Ma 30 lat, na koncie wielkie role operowe i robi zawrotną karierę! A teraz podbija świat muzyki rozrywkowej!
Mamy coraz więcej operowych głosów, które robią zawrotną karierę. Jeśli nie słyszeliście jeszcze nazwiska Jasin Rammal-Rykała, koniecznie je zapamiętajcie. Ma 30 lat, na koncie wielkie role operowe, piękny zmysłowy bas, a teraz jeszcze zajął się muzyką rozrywkową.
Ismena Dąbrowska: Skąd Twoje niespotykane imię? Jasin Rammal-Rykała: Tata jest Syryjczykiem i choć wybrał dla mnie imię, to nigdy nie uczestniczył w moim życiu, dlatego mama spolszczyła jego syryjską wersję – i tak został Jasin. Ludzie często myślą, że to staropolskie imię. Nigdy nie chciałem się go pozbyć, podobnie jak pierwszego członu nazwiska, które mam po ojcu. Dodałem do niego Rykała po śmierci dziadka, mojego jedynego męskiego autorytetu. Dopiero później uświadomiłem sobie, że to scenicznie bardzo ładnie brzmi. Jak odkryłeś muzykę? Albo jak ona odkryła Ciebie? Tutaj znowu pojawia się mama, która jest skrzypaczką. Przez lata grała muzykę dawną, była w zespole Ars Nova. Jako dziecko chodziłem z nią na próby i wszystkie koncerty. Do któregoś roku życia myślałem, że wszystkie osoby są umuzykalnione, bo tylko takie znałem (śmiech). Mama szybko zobaczyła, że sam mam jakieś zdolności i zapisała mnie do szkoły muzycznej, gdzie skończyłem najpierw podstawówkę w klasie gitary klasycznej, później klasę perkusji, a na koniec śpiewu operowego. Już jako dziecko byłem w chórze Teatru Wielkiego – Opery Narodowej Alla Polacca i występowaliśmy w spektaklach obok najlepszych polskich artystów. To dawało mi ogromny fun, gdy biegałem z kolegami po scenie, coś tam śpiewałem, ludzie bili brawa, w dodatku zarabiałem swoje pierwsze pieniądze. Pamiętam, że któregoś dnia powiedziałem mamie, że mógłbym to robić całe życie. Jak wyglądała Twoja droga, by odnaleźć swój głos? Było to bardzo ciężkie, bo długo miałem mutację. Moim dziecięcym głosem był sopran, teraz jestem basem, więc ta droga była bardzo długa. Nie mogłem śpiewać przez ponad rok, ale tak mnie ciągnęło do opery w tamtym momencie, że próbowałem naśladować znanych śpiewaków, choć lekarze mówili, że nie powinienem tego robić, bo wpłynie to na mój własny głos. Nagminnie jednak słuchałem wybitnego śpiewaka Bernarda Ładysza i w którymś momencie mama zorientowała się, że tak dobrze imituję jego sposób śpiewu, że musimy zrobić wszystko, żebym poszedł na ten śpiew operowy. Poza śpiewem nie brałeś niczego innego pod uwagę? W tamtym momencie nie, chociaż przez moment myślałem, żeby śpiewać rozrywkę, ale moja mama powiedziała stanowcze „nie” (śmiech). To był jedyny raz, bo zawsze dawała mi dużo wolności. Powiedziała, że po 18. roku życia będę mógł robić, co chcę. Czemu nie chciała na to pozwolić? Miała pragmatyczne podejście i uważam, że to było dla mnie bardzo dobre. Śpiewaków rozrywkowych jest mnóstwo, a dobrych operowych jest o wiele mniej, szczególnie basów. Nie uważam osobiście, że to jest nisza, to może bardziej polskie podejście, bo np. w Niemczech każde większe miasto ma operę. Jest tam prawie 100 oper, a w Polsce 11. Jako że Twoja mama jest związana z muzyką, przestrzegała Cię przed czymś? Miała jakieś rady? Jest taki popularny koszmar wśród muzyków: gdy wychodzisz na scenę i nie wiesz, co masz zagrać albo zaśpiewać. Stoisz na scenie i nie wiesz, co się dzieje. Nawet nie, że nie masz kostiumu, ale że orkiestra zaczyna grać, przed tobą pełna widownia, a ty nie wiesz, co masz śpiewać. Dlatego jedyne, co powtarzała mi zawsze mama, to to, żeby być przygotowanym na pierwszą próbę. I mam to do dziś. Znam nie tylko swoją rolę, ale też role innych (śmiech). Wszczepiła mi pracowitość. Nawet jeśli opera wciąż w Polsce postrzegana jest jako nisza, mamy fantastyczną reprezentację na świecie. Czy to było dla Ciebie ważne, gdy zaczynałeś? To bardzo miłe, że tak mówisz, bo często mam wrażenie, że nie widzimy tego, jak Polska sobie fantastycznie radzi w tej dziedzinie. Mamy arcymistrza szachowego Jana Krzysztofa Dudę, który – i absolutnie nie ujmuję mu zasług – wydaje mi się, że jest bardziej znany w społeczeństwie niż Piotr Beczała czy Aleksandra Kurzak, a polscy śpiewacy operowi wyprzedają np. Metropolitan Operę! To trochę jak Dawid Podsiadło wyprzedający Narodowy, bardzo go lubię i cenię, ale nie wiem, czy wyprzedałby Wembley. Nie doceniamy skali ich sukcesu. Tak mi się wydaje. Może wynika to z tego, że opera postrzegana jest jako bardziej niedostępna, niezrozumiała dla wszystkich, ale z drugiej strony nie wszyscy znają też przecież zasady szachów. Dla wielu osób opera jest snobistyczną i poważną rozrywką. Jak ją widzisz? Ostatnie trzy lata spędziłem w Szwajcarii i na przedstawienia przychodzi tam bardzo dużo młodych ludzi, pod nich też tworzone są te produkcje. To, co mnie tam uderzyło, to to, że nikt nie zwraca uwagi na to, jak się ubierasz. Co jest super, bo rozumiem zasady schludności, ale pogubiło nas to, że ludzie nie chodzą do opery, bo nie mają w co się ubrać albo stresują się, że nie będą dobrze czy odpowiednio wyglądać. To nie powinno nikogo powstrzymywać przed korzystaniem z tej rozrywki. Zwłaszcza że w XIX wieku ludzie przychodzili do opery z jedzeniem, krzyczeli, spędzali rodzinnie wieczór w teatrze. Pamiętasz swój pierwszy występ? To była opera „Tosca” i byłem dzieckiem z pierwszego aktu. Dali nam papierowe świece i kazali nam się nimi bić, co było dla nas świetną zabawą. Co ciekawe, dopiero po latach na jednym ze zdjęć odkryłem, że rolę Scarpii śpiewał wtedy Mikołaj Zalasiński, dwie dekady później ja zaśpiewałem z nim „Toscę”, ale już jako Angelotti. Opera była miłością od pierwszego wejrzenia? Zakochałem się w atmosferze, która panuje w operze, w powietrzu, które pachnie tam inaczej niż gdzie indziej. To zupełnie inny mikroklimat. Czuć wzniosłość, zwłaszcza w Operze Narodowej, miejscu dla mnie szczególnym. Jeszcze studiując na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina, gdzie skończyłem licencjat i magisterkę na Wydziale Wokalno-Aktorskim, zdałem do Akademii Operowej właśnie przy Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. Pięknie nazywa się ją kuźnią talentów. Przyjmują tam osoby z całego kraju, bo to jedyne studio operowe, gdzie zdolnym śpiewakom daje się możliwość pracy z najlepszymi coachami w Europie – nie tylko od śpiewu, ale też aktorstwa, językowymi – oraz umożliwia się występy. To miejsce jest dla wielu trampoliną, bo pozwala na pokazanie się na przesłuchaniach, zaprezentowanie ważnym osobistościom z branży. Szefową Akademii jest Beata Klatka, której kłaniam się nisko, bo robi bardzo dużo dobrej roboty dla świata operowego w Polsce. Dzięki niej zadebiutowałem w Operze Narodowej, a niewielu studentom to się udaje, po czym dostałem zapytanie, czy nie chciałbym pojechać na przesłuchania do Bazylei. W Akademii byłem cztery lata i wiedziałem, że to jest ten moment. Muszę ruszyć, żeby się rozwijać. I dostałeś się tam. Jako jedna z pięciu osób. W studiu operowym Theater Basel spędziłem ostatnie trzy lata i tam mogłem już rozwijać się na najwyższym poziomie, pracując z najlepszymi nazwiskami, szczególnie reżyserami. Zaśpiewałem tam 150 spektakli. Od niedawna jesteś jednak w Niemczech. Przeniosłem się z Bazylei do Bremy i jestem teraz w Theater am Goetheplatz, tzw. teatrze kategorii A, na czym bardzo mi zależało. Najwybitniejsze mają oznaczenie A+, później jest A, B, C, D itd., ale co jest super, to właśnie w tych A osoby w moim wieku mogą śpiewać duże role, bo w tych A+ zapraszają do nich już tylko gościnnie najwybitniejszych śpiewaków, więc ty masz malutkie partie, co nie rozwija tak, jak granie dużych ról. To taka klasyczna droga? Mam dużo szczęścia, bo jestem basem, których jest mniej niż barytonów, i mój głos się dłużej rozwija. Przede mną jeszcze sporo czasu, żeby śpiewać te najwybitniejsze role. Mogę więc uczyć się cierpliwości, przygotowywać się, a przez to, że gram naprawdę dużo spektakli, to coraz mniej stresuję się na scenie. Śpiewanie operowe nie polega na tym, jak śpiewasz na co dzień, ale jak śpiewasz, gdy popełnisz błąd albo jesteś chory, czy opanujesz to przed publicznością, czy ten stres cię zje. Umiejętność okiełznania tego widzę właśnie jako fundament rozwoju na mojej operowej drodze. Jak odnalazłeś się w nowym miejscu? Na początku było mi tutaj trudno. Zimno, ponuro, szaro, dziewczyna w Warszawie, nie miałem tu nikogo. Znowu wszystko musisz budować od nowa. Ale poziom w teatrze jest bardzo wysoki, ludzie są wybitnie utalentowani. Wszyscy są młodzi, więc też mamy okazję wspólnie piąć się w górę. W dodatku mamy tu małą polską „mafię” (śmiech). Baryton jest Polakiem, asystentka reżyserki Polką, pianistka Polką, dyrygent Ukraińcem, ale studiował w Polsce, więc naszym głównym językiem na próbach jest polski (śmiech). Jest intensywnie, bo mam tylko cztery próby i zaczynamy występy „Cyganerii”. To do tej pory moja największa rola, jedna z głównych. Gdyby nie to, co mama mi wpoiła o tym przygotowaniu i że zaśpiewałem te 150 spektakli w Bazylei, byłoby mi naprawdę ciężko i bardziej bym się stresował. Inaczej się śpiewa, gdy bliscy są na widowni? O wiele lepiej, bo daje się więcej z siebie niż normalnie (śmiech). A z wielkimi nazwiskami na jednej scenie? Zdarzył Ci się tzw. starstruck? Miałem ogromne szczęście, że w ostatnich latach śpiewałem zarówno z Piotrem Beczałą, jak i Aleksandrą Kurzak. I to, co zrobiło na mnie wrażenie w przypadku np. pana Piotra, pokazało jakąś ścieżkę, to to, że na pierwszej próbie wiedział, jak mam na imię. Jest to najbardziej normalny śpiewak, jakiego w życiu poznałem (śmiech). Ma w sobie naturalność i coś takiego, że czujesz się przy nim po prostu dobrze, nie ma nic z gwiazdy. Tak samo Mariusz Kwiecień. Po spektaklu w Krakowie podeszliśmy zagadać i zapytał, co teraz robimy, więc powiedzieliśmy, że przygotowujemy studencką wersję „Don Giovanniego”, który akurat jest najsłynniejszą rolą Kwietnia. Nie tylko przyjechał na naszą próbę, ale też później przyszedł na premierę. Ostatnio postanowiłeś jednak wejść na drogę, której zabroniła Ci kiedyś mama, czyli zająłeś się muzyką rozrywkową. Skąd taki pomysł? Przede wszystkim zawsze chciałem być pianistą. Mimo gitary i perkusji najbardziej lubiłem grać na fortepianie, sam się uczyłem i robię to do dziś. Jako dziecko już coś tam komponowałem, pisałem piosenki i wiersze. Teraz, po latach śpiewania w operze, miałem takie poczucie, że chciałbym zrobić coś swojego, śpiewać swoje teksty, grać swoje kawałki. Zajmowałem się tym po godzinach jeszcze w Bazylei, początkowo dla siebie, aż doszedłem do takiego momentu, że może warto to gdzieś pokazać, otworzyć się na coś nowego. Zainwestowałem w to swoje pieniądze, nagrałem piosenki. Jedną z nich zaśpiewałem na koncercie dla sponsorów w Bazylei, nie mówiąc nikomu, że jest moja. Po występie podeszło do mnie kilku Szwajcarów i zapytało, co chcę dalej z tymi utworami zrobić, i finalnie sfinansowali dwa moje teledyski. „Enjoy The Sound Of Silence” i „Feel This Bass” są czymś zupełnie innym niż to, co robisz na co dzień. I to mnie bardzo rozwija, nawet nie wyobrażasz sobie, jak mi to pomogło w operze. Strasznie mnie to jara (śmiech). Fajnie jest być szefem wszystkiego, być odpowiedzialnym za to, co wypuszczam. Aktualnie przygotowuję już kolejne piosenki i chciałbym jedną zaśpiewać po polsku, bo do tej pory nagrywałem po angielsku. Tak że dużo będzie się działo w 2025 roku. Twoje marzenia związane są dziś z operą czy właśnie z muzyką rozrywkową? Gdy ludzie pytają mnie, na jakiej scenie operowej chciałbym zaśpiewać, zawsze mówię, że to nie jest dla mnie istotne. Dla mnie najważniejsze jest to, że jak kiedyś umrę i ktoś puści moje nagranie, powie: „O, to jest Jasin”, że mój głos pozostanie rozpoznawalny. *Wywiad pochodzi z magazynu GLAMOUR 02/2025.
Wiktoria Nowak – przedstawicielka Generacji Z, która wystąpi na konferencji z Barackiem Obamą
„Musimy wzajemnie dmuchać w swoje skrzydła”, mówi Wiktoria Nowak, współzałożycielka projektu GenBoost w Fundacji OFF School i współtwórczyni stowarzyszenia „Dziewczyny na Wybory”. Poznajcie jej historię.
Myślała, że po studiach wróci do Koszalina poprowadzić rodzinny biznes. Niebawem zobaczymy ją jednak na konferencji Impact'25, na której wystąpi także Barack Obama. Wiktoria Nowak na swoim koncie ma współtworzenie jednej z największych akcji profrekwencyjnych w Polsce „Dziewczyny na Wybory”, w październiku 2023. Obecnie pracuje w Fundacji OFF School, jako współzałożycielka GenBoost, projektu poprzez który stara się budować międzypokoleniowe mosty. Ismena Dąbrowska: Mówisz o sobie, że od zawsze jesteś społecznikiem. Od czego to się zaczęło? Wiktoria Nowak: Moi rodzice mają nad morzem hotel i zawsze byłam dzieciakiem, które należało do wszystkich gości (śmiech). Ciągnęło mnie do innych ludzi. Jako nastolatka zaczęłam pomagać w prowadzeniu biznesu, zresztą do dziś to mi się zdarza; uważam, że nic tak nie uczy życia jak dobre gastro. Wtedy nabyłam umiejętność rozmowy z ludźmi, zagadywania ich, rozumienia. Obserwowałam moich rodziców, którzy paradoksalnie też wykonują pracę podobną do mojej dzisiejszej – zmieniają ludziom różne momenty ich życia, sprawiają, że jest im po prostu lepiej. Jednak iskierkę działaczki poczułam w gimnazjum, gdzie na przykład gdy mieliśmy mundurki to walczyłam o kolorowe piątki. Ale to były jakieś drobne podrygi, byłam dosyć nieśmiałym dzieckiem. Byłaś nieśmiała? I to jak! Chodziłam do bardzo dobrej szkoły, gdzie nie czułam się mózgiem, więc uciekałam trochę w tę nieśmiałość. Potem poszłam do liceum, gdzie otworzył się przede mną wielki świat. Trafiłam do najlepszej w tamtym momencie szkoły w Koszalinie i miałam poczucie, że teraz dopiero zacznie się moje życie (śmiech). I trochę tak było. Mój kolega został przewodniczącym liceum i wtedy pomyślałam, że to naprawdę fajne, że może też mogłabym spróbować. Kiedy kończył kadencję i zapytał czy chcę startować zestresowałam się, bo w szkole było osiemset osób, nagle wszyscy by mnie znali. Ostatecznie wystartowałam, ale szybko zderzyłam się z tym, że nawet kampanie szkolne potrafią być brutalne. Dostało mi się, że jestem kobietą, zaczęły pojawiać się głupie plotki, przerabiano moje plakaty. Pamiętam taki trudny moment, kiedy siedziałam zapłakana w składziku, bo całą noc z mamą piekłam babeczki dla tych ludzi. Czułam, że to wszystko jest dla mnie trochę za trudne, ale jedna z nauczycielek zapytała mnie, czy naprawdę zamierzam się poddać i udowodnić wszystkim, że mogą tak o mnie mówić? Nie mogłam na to pozwolić. Finalnie wygrałaś. Tak i po raz pierwszy zdałam sobie sprawę z tego, że mogę, że jak chcę to potrafię i że jest tyle cudownych młodych kobiet, które nie mają takiej osoby, która w krytycznym momencie podejdzie do nich i powie „dasz radę”. Miałam też ogromne wsparcie rodziców, za co jestem bardzo wdzięczna. Wiem, że wielu młodym ludziom tego brakuje i ich to powstrzymuje. Zostanie przewodniczącą dodało ci wiatru w żagle? Tak, bo zaczęłam organizować różne rzeczy, eventy na trzysta osób, odkryłam w czym jestem dobra i jak buduje się społeczność. Po liceum dostałam się na Uniwersytet Warszawski, celowałam w stolicę, bo wiedziałam, że muszę być w centrum wydarzeń. Od razu dołączyłam do Samorządu Studenckiego i przez pierwsze dwa lata bardzo ciężko pracowaliśmy. Organizowaliśmy Juwenalia, różne wydarzenia, kino na dachu biblioteki uniwersyteckiej, Forum Uniwersytetów Polskich itp. Potem przegraliśmy wybory. Musiałam coś ze sobą zrobić, znaleźć zajęcie. Pojechałam na Campus Polska Przyszłości, gdzie poznałam grono świetnych dziewczyn z którymi później, całkiem spontanicznie zorganizowałyśmy kampanię profrekwencyjną Dziewczyny na Wybory. Chcesz mi powiedzieć, że to było całkiem spontaniczne? Serio! To był sam początek wszystkich inicjatyw związanych z wyborami. Na imprezie postanowiłyśmy, że nagramy rano wspólnie spot. Dobrze, że wstałam, bo tak zaczęła się najpiękniejsza przygoda mojego życia (śmiech). Do naszego nagrania zaczęły z własnej inicjatywy dołączać znane osoby, dogrywać swoje spoty. Inicjatywa rosła, chodziłyśmy do telewizji, wszystko się kręciło, a ja czułam, że my naprawdę coś zmieniamy. Pamiętam jak poszłam do TVN24 po raz pierwszy. Moi rodzice byli przerażeni (śmiech). Dlaczego? Że coś palnę (śmiech). Wiem, że są bardzo dumni, ale równie przerażeni, że ich mała dziewczynka zaczęła być medialna. Wyjeżdżając z Koszalina byłam przekonana, że wrócę i będę prowadzić z nimi hotel. Wybory okazały się jednak sukcesem i to młode kobiety zmieniły rząd. Jaka była twoja reakcja? W końcu dołożyłaś do tego swoją cegiełkę. Jak o tym mówisz to mam ciarki, co idealnie pokazuje, jak się wtedy czułam. Byłam w komisji wyborczej i kiedy wyszłam stamtąd o dwunastej kolejnego dnia, odpaliłam telefon i zobaczyłam te prognozowane 75 proc. to się rozpłakałam. Ogromnie mnie to poruszyło, bo włożyłyśmy w to masę pracy. Teraz trochę martwi mnie to, co wydarzyło się z tą siłą, która wtedy mogła przesuwać mury. Zaczynamy kampanię profrekwencyjną na wybory prezydenckie, jedną z niewielu apolitycznych, i boję się, że straciliśmy trochę ten potencjał. O to właśnie chciałam zapytać, bo chociaż to dzięki młodym kobietom odsunięto PiS od władzy, nowy rząd niewiele dla nas zrobił. Boli mnie to, ale jako osoba, która interesuje się polityką rozumiem złożoność mechanizmów, które się dzieją, że to nie jest takie oczywiste, by przepchnąć ustawę, którą później i tak odrzuciłby prezydent. Prawda jest jednak taka, że to wszystko na czym nam zależy, jak dekryminalizacja aborcji, przykład jeden z wielu, nawet nie trafia na ręce prezydenta. Widzę jednak jaka jest frustracja, że nic się nie zadziało, że nic nie słychać, bo po tych stu dniach, stu konkretach nie zostało powiedziane – słuchajcie to potrwa, to jest proces, ale bądźcie dalej zaangażowani. Przykre jest to, że tak szybko zapomniano o tym skąd to wszystko się wzięło, że obudziliśmy potencjał kobiet, wiele z nich zrozumiało, że ma głos, że może coś zmienić, a teraz czują, że chyba jednak nic się nie zmieniło. Ważne jest zrozumienie skomplikowanych procesów legislacyjnych, ale musimy trzymać ten entuzjazm i uważność. Dlaczego więc to jest tak ważne żeby młode dziewczyny angażowały się, nie rezygnowały i głosowały? To jest coś nad czym ostatnio myślę. Jesteśmy blisko wyborów prezydenckich, ale to nie jest nawet historia o tym. Bo jeśli wymówką żeby nie głosować jest fakt, że nie podobają nam się rządy czy nie ma idealnego kandydata to znak, że gdzieś wcześniej zawaliliśmy w edukacji młodego społeczeństwa w kontekście posiadania praw wyborczych. Akcje profrekwencyjne mają sens, działają, ale nie zastąpią tego, czego powinniśmy się nauczyć już dawno. Kobiety nie wykorzystują swoich praw, nie znają ich na przykład na rynku pracy, o którym się kształcę. Więc tu nie chodzi tylko o politykę, ale o pokazanie, że działając razem mają realne szanse coś zmienić. Kiedyś podczas ogólnoświatowego zjazdu Vital Voices spotkałam Geraldine Laybourne, która powiedziała mi, że jeśli mam już rozwinięte skrzydła, to teraz muszę dmuchać w skrzydła innych kobiet. Chociaż nadal się rozwijam, to pewne przekonania mam już ugruntowane, więc ważne jest żeby dmuchać w skrzydła tym dziewczynkom, które dopiero je formułują. Wiele z nich pisze do mnie z pytaniem czy mogłyby zadzwonić do mnie i porozmawiać. To mnie bardzo porusza i cieszy, ale też martwi, bo to znaczy, że nie ma za dużo kobiecych autorytetów skoro odzywają się do mnie, bo właściwie ja się takim autorytetem nie czuje (śmiech). Albo są, a ich nie widać. Bardzo ważne jest więc żeby mówić o kobietach, głosować na kobiety żeby mogły faktycznie być obecne w polityce, ale też innych obszarach życia publicznego. Kampania okazała się ogromnym sukcesem, jak później potoczyły się twoje losy? Zaczęłam szukać pracy i okazało się, że to wcale nie takie łatwe. Nagle wszystkie te emocje, wielkie ekrany, konferencje się skończyły. Nastała cisza. To była najtrudniejsza jesień mojego życia. I wtedy całkiem przypadkiem połączono mnie z Grzegorzem Święchem, który akurat szukał kogoś do pomocy przy projekcie Dom Spokojnej Młodości. Tak trafiłam do Fundacji Off School. Na początku robiłam małe projekty, w międzyczasie zaczął rodzić się GenBoost, który tak naprawdę dał mi też odpowiedź na to, dlaczego nie potrafiłam znaleźć wcześniej pracy. Młodzi ludzie zwyczajnie nie mają do zaoferowania pełnego etatu. Wciąż studiuję magisterkę i dwa razy w tygodniu mam zajęcia, co już wyklucza mnie u wielu pracodawców. Zaczęłam więc coraz bardziej zagłębiać się w te tematy, jestem zresztą na kierunku Organizowanie Rynku Pracy, więc już długo mnie to interesuje. Licencjat pisałam o dyskryminacji ze względu na płeć i luce płacowej. GenBoost narodził się w odpowiedzi na dyskusje, które toczyły się o pokoleniu Z, ale bez jego udziału. Nikt z przedstawicieli tej generacji nie był zapraszany do rozmów, na konferencje, przez co powielano szkodliwe stereotypy. W ramach tego projektu to my młodzi edukujemy firmy z komunikacji z młodym pokoleniem. Rozmawiamy o tym, jakie są oczekiwania obu stron, wymagania, jak postrzegamy pewne kwestie. O generacji Z mówi się niezbyt miło w kontekście rynku pracy. Że nie chce im się pracować, że są leniwi, roszczeniowi. I strasznie mnie to wkurza, bo to często są niczym niepodparte stereotypy. Moje pokolenie wchodzi na rynek z zupełnie innym zestawem kompetencji. Głośno mówimy o swoich wymaganiach, chcemy wiedzieć dokładnie, co mamy robić, potrafimy upominać się o podwyżki, rozmawiać o awansach i wynagrodzeniach. Ale trzeba też mieć na uwadze, że Zetki wychowane zostały przez rodziców, którzy są z pokolenia potencjalnych szefów. Jestem więc prawie pewna, że jak przyjdzie do nich ich dziecko, które jest w moim wieku i powie: mamo, tato, ta praca jest spoko, ale jednak chciałabym ją zmienić. To co powiedzą? Próbuj, świat należy do ciebie. A potem zdarza się analogiczna sytuacja, gdy przychodzi młody pracownik, mówi to samo, ale w oczach szefa jest roszczeniowy, nielojalny. Podwójne standardy. Moje pokolenie jest przebodźcowane, dorastało w świecie z nieograniczonym dostępem do technologii, gdzie codziennie informacje bombardują nas od rana do wieczora. Dodatkowo zostaliśmy wychowani przez rodziców, którzy chcieli dla nas jak najlepiej. Chcieli dać nam to, czego sami nie mieli, stąd te wszystkie zajęcia dodatkowe, każda chwila wypełniona aktywnością. Nic dziwnego, że gdy w wieku 20 lat taki człowiek idzie do pracy i przez osiem godzin ma siedzieć przy biurku to mu się to nie podoba. Ale to sygnał, by bardziej go zaangażować, pokazać, nauczyć. Dla mojego pokolenia najważniejsze jest znalezienie sensu w pracy. Dla wielu pracodawców będzie to jednak kolejny obowiązek, rzecz do zrobienia, coś na co nie ma czasu. Kiedy obecni pracodawcy zaczynali karierę bezrobocie wynosiło zdecydowanie więcej niż teraz. To się zmieniło. Mało kto już spędza w jednej firmie 20 lat. Młode pokolenie stawia siebie na pierwszym miejscu, co jest trudne do zrozumienia dla starszych, którzy nadużywali się w imię pracy, chorzy przychodzili do biura, bo na ich miejsce czekało dwudziestu innych. Oczywiście, jak każda inna generacja tak i Zetki przystosują się w pewnym momencie trochę do realiów rynkowych, ale już teraz wniosły dużo świeżości, która polega na mówieniu bardziej otwarcie o tym, na czym nam zależy, ale też na tym, że świat się nie zawali jeśli jednego dnia zostanę w domu bo mam gorączkę. Dla młodych najważniejsze jest też to, jakim jesteś człowiekiem, czy jesteś godnym zaufania partnerem. Nie ma znaczenia czy jesteś CEO. Chodzi o traktowanie siebie wzajemnie z szacunkiem. Co więc musi się zadziać międzypokoleniowego żeby to wszystko działało? Wyczulić się na to, że na rynku jest teraz inne pokolenie z zupełnie innym podejściem do pracy. Chodzi o zrozumienie, że pewne zachowania nie biorą się z tego, że ktoś jest roszczeniowy, tylko, że potrafi stawiać granice, a to, że szuka w was kolegi lub koleżanki nie wynika z tego, że nie szanuje waszego tytułu, ale ceni sobie partnerskie relacje z pracodawcą. Jednak domyślam się, że cała odpowiedzialność za zmiany nie spoczywa tylko na starszym pokoleniu. Nie spoczywa, obie strony muszą się dogadać. Dlatego najpierw edukujemy osoby zarządzające, zbieramy feedback i przekazujemy go młodym. Stwarzamy przestrzeń do dialogu, bo chociaż się różnimy, mamy trochę inne wartości to chcemy wzajemnie zrozumieć skąd to wszystko się bierze. To wymaga empatii, dostrzeżenia w sobie ludzi i postawienia się na miejscu drugiej osoby. O tym będziesz mówić więcej na konferencji Impact'25? Tak, o przyszłym rynku pracy i o nowych pokoleniach, jak to wszystko będzie się zmieniać. Niesamowicie mnie to cieszy, że tam będę. I że będzie Barack Obama (śmiech). Na samym początku powiedziałaś, że byłaś nieśmiałą osobą, a za moment wystąpisz na konferencji wśród takich nazwisk. Jak patrzysz na tamtą siebie? Czule na nią patrzę, bo wtedy jeszcze była to Wiktoria, która była dla siebie łagodniejsza, otwarta na wszystko, dawała sobie przestrzeń na popełnianie błędów. Tego jej dzisiaj brakuje. Patrzę na tamtą Wiktorię jako na osobę, która wiedziała co robi, która odkryła w sobie umiejętność zrzeszania ludzi. Że ich lubi, lubi z nimi spędzać czas i że oni też ją lubią. Cieszę się, że jesteśmy dzisiaj tu, gdzie jesteśmy. Ogromną część tego zawdzięczam jednak niesamowitym osobom, które poznałam, które mnie wsparły i powiedziały dużo mądrych słów. Wszystkim tym młodym kobietom, które są na początku życzę żeby także spotkały je na swojej drodze. Więcej o pokoleniu Z na rynku pracy Wiktoria Nowak opowie podczas wydarzenia Impact'25, które odbędzie się 14-15 maja w Poznaniu.
Jędrzej Hycnar: „Random 2.0 jest o przekraczaniu bariery samotności i intymności, poszukiwaniu i odnajdywaniu pomocy”
Czy współczesna kultura wystarczająco oddaje głos młodym ludziom? Jakie znaczenie mają intymne rozmowy w świecie zdominowanym przez technologię? Jędrzej Hycnar w rozmowie z Ismeną Dąbrowską dzieli się swoimi spostrzeżeniami i zdradza, jakie artystyczne wyzwania czekają na niego w najbliższym czasie.
„Budowanie dorosłego życia u każdego faceta powinno opierać się również na jakiejś próbie zrozumienia samego siebie, przeszłości, tego co się działo, co się dzieje, próby znalezienia odpowiedzi na pytanie: kim jestem?” – mówi Jędrzej Hycnar, aktor teatralny, serialowy i filmowy, który wcielił się w rolę Łukasza w kontynuacji jednego z najpopularniejszych polskich słuchowisk „Random 2.0”, produkcji Storytel Original. Opowieść o skomplikowanych relacjach młodych ludzi pokazana przez pryzmat aplikacji randkowej jest już dostępna w aplikacji Storytel. Czujesz presję bycia w social mediach? Masz wrażenie, że to napędza karierę i oczekuje się od ciebie bycia obecnym na różnych platformach? Szczerze mówiąc nie mam takiego wrażenia, więc prowadząc swoje social media nie przykładam do tego aż tak wielkiej wagi. Taka presja może czasami pojawiać się przy okazji bardziej komercyjnych projektów, ale nie spotykam się za często z tym, żeby moje zasięgi albo sposób w jaki prowadzę swojego Instagrama miały realne przełożenie na moją pracę. I to mnie cieszy, bo nie powinno to mieć bezpośredniego wpływu na moją pracę. Z drugiej strony każdy podchodzi do tego tematu inaczej i fajne jest to, że można ten zawód uprawiać na parę różnych sposobów. Wykonywać go, tak jak się chce. I to jest super. A korzystasz z aplikacji randkowych? Nie. (śmiech) Chciałam zapytać o twoje doświadczenia w kontekście „Randoma 2.0”. Myślisz, że taka aplikacja miałaby szansę dzisiaj istnieć? Wysyłanie wiadomości głosowych jest jednak bardziej intymne niż samo pisanie. Nie korzystam z takich aplikacji, więc ciężko mi powiedzieć, jak to jest, kiedy wysyła się głosówki. Nie jestem w ogóle w tym świecie, ale z drugiej strony wielu moich rówieśników, moi koledzy i koleżanki w tym uczestniczą, więc absolutnie to rozumiem. Właśnie się nad tym zastanawiam i dochodzę do wniosku, że ja bym chyba nie potrafił od razu przejść tej granicy intymności. Ale z drugiej strony w kontekście „Randoma 2.0” mówimy też o przekraczaniu innej bariery – bariery samotności czy pewnego odizolowania, gdy dwójka ludzi może ze sobą porozmawiać. Myślę, że to bardzo indywidualna kwestia, ale biorąc pod uwagę jak ten projekt – zarówno pierwsza, jak i druga część – został odebrany, wydaje mi się, że dla ludzi nie jest to coś dziwnego, że nie jest to wizja jakiejś bardzo odległej sytuacji, która nie może mieć miejsca. Biorą to za pewien ciekawy schemat interakcji, gdzie za pomocą głosówek wciąż mogą rozmawiać z drugim człowiekiem. Wspomniałeś o samotności, która przewija się przez drugą część słuchowiska, podobnie jak sam temat zdrowia psychicznego. Uważasz, że to słuchowisko dobrze opowiada o twoim pokoleniu? O problemach młodych ludzi? Ciężko jest zmieścić w jednej historii postawę całego pokolenia: mnogość tematów, które mamy współcześnie dookoła, to, co dzieje się w przestrzeni publicznej, ale też, co dzieje się z nami prywatnie, wewnętrznie, w świecie nam najbliższym. Na pewno jednak ten wątek mężczyzny, który czuje, że powinien przejść drogę poradzenia sobie z samym sobą, jest niezwykle ważny i aktualny. Wydaje mi się, że nadal mężczyźni rzadziej sięgają po pomoc, nie zawsze potrafią rozmawiać o tym, co się z nimi dzieje. Oczywiście, to się zmienia i idzie w coraz lepszym kierunku, ale mam poczucie, że budowanie tzw. dorosłego życia u każdego faceta powinno się również opierać na jakiejś próbie zrozumienia siebie, przeszłości, tego co się działo, co się dzieje, chęci znalezienia odpowiedzi na pytanie: kim ja jestem?. I to pojawia się w ramach spotkania Porto358, czyli Łukasza z Mary, chociaż on na początku nie robi tego we właściwy sposób. Jest przez to nawet w tekście „Randoma 2.0” nazwany… dzbanem roku. Od początku nazywany jest też toksycznym eks, co dużo o nim mówi. Wydaje się też wielką, chodzącą czerwoną flagą. To jakiś punkt startowy i nie zdradzając zbyt wiele, przejdzie on jednak jakąś ewolucję, czeka go proces poszukiwania prawdy o samym sobie. Kto i jak mu w tym pomoże – tego już więcej słuchacze dowiedza się z „Randoma 2.0”. Co zainteresowało cię w tej postaci na tyle mocno, że zdecydowałeś się z nią zmierzyć? Co chciałeś w nim uchwycić? Jestem absolutnym fanem głosowej pracy aktorskiej. Współpraca ze Storytel nawiązała się co prawda dość niedawno, ale same słuchowiska były ze mną niemal od zawsze. Za jedno z nich zostałeś nawet nagrodzony. Tak, był to debiut w Teatrze Polskiego Radia u Waldemara Modestowicza w „Chaja i Chaim. Opowieść o dwóch liściach”. Do dziś często bywam i w Teatrze Polskiego Radia, i w innych miejscach; bardzo lubię tę formę i szczerze mówiąc, jeżeli chodzi o wszystkie możliwości pracy głosem jak dubbing, audiobooki czy reklamy głosowe, to słuchowiska lubię najbardziej. Uwielbiam to bycie tu i teraz. Na planie przed zagraniem sceny przegadujemy tekst, a tutaj to przegadywanie jest od razu sprawcze, jest elementem, którego możemy potem odsłuchać. Zatem moment przełożenia z czytania i od razu zagrania tego, jest dla mnie niezwykle ciekawy. Jest też oczywiście trudny: wymaga nieustannej koncentracji, ale naprawdę lubię to robić. Druga kwestia to, że wcześniej już pracowałem z Nataszą Parzymies przy okazji serialu „Kontrola” i nie ukrywam, bardzo cenię sobie to doświadczenie. Pierwszego „Randoma” słuchałem i widziałem nagrania na YouTube, więc chciałem się pojawić w drugiej części. A kiedy potem przeczytałem „Randoma 2.0”, pomyślałem sobie, że oprócz jakiegoś obrazu intymnej relacji międzyludzkiej, bardzo skomplikowanej, słuchacz ma tylko strzępki informacji, kim jest ten Łukasz, Porto358. I że ta jego pozycja startowa nie jest zbyt dobra, jest raczej - tak jak powiedziałaś - toksycznym eksem. Takie wyzwania są fajne, kiedy mimo tego, co wydaje się być zapisane, próbuje się tę postać jakoś umotywować, przeprowadzić i na koniec dać jakąś nadzieję na zrozumienie tego człowieka. To jest coś do czego warto dążyć w tym zawodzie. Czy praca przy słuchowisku jest dużo trudniejsza niż to, co robisz na co dzień? Jest większym wyzwaniem, gdy nie możesz używać ruchu ciała, mimiki? Szczerze mówiąc... Możesz powiedzieć, że nie… (śmiech) Jest to prostsze (śmiech), ale już wyjaśniam, dlaczego. Słuchowisko ma w sobie pewną intymność polegającą na tym, że jest się zamkniętym w studio i jeśli nie ma kamery, to nikt nie widzi co tam robię ze swoją twarzą, jak wyginam się na wszystkie strony, żeby znaleźć taką intonację jaką bym chciał. Jest to taka bezpieczna strefa do tego, żeby próbować sobie “poszarżować” albo odpuścić. W przypadku „Randoma 2.0”, bohaterowie wysyłają sobie głosówki. Te wiadomości były nagrywane na bliskim mikrofonie, więc nie mogły tutaj pojawiać się nie wiadomo jak wielkie środki wyrazu aktora, bo słuchający by tego nie znieśli. Chodziło o to, żeby być możliwie najprawdziwiej autentycznymi w tej rozmowie, dlatego cieszę się, że nagrywaliśmy to razem z Julką i że jednak było to prawdziwe spotkanie i dialogowanie ze sobą. Wspomniałeś o Julii Wieniawie, odtwórczyni roli Mery. Jak wchodziło ci się w projekt, który ma już swoją renomę, swoich fanów i wobec którego były pewne oczekiwania? Na szczęście nie jest to pierwszy projekt, w który wchodzę, mimo że miał już swoją pierwszą część, więc byłem przygotowany na to, że fani mają jakieś oczekiwania. W takich przypadkach wydaje mi się, że trzeba być jakoś uważnym, próbować dać coś od siebie i dołożyć coś nowego do sukcesu, który już się wydarzył. A pracowało mi się z wielką przyjemnością. To co ciekawe, to że słuchacze znający „Randoma” wejdą w ten sam, wykreowany wcześniej świat, ale jednak czekają na nich trochę inne fabularne doznania. Fajnie, że ten projekt się tak rozwija! Obydwa słuchowiska stworzone są z myślą o młodych ludziach, pokazują problemy, które ich trapią, to, jak nawiązują relacje. Masz poczucie, że takich projektów jest wystarczająco dużo w dzisiejszej kulturze? Ja mam przede wszystkim wrażenie, że wciąż bardzo mało robi się dla obecnej młodzieży, osób w przedziale powiedzmy 13-20 lat. Wcale nie powstaje dużo filmów, w teatrze także nie ma zbyt wielu projektów, które by o nich opowiadały. To jakaś przestrzeń do zagospodarowania, do stworzenia naprawdę fajnych i ciekawych propozycji dla ludzi, którzy na pewno tego potrzebują. Dlatego cieszę się, w jaki sposób opowiadany jest „Random”, że jest zrobiony przez naprawdę młodych ludzi i że opowiada o tematach związanych z samotnością czy właśnie o poszukiwaniu siebie, szukaniu pomocy i w ogóle zrozumieniu potrzeby wsparcia u młodego faceta. Słuchowisko ma też wartość edukacyjną? Tak mi się wydaje. Zwłaszcza, że „Random 2.0” jest tak sprytnie i dobrze opowiedziany, że jeśli ja się nie pomyliłem (śmiech), to w 99 proc. zostało to tak nagrane, jak pierwotnie napisała to Natasza Parzymies. A często kiedy produkujemy współczesne sztuki, pisane tu i teraz, czy gramy w serialach lub filmach, to zdarza się, że te dialogi są podmieniane. Czasami są to drobne słowa, ale mówimy wtedy, że coś się nie układa w buzi, że nie brzmi naturalnie, że nikt młody tak dziś nie mówi, że nie jest to wiarygodne. Tu było inaczej. W swojej pracy poruszasz się nie tylko po współczesności, ale po bardzo różnych epokach. Krążysz między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. W którym z tych światów, w której z tych estetyk czujesz się najlepiej? Aktorstwo wydaje się pod tym względem niezwykłym zawodem, pozwalającym na podróżowanie w czasie. Oczywiście najprostszą odpowiedzią jest to, że wszędzie jest coś ciekawego (śmiech). Nie umiem tego tak zhierarchizować: co jest lepsze, co jest najlepsze. To, co już było, ma w sobie jakiś akcent tego, co nie było przeżyte osobiście, ma jakiś sentyment, pozwala przenieść się rzeczywiście w czasie. Pierwsze, co przychodzi mi do głowy to film „Napad” Michała Gazdy, który był dla mnie silnym doznaniem, projektem, na którym mi bardzo zależało, ale też dzięki któremu spędziłem trochę czasu w latach 90. To było bardzo ciekawe, mogłem zobaczyć, jak świat wyglądał zaraz przed moim urodzeniem - czas niby dość mi bliski, ale jednak odległy, nie mogę go pamiętać. Także rozważania o przyszłości są interesujące, ale generalnie najbardziej lubię opowiadać o tym, co jest tu i teraz. I takich projektów mi brakuje, bo opowiadanie o świecie dzisiejszym jest arcyciekawe. To gdzie wkrótce cię zobaczymy? To, o czym mogę już mówić to spektakl „Pułapka” w reżyserii Cezarego Żaka oraz Teatr Telewizji w Reżyserii Krzysztofa Zanussiego. Teraz pracuję nad spektaklem „Pic na wodę” w reżyserii Jakuba Przebindowskiego, który najprawdopodobniej będzie można zobaczyć we wrześniu. Czekam też na premierę „Vinci 2” Juliusza Machulskiego , która ma być jeszcze w tym roku. Obiecuję, że jest tego więcej, ale co do reszty - nie mogę się jeszcze wypowiadać. (śmiech) To na koniec: teatr, filmy, seriale, słuchowisko – w której formie chciałbyś się najbardziej rozwijać? Czy jak już się pozna je wszystkie, to nie da się zrezygnować z żadnej? Patrzę na zawód aktora całościowo, traktuję to jako jedną wspólną dziedzinę, która ma różne środki wyrazu. Bardziej myślę o tym, żeby koncentrować się na konkretnych pomysłach i chęciach. Mam teraz potrzebę zagrania w jakiś współczesnym filmie. W przypadku teatru czekam za to na jakieś trudniejsze spektakle. Nieco się to już nawet udało, bo dosłownie dwa tygodnie temu wszedłem do obsady „Hamleta” Krzysztofa Jasińskiego w Teatrze STU. I to było ogromne wyzwanie, ponad czterogodzinny spektakl. Ale takiego teatru jeszcze mam niedosyt. I to na niego czekam.
(Nie)ludzka technologia, która udaje emocje i mistrzowsko nami manipuluje. „Śmiech czy flirtujący głos to pewnego rodzaju zabiegi”
Ślub z robotem, przyjaźń z hologramem. W obliczu samotności i rozczarowań relacjami z ludźmi coraz bardziej humanizujemy AI. Ale czy sztuczna inteligencja może mieć empatię? – Na razie to wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie – mówi filozofka Aleksandra Przegalińska.
Ismena Dąbrowska: Akcja oscarowego filmu „Her” Spike’a Jonze’a sprzed 13 lat dzieje się w 2025 roku. Samotny pisarz wchodzi w relację z wirtualną asystentką. Patrząc z dzisiejszej perspektywy, na ile to, co pokazano na ekranie, się spełniło? Aleksandra Przegalińska: Zawsze lubiłam ten film, bo wydawał mi się dużo spokojniejszy niż wszystkie te straszne produkcje na temat sztucznej inteligencji, która wchodzi w konflikt z człowiekiem, mści się, chce go zniszczyć. Jonze zaproponował inną, nie dystopijną, bardziej wysubtelnioną wersję tej relacji. Żadna wizja popkulturowa nie realizuje się w 100 proc. Nie mamy więc dziś do czynienia z asystentką pokroju filmowej Samanthy, która rozwija świadomość, przez co rozmowa z nią jest praktycznie rozmową z człowiekiem. Ma jakąś formę inteligencji afektywnej, emocjonalnej, dużo bardziej rozbudowaną. Natomiast w jakimś sensie jest to film proroczy, bo rzeczywiście w 2025 mamy asystentów AI, którzy rozmawiają na poziomie człowieka. Nie mają świadomości, własnej woli, nie podejmują własnych działań, ale potrafią prowadzić konwersacje tak, że czasem łatwo zapomnieć, że chodzi o AI. Przypominamy sobie o tym, gdy pojawiają się ich ograniczenia, bo są to cały czas modele pracujące na bazie statystyki, karmione interakcjami ludzi. Mówisz, że sztuczna inteligencja nie posiada cech ludzkich, jak np. własna wola, a mimo to coraz więcej osób wchodzi w związki, zakochuje się, tworzy relacje przyjacielskie z AI. Dlaczego? Myślę, że ludzie mają bardzo głębokie potrzeby społeczne niezależnie od tego, czy są młodsi, starsi, skąd pochodzą. Jesteśmy istotami społecznymi i szukamy interakcji. Mam kilka hipotez co do tego, dlaczego ludzie to robią. Jedna to oczywiście ciekawość i pewnego rodzaju możliwość kontroli, bo możesz stworzyć sobie asystenta według własnych marzeń. Z ludźmi tak się nie da. Jasne, możesz spotkać osoby absolutnie cudowne w swoim życiu, zakochać się albo zaprzyjaźnić, ale każda z nich ma swoją suwerenność. A tutaj tworzysz sobie od podstaw coś, co według ciebie jest najlepszą możliwą wersją takiego przyjaciela. To też może wynikać z tego, że jesteśmy w kryzysie samotności, co mocno ujawnił covid. Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła? I coraz trudniej jest nam nawiązywać relacje. Zwłaszcza że internet nie spełnił swoich obietnic odnośnie do fajnych i zdrowych interakcji. To, co dzieje się w sieci – mobbing, hejt, dokuczanie sobie nawzajem – może bardziej kierunkować ludzi w stronę asystentów, którzy są jakąś bezpieczną przystanią, gdzie nikt cię nie skrzywdzi, nie powie nieprzyjemnych, przykrych rzeczy. Te modele co do zasady są zbudowane tak, aby wspierać, pomagać, nie krzyczą na nas, nie odzywają się wulgarnie. Chyba że sobie tego życzymy. A internet, media społecznościowe okazały się dla wielu osób rozczarowaniem, gdzie kontakty są często anonimowe, zdawkowe i nieraz po prostu nieprzyjemne. Najczęściej też osoby, które zakochują się w wirtualnych asystentach, są samotne, poszukują, mają mało przyjaciół czy tzw. social anxieties. Kiedy moi studenci i studentki pytają, dlaczego ludzie w ogóle chcą randkować z takimi asystentami, podaję im za przykład posyłanie sobie listów w XIX wieku. Ludzie, nie widząc się, latami konwersowali z jakimś wyobrażeniem drugiej osoby. Pisali listy do człowieka, z którym nie mieli codziennego kontaktu, a byli w nim zakochani. Mamy więc w sobie zdolność wyobrażania sobie pewnych rzeczy, ludzie przecież zakochują się w swoich idolach. Czyli będzie to coraz bardziej popularne zjawisko? Myślę, że tak, bo ta technologia jest już dosyć sprawna jako taki towarzysz. Chociaż ostatnio słuchałam podcastu „The New York Times”, w którym jeden z dziennikarzy „zrobił” na próbę bodajże sześciu najróżniejszych AI-owych przyjaciół. I o ile na początku wyglądało to według niego fajnie, o tyle po jakimś czasie okazało się drogą donikąd. Zaczął opowiadać im jakieś głupoty, że np. postanowił zbudować sierociniec. Na co oni, że jest wspaniałą osobą, cudownie, że chce to zrobić. Potem powiedział im, że jednak chce zburzyć ten sierociniec i pieniądze przekierować na inną inwestycję. I ten wirtualny przyjaciel powiedział, że rozumie, że to przykre, ale ma prawo realizować swoje cele. Prawdziwy przyjaciel powiedziałby ci raczej, że jesteś gnojkiem (śmiech). Czy to w takim razie dobrze, że pokładamy tak duże, wręcz ludzkie nadzieje w sztucznej inteligencji? Dobrze, że mamy asystentów AI, bo pod wieloma względami mogą nas wspierać. Zawodowo, jako coache, w edukacji, nauce języków, bo to jest suma naszej kolektywnej wiedzy, taka interaktywna encyklopedia. Można sobie z ich pomocą potrenować wystąpienia publiczne, negocjacje czy ogólnie komunikację, ale nie dlatego, że z ludźmi nie da się już rozmawiać. Wręcz przeciwnie, dla mnie to narzędzie powinno być pewnego rodzaju inspiracją do tego, jak poprawić komunikację ze sobą nawzajem. Mam jednak wrażenie, że ludzie nie traktują sztucznej inteligencji jako narzędzia do poprawy rzeczywistych relacji, ale raczej ich substytut. Czy wraz z rosnącą samotnością nie sprawi to, że ludzie jeszcze bardziej wyizolują się ze społeczeństwa? Dotykamy trudnych obszarów i nie ma tu łatwych recept, ale dla mnie szkoła, rodzina, kręgi przyjacielskie są po to, by nas wspierać w budowaniu dobrych relacji. Rozumiem, że nie zawsze tak jest, ale nie mam wątpliwości, że tak powinno być. Chyba że sztuczna inteligencja kiedyś rozwinie się do poziomu generalnej inteligencji, gdy po drugiej stronie będzie jakieś czucie, empatia. Wtedy może stać się nie substytutem, ale po prostu inną formą relacji. Dzisiaj to jest wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie. Pomyśl jednak o osobach starszych, które siedzą w domu i oglądają telewizję. Jak to na nich wpływa, na ich zdolności budowania relacji? Może lepiej, żeby rozmawiali z asystentem AI, jeśli nikt ich nie odwiedza i nie mają treningu społecznego? Nie uwierzysz, co wiedzą o tobie Tinder czy Grindr! Te informacje zbierają o nas aplikacje randkowe Już dawno skończyły się czasy, w których aplikacje wiedzą o nas tyle, ile sami byśmy chciały czy chcieli. Wielu informacji wcale nie musimy im podawać. Zaawansowane algorytmy śledzenia powodują, że nawet randkowe apki zbierają o nas takie dane, o których nie mamy pojęcia. Dopóki ktoś nie będzie chciał ich wykorzystać albo nie zostaną bez naszej zgody upublicznione. Wydaje się, że wokół AI pojawiają się głównie pytania natury etycznej, jakie Ty sobie zadajesz jako naukowczyni? Zajmuję się też światem pracy i współpracy z takimi asystentami w obszarze zawodowym. Ciekawi mnie, czy gdy pracujesz z AI, produktywność, satysfakcja są większe niż podczas pracy solo, na ile takie interakcje są dla nas dziwne, na ile AI możesz traktować jako członka zespołu. Ostatnio zaczęliśmy nowy projekt badawczy dotyczący AI-mentora, czy taka rola jest dla ludzi akceptowalna. Sztuczna inteligencja pojawia się w coraz większej grupie zawodów i w związku z tym są to pytania do nas wszystkich. Czy ty, jako dziennikarka, wykorzystując AI, jesteś z tego zadowolona, czy się tego obawiasz, czy idzie to za daleko? Te pytania często mają charakter etyczny, ale jednocześnie są natury psychologicznej, czyli jak my się z tym czujemy, jaka jest nasza percepcja tych interakcji. Dużo osób boi się, że sztuczna inteligencja odbierze nam pracę. Ktoś w sieci napisał, że woli, żeby AI robiło za niego pranie albo zmywało naczynia, by mógł poświęcić ten czas na swoje hobby czy pracę, a nie odwrotnie – żeby to AI przejęło jego zawód. Dlaczego więc w ogóle humanizujemy AI? Z braku lepszego wzorca. Dlaczego tworzymy asystentów, którzy mają z nami rozmawiać? Bo to głównie robimy sami ze sobą. Dlaczego chcemy tworzyć humanoidalne, fizyczne roboty, które przypominają człowieka? Dlatego że nasz świat jest skonstruowany pod takie właśnie ciało, w którym są ręce, nogi, głowa. Możesz skonstruować robota, który będzie miał 17 nóg i wyglądał jak wielki pająk, ale nasz świat, ergonomicznie patrząc, jest skonstruowany pod nasze dwie ręce i dwie nogi. Tak więc z braku lepszego wzorca i dlatego, że to my jesteśmy tym głównym wzorcem, budujemy humanoidalne maszyny i porównujemy się do AI. Czy wykonało lepiej pracę niż my, czy jest bardziej rozwinięte niż człowiek, bardziej inteligentne? Na razie mamy asystentów, którzy czasami robią grafiki, piszą raporty, a ja chciałabym, żeby właśnie prace domowe były wykonywane przez takie systemy. Poszliśmy raczej w stronę wirtualnych asystentów. Pamiętasz bajkę „Jetsonowie”, w której było bardzo dużo fizycznych robotów funkcjonujących z człowiekiem? Był asystent robotyczny w domu, który pomaga, posprząta. Tego nie mamy. Mamy asystentów, z którymi możemy sobie pogadać, ale okien nam nie umyją. Myślę, że kolejną dużą falą technologiczną może być właśnie ta robotyka. Nowa administracja Trumpa zapowiedziała duże inwestycje w AI. Czego możemy się spodziewać? Planowane są poważne zastosowania tej technologii w medycynie – do badań nad długowiecznością, różnymi lekami, budowaniem i tworzeniem terapii, schematów lekowych itd. To wszystko ma być robione z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Spodziewam się, że AI wejdzie w administrację Trumpa, w różne systemy zarządzania budżetami, optymalizację w tym obszarze. Ale też wieloma rzeczami się martwię, bo AI to po prostu narowista technologia, a oni nie narzucają tutaj żadnych ograniczeń jej rozwoju. Chcą budować infrastrukturę, by stworzyć sytuację totalnej supremacji Ameryki w obszarze sztucznej inteligencji, wysłać sygnał całemu światu, że są najlepsi. Spodziewam się umacniania tego przekazu – że sztuczna inteligencja jest w administracji publicznej, na twojej poczcie, umawia cię do lekarza, że jest jej dużo, i w Stanach będzie to szybko widać.
Historia polskiej piłki nożnej kobiet to opowieść o uporze i pasji. Były wykluczane, nie mogły rywalizować
Historia sportu pisana jest przez mężczyzn. Kobiety długo były wykluczone z wielu konkurencji, nie mogły rywalizować na imprezach sportowych.
Gdy w mojej miejscowości powstawała dziewczęca drużyna piłki nożnej, lokalne gazety pisały o sensacji. Zaczynałyśmy bez strojów, na bocznym boisku, podporządkowując się pod grafik męskiej części klubu. Od tamtej pory minęło 18 lat. Wciąż jednak to chłopcom na zajęciach WF-u proponuje się granie w nogę częściej. 39% piłkarek uważa, że to właśnie stereotyp o piłce zarezerwowanej dla mężczyzn jest największą barierą jej rozwoju wśród kobiet. Na szczęście teraz coraz rzadziej zdziwienie budzi dziewczynka, która chce grać z chłopakami lub pójść na profesjonalny trening. Jednak patrząc na historię, to w ogóle cud, że w Polsce kobiety dziś grają w „nogę” zawodowo. Pierwsze podania Gdy w 1921 roku polska kadra narodowa mężczyzn rozgrywała pierwsze oficjalne spotkanie międzypaństwowe, w Poznaniu formowała się TS Unia Poznań. Powstała w ramach istniejącego już męskiego zespołu Towarzystwa Sportowego Unia Poznań i uznawana jest za pierwszą żeńską drużynę w kraju. Stolica Wielkopolski wkrótce mogła pochwalić się aż dwoma damskimi klubami – oprócz Unii, także Zorzą Poznań. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. Wcześniej kobiety grały amatorsko, dla przyjemności, bez struktur. W rozwoju dyscypliny nie pomagały wojny, sytuacja w kraju, a także… brak przeciwniczek. Wiele zespołów rozpadało się, bo nie było z kim grać ani nie było chętnych do dołączenia do drużyny. Kobieca piłka przez lata była ciekawostką, obiektem ironicznego zainteresowania. Dla samych zawodniczek – polem walki z patriarchatem i maczystowskimi zasadami rządzącymi futbolem. Działała nieoficjalnie, z chęci i pasji, bez wsparcia instytucji. Mecze kobiet nazywano cyrkiem. Próbowano podważać przygotowanie zawodniczek oraz ich fizyczne możliwości, argumentując, że to sport dla silnych mężczyzn, a kobiety są zbyt delikatne, zbyt wrażliwe i zbyt słabe. Pojawiały się nawet teorie, że przyjmowanie piłki na klatkę piersiową może powodować raka. Wszystkie te nieprawdziwe informacje dotyczące zdrowia na pewno przyczyniły się do spowolnienia rozwoju piłki nożnej kobiet w Polsce. Nasz kraj nie był więc wyjątkiem, jednak wkrótce wszędzie indziej szybciej dostrzeżono potencjał tej dyscypliny i zaczęto działać. W latach 60. o mistrzostwa kraju grały już Czechosłowaczki, swoje kluby zakładały Austriaczki i Francuzki czy piłkarki ze Skandynawii. Włoszki, podobnie jak Brytyjki, powołały swoją federację piłkarską. Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. Pierwsza kadra narodowa W 1979 roku powołano Komisję do spraw Piłki Nożnej Kobiet przy Głównym Komitecie Sportu i Turystyki, którą później wcielono w struktury Polskiego Związku Piłki Nożnej. Wtedy też rozpoczął się pierwszy w pełni oficjalny sezon piłkarskiej ligi kobiet. 27 czerwca 1981 Polki zagrały mecz reprezentacji kobiet z Włochami, który uznaje się za pierwszy w historii oficjalny występ kadry narodowej. Nasze rodaczki przegrały 0:3. W prasie pisano: „Polki ładniejsze, Włoszki skuteczniejsze”. Choć sam występ mógł dać początek rozwoju kadry narodowej, zawodniczki w ramach reprezentacji grały później nieregularnie. Pierwszy Puchar Polski Po historycznym występie Biało-Czerwonych, dokładnie cztery lata później, piłkarki doczekały się pierwszych rozgrywek Pucharu Polski, w których udział wzięło wówczas 16 drużyn. Finał w 1985 roku wygrały Czarne Sosnowiec, pokonując Pafawag Wrocław 2:1. Do dziś zespół ze Śląska pozostaje najbardziej udekorowanym w historii kobiecego futbolu, zdobywając trzynaście tytułów. Co ciekawe, nie byłoby sukcesów Czarnych, gdyby nie same kobiety i ich chęć do gry. Damska sekcja drużyny narodziła się po tym, jak w 1974 roku w „Wiadomościach Zagłębia” ukazał się list czytelniczki, w którym domagała się założenia klubu żeńskiego. W odpowiedzi opublikowano ogłoszenie zapraszające zainteresowane panie na spotkanie organizacyjne. Sala, którą przygotowano, okazała się za mała. Pojawiło się ponad 80 kobiet. Pierwsze sukcesy Polki pierwszy mecz o punkty na arenie europejskiej rozegrały w 1989 roku, przed nim wygrywając swoje pierwsze międzynarodowe spotkanie na turnieju we Włoszech. Jednak dopiero w 2001 nasz klub, AZS Wrocław, zadebiutował w Pucharze UEFA. Na największy dotychczas sukces polskiej piłki kobiecej – w dodatku od razu udekorowany złotem – czekano jeszcze ponad dekadę, kiedy w 2013 roku reprezentacja do lat siedemnastu U-17 zdobyła mistrzostwo Europy. Do tej pory to jedyne takie trofeum w dorobku Polek. Wcześniej poprzedził je awans do finałów w 2007 roku przez kadrę U-19. Łącznie mamy sześć reprezentacji: seniorską, U-19, U-17 u U-15, futsalu i beach soccer. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. Mimo nie zawsze sprzyjających warunków, w historii polskiej piłki zdążyło zapisać się wiele utalentowanych zawodniczek. Mamy takie nazwiska jak Zofia Klim, pierwsza kapitanka reprezentacji. Są polskie piłkarki, jak Luiza Pendyk czy Barbara Rembiesa, które w latach 90. wyjechały do zagranicznych klubów. Jest Katarzyna Kiedrzynek – jedna z najlepszych bramkarek na świecie i pierwsza Polka w finale Ligii Mistrzyń (2015). Jest też Katarzyna Wierzbowska, pierwsza polska sędzia w finale Mistrzostw Świata Kobiet (2003). Wypada wspomnieć także o nieżyjącej już Irenie Półtorak, działaczce, która przez 27 lat była kierowniczką i jedną z założycielek sekcji Czarnych Sosnowiec. Przez 20 lat kierowała także kadrą narodową. To Nina Patalon, jedyna Polka z najwyższą licencją trenerską UEFA Pro, poprowadziła Biało-Czerwone do grudniowego, historycznego awansu na Euro 2025. Na czele z najlepszą dotychczas polską piłkarką Ewą Pajor w roli kapitanki. W lipcu tego roku Polki po raz pierwszy więc zagrają w Mistrzostwach Europy. Występ w turnieju w Szwajcarii wywalczyły sobie, pokonując w barażach Austrię. W lipcu będziemy wspólnie kibicować naszej drużynie!
2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy
Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak.
Kobiecy futbol jest dziś jedną z najprężniej rozwijających się dyscyplin sportowych na świecie. Głośno było o zwycięstwie Hiszpanek w Mundialu (nie tylko ze względu na skandal z pocałunkiem), amerykańskiej piłkarce Megan Rapinoe, która wywalczyła równe męskim wynagrodzenia dla kobiecej reprezentacji, i Netfliksie, który w USA wykupił prawa do transmitowania kolejnych rozgrywek FIFA Women's World Cup w 2027 i 2031 roku. Rośnie liczba fanów, zwiększa się wartość komercyjna i potencjał reklamowy tej dyscypliny. Z badania przeprowadzonego dla PZPN wynika, że 63% Polek jest zainteresowanych wydarzeniami związanymi z piłką. Zmiany w naszym kraju zauważa nasza największa piłkarska gwiazda, Ewa Pajor, na co dzień piłkarka FC Barcelona i kapitanka polskiej reprezentacji. „Mamy wiele drużyn tylko kobiecych, akademii, gdzie są i chłopcy, i dziewczynki”, mówi. Gdy pytam, jak wspomina swoje początki, przyznaje, że choć była jedyną dziewczyną grającą w drużynie z chłopakami i nie było to na tamten czas czymś całkowicie normalnym, nigdy nie doświadczyła hejtu. Dziś jednak widzi, jak bardzo na plus wychodzą zmiany i jak wygląda rozwój piłki nożnej kobiet w naszym kraju. „Robimy ogromne postępy”, dodaje. Zmiany widać już na poziomie liczb. W 2013 w Polsce w rozgrywkach grało zaledwie 3 tys. kobiet, w 2022 roku było to ponad 25 tys. Coraz więcej z nas obejmuje pozycje sędzi czy trenerek. Liczba tych ostatnich od 2013 roku z 60 wzrosła do prawie 800 w 2022. Od sezonu 2020/2021 piłka nożna kobiet może liczyć na transmisje z meczów Ekstraligi, które gromadzą przed telewizorami tysiące widzów. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. Rekord frekwencji damskiego futbolu Jak mówi Joanna Wiśniowska, dziennikarka zajmująca się tematyką kobiecego futbolu, zmianą na pewno jest to, że kibice w ogóle wiedzą, że Polska ma reprezentację kobiecą. Zwłaszcza że niektóre media zauważyły to dopiero po awansie do Euro 2025. Do tego podczas meczu w Gdańsku, „gdzie kobieca reprezentacja ma swój dom i gra na jednym z najpiękniejszych stadionów w kraju, padł rekord frekwencji damskiego futbolu”, dodaje Wiśniowska. Spotkanie z Rumunią oglądało tam ponad 8 tysięcy osób. I dodaje, że po awansie rozmawiała z Kingą Szemik, naszą bramkarką. „Powiedziała mi coś, co moim zdaniem jest bardzo ważne: Mam nadzieję, że to wszystko, co teraz się dzieje, będzie początkiem nowej ery, w której dziewczynki będą miały dużo łatwiej niż my. Wierzę, że drzwi do futbolu będą przed nimi otwarte i że dziewczyny będą mogły uprawiać ten sport z czystej pasji”. Podobne życzenie ma Ewa Pajor, która chciałaby, by tym awansem jeszcze bardziej spopularyzować piłkę wśród kobiet. Na to wpływ mają nie tylko sukcesy reprezentacji (seniorskiej czy młodzieżowej), ale także indywidualne osiągnięcia Polek, jak chociażby transfer właśnie Ewy Pajor do FC Barcelony. Historyczny turniej kobiecej reprezentacji Choć widoczność i rozpoznawalność piłkarek zwiększa się, do równości traktowania jeszcze daleka droga. Same zarobki to przepaść. Pajor po dołączeniu do Barcelony uplasowała się w grupie najlepiej zarabiających piłkarek na świecie z sumą 500 tysięcy euro rocznie, podczas gdy Robert Lewandowski w tym samym klubie kasuje ponad 33 miliony. Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. Oprócz sukcesów, które torują drogę kolejnym pokoleniom, jak podkreśla Golasz, ważne jest samo wspieranie rosnących talentów i tworzenie warunków do ich rozwoju zarówno na poziomie klubowym, jak i reprezentacyjnym, a także promocja piłki kobiet, również regionalnie. W lipcu nasza kobieca reprezentacja zagra swój pierwszy historyczny turniej. Selekcjonerka Nina Patalon deklaruje, że na Mistrzostwa Europy jedziemy po doświadczenie i dobrą grę. Bez względu na to, co się wydarzy na turnieju, z pewnością dzięki naszej drużynie rozwój polskiej piłki kobiecej jest już nie do zatrzymania.
Jak nie kłócić się o pieniądze w związku? Zaplanujcie Money Meetings
Konflikty związane z pieniędzmi należą do najczęstszych powodów rozwodów. Bo nie potrafimy o nich rozmawiać i robimy to za rzadko. Może więc pora wpisać w kalendarz Money Meetings?
W tym artykule: W związkach najczęściej kłócimy się o pieniądze Nie potrafimy rozmawiać o finansach Money talks rozwiązaniem na finansowe kłótnie Randki z Excelem to sposób na bezpieczną relację W związkach najczęściej kłócimy się o pieniądze Nie potrafimy rozmawiać o pieniądzach, nierzadko też nie potrafimy nimi zarządzać. Trudno nam negocjować lepsze stawki, upominać się o zaległe należności, wstydzimy się zapytać innych, ile zarabiają. Niestety to dotyczy wciąż głównie kobiet. Nie wiemy, jak poukładać osobiste, ale i wspólne finanse, bo pieniądze to tabu, także w wielu związkach. Zdarza się, że w małżeństwach z wieloletnim stażem żony nie mają pojęcia, ile zarabia ich mąż ani jakie rachunki płaci. Są też takie związki, w których wszystko jest wspólne, jak również takie, w których zakupy rozliczane są co do grosza. Memy o kobietach chowających zakupy przed partnerami przestają być zabawne, gdy czyta się prawdziwe historie – o odrywaniu metek, ukrywaniu nowych ubrań. Wstydzimy się lub boimy, że ktoś oceni nas przez pryzmat tego, jak i ile zarabiamy oraz wydajemy. Nawet we własnych związkach. Zaledwie ponad połowa Polaków i Polek regularnie i otwarcie rozmawia ze swoimi osobami partnerskimi o pieniądzach, 5 proc. unika tematu całkowicie, jak wynika z badania „Związek a finanse” przeprowadzonego przez Santander Consumer Bank. Spora część rodaków rozmawia o pieniądzach tylko wtedy, gdy w grę wchodzi wydanie większej sumy lub gdy robi się naprawdę źle i związek wisi na włosku. 9 proc. w ogóle nie porusza tego tematu, bo nie czuje potrzeby. Za to aż 64 proc. Polaków i Polek kłóci się o pieniądze, co wykazało badanie dla Rejestru Dłużników BIG InfoMonitor z 2021 roku. Oto 8 nieoczywistych zdań, które wypowiadają nieszczęśliwe osoby. Po tym je rozpoznasz Nikt nie odczuwa ciągle szczęścia, bo to zwyczajnie niemożliwe. Smutek jest normalną i ważną emocją, dzięki której dostrzegamy wyraźniej te wspaniałe momenty w naszym życiu. Najważniejszy jest balans pomiędzy odczuwaniem smutku a szczęścia. Niektórzy jednak nie zdają sprawy z tego, jak bardzo są nieszczęśliwi. Można to wyczytać między wierszami. Nie potrafimy rozmawiać o finansach Czasy niepewności ekonomicznej, wysokiej inflacji, rosnących cen mieszkań potęgują atmosferę napięcia wokół pieniędzy. Od czasów pandemii kłócimy się o nie coraz bardziej. Spory wybuchają z powodu nieliczenia się z opinią partnera, rozrzutności drugiej osoby (np. przeznaczania za dużo na hobby i używki), zbyt niskich dochodów oraz nieuzgadniania wydatków, a także nieumiejętności oszczędzania. Analizy pokazują również, że częściej ostra wymiana zdań pojawia się tam, gdzie żyje się skromniej. Co mówią nam kłótnie o pieniądze? Jak zaznaczają eksperci – obnażają różnice charakterów, priorytetów, systemów wartości oraz strukturę władzy w związku. 30 proc. relacji kończy się rozstaniem lub rozwodem, jeśli parze nie uda się znaleźć finansowego kompromisu. Bzdurą jest więc opinia, że rozmowy o pieniądzach zabijają romantyzm. To ciągłe kłótnie i „nieprzegadanie” tematu zabiły niejeden związek. Już przeprowadzone wiele lat temu w Stanach Zjednoczonych badanie („Love & Money Survey” na zlecenie TD Bank) wykazało, że pary – niezależnie od wieku – są szczęśliwsze, jeśli rozmawiają o pieniądzach regularnie. 78 proc. osób w związkach, które poruszają ten temat co tydzień, jest bardziej usatysfakcjonowanych relacją w porównaniu z 50 proc., które sprawy finansowe omawiają rzadziej niż co kilka miesięcy. 5 oznak, że twój crush nie czuje tego samego, co ty. Nie trać czasu, bo (niestety) nic z tego nie będzie Obawiasz się, że crush nie czuje tego samego, co ty? Jeśli zauważasz te oznaki, to – niestety – masz rację. Niektóre mogą okazać się niezwykle bolesne, natomiast nie pozostawiają złudzeń. On po prostu nie jest tobą zainteresowany. Money talks rozwiązaniem na finansowe kłótnie Relacje z pieniędzmi budujemy już najczęściej w domach rodzinnych. Stamtąd biorą się nasze poczucie niepewności, obsesje oszczędzania albo emocjonalne kupowanie. Dogadzamy sobie tym, czego nie mieliśmy. Nie każdy też wyniósł z domu umiejętność otwartego rozmawiania o zarobkach, dla niektórych może to być triggerujący temat. Bądźmy więc dla siebie wzajemnie wyrozumiali. Ilia Makówka, osoba ekspercka ds. zarządzania finansami, mówi mi, że osoby socjalizowane do roli kobiety dostają bardzo sprzeczne komunikaty w sprawie pieniędzy. Z jednej strony słyszą: „Bądź hiperodpowiedzialna za innych”, co często robią, a z drugiej – „Z kasą jesteś jak dziecko”. W efekcie sobie nie ufamy, a najważniejsze to pamiętać, że mamy taką część siebie, która jest dorosłą, mądrą osobą, w pełni zdolną do podejmowania dobrych dla siebie, wyważonych decyzji. Brak tego przeświadczenia jest częsty, nie z naszej winy, a bez niego jest trudno – dodaje Makówka. „Ważne jest, by rozmowy o pieniądzach prowadzić w atmosferze szacunku i otwartości, nie oceniając przy tym nawyków finansowych osoby, z którą jesteśmy, ale starać się zrozumieć jej perspektywę. To pozwoli na budowanie zdrowej i wspierającej relacji, w której pieniądze będą służyć jako narzędzie rozwoju, a nie źródło sporów” – tłumaczy Agata Stola, seksuolożka i terapeutka par, współautorka książki „Sztuka bycia razem”. Z mojego doświadczenia wynika, że najważniejsze w rozmowach o pieniądzach w związkach jest odsupłanie tej części rozmowy, która jest o emocjach i potrzebach, od tej, która jest o liczbach i finansowych realiach, w których jesteśmy, bo one są bardzo konkretne – mówi Ilia Makówka. Nie chodzi jednak o to, by całkowicie wyeliminować emocje, ale żeby je zaopiekować w taki sposób, by dało się wspólnie podejmować decyzje ugruntowane w rzeczywistości. Czyli jeśli jedna osoba jest w wypaleniu zawodowym i desperacko marzy o wakacjach all-inclusive, a druga boi się bezrobocia tej pierwszej i martwi się o kasę, więc na te wakacje niezbyt chce jechać, to rozmowa nie jest tylko o wakacjach, ale też o poczuciu bezpieczeństwa obydwu osób. I w takiej zniuansowanej rozmowie może się pokazać więcej rozwiązań niż tylko pojechać albo nie pojechać na all-inclusive. Zobaczenie potrzeb obydwu osób i dodanie do tego w neutralny sposób konkretnej informacji o tym, co jest możliwe bez ryzykowania bezpieczeństwa, to jest dopiero moment, w którym możemy się porozumieć. Dlatego ważne jest nie tyle planowanie i przemyślenie naszej sytuacji finansowej, ile zrozumienie emocji drugiej osoby. Bo wokół pieniędzy zawsze jest ich dużo. Znaki, że twój partner jest z tobą z przyzwyczajenia. Tak naprawdę nic innego go przy tobie nie trzyma Niektóre związki istnieją tylko dlatego, że dwie osoby (lub nawet i jedna) są do siebie po prostu przyzwyczajone. Nie ma tam namiętności, miłości, żadnego uczucia. Przedstawiamy kilka znaków, które wskazują na to, że twój partner jest z tobą dla wygody. Lepiej jak najszybciej zakończyć tę relację. Agata Stola radzi więc, by rozmowę o nich przeprowadzić na początku związku. „Najczęściej różnice w relacji z finansami są już widoczne na pierwszych randkach” – mówi. Nie jest to łatwe, ale niestety to właśnie wtedy najlepiej byłoby doprecyzować pewne fundamentalne kwestie. Dlaczego? Ponieważ pieniądze, podobnie jak seks, pełnią w relacji wiele ważnych i różnych funkcji. Mogą być źródłem przyjemności, ale też przemocy czy sposobem kontroli. Taka otwartość od samego początku może pomóc uniknąć wielu nieporozumień i konfliktów w przyszłości. Pieniądze z jednej strony mogą być symbolem niezależności i bezpieczeństwa, a z drugiej prowadzić do napięć i konfliktów, szczególnie jeśli osoby partnerskie mają bardzo różne podejścia do wydatków, oszczędzania czy inwestowania. Randki z Excelem to sposób na bezpieczną relację Wraz z trwaniem relacji trudnych momentów i decyzji związanych z pieniędzmi będzie coraz więcej. Dlatego warto ustalić, czy mamy wspólne konto, czy dwa oddzielne, a może jedno dodatkowe, na które wpłacamy tyle samo albo proporcjonalnie do zarobków? Czy ważna jest dla nas niezależność finansowa, czy wolimy spowiadać się sobie wzajemnie ze wszystkich wydatków i mamy dostęp do swoich kont? Z czasem – czy pomagamy rodzicom? Rodzeństwu? Jak będziemy dzielić pieniądze, kiedy pojawią się dzieci? Czy potrafimy się dogadać, gdy żyjemy od pierwszego do pierwszego? Co zrobimy, jeśli zabraknie nam pieniędzy? A jeżeli zarabiam więcej i łożę więcej na nasze gospodarstwo domowe, to czy mogę sobie pozwolić na więcej? Co z długami? By na bieżąco odpowiadać sobie na najbardziej naglące pytania, wiele par umawia się na tzw. money meetings, czyli cotygodniowe lub comiesięczne rozmowy (dla niektórych randki w Excelu) na temat budżetu domowego. Wtedy też podejmowane są decyzje, rozdysponowywane środki. Jak rozpoznać, że nie jesteś priorytetem twojego partnera? Te zachowania go zdradzają Bycie w związku oznacza przewartościowanie swoich priorytetów. Oznacza to też, że druga osoba staje się dla ciebie najważniejsza. Na tym właśnie polega zdrowy związek. Przedstawiamy oznaki, które wskazują na to, że nie jesteś priorytetem swojego partnera. Tak nie powinno to wyglądać. Do takich regularnych spotkań zachęca Agata Stola. „Rutyna z tym związana pomaga utrzymać otwartość i zrozumienie w relacji, jest to część zdrowej komunikacji oraz wspólnego budowania przyszłości” – podkreśla. Omawianie kwestii finansowych daje także poczucie bezpieczeństwa w postaci wiedzy – wiemy, ile zarabiamy, ile wydajemy i na co, gdzie są pieniądze, jaki jest do nich dostęp, jak wygląda nasze zadłużenie, czy powinniśmy wspólnie zbierać na jakiś cel. „Rozmowa o pieniądzach może wydawać się trudna, ale jest niezbędna, aby uniknąć relacyjnych konfliktów. Najlepiej wybrać na to spokojny moment, gdy obie strony są zrelaksowane. Dobrym sposobem na rozpoczęcie jest podzielenie się własnymi doświadczeniami i planami finansowymi, co powinno zachęcić drugą stronę do większej otwartości. Ważne, aby używać neutralnego języka, unikać oceniania i być gotowym/gotową na kompromis” – dodaje Stola. Artykuł pochodzi z czerwcowego wydania magazynu GLAMOUR.
Kobiety rzadko decydują się na ten zawód. A mogłyby zmieniać świat na lepsze i jeszcze nieźle przy tym zarobić!
Doktorka brzmi niepoważnie, inżynierka – jakoś dziwnie. Neurochirurżka? Przecież tego się nawet nie da wymówić. Nasz stosunek do żeńskich końcówek więcej mówi o miejscu kobiet w kulturze niż o samych słowach i ich dyskusyjnym wdzięku. Prychanie na profesorki i doktorki, łamanie sobie języka na chirurżkach to konsekwencja nieobecności kobiet w nauce.
W tym artykule: Dlaczego przedszkolaka nie dziwi naukowczyni, a nastolatka już zaskakuje? Niewidzialne kobiety nauki, czyli historie skasowane Co nam robi brak idolek? Nie ma przyszłości bez informatyczek Język kształtuje rzeczywistość, może ją zmieniać, na pewno ją odzwierciedla. Słowa, których używamy, mówią wszystko o nas, naszych przekonaniach, doświadczeniach, kulturze, w której wzrastaliśmy. Żyjesz tak, jak to sobie opowiesz. Masz taki świat, jak go sobie opiszesz. Istnieje tylko to, co jest nazwane. Nie masz nazwy – nie istniejesz. I w drugą stronę: nie istniejesz, nie ma potrzeby tworzenia słowa, które by cię nazwało. Dlatego wielokrotnie rozumiałam oburzenie, że te wszystkie profesorki, doktorki i naukowczynie brzmią nienaturalnie. Tak, brzmią nienaturalnie. Mają prawo. Przez setki lat przecież odmawiano kobietom wstępu na uczelnie wyższe, ignorowano ich potencjał intelektualny, blokowano kariery akademickie i naukowe. Nie używano słowa „profesorka”, bo kobieta nie miała prawa zdobywać tytułów naukowych – tylko dlatego, że była kobietą. Dlaczego przedszkolaka nie dziwi naukowczyni, a nastolatka już zaskakuje? MIT (Massachusetts Institute of Technology), najbardziej prestiżowa uczelnia technologiczna na świecie, zaczęła przyjmować kobiety w 1882 r. Podobnie zresztą jak wiele innych uczelni na całym świecie. Niecałe 140 lat temu, zaledwie, świat akademicki otworzył się na kobiety. Inna sprawa, że trzeba było kolejnych stu lat, aby liczby studiujących mężczyzn i studiujących kobiet wyrównały się, bo wcześniej studentki stanowiły niewielki odsetek wszystkich studiujących osób. Dziś to studentek jest więcej, to kobiety częściej zdobywają wyższe wykształcenie. Mimo to wciąż rzadziej wybierają kierunki technologiczne czy przedmioty ścisłe. Bo wydaje im się, że nie powinny? Bo tego uczą nas w szkołach. „(…) po dekadach badań z cyklu narysuj naukowca, w których przytłaczająca większość dzieci rysowała mężczyzn, niedawną metaanalizę tych badań fetowano w mediach jako dowód na to, że nareszcie stajemy się mniej seksistowscy” – pisze Caroline Criado Perez w znakomitej książce „Niewidzialne kobiety. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn”. „Podczas gdy w latach 60. XX w. tylko 1 proc. dzieci rysowało naukowczynie, dziś czyni to 28 proc.”. To chyba dobrze? Dobrze, dopóki nie przyjrzymy się tym badaniom bliżej. „Na początku edukacji szkolnej dzieci rysują mniej więcej tyle samo naukowców płci męskiej co żeńskiej; dziewczynki i chłopcy robią to podobnie” – kontynuuje Caroline Criado Perez. „U siedmio- i ośmioletnich dzieci naukowcy płci męskiej już znacznie przewyższają liczebnie naukowców płci żeńskiej. 14-latki rysują czterokrotnie więcej naukowców niż naukowczyń. Zatem, choć rysuje się więcej naukowców płci żeńskiej, wzrost ten zawdzięczamy w dużej mierze młodszym dzieciom, którym system oświaty nie zdążył jeszcze wpoić stereotypów płciowych”. W skrócie: naukowczyni nie będzie nas dziwić, dopóki nie pójdziemy do szkoły, w której nam wmówią, że dziewczyny są słabe z matematyki. Niewidzialne kobiety nauki, czyli historie skasowane Powszechne przekonanie, że kobiety nie nadają się do przedmiotów ścisłych, wzmacnia deficyt przykładów na to, że jednak nadają się. Przykładów nie ma? Przykłady zawsze były, tylko konsekwentnie jest ignorowano, usuwano. Zasługi kobiet dla nauki przejmowali mężczyźni i dopiero od jakiegoś czasu sukcesywnie odzyskujemy słynne naukowczynie, odkręcamy przekłamane historie. A trochę ich jest. To Nettie Stevens odkryła, że płeć determinują chromosomy – w podręcznikach wciąż można przeczytać, że autorem tego odkrycia jest Thomas Hunt Morgan. To Cecilia Payne-Gaposchkin odkryła, że Słońce składa się głównie z wodoru (absolutny przełom w astronomii), a nadal to odkrycie przypisuje się przełożonemu Gaposchkin, oczywiście mężczyźnie. Elizebeth Smith Friedman, pierwsza dama współczesnej kryptografii, przysłużyła się zwycięstwu aliantów w II wojnie światowej w takim samym stopniu jak jej mąż, z którym dekodowała zaszyfrowane komunikaty nazistów, ale cały splendor spadł na małżonka, a o niej z należytą uwagą mówi się dopiero od niedawna. Ofiarą dyskryminacji ze względu na płeć pozostaje też Rosalind Franklin, której praca doprowadziła Jamesa Watsona i Francisa Cricka do odkrycia DNA, za co panowie zgarnęli Nagrodę Nobla. Sukcesy miewają wielu ojców, ale te naukowe często mają po prostu jedną matkę. Co nam robi brak idolek? Kasowanie kobiet z historii nauki zniechęca kolejne pokolenia dziewczyn do edukacji czy robienia karier akurat w tym obszarze. Nie wiedzą, że komuś przed nimi się udało – nie wierzą, że można. Brakuje im idolek, wzorów do naśladowania. Dziś wpływa to na przykład na zainteresowanie młodych kobiet karierą w branży high tech – jak możemy przeczytać w raporcie „Potencjał kobiet dla branży technologicznej” przygotowanym wspólnie przez Fundację Edukacyjną Perspektywy i markę Siemens. „Po przepytaniu tysiąca maturzystek, dlaczego jedne z nich poszły na studia techniczne, a inne nie oraz zbadaniu co je różni, gdzie jest ten czynnik krytyczny, okazało się, że te dziewczyny, które wybrały kierunki techniczne, pięć razy częściej napotkały w swoim otoczeniu wzór kobiety inżyniera. One po prostu wiedziały, że mogą iść tą ścieżką. Miały inspirację, role model. Jeżeli nie widzisz wokół siebie takiego wzorca, to trudno jest sobie wyobrazić siebie w przyszłości w jakiejś roli” – wyjaśnia Marlena Piotrowska z Fundacji Edukacyjnej Perspektywy. „Dlatego też wierzymy, że kluczowe jest dla zmiany postrzegania kobiet w branży technologicznej pokazywanie przykładów kobiet dobrze wykształconych i spełniających się zawodowo. W ramach jednego z naszych programów „IT for SHE", który organizujemy we współpracy z firmami high tech, studentki kierunków informatycznych jeżdżą po małych miejscowościach, gdzie uczennice szkół podstawowych mogą je zobaczyć, przekonać się, że są w tym kraju kobiety, które znają się na nowych technologiach, ciekawie o nich opowiadają i odnoszą sukcesy. Oczywiście nie wykluczamy chłopców, bo to bardzo ważne, aby cała społeczność poznała nasze wolontariuszki i mogła się inspirować ich przykładem. Do tej pory w zajęciach uczestniczyły już tysiące dzieciaków ze wsi i małych miasteczek” – mówi Marlena Piotrowska. Nie ma przyszłości bez informatyczek Fundacja Edukacyjna Perspektywy jest również odpowiedzialna za coroczną kampanię „Dziewczyny na politechniki!”, która zachęca licealistki do podejmowania studiów na uczelniach technicznych – z coraz większym powodzeniem. Pytam Marlenę Piotrowską, koordynatorkę akcji, czy naprawdę potrzebujemy jeszcze zachęcać dziewczyny i przekonywać je, że studia na politechnikach są również dla nich. „Akcja Dziewczyny na politechniki! jest wspólnym projektem Konferencji Rektorów Polskich Uczelni Technicznych i Fundacji Edukacyjnej Perspektywy. Jej celem jest zachęcenie uczennic szkół ponadpodstawowych do podejmowania studiów inżynierskich, zwłaszcza na kierunkach stricte technicznych – tych najbardziej potrzebnych, przyszłościowych i intratnych, otwierających wiele możliwości na międzynarodowym rynku pracy. Na takich studiach kobiet jest wciąż za mało, mimo że część z nich - ta, która osiąga dobre wyniki z przedmiotów ścisłych i ma wszechstronne zainteresowania, mogłaby tam właśnie najpełniej rozwinąć swoje skrzydła. Dziewczyny wciąż chętniej wybierają studia humanizujące, uznawane za bardziej kobiece, niekoniecznie zapewniające dobrą pozycję na rynku pracy, niekoniecznie też kluczowe dla rozwoju państwa i budowania gospodarki opartej na wiedzy” – wyjaśnia Marlena Piotrowska. „Wynika to z jednej strony z ogólnej tendencji młodych ludzi do odchodzenia od uznawanych za wymagające studiów technicznych (jest to zjawisko obserwowane na całym świecie), z braku rzetelnej informacji o potrzebach gospodarki i rynku pracy oraz z braku dobrego systemu poradnictwa zawodowego na poziomie szkół ponadpodstawowych. Nie pomaga tu też funkcjonujący wciąż w społeczeństwie przestarzały wizerunek nauk technicznych jako tych niezwykle trudnych, żmudnych i brudnych, wymagających często tężyzny fizycznej i ponadprzeciętnej odporności psychicznej. Z drugiej strony w społeczeństwie wciąż pokutuje stereotypowy podział zawodów na męskie i żeńskie. Jak pokazują wyniki badania przeprowadzonego przez Fundację Edukacyjną Perspektywy, kobiety na uczelniach technicznych to dalej pewne novum. Zwłaszcza na wydziałach stricte inżynierskich. Bardzo mało kobiet decyduje się na karierę naukową w naukach technicznych, a już naprawdę nieliczne trafiają do władz takich uczelni”. Kto na tym traci? Wszyscy. Kobiety odbierają sobie szansę zdobycia zawodów, w których możliwość rozwoju łączy się z misyjnością i finansami. Mówiąc wprost: to z dyplomem uczelni technicznej można zmieniać świat na lepszy i jeszcze nieźle przy tym zarobić. Akcja „Dziewczyny na politechniki!” działa już od 18 lat. Co zmieniło się w tym czasie? Czy nowe pokolenie nastolatek bardziej wierzy w swój potencjał w branży technologicznej? „Mamy coraz więcej przykładów kobiet, które wybierają techniczną bądź ścisłą ścieżkę kariery. To zachęca i inspiruje” – potwierdza Marlena Piotrowska. „Dodatkowo, co oczywiste, w ogromnym tempie zmienia się rynek pracy, który oparty jest obecnie o nowe technologie i ten trend na pewno się nie zmieni. Już teraz niedobór specjalistów w tym obszarze w skali Europy i świata jest ogromny, a ta luka będzie się stale powiększać. Kobiety stanowią niewykorzystany potencjał. Dlatego, również z przyczyn ekonomicznych, są wspierane do włączania się w branże jeszcze do niedawna uważane za męskie. W ostatnich latach obserwujemy wysyp programów, inicjatyw, których celem jest zachęcanie kobiet do rozwoju w obszarze nowych technologii. Ten trend działa co najmniej dwutorowo. Po pierwsze – pomaga podjąć decyzję i wytrwać w branży kobietom, które być może nie zdecydowałby się na to bez takiego wsparcia. Po drugie – stanowią przekaz dla społeczeństwa, dla kobiet, mężczyzn, nauczycieli, rodziców, twórców polityk publicznych, że kobiety na męskich stanowiskach są pożądane. Sprawiają, że obraz kobiety inżyniera, kobiety informatyczki, kobiety projektującej i budującej roboty staje się powoli czymś naturalnym”. Bo powinien być.
Czy ludzkość uratuje zmutowana bakteria? 5 odkryć naukowych, które mogą zmienić świat na lepsze
Czy zmutowana bakteria zatrzyma szkodliwą nadprodukcję plastiku? Czy drukowane domy okażą się remedium na kryzys migracyjny? I jak wymusić deszcz w miejscach niszczonych suszami? Oto kilka ostatnich odkryć naukowych, które mogą zmienić świat na lepszy. OK, i jedno, które jest po prostu bardzo cool.
W tym artykule: Bakteria na diecie z plastiku Gliniany dom prosto z drukarki Będę za trzy zeptosekundy Chmury zasiane? Czarna dziura jest fotogeniczna Bakteria na diecie z plastiku Ideonella sakaiensis. Warto zapamiętać tę nazwę, zresztą brzmi całkiem wdzięcznie. Tak nazywa się szczep bakterii produkujących enzymy rozbijające tworzywa sztuczne – kilka lat temu skutecznie wyizolowany w jednej z japońskich fabryk zajmujących się recyklingiem plastiku. Okazało się wówczas, że Ideonella sakaiensis to jedyny mikroorganizm, który dosłownie żywi się plastikiem (kilka innych potrafi plastik zjadać, ale robią to przy okazji, dla tego konkretnego szczepu plastik jest głównym źródłem energii). Odpowiednio zmutowana bakteria (nad mutacjami pracowano przez ostatnich pięć lat) potrafi w kilka godzin rozprawić z solidną ilością plastiku, więc jak na razie jest naszym największym sprzymierzeńcem w walce z jego nadprodukcją, szkodliwą dla środowiska. Z tak przetrawionego plastiku można wyprodukować wysokiej jakości butelkę PET, a to znaczy, że do produkcji plastiku nie trzeba już wykorzystywać ropy naftowej. I, co przełomowe, taki recykling jest możliwy na skalę przemysłową. Marne szanse, żebyśmy doczekali się skutecznych odgórnych regulacji redukujących produkcję tworzyw sztucznych, więc jedyna nadzieja właśnie w przemysłowym recyklingu. Gliniany dom prosto z drukarki Niby żadna nowość, bo prototypowe domy powstające w technologii druku 3D powstają od kilku dobrych lat. To dlaczego ten, który kilka miesięcy temu stanął w niewielkiej włoskiej miejscowości Massa Lombarda jest tak ważny? TECLA, projekt studia Mario Cucinella Architects, został w całości wydrukowany z gliny. Tani, łatwo dostępny materiał sprawia, że takie gliniane domy mogą z łatwością powstawać w wielu miejscach na świecie – w kilka tygodni (sam druk trwa ok. 10 dni, trzeba doliczyć czas wysychania gliny, uzależniony do warunków klimatycznych), niskim kosztem. Tanie domy drukowane w technologii 3D mogą być szczególnie pomocne w walce z kryzysem bezdomności i migracjami ludności, które w związku z kryzysem klimatycznym będą coraz częstsze. I choć misja jest ważniejsza od estetyki, to warto przypomnieć, że Włosi potrafią w design, więc TECLA nie tylko zmienia świat, ale i przy tym świetnie wygląda. Będę za trzy zeptosekundy Podziel sekundę na miliard części, a potem jedną z tych części podziel jeszcze na tryliard kolejnych części. Tryliardowa część miliardowej części sekundy to właśnie zeptosekunda, najkrótsza z do tej pory odkrytych jednostek czasu. Kto poświęcił trochę wspomnianego czasu na odkrycie zeptosekundy? Niemieccy fizycy, którzy jesienią 2020 r. wykonali zdjęcie rentgenowskie cząstki wodoru, by sprawdzić, jak szybko przechodzi przez nią światło. Po co? Ten cały eksperyment pozwala naukowcom jeszcze lepiej rozumieć tzw. fotoemisję, czyli emisję elektronów (zjawiskiem zajmował się m.in. Albert Einstein), a to wiedza, która zdecydowanie przyda się w dalszym rozwoju komputerów kwantowych i generalnie może przysłużyć się rewolucji technologicznej. Chmury zasiane? To nie jest nowa technologia, opracowano ją w drugiej połowie lat 40. ubiegłego wieku. Ale jeszcze do niedawna naukowcy nie mieli żadnych dowodów, że zasiewanie chmur jodkami srebra działa w warunkach innych niż laboratoryjne. Dopiero przeprowadzone kilka lat temu w Sanach Zjednoczonych zasiewanie pokazało widoczną różnicę pomiędzy zewnętrzną ingerencją w pogodę a naturalnymi zjawiskami. Zasiewanie ma prosty cel – wymusić opady deszczu lub śniegu. Skuteczne cykle zasiewania przeprowadzono całkiem niedawno m.in. w USA i Dubaju. To przełomowa, choć wciąż kontrowersyjna technika manipulowania pogodą. Niektórzy badacze nie mają pewności, że wymuszenie deszczu w jednym rejonie nie spowoduje braku opadów w innych. Inni są zgodni, że to efektywny sposób walki z suszami występującymi w coraz większej liczbie miejsc na świecie. Czarna dziura jest fotogeniczna Wszyscy o niej słyszeli, nikt jej nie widział? Nie ma w naszym uniwersum niczego bardziej fascynującego niż czarna dziura. Nieodgadniona, niebezpieczna, tam nie działają żadne znane nam prawa fizyki. A jak wychodzi na zdjęciu? Już wiemy! Projekt Event Horizon Telescope zrzesza ponad dwustu naukowców pracujących w obserwatoriach rozmieszczonych na całym świecie, od Hawajów po Biegun Południowy. Globalna współpraca badaczy zaowocowała solidną porcją danych z obserwacji czarnej dziury. Tak solidną, że przygotowanie obrazka na podstawie tych danych zajęło naukowcom ponad dwa lata, ale udało się. Pierwsze zdjęcie czarnej dziury opublikowano wiosną 2019 r. Dlaczego to taki przełom? Wcześniej mogliśmy sobie jedynie wyobrażać, oczywiście na podstawie naukowych hipotez, jak wyglądają czarne dziury. Wreszcie wiemy, że te kosmiczne dziwadła pożerające wszystko naprawdę istnieją.
Jak lajki zmieniły nasze życie. Kto by się tego spodziewał po niewinnym kciuku w górę?
15 lat temu, 9 lutego 2009 roku, stworzono jeden z najbardziej destrukcyjnych mechanizmów mediów społecznościowych. Przycisk: Lubię to.
W tym artykule: Przycik: Lubię to wcale nie taki pozytywny Czy od mediów społecznościowych można się uzależnić? Media społecznościowe a stany lękowe Za narodzinami przycisku „Like” stały same dobre zamiary. Jeden z jego twórców, Justin Rosenstein, w dokumencie „The Social Dilemma” z 2020 roku wyznał, że motywacją do jego wymyślenia była chęć szerzenia na świecie pozytywnego nastawienia oraz miłości. Bo w końcu lubienie czegoś budzi miłe skojarzenia. Poza tym oryginalnie lajkowanie miało podbijać algorytm, dzięki któremu zauważone przez nas treści wyświetlały się także naszym znajomym, którzy następnie również je lajkowali, kontynuując łańcuszek zaangażowania. W efekcie wszyscy spędzaliśmy na platformach coraz więcej czasu, a ich właściciele mogli wyświetlać nam coraz więcej reklam, pobierać nasze dane i zarabiać. Jednak zespół, który powołał do życia symboliczny kciuk w górę, nie zdawał sobie wówczas sprawy z tego, jak wielki wpływ będzie mieć to pozornie nieszkodliwe lajkowanie. Przycik: Lubię to wcale nie taki pozytywny „Nie braliśmy tego pod uwagę, że nastolatki mogą wpadać w depresję, gdy nie będą miały wystarczającej liczby polubień, lub że mogłoby to prowadzić do polaryzacji politycznej” – powiedział Rosenstein. Już kilka lat temu badanie wykonane na zlecenie Royal Society for Public Health nazwało przycisk „Like” jedną z najbardziej toksycznych funkcji w mediach społecznościowych. Przed nią znalazły się tylko tzw. treści triggerujące – przypominające negatywne lub drastyczne przeżycia. Czy od mediów społecznościowych można się uzależnić? Co do tego nie ma już dzisiaj wątpliwości – platformy społecznościowe zostały zaprojektowane tak, by uzależniać. Ich mechanizm stworzono po to, by manipulować emocjami, zabierać i kontrolować naszą uwagę, sprawiać, że będziemy chcieli scrollować oraz publikować więcej i więcej. Dlatego algorytmy, bazując na naszych zachowaniach, decydują, jakie treści pokazywać nam jako pierwsze. Te, na które potencjalnie najchętniej zareagujemy. Cały pomysł opiera się na bardzo prostych ludzkich potrzebach – kontaktu z innymi oraz poszukiwaniach uznania, a także na systemie nagród. Za każdym razem kiedy otrzymujemy polubienie, komentarz czy jakąkolwiek inną reakcję, w naszym organizmie następuje wyrzut dopaminy. Badania sprzed kilku lat potwierdziły, że gdy dostajemy dużą liczbę lajków, w mózgu aktywują się te same obszary co podczas jedzenia czekolady, uprawiania seksu albo wygrywania pieniędzy. Daje to jedynie chwilowe poczucie przyjemności i w żaden sposób nie zaspokaja naszych głębszych potrzeb. – Dodawanie i otrzymywanie lajków czy oczekiwanie na reakcje jest mocno związane z układem mezolimbicznym, a więc układem nagrody odpowiadającym za wydzielanie dopaminy. Powoduje to, że oczekujemy takiej reakcji nawet mocniej i z większą ekscytacją niż reakcji „w realu”. To z kolei wiąże się z tym, że chcemy być akceptowani, zauważeni. W internecie poszukujemy aprobaty znacznie śmielej niż w relacjach twarzą w twarz, bardzo często pokazując wykreowaną wizję nas samych i naszej rzeczywistości – tłumaczy Joanna Podgórska, doktorka nauk biologicznych w dyscyplinie biochemia ze specjalnością neurochemia. Ekspertka i autorka książki „Tak działa mózg” dodaje również, że już samo oczekiwanie na lajka powoduje wzrost dopaminy i realnie wiąże się z rozwinięciem behawioralnego uzależnienia, które może w mózgu dawać podobne zmiany lub aktywacje jak w przypadku uzależnienia od substancji psychoaktywnych. Jednak istotną różnicą między uzależnieniem od substancji a uzależnieniem od social mediów, gier wideo czy hazardu jest to, że nie substancja powoduje uzależnienie, ale nagroda i uczucie, które ona wywołuje. Stąd w przypadku wielu osób pościg za lajkami staje się wręcz obsesyjny. Cały ten proces pierwszy prezes Facebooka, Sean Parker, nazywa sprzężeniem zwrotnym, w którym dochodzi do społecznej walidacji i który wykorzystuje słabe punkty ludzkiej psychiki. „Wynalazcy, twórcy – czyli ja, Mark [Zuckerberg], Kevin Systrom z Instagramu, ci wszyscy ludzie – jesteśmy tego w pełni świadomi. A mimo to się na to zdecydowaliśmy… To dosłownie zmienia twoje relacje ze społeczeństwem, relacje między ludźmi. Zapewne też w trudny do określenia sposób wpływa na produktywność. Bóg jeden wie, co to robi z mózgami naszych dzieci” – przyznał. Nie bez znaczenia jest tutaj równie uzależniający mechanizm kar (m.in. brak reakcji lub negatywne komentarze), o czym w swojej książce „Dziesięć powodów, dla których powinieneś natychmiast usunąć swoje konta z mediów społecznościowych” pisał Jaron Lanier. Social media są nieprzewidywalne i nigdy nie wiemy, jaką – i czy w ogóle – nagrodę tam dostaniemy. Jej widmo i szansa na jej zdobycie sprawiają, że nie możemy przestać sprawdzać Instagramu, TikToka czy Facebooka. To jak z grami pieniężnymi – wygramy albo nie. Media społecznościowe a stany lękowe Zdarzyło ci się skasować zdjęcie, które nie okazało się wystarczająco popularne? Myślisz o lajkach, zanim coś opublikujesz? Sprawdzasz, jak radzą sobie twoje posty? Nie jesteś odosobnionym przypadkiem. Często przejmujemy się bardziej tym, co inni zobaczą na naszych profilach, niż tym, czy lubią nas w życiu realnym. Lajki są dziś bowiem narzędziem do zdobywania aprobaty społecznej. Publikujemy treści z nadzieją na pozytywny odzew. Każdy lajk to komplement, w dodatku policzalny i widoczny. Kiedy go dostajemy, wyrabiamy sobie nawyk publikowania kolejnych postów. Dla niektórych liczba polubień może być publicznym pokazaniem statusu, tego, czy jest się lubianym, zauważonym, ciekawym. Bywa, że na niej opieramy swoje poczucie wartości i akceptacji, ma więc ona ogromny wpływ na nasze zdrowie psychiczne. Jesteśmy bowiem niezwykle wyczuleni na punkcie bycia ocenianymi, konkurencji, tego, jak nas widzą inni. Nieustannie boimy się zostać z tyłu (patrz kupowanie lajków i kreowanie innego obrazu siebie). Pokłosiem tego jest przerażające poczucie bycia pomijanym, ignorowanym, niedocenionym przez internetową społeczność, gdy dostajemy mało polubień. Dlatego badacze od dawna alarmują, że social media negatywnie wpływają na pewność siebie, postrzeganie własnego ciała i ogólne psychiczne samopoczucie. Korzystanie z nich ponad dwie godziny dziennie (średnio tyle czasu Polacy spędzają na platformach społecznościowych) może zwiększać osamotnienie, podwaja ryzyko izolacji społecznej, zmniejsza poczucie bezpieczeństwa i daje dołujące wrażenie niedoskonałości, że inni mają lepiej, że ich życie jest fajniejsze. Tę presję nie do wytrzymania, dotyczącą wyglądu czy macierzyństwa, odczuwają głównie młode kobiety. Co więcej, dowiedziono, że korzystanie z SM rzutuje również na nasze samopoczucie fizyczne. W 2018 roku przeprowadzono badanie, w którym powiązano użytkowanie platform społecznościowych z zaburzeniami snu, które z kolei mogą prowadzić do m.in. utraty pamięci czy gorszych wyników w nauce. Na negatywne aspekty SM uwagę zwraca także dr Joanna Podgórska, podkreślając, że „częste korzystanie z social mediów, związane z dopaminowymi sygnałami, wzmaga wytwarzanie hormonu stresu kortyzolu i niestety nasila przebodźcowanie układu nerwowego, a w dalszym rozrachunku daje chroniczne zmęczenie, przewlekły stres i w skrajnych przypadkach stany lękowe czy depresję”. Jeżeli czujesz, że część z tego jest o tobie, warto zrobić sobie przerwę, poczytać książkę, pójść na spacer, zarezerwować czas na inną aktywność niż bezcelowe scrollowanie. Możesz też ukryć lajki, jeśli za bardzo przejmujesz się tym, czy ludzie sprawdzają, jak radzą sobie twoje posty, albo jeśli za bardzo skupiasz się na tym, ile polubień mają inni. Opcję wyłączenia widoczności lajków wprowadzono na Instagramie w 2021 roku. Miała ona zdjąć z użytkowników presję i sprawić, że korzystanie z serwisu będzie w mniejszym stopniu oparte na konkurencji i porównywaniu się. Eksperci uznali, że na to jest już za późno i sama funkcja to raczej plaster na otwartą, jątrzącą się ranę. Pełną wersję artykułu przeczytacie w najnowszym numerze Glamour z Sandrą Kubicką na okładce: View Burdaffi on the source website
Związek na odległość w praktyce. Jak przetrwać rozłąkę i pokonać kryzysy. I czy to w ogóle ma sens?
W dobie globalizacji, pracy zdalnej i znajomości z internetu związki na odległość zdarzają się coraz częściej. Czy związek na odległość ma sens? Z jakimi wiąże się trudnościami i jak je przetwać z godnością? Rozwiewamy wszelkie wątpliwości, których zapewne masz sporo, jeśli zdecydowałaś się czy zdecydowałeś na ten (niełatwy) typ relacji.
W tym artykule: Czy związek na odległość ma sens? Etapy związku na odległość Męczy mnie związek na odległość, czyli problemy w tego typu relacji Związek na odległość a samotność Jak przetrwać związek na odległość? Związek na odległość a seks Plusy związku na odległość Związki na odległość – statystyki Związek na odległość cytaty Związek na odległość oczami mężczyzny Internet spowodował, że świat się skurczył. A to sprawia, że nie tylko możemy pracować w zupełnie innym mieście (a nawet kraju) niż mieszkamy, ale i... kochamy na odległość. Przyczyny są różne. W związki na odległość wchodzą zarówno młodzi ludzie, którzy poznali się w sieci albo podczas wakacyjnych wyjazdów, ale i pary, które zmusiła do tego sytuacja ekonomiczna – konieczność pracy poza miejscem zamieszkania i brak możliwości przeprowadzki drugiego z partnerów – czy to ze względu na niewystarczający budżet czy to względy logistyczne albo własne ambicje. W takich parach prędzej czy później pojawia się pytanie: Czy związek na odległość ma sens? Postanowiliśmy poszukać na nie odpowiedzi i rozwiać wszelkie wątpliwości związane z tym (niełatwym) typem relacji. Czy związek na odległość ma sens? Związek na odległość dla jednych jest w pełni satysfakcjonującą i dogodną relacją, dla innych jedynie etapem przejściowym w drodze do zamieszkania razem. Inni zaś uważają, że taki związek na dłuższą metę nie ma prawa przetrwać, a żyjąc na co dzień oddzielnie, nie da się zbudować prawdziwej i trwałej relacji partnerskiej. Różne zdanie na ten temat mają nawet same pary, pozostające w związkach na odległość. Jednym wystarczą codzienne rozmowy telefoniczne i kontakt online, przeplatane „prawdziwymi” spotkaniami co jakiś czas. Inni po jakimś czasie wycofują się z relacji, odczuwając pustkę i brak satysfakcji z relacji „z doskoku” – pragną fizycznej obecności partnera czy partnerki, a nawet rutyny u jego czy jej boku. Trudno więc jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, czy związek na odległość ma sens i czy ma szansę przetrwać. Wszystko zależy od indywidualnego podejścia, a także wspólnej wizji partnerów, co do jego przyszłości. Znaczenie ma siła relacji i jej fundamenty, determinacja obojga partnerów, a także ich dopasowanie pod względem charakteru i potrzeb. Modern Love: jak kochamy dzisiaj Większość z nas zapytana, co jest najważniejsze w życiu, odpowiada: MIŁOŚĆ. Dlaczego tak jest i czy poddaje się ona czasom i okolicznościom, pytamy Daniela Jonesa. Dziennikarze „The New York Times” i twórcę najpopularniejszej na świecie rubryki o miłości: „Modern Love”. Etapy związku na odległość Każdy związek, czy też, bardziej fachowo, relacja romantyczna, przechodzi przez kilka etapów. Dokładnie opisał je amerykanski psycholog, Robert Sternberg, który podzielił ją na 6 części. Są to: zakochanie, romantyczne początki, związek kompletny, związek przyjacielski, związek pusty, rozpad związku. Poszczególne etapy związku różnią się od siebie poziomem intymności, namiętności i zaangażowania, czyli trzema składnikami milości wyróżnionymi przez naukowca. Co ważne, nie oznacza to, że każdy związek musi skończyć się rozpadem, ani to, że gdy przejdziemy z jednego do drugiego etapu nie ma już możliwości powrotu. Wszystko zależy od naszych starań i zaangażowania. Bo choć trudno po latach o motyle w brzuchu, charakterystyczne dla pierwszego etapu związku (muszą minąć, bo w przeciwnym razie nie bylibyśmy w stanie na dłuższą metę funkcjonować normalnie), namiętność możemy rozbudzać na nowo, a intymność pielęgnować. Związek na odleglość nie jest tu wyjątkiem. Jedyną różnicą jest brak fizycznej bliskości na co dzień, co może wpływać na jego dynamikę. Męczy mnie związek na odległość, czyli problemy w tego typu relacji Związek na odległość to specyficzna forma relacji. Partnerzy spędzają większość czasu osobno, pozostając ze sobą w kontakcie telefonicznym czy internetowym. Widują się zwykle w weekendy lub przez kilka dni w miesiącu, ale wiodą niejako osobne życia. Taka codzienność jest obarczona różnymi problemami, na które narzekają zarówno osoby młode, jak i dojrzałe. Kobiety i mężczyźni. Jakie problemy pojawiają się najczęściej w relacji na odległość? Ludzie, pozostający w związkach na odległość najczęściej wskazują choćby na poczucie pustki. Relację określają jako „bycie razem, a jednak osobno”. Partner nie odbierze z pracy, nie pójdzie do apteki, gdy druga połówka źle się czuje, nie zrobi herbaty ani nie kupi czekolady, nie pomoże w codziennych obowiązkach. Trudno też o spontaniczną randkę. Na swoją „kolej” trzeba czekać, z kalendarzem w ręku, odliczając dni (i minuty) od spotkania do spotkania. Imprezy szkolne czy firmowe zwykle również spędza się osobno lub wspólny udział możliwy jest tylko raz na jakiś czas. O wielu względach decydują finanse, a takie proste (dla par żyjących obok siebie na co dzień) czynności, jak spotkania towarzyskie, spontaniczne wyjścia (nawet w środku nocy), podawanie śniadania do łóżka czy spędzanie wieczorów razem stają się niemożliwe, a przynajmniej o wiele trudniejsze do osiągnięcia. Im mniejsza odległość dzieli partnerów, tym lepiej – daje to więcej możliwości bliskiego kontaktu i częstszych spotkań niż wówczas, gdy partnerzy mieszkają w bardzo oddalonych od siebie miejscowościach czy nawet w różnych krajach lub na innych kontynentach. Kolejnym problemem wynikającym ze związku na odległość może być tworzenie złudnego poczucia, że poznało się dobrze drugą osobę. Spotkania i bliskość determinowane określonym, ograniczonym czasem, a brak rutynowej, zwykłej codzienności i wspólnego stawiania czoła problemom, może skończyć się źle, gdy para zamieszka już razem. Może okazać się, że górę w relacji bierze wyobrażenie o drugiej osobie, nie zaś faktyczna znajomość jej charakteru, łącznie z wadami. Partnerzy żyjący w wieloletnich związkach na odległość nierzadko przeżywają rozczarowanie, spędzając ze sobą później cały czas. Chyba, że relacja przekształciła się w taką na odległość ze względu na pracę czy inne historie życiowe tych osób już po kilku latach związku. Rozwód łóżkowy coraz popularniejszy! Badania potwierdzają, że jest dobry dla zdrowia Dbanie o relację z ukochaną osobą niejedno ma imię. Dla niektórych związków tzw. łóżkowy rozwód może być jedynym ratunkiem, by odzyskać zdrowie i ochotę na seks. Poznajcie szczegóły. Związek na odległość a samotność Samotność to kolejny problem, z którym borykają się pary żyjące na odległość. Kontakt telefoniczny czy wymiana wiadomości tekstowych nie jest jednak tym samym, co przytulenie się, pocałunek czy po prostu rozmowa na żywo. Dzielenie się troskami i radościami, nowinami i wątpliwościami smakuje zupełnie inaczej, gdy partnera ma się obok siebie. Wiele par nie przechodzi niestety próby czasu, żyjąc na odległość i często jedno z partnerów wycofuje się z relacji, chcąc jednak pozostać w relacji koleżeńskiej. Niestety w przypadku związku na odległość więź między partnerami może być słabsza, a bliskość innej osoby (kolegi/koleżanki z pracy, przyjaciela/przyjaciółki) może być niebezpieczna dla związku. Taka osoba daje bowiem to, czego brakuje najbardziej: codzienną bliskość. By związek na odległość przetrwał potrzebna jest więc determinacja, zaufanie i – przede wszystkim – chęć ze strony obojga partnerów, by związek przetrwał. W tym także... trzymanie na wodzy zazdrości. Jak przetrwać związek na odległość? By zwiększyć szansę związku na odległość na przetrwanie i zminimalizować ryzyko pojawienia się w nim kryzysów, warto – mimo oczywistych trudności – pielęgnować w nim bliskość i intymność. Pomogą w tym szczere rozmowy (te przez telefon też się liczą!), lojalność i zaufanie. To działa w obie strony. Nie można więc sobie folgować, zapominając o tym, że jest się w związku, korzystając z tego, że drugiej osoby nie ma w najbliższym otoczeniu. Tym bardziej, że spędzanie czasu osobno (każdy w swoim towarzystwie) często staje się przyczyną nerwów, kłótni i nieporozumień. Dlatego warto nie dopuścić do tego, by swoim zachowaniem nie dać drugiej połówce powodów do zazdrości czy podejrzeń. Za to czas, który spędzacie razem, wykorzystać do maksimum. Tak, by był on tylko dla was. W końcu to towar deficytowy. Warto też popracować nad swoim podejściem do tematu. Przede wszystkim skupcie się na pozytywach, a nie strachu, nerwach i niepewności. Nie noście też w sobie urazy, dzielcie się swoimi uczuciami i przegadujcie je, bo tylko w ten sposób będziecie mogli zbudować trwały związek. Nie tylko zresztą ten na odległość. Związek na odległość a seks Jak dbać o bliskość w związku na odległość? Na szczęście sprzyja nam technologia. Możemy połączyć się na przykład na FaceTime, dzięki czemu możemy się nie tylko widzieć, ale i słyszeć. W ten sposób możemy uprawiać seks na odległość. Pomocne mogą być w tym gadżety erotyczne dla par, na przykład wibrujące jajeczka, którymi można sterować za pomocą aplikacji. Dla chcącego nic trudnego! Tym bardziej, że dużą rolę w rozbudzaniu namiętności odgrywa przecież... wyobraźnia. Plusy związku na odległość Choć związek na odległość może generować trudności (wspomniane powyżej), które dla wielu par są przeszkodą nie do przeskoczenia, niesie też pewne korzyści, dlatego warto podejść do niego pozytywnie (szczególnie jeśli nam na nim zależy). „Spróbujmy patrzeć na tę sytuację nie z perspektywy tego, co tracimy, a z perspektywy tego, co zyskujemy. Owszem, nie możemy być razem w taki sposób, w jaki byśmy tego chcieli (strata), ale zyskujemy coś innego, np. czas – mamy go więcej niż dotychczas. I choć nie możemy go spędzić w sposób idealny, możemy go spędzić razem i przeznaczyć na pogłębianie więzi oraz budowanie bliskości”, mówi nam psycholożka Katarzyna Szostak z Centrum Psychoterapii Help. Możemy to zrobić między innymi za pomocą internetu. „Sieć i całe mnóstwo komunikatorów daje nam praktycznie nieograniczone możliwości. Spróbuj nie skupiać uwagi na tym, że nie możesz dotknąć ukochanego, a na tym, że w ogóle możesz być z nim kontakcie i to niemal całe popołudnie albo weekend. Co możecie robić razem? Wszystko! Wystarczy, że włączysz kamerę”. Paradoksalnie, czasem odległość może też pomóc w komunikacji. „Gdy emocji nazbiera się zbyt wiele, zawsze możecie zrobić przerwę, rozłączyć się, uspokoić, pozbierać myśli i na spokojnie znów wrócić do rozmowy” – dodaje psycholożka. I podkreśla, że bliskość i wsparcie, które dostajemy online czy przez telefon również ma znaczenie. „Czasem bycie wysłuchanym i zrozumianym to najważniejsze, czego potrzebujemy. Stawanie po stronie partnera, wspieranie go, zainteresowanie się tym, co przeżywa, wysłuchanie, empatyzowanie z nim, bycie wyrozumiałym, cierpliwym – wszystko to działa na rzecz budowania bliskości i głębi”, mówi Katarzyna Szostak. Nie można o tym zapominać. Związki na odległość – statystyki Statystyki prowadzone na temat związków na odległość wskazują, że ta forma relacji staje się coraz bardziej powszechna. Szacuje się, że nawet 25% par to właśnie związki na odległość. W zdecydowanej czołówce znajdują się Stany Zjednoczone, gdzie nawet 70-80% młodych ludzi pozostaje w relacji na odległość. Co ciekawe, nie każda taka relacja przechodzi kryzysy i rozterki, co na związki na odległość pozwala spojrzeć z optymizmem. I daje nadzieję na przyszłość. Związek na odległość cytaty Związki na odległość doczekały się też swojego miejsca w literaturze (i popkulturze). Nic dziwnego, to kolejny dowód na to, że są zjawiskiem powszechnym. I że zawsze budzą te same obawy i wątpliwości. Podejścia sa więc dwa. Jedni twierdzą, że zawsze kończą się rozstaniem, inni, że dystans tylko umacnia związek. Świadczą o tym poniższe cytaty: „Odległość zabija. Chyba że istnieje nadzieja, że kiedyś rozdzielająca dwoje ludzi przestrzeń zostanie przekroczona, wówczas nawet na odległość mogą oni zachować swój związek. Ale bez nadziei – odległość zabija” (Ryszard Kapuściński) „Jeśli więź jest mocna, jeśli jest w niej prawdziwe uczucie, odległość nic nie zmieni. Co najwyżej wzmocni związek” (Alessio Puleo). Związek na odległość oczami mężczyzny Piękną myśl na temat związku na odległość znaleźliśmy też na facebookowym profilu Oczami Mężczyzny, prowadzonym przez Rafała Wicijowskiego. Te słowa pozwalają wierzyć, że zwiazek na odległość ma sens także z męskiej perspektywy. Pamiętaj – to nie kilometry dzielą ludzi, a obojętność. Odległość zaś przestaje znaczyć cokolwiek, jeśli ktoś znaczy dla Ciebie wszystko…
Czy wypada dać komuś zaproszenie bez osoby towarzyszącej? Tak, to naprawdę (w niektórych przypadkach) jest w porządku
Czy wypada dać komuś zaproszenie bez osoby towarzyszącej? Tak, i nawet nie będzie to faux pas. Wszystko jednak zależy od osoby i kontekstu. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: Goście w parach, czyli kogo trzeba (lub wypada) zaprosić z osobą towarzyszącą Czy wypada dać komuś zaproszenie bez osoby towarzyszącej? Kogo można zaprosić na wesele bez osoby towarzyszącej? „Dostałam zaproszenie bez osoby towarzyszącej – iść czy nie iść?” Stworzenie listy gości weselnych to jedno z pierwszych zadań stojących przed przyszłymi małżonkami. Kogo na pewno zaprosić, kogo wypada i – przede wszystkim – kogo z kim? Okazuje się, że coraz częściej zapraszamy na ślub bez osoby towarzyszącej. I że w niektórych przypadkach wcale nie jest to faux pas. Oczywiście mamy świadomość, że w rodzimych realiach zapraszanie na wesele bez partnera/partnerki może być dla wielu osób zbyt szokujące, jednak z takimi trendami warto zapoznać się, chociażby po to, by w przypadku ślubnych dylematów móc czerpać z mniej tradycyjnych inspiracji. Goście w parach, czyli kogo trzeba (lub wypada) zaprosić z osobą towarzyszącą Zaproszenie podwójne powinno skierować się do: małżonków, osób zaręczonych lub od lat pozostających w nieformalnych związkach, świadków i osoby wyjątkowo zaangażowane w przygotowania do ślubu i wesela, bliskich znajomych, którzy nie znają innych zaproszonych gości – z pewnością będzie im raźniej z osobą towarzyszącą. Czy wypada dać komuś zaproszenie bez osoby towarzyszącej? Tak naprawdę tylko finanse oraz liczba metrów kwadratowych są realnym ograniczeniem. Jeśli stać was na wyprawienie wielkiego przyjęcia, to prawdopodobnie każda dodatkowa osoba towarzysząca, również taka, której nie znacie, nie pokrzyżuje wam planów. Co jednak w sytuacji, gdy znajomych macie wielu, a pieniędzy mniej? Czy wypada dać komuś zaproszenie bez osoby towarzyszącej? Tak, zdecydowanie wypada dać komuś zaproszenie bez osoby towarzyszącej. Wszystko zależy od osoby i kontekstu. Istnieje wiele sytuacji, w których zapraszanie kogoś samodzielnie jest odpowiednie i całkowicie naturalne. Poniżej przestawiamy najbardziej prawdopodobne scenariusze, w których możecie zastanawiać się, czy tę konkretną osobę należy zaprosić z kimś, czy samą. Kogo można zaprosić na wesele bez osoby towarzyszącej? Szef i współpracownicy na weselu – zapraszać, czy nie? Jeśli tak, to z kim? Szef na weselu jako gość? Czemu nie. Bliżsi i dalsi koledzy z pracy, czyli tacy, z którymi nie łączą nas przyjacielskie stosunki prywatne. Ich też możecie zaprosić. Z kim? To już zależy od was. Tych, z którymi spotykamy się po godzinach lub w weekendy, nie wypada zaprosić bez partnera. Tych, z którymi widujecie się tylko w pracy, możecie już zaprosić bez drugiej osoby „w pakiecie”. A co z szefem? Jeśli łączą was z nim nie tylko relacje służbowe, to jak najbardziej z kimś. W innej sytuacji również nie ma takiego obowiązku. Pary „okazjonalne” Koleżanka/kolega mówi, że nikogo nie ma lub nie chce na tym etapie znajomości przestawiać innym osoby, z którą spotyka się od niedawna lub okazjonalnie? Spokojnie możesz dać mu/jej zaproszenie jednoosobowe. Co więcej, na Zachodzie uznaje się, że jeśli znajomość gościa trwa krócej niż rok, to nie ma obowiązku zapraszania go z osobą towarzyszącą. Starsze osoby niezamężne / nieżonate i „single z wyboru” (lub z przypadku) Podobnie sytuacja ma się w przypadku singli znających innych weselników. Starsza ciocia od lat jest sama (nigdy nie wyszła za mąż lub została wdową i nie weszła w żadną inną romantyczną relację), ale z resztą rodziny zna się i rozumie doskonale? Zdarzało jej się w przeszłości przychodzić samej? Z pewnością nie obrazi się, jeśli otrzyma zaproszenie pojedyncze. Kumpel poprosił o niezapraszanie go z osobą towarzyszącą, bo woli być sam? Uszanujcie to i zaproście go solo. Starsze dzieci (ale nie dorosłe) Nie ma również obowiązku dawania zaproszenia z osobą towarzyszącą osobom, które nie ukończyły 18. roku życia. Mimo wszystko to od was zależy, czy nie dokonacie wyjątku (np. na prośbę rodziców 17-letniej kuzynki). Kindly reminder: Na szczęście to wy jako para znacie swoich gości najlepiej i nikt tak jak wy nie oceni tego, których osób absolutnie nie wypada zaprosić w pojedynkę, a które się wręcz z tego ucieszą. Pamiętajcie przecież, że dla wielu singli znalezienie odpowiedniego partnera na wesele bywa prawdziwym wyzwaniem. Ostatecznie ważne jest, aby dopasować zaproszenie do kontekstu i charakteru relacji z tą osobą. I to właśnie o tym musicie pamiętać, by uniknąć potencjalnych nieprzyjemności. „Dostałam zaproszenie bez osoby towarzyszącej – iść czy nie iść?” Decyzja, czy przyjąć zaproszenie bez osoby towarzyszącej, zależy od wielu czynników, takich jak relacja z osobą zapraszającą, czy charakter wydarzenia. Zanim podejmiesz decyzję, przeanalizuj to, co czujesz i odpowiedz sobie na pytanie, czy masz czas i energię na udział w wydarzeniu bez towarzystwa. Dobrze znasz osoby zapraszające i wiesz, że solo będziesz czuć się komfortowo? Możesz rozważyć przyjęcie zaproszenia. Nie czujesz się pewnie i możesz nie mieć z kim rozmawiać? Dla własnego komfortu odmów. To będzie małe wesele w gronie przyjaciół? Idź, jeśli wiesz, że po prostu będzie miło. Zapowiada się huczna impreza, na której nie będziesz znać większości osób? Rozważ odrzucenie zaproszenia. Przeczytaj również: Naukowcy określili najlepszy wiek na wzięcie ślubu. Argumentem „za” jest najniższe ryzyko rozwodu Badania przeprowadzone przez brytyjską instytucję Office for National Statistics dowiodły, że zawarcie małżeństwa w odpowiednim wieku zmniejsza prawdopodobieństwo rozwodu. A zatem: jaki jest najlepszy wiek na wzięcie ślubu? Czy oddawać pierścionek po zerwaniu zaręczyn? Ten temat wciąż wzbudza wiele kontrowersji. Podpowiadamy, co robić w takiej sytuacji! Czy oddawać pierścionek po zerwaniu zaręczyn? Sprzedać go, a może po prostu wyrzucić? Jak postąpić zgodnie z zadami etykiety? Sprawdzamy! Nie sądziłam, że poszukiwanie idealnej sukni ślubnej może okazać się tak nieprzyjemnym doświadczeniem [felieton] Wyobrażałam sobie poszukiwania idealnej sukni ślubnej, jako coś absolutnie wyjątkowego. Jednak moje oczekiwania boleśnie zderzyły się z rzeczywistością. Niestety w tym salonie sukien ślubnych wcale nie było miło.
Łóżkowy rozwód bez tajemnic. Jak wpływa na związek? Poprawa jakości snu to tylko jedna z wielu korzyści
Dbanie o relację z ukochaną osobą niejedno ma imię. Dla niektórych związków tzw. łóżkowy rozwód może być jedynym ratunkiem, by odzyskać zdrowie i ochotę na seks. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: Dlaczego sypiamy gorzej niż kiedyś? Łóżkowy rozwód – jedyny ratunek dla dobrego snu? Lepszy sen to lepsza relacja Jak pandemia zmieniła nasze podejście do zdrowego snu? Rozwód łóżkowy na wspólnie ustalonych warunkach Spanie osobno w związku a seks Senny kompromis Według Centre for Time Use Research dziś śpimy więcej niż kiedykolwiek. Średnia dla kobiet wynosi osiem i pół godziny. Dlaczego więc wciąż jesteśmy zmęczeni i mamy wrażenie, że nie wyspaliśmy się dobrze od lat? Jak podaje w swojej książce „How Do We Know We're Doing It Right?” dziennikarka Pandora Sykes, nie chodzi nawet o ilość snu, ale o jego jakość. Z nią jest bowiem coraz gorzej. Dlaczego sypiamy gorzej niż kiedyś? W latach 60. większość ludzi chodziła do łóżka i wstawała o tej samej porze. Pomagały w tym stałe godziny pracy oraz mniejsza liczba wieczornych wyjść. Dziś oprócz intensywniejszego życia towarzyskiego (spotkania ze znajomymi, wyjścia do restauracji, na koncert czy do kina), większej ilości stresu, przede wszystkim pracujemy w nieregularnych godzinach. Wiele osób ma kilka prac, robi nadgodziny, pracuje w rytmie zleceń, a co gorsza – ze względu na pandemię, spora grupa wciąż funkcjonuje w trybie zdalnym na home office. Jeśli dochodzą do tego dzieci i ich własny harmonogram tygodnia z zajęciami dodatkowymi, rutyna snu jest niemalże nie do osiągnięcia. W dodatku jesteśmy przestymulowani. Natłok informacji i możliwości, zalew nowości (np. wszystkie nowe filmy i seriale, które chcielibyśmy obejrzeć), a do tego poczucie FOMO, tego że coś nas omija, że jesteśmy w tyle, sprawiają, że coraz trudniej jest nam odpoczywać. A jakościowy sen jest nam do tego potrzebny jak nigdy. Eksperci przyznają, że jednym ze sposobów na jego polepszenie może okazać się łóżkowy rozwód. Czy też sabotujesz swój sen, próbując zrobić wreszcie coś dla siebie w środku nocy? Czym jest revenge bedtime procrastination? Dlaczego nie pozwalamy sobie zasnąć i uparcie scrollujemy telefon czy oglądamy serial, choć padamy ze zmęczenia, a przecież o świcie musimy wstać? Łóżkowy rozwód – jedyny ratunek dla dobrego snu? O śnie wiadomo dziś więcej niż przed laty i dzięki temu, że dokładnie prześledzono jego wpływ na nasze zdrowie oraz życie, potrafimy podnosić jego jakość. Z lepszym lub gorszym skutkiem. U jednych może działa zasada „zero ekranów w sypialni”, korzystanie z internetu na godzinę przed snem, ziołowa herbata i książka. Część z was być może próbowała kołder obciążeniowych, olejków pomagających w zasypianiu czy melatoniny. Co jeśli NIC nie działa? Wyjściem w przypadku osób śpiących z innymi może okazać się rozwód łóżkowy lub inaczej rozwód senny (ang. sleep divorce). Zakłada on, zawsze za obopólną zgodą, zmianę harmonogramu snu, a najczęściej osobne łóżka w jednym pokoju lub w ogóle osobne sypialnie. Najprościej rzecz ujmując – spanie samemu. Eksperci od związków zapewniają, że spanie osobno w żaden sposób nie świadczy o kondycji naszej relacji! Jeśli oczywiście jest argumentowane zdrowiem i jakością snu, oraz zostało wcześniej wspólnie ustalone. Bo jeśli dotychczas, przez wiele lat spało się razem z partnerem lub partnerką, taka zmiana będzie wymagać jasnej komunikacji, ale też naszego zrozumienia dla reakcji drugiej strony, empatii. Zwyczajnie może to być bowiem bolesne dla obu stron, „bo jak to, teraz nie chcesz spać w jednym łóżku”, co przecież kojarzy się z kłótniami lub cichymi dniami (spanie na kanapie). Dlatego żeby nikt nie miał poczucia odrzucenia, należy podkreślić zalety tej zmiany dla związku. Lepszy sen to lepsza relacja Sen jest jednym z tych elementów naszego życia, w którym najczęściej widać to, jak bardzo jesteśmy od siebie różni, że mamy inne potrzeby i odmienne rozumienie własnej przestrzeni. Niektórzy więc wolą mieszkać osobno i pozostawać w długoletniej relacji (fantazjowaliście kiedyś, by mieć osobny apartament jak Carrie Bradshaw, by odpocząć od życia w związku?!), inni preferują oddzielne łóżka, a jeszcze inni uwielbiają spać razem. Ktoś może lubić uchylone okno, grubą kołdrę lub woli chodzić spać wcześnie; dla innych rytuałem jest czytanie książek w nocy, podczas gdy inni pracują do późna. Do tego dochodzą różnice dotyczące twardości materaca i rodzaju pościeli oraz wszystkie dolegliwości związane ze snem, jak chrapanie, zgrzytanie zębami, mówienie przez sen, rozpychanie się, przewracanie się z boku na bok, notoryczne zabieranie kołdry, częste wstawanie do łazienki, płytki sen, regularne wybudzanie się w nocy, bezsenność. To wszystko wpływa nie tylko na nasz sen, ale także drugiej osoby. Oraz na relacje w związku. Badania z 2013 roku przeprowadzone na University of California, Berkeley wykazały, że nieprzespana noc lub zakłócana przez partnera może prowadzić do konfliktów w związku następnego dnia. Z kolei inne badanie z 2016 roku dowiodło, że problemy ze snem i problemy w związku pojawiają się... jednocześnie. Kiedy jesteśmy wyspani, jesteśmy mniej naburmuszeni i rozdrażnieni, zrzędliwi. Lepiej się komunikujemy, jesteśmy bardziej skupieni, zadowoleni i szczęśliwsi. Naukowcy zapewniają również, że lepszy sen może wpływać na jakość relacji, sprawia, że staje się ona mocniejsza. Nie mamy wyrzutów do drugiej osoby (ani poczucia winy za przeszkadzanie), jesteśmy zdrowsi emocjonalnie, psychicznie i fizycznie, mówi Jennifer Adams autorka „Sleeping Apart Not Falling” w „The New York Times”. A to dobra podstawa, na której można budować i utrzymywać długotrwały związek. Generalnie – jeśli jesteśmy wyspani, życie jest po prostu lepsze. I dla nas, i dla naszych partnerów. Z osób zapytanych o swoje doświadczenia z łóżkowym rozwodem większość przyznała, że to idealny pomysł dla rodzin z malutkim dzieckiem. W końcu dwójka zmęczonych rodziców na dłuższą metę to nic dobrego. A tak jedno może odespać, gdy drugie będzie zajmować się w nocy dzieckiem. I tak na zmianę. Spanie w samotności może sprawdzić się także w przypadku osób z nieco starszymi dziećmi lub zwierzętami, które chcą się w spokoju wyspać, mieć łóżko tylko dla siebie. Jak podaje „The New York Times” to częściej kobiety proponują rozwód łóżkowy, ponieważ są zwykle bardziej wyczulone i wrażliwe na zachowania partnera w czasie snu. Często w czasie ciąży decydują się dla własnej wygody na spanie osobno. I nie ma to nic wspólnego z uczuciami do drugiej osoby. Jakość snu jest zwyczajnie lepsza jeśli nie śpimy obok siebie, a im bardziej czujemy się bezpieczni w naszej relacji, mamy pewność, że jest mocna, będziemy skłonni spać osobno, bo mamy poczucie, że nie zmieni to naszej sytuacji. Wynika to chociażby z wypracowanej lepszej komunikacji, zrozumienia nawyków drugiej osoby. Jak pandemia zmieniła nasze podejście do zdrowego snu? O sennym rozwodzie „The New York Times” pisał już w 2019. Teraz temat wrócił, bo wciąż się nie wysypiamy. Śpimy wyjątkowo źle. Badania przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych przez Kaiser Family Foundation pokazały, że 36% Amerykanów skarży się na gorszy sen przez stres związany z koronawirusem. Jeśli chodzi o Polaków – 30% z nas zgłaszało problemy ze snem przed pandemią. Teraz jest to ok. 50%. Głównie osoby te skarżą się na bezsenność, mówiła w styczniu w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” dr Agata Gabryelska, specjalistka medycyny snu. Wybuch pandemii mógł wpłynąć także na sny, które stały się intensywniejsze, dziwne i męczące. Częściej miewamy koszmary, co także wpływa na to, jak się wysypiamy. Przez to, że w czasie pandemii dom stał się dla nas nie tylko miejscem do spania czy odpoczynku, ale także biurem i szkołą, rodziny zaczęły spędzać więcej czasu razem w jednym miejscu, całkowicie zaburzyła nam się struktura dnia. Jemy w różnych godzinach, aktywność fizyczna jest mniejsza, a stres większy (strach o zdrowie, pracę, naukę zdalną dzieci). Ciężej jest też o własną, nienaruszoną przez nikogo przestrzeń. Nic więc dziwnego, że można kogoś bardzo kochać, ale po prawie dwóch latach pandemii, pracy z domu i siedzenia razem, pragnie się zażądać rozwodu łóżkowego. Potwierdza to Wendy Troxel, autorka „Sharing the Covers: Every Couple's Guide to Better Sleep”, w artykule dla Huffington Post, która przyznaje, że dla wielu par spanie w osobnych łóżkach lub pokojach brzmi jak marzenie, szczególnie jeśli pracują razem z domu. Już w 2012 roku badanie przeprowadzone przez Better Sleep Council wykazało, że jedna na cztery pary śpi oddzielne, by zapewnić sobie lepszy sen. „The New York Times” podaje również, że 46% z dwóch tysięcy Amerykanów w 2018 roku wyznało, że chciałoby spać bez partnera. Dr Britney Blair, psycholożka kliniczna, ekspertka od seksu i snu, w wywiadzie dla Goop.com mówi, że wszyscy spalibyśmy lepiej gdybyśmy spali bez partnera, zwierząt czy kogokolwiek w sypialni. Najlepiej gdyby pomieszczenie było ciche, ciemne i chłodne, oraz bez ryzyka, że ktoś nam będzie przeszkadzać. W fazie lekkiego snu wciąż bowiem odczuwamy bodźce zewnętrzne, więc jeśli nasz partner na przykład chrapie, albo czyta książkę przy zapalonym świetle, uniemożliwia nam przejście do fazy głębokiej, tej w której najlepiej odpoczywamy. Prawda jest taka, że bez względu na wyniki badań naukowców powinniśmy mieć na względzie przede wszystkim nasze zdrowie i dobre samopoczucie – deficyt snu i to dobrego snu bardzo szybko może odbić się na naszym zdrowiu. Zwiększa on ryzyko takich chorób jak cukrzyca, depresja czy wysokie ciśnienie krwi. Nie mówiąc już o zaburzeniach koncentracji czy wspomnianym już negatywnym wpływie na relacje. Tak więc odpowiednia higiena snu – brak rozpraszaczy, komfort i ciągłość – to podstawa dobrej regeneracji. Jak się wysypiać? Przedstawiamy 8 sposobów na dobry i spokojny sen Rozwód łóżkowy na wspólnie ustalonych warunkach O tym, jak ważny i potrzebny jest nam ludzki dotyk przekonaliśmy się w czasie izolacji spowodowanej pandemią koronawirusa. Oczywiste więc wydaje się w tym wypadku spanie razem, które dzięki temu, że można poczuć ciepło ciała drugiej osoby, dotknąć jej, pomaga w zacieśnianiu relacji, buduje bliskość i przywiązanie. Ale nie dla każdego będzie ono tak samo wartościowe. Jeśli więc zdecydujemy się na senny rozwód, najważniejsze jest podjęcie tej decyzji razem i ustalenie zasad, które pozwolą wam zachować bliskość do tej pory zarezerwowaną dla wspólnego łóżka. Szczególnie, że w naszej kulturze spanie razem widziane jest jako obowiązkowa część romantycznej relacji. Niewyspani jednak nie będziemy dobrymi partnerami w żadnym związku. Spanie oddzielnie może stworzyć nowe rytuały, jak na przykład przytulanie się w jednym z łóżek przed pójściem spać, wspólne oglądanie serialu lub czytanie książek obok siebie. Można też jednego dnia spać razem, bo ma się taką potrzebę, albo zastanowić się nad tygodniem osobno, a weekendami spędzonymi razem w łóżku. Być może nowym zwyczajem okaże się dla nas wspólne jedzenie śniadań. Także seks będzie wymagał od nas ustalenia nowych porządków. Głód skóry, czyli o zmysłowym odbiorze rzeczywistości Potrzebujemy czterech dotyków dziennie, by przeżyć, ośmiu, by zachować zdrowie i dwunastu, żeby być szczęśliwymi. Spanie osobno w związku a seks Seks ma świetny wpływ na sen. Sprawia, że jesteśmy bardziej zrelaksowani, a u niektórych osób orgazm powoduje dodatkowo senność i ułatwia zaśnięcie. Za to niewystarczająca ilość snu wpływa na libido, poziom energii i nastrój, co przekłada się bezpośrednio na naszą ochotę na seks. Stąd tak wiele par, które praktykują rozwód łóżkowy przyznaje, że bardzo dobrze wpłynął on na ich intymne relacje. Mają więcej siły na zbliżenia oraz chęci, bo przez noc zdążyli stęsknić się za czyjąś bliskością lub widokiem, więc pragną fizycznego kontaktu, odczuwają większe pożądanie, a spanie osobno budzi w nich ekscytację. By jednak nie zaniedbać potrzeb seksualnych, należy je w przypadku rozwodu łóżkowego omówić, ustalić i nie przegapiać ich, bo dla większości par to właśnie chwile przed zaśnięciem są najlepszym czasem do zbliżeń (oraz rozmów!), co w przypadku osobnych łóżek jest dosyć utrudnione. Warto więc zadbać o bliskość też w ciągu dnia, może zaskoczyć czymś partnera lub partnerkę z rana, lub spędzić wieczór w jednym łóżku i dużo się przytulać. Eksperci doradzają, że pomocne jest także wspólne zaplanowanie seksu w tygodniu. Sny erotyczne: skąd się biorą i jakie jest ich znaczenie? Sny erotyczne zdarzają się dość często. Dlaczego i skąd się biorą? Co pandemia ma z tym wspólnego? Jeśli śnisz o seksie, to wszystko, o czym warto wiedzieć. Senny kompromis Może jednak okazać się, że senny rozwód nie działa w naszym przypadku z bardzo prostej przyczyny – zwyczajnie nie mamy miejsca na dodatkowe łóżko. Wtedy warto pomyśleć nad rozwiązaniami kompromisowymi, takimi, które mimo wszystko pomogą podnieść naszą jakość snu. Eksperci polecają tutaj albo zakup większego, dwuosobowego łóżka, by nie spać w ścisku, albo dwóch osobnych materacy i połączenie ich w jednym stelażu. Dzięki temu każdy będzie spać po stronie dostosowanej do własnych potrzeb (materac miękki, twardy, utrzymujący temperaturę itp.). W przypadku chrapania partnera lub partnerki (oprócz konsultacji z lekarzem, ponieważ długotrwałe i nieleczone może mieć znaczący wpływ na zdrowie) pomoże urządzenie generujące białym szum. Na nasz komfort może też wpłynąć spanie pod dwoma osobnymi kołdrami lub ustalenie osobnych harmonogramów godzinowych. Zdarza się również, że jedna z osób wynajmuje pokój w hotelu w tym samym mieście tylko po to, by raz na jakiś czas porządnie się wyspać (prawda, że w hotelach śpi się najlepiej?). Ale to jak wiadomo opcja dla nielicznych. Niewykluczone, że spanie osobno lub szukanie kompromisu okaże się jedynie ucieczką od bliskości czy problemów w związku. Wtedy potrzebna będzie rozmowa na inny temat niż jakość snu. Przeczytaj również: Planowany seks też może być hot. To ratunek dla par, które nie mają dla siebie czasu Większość rzeczy wymaga planowania. Dlaczego z seksem miałoby być inaczej? Stosunek według harmonogramu może być ratunkiem dla wielu par, które zaniedbują swoje życie intymne na przykład z powodu braku czasu. Artykuł ma rolę wyłącznie informacyjną, nie jest on medyczną poradą. Jeśli dolegają wam długotrwałe problemy ze snem, warto skonsultować się ze specjalistą czy specjalistką. Korzystałam z artykułów m.in. SELF, Glamour UK, Goop.com, Gazety Wyborczej, The New York Times i Huffington Post oraz książki „How Do We Know We're Doing It Right?” Pandory Sykes.
Kiedy zaszły w ciążę, nie miały jeszcze 25 lat i niewiele więcej, gdy zostały z dziećmi same. Samotne czy samodzielne mamy?
Macierzyństwo w pojedynkę okazało się trudniejsze niż wszystko, czego doświadczyły wcześniej. Oto historie o miłości przeplatane zmęczeniem i bezradnością. Słodko-gorzkie.
W styczniu na swoich profilach napisałam, że do artykułu poszukuję młodych mam samotnie wychowujących dzieci. Moją skrzynkę zalały historie z najróżniejszych części Polski, te sprzed kilkudziesięciu lat i te całkiem świeże. Wszystkie o ogromnej sile i miłości, ale też samotności, depresji i zmęczeniu, sądowych bataliach, niepłaconych alimentach i kończeniu studiów, gdy podczas zajęć pod ławką drzemie niemowlak. Wiele historii opowiedziały mi moje koleżanki – samotne mamy, o których sytuacji nie miałam pojęcia. To pokazało mi, że często samotne macierzyństwo jest niewidoczne dla innych. Samodzielna nie samotna mama: Karolina Karolina o ciąży dowiedziała się tydzień po obronie pracy inżynierskiej. Miała niespełna 23 lata, była świeżo po zaręczynach, w kilkuletnim związku z deklaracjami wspólnego życia. Mieszkała u rodziców i dorywczo pracowała na stacji benzynowej, chciała kontynuować studia. – Nie cieszyłam się długo zaręczynami ani ciążą – wspomina. Gdy była w czwartym miesiącu, jej narzeczonego widziano na imprezach z inną dziewczyną. Wszystko później wydarzyło się bardzo szybko. – Przestał się odzywać, odbierać telefony, aż któregoś dnia odebrała kobieta i powiedziała, że mam mu dać spokój, że już nie chce ze mną być – mówi. Choć wiedziała, że urodzi dziecko w czasie magisterki, chciała mieć skończone pełne studia. Udało jej się zorganizować indywidualny tok nauczania, dużo projektów robiła zdalnie. Kiedy córka miała cztery miesiące, za zgodą wykładowców wróciła z nią na zajęcia. – Potrzebowałam wyjść do ludzi, bo zamknięta w domu miałam silne stany depresyjne – opowiada Karolina. Udało jej się skończyć studia w normalnym trybie i obronić się w pierwszym terminie, a po macierzyńskim – znaleźć pracę. Jeszcze będąc w ciąży, bała się jednak o swoje bezpieczeństwo, pojawiały się bowiem groźby, głównie ze strony partnerki eks. – W ósmym miesiącu zdecydowałam, że nie zgłaszam ojca do urzędu stanu cywilnego. Tym samym od urodzenia córki jestem jej jedynym prawnym opiekunem. Początkowo widywał córkę regularnie, ale kiedy za bardzo próbował ingerować w moje życie prywatne, zastraszał mnie i moich bliskich, śledził, złożyłam zawiadomienie na policję o nękaniu i zerwałam kontakt – mówi o byłym narzeczonym Karolina. Od początku mogła za to liczyć na wsparcie rodziców, z którymi mieszkała przez pierwsze trzy lata życia córki. Pomagali także przyjaciele oraz rodzeństwo Karoliny. Na pierwsze USG pojechała z przyjaciółką. Dlatego od określenia „samotna mama” woli „singiel mama” lub „samodzielna mama”. – Samotny jest człowiek, który nie ma wokół siebie żadnych ludzi. Ja od ponad siedmiu lat mam kochającą córkę i wspierających bliskich – tłumaczy. Odmienne wizje życia, czyli historia Ady Ada wychowała się w małej miejscowości na Lubelszczyźnie, od rozstania z ojcem swojego dziecka mieszka w Trójmieście. Kiedy rodziła, miała nieskończone 25 lat, dopiero co rozpoczęła pracę w korporacji, czekała ją obrona pracy inżynierskiej. Zarabiała nieźle, ale za mało na utrzymanie rodziny. To partner dawał jej stabilizację finansową. Gdy córka miała osiem miesięcy, została samotnie wychowującą ją mamą. – Kompletnie nie potrafiliśmy się dogadać. Miałam problemy emocjonalne po przedwczesnym porodzie i trzech tygodniach, które musiałam spędzić w szpitalu przez zakażenie. Dziś, po tych kilku latach, myślę, że mieliśmy odmienne wizje wspólnego życia – wspomina Ada. Początek życia w pojedynkę z dzieckiem był bardzo trudny. Ada nie miała większego wsparcia ze strony partnera czy rodziny. Czekały ją więc powrót do pracy, znalezienie mieszkania i pozbieranie się po rozstaniu. Na kredyt kupiła – jak mówi – ruderę, rozpoczęła remont i przez pierwsze dwa lata życia córki nie miała chwili dla siebie. Sytuacja ustabilizowała się, gdy dziewczynka skończyła trzy lata. – Wtedy dopiero mogłam zacząć robić z nią różne rzeczy – pisze Ada. Dzięki temu jej siedmiolatka pływała na windsurfingu, jeździła na nartach, konno, bywa w teatrach, na koncertach. – Staram się też wygospodarować czas tylko dla siebie, ale przy niewielkim udziale jej ojca ani nie może to być spontaniczne, ani częste – dodaje. Więcej historii przeczytacie w marcowym numerze Glamour, gdzie czeka na was pełna wersja artykułu. Gdzie kupić to wydanie? Wystarczy, że klikniecie w zdjęcie poniżej, by przenieść się do sklepu online: View Burdaffi on the source website
Dlaczego w dzisiejszych czasach tak bardzo lubimy czytać romanse? I co wspólnego ma z tym... TikTok?
W Stanach Zjednoczonych książkowe romanse biją rekordy popularności. Tylko tam biznes ten generuje ponad miliard dolarów i choć czytelnictwo spada, 46% fanek romansów czyta przynajmniej jedną książkę tygodniowo. Dlaczego akurat dziś chcemy romantycznych historii?
Książki Colleen Hoover są na liście bestsellerów „The New York Times” od ponad 126 tygodni, Taylor Jenkins Reid – od 134. Powieści Emily Henry spędziły na niej łącznie ponad 145 tygodni i sprzedały się w 2,4 mln egzemplarzy. Zdarzały się zestawienia, w których na 15 najpopularniejszych książek w Stanach Zjednoczonych aż 8 to były romanse. Dziś historie miłosne są na topie. W dużej mierze różnią się jednak od tych, które czytały nasze babcie i mamy. Już nie „Pięćdziesiąt twarzy Greya”, czyli współczesne romanse Nie są to już harlekiny czy opowieści w stylu „Pięćdziesięciu twarzy Greya”, które rozpromowały tzw. spicy romances. Współczesny romans jest bardziej zróżnicowany, częściej feministyczny, ma rozbudowaną warstwę emocjonalną. Do tego jest naprawdę nieźle napisany. – Powieści romantyczne nie są z założenia feministyczne. Dziś jednak widzę zmianę i starania, by romanse jak najlepiej odzwierciedlały współczesne społeczeństwo – tłumaczy mi Leah Koch, współwłaścicielka nowojorskiej księgarni The Ripped Bodice, sprzedającej wyłącznie romanse. Kobiety z nowych romansów są inteligentne i niezależne, a znalezienie partnera nie jest ich jedynym celem. Mężczyźni chodzą na terapię i otwarcie mówią o swoich uczuciach, są feministami, a seks z nimi jest – nie zawsze, ale jednak najczęściej – konsensualny. Naturalnie pojawia się temat zabezpieczenia i granic. Książki są pełne zabawnych, a czasem żenujących sytuacji, które w łóżku zdarzyły się każdemu. Choć chemia między bohaterami jest wręcz namacalna, nie wszystko kręci się wokół seksu. Generalnie bohaterowie są tacy jak my, mają podobne rozterki, wygląd, pracę. Rozmawiają o depresji, problemach rodzinnych, zmagają się z trudami życia codziennego, żalem, żałobą, samotnością. Wiedzą, że muszą uporać się z własną zagmatwaną osobowością, zanim stworzą zdrową relację i będą dobrymi partnerami. Sprawy dzieją się więc tutaj wolniej – uczucia rozwijają się, napotykają przeszkody, by finalnie (najczęściej) przekształcić się we wspierającą i szanującą miłość. Współczesny romans jest jednak bardzo pojemną kategorią. Znajdziemy w niej lekkie historie, ale też historyczne, paranormalne, o wilkołakach i wampirach, fantasy, romanse queerowe i young adult. – Dopiero gdy przestaniemy myśleć o romansie jako lekturze, w której po prostu dwoje ludzi się w sobie zakochuje, możemy odkryć potencjał tego gatunku – mówi Natalia Krogul, współtwórczyni książkowej aplikacji Uncover. – Dziś romans spełnia najróżniejsze fantazje czytelniczek, zarówno seksualne, jak i emocjonalne. Dziewczyny wiedzą, czego chcą, dlatego poszukują konkretnych historii, postaci, wątków i u nas znajdują je po hashtagach typu #AlphaHero czy #EnemiesToLovers. W tym roku czytelniczki naszej aplikacji biorą udział w wyzwaniu przeczytania 12 podgatunków romansu, ale widzimy już, że w kolejnym będziemy musieli zwiększyć poziom trudności do 16 – podsumowuje Krogul. Zmieniło się bowiem samo podejście do romansów. Dla generacji Z i młodych milenialsów czytanie ich to nie obciach. Według portalu Publishers Weekly w ubiegłym roku sprzedaż romansów tylko w Stanach Zjednoczonych wzrosła o 52,4 proc., podczas gdy innych tytułów z gatunku fiction zaledwie nieznacznie. Literatura faktu zaliczyła tam spadek o 10,03 proc. Kto dziś czyta romanse i jakie? Jak mówi Koch, która pierwszą romansową księgarnię otworzyła w 2016 roku w Kalifornii, drugą w sierpniu tego roku w Nowym Jorku, zainteresowanie tym gatunkiem nigdy nie spadło. Romanse w The Ripped Bodice kupują głównie kobiety w wieku 18–40 lat. Ale ta grupa jest zróżnicowana pod względem rasy, religii, pochodzenia społeczno-ekonomicznego czy orientacji. Wśród najlepiej sprzedających się autorów, podobnie jak w Polsce, są Rebecca Yarros, Ali Hazelwood, Sarah J. Maas, która napisała wielką serię fantasy „Dwór cierni i róż”, oraz wspomniane wcześniej Emily Henry i Colleen Hoover. – Romansom poświęca się coraz więcej miejsca w prasie mainstreamowej, co na pewno pomaga. Plus młodzi ludzie, którzy chętnie czytają romanse, nie do końca dbają o to, co inni o nich pomyślą – wyjaśnia Leah Koch. Także sami wydawcy inaczej postrzegają dziś romanse. Odeszli od promowania ich jako chick-lit (literatura tworzona przez kobiety dla kobiet, nazwana od ang. chick, czyli „laseczka”) oraz przestali wydawać je w tandetnej, mocno żenującej estetyce z gołymi torsami na okładkach. – Ludzie chcą książek, z którymi czują się bardziej komfortowo, czytając je publicznie. I ja to rozumiem, choć zachęcam, żeby czytali, co tylko im się podoba. Wydawnictwa to widzą i podążają za trendem, za tym, co się sprzedaje. Niestety przez to też doszliśmy do momentu, w którym wszystko wygląda tak samo. Chciałabym zobaczyć więcej różnorodności i kreatywności w szacie graficznej romansów – dodaje Koch. BookTok? W czasach, gdy mówi się o kryzysie czytelnictwa w prawie każdym kraju, nic tak nie połączyło fanów romansów jak TikTok, a w zasadzie BookTok. Więcej na ten temat przeczytacie w najnowszym numerze Glamour, gdzie ukazała się pełna wersja artykułu.Dostępny także z... książką do wyboru! Gdzie go kupić? Wystarczy kliknąć w zdjęcie, by przenieść się do sklepu: View Burdaffi on the source website
Za stara na wszystko? Oto, jak wpływa na nas presja planowania i porównywania się
Poważny związek, dwoje dzieci, własne mieszkanie, świetna praca. I jeszcze wysoka pozycja na liście najzdolniejszych przed trzydziestką. Tylko że to nie o tobie. Co więc poszło nie tak?
W tym artykule: Pod presją planowania i porównywania się Wiek to tylko liczba Piszą, że w wieku 27 lat nic więcej ich nie czeka. Nie mają męża ani chłopaka, nierzadko mieszkają z rodzicami. Czują, że czas przecieka im przez palce, że przegrały życie. „Wydaje mi się, że już za późno na znalezienie kogoś i założenie rodziny”, „Nic nie osiągnęłam, do niczego się nie nadaję”, „Jestem za stara na wszystko” – czytam w sieci. Gdy ten artykuł trafi w twoje ręce, od kilku tygodni będę mieć 31 lat. Nie czuję, że to już koniec czy że wiek czyni moje osiągnięcia mniej wartościowymi, ale wiem, dlaczego ty możesz tak uważać. Żyjemy w czasach niezdrowej obsesji na punkcie młodości. Utożsamiamy ją z ambicją, możliwościami i sukcesami. Sprawdzamy listy „30 under 30”, najzdolniejszych i najbardziej wpływowych według magazynów „Forbes” i „Time”. Oceniamy siebie wzajemnie za osiągnięcia przed trzydziestką – własny start-up, debiutancka powieść, pierwszy milion. Do tego media społecznościowe karmią nas szkodliwymi i zakrzywiającymi rzeczywistość obrazami, w których inni mają piękne życie, podróżują, urządzają własne mieszkania, biorą śluby i rodzą dzieci. Są szefami, ekspertkami, influencerkami. Młodzi i zdolni. Tylko że nie wszyscy zaczynamy z tego samego miejsca. Już na starcie nie mamy równych szans, bo każdy z nas ma inne zaplecze kulturowe, finansowe, część osób może liczyć na wsparcie bliskich. Dlaczego więc oczekujemy od siebie, że na metę dotrzemy w podobnym czasie co inni? Bo staramy się żyć według scenariusza sprzed 70 lat. To w latach 50. socjolodzy wyodrębnili pięć kamieni milowych, których zdobycie miało świadczyć o osiągnięciu dorosłości. Na liście do odhaczenia było ukończenie szkoły, opuszczenie domu rodzinnego, bycie niezależnym finansowo, wzięcie ślubu i posiadanie dzieci. Średnio wszystko to udawało się wówczas w wieku 34 lat. Dziś dla wielu jest to daleko poza zasięgiem. Choć część wciąż podąża ścieżką utartą przez poprzednie pokolenia (i to jest OK!), założenia te nijak mają się do obecnych czasów i w żaden sposób nie powinny być miarą udanego życia. Dziś młodzi mają gorszą i bardziej niestabilną sytuację finansową niż ich rodzice. Zdążyli odczuć skutki krachu gospodarczego z 2008 roku, pandemii i kryzysu klimatycznego. Ciąży nad nimi nieustająca groźba utraty pracy, nie mają stale rosnących pensji, za to dużo mniejsze oszczędności i zwiększające się zadłużenie. Wielu z nich nigdy nie będzie mogło pozwolić sobie na zakup własnego mieszkania. Do tego dochodzi zmiana kulturowa – spadająca liczba małżeństw i zawieranie ich coraz później, a także ewolucja modelu życia kobiet, które dziś są bardziej niezależne, robią kariery i niejednokrotnie decydują się na potomstwo (lub nie) po upływie ich najbardziej płodnych lat. Pomaga w tym postęp medycyny, a co za tym idzie – także to, że żyjemy dłużej. Wciąż jednak słyszmy komentarze, że czas się kończy, że będziemy starymi pannami czy kawalerami. Czujemy presję społeczną i biologiczną, że w pewnym wieku powinniśmy wszystko wiedzieć, mieć zaplanowane lub już dokonane. Gdy zakończyłam toksyczny związek, przestałam się dusić [FELIETON] Rozstania bywają bolesne, ale mogą być też uwalniające. W momencie, w którym zakończyłam toksyczny związek, poczułam niesamowitą ulgę. Zaczęłam oddychać pełną piersią, moje skrzydła odrosły. Pod presją planowania i porównywania się Tylko że życie nie toczy się wedle narzuconych z góry norm. Mogłaś być przez długi czas z nieodpowiednią osobą, a może zamiast medycyny, o której marzysz, wybrałaś socjologię albo po drodze wydarzyło się mnóstwo niespodziewanych sytuacji, które opóźniły twoją drogę do realizacji celów. A może zwyczajnie jeszcze ich nie masz. Psycholog Jeffrey Arnett, który ukuł termin „emerging adulthood” (oznaczający okres przed wejściem w dorosłość), podkreśla, że zmienianie zdania i poczucie, że nie wiadomo, czego się chce i dokąd się zmierza, są typowe dla 20-latków. To najlepszy czas na poszukiwania, naukę i eksperymenty, pracę, popełnianie błędów i poznawanie siebie. Zwłaszcza że ludzki mózg rozwija się do 25. roku życia. Jak więc wcześniej oczekiwać od siebie, że będziemy znać odpowiedzi na wszystkie pytania? Presja na osiągnięcia i posiadanie ułożonego życia w wieku 20 lat bierze się z błędnego założenia, jakim mamią nas social media. Coraz częściej zauważa się wśród osób zajmujących się rozwojem osobistym skręcanie w niebezpieczną narrację: życie jest za krótkie, czerp garściami, możesz osiągnąć wszystko, tylko musisz bardzo tego chcieć i manifestować swoje marzenia. Takie hasła rodzą w ludziach nierealistyczne wyobrażenia, a przecież rzeczywistość różni się od tego, co widzimy w sieci. Życie to ciągłe wybory, to odpuszczanie, porażki i ciężka praca – tłumaczy mi psycholożka i psychoterapeutka Katarzyna Kucewicz (@psycholog_na_insta). – Często młode osoby mają też niską samoocenę, bo porównują się z ludźmi ze wszystkich stron świata, oglądają ich wspaniałe i kolorowe życie, co w zestawieniu z ich własnym wydaje się abstrakcją nie do zrealizowania. Każda taka informacja wywołuje dyskomfort i poczucie wadliwości, bycia nie dość dobrym. Dlatego zachęcam, by oczyszczać swoje social media z kont, które ciągną nas w dół, by nie karmić w sobie zazdrości, nie porównywać się z innymi, bo nie znamy czyjejś historii. To, że ktoś pokazuje w sieci idealne rodzicielstwo czy pracę, nie oznacza, że tak jest – dodaje. Przebyła długą drogę od mrocznej nastolatki do opanowanej kobiety. Pomogła terapia Są słowa, których się trochę boimy. Na przykład terapia. Warto je oswoić. Poznaj dziewczyny, którym dobrze dobrana terapia pomogła. Lepiej żyć i zrozumieć siebie. Wiek to tylko liczba Aktorka Judi Dench światową sławę zyskała, mając 60 lat, Steve Carell stał się rozpoznawalny dzięki „The Office” w wieku 43 lat. Na liście ludzi sukcesu przed trzydziestką nie znaleźliby się też van Gogh, który pierwszą wystawę miał w wieku 32 lat, laureatka literackiego Nobla Toni Morrison, która debiutancką powieść opublikowała, będąc samotną 40-letnią mamą, a także Harrison Ford, który przełomową rolę w „Gwiezdnych wojnach” zagrał w wieku 35 lat. Paul Cézanne swoje najdroższe dzieła stworzył tuż przed śmiercią. Coraz więcej osób przebranżawia się po czterdziestce, zmienia życie, mając dorosłe już dzieci. Nie ma bowiem jednego uniwersalnego harmonogramu czasowego dla wszystkich, a potencjał geniuszu nie słabnie wraz z wiekiem. Potwierdzili to badacze z National Bureau of Economic Research, którzy przeanalizowali życiorysy zdobywców Nagrody Nobla – wynalazców i naukowców – i dostrzegli, że większość z nich do przełomowych wniosków doszła między 36. a 41. rokiem życia. Wcześniejsze lata poświęcili edukacji, bo by dokonać odkryć, potrzebowali wiedzy i doświadczenia. Z kolei inne badania dowiodły, że największe kreatywne przełomy zwykle zdarzają się pod koniec trzeciej dekady życia. W 2016 roku pismo „Science” opublikowało natomiast analizę dotyczącą kariery w nauce. Wykazano, że to połączenie osobowości, wytrwałości, szczęścia i inteligencji pozwala na odnoszenie sukcesów. Zakończenie toksycznej przyjaźni było trudniejsze niż rozstanie. Bolało, ale teraz wiem, że było warto [FELIETON] Myślałam, że się przyjaźnimy. Jednak po pewnym czasie zorientowałam się, że jedna z najważniejszych dziewczyn w moim życiu podcina mi skrzydła i wcale nie życzy mi dobrze. To była toksyczna przyjaźń, a jej zakończenie bolało bardziej niż rozstanie z chłopakiem. Wiek nie ma tu większego znaczenia. Jedyna rzecz, jak mówił w wywiadzie dla „The New York Times” Frank Sulloway, psycholog z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, którą zdobywamy z biegiem lat, to status. Osiągając pewien życiowy poziom, zyskujemy wolność w podejmowaniu ryzyka. Im jesteśmy starsi, tym częściej potrafimy cieszyć się z małych rzeczy, nawet bardzo zwyczajnych i codziennych, jesteśmy też bardziej odporni na stres. Jednak satysfakcja w późniejszym życiu nie jest związana z osiągnięciami. Liczą się więzi, jakie mamy z innymi ludźmi. Nic więc dziwnego, że w badaniu OnePoll z 2021 roku ankietowani Amerykanie zapytani o najszczęśliwszy okres ich życia, do którego chcieliby wrócić, wcale nie podawali lat dziecięcych, nastoletnich czy nawet 20+. Ponad 2000 osób odpowiedziało, że najchętniej chciałoby mieć znowu 36 lat. To czas, w którym dzieje się wiele przełomowych rzeczy, jak ślub lub rozwód, kupno własnego mieszkania, zmiana kariery czy podjęcie decyzji o posiadaniu lub nieposiadaniu dzieci. Po latach starań to moment, w którym wiele osób czuje się wreszcie na swoim miejscu. Większość dorosłych biorących udział w badaniu przyznała, że była szczęśliwsza po 30. Niż po 20. roku życia. W wywiadzie dla amerykańskiego „Elle” niemająca dzieci i partnera Jennifer Aniston, tuż przed swoimi 50. urodzinami, powiedziała: „Żyjemy w społeczeństwie, które mówi kobietom: w tym wieku powinnaś wyjść za mąż, w tym powinnaś mieć dzieci. To bajka, schemat, który powoli próbujemy przełamać. Dlaczego więc chcemy szczęśliwego zakończenia? A co powiesz na po prostu szczęśliwą egzystencję? Szczęśliwy proces? Wszyscy jesteśmy w ciągłym procesie”. Nie ma więc takich rzeczy, które musimy zrobić przed dwudziestką, trzydziestką czy czterdziestką. Możemy jedynie spróbować nauczyć się celebrować najróżniejsze osiągnięcia w każdym wieku, bo tak długo, jak żyjemy, mamy milion możliwości – lepszych, gorszych, mniejszych lub większych. Możemy nieustannie coś zmieniać, wznosić się i upadać, iść do przodu, zrobić kilka kroków w tył albo pozostać w tym miejscu, w którym jesteśmy. Wszystko jest OK, dopóki to my o tym decydujemy. -- Artykuł pierwotnie ukazał się w październikowym numerze magazynu GLAMOUR z Zuzą Kołodziejczyk na okładce.
To już oficjalne: zmiana czasu już dziś, ale niebawem czeka nas definitywny koniec przestawiania zegarków
Czy aktualna zmiana czasu jest ostatnią w historii? Nie, ale Komisja Europejska wydała decyzję, kiedy po raz ostatni to nastąpi. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: Zmiana czasu w Polsce: kiedy zmiana czasu w październiku 2023? Komisja Europejska znosi obowiązek przestawiania zegarów Zastanawialiście się kiedyś, z jakiego powodu dwa razy do roku przestawiamy zegarki? Raz godzinę do przodu, innym razem godzinę do tyłu? I komu ta (z perspektywy 24-godzinnej doby) niewielka zmiana ma służyć? Już wam wyjaśniamy. Zmiana czasu w Polsce: kiedy zmiana czasu w październiku 2023? Zmianę czasu w Europie reguluje obecnie dyrektywa unijna z 2001 roku, zgodnie z którą także w Polsce przestawiamy zegarki godzinę do tyłu w ostatnią niedzielę marca i godzinę do przodu w ostatnią niedzielę października. Takie zalecenie dla wszystkich państw członkowskich pozwoliło na usystematyzowanie m.in. kwestii handlu, ale przede wszystkim miało wpłynąć na zadowolenie z życia mieszkańców. Jednocześnie, coraz częściej słyszy się, że negatywnym skutkiem jest jednak fatalne samopoczucie, bo dla wielu osób zmiana czasu jest zwyczajnie uciążliwa i wymaga wielu dni przestawiania się. Na szczęście, wszystko wskazuje na to, że kontrowersyjny obowiązek zostanie zniesiony. W Polsce nieprzerwanie czas letni działa od 1977 roku (wcześniej nie udało się go wprowadzić na więcej niż kilka lat). Co pięć lat Prezes Rady Ministrów wydaje rozporządzenie na bazie komunikatu Komisji Europejskiej. W nim właśnie ogłasza konkretne daty, kiedy należy przejść na czas letni i zimowy. W tym roku zegarki przestawimy w nocy z soboty 28 października na niedzielę 29 października 2023 roku. Będziemy spać dłużej i gdy obudzimy się będzie jaśniej, niestety jednocześnie coraz wcześniej będzie robić się ciemno. Komisja Europejska znosi obowiązek przestawiania zegarów Komisja Europejska w 2018 roku postanowiła o zdanie zapytać samych obywateli. Internetowa ankieta, która dostępna była w każdym języku urzędowym (także po polsku) jasno wskazała, że zmiany czasu w zasadzie nikt nie chce. Za jej zniesieniem opowiedziało się 84 proc. respondentów z całej Europy. Sam pomysł konsultacji narodził się po otrzymanych od obywateli wnioskach, które także złożył Parlament Europejski i niektóre z państw członkowskich Unii. Komisja postanowiła zbadać funkcjonowanie obowiązujących obecnie ustaleń dotyczących czasu letniego i ocenić, czy należy je zmienić. Po latach ustaleń w końcu mamy oficjalną decyzję. Zgodnie z nowym komunikatem Komisji Europejskiej wszystkie kraje członkowskie UE muszą przygotować przepisy prawne, na podstawie których będą kontynuowane dotychczasowe ustalenia związane ze zmianami czasu. W praktyce oznacza to, że państwa należące Unii Europejskiej (w tym Polska) do 2026 roku muszą zadeklarować, czy chcą na stałe zrezygnować ze zmiany czasu, czy pozostać przy aktualnie obowiązującym systemie. Według raportu CBOS z 2019 roku aż 78,3 proc. Polaków chce zniesienia zmiany czasu, a więc możemy spodziewać się, że w 2026 roku zrobimy to po raz ostatni. Pełnia w Byku i zaćmienie Księżyca w październiku 2023: to rób, tego się wystrzegaj. Wskazówki dla osób na życiowym zakręcie Pełnia w Byku i zaćmienie Księżyca w październiku to połączenie silnych energii, które mocno na nas wpłyną. W tym czasie warto więc wiedzieć, co zrobić, a czego lepiej nie.
Obcierające się uda w upały to też twój problem? Znalazłam sposób, jak poradzić sobie z nim latem
Jak zapobiec otarciom ud? To moim zdaniem najlepszy sposób, który zapewni ci latem pełen komfort chodzenia w sukienkach i spódnicach bez bolesnych ran, otarć, lepienia się nóg do siebie!
Upał oznacza dla was bolesne obtarcia na udach? Znam to, bo w zasadzie od dziecka borykam się z tym problemem. Nawet kiedy byłam nastolatką i bardzo dużo trenowałam, nigdy nie mogłam pochwalić się thigh gap, czyli przerwą między nogami (w ogóle nie wiem o co chodzi, że komuś uda się nie stykają ;) ). Przez to musiałam częściej zmieniać jeansy, które przecierały się w kroku, a latem wolałam chodzić w spodenkach niż sukienkach czy spódnicach. Kiedy tylko w Polsce rozpoczęło się lato. na jednej z grup przeczytałam, jak dziewczyny polecały sobie najlepsze sposoby na obcierające się uda. Jednym z nich było smarowanie miejsc podatnych na zranienia... antyperspirantem. Przyznam, że tego nie próbowałam, ale zamieszczone pod postem komentarze o dyskomforcie skutecznie przekonały mnie, że to zły pomysł. Sporo dziewczyn polecało także specjalne opaski na uda przeciw obtarciom, które znajdziecie głównie w ofercie marek produkujących rajstopy. Jednak i tutaj było sporo głosów, że większość wykonana jest z szybko ścierającej się koronki i ma pod spodem silikonowe paski, które też mogą odparzać. Ale jest jeszcze jeden, sprawdzony sposób... Sposób na obcierające się uda, który może uratować Cię latem Zacznijmy od tego, że problem obcierających się ud nie wiadomo dlaczego jest pewnego rodzaju tabu, koleżanki o tym nie rozmawiają, jest to coś wstydliwego i w zasadzie nie wiadomo, jak sobie z tym poradzić. I nie jest to tylko przypadłość dziewczyn mających więcej kilogramów. Wiele zależy tu także od budowy naszego ciała. Dlatego nie kombinuj. Znasz ten trend na spodenki kolarki? To moim zdaniem najlepszy trop, by znaleźć najbardziej uniwersalny sposób na obcierające się uda. View Burdaffi on the source website Tkaniny na lato – są lekkie, wygodne i pomogą przetrwać nawet największe upały. Jedna z nich jest ultramodna w tym sezonie! Ja odkryłam go zupełnym przypadkiem, gdy kilka lat temu dostałam do redakcji antycellulitowe szorty Nivea (serio!). Strasznie cierpiałam tamtego lata i któregoś razu po prostu znalazłam je w szafie, założyłam je pod spódnicę i... eureka. Były niestety z dość grubego materiału, więc szybko poszukałam zamienników i trafiłam na modelujące spodenki z Uniqlo, czyli japońskiej marki, która od niedawna jest też w Polsce. Ale tak naprawdę możesz kupić każde inne kolarki / krótkie legginsy – chodzi o to, by były wykonane z cienkiego, oddychającego materiału dobrej jakości i idealnie przylegały do ciała. Masz wtedy pewność, że nie zapocisz się w nich, nie powstaną żadne odparzenia w newralgicznych miejscach, nic nie będzie Ci się przesuwać, jeździć po ciele. A tym charakteryzuje się dobrze dobrana bielizna modelująca, albo właśnie wspomniane kolarki – wybierz te w opcji krótkiej, z przyjemnej dla ciała bawełny. Nie powinny wystawać spod sukienek, ani spódnic. Ja w swoich spodenkach chodzę nawet w czasie najwyższych temperatur! Jak zasnąć i wysypiać się w upały? Oto kilka najlepszych sposobów! Za ich dodatkowy plus uważam fakt, że kiedy zawieje wiatr przechodnie nie zobaczą naszej bielizny. Polecam kupienie sobie ich w przynajmniej dwóch kolorach – do noszenia na zmianę lub pod konkretny kolor sukienki. Nie zawsze bowiem sprawdza się cielisty. Wiadomo, że koła nie odkryłam, ale to taki life hack, który docenisz dopiero, kiedy w szalenie upalny dzień wybierzesz się w ulubionej przewiewnej sukience na pieszą wędrówkę lub zwiedzanie zabytków na wakacyjnym wyjeździe. A może już masz swój lepszy sposób na obcierające się uda? Lubrykant na obcierające się latem uda? Ten sposób jest hitem na Instagramie! Upały dają się wam we znaki? Wasze uda ocierają się o siebie pod spódnicami i sukienkami w gorące dni? Nie musicie rezygnować z ulubionych letnich stylizacji! Na Instagramie i TikToku furorę robią sposoby na to, by zapobiec otarciom. Wśród nich na prowadzenie wysuwa się ten z silkonowym lubrykantem w roli głównej.
Praca marzeń? Zapomnij, ona nie istnieje
Czas się z tym pogodzić. Praca marzeń to największe kłamstwo, jakie nam wmówiono.
W tym artykule: Praca z miłości Praca to nie ja Tuż po pełnym sukcesów oscarowym wieczorze Law Roach, najpopularniejszy stylista gwiazd, ogłosił, że rezygnuje z kreowania wizerunku znanych osób. Za swoją pracę, m.in. z Zendayą, był wielokrotnie nagradzany i doceniany, jednak nawet u szczytu kariery był zmęczony i nieszczęśliwy. W styczniu tego roku, równie niespodziewanie Jacinda Arden, premierka Nowej Zelandii, zapowiedziała, że nie będzie ubiegać się o kolejną kadencję. Oddała swojej pracy całą siebie, a przede wszystkim czas swój i swojej rodziny – łącznie 15 lat życia, bo tyle spędziła w parlamencie. Na czele rządu stanęła jako najmłodsza kobieta na świecie i będąc premierką, urodziła swoje pierwsze dziecko. Aż przyszedł moment, kiedy poczuła, że to wszystko, że już nic więcej nie ma do zaoferowania. Na naszych oczach upada mit pracy marzeń. Tej – idąc tropem „Diabeł ubiera się u Prady” – za którą miliony dziewczyn dałoby się zabić, oraz konceptu, który wieki temu ukuł chiński polityk i filozof Konfucjusz: „Wybierz pracę, którą kochasz, i nie przepracujesz ani jednego dnia więcej w twoim życiu”. W wydanej w 2021 roku książce „Work Won't Love You Back: How Devotion to Our Jobs Keeps Us Exploited, Exhausted, and Alone” Sarah Jaffe nazywa ideę Konfucjusza obietnicą bez pokrycia i pozbawia nas złudzeń – choćbyśmy nie wiadomo jak bardzo kochali naszą pracę, ona nigdy nie odwzajemni tych uczuć. I nie powinniśmy tego od niej oczekiwać. Szczególnie że system kapitalistyczny nie jest stworzony, by kochać. Ale by zarabiać, także na naszych pasjach i marzeniach. Jacinda Ardern podała się do dymisji, udowadniając także i tym, że jest współczesną superbohaterką. „Nie mam już więcej paliwa w zbiorniku” Rezygnując ze stanowiska, premierka Nowej Zelandii dała nam ważną lekcję. Jedna z najważniejszych politycznych liderek na świecie wykazała się ogromną samoświadomością i dojrzałością. Praca z miłości Przez długi czas w historii ludzkości miłość zarezerwowana była wyłącznie dla domu i bliskich, a praca była... pracą. Jak podkreśla Jaffe, kilka dekad temu, gdy większość ekonomii skupiona była wokół przemysłu, nikt nawet nie wpadłby na to, by kochać swoją pracę. Nie oczekiwano od pracowników fabryki Forda, by kochali składać samochody. Do pracy chodziło się, by zarobić. Wraz z rozwojem rynku nastąpiły zmiany w tym podejściu, którymi sterowały wielkie firmy. Pod przykrywką pasji i pracy marzeń wymagały od swoich pracowników więcej, strasząc, że konkurencja zajmie ich stanowisko, tym samym oczekując nadgodzin i pełnego poświęcenia. Do dziś z idei pracy marzeń najbardziej korzystają wielkie korporacje, przekonując, że praca może być sensem życia. Wiele miejsc wykorzystuje młodą i ambitną energię, współpracowników nazywa rodziną, przywiązuje do siebie, oferując darmowe lunche, żłobki czy firmową siłownię. Mami prestiżem, dając ułudę spełniania marzeń. Idąc tym tropem, Anna Helen Petersen w „Can't Even: How Millennials Became the Burnout Generation” pisze, że to pożądanie cool pracy, takiej którą się pasjonujemy, sprawia, że niektóre stanowiska są przez nas gloryfikowane. W ich imię tolerujemy nadużywanie siebie i innych, pracujemy za niewielkie pieniądze, z bezpłatnymi nadgodzinami, w drogich miastach, gdzie w korkach tracimy wiele godzin. Wreszcie – w nastawionych na rywalizację organizacjach, w których oczekuje się, że będziemy jeszcze dziękować za to, że w ogóle tam jesteśmy. Pasja i radość często przysłaniają nam złe strony pracy. Tak zostaliśmy wychowani. Większość Millenialsów i przedstawicieli pokolenia Z dorastała w przekonaniu, że praca powinna być czymś więcej, dawać spełnienie, satysfakcję. Wierzymy, że dzięki ambicjom, skończeniu szkoły, poświęceniom i wysiłkowi możemy osiągnąć wszystko, o czym marzymy, a więc że znajdziemy także pracę, która będzie naszą pasją lub pasję, która przyniesie nam pieniądze. Wizje te – wyidealizowane, toksyczne i stresujące – przez ostatnie dekady podsycała popkultura, media, motywacyjne poradniki, znani CEO, rodzice i nauczyciele. Koncept pracy marzeń powoduje w nas presję, że praca musi przynosić szczęście i spełnienie – mówi mi dr Malwina Puchalska-Kamińska, psycholożka i wykładowczyni Uniwersytetu SWPS. – Dobrze wiemy, że w rzeczywistości tak nie jest, bo każda praca wiąże się z jakimś wysiłkiem. I nawet jeśli mamy bardzo dopasowane do siebie zajęcie, zgodne z tym, co chcieliśmy robić, to i tak będą zdarzać się gorsze dni, a znalezienie pracy marzeń nie sprawi, że wszystko będzie idealne – dodaje. Jako przykład psycholożka podaje osobę, która zawsze chciała być lekarzem i która mimo pracy w wymarzonym zawodzie będzie doświadczać ciężkich i emocjonujących momentów, jak chociażby towarzyszenie komuś w umieraniu. Warto wspomnieć tutaj także pielęgniarki, ratowników medycznych czy nawet nauczycieli i wszystkie te zawody, które kojarzymy z powołaniem. Niestety, nawet ono nie uchroni nas przed zderzeniem z niewydajnym systemem i brakiem godnych warunków pracy. Podobnie jest z osobami, które założyły własną firmę i przez długi czas poświęcają się w imię wymarzonego biznesu, nie mają dni wolnych i czasu na chorowanie. Praca marzeń, jak każda inna, może być zwyczajnie męcząca i frustrująca. Rób to, co kochasz, a i tak będziesz pracować codziennie i do końca życia – pisze Anne Helen Petersen. Wtóruje jej Tim Cook, obecny dyrektor generalny Apple – bo jeśli będziesz robić to, co kochasz, to będziesz pracować jeszcze ciężej, niż możesz to sobie teraz wyobrazić, choć plusem jest, że przyjdzie ci to z większą łatwością. Jednak jak pokazują badania, to osoby najbardziej zaangażowane, a więc te kochające swoją pracę, najmocniej narażone są na wypalenie zawodowe. Obsesyjna pasja do pracy może powodować konflikty i rozczarowania, zwłaszcza kiedy dochodzimy do ściany, a praca marzeń zawodzi nasze oczekiwania. Jak mówi mi dr Malwina Puchalska-Kamińska, praca marzeń to toksyczne przekonanie, ale przekonania na szczęście można zmienić. Według niej najważniejsze jest, by pracować zgodnie ze swoją motywacją, a kluczem do szczęścia jest to, by wiedzieć, czego się potrzebuje. Czy spełniamy nasze marzeni,a czy rodziców, a może oczekiwania społeczeństwa? Młodzi ludzie czują presję żeby wybrać od razu dobrze, żeby trafić w miejsce, które będzie idealne, zauważa Puchalska-Kamińska. Oprócz tego, ciągle się zmieniamy i rozwijamy, więc nasz wybór z początku drogi zawodowej może jeszcze ulec kilka razy zmianie. Z jednej strony bowiem praca marzeń wiąże się często z marzeniami z dzieciństwa (kim chcę zostać jak dorosnę?). Z drugiej zaś dla niektórych oznaczać będzie sukces i pieniądze. Ludzie mogą mieć trzy różne motywacje do pracy, tzw. ukierunkowania zawodowe. Pierwsze z nich jest na pracę i dotyczy ludzi, którzy w ogóle nie mają konceptu pracy marzeń w głowie. Praca jest po to żeby się utrzymać i takie osoby gdyby mogły, nie pracowałyby, tłumaczy Puchalska-Kamińska. Drugie ukierunkowanie jest na karierę i te osoby pracują, by podwyższać swój status. Trzecie natomiast jest skierowane na misję i te osoby wykonując swoją prace czują, że jest ona dla nich jakimś rodzajem powołania. Dlatego gdyby wygrały w totolotka i tak by pracowały, bo ma to dla nich duże znaczenie. Co ciekawe, wszystkie trzy zależności występują w każdej z grup zawodowych – od nauczycieli po duchownych, dodaje. Praca to nie ja Esther Perel, amerykańska psychoterapeutka, porównuje pracę do zdrowej relacji romantycznej, od której przecież nie oczekujemy, że zapewni nam wszystko. Do pełni potrzebujemy także innych: rodziny i przyjaciół. Podobnie powinno być z pracą. Wciąż jednak definiujemy się poprzez to, co robimy, przedstawiamy się nowym osobom swoim zajęciem, na pracy zawodowej budujemy swoją tożsamość. Tam też często szukamy przynależności oraz spełnienia najważniejszych życiowych potrzeb. Możemy więc kochać to, co robimy, ale nie musi nas to określać. Jesteśmy czymś więcej niż naszą pracą, więc rozsądne jest realizację zainteresowań i hobby zostawić na czas poza firmą. To uchroni nas przed poczuciem, że gdy stracimy pracę, stracimy siebie. Ludzie mogą – i często tak jest – doświadczać poczucia sensu w pracy. I to jest super, ale nie powiedziałabym, że jest to wtedy praca marzeń, ale wynikowa wysiłku, który się wkłada, samoświadomości, elastyczności i obserwowania siebie. Podążania za tymi zmianami, które się we mnie dzieją, doświadczania. Sensowna, wystarczająco dobra, choć trudna do zbudowania praca jest więc możliwa, mówi dr Puchalska-Kamińska. Czy w takim razie naprawdę trzeba kochać swoją pracę? Można, ale nie trzeba. Praca przede wszystkim powinna być jak najmniej męcząca, nie przekraczać naszych granic i nie rujnować zdrowia oraz pozwalać nam na utrzymanie. Kropka. I w pełni okej jest mieć do niej całkowicie transakcyjne podejście – pieniądze za wykonaną robotę. Odejście od postrzegania pracy jako czegoś wymarzonego i nadającego życiu znaczenie jest uwalniające, bo pozwala nam rozejrzeć się wokół i zawalczyć o rzeczy, które są prawdziwie dla nas ważne i potrzebne. Po godzinach. Korzystałam z artykułów opublikowanych w m.in. „Stylist”, „The New York Times”, „Allure”, „Refinery29”, „Wall Street Journal”, książek „Work Won't Love You Back: How Devotion to Our Jobs Keeps Us Exploited, Exhausted, and Alone”, „An Ordinary Age: Finding Your Way in a World That Expects Exceptional”, „Can't Even: How Millennials Became the Burnout Generation”, „I Didn't Do the Thing Today: Letting Go of Productivity Guilt” oraz podcastu magazynu „The Cut”.
Quiet Luxury: trend na cichy luksus, który promuje Shiv Roy to nic nowego
Minimalistyczny ubiór i stawianie na dobrze wykonane, jakościowe i ponadczasowe elementy garderoby nie jest niczym nowym. Koncepcja ta zyskała jednak ostatnio nowe życie dzięki „Sukcesji”, stylowi Gwyneth Paltrow z sali sądowej i TikTokowi.
Jeśli interesujesz się modą, prawdopodobnie twój TikTok w zakładce "Dla Ciebie" udostępnił więcej filmów niż możesz zliczyć na temat najnowszego trendu znanego jako cichy luksus. Trendu, który jest teraz wszędzie. Jego idea jest tak prosta jak się wydaje – chodzi o to, by ubierając się prosto i subtelnie wyglądać jak bardzo bogata osoba. To forma emanowania luksusem, bez oczywistych i rzucających się w oczy logo, nazw marek oraz trendów, które noszą wszyscy inni. Dyskretne bogactwo opiera się na klasycznych, dopasowanych sylwetkach, zazwyczaj w neutralnych odcieniach takich jak czerń, biel, beż, szarość i granat. Oznacza to brak workowatych dżinsów z niskim stanem i krótkich topów, neonów od stóp do głów, jak i przezroczystych, metalicznych sukienek z wycięciami. Po inspiracje najlepiej zwrócić się w stronę marek, które od lat promują estetykę „quiet luxury” i których produkty pozwalają uzyskać taki wizerunek bez wysiłku. Mowa o m.in. Loro Piana i Brunello Cucinelli, klasycznych włoskich firmach produkujących wysokiej jakości kaszmirowe ubrania, ale także minimalistycznych projektantach i brandach jak Jil Sander, The Row czy MaxMara. Cichy luksus to trend, który zdominował wybiegi czołowych projektantów. „Mniej znaczy więcej” nabiera nowego znaczenia Cichy luksus to minimalizm w nowym wydaniu. Ubrania kupione zgodnie z ideą quiet luxury będą cieszyć oko nie tylko przez lata, ale i dekady. Cichy luksus? Nic nowego Dyskretne bogactwo brzmi interesująco, ale większość osób, które w jakiś sposób orientują się w modzie wie, że cichy luksus to nic innego jak klasyczny, minimalistyczny styl. Taki, który nie goni za trendami, a stawia na dobrze wykonane elementy garderoby, które nie poddają się cyklowi trendów i które nie wychodzą z mody. Zachęca za to do inwestycji w ubrania, które możemy nosić przez wiele, wiele lat, wzorem założycielek The Row, Mary-Kate i Ashley Olsen. Słynne siostry promowały ten trend na długo zanim został nazwany „quiet luxury” i zawładnął mediami społecznościowymi. W modzie wszystko jednak zatacza koło – to co stare i znane wraca pod nowymi nazwami i promowane przez nowe osoby. Minimalizm został więc przemianowany na cichy luksus dzięki bohaterom serialu „Sukcesja” oraz ich klasycznym i prostym stylizacjom. Shiv Roy nosi więc Ralpha Laurena, a Kendall Roy pozbawione logo i bardzo praktyczne kaszmirowe czapki Loro Piana za jedyne 495$. Mniej znaczy więcej, ale niekoniecznie w kwestiach cen. „Sukcesja”: powstanie 4. sezon popularnego serialu! Wiemy coraz więcej o 4.,a tym samym – jak się właśnie okazało – ostatnim sezonie „Sukcesji”, czyli jednego z najlepszych i najbardziej emocjonujących seriali HBO ostatnich lat. Co się wydarzy? Ile będzie odcinków? I na kiedy zaplanowano premierę? Podobnie było w przypadku Gwyneth Paltrow i jej głośnego procesu sądowego w sprawie wypadku na stoku narciarskim. Aktorka i businesswoman nie tylko wygrała go, ale także dorzuciła swój wkład w rozpropagowanie idei cichego luksusu, pokazując się w płaszczu The Row za 4800 dolarów, botkach Celine, spodniach Proenza Schouler, z notatnikiem Smythson w rękach, oraz – zgadliście – w kaszmirowym swetrze Loro Piana. The Guardian określił jej styl mianem „billionaire chic”, czyli szykiem miliarderki. Niektórzy w kontekście trendu na dyskretny luksus mówią, że to „pieniądze mówią, a bogactwo szepcze”, co wpisuje się w wizerunek najzamożniejszych osób czy znanych CEO, którzy noszą się drogo, ale bez epatowania metkami. Inni zaś krytykują aspirowanie do ich stylu, który od zawsze jest elitarny i zakorzeniony w patriarchacie oraz przywilejach białych ludzi. Pisze o tym bloger i influencer Bryan Yambao, znany jako BryanBoy, w jednym ze swoich postów: Praca w modzie i chodzenie na jedne z najbardziej ekscytujących ekskluzywnych wydarzeń pozwoliły mi w ciągu ostatnich dwóch dekad poznać tak wielu bogatych ludzi z różnych grup – milionerów, miliarderów, dzieci miliarderów, tzw. new money i old money, kogo tylko możesz sobie wyobrazić. Klientki haute couture. Kolekcjonerzy mody z niebywałą ilością pieniędzy i zabawnie wątpliwym gustem. Kobiety — i mężczyźni — z nieprzyzwoitą biżuterią i garderobami. Więc pozwólcie, że powiem wam laickim językiem, nie ma wśród nich ustandaryzowanego sposobu ubierania się. Niektórzy są równie szykowni i tak samo okropnie tandetni (lub bajecznie wulgarni) jak ci o mniejszych zasobach ekonomicznych. Ten pogląd o „cichym luksusie”, że ludzie posiadający „prawdziwe” bogactwo noszą tylko dyskretne, konformistyczne UNIFORMY, to nic innego jak absolutny nonsens. Banalne, przebrandowane. To nie jest „luksus” sam w sobie, to stara estetyka zakorzeniona w bieli i oszustwie – ubieranie się w jednolity sposób, aby kontrolować to, jak ludzie ich postrzegają. Jednak dla większości ludzi sposób ubierania się jest po prostu odzwierciedleniem tego, w czym czują się najwygodniej – może być to cichy lub rzucający się w oczy luksus, może być to dyskretny styl lub taki nie do przeoczenia. Jeśli jednak jest to estetyka, która do ciebie przemawia, poszukaj marek, które oferują ją w przystępniejszych cenach i dobrej jakości, jak COS, Theory, Eileen Fisher, Everlane czy Frank & Oak. Pozwolą ci skomponować garderobę w stylu Shiv Roy bez wydawania na nią fortuny. Lub jeśli chcesz, noś jednocześnie też krzyczące i dumne logo, kontrastujące kolory i it bag. Albo i nie. Większość z nas bowiem plasuje się zapewne gdzieś pośrodku – między minimalistycznym a maksymalistycznym stylem, lub jak kto woli – cichym i głośnym luksusem. Artykuł ukazał się pierwotnie na łamach Glamour UK.
Kylie Jenner żałuje operacji plastycznych? „Nie chcę, żeby moja córka robiła to, co ja”
Wygląda, na to, że najmłodsza z sióstr Kardashian-Jenner przestaje godzić się na promowane przez lata przez siebie i siostry standardy piękna. Kylie Jenner za powód podaje własną córkę.
W tym artykule: Kylie Jenner vs Kardashianowie Kylie Jenner szczerze (?) o swoim wyglądzie Kylie Jenner vs Kardashianowie Kto by pomyślał, że jedna z najbardziej podejrzewanych o ingerencję w wygląd sióstr zabierze głos w tej sprawie. Kylie Jenner w najnowszym zwiastunie trzeciego sezonu „The Kardashians” rzuciła wyzwanie swojej rodzinie, kiedy stwierdziła, że czas porozmawiać na temat standardów piękna, które wspólnie promują. „Nie chcę, żeby moja córka robiła to, co ja”, mówi mama pięcioletniej Stormi i rocznego Aire, których wychowuje wspólnie z Travisem Scottem. Jenner dodała również, że szczerze żałuje, że w ogóle cokolwiek sobie zrobiła. Kylie Jenner szczerze (?) o swoim wyglądzie To ciekawe, ponieważ wcześniej dwudziestopięciolatka przyznała się jedynie do wypełniania ust, choć patrząc na jej spektakularną zmianę eksperci medycyny estetycznej nie mają wątpliwości, że poprawiała znacznie więcej. W wywiadzie dla najnowszego numeru magazynu „HommeGirls”, którego jest gwiazdą okładki, przyznała, że powiększyła sobie usta w wieku 17 lat, ponieważ były one źródłem jej kompleksu. Dziś uważa, że była to najlepsza decyzja i tego akurat w ogóle nie żałuje. Dodała również, że nieprawdą jest, że miała wiele operacji plastycznych twarzy, które miałyby być powodowane brakiem pewności siebie. Gdzie leży więc prawda? Nie wiadomo na ile wypowiedzi z trailera rodzinnego reality-show są wyjęte z kontekstu, a na ile rzeczywiście dotyczą operacji Kylie. Jak jeszcze wyznała w wywiadzie dla „HommeGirls”, jej podejście do własnej urody zmieniło się wraz z pojawieniem się na świecie dzieci. Dzięki nim pokochała siebie jeszcze bardziej, bo jak przyznaje – widzi w swojej córce i synu własne cechy, a Stormi jest do niej bardzo podobna. „Mogę zobaczyć w niej swoje piękno”, mówi. O pięciolatce mówi zresztą, że „jest idealna taka, jaka jest”. Nic dziwnego, że Kylie w trosce o swoją pociechę chce rozpocząć długo wyczekiwaną dyskusję. Jednak jej siostry nie będą z tego powodu zadowolone, zwłaszcza, że Kim i Kendall utrzymują, że wcale nie promują nieosiągalnych (bez medycyny estetycznej i katorżniczych ćwiczeń oraz diety) kanonów piękna, a jedynie zdrowy tryb życia. Tym bardziej, Kylie do dzieła! Lepiej późno niż wcale. View oEmbed on the source website Kylie Jenner i Timothée Chalamet jednak nie są razem? „To nic poważnego” – mówią źródła Internet zapłonął, gdy światło dzienne ujrzała informacja o rzekomym związku Kylie Jenner i Timthéego Chalameta. Okazuje się jednak, że ich relacja jest totalnie na luzie. Sprawdźcie, co do powiedzenia na ten temat mają osoby z ich bliskiego otoczenia. I dlaczego ta dwójka nie pojawiła się razem na Coachelli.
Madonna i jej 29-letni ukochany wybrali się na wyjątkową randkę. Miłość kwitnie?
Madonna nie ogląda się za siebie i skupia się już tylko na nowym związku. Jej wybrankiem jest młodszy o ponad 30 lat trener boksu.
W tym artykule: Madonna ma nowego partnera. Kim jest Josh Popper? Madonna na nietypowej randce ze sporo młodszym ukochanym Madonna ma nowego partnera. Kim jest Josh Popper? Na początku marca zagraniczne media doniosły, że Madonna ponownie jest w związku. Jej wybrankiem jest Josh Popper, trener boksu, którego poznała dzięki swoim dzieciom. Dwudziestodziewięciolatek uczył je na swojej własnej siłowni Bredwinners Gym w Nowym Jorku, którą otworzył w trakcie pandemii. Wcześniej próbował różnych rzeczy w życiu – starał się dostać do dwóch teamów NFL oraz zajmował się ubezpieczeniami. W porównaniu z królową popu wiódł prywatne i bardzo normalne życie. Madonna ma nowego chłopaka? Spotyka się z młodszym o ponad 30 lat trenerem boksu 64-letnia Madonna romansuje z 29-letnim Joshem Popperem – donoszą zagraniczne media. Swojego nowego chłopaka, zabójczo przystojnego trenera boksu, artystka poznała dzięki swojemu synowi. Madonna na nietypowej randce ze sporo młodszym ukochanym Niewątpliwie wiele uległo zmianie odkąd niespełna miesiąc temu para oficjalnie pokazała się na Instagramie, a w tym tygodniu została zauważona na randce. Madonna i jej chłopak wybrali się na recital fortepianowy francuskiego duetu sióstr LaBeque, Katii i Marielle. Parze towarzyszyła trójka dzieci wokalistki. Na wieczorne wyjście 64-letnia gwiazda wybrała nietypowy strój, bo zestaw przypominający szkolny mundurek. Jednak w dwóch warkoczykach, ciemnych okularach, rozpiętej koszuli i luźnym krawacie prezentowała się bardziej z pazurem niż niewinnie. Josh Popper postawił za to na wygodny, casualowy strój – jeansy, biały t-shirt i kurtkę basebollówkę. Po zdjęciach widać, że Madonna świetnie się bawiła i dawno już zdążyła zapomnieć, że jeszcze w lutym rozstała się z dwudziestotrzyletnim modelem Andrew Darnellem. Ona to potrafi korzystać z życia.
Według badań te gwiazdy na ekranie chcą oglądać widzowie! Tylko jedna z nich nie ma 40 lat [ranking gwiazd, które gwarantują frekwencję w kinie]
Powstała lista 20 aktorek i aktorów, dla których najchętniej poszlibyśmy do kina. Nie zgadniecie, kto jest na pierwszym miejscu...
Każdy z nas ma swoich ulubionych aktorów czy wokalistów, którzy z biegiem lat z dziecięcych idoli na plakatach zmieniają się w poważane nazwiska, dla których chodzimy do kina oraz na koncerty. Jednak jak pokazują najnowsze badania przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych przez National Research Group, firmę specjalizującą się w branży rozrywkowej i technologii, dokładnie 20 konkretnych aktorek i aktorów jest dla widzów gwarancją dobrego filmu. To dla nich kupujemy bilety i właśnie ich najchętniej oglądamy na ekranie. Każda z osób uczestniczących w badaniu została zapytana nie o ulubioną gwiazdę czy filmy, na które czekają, ale bardzo szczegółowo: „Kogo najbardziej chcesz oglądać w kinie?”. Następnie wszyscy ankietowani podali po pięć nazwisk i na tej podstawie wyłoniono listę gwiazd, z których co najciekawsze – tylko jedna jest poniżej 40. roku życia! Kto jest najchętniej oglądanym aktorem lub aktorką? Na pierwszym miejscu znalazł się nie kto inny a sam Tom Cruise, który wciąż przyciąga największe rzesze fanów kinematografii. Na liście oprócz niego są też takie postacie jak Tom Hanks czy Julia Roberts. Warto zauważyć, że średni wiek gwiazd umieszczonych w zestawieniu to prawie 80 lat, z czego tylko czwórka ma 40-kilka lat, a jedna osoba jest poniżej 40. roku życia. Dokładnie – Chris Hemsworth, który ma 39 lat i zamknął listę na ostatnim, dwudziestym miejscu... Czy to oznacza, że Zendaya, Margot Robbie, Tom Holland czy Timothée Chalamet nie mają aż takiej siły przyciągania? Teorie na ten temat są różne. Przede wszystkim obecnie w kinie rządzi nostalgia i zwrot ku temu, co znane. Powstają więc kolejne remake'i, wielkie gwiazdy ponownie grają swoje stare role i – jak pokazało ostatnie rozdanie Oscarów, jest to czas wielkich powrotów do Hollywood. W przypadku młodych aktorów i aktorek liczba platform, na których są aktywni i działań, które podejmują, może rodzić wśród widzów poczucie, że nie są oni tradycyjnymi, 100% aktorami. Raczej influencerami, którzy grają, tańczą, śpiewają, a przede wszystkim relacjonują swoje życie w sieci. To rozpoczyna zatem dyskusję na temat prawdziwych gwiazd Hollywood, kto może zaliczać się dziś do tego grona i czy nowe pokolenie sprosta wygórowanym wymaganiom? A może zmienią się one wraz z odejściem starszej widowni? Tymczasem zobaczcie, kto niezmiennie od lat zdobywa serca i uznanie widzów. Oraz oznacza sukces kasowy produkcji filmowych. Oto lista 20 aktorów i aktorek, które chcemy bezustannie oglądać. Tom Cruise Dwayne "The Rock" Johnson Tom Hanks Brad Pitt Denzel Washington Julia Roberts Will Smith Leonardo DiCaprio Johnny Depp Kevin Hart Keanu Reeves Sandra Bullock Ryan Reynolds Adam Sandler Harrison Ford George Clooney Robert Downey Jr. Angelina Jolie Morgan Freeman Chris Hemsworth
Chris Appleton i Lukas Gage oficjalnie małżeństwem. Ślubu udzieliła im Kim Kardashian!
Chris Appleton i Lukas Gage wzięli ślub. Ceremonię w Las Vegas poprowadziła Kim Kardashian. Czy jest coś, czego nie potrafi?
W tym artykule: Kim Kardashian udzieliła ślubu znanej parze Tak wyglądał ślub Chris Appletona i Lukas Gage'a Dopiero co pisaliśmy, że celebrytka, bizneswoman, przyszła prawniczka i zaangażowana mama zagra w dwunastym sezonie „American Horror Story”, a już do swojego bogatego CV może dorzucić kolejne doświadczenie. Kim Kardashian udzieliła ślubu znanej parze Kim Kardashian udzieliła bowiem niedawno ślubu swojemu przyjacielowi! Fryzjer gwiazdy Chris Appleton wyszedł za Lukasa Gage, aktora znanego z m.in. „Euforii”, „Białego Lotosu” czy „You” podczas prywatnej ceremonii w Las Vegas, w słynnej Little White Chapel. Podobno zaproszono wyłącznie najbliższe (i znane) grono przyjaciół i rodziny, choć patrząc na opublikowane w sieci wideo i zdjęcia wygląda jakby poza parą młodą była tam tylko Kim oraz jej ulubiony fotograf @pierresnaps, a także nie kto inny a... Shania Twain, która zaśpiewała dla nowożeńców „Still the One”. Chris Appleton i Lukas Gage pojawili się razem na czerwonym dywanie. Narzeczeni wyglądali obłędnie w stylizacjach black & white Chris Appleton i Lukas Gage zaliczyli wspólne wystąpienie na czerwonym dywanie. Zobaczcie urocze zdjęcia narzeczonych z Daily Front Row Fashion Awards. Z kolei jak podaje Page Six, łącznie z Kardashianką parze miało towarzyszyć tylko sześć osób. Wśród nich na pewno była córka Appletona, Kitt-Blu, która wrzuciła zdjęcia z m.in. prywatnego samolotu Kim. Fryzjer gwiazd ma również syna Billy'ego, ale nie wiadomo czy był on obecny na ślubie ojca. Tak wyglądał ślub Chris Appletona i Lukas Gage'a Poza tym niewiele wiadomo o szczegółach dotyczących wydarzenia. Ewidentnie motywem przewodnim musiała być skóra, ponieważ zarówno Gage, Appleton jak i Kim mieli na sobie skórzane stylizacje. Nie było także tradycyjnych białych marynarek, a futrzane czarne płaszcze. Wiadomo również, że z okazji ślubu Gage i Appleton zrobili sobie identyczne tatuaże „4.22”, a więc z datą 22 kwietnia, kiedy to oficjalnie zostali małżeństwem. Lukas Gage z „Białego Lotosu" i Chris Appleton są zaręczeni! Aktor i fryzjer Kim Kardashian odnaleźli razem szczęście Media donoszą, że Chris Appleton i Lukas Gage są już po zaręczynach. Główni zainteresowani całą sprawą nie potwierdzili jeszcze spekulacji, jednak zrobiły to już źródła. Do grupy narzeczeństw w show-biznesie dołączyli właśnie aktor i fryzjer gwiazd! Chris Appleton i Lukas Gage oficjalnie potwierdzili swój związek w marcu 2023, moment później byli już zaręczeni, by za chwilę stanąć na ślubnym kobiercu.
Sydney Sweeney i Glen Powell mają romans?! Internet huczy od plotek: „Sydney Sweeney in her Cassie era”
Fani mają coraz więcej dowodów na to, że para aktorów przeniosła uczucie bohaterów z „Anyone But You” poza plan filmowy. Na TikToku i Twitterze pisze się, że Sydney jest w swojej Cassie Era. Do tego Glen Powell miał się rozstać z partnerką...
W tym artykule: Sydney Sweeney i Glen Powell mają romans? Sydney Sweeney in her Cassie era? Po raz pierwszy pogłoski o tym, że aktorów może łączyć coś więcej niż wspólny projekt pojawiły się, gdy do sieci trafiły zdjęcia i nagrania zza kulis filmu. Widać na nich, jak Sydney Sweeney i Glen Powell, którzy w tym roku pracowali razem w Australii na planie komedii romantycznej „Anyone But You”, świetnie bawią się w swoim towarzystwie także pomiędzy ujęciami. Zwłaszcza wideo pokazujące przerwy w kręceniu scen w wodzie mówi wiele o ich zażyłej relacji. Tak przynajmniej wywnioskowali internauci, którzy od kilku dni zalewają sieć teoriami na temat pary. Część z nich nie ma wątpliwości, że to więcej niż gra, a Sweeney i Powell ewidentnie mieli ze sobą romans podczas kręcenia filmu! Oto wszystko, co wiemy na ten temat. Sydney Sweeney i Glen Powell mają romans? Mieli czy mają romans? Dowodem na to, że Sydney Sweeney i Glen Powell dali się ponieść namiętności także poza planem, ma być ich najnowszy wspólny wywiad – język ciała 25-latki i 34-latka podczas rozmowy oraz brak pierścionka zaręczynowego Sweeney. Internauci zauważają również, że na czerwonym dywanie para zachowuje się jak dwójka zakochanych. Niektórzy jednak twierdzą, że są oni tak świetnymi aktorami, że potrafią zagrać rodzące się uczucie, inni jednak – że chemia między nimi wykracza daleko poza plan filmowy. Wszystko byłoby absolutnie normalne, gdyby nie to, że oboje są w związkach. Fani nie kryją oburzenia i ślą wyrazy wsparcia przede wszystkim dla dziewczyny Glena Powella, modelki Jehane-Marie „Gigi” Paris. Początkowo wybranka aktora wspierała jego nowy film z Sydney Sweeney, ale ostatnio przestała śledzić gwiazdę „Euforii” na Instagramie, co ma być ostatecznym potwierdzeniem, że w plotkach jest ziarno prawdy. Sydney Sweeney założyła sukienkę polskiej marki. Gwiazda zachwyciła w różowej mini Sydney Sweeney dołączyła do grona fanek i fanów tej polskiej projektantki. Gwiazda serialu „Euforia” zachwyciła w zaprojektowanej przez nią sukience mini w przepięknym odcieniu różu. To ultra stylowa propozycja na wiosnę 2023. Sydney Sweeney in her Cassie era? Serwis TMZ ucina jednak jakiekolwiek spekulacje i powołując się na bliskie obu parom źródła potwierdza, że Sydney wciąż jest z restauratorem Jonathanem Davino i nie spotyka się z Glenem Powellem. Sweeney i Davino są razem od 2018 roku, zaręczyli się cztery lata później. Według TMZ Sydney nadal mieszka z Jonathanem i wszystko między nimi jest w porządku, a wszelki flirt między nią a Glenem powiązany jest wyłącznie z ich komedią romantyczną. W lutym 2022 w wywiadzie dla magazynu „Cosmopolitan” aktorka przyznała, że nie umawia się z ludźmi z branży – ani aktorami, ani muzykami, ani nikim związanym z przemysłem rozrywkowym. Nie umawiam się z ludźmi będącymi w centrum uwagi, ponieważ w ten sposób wciąż mogę być normalną Syd. Gwiazda „Euforii” zaręczyła się? Wielkość brylantu robi wrażenie! Z kolei Glen Powell wielokrotnie łączony był z koleżankami po fachu. Podobno umawiał się z m.in. Zoey Deutch, z którą w 2018 roku wystąpił w komedii romantycznej Netfliksa „Swatamy swoich szefów”. TMZ nie potwierdza jednak, czy między aktorem i jego obecną dziewczyną Gigi Paris jest okej. W ubiegłym miesiącu para widziana była razem na lotnisku w Australii, gdzie Powell witał ukochaną z bukietem kwiatów. Jednak Glamour.com donosi, że Glen i Gigi kilka dni temu zerwali. Potwierdzeniem tego ma być jej ostatni post na Instagramie z wymownym podpisem – opublikowany zaledwie kilka dni po tym, jak dała unfollow Sydney. Know your worth & onto the next – (znaj swoją wartość i idź dalej) – napisała Gigi. Wszystkie te plotki choć na pewno bolesne dla obu stron niezaprzeczalnie pomogą w promocji filmu. W końcu każdy będzie chciał na własne oczy przekonać się, co zaszło między aktorami i czy łączy ich coś więcej. Fani już piszą, że para Sweeney & Powell uratuje gatunek komedii romantycznych, bo tylko dobra produkcja sprawia, że chemia między głównymi bohaterami rodzi plotki o romansie także poza ekranem. „Madame Web”: Dakota Johnson i Sydney Sweeney w spin-offie „Spider-Mana”. Znamy datę premiery Długo oczekiwany spin-off Spider-Mana nadciąga i to w gwiazdorskiej obsadzie! Znamy datę premiery, mamy pierwsze zdjęcia z planu i zwiastun produkcji „Madame Web” z Dakotą Johnson, Emmą Roberts i Sydney Sweeney! Ta ostatnia – głosi plotka – wcieli się w postać Spider-Woman. Czy można sobie wyobrazić fajniejszy skład?
Adele pożegnała Jamesa Cordena i „Carpool Karaoke” w pełnym łez odcinku
Wokalistka pojawiła się w ostatnim już odcinku słynnej serii „Carpool Karaoke” prowadzonej przez Jamesa Cordena. Adel nie kryła wzruszenia! Sam prowadzący również.
James Corden oficjalnie żegna się z The Late Late Show. Po ośmiu latach prowadzenia programu komik i aktor zdecydował się wrócić z dziećmi i żoną do rodzinnej Wielkiej Brytanii. W tym tygodniu po raz ostatni zobaczymy go więc w roli gospodarza. To oznacza, że wraz z jego odejściem zakończy się także uwielbiana przez widzów i gwiazdy seria „Carpool Karaoke”. Nic więc dziwnego, że ostatni odcinek segmentu, w którym Corden zaprasza gwiazdy na przejażdżkę i wspólne śpiewanie w samochodzie, musiał być wyjątkowy. Gościnią, a w zasadzie nawet i gospodynią wtorkowego karaoke, była sama Adele! Wokalistka od wielu lat przyjaźni się z Jamesem Cordenem, ba, uważa za swojego najlepszego przyjaciela. Zdobywczyni Oscara i szesnastu statuetek Grammy zaskoczyła 44-latka w jego własnym domu, budząc go i proponując podwózkę do pracy. Choć, jak przyznała, „nie jest najlepsza za kierownicą”. Adele i James Corden w ostatnim „Carpool Karaoke” To było szalone osiem lat, powiedział w rozmowie z Adele Corden. W pewnym sensie wydaje mi się, że ro minęło w mgnieniu oka, a z drugiej strony mam takie wrażenie, że nie pamiętam, jak wyglądało życie przed przybyciem tutaj. Cała rozmowa była bardzo wzruszająca, przeplatana hitami Adele jak „Rolling in the Deep”. Para rozmawiała o przyjaźni i powrocie do ich wspólnej ojczyzny. Nie brakowało więc łez i szczerych wyznań. Nigdy nie mieszkałam w Los Angeles bez was, więc trochę się z tego powodu denerwuję i szczerze mówiąc jestem bardzo, bardzo smutna, mówiła wokalistka. Przyznała, że gdyby była gotowa zostawić LA, to wyjechałaby z Cordenem ze Stanów. Adele już wcześniej pojawiła się w „Carpool Karaoke” w 2016 roku. Nagranie z nią stało się hitem, do dziś obejrzało je ponad 260 mln osób. Ale nie wszyscy wierzyli, że format śpiewania w samochodzie ma szansę być sukcesem. Początkowo jak wspomina James Corden, nikt nie chciał brać w tym udziału. Wszystko zmieniło się, gdy na występ zgodziła się Mariah Carey. Dzięki niej kolejne gwiazdy przyjmowały propozycję. Ale to Stevie Wonder sprawił, że już wszyscy chcieli być w „Carpool Karaoke”. Bo skoro pojawiła się tam taka legenda, to chyba warto. Po nim więc na siedzeniu pasażera mogliśmy oglądać Lady Gagę, Céline Dion czy Eltona Johna. O pożegnalnym karaoke Corden opowiedział w ostatnim wywiadzie dla magazynu „Variety”, gdzie przyznał, ze niespodzianka Adele wiele dla niego znaczy. Fakt, że przyszła i zrobiła to dla mnie. Fakt, że to był jej pomysł, żeby powiedzieć: „Cóż, dlaczego miałabym go nie zawieźć do pracy?”. To naprawdę wyjątkowe – powiedział komik. James Corden w samochodowej rozmowie z Adele (którą obejrzało już ponad 10 mln osób!) wyznał również, że najbardziej będzie brakować mu ekipy pracującej nad programem, ale i samego miasta Los Angeles. Na szczęście, dla swoich fanów przygotował wyjątkowy pożegnalny odcinek, który zostanie wyemitowany w czwartek. Wśród gości The Late Late Show będą między innymi Harry Styles i Will Farrell. View oEmbed on the source website
2. sezon „I tak po prostu”: to oficjalne, Aidan powraca. Zobaczcie nowy zwiastun
Och Carrie! Pierwszy zwiastun „I tak po prostu 2” daje nadzieję, że nasza ulubiona para będzie ponownie razem!
W tym artykule: 2. sezon „I tak po prostu”: Aidan Shaw i Carrie Bradshaw ponownie razem? 2. sezon „I tak po prostu”: nowy zwiastun Przed nami ekscytujące lato! Już w czerwcu na platformie HBO Max (które niedawno zmieniło nazwę na Max) pojawią się pierwsze odcinki drugiego sezonu „I tak po prostu”. Kontynuacja „Seksu w wielkim mieście” tym razem skupia się na życiu Carrie, która po 50-tce straciła męża oraz niektórych przyjaciół i próbuje ułożyć sobie życie na nowo. Także to miłosne. Niezobowiązujące romanse i seks wkrótce jednak mogą przerodzić się w coś więcej, bowiem jak pokazuje najnowszy zwiastun... Aidan Shaw powraca na dobre! Co więcej, trailer zapowiada nowe początki. 2. sezon „I tak po prostu”: Aidan Shaw i Carrie Bradshaw ponownie razem? Kiedy fanki i fani zauważyli na zdjęciach z planu, że druga obok Biga największa miłość Carrie Bradshaw kręci się znów w jej pobliżu, nie mieli wątpliwości, że szykuje się twist w tej historii. Odtwórczyni głównej roli Sarah Jessica Parker i grający Aidana John Corbett na potrzeby niektórych scen trzymali się za ręce i obejmowali, co jednoznacznie może dowodzić – they're back! Skoro Big nie stoi im już na przeszkodzie i nie miesza w życiu Carrie czy jest szansa dla tej dwójki na szczęśliwe zakończenie? (i na to, że drugi sezon będzie lepszy od tego pierwszego?) Jak słyszymy w zwiastunie „życie pełne jest niespodzianek”, co więcej – często też daje nam niespodziewanie drugą szansę. Czy tak będzie w tym przypadku? 2. sezon „I tak po prostu”: oto wszystko, co wiemy o kontynuacji „Seksu w wielkim mieście” Oficjalnie: powstaje 2. sezon „I tak po prostu”. Do sieci trafiły zdjęcia z planu i zwiastun. W końcu ujawniono również datę premiery. Kiedy nowe odcinki ujrzą światło dzienne i co się w nich wydarzy? Dlaczego mówi się, że plakat promujący nowy sezon wygląda jak z dobrych czasów SATC? Oto wszystko, co wiemy o wzbudzającej wiele emocji kontynuacji „Seksu w wielkim mieście”. 2. sezon „I tak po prostu”: nowy zwiastun O tym przekonamy się w czerwcu, póki co jednak wiadomo, że Carrie wciąż może liczyć na wsparcie swoich starych przyjaciółek Mirandy (Cynthia Nixon) i Charlotte (Kristin Davis), oraz zupełnie nowej – Seemy Patel (Sarita Choudhury), a także niezastąpionego Anthony'ego (Mario Cantone). Wiadomo że wśród postaci drugiego sezonu „I tak po prostu” nie zabraknie Che Diaz (Sara Ramirez) i Nicole Ari Parker w roli Lisy Todd Wexley. Co jeszcze wiemy o kontynuacji „Seksu w Wielkim Mieście”? Zobaczcie zwiastun i sprawdźcie tutaj. View oEmbed on the source website
Na czym zarabia Hi Hania z Genzie? Influencerka zdradziła, czy dostaje wypłatę od Friza
W najnowszym wywiadzie influencerka przyznała, że może liczyć na regularną wypłatę. Pytanie jednak, skąd dokładnie pochodzą jej zarobki.
Hania Puchalska, znana jako Hi Hania, jest doskonałym przykładem tego, jak wiele na początku kariery daje wsparcie znanego nazwiska. 23-latka wybiła się dzięki programowi „Twoje 5 minut”, który stworzył Friz, najpopularniejszy polski influencer. Reszta potoczyła się bardzo szybko – początkowo Hania działała z grupą Genzie, w ramach której tworzyła content wideo. Następnie założyła swój własny kanał na platformie YouTube, który zyskał uznanie dzięki serii „Hi Talk”. Dziś Puchalska ma tam prawie 380 tysięcy subskrybentów. Na Instagramie z kolei śledzi ją ponad 820 tysięcy osób. Fani doceniają jej oryginalny styl, ale także naturalność i szczerość, to w jaki sposób mówi o m.in. zdrowiu psychicznym, przełamując tabu. Hi Hania przyznała bowiem, że zmaga się z atakami paniki, które czasem uniemożliwiają jej pracę. Chcę żebyście wiedzieli, jaka jest rzeczywistość i że gdzieś tam każdy ma swoje problemy, i jest to normalne – mówiła. Mimo tego, jak dodaje, przed kamerą czuje się jak ryba w wodzie. W najnowszym wywiadzie udzielonym serwisowi Pudelek wyznała, że jeszcze zanim trafiła do show Friza próbowała swoich sił jako influencerka. Z pomocą przyjaciółki zaczęła zdobywać pierwszych obserwatorów oraz chodzić na branżowe eventy. Dzisiaj treści tworzy na pełen etat i jak sama mówi, pracuje praktycznie cały tydzień. Od poniedziałku do środy nagrywa materiały dla Genzie, resztę tygodnia ma na własne kanały i współprace, czasem udaje się jej wyłuskać wolną niedzielę, ale jak przyznaje – z jej pracoholizmem zawsze ma coś do zrobienia, nawet na zapas. Friz zdradził, kiedy został milionerem. Pochwalił się screenem z konta bankowego Friz postanowił przypomnieć wszystkim swoją drogę na szczyt. W nostalgicznym podsumowaniu youtubera nie zabrakło wzmianek na temat zarobków. Ile zarabia Hi Hania z Genzie? Ile więc zarabia za pracę siedem dni w tygodniu? Tego Hania Puchalska nie zdradziła, podkreśliła za to, że może liczyć na stałą wypłatę. To jednak nie Friz płaci jej pensję. Jestem influencerką, influencerki zazwyczaj zarabiają na współpracach, ale również na YouTubie. Więc mam wypłatę z YouTube'a, mam wypłatę ze współprac, każdy kontrakt jest oddzielnie wyceniany, więc taka nuda – tłumaczy. Przy okazji opowiedziała też, jakim pracodawcą Friz, którego kiedyś nazwała „inspirującym szefem”. Teraz zdradziła więcej: Gdy on jednak zwraca na coś uwagę, to jest to uwaga dana w sposób taki, że ty chcesz działać jeszcze bardziej, że on ma rację. On ma takie niesamowite doświadczenie, że po prostu przyjmę tę radę, zobaczmy i zazwyczaj one się sprawdzają, więc na pewno jest taki bardzo pomocny i bardzo otwarty. Zawsze powtarza, że jeżeli mamy jakiś problem, jakieś wątpliwości w czymkolwiek to, że on jest bardzo na nas otwarty i na nasze problemy”, mówi Hi Hania. Influencerka opowiedziała także o podróżniczych planach – wycieczce do Tajlandii i Japonii, oraz oczekiwaniach na przyjście na świat dziecka Ekipy, czyli córeczki Friza i Wersow. Wersow jest w... 29. miesiącu ciąży?! Fanki i fani w konsternacji Weronika Sowa znana jako Wersow spodziewa się pierwszego dziecka. Influencerka podzieliła się zdumiewającą informacją na temat swojej ciąży. Fani nie zostawili tego bez odpowiedzi!
Emily Ratajkowski komentuje pocałunek z Harrym Stylesem. „To bardzo dziwne”
Modelka po raz pierwszy odniosła się do viralowego nagrania, w którym dokładnie widać, jak całuje się z Harrym Stylesem.
Emily Ratajkowski korzysta z życia i statusu singielki, do którego wróciła po trzyletnim małżeństwie z Sebastianem Bear-McClardem. Para rozwiodła się we wrześniu 2022 roku. Wspólnie doczekała się syna Sylvestra Apollo. Od momentu rozstania modelka była łączona z komikami Erikiem Andre i Pete Davidsonem, ale żadna z tych relacji nie trwała długo i nie przerodziła się w coś bardziej zobowiązującego. Najwięcej medialnego szumu zrobiła jednak jej znajomość z Harrym Stylesem. Para przyłapana została na namiętnych pocałunkach w Tokio. Wideo dokumentujące ich zażyłość błyskawicznie obiegło internet. Do tej pory jednak żadna ze stron nie skomentowała słynnego nagrania ani wybuchu uczuć na japońskiej ulicy. Aż do teraz. Harry Styles: związki. Taylor Swift, Kendall Jenner i dużo modelek Victoria's Secret. Z kim spotykał się jeden z najpopularniejszych wokalistów na świecie? Życie miłosne Harry’ego Stylesa od zawsze było tajemnicą. Piosenkarz miał tylko parę oficjalnych związków, ale tych nieoficjalnych czy też przelotnych romansów – znacznie więcej. Sprawdźcie, z kim spotykał się artysta. Emily Ratajkowski komentuje pocałunek z Harrym Stylesem Emrata jest gwiazdą najnowszego numeru „Vogue Spain”. Modelka zapozowała do sesji okładkowej oraz udzieliła wywiadu, w którym po raz pierwszy odniosła się do pocałunków z byłym członkiem One Direction. To bardzo dziwne mieć pewne doświadczenia, o których potem dowiaduje się cały świat i je komentuje – mówi Emily. Po raz pierwszy od dłuższego czasu jestem na etapie randkowania i zainteresowanie wszystkich tym tematem jest bardzo dziwne. Nie jest tak, że jestem tym zaskoczona, ale to tylko mały wycinek mojego życia. Największą jego część poświęcam mojemu synowi i pracy, tłumaczy modelka i podcasterka. Nie spodziewałam się jednak, że tak się stanie. Z jakiegoś powodu w końcu niektórzy celebryci zatrudniają ochronę i nie chodzą do publicznych restauracji. Pomysł, by zrezygnować z własnej wolności by zyskać prywatność to coś, czego do tej pory nie brałam pod uwagę, dodaje. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Twórczyni podcastu „High Low” przyznała również, że czuje się źle z powodu Olivii Wilde, która „kilkakrotnie musiała cierpieć z powodu tej całej sytuacji”. Olivia Wilde nie jest zachwycona relacją Harry'ego Stylesa z Emily Ratajkowski. „To jest zdrada” Harry Styles i Emily Ratajkowski niedawno przyłapani zostali na namiętnym pocałunku w samym sercu Japonii. Jak na zbliżenie tej dwójki zareagowała Olivia Wilde, była partnerka wokalisty i przyjaciółka modelki? Reżyserka nie jest zachwycona. Nie wiadomo jednak, czy relacja z Harry'm Stylesem wciąż trwa, ani czy jest czymś poważniejszym. Na początku marca Emily Ratajkowski odniosła się do niej w podcaście „Going Mental With Eileen Kelly”. Wyznała wówczas, że „od dwóch miesięcy spotyka się ze świetnym facetem”. Co ciekawe, rozmowa wyemitowana została na kilka tygodni przed głośnym pocałunkiem z wokalistą. Później połączono kropki i w sieci zawrzało że Harry i Emrata spotykają się na poważnie. Czy tak jest? Czas pokaże. Emily Ratajkowski potwierdza plotki o związku z Harrym Stylesem? „Od dwóch miesięcy spotykam się ze świetnym facetem” Emily Ratajkowski mówi otwarcie – w jej życiu pojawił się nowy mężczyzna, który zrobił na modelce niemałe wrażenie. Podobno to pierwszy facet od czasu rozwodu, którego Emrata naprawdę polubiła. Czy mowa tu o Harrym Stylesie?
Kate i William pokazali ostatnie zdjęcie królowej Elżbiety II przed śmiercią. Internauci zwracają uwagę na wymowny szczegół
Z okazji 97. urodzin Elżbiety II rodzina królewska opublikowała wyjątkowe zdjęcie. To jedna z ostatnich fotografii wykonanych za życia zmarłej w ubiegłym roku monarchini. Uwagę internautów przykuło to, kim jest otoczona królowa, a jeszcze bardziej na to, kogo przy niej brakuje.
W tym artykule: Królowa Elżbieta II z wnukami i prawnukami Ostatnie zdjęcie Elżbiety II przed śmiercią daje do myślenia Królowa Elżbieta II z wnukami i prawnukami 21 kwietnia 2023 roku królowa Elżbieta II obchodziłaby swoje 97. urodziny. Najdłużej panująca monarchini w historii zmarła 8 września ubiegłego roku w swojej posiadłości w Balmoral i na długo pogrążyła swój kraj w żałobie. Dziś jednak Wielka Brytania przygotowuje się już do przywitania nowych władców, czyli koronacji króla Karola III i królowej Kamili. Uroczystość koronacji zaplanowana jest na maj i będzie to historyczne wydarzenie, bowiem ostatnie zaprzysiężenie nowego monarchy na brytyjskim tronie odbyło się w 1952 roku. Wtedy właśnie na tronie zasiadła Elżbieta II. Rodzina królewska po raz kolejny postanowiła uczcić jej pamięć i właśnie z okazji urodzin opublikowała wyjątkowe zdjęcie. Widać na nim królową Elżbietę II w otoczeniu części swoich wnuków i prawnuków. Towarzyszą jej m.in. księżniczka Charlotte, książę George i książę Louis oraz Lady Louise i James, wicehrabia Severn, najmłodszy wnuk monarchini. Przypomnijmy, że królowa doczekała się łącznie czwórki dzieci i ośmiorga wnucząt oraz dwanaściorga prawnucząt. Lady Ludwika Windsor: co wiemy o „ulubionej” wnuczce Elżbiety II? Ludwika, a właściwie Louise Windsor, córka najmłodszego syna królowej, księcia Edwarda, i jego żony Zofii, nigdy nie otrzymała tytułu księżniczki i nie wzbudza ogromnego zainteresowania mediów (do tego stopnia, że niektórzy nazywają ją „zapomnianą” wnuczką Elżbiety II). Mimo to była podobno „najukochańszą” potomkinią księcia Filipa i „ulubienicą” królowej. Co wiemy o lady Louise? Ostatnie zdjęcie Elżbiety II przed śmiercią daje do myślenia Internauci od razu zwrócili uwagę na dość wymowny szczegół. U boku monarchini zabrakło bowiem Archiego i Lilibeth, czyli dwojga dzieci skonfliktowanych z rodziną królewską Harry'ego i Meghan. Jak czytamy w opisie, zdjęcie zostało wykonane późnym latem w rezydencji Balmoral, a więc niedługo przed śmiercią królowej. To oznacza, że jest prawdopodobnie ostatnim, lub jednym z ostatnich, które udało się zrobić Elżbiecie II przed śmiercią na początku września 2022 roku. Autorką zdjęcia jest sama księżna Kate, która wielokrotnie w ten sposób uwieczniała rodzinne chwile. Elżbieta II miała swój ukochany serial. I nie był to „The Crown”! Brytyjski dziennikarz Phil Jones zapytał kiedyś królową Elżbietę o jej ulubiony serial. Monarchini podobno nie wahała się ani chwili, wskazując tytuł, i bez problemu wyrecytowała kilka kwestii z show. O jaką produkcję chodzi?