraz salą do crossfitu, korty tenisowe i boisko do siatkówki plażowej. Oferta i lokalizacja hotelu sprawiają, że to idealne miejsce na wymarzony wypoczynek nad polskim morzem. Współpraca z myślą o wypoczynku Sen odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu naszego zdrowia fizycznego i psychicznego. Poprawa jakości snu to prosty, lecz skuteczny sposób na poprawę ogólnego samopoczucia. Jednak jak wynika z ankiety przeprowadzonej przez Accor na zlecenie Novotel, aż 86% Europejczyków przyznaje się do problemów ze snem, z czego 45% obwinia a to stres. Bez wątpienia znaczny wpływ ma na to kultura ciągłej obecności w cyfrowym świecie, która negatywnie odbija się na wypoczynku i jakości snu. Filozofią, jaka przyświeca współpracy Novotel z Calm jest zwrócenie uwagi na przyjemność wypoczynku i snu, zachęcając gości do relaksu i odprężenia poprzez edukację nad tym, jak sprawić, aby sen stał się beztroskim przeżyciem dla naszego samopoczucia i zdrowia. Dla osób podróżujących z małymi dziećmi Novotel wprowadził kolekcję Sleep StoriesTM w aplikacji Calm, w tym specjalnie dla dzieci Sleep Story™ „Rosy The Racoon”. Historie czytane są przez Annę Acton, brytyjsko-amerykańską aktorkę i wielokrotnie nagradzaną lektorką. „Rosy The Racoon” opowiada historię zdeterminowanej i zręcznej Rosy, która jest szopem praczem i wbrew rodzinnej tradycji postanawia tkać koce, prześcieradła i poduszki dla reszty leśnych stworzeń, pomagając im zasnąć. W pokojach typu executive Novotel udostępnia gościom dzienniki snu stworzone wspólnie z Calm, których celem jest poprawa jakości snu. Mają temu służyć wskazówki, porady i ćwiczenia do wykonania przed pójściem spać. We wszystkich hotelach marki goście mogą także skorzystać z komfortu wyjątkowej i przyjaznej dla środowiska pościeli Live’N’Dream. Elastyczny materac przegubowy został specjalnie zaprojektowany, tak by zapewnić wyjątkową zdolność pochłaniania ruchu przez całą noc, zapewniając nieprzerwany sen.
Tak ubiera się Generacja Z? O stylu Portii z „Białego Lotosu” wyrażono już wiele opinii, od zachwytu po krindż. O czym to świadczy? [FELIETON]
Trendy przychodzą i odchodzą, ale ubrania – jak muzyka czy sztuka – zawsze jakoś tam oddają obraz społeczeństw, z których pochodzą. I skoro wszyscy się już zgadzamy, że świat zmierza ku zagładzie, tylko czekać, aż znajdzie to swoje odwzorowanie w naszym ubiorze.
No i stało się. Spójrzcie na Portię (Haley Lu Richardson), ikonę chaotycznej energii z drugiego sezonu „Białego Lotosu”, która jest trochę jak Annie Hall, ale w wersji z TikToka. Patrzcie na Katie Holmes, na nowo przeżywającą czasy „Jeziora marzeń” w satynowym topie i dżinsowych dzwonach z postrzępionymi nogawkami w stylu Y2K. Albo na Michelle Obamę w sukience od Marine Serre przerobionej na top (!), Julię Fox w kreacji z liści. U projektantów taka sama anarchia. Dziurawe kiecki u Chloé, szydełkowe topy porwane na szwach u Marni, staniki z torebek u Givenchy. Ten obłęd ma nazwę i odpowiedzialna za kostiumy w „Białym Lotosie” Alex Bovaird określa ubiór Portii przymiotnikiem „schlumpy” (ćwokowaty). Gdzieś między przypadkową Kalifornią a kacem po Coachelli – wyjaśnia kostiumografka. Portia nie ma bowiem konkretnego stylu, ale zestaw różnych moodów, które dobiera do okazji – minikardigan na kontrastującym biustonoszu do baru, kosmiczny komplet z dzwonami na randkę z chłopakiem z Essex. To nie nonszalancja, bo przecież czasem bardzo jej zależy – dodaje Bovaird. Portia poza byciem życiowo niezdecydowaną jest również totalnie spłukana, wszyscy możemy się z nią zatem utożsamiać. Jej styl, pełen chaosu i pozbawiony konwencji, nie jest niczym nowym, jednak jego obecność w tak popularnym serialu świadczy o jednym: nadszedł jego czas. Zresztą ten stylistyczny miszmasz przewidywał już w 2021 roku trend forecaster Sean Monahan w eseju „Vibe Shift”. Monahan, który 10 lat temu przewidział normcore, napisał, że nadszedł czas na nowy globalny ruch kulturowy. Czym więc jest nowy vibe? Dla Monahana może to być powrót do bardziej sfragmentaryzowanej kultury, powrót do nostalgii za niegrzecznymi latami 2000., renesans rocka czy też ironii. Sam autor przyznaje zresztą, że nie jest do końca pewny, co nowy vibe oznacza dla mody. Na pewno zmianę – bo ileż można dusić się w tej charakterystycznej dla milenialsów estetyce perfekcyjnego minimalizmu? Kiecki bodycon z Shein, bielizna modelująca od Kim Kardashian, wypełniacze usuwające charakter z twarzy i fit życie stało się równie wszechobecne, co i przereklamowane. Styl Portii to nie tylko sprzeciw wobec trendów, szybkiej mody i nadmiernej konsumpcji, to przede wszystkim skupienie się na sobie, i to w najzdrowszy możliwy sposób. Self-care w najczystszej postaci. Najlepszą metodą na wypracowanie tego looku jest wizyta nie na Sheinie, ale w lumpeksie. „Biały Lotos 3”: Gwiazda 1. sezonu powróci w nowych odcinkach? Oto wszystko, co wiemy o kolejnej serii serialu Pora zabookować kolejne wakacje, ponieważ „Biały Lotos” oficjalnie powróci z 3. sezonem. Sprawdźcie, co już wiadomo o kontynuacji hitowej produkcji HBO Max. Czy akcja zgodnie z sugestiami twórcy przeniesie się do Azji? Kogo zobaczymy w nowych odcinkach? To nie koniec. Tak się również składa, że ten nowy vibe ładnie współgra ze słowem 2022 roku według Oxfordu („essę” PWN-u uprzejmie zignoruję), czyli „goblin mode”. Ten tryb goblina ma polegać na odrzuceniu norm społecznych i oczekiwań, co w przypadku ubioru oznaczałoby poświęcenie lajków na rzecz najczystszej energii chaosu. Brzmi mało atrakcyjnie? Ale jak sugeruje słowo „tryb”, robi się to przecież celowo. A może po latach podziwiania brzucha Emily Ratajkowski, talii Kim Kardashian i outfitów Elsy Hosk postanowiliśmy się zbuntować i robić to, na co mamy po prostu ochotę? Ja tam wolę być goblinem niż wyświechtanym stereotypem. Arek Zagata jest redaktorem mody Glamour. W swojej rubryce dokonuje modowego roastu. @arek.zagata. Tekst ukazał się w magazynie Glamour 02/23. Lutowy numer GLAMOUR z Klaudią Nieścior na okładce już w sprzedaży. Oto 6 powodów, dla których warto po nie sięgnąć Lutowe wydanie GLAMOUR ze zwyciężczynią „Top Model 11”, Klaudią Nieścior, jest już dostępne w kioskach! Przedstawiamy 6 powodów, dla których warto je mieć.
Dom we Włoszech za 1 euro? Piotr Wojtasik kupił za 20 tysięcy. Tak wyszło taniej [WYWIAD]
Wszyscy słyszeliśmy o włoskich promocjach „domy za 1 euro” i przecieraliśmy oczy ze zdumienia. Dziennikarz Piotr Wojtasik postanowił postawić wszystko na jedną kartę i kupić dom na Sycylii. Za 20 tysięcy, bo za 1 euro… wychodziło drożej.
A gdyby tak rzucić wszystko i wyjechać do Włoch? Piotr Wojtasik to zrobił. Tak jakby, bo jego sycylijska kamienica to drugi dom, do którego – po remoncie – planuje wyjeżdżać, by odpoczywać od Warszawy. W końcu, po roku poszukiwań, dziennikarz „Dzień Dobry TVN” stał się właścicielem domu w samym środku zabytkowego miasteczka na Sycylii. Chcecie pójść w jego ślady? W swoim e-booku „Domy za 1 euro we Włoszech” wraz z radczynią prawną Małgorzatą Ciukszą doradza, jak tego dokonać, ile naprawdę potrzeba pieniędzy i na co uważać. Bo błędów można popełnić całe mnóstwo! Rozmawiamy z Piotrem o ukrytych haczykach, warunkach promocji i włoskim dolce vita. Arek Zagata: Skąd pomysł na drugi dom na Sycylii? Piotr Wojtasik: Mój tata mieszkał i pracował we Włoszech przez 23 lata. Tam też spędzałem każde wakacje. Mama nie pozwoliła mi nigdy jechać samemu do Warszawy, ale nie miała problemu, żebym jechał sam do Rzymu. Miałem przy sobie 15 lirów, które miały mi starczyć na cały dzień. Całość wydałem na kawę i ciastko w zabytkowej kawiarni Antico Caffè Greco przy Schodach Hiszpańskich. Pomyślałem, że było warto, bo tam celebruje się życie. Aż 300 słonecznych dni w roku też robi swoje, z kolei sama Sycylia urzekła mnie swoją autentycznością. Wasz poradnik dotyczy włoskiej promocji „dom za 1 euro”. Dlaczego ty kupiłeś dom z wolnego rynku? Wiedziałem, że za tą akcją musiały się kryć haczyki – kruczki prawne, zobowiązania. Nie ma przecież nic za darmo – jak w mailach, w których piszą, że „wygrałeś milion złotych”. W wielkim skrócie – domy z promocji są własnością miasta, ale ich stan prawny jest często nieuregulowany. Właścicielem domu stajemy się dopiero po jego remoncie, a kupujemy go na zasadzie pro posty, czyli aukcji. Każdy z licytujących podaje kwotę, jaką jest gotowy zapłacić, a 1 euro to wyłącznie cena wywoławcza. Finalnie cena wzrasta do ok.10 tysięcy euro. Bywały miejscowości, w których na 40 domów znalazło się 14 tysięcy chętnych. Przez to ceny stają się absurdalne, zwłaszcza że domy z promocji są w dużej mierze ruinami. Nie wiadomo też kto w nich mieszkał i czy w pewnym momencie nie znajdzie się przodek, właściciel czy spadkobierca. Masz też narzucony czas na zorganizowanie remontu. Włoski urząd lubi nie odpowiedzieć przez rok. To nie są też domy w najatrakcyjniejszych miejscowościach – nie zapominajmy, że celem tych akcji jest rozpromowanie region, który potrzebuje napływu przyjezdnych. Domów z wolnego rynku jest bardzo dużo, w dobrych cenach i da się znaleźć taki, który jest bardziej „na miarę”. Chętnym na włoski dom radzisz, żeby pomieszkali tam przez jakiś czas jak lokalsi. Czym to się różni od wakacji? Włoskie życie może być idyllą, ale nie ma nic wspólnego z dwutygodniowym pobytem wakacyjnym. Sam staram się niczym nie rozczarowywać, tylko mówić sobie „siamo in Sicilia" – jesteśmy na Sycylii. Przede wszystkim warto pomieszkać jak lokals, aby przekonać się do danego miejsca. W końcu Włochy składają się z 19 regionów, które bardzo się od siebie różnią – kuchnią, zwyczajami, ludźmi, potencjałem, nawet językiem – i każdy z nich spełni inne oczekiwania. Gdyby nie moja wielka miłość do tego miejsca, pewnie nie doprowadziłbym kupna domu do końca. Oglądanie olbrzymiej ilości nieruchomości (w sumie obejrzałem ich 40), wieczne problemy, coś jest nielegalne, coś nie działa. Ponadto, nie w każdej miejscowości jesteśmy mile widziani – wiele osób wita cię z otwartymi ramionami, ale bywają i takie, które są bardzo nieprzychylne przyjezdnym. Nie polecam kupowania czegokolwiek bez radcy prawnego. Stąd też pomysł, żeby do poradnika zaangażować Małgosię. Przed tobą remont domu. Jaki masz plan na pierwsze dni po jego zakończeniu? Skorzystam ze wszystkiego, co najlepsze w okolicy – kupię oliwę od jednego z 5 lokalnych producentów (najlepiej zrobić to w październiku), pojadę na targ po ser pecorino w cenie 8 euro za kilogram, przy okazji złapię 5 różnych odmian pomidorów i po raz kolejny zdziwię się, że są tak tanie, że sprzedawca nawet ich nie waży. Będę gotował – pastę alla Norma z bakłażanów i wielki gar caponaty. Kolację podam na tarasie z butelką lokalnego wina, na przykład białe Grillo, deserowe Passito lub czerwone Nero d'Avola. W caponacie będą pistacje – najlepsze na świecie, z leżącej u podnóża Etny miejscowości Bronte. Sycylijczyk ze wschodu wyspy dodałby do niej mandorle, ogromne migdały. Jeśli będzie zima, kupię tonę pomarańczy i upiekę z nimi tradycyjne ciasto, crostatę. Dlatego postawiłem na Sycylię – to jest miejsce dla ludzi, którzy chcą żyć powoli, szanować lokalność i celebrować życie. E-book „Domy za 1 euro we Włoszech, czyli jak kupić nieruchomość w słonecznej Italii” autorstwa Małgorzaty Ciukszy i Piotra Wojtasika jest dostępny na how2.shop w cenie 39 zł. Sycylia dopłaci turystom do wakacji! Tańsze będą bilety lotnicze, noclegi w hotelach i atrakcje turystyczne Włochy stopniowo odmrażają gospodarkę. Jedną z najbardziej dochodowych gałęzi jest turystyka, która mocno podupadła przez pandemię koronawirusa. Aby zachęcić turystów do podróży, Sycylia dopłaci do ich wakacji.
10 stopni wtajemniczenia skandynawskiego stylu. Poznaj zasady najbardziej stylowych it-girls!
Zachwycona outfitami szwedzkich, duńskich i norweskich fashionistek? Cóż, może i Twoja nowa stylówka nie powinna powstać na podstawie poradnika... Ale obiecujemy, nikomu nie powiemy. Oto 10 zasad skandynawskiego stylu!
Jakie skojarzenia budzi w was hasło „skandynawski styl”? Być może są to meble z Ikei i klopsiki, a może modernistyczy fotel jajo Arne’a Jacobsena. Grubo splecione swetry inspektor Sary Lund z serialu „The Killing”, ale też skórzane ramoneski Lisbeth Salander z „Dziewczyny z tatuażem”. Możliwe, że na dźwięk tego hasła myślicie o dżinsach z Weekdaya, albo – na drugim końcu modowego spektrum – monotonnych ciuchach dostępnych w sieciówkach H&M i COS. Jakie by to nie były skojarzenia, najwyższy czas je zweryfikować. Bo w 2020 roku za hasłem „skandynawski szyk” stoi coś więcej niż estetyczne, czyste, powściągliwe i (wybaczcie) nudne ciuchy. Kolekcje na sezon wiosna-lato 2020 pokazane na kopenhaskim tygodniu mody były pełne odważnych kolorów, brawurowych wzorów i nieoczekiwanych, wielowarstwowych stylizacji i – najważniejsze – nie było w nich ani jednego wełnianego kardiganu czy szarego swetra. To wspaniale, tym bardziej, że pierwsze skrzypce grały tam kobiety. Podczas gdy wśród domów mody z Francji, Włoch i USA panuje niepokojąca tendencja do obsadzania najważniejszych stanowisk w modzie mężczyznami (Celine, Valentino, Bottega Veneta), w Danii nowe pokolenie projektantek prezentuje kolekcje stworzone w duchu skandynawskiego pragmatyzmu. Skandynawskie it-girls – kim są influencerki z Danii, Norwegii i Szwecji? Przespacerujcie się przez centrum Kopenhagi, a spotkacie dziesiątki kobiet w lejących sukienkach i praktycznych, sportowych butach przemierzających miasto na rowerze. Są cool, bo brak w nich zadęcia, które spotkacie u mieszkanek Paryża lub Mediolanu. Stylizacje mieszkającej w Oslo Marianne Theodorsen przyprawią każdą minimalistkę o zawroty głowy, pochodzące ze Sztokholmu bliźniaczki Elizabeth i Victoria Lejonhjärta wyglądają jak duet r'n'b z lat 90., natomiast Pernille Teisbaek z Kopenhagi to połączenie dobrego gustu, sportu i monumentalnej elegancji w doskonałych proporcjach. Dorzućmy do tego kopenhaskie supermodelki, takie jak Frederikke Sofie, Freję Behę Erichsen, Caroline Brasch Nielsen i Emmę Leth, a od razu staje się jasne dlaczego uwaga branży mody skupiła w ostatnich latach swoją uwagę (i pieniądze) na północy Europy. Scandi chic – najmodniejsze marki ze Skandynawii: Ganni, Saks Potts, Cecilie Bahnsen Stolica Danii stała się najciekawszym punktem na mapie Europy pod względem przewrotnego, świeżego stylu. Z kolei luksusowe marki takie jak Ganni ściągają do miasta na swoje pokazy najważniejszych kupców i międzynarodową prasę. Z ich uwagi korzystają początkujący skandynawscy projektanci – na przykład Saks Potts bądź Cecilie Bahnsen, których kolekcje są w równym stopniu romantyczne, co niepokojące i mroczne. Wśród propozycji Bahnsen na nowy sezon znajdziecie lniane sukienki jak z „Domku na prerii”, folkowe bluzki i kilogramy romantycznych falban. Ubrania, o których mowa, są bez wątpienia staromodne, ale w jakiś sposób wyglądają też bardzo współczesne. „Sięgam po te sylwetki, bo wywodzą się z czasów, gdy pozwolono kobietom wyglądać superkobieco” – mówi Cecilie Bahnsen, której pokazy budzą skojarzenia z kultowymi „Przekleństwami niewinności” Sofii Coppoli z 2001 roku. Swoje sukienki szyje z lekkich jak piórko, lecz wytwornych tkanin – bawełny, jedwabiu, lnu. Podziwiające jej pokazy dziewczyny przełamują misterną elegancję strojnych sukienek, łącząc je z masywnymi sandałami na płaskiej podeszwie bądź ze sneakersami. W pewnym stopniu to dzięki połączeniu z nowoczesnymi akcesoriami projekty Bahnsen zyskują współczesny wydźwięk. Projektanci tacy jak ona są przedstawicielami nowego nurtu scandi szyku: liczy się nie wtopienie się w tłum, lecz indywidualizm. Skandynawska moda – w jakich sieciówkach ubierają się stylowe Skandynawki? „Zawsze istniał pogląd, że skandynawskie wzornictwo oparte jest na zdrowym rozsądku. A to niekoniecznie łączy się ze światem wielkiej mody”, powiedział Davi Hellqvist, który redagował serwis Dazed, magazyn Port i szwedzki tytuł Hemma. „Zgodnie z tradycją tego regionu, ubrania mają starczać na długo, ocieplać i być wygodne”. Może i są one zakorzenione w regionie, jednak każdy kto był ostatnio w centrum handlowym czy szukał ciuchów w internecie na pewno zauważył, że skandynawskich marek jest u nas coraz więcej. Po komercyjnym sukcesie Acne, szwedzkiego brandu premium, a także kopenhaskich Ganni i Cecilie Bahnsen, możemy przebierać w ofercie znacznie bardziej przystępnych cenowo markach ze skandynawii. Szwedzkich – Tiger of Sweden, Weekday, Fjallraven, Sandqvist, Vagabond, duńskich – Ilse Jacobsen, Malene Birger, Samsøe & Samsøe, norweskich – Holzweiler. Zapomnijcie o minimaliźmie. Skandynawska moda się zmienia – i bardzo dobrze. Chcecie ubierać się jak it-girls z Danii, Norwegii i Szwecji? >>> W naszej galerii znajdziecie 10 lekcji stylu, których nauczyły nas Skandynawki.