Sandra Kubicka ujawniła, do jakiej tragedii w jej życiu doprowadził hejt. Tygodniami milczała i cierpiała
Sandra Kubicka od dłuższego czasu raczej unika wywiadów. Wyjątek jednak zrobiła dla Kasi Dąbrowskiej, naczelnej magazynu Glamour. W niezwykle szczerym i zaskakującym wywiadzie Sandra otworzyła się na temat hejtu, miłości, macierzyństwa i bolesnej utraty dziecko. Z tej przejmującej rozmowy wyłania się obraz kobiety wrażliwej i przede wszystkim niesamowicie silnej.
Sandra Kubicka: „Spakowałam siebie i dziecko i uciekłam do Grecji” Sandra jest obecna w show-biznesie już od 17 lat, zna jego ciemne strony, ale skala krytyki tym razem ją przerosła. Wszystko po tym, kiedy przez internet przetoczył się hejt dotyczący jej kawiarni z matchą, którą otworzyła w Warszawie. Chciała wtedy zniknąć i w spokoju odpocząć. Zabrała więc synka i polecieli do Grecji. Jednak tam dotknęła ją wielka tragedia... O wszystkim opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Kasią Dąbrowska zapytała Sandrę, czy jest jakiś komentarz, który zabolał ją najbardziej. Modelka wyznała: Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Sandra Kubicka jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na Glamour.pl i na kanale Glamour Polska na YouTube.
Sandra Kubicka w najnowszym odcinku SPAringu! Wspomina trudne chwile: „Czytałam o sobie naprawdę straszne rzeczy”
Przedsiębiorczyni, influencerka, mama Leonarda. Odniosła wielki sukces i spełniła większość swoich marzeń, jednak długo hejt niszczył jej życie. Postanowiła powiedzieć: stop. O tym wszystkim opowiada w najnowszym odcinku SPAringu.
Sandra Kubicka – hejt to nie jest wolność słowa Jest prawdziwą kobietą sukcesu. Była modelka, influencerka o ogromnym zasięgu i z zaangażowaną społecznością, przedsiębiorczyni. Sandra do wszystkiego doszła ciężką pracą, dziś żyje według własnych reguł i spełnia swoje marzenia. Jednak od lat zmaga się z hejtem. „Czytałam na swój temat naprawdę okrutne rzeczy. Najbardziej bolały te, które uderzały w moje macierzyństwo” – wyznaje w najnowszym odcinku SPAringu. Długo zajęło jej, by hejterskie komentarze przestały sprawiać cierpienie. Dziś Sandra wie, jak radzić sobie z tym problemem. O wszystkim opowiedziała w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Sandra Kubicka jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na Glamour.pl i na kanale Glamour Polska na You Tube.
Na metę wbiegłam z dumą i łzami w oczach, a maratoński medal zawisł na mojej szyi! To nie tylko bieg, to styl życia
Maraton. 42 kilometry 195 metrów – te magiczne liczby zna każdy biegacz. Wielkie wyzwanie i jeszcze większe marzenie. Mnie udało się je spełnić. Razem z marką New Balance poleciałam do Walencji, by zmierzyć się z tym dystansem i z samą sobą.
Biegam od wielu lat – to pozwala mi zachować formę, ale co ważniejsze, jest świetnym antidotum na stres i przebodźcowanie. Na co dzień pokonuję trasę 7-10 kilometrów, ale mam też na koncie dłuższe biegi. Lubię biegać w lesie, sama, to forma medytacji i czas, kiedy mogę usłyszeć własne myśli. Jednak uwielbiam też biegi uliczne, kiedy na jednej trasie spotykają się fani biegania – podejmują wyzwania pobicia własnych rekordów, pokonania po raz pierwszy dłuższego dystansu czy po prostu chcą aktywnie spędzić czas. Dobrze pamiętam uczucie dumy i satysfakcji, kiedy pierwszy raz przebiegłam półmaraton. Run Your Way, czyli zrób to po swojemu Maratoński dystans to ogromne wyzwanie i trzeba się do niego przygotować. Najlepiej poradzić się profesjonalistów lub znaleźć grupę biegową, która wesprze w przedmaratońskich treningach (np. New Balance Run Club). Niezwykle ważne są też buty i ubrania, w których będziemy biec. O ile na krótkich dystansach można sobie pozwolić na pewną dowolność, długi dystans wymaga ultrawygody. Ja wybrałam bardzo lekkie buty New Balance Rebel v5. Gruba podeszwa z pianki FuelCell absorbuje uderzenia o asfalt, dzięki czemu redukuje obciążenie kolan. Cholewka „rebeli” jest bezszwowa, co dało mi pewność, że moje stopy nie nabawią się otarć podczas biegu. Zbilansowana dieta, odpowiednie nawodnienie i pozytywne nastawienie dopełniły moje poczucie, że dam radę. Maraton w Walencji – festiwal biegania Maraton odbywał się w niedzielę, ale do Walencji przylecieliśmy już w piątek, bo New Balance przygotował tam wiele aktywności i atrakcji dla biegaczy. Zaczęliśmy od Welcome Party, które miało miejsce w New Balance Run House w samym sercu Walencji. Spotkaliśmy się z biegaczami z całego świata, mogliśmy wymienić się doświadczeniami i radami, prześledzić dokładnie trasę biegu, a przede wszystkim spędzić czas w superatmosferze. Następnego dnia rano spotkaliśmy się znów w New Balance Run House, bo stamtąd ruszał rozgrzewkowy 5-km bieg New Balance Social Run. Dzień przed maratonem warto rozruszać mięśnie, przetruchtać parę kilometrów, by dać impuls ciału, że przed nim wielkie wyzwanie. Potem większość z nas pojechała na targi EXPO, gdzie odbywał się odbiór pakietów startowych. To bardzo ekscytujący moment, kiedy dostaje się do ręki numer startowy z własnym numerem i imieniem. Przyznaję – byłam wzruszona. W przestrzeni EXPO można było obejrzeć wystawy sponsorów maratonu, kupić pamiątki lub brakujący sprzęt – ja zdecydowałam się na bluzę New Balance z logo maratonu – zostanie mi na pamiątkę tych dni. Maraton w Walencji – święto biegaczy Dzień maratonu zaczęłam od lekkiego śniadania. W hotelowej restauracji prawie sami biegacze – poznać ich po strojach startowych i tym, co nakładają na talerze. W windzie na lustrze wita nas napis: Powodzenia, biegacze! Widać, że całe miasto żyje maratonem. Przejazdy komunikacją miejską dla uczestników biegu są tego dnia darmowe, na ulicach rozstawiają się zespoły muzyczne, które będą nam dopingować na trasie, oraz wolontariusze, którzy podają biegaczom wodę i jedzenie. Na bieg zgłosiło się ponad 30 tys. osób, więc start podzielony jest na strefy w zależności od prognozowanego czasu biegu – by każdy biegł w swoim tempie i by zwiększyć bezpieczeństwo uczestników. Każdy ma swój sposób na pokonanie dystansu ponad 42 kilometrów. Mój plan był taki, by biec wolno, po przebiegnięciu każdych 5 km uzupełnić płyny i maszerować przez minutę. Na pewno bardzo pomagał doping – muzycy na trasie, kibice, którzy krzyczeli „Vamos, Kasia! (widzieli moje imię na numerze startowym). Trasa maratonu biegła przez miasto – podziwianie widoków również było pomocne. Na metę wbiegłam z dumą i łzami w oczach. Maratoński medal zawisł na mojej szyi! W New Balance Marathon House – przestrzeni, gdzie można było odpocząć, napić się i zjeść - czekali na mnie znajomi biegacze. Marka New Balance zadbała, byśmy mogli się zregenerować – wygodne kanapy, kojąca zieleń i obowiązkowa ścianka z napisem: „Maraton Valencia 2025 Finisher”, gdzie zrobiliśmy sobie zdjęcia. Zmęczeni, ale szczęśliwi wróciliśmy do hotelu, by chwilę odpocząć, a potem ruszyliśmy w miasto, by celebrować nasz wspólny sukces. Tego wieczoru Walencja zmieniła się w miasto biegaczy – na ulicach co chwila spotykaliśmy kogoś z maratońskim medalem na szyi, wszyscy uśmiechali się do siebie, przybijali piątki. Bo maraton to nie tylko bieg, to styl życia. Warto doświadczyć tego choć raz w życiu. Ja na pewno marzę, by kiedyś to powtórzyć!
„Byłam w bardzo ciemnych miejscach”. Marianna Gierszewska dzieli się swoją inspirującą historią w nowym odcinku SPAringu!
„Byłam w bardzo ciemnych miejscach. Wiem, że gdybym nie skorzystała z profesjonalnej pomocy, byłoby ze mną źle” – wyznaje Marianna Gierszewska, autorka książki „Trigger”. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada swoją historię.
Marianna Gierszewska – inspirująca historia Poznaliśmy ją jako aktorkę, ale od lat Marianna zajmuje się pomaganiem innym. Zaczęło się od jej choroby – wrzodziejącego zapalenia jelit. Kiedy po operacji ratującej życia wyłoniono jej stomię, Marianna powiedziała o tym głośno. Zburzyła tabu, pomogła innym. Potem zaczęła żmudną pracę nad zdrowieniem psychicznym. W końcu postanowiła profesjonalnie dzielić się swoją wiedzą i historią. Właśnie napisała swoją trzecią książkę – „Trigger. Jak odzyskać wpływ, kiedy kieruje nami przeszłość”. O nowej książce, a także własnych triggerach opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Marianna Gierszewska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Szczere wyznanie Joanny Koroniewskiej w najnowszym odcinku SPAringu. „Przez wiele lat czułam się źle sama ze sobą”
„Kompleksy determinowały moje życie. Wiem, jak trudno z nimi żyć, dlatego chcę pomóc innym kobietom” – wyznaje Joanna Koroniewska, aktorka i influencerka. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada swoją historię, która może być inspiracją dla każdego.
Joanna Koroniewska – długa droga do samoakceptacji „Przez wiele lat czułam się źle sama ze sobą. Dziś mam 47 i czuję się świetnie. Chciałabym tym uczuciem dzielić się z innymi” – wyznała Joanna Koroniewska w rozmowie z Katarzyną Dąbrowską. W najnowszym odcinku SPAringu aktorka opowiedziała o doświadczeniu hejtu, „złotych radach”, jakie dostawała à propos swojego wyglądu i o drodze, jaką przeszła, by mieć siłę być sobą. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Joanna Koroniewska w kolejnej odsłonie SPAringu, czyli cyklu dziewczyńskich rozmów Redaktorki Naczelnej Glamour z gwiazdami. Gościnie zapraszane są do spa, by tam, w bezpiecznej i intymnej przestrzeni mówić o sprawach ważnych, trudnych, a czasami bolesnych – o ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Wszystkie odcinki możecie obejrzeć na kanale Glamour Polska na YouTube i na stronie glamour.pl.
Piłka nożna przyciąga coraz młodsze zawodniczki! To nie jest chwilowa moda, to epokowa rewolucja w polskim sporcie
Zabawa, wielkie emocje, przyjaźnie na całe życie, budowanie pewności siebie i zdrowych nawyków – to wszystko daje piłka nożna. Dlatego gra w nią coraz więcej dziewczynek!
To był przełomowy rok dla polskiej piłki kobiecej. Reprezentacja Polski prowadzona przez selekcjonerkę Ninę Patalon, na czele z kapitanką Ewą Pajor, po raz pierwszy w historii tego sportu zagrała w finałach mistrzostw Europy. Przed telewizorami zasiadła też rekordowa publiczność – ponad 5 milionów kibicek i kibiców dopingowało nasze piłkarki. Wielki sukces osiągnęła też sama Ewa Pajor – jako pierwsza Polka w historii podczas tegorocznej gali Złotej Piłki w Paryżu odebrała nagrodę imienia Gerda Muellera dla najlepszej strzelczyni sezonu, a także została wybrana 8. najlepszą piłkarką świata! Dziewczynki coraz częściej stawiają na piłkę nożną To wszystko sprawiło, że piłka nożna kobiet w Polsce stała się niezwykle popularnym sportem, a dziewczynki coraz częściej proszą rodziców, by zapisali je na zajęcia w pobliskim klubie. I mają rację. Bo piłka nożna nie tylko staje się bardzo modna wśród dziewczynek. To wspaniały sport, który wspomaga rozwój psychofizyczny dziecka i kształtuje w nim unikalne umiejętności, które mają pozytywny wpływ na wiele obszarów jego życia. I nawet jeśli większość z młodych piłkarek nie zostanie profesjonalnymi zawodniczkami, godziny spędzone w grupie rówieśniczek na boisku, pod okiem wykwalifikowanych trenerek i trenerów, będą procentowały, gdy dorosną. Na boisku można doświadczyć wielu uczuć, ale najważniejsze jest to, że młode zawodniczki uczą się, jak sobie z nimi radzić. A najwięcej można nauczyć się z porażek – przede wszystkim tego, jak się po nich podnieść. To buduje pewność siebie. „To właśnie piłka nożna nauczyła mnie samodzielności, radzenia sobie z trudnymi chwilami, ale także pracy zespołowej” – przyznaje Ewa Pajor – „Bycie w drużynie pomogło mi poznać swoją wartość, uwierzyć w siebie i swoje możliwości”. Piłka to ich pasja, a drużyna to rodzina Potwierdzają to też badania: „Dziewczyny, które w dzieciństwie uprawiały sport, lepiej radzą sobie w dorosłym życiu. Komunikatywność, wyznaczanie celów i determinacja – to umiejętności bardzo uniwersalne, które są rozwijane w sporcie” – mówi Anna Ussorowska-Krokosz, psycholożka sportu. Jak podaje UEFA, 80 procent młodych piłkarek czuje się bardziej pewnymi siebie dzięki grze w swojej drużynie, a 48 proc. czuje się pewniej niż ich rówieśniczki, które nie uprawiają sportu. Dzisiaj największym wyzwaniem dla młodych osób jest zdrowie psychiczne, a młode pokolenie skarży się na samotność. Plagą są uzależnienia od telefonów, a szkoła przestała być naturalnym miejscem do nawiązywania głębszych relacji. Wiele z tych problemów udaje się rozwiązać na boisku. „Najbardziej podoba mi się to, że mogę grać w zespole i poznawać nowe osoby, a zajęcia są bardzo zabawne. Moje koleżanki z boiska są wyrozumiałe, sprawiedliwe i pomocne. Uczą mnie, żeby się nie poddawać. Nie wyobrażam sobie życia bez mojej drużyny” – mówi 9-letnia Jagoda grająca w piłkę w klubie w Opocznie. „Kocham piłkę nożną za relacje, które dzięki niej nawiązałam” – przyznaje Dominika Grabowska, wybitna polska piłkarka grająca w reprezentacji Polski i zawodniczka klubu Hoffenheim. Także selekcjonerka Nina Patalon nie ma wątpliwości: „Podczas wspólnych treningów, meczów i turniejów wykształcają się nowe przyjaźnie, nierzadko na całe życie”. Polska piłka nożna kobiet rozwija się w szybkich tempie, a nawet staje się modna. Dziewczynki marzące o karierze piłkarek mają już swoje idolki: Ewę Pajor, Kingę Szemik i Dominikę Grabowską! Mogą śledzić ich kariery, a nawet oglądać na żywo w czasie meczów. I chociaż z grających dziewczynek tylko nieliczne będą kontynuować karierę, na pewno warto spędzić czas na boisku – dla siebie i swojego zdrowia. Zwłaszcza że dziś dziewczynki mają gdzie grać! Na stronie druzynadziewczyn.pl można znaleźć lokalizacje wszystkich klubów, w których młode adeptki piłki nożnej mają szansę rozpocząć swoją niezwykłą przygodę z piłką nożną.
Karolina Bruchnicka: „Musiałam zmierzyć się z tym, co w moim życiu trudne i bolesne”, mówi w kolejnym odcinku SPAringu.
Karolinę Bruchnicką możemy właśnie oglądać w drugim sezonie serialu „Minuta ciszy”. Jej postać – Synek – to twarda dziewczyna, która stawia czoła wielu przeciwnościom. Ta rola okazała się dla Karoliny przełomowa – musiała skonfrontować się z trudnymi doświadczeniami z przeszłości. O tym wszystkim opowiada w najnowszym odcinku SPAringu.
Karolina Bruchnicka i jej życiowa rola „Minuta ciszy” to serial o biznesie pogrzebowym. Karolina gra Synka, zawadiacką, odważną i pyskatą dziewczynę, która wraz z przyjaciółmi nieżyjącego ojca prowadzi firmę pogrzebową. W serialu występuje plejada gwiazd: Robert Więckiewicz, Aleksandra Konieczna, Piotr Rogucki. Właśnie do streamingu trafił drugi sezon produkcji. Dla Karoliny okazał się bardzo ważny, bo musiała skonfrontować się z własną przeszłością. Odkryła też, że czasami warto zrzucić maskę i pokazać swoją czulszą, wrażliwszą stronę. O tym wszystkim aktorka opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na Glamour.pl i na kanale Glamour Polska na YouTube. View oEmbed on the source website
Julia Maffashion Kuczyńska w SPAringu: „Wolę mówić, że pracuję w reklamie”.
Maffashion od 16 lat jest topową polską influencerką. Zaczynała od modowego bloga. Zanim stała się znana w Polsce, doceniono ją za granicą. Co jej dała, a co zabrała praca – opowiada w najnowszym odcinku SPAringu.
Maffashion – ile kosztuje sukces Od dziecka czuła, że jest kreatywna, pasjonowała ją moda i estetyka sesji i kampanii reklamowych. Zaczęła publikować bloga, zanim stało się to modne, i szybko została dostrzeżona. W Polsce jej kariera wybuchła 16 lat temu i od tej pory Maffashion nie schodzi z podium najbardziej rozpoznawalnych i wpływowych gwiazd internetu i show-biznesu. Choć jak sama mówi, nie lubi określenia „influencerka”. „Długo czułam, że muszę się tłumaczyć, że to, co robię, jest pracą” – mówi. Dziś wie, jak poruszać się w świecie show-biznesu, i to ona rozdaje karty, ale początki jej kariery wymagały wielu poświęceń. Nie uniknęła też błędów czy wpadek. O tym wszystkim opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Julia Kuczyńska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl intymnych rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoich gości do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed każdym z nas. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Jeśli jeszcze nigdy nie byłyście na meczu kobiecej piłki nożnej, koniecznie przeczytajcie ten tekst!
Reprezentacja Polski w kobiecej piłce nożnej po raz pierwszy w historii tego sportu w naszym kraju jedzie na mistrzostwa Europy walczyć wśród 16 najlepszych drużyn. Wokół kobiecej piłki nożnej zrobiło się bardzo głośno!
Nasze piłkarki tworzące drużynę narodową – jak Ewa Pajor, Kinga Szemik czy Ewelina Kamczyk – są gwiazdami i grają w najlepszych klubach świata. Postanowiłam zobaczyć je na żywo i poczuć atmosferę meczu kobiecej piłki. Do tej przygody zaprosiłam także Mery Spolsky, Belę Komoszyńską i Martę Lech-Maciejewską, dla których był to pierwszy mecz w życiu. „Czas na naszą historię” Stadion Polsat Plus Arena w Gdańsku, nazywany domem reprezentacji, to miejsce, gdzie nasze piłkarki podejmują swoje rywalki. Tam też 3 czerwca odbył się ostatni mecz naszej reprezentacji w Lidze Narodów. Polki grały z Rumunią. To miał być ostatni sprawdzian przed Euro. Ten mecz był ważny także z innego powodu – tego dnia miał paść rekord frekwencji (finalnie na trybunach zasiadło 10 685 kibiców. I był to rzeczywiście rekord!). Przyjechałyśmy na stadion godzinę wcześniej, „uzbrojone” w biało-czerwone szaliki z hasłem: „Czas na naszą historię”. Najwyższy czas! Dziewczyny chcące grać w piłkę miały w Polsce (a tak naprawdę na całym świecie) naprawdę pod górkę i historyczny awans naszej obecnej reprezentacji jest nie tylko wielkim sportowym sukcesem, ale też wielką nadzieją na to, że kobieca piłka nożna zajmie należne jej miejsce. Cały stadion głośno skandował imię Ewy! Kiedy weszłyśmy na trybuny, trwała rozgrzewka. Miałyśmy wiele radości, kiedy jedna przez drugą próbowałyśmy rozpoznać na boisku nasze piłkarki. Pierwsze, co nas uderzyło, to jednocześnie wielkie skupienie zawodniczek, ale też emanująca z nich radość z tego, co robią. Trybuny szybko się zapełniały, na pewno zauważalna była ogromna liczba dziewczynek, które przyszły kibicować swoim idolkom. Rozczulił mnie też starszy kibic, który dumnie nosił koszulkę z nazwiskiem Pajor na plecach! Kilka minut później piłkarki zniknęły w szatni, a za chwilę obie reprezentacje – Polski i Rumunii – wyszły na boisko. Po chwili kapitanka naszej reprezentacji Ewa Pajor odebrała pamiątkową koszulkę z okazji swojego setnego występu w barwach reprezentacji Polski. Cały stadion wstał i głośno klaskał, skandując imię Ewy. Pierwszy gwizdek i zaczął się mecz. Nie jestem komentatorką sportową, nie potrafię profesjonalnie ocenić gry Polek. Chcę i potrafię za to opisać emocje, które towarzyszyły mi i moim towarzyszkom. Widziałyśmy wspaniałe piłkarki, które na boisku dają z siebie wszystko, walczą o każdą piłkę i akcję. Za każdym razem, gdy nasze zawodniczki umieszczały piłkę w bramce Rumunek – padły trzy gole, dające nam zwycięstwo – stadion szalał, a my razem z nim. Idolki, które właśnie piszą historię Wielką przyjemnością było także obserwować w akcji selekcjonerkę naszej reprezentacji Ninę Patalon. Nie wiem, jak ona to robi, ale jej charyzma, charakter i siła były odczuwalne nawet na trybunach. Na pewno jej osobowość to ważny i mocny punkt tej drużyny. Mecz był naprawdę wspaniały, zdarłyśmy gardła, skandując: „Polska Biało-Czerwone!”, a następnego dnia ręce bolały nas od machania szalikami. Zawodniczki mimo zmęczenia po meczu rozdawały autografy, pozowały do zdjęć, rozmawiały ze swoimi fanami i fankami. Miałam nieodparte wrażenie, że to sprawia radość każdej ze stron. Dziewczynki, które marzą o piłkarskiej karierze, mają dowód, że ich pragnienia mogą się spełnić. Mają idolki, które właśnie piszą historię kobiecej piłki nożnej.
Jan Wieteska w SPAringu: „Już nie chcę przepraszać, że żyję!”.
Jan Wieteska zasłynął z roli w serialu „Sexify”, jest też aktorem warszawskiego teatru Ateneum. Teraz debiutuje jako wokalista. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada o emocjach związanych z pracą nad pierwszą płytą.
Jan Wieteska – muzyczny debiut Od dziecka był niezwykle wrażliwym chłopakiem i to przysporzyło mu wielu kłopotów i niezrozumienia wśród rówieśników. Ta cecha pomogła mu dopiero w szkole aktorskiej, okazała się niezwykle potrzebna. Teraz postanowił wykorzystać ją także w muzyce – właśnie zadebiutował z płytą pod wiele znaczącym tytułem „Przepraszam”. „Śpiewam o tym, że właśnie nie chcę już za wszystko przepraszać, chcę się docenić taki, jaki jestem. Dawniej miałem tendencję do przepraszania, że żyję” – wyznaje Jan w najnowszym odcinku SPAringu. Obejrzyjcie całą rozmowę, w której debiutujący wokalista otworzył się i opowiedział o emocjach, które zaprowadziły go do wydania niezwykle osobistej i intymnej płyty. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Jan Wieteska jest gościem kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl intymnych rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoich gości do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed każdym z nas. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
On proponuje otwarcie małżeństwa, ona mówi OK. Potem wszystko sypie się jak domek z kart
Ten film wzbudził we mnie skrajne emocje: od zachwytu po obrzydzenie. To nie jest fikcja – ta historia wydarzyła się naprawdę!
To jeden z najbardziej poruszających dokumentów o małżeństwie, jakie widziałam. Alicja i Sebastian opowiedzieli przed kamerami swoją intymną historię o tym, jak zdecydowali się otworzyć związek i żyć w poliamorii. Okazuje się, że ta decyzja nie była bezkosztowa. Szczególnie dla Alicji. Teraz dokument „Zaufaj mi” możecie obejrzeć w streamingu. Nie przegapcie go! „Zaufaj mi” – prawdziwa historia Alicja jest Polką mieszkającą w Niemczech, Sebastian Niemcem. Poznali się na lekcjach tańca i zakochali w sobie. Są małżeństwem, mają dwoje dzieci plus dwoje z poprzedniego małżeństwa Sebastiana. Kochają się bardzo. Coś jednak zaczyna zgrzytać. Podczas brutalnie szczerej rozmowy, w której zamiecione pod dywan sprawy ujrzały światło dzienne, oboje zgadzają się, by odrzucić monogamię i otworzyć związek. Najpierw oboje czerpią z tego radość i satysfakcję, ale sprawy zaczynają się komplikować. Szczególnie cierpi Alicja, bo Sebastian zaczyna angażować się emocjonalnie w inny związek. Alicja podejmuje heroiczną walkę o miłość, ale też o siebie. Historia Alicji i Sebastian to idealny scenariusz na film. Dlatego ich przyjaciółka, reżyserka Joanna Ratajczak, zaproponowała, że zrobi o nich dokument. Alicja i Sebastian zgodzili się. Joanna z kamerą towarzyszyła parze przez 6 lat w ich domu, dzień po dniu, w najbardziej intymnych, ale też codziennych sytuacjach! Przez ten czas rejestrowała ich pierwszą fascynację poliamorią, potem pierwsze symptomy kryzysu, w końcu załamanie Alicji. „Zaufaj mi” to jednocześnie piękna lekcja miłości i historia o cierpieniu i poświęceniu. Wielką mocą filmu Ratajczak jest to, że w każdym z nas zostawia on inny ślad. „Zaufaj mi” – gdzie obejrzeć Premiera filmu odbyła się w maju w ramach festiwalu Millenium Docs Against Gravity. Tak bardzo podobał się publiczności, że w krótkim czasie trafił do streamingu. Możecie zobaczyć go na platformie MAX. View oEmbed on the source website
„Czuję, że moje ciało mówi pas. Żegnam się ze sceną”. Marta Koncewoj, pierwsza solistka Polskiego Baletu Narodowego kończy karierę
Jedna z najlepszych polskich tancerek baletowych Marta Koncewoj żegna się ze sceną przejmującą rolą Gai w balecie „Prometeusz” w Teatrze Wielkim Operze Narodowej w choreografii Krzysztofa Pastora. Nam mówi, jakie emocje towarzyszą jej na końcu baletowej kariery.
Katarzyna Dąbrowska: Spędziłaś na scenie 26 lat. Jakie emocje towarzyszą Ci na końcu? Marta Koncewoj: Na razie przede mną ostatnie spektakle, te końcowe emocje dopiero nadejdą. Ale już teraz czuję miks: z jednej strony wiem, że jestem na to gotowa, bo długo się do tego przygotowywałam. Raz się cieszę, że to już koniec, że będę mogła zająć się innymi rzeczami, a za chwilę panikuję, że jak ja sobie poradzę bez sceny. I tak odbijam się od euforii po paraliżujący strach. Dziś rano miałam ostatnią próbę na scenie i zrobiłam wszystko, by czerpać z tego przyjemność, by wziąć z tego miejsca i tego czasu wszystko, co najlepsze. Decyzja o skończeniu kariery długo w Tobie dojrzewała? Tak. Kariera baletowa trwa dość krótko, a my, tancerze, nie dostajemy emerytury. Musimy na nią czekać do ukończenia ustawowych około 60 lat. Mam rodzinę, troje dzieci, mój mąż też jest tancerzem. Dlatego od dość dawna zaczęłam planować i układać sobie przyszłość bez sceny. Projektowałam kostiumy dla tancerzy, robiłam kostiumy do spektakli, aż w końcu założyłam agencję weddingplanerską Shine Weddings. Jestem już przygotowana na życie poza teatrem. W tym roku skończysz 45 lat. To odpowiedni moment na zejście ze sceny? Tak. Kiedy zaczynałam karierę, postanowiłam sobie, że będę tańczyć maksymalnie do 35. roku życia, bo chcę super wyglądać na scenie do samego końca (śmiech). Potem się okazało, że czas tak szybko biegnie, i trochę się to przedłużyło. Ale mimo że jestem gotowa i już dawno oficjalnie powiedziałam o mojej decyzji dyrektorowi Baletu Narodowego Krzysztofowi Pastorowi i zaplanowaliśmy, jak i kiedy odejdę, to jest to bardzo trudny moment. Ile spektakli zagrałaś? Nigdy tego nie policzyłam. Ale kiedy robiliśmy folder pożegnalny na temat mojej kariery, dostałam wypis repertuaru i okazało się, że zatańczyłam 80 tytułów. Jeśli pomnożyć to przez liczbę spektakli dla każdego tytułu, wyjdzie naprawdę duża liczba. Nie spodziewałam się, że tego było aż tyle. Żegnasz się baletem „Prometeusz” w choreografii Krzysztofa Pastora. Bardzo się z tego cieszę. Żegnam się z teatrem piękną rolą Gai. To nawet jest symboliczne. Najpierw tańczyłam księżniczki, beztroskie młode dziewczęta, potem role bardziej doświadczonych kobiet, a od jakiegoś czasu zaczęłam tańczyć role matek. A moją ostatnią rolą będzie Gaja, matka ziemia. Która rola była dla Ciebie najważniejsza? Było ich dużo – pięknych ról aktorskich, ale też takich, które wymagały ode mnie fizycznego wysiłku na granicy wytrzymałości. Ale gdybym miała wybrać jedną z nich, byłaby nią Anna Karenina. Ta rola przypadła na trudny czas w moim życiu i to wszystko razem sprawiło, że po spektaklu musiałam długo do siebie dochodzić. Za co kochasz balet? Nie da się tego opisać! Jestem totalnym świrem baletowym. Kocham w balecie wszystko — zaczynając od pracy z ciałem, przekraczania barier, do tego dochodzi praca twórcza, artystyczna, aktorska. Wspaniałe jest też samo życie w teatrze, ludzie, którzy z nami tworzą balet. Spektakl jest tylko efektem tej pracy, a najpiękniejsze jest to, co dzieje się pomiędzy. Będę tęskniła za publicznością, oklaskami, rolami. Najbardziej jednak będzie mi brakowało „bebechów” teatralnych. Dużo się mówi o tym, że balet to ciężka praca, eksploatacja ciała. Twoje też domaga się odpoczynku? Tak, czuję, że moje ciało mówi pas. Mam troje dzieci, trzy cesarskie cięcia też je nadwerężyły. Pewne rzeczy na scenie są już dla mnie niewykonalne i muszę się do tego przyznać sama przed sobą. Powinnam powoli wychodzić z tańca i ćwiczeń, by nie zrobić sobie krzywdy. Nie mogę i nie chcę przestać trenować z dnia na dzień. Jak przestajemy tańczyć, to ciało zaczyna boleć – doświadczałam tego przy każdych wakacjach. Dlatego chcę to zrobić mądrze. Czy balet zmienił się przez te 26 lat? Trudno mi powiedzieć, bo ja też się przez te lata zmieniałam. Jedno jest pewne, balet wciąż wymaga bardzo, bardzo ciężkiej fizycznej i psychicznej pracy, totalnego zaangażowania, i to się nigdy nie zmieni. Jak będzie wyglądało Twoje życie po balecie? Tego jeszcze do końca nie wiem (śmiech). Na pewno będę miała czas, by rozwijać swoją agencję. A co z projektowaniem kostiumów? W zeszłym roku zrobiłam kostiumy do „Carmen” w Operze Krakowskiej. To sprawia mi ogromną przyjemność i mam nadzieję, że kolejne realizacje jeszcze przede mną. Będziemy Cię spotykać na widowni Teatru Wielkiego-Opery Narodowej? Oczywiście. Nie wyobrażam sobie, że może być inaczej. Jak miałam przerwy związane z ciążami, to też chodziłam na spektakle. Ale obiecałam sobie, że za kulisy, na salę baletową już nie wejdę. Paweł [Koncewoj, mąż Marty, pierwszy solista Polskiego Baletu Narodowego – red.] spytał mnie, czy będę czasami z nim ćwiczyła. Odpowiedziałam, że nie, muszę odciąć pępowinę – nawet jeśli teraz wydaje mi się to mało wykonalne. Jaką masz radę dla młodych tancerzy? Jeżeli nie czują pasji i czystej radości z tańczenia, to niech nie idą tą drogą. Balet wymaga totalnego oddania i miłości. W balecie trzeba codziennie przekraczać swoje granice. Ale nagroda jest wspaniała!
Oglądałam z wypiekami na twarzy. Nie jest to łatwy film dla widza, bo zostawia go w rozedrganiu i z wieloma pytaniami
W kinie szukam emocji, chcę przeżywać i znajdować temat do przemyśleń. I tego wszystkiego dostarczył mi przejmujący film „Próba łuku”. Nic tam nie jest oczywiste, a wszystko zaskakujące.
Zaginięcie, tragedia, w tle miłość i zdrada – to wszystko znajdziecie w filmie „Próba łuku” Łukasza Barczyka, z główną rolą Mariety Żukowskiej. To kino nieoczywiste, artystyczne, ale naprawdę świetne. Próba łuku – fabuła Marta (w tej roli świetna Marieta Żukowska) i Krzysztof spędzali wakacje na urokliwej greckiej wyspie Thassos. Do Polski wróciła już tylko Marta. Nikt nie wie, co stało się z jej mężem. Po 10 latach od tragicznych wakacji Marta prosi najbliższego przyjaciela męża – Łukasza (w tej roli reżyser filmu Łukasz Barczyk), by wrócił z nią na wyspę i spróbowali odgadnąć zagadkę zaginięcia Krzysztofa. Łukasz się zgadza, ale stawia warunek – pojedzie z kamerą i będzie nagrywał wszystko, co wydarzy się na Thassos. Chodzą śladami tamtych wakacji, odwiedzają miejsca, w których Marta i Krzysztof bywali tamtego lata. Przełomowe okazują się spotkania z jasnowidzem i Mariną. Prawda o zaginięciu Krzysztofa okazuje się brutalna i udowadnia, że każdy z nas skrywa tajemnicę. „Próbę łuku” ogląda się jak dokument – tak jest kręcony – co sprawia, że historia zostawia w nas ślad i skłania do przemyśleń. Próba łuku – recenzja Bardzo skrupulatnie wybieram filmy, które oglądam w kinie – szukam produkcji, które wbiją mnie w fotel, zmuszą do myślenia. Od rozrywki mam streamingi i oglądanie na kanapie. „Próba łuku” wydała mi się idealnym tytułem na wieczór w kinie, zwłaszcza że miałam okazję obejrzeć ten film na warszawskiej premierze w kinie Kultura, które bardzo lubię, w towarzystwie jego twórców. Reżyser Łukasz Barczyk i odtwórczyni głównej roli Marieta Żukowska opowiedzieli o produkcji i o tym, jak ważny jest to film dla nich obojga. Film ogląda się z wypiekami na twarzy, bo oprócz fabuły, która wciąga, meandruje i jest pełna zwrotów, ma wiele warstw. To intymna historia i miłości, wierności, związku, który przechodzi kryzys. To także film o kłamstwie i tajemnicy, która nie daje spokojnie żyć. Na uwagę zasługuje kreacja Mariety Żukowskiej. Jej bohaterka, Marta to na pozór eteryczna, wrażliwa kobieta, która tęskni za zaginionym mężem i chce rozwiązać tajemnicę jego zniknięcia. Marieta kunsztownie pokazała, że żaden człowiek nie jest jednowymiarowy, potrafi się zmieniać, nosi w sobie jasną i ciemną stronę. Bardzo ważna w „Próbie łuku” jest forma. Film ogląda się jak dokument, jest dużo bliskich ujęć, drgania kamery, co tylko podgrzewa atmosferę i emocję. Nie jest to łatwy film dla widza, bo zostawia go w rozedrganiu i z wieloma pytaniami. Jeśli lubicie mocne, nieoczywiste kino, koniecznie wybierzcie się na seans. „Próbę łuku” obejrzycie w wybranych kinach. View oEmbed on the source website
Zofia Zborowska-Wrona i Maria Winiarska w SPAringu: „Nasze podejście do małżeństwa i macierzyństwa bardzo się różnią”
Aktorki, influencerki, matki i żony, a prywatnie matka i córka. W najnowszym odcinku SPAringu Maria Winiarska i Zosia Zborowska-Wrona zdradzają, jakimi są matkami i żonami.
W tym artykule: Zofia Zborowska-Wrona i Maria Winiarska – matki i żony z różnych pokoleń Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Zofia Zborowska-Wrona i Maria Winiarska – matki i żony z różnych pokoleń Obie są aktorkami, influencerkami, a także żonami i matkami – każda z nich urodziła po dwie córki. Mama Maria i córka Zosia – tak wiele mają wspólnego, ale zupełnie różni je podejście do macierzyństwa i związków. Czasami, jak patrzę na Zośkę, jak ona żyje i walczy o siebie, to mi żal, że straciłam tyle lat – mówi Maria. I przyznaje, że to za sprawą córek (Zosia ma starszą siostrę Hannę) zaczęła słuchać swoich potrzeb, stawiać na siebie, a nawet poszła na terapię. W twoim pokoleniu nikt ze sobą szczerze nie rozmawiał, ani w rodzinach, ani w związkach – mówi Zosia. W wyjątkowo intymnej i emocjonalnej rozmowie zderzają międzypokoleniowo definicję macierzyństwa i małżeństwa. Do obejrzenia w SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Zofia Zborowska-Wrona i Maria Winiarska są gościniami kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Olga Kwiecińska w SPAringu: „Jeśli chodzi o dojrzewanie moich dzieci, przeżyłam wszystko!”
Olga Kwiecińska założyła fundację Cześć, Ciało, bo na własnej skórze przekonała się, że dojrzewanie może być dla młodych ludzi naprawdę bolesnym procesem. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada o tym, jak dorastała ona i jej czworo dzieci.
Olga Kwiecińska – dojrzewanie i fundacja Olga Kwiecińska jest dziennikarką, aktorką, ale przede wszystkim mamą czwórki dzieci i założycielką fundacji dla młodzieży Cześć, Ciało. To bezpieczna strefa w social mediach, gdzie ekspertki i eksperci wyjaśniają wątpliwości związane z najważniejszymi etapami dojrzewania. Również gwiazdy dzielą się swoimi wspomnieniami z tego okresu. Dlaczego Olga postanowiła założyć fundację? – Kiedy moi synowie zaczęli dojrzewać, zadawali mi mnóstwo pytań, wydawało się podstawowych, dotyczących ciała i procesów związanych z dorastaniem, a ja nie potrafiłam im na nie odpowiedzieć. Zrobiłam sondę wśród moich znajomych i okazało się, że wielu z nich także było bezradnych wobec pytań młodych ludzi – mówi Olga z najnowszym odcinku SPAringu. Dzieli się także osobistymi doświadczeniami z własnego czasu dojrzewania. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Olga Kwiecińska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Natalia Maliszewska w SPAringu: „Straciłam wszystko, na co pracowałam całe życie”
„Straciłam wszystko, na co pracowałam całe życie. Dlatego musiałam poprosić o pomoc” – wyznaje Natalia Maliszewska, łyżwiarka szybka, olimpijka, multimedalistka. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada historię, która może być inspiracją dla każdego.
W tym artykule: Natalia Maliszewska – historia kariery Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Natalia Maliszewska – historia kariery Natalia niedawno przywiozła z Mistrzostw Świata trzy upragnione medale w short tracku. Smakowały jak żadne inne w jej karierze. Bo chociaż zwyciężała już wcześniej, to przez różne zawirowania i zbiegi okoliczności przeżyła sportową tragedię – niedopuszczenie do startu w igrzyskach i zawieszenie na 14 miesięcy. Te zdarzenia zmusiły Natalię do wielkiej pracy nad sobą i finalnie okazały się momentami zwrotnymi w jej karierze. O swojej słodko-gorzkiej historii opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Natalia Maliszewska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Szczera do bólu Justyna Szyc-Nagłowska o tym, co przeszła. Ma na koncie naprawdę trudne doświadczenia
„Kiedy napisałam tę książkę, poczułam ulgę. I spełnienie. Często słyszałam, że pisanie jest formą autoterapii i rzeczywiście doświadczyłam tego” – wyznała Justyna Szyc-Nagłowska podczas rozmowy z Glamour.
Od ponad 5 lat Justyna Szyc-Nagłowska prowadzi podcasty, w których ze swoimi gośćmi i gościniami rozmawia o emocjach, zdrowiu psychicznym i wyzwaniach codziennego życia. Teraz postanowiła napisać książkę o emocjach. Przede wszystkim swoich. Jest w niej szczera, czasami aż do bólu. Opowiada o trudnych doświadczeniach ze swojego życia – jak choroba, walka z lękiem, ale też o uczuciach, które napędzają do życia – jak poczucie szczęścia czy miłość. Książka jest formą rozmowy z czytelniczką, bardzo intymną i skłaniającą do odpowiedzi na trudne pytania dotyczące naszej kondycji. Więcej o książce Justyny Szyc-Nagłowskiej „Na głosy dwa. Autobiografia emocji” dowiecie się z rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej, redaktorki naczelnej „Glamour”, z Justyną.
Jagna Niedzielska zdobyła się na szczerość w SPAringu: „Wiele razy w życiu musiałam być odważna”
„Bardzo długo nie wiedziałam, co mam robić w życiu i w niczym nie czułam się dobra” – wyznaje Jagna Niedzielska, edukatorka kulinarna, influencerka i osobowość telewizyjna. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada o tym, jak odwaga pomogła jej znaleźć swoją drogę.
W tym artykule: Jagna Niedzielska – historia kariery Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Jagna Niedzielska – historia kariery Zanim Jagna Niedzielska dała się poznać jako świetna kucharka, edukatorka kulinarna i influencerka, długo szukała swojej zawodowej drogi. Skończyła prawo, bo jej mama chciała, by miała konkretny, dobry zawód. Potem pracowała w kancelarii, ale od razu wiedziała, że to nie jest miejsce dla niej. Próbowała potem kilku innych rzeczy, aż poznała Tomka Jakubiaka, który wprowadził ją w świat kulinariów. Życie stawiało też przed nią wiele wyzwań, które wymagały wielkiej odwagi. O tych najbardziej przełomowych opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Jagna Niedzielska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Od pierwszej sceny trzymał mnie za gardło i nie puścił do dzisiaj. To jeden z najlepszych seriali, jakie widziałam
Emocjonalny rollercoster. Nie przesadzę pisząc, że to jeden z najlepszych seriali, jakie widziałam. Uważam, że naprawdę warto go obejrzeć. Dlaczego? Przeczytajcie.
„Pomyliliście dom! Pomyliliście dom!” – krzyczy ojciec 13-letniego Jamiego, gdy o 6 rano policja wyłamuje drzwi ich domu i aresztuje chłopca. Od pierwszej sceny ten serial trzymał mnie za gardło i nie puścił do dzisiaj. Obejrzałam go bez przerwy, siedziałam jak zamrożona. Nie mogę przestać o nim myśleć, pojedyncze sceny mam przed oczami non stop. Tak, to jeden z najlepszych seriali, jakie widziałam w moim życiu. A mowa o „Dojrzewaniu”. „Dojrzewanie” – wstrząsająca historia, która mogła się zdarzyć w każdej rodzinie Ten serial to emocjonalny rollercoster na wielu poziomach. Nie chcę zdradzać fabuły, bo bardzo zachęcam Was do obejrzenia, jednak warto wiedzieć, że to historia Jamiego, którego policja aresztuje w sprawie o morderstwo koleżanki. Przez cztery esencjonalne, naszpikowane emocjami odcinki widzimy przede wszystkim, jak wali się świat chłopca, jego rodziców i siostry. Krok po kroku wchodzimy w brutalny świat nastolatków i obserwujemy bezradność systemu edukacji. Widzimy, jak zawodzą dorośli – po kolei rodzice, policja, nauczyciele, opiekunowie. Twórcy serialu podstawiają nam pod nos oskarżenie, że nie rozumiemy świata swoich dzieci. Więcej, nie chcemy go poznać i zrozumieć. Choć akcja serialu toczy się w Wielkiej Brytanii, problemy w nim przedstawione są absolutnie uniwersalne. I tak, nie boję się tego napisać – ta historia mogła się zdarzyć w każdej rodzinie. „Dojrzewanie” – serial (nie tylko) dla rodziców Dobry film czy serial mają to do siebie, że w każdym widzu zostawiają inne refleksje. We mnie rezonują przede wszystkim emocje matki dwóch synów. Myślę, że każdy świadomy rodzic, który obejrzy „Dojrzewanie”, będzie musiał odpowiedzieć sobie na pytanie, jak dobrze zna swoje dziecko? Jak głęboko wchodzi w jego świat? Czy zna przyjaciół swojego dziecka? Czy potrafi rozmawiać z nim o emocjach? A przede wszystkim, czy jest blisko… Żyjemy w świecie social mediów, które osobiście bardzo lubię i uważam je za ogromną wartość. Jednak wciąż poruszamy się w nim trochę po omacku, nie widząc i nie doceniając niebezpieczeństwa i zagrożeń, jakie ten świat niesie dla młodych ludzi. Jest jedna scena w tym serialu, która bez znieczulenia demaskuje naszą, dorosłych, niewiedzę i bezradność. Policjant prowadzący śledztwo w sprawie Jamiego ma syna w jego klasie. I kiedy sprawa utknęła, chłopak tłumaczy ojcu znaczenie z pozoru niewinnych emotikonów, którymi porozumiewają się nastolatki. Okazuje się to przełomowe. Te małe znaczki stały się narzędziem opresji i doprowadziły do tragedii. Moc i siła przekazu serialu „Dojrzewanie” leżą także w sposobie jego realizacji. Twórcy zastosowali technikę tzw. jednego ujęcia, czyli nie stosowali cięć montażowych. Kamera podąża za bohaterami, mamy wrażenie, że jesteśmy częścią widowiska, że obserwujemy bohaterów jak za weneckim lustrem. To wzmaga poczucie, że ta historia może dotyczyć także każdej i każdego z nas. Obejrzyjcie to – ku przestrodze i by zrozumieć. „Dojrzewanie” – gdzie obejrzeć? „Dojrzewanie” można oglądać na platformie Netflix. Serial składa się z 4 odcinków. View oEmbed on the source website
Marta Wierzbicka szczerze o wyznaczaniu granic i dorastaniu w show-biznesie w SPAringu: „O moim ciele mówili wszyscy i wszystko"
„Dorastałam na oczach całej Polski, a show-biznes nie był przyjaznym miejscem” – wyznaje Marta Wierzbicka. Została aktorką, gdy była jeszcze nastolatką. Nikt nie przygotował jej na to, jak okrutny i niebezpieczny może być show-biznes. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada o tym, jak nabierała pewności siebie i dziś świadomie zarządza swoją karierą.
W tym artykule: Marta Wierzbicka – kariera pod kontrolą Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Marta Wierzbicka – kariera pod kontrolą Była tak naprawdę dzieckiem, kiedy wygrała casting i dołączyła do obsady codziennego serialu „Na wspólnej”. Od razu poczuła, że aktorstwo to zawód dla niej, jednaj nikt nie przygotował jej na okrutny świat show-biznesu. Popularność przyszła bardzo szybko i równie szybko ukazała swoje ciemne strony. Najbardziej bolało, gdy ludzie dali sobie prawo do oceniania wyglądu Marty – ciało dziewczyny, która dorastała i zmieniała się na oczach całej Polski, było tematem newsów i ocen. Dziś Marta Wierzbicka jest dojrzałą dziewczyną, świadomą siebie. Przepracowała tamten czas i umie już zarządzać swoim wizerunkiem. O całym procesie opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Marta Wierzbicka jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
To jeden z ważniejszych i piękniejszych polskich filmów 2024. Opowiada mroczną historię Podhala, a losy bohaterów rozdzierają serce
Wielka miłość, zdrada, okrutne zbrodnie i mroczne tajemnice – to wszystko w doskonałym polskim filmie z plejadą gwiazd.
To z pewnością jeden z ważniejszych i piękniejszych polskich filmów ostatniego roku. Opowiada mroczną historię Podhala, a losy głównych bohaterów rozdzierają serce. „Białą odwagę” po prostu trzeba obejrzeć. „Biała odwaga” – fabuła Akcja filmu toczy się w latach 30. XX wieku na Podhalu. Dwoje młodych ludzi Jędrek i Bronka, przeżywają swoją wielką miłość i snują plany na dalsze wspólne życie. Niestety, ich rodziny mają zupełnie inne plany i Bronka zostaje żoną brata swojego ukochanego. To nie spojler, bo to tylko początek historii, w której nic nie skończy się dobrze. Osobista tragedia głównych bohaterów dzieje się równolegle do tragicznych wydarzeń II wojny światowej. Film odkrywa także mroczne tajemnice Podhala, czyli opowiada o ruchu Goralenvolk, współpracy części górali z III Rzeszą. Ważnym bohaterem tego dramatu jest krajobraz polskich Tatr – majestatyczne szczyty, nieprzeniknione lasy, dzikie zwierzęta. I piękna gwara, którą posługują się bohaterowie. „Biała odwaga” – recenzja „Białą odwagę” oglądałam z zapartym tchem, ściśniętym gardłem i łykając łzy. Historia wielkiej miłości, która zostaje brutalnie zniszczona przez rodzinne interesy, łamie serce, ale też wzbudza wściekłość. Wyrachowana decyzja rodzin dwojga młodych ludzi prowadzi do wielkiej tragedii i sprawia, że nikt z bohaterów tej historii już nigdy nie będzie szczęśliwy. A w tle okrutna wojna – pełna przemocy i niepotrzebnej śmierci. Kto nie słyszał o Goralenvolk, na pewno ten film wiele mu wyjaśni. Pokaże, że trudno jednoznacznie ocenić postawę górali, którzy zostali postawieni przed najtrudniejszym życiowym wyborem. Ten film nie ocenia, tylko zachęca do głębszej refleksji i dyskusji. Zdjęcia kręcone na Podhalu sprawiają, że film jest też pięknym obrazem, gdzie monumentalna przyroda jest pełnoprawnym bohaterem. „Biała odwaga” – obsada i twórcy W filmie wystąpiła plejada polskich gwiazd. W rolach głównych bohaterów, czyli Jędrka i Bronki, podziwiamy Filipa Pławiaka i Sandrę Drzymalską. Oboje robią na ekranie wielkie wrażenie, ich bohaterowie są prawdziwi, pełni emocji. Doskonale zagrał także Jakub Gierszał, który wcielił się w postać nazistowskiego naukowca. Oprócz nich na ekranie widzimy także m.in. Juliana Świeżewskiego, Wiktorię Gorodecką czy Katarzynę Zawadzką. Reżyserem dramatu jest Marcin Koszałka. W filmie warte uwagi są równie świetne kostiumy, za które odpowiadają Małgorzata Gwiazdecka i Joanna Pamuła. „Biała odwaga” – gdzie obejrzeć Obecnie film można obejrzeć na platformie streamingowej Prime Video. Przed seansem zobaczcie zwiastun:
Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję
Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa.
Skąd się wzięła w Twoim życiu piłka nożna? Pokazał mi ją starszy brat. Kiedy wychodził na boisko pograć z kolegami, szłam z nim. Potem trafiłam do sportowego gimnazjum i tam już grałam z chłopakami w drużynie szkolnej w moim rodzinnym Wołominie. Mój wujek grał w piłkę profesjonalnie, na poziomie kadry Mazowsza, więc może coś mamy w genach. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. Co Ci się spodobało w tym sporcie? Połączenie rywalizacji, którą bardzo lubię, z tym że piłka nożna wymaga współpracy. To mój ulubiony sport zespołowy. Jako zawodniczka grałam w piłkę stosunkowo krótko, bo 5 lat. Piłka kobieca była wtedy traktowana po macoszemu – dziewczyny trenowały na kawałku boiska, trenerzy dziewczęcych drużyn też niekoniecznie byli wybitni, łagodnie mówiąc. Grałam z dziewczynami dużo starszymi, bo nie było oddzielnych grup wiekowych – zupełnie inaczej niż dla chłopców. Bardzo się wtedy zniechęciłam. Do grania, ale nie do piłki. Trafiłam na ogłoszenie, że klub Ząbkovia poszukuje trenerki i tak zaczęła się moja przygoda z trenowaniem kobiecych drużyn. Najpierw trenowałam młodziczki, czyli mniej więcej 12-latki, potem zaufano mi i dostałam CLJ-tkę [Centralna Liga Juniorów, czyli ogólnopolska liga rozgrywek piłkarskich przeznaczona dla juniorów – red.]. A teraz jestem trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. To seniorska drużyna. Wiele zawodniczek jest starszych ode mnie. Jakie trzeba mieć cechy, by być dobrą trenerką? Przede wszystkim, mimo że jestem trenerką całej drużyny, to do każdej zawodniczki trzeba podejść indywidualnie. Trzeba mieć jasno określone zasady. Być autentyczną, bo dziewczyny wyczują każdy fałsz. Muszę być pewna każdej swojej decyzji. I mieć pomysł na drużynę. Mija półtora roku, odkąd prowadzisz kobiecą drużynę Polonii Warszawa. Jakbyś podsumowała ten czas? Na początku miałam zderzenie ze ścianą. Nie wiedziałam, jak dziewczyny mnie przyjmą. Musiałyśmy nauczyć się siebie, zaufać sobie, a one musiały zobaczyć we mnie liderkę, a nawet szefa. Teraz wiem, że potrafię zarządzać zawodniczkami, ale też sztabem i wszystkim, co dotyczy zespołu. Jak teraz wygląda kobieca piłka z Twojej perspektywy? Dużo zmieniło się od czasu, gdy zaczynałaś? Bardzo! Dziewczyny w końcu są zauważane. Mogą znaleźć swoją kategorię wiekową, klub, który jest blisko domu, mogą grać z koleżankami, a nie z chłopakami. Pamiętam, kiedy byłam w gimnazjum w klasie sportowej – ja jedna i 20 chłopaków grających w piłkę. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. Gdybyś miała przekonać rodziców dziewczynek, że warto wysłać córkę na treningi piłki nożnej, co byś im powiedziała? Że ten sport uczy całego spektrum umiejętności społecznych. Cały czas trzeba się komunikować, dogadywać z innymi, często pójść na kompromis. One przydadzą się później w każdej pracy i sytuacji w życiu. Każda dziewczynka może grać w piłkę? Czy potrzebne są jakieś fizyczne predyspozycje? One nie są bez znaczenia, ale też nie są najważniejsze. Pamiętam malutką, szczupłą zawodniczkę, z którą pracowałam. Warunki fizyczne na pierwszy rzut oka niepowalające, ale miała taką lewą nogę! I teraz gra w reprezentacji Polski — to Lena Marczak. Jakie cele wyznaczasz sobie i drużynie? Znaleźć się w II lidze. Mamy taką ekipę, że jestem pewna, że możemy to wywalczyć! Dziewczyny mają w klubie świetne warunki, by się rozwijać i wygrywać. Ważne jest, by drużynę kobiecą prowadziła kobieta? Tak uważam. A na pewno musi być w sztabie. Są takie sprawy czy rozmowy, które mogą się odbyć tylko na naszym kobiecym poziomie. Sama widzę, że łatwiej mi zrozumieć dziewczyny, przewidzieć ich problemy, niedyspozycje, czy emocje. Dużo kibiców przychodzi na mecze dziewczyn? Coraz więcej! Przychodzą rodziny i znajomi zawodniczek. Przychodzą też kibice Polonii, czujemy się ważną drużyną dla klubu! Kto jest dla Ciebie inspiracją, idolką w pracy? Na pewno selekcjonerka Nina Patalon. Imponuje mi jej samozaparcie, upór. To pierwsza Polka, która ma licencję UEFA Pro. To ona wytyczyła ścieżkę dla innych kobiet w Polsce. Pokazała, że warto spełniać marzenia i one są w zasięgu. Awans, który wywalczyła z naszą reprezentacją kobiecą, na mistrzostwa Europy, jest wielką sprawą. A Twoje marzenia? Iść jej śladem. Ale na razie skupiam się na mojej drużynie. Chciałabym ją rozwijać i zbudować w Polonii społeczność wokół kobiecej piłki. Z czego jesteś najbardziej dumna? Że podjęłam się zadania poprowadzenia tej drużyny. I że nie poddałam się w trudnych momentach.
Polkę okrzyknięto najpiękniejszą sędzią piłkarską świata. Ale to jej talent i pasja są wzorem dla milionów kobiet
„Mam miłą, dziewczęcą aparycję. Chłopaki często uważają, że mogą sobie na boisku na więcej pozwolić. Aż do pierwszej próby zlekceważenia mnie” – wyznaje. Z Karoliną Bojar-Stefańską rozmawia redaktorka naczelna GLAMOUR, Katarzyna Dąbrowska.
Karolina Bojar-Stefańska w sędziowaniu piłki nożnej przejęła pałeczkę po swoim dziadku. Dziś jest uznaną sędzią i przeciera szlaki dla dziewczyn, które chciałyby iść jej drogą. Katarzyna Dąbrowska: Jak to się wszystko zaczęło? Karolina Bojar-Stefańska: Byłam lekkoatletką, mistrzynią Małopolski w biegach przełajowych na 3000 m, ale niestety moją karierę przerwała kontuzja przeciążeniowa. Miałam wtedy 17 lat. W trakcie leczenia przypadkowo dowiedziałam się o zapisach na kurs sędziowski. Mój dziadek był sędzią piłkarskim, i gdzieś z tyłu głowy zawsze miałam myśl, że to fajny zawód. Jako dziecko oglądaliśmy razem mecze, lubiłam, kiedy dziadek tłumaczył mi decyzje sędziów, analizował je na głos. Stwierdziłam: czemu nie mam spróbować? Nie myślałam, że to będzie moje zajęcie na kolejne lata, raczej obstawiałam wtedy, że będzie to przygoda, o której opowiem na imprezie zaskoczonym znajomym. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. I wpadłaś po uszy? Sędziowanie jest jak narkotyk, szybko się o tym przekonałam. Po kursie zostałam rzucona na głęboką wodę. W czasie szkolenia oglądamy klipy, uczymy się zasad, ale nie sędziujemy, nikt nie przygotowuje nas boiskowo. To było naprawdę niesamowite przeżycie, kiedy po raz pierwszy wzięłam chorągiewkę do ręki i jako sędzia asystentka wbiegłam na boisko. Szczerze mówiąc, nie do końca czułam, co mam zrobić z tą chorągiewką - wiedziałam to tylko w teorii... Towarzyszyło temu wrażenie jak podczas pierwszej jazdy samochodem na kursie na prawo jazdy. Z każdym meczem nabierałam doświadczenia oraz pewności siebie. Wiążesz swoją przyszłość z sędziowaniem? To nie takie proste. W Polsce sędziów zawodowych jest niewielu, w praktyce zawodowstwo możliwe jest tylko w przypadku sędziowania męskiej ekstraklasy. Sędziowie w niższych ligach i sędzie w ligach kobiecych pracują jako amatorzy. Dlatego postanowiłam połączyć moje dwie pasje, którymi są sport i prawo. Ukończyłam aplikację adwokacką i obecnie Pracuję z zawodnikami, klubami sportowymi i innymi podmiotami rynku sportowego. Dużo czasu poświęcam też nauce, obecnie piszę doktorat z zakresu prawa sportowego. To mnie pasjonuje. Kiedy myślę o przyszłości, to w idealnym scenariuszu widzę siebie godzącą obowiązki rodzinne i zawodowe z moją pasją do piłki nożnej. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. To nie fair, że w Polsce nie istnieje zawodowe sędziowanie kobiece. Rozgrywki kobiece wciąż w aspekcie finansowym, organizacyjnym i medialnym łatwiej jest przyrównać do meczów niższych lig męskich, aniżeli do męskiej ekstraklasy. To się jednak zmienia, w głównej mierze dzięki rozwojowi piłki kobiecej i sukcesom, jakie nasze piłkarki odnoszą na arenie międzynarodowej. Jednak jest to proces i wymaga czasu. Kobieca piłka nożna to obecnie najszybciej rozwijająca się dyscyplina sportu na świecie i znajduje to odzwierciedlenie we wzrastającym poziomie naszej rodzimej ligi. Jestem przekonana, że ten rozwój będzie też widoczny w kobiecym sędziowaniu, a ewentualne debiuty w ekstraklasie na pewno otworzą drzwi do rozmów o kontraktach zawodowych. Marzenia sędzi piłkarskiej? Kariera sędzi międzynarodowej to oczywiście szczyt marzeń i ukoronowanie dla kariery sędziego, najwyższy poziom sędziowania kobiecego. Natomiast niewątpliwie pociąga nas to, co tu i teraz jest nieosiągalne, a w Polsce żadna kobieta nie poprowadziła jeszcze jako sędzia główna zawodów Ekstraklasy. To wciąż niezdobyty grunt i na pewno można by dopisać to do mojej listy marzeń. Jak czujesz się w męskim świecie piłki nożnej? Przed dziesięcioma laty byłam jedyną dziewczyną na kursie. Teraz coraz więcej dziewczyn decyduje się na sędziowanie lub gra w piłkę, nie czuję się już tak odosobniona (śmiech). Ale od początku wiedziałam, że moja płeć nie ma znaczenia, a na pewno nie jest taryfą ulgową. Przede wszystkim muszę być w świetnej formie fizycznej, bo sędziuję męską piłkę. Niejako rywalizuję z mężczyznami. Oprócz świetnego przygotowania fizycznego muszę wykazać się zdolnościami interpersonalnymi, czyli kompetencjami miękkimi, przekładając to na język korporacji. W czasie meczu, na boisku zarządzam zawodnikami. A to są dorośli faceci, często dużo starsi ode mnie. Przed meczem patrzą na mnie z zaciekawieniem i są dla mnie mili, ale nie ufają mi od razu. A ja tym bardziej muszę pokazać osobowość i charakter, muszę im dać jasny sygnał, że to ja jestem sędzią na boisku, muszę mieć autorytet, w innym wypadku moja rola nie ma sensu. Czyli to, że sędziuje kobieta, nie wzbudza w zawodnikach emocji? Kiedy pojawiam się przed meczem, zdarza się jeszcze wciąż, że jest poruszenie, zawodnicy postrzegają mnie jako „atrakcję”. Są dla mnie mili, ja też się uśmiecham, rozmawiamy. Zaczynamy więc od pozytywnych emocji, a potem wychodzimy na boisko. I wszyscy zapominają, że z gwizdkiem biega kobieta, bo są w ferworze meczu, walki. Zachowują się zwyczajnie, przeklinają, kłócą się, dyskutują. Adrenalina bierze górę. Wielokrotnie zdarza się, że zawodnik biegnie i rzuci wiązanką do sędziego, potem odwraca się, widzi, że to ja, i od razu przeprasza. Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. Chcesz mi powiedzieć, że nigdy nie doświadczyłaś seksizmu na boisku? Dlatego nigdy nie zapomnę mojego pierwszego meczu jako sędzia główna. To był mecz trampkarzy w Krakowie. Pełnowymiarowe boisko, bez asystentów, ogromne przeżycie.Oczywiście, że doświadczyłam. Ale nie do końca potrafię powiedzieć, czy to dlatego, że jestem kobietą, czy może dlatego, że byłam młodą niedoświadczoną sędzią. Bo sędziowie w ogóle spotykają się z agresją, bez względu na płeć. Dlatego nigdy nie zapomnę mojego pierwszego meczu jako sędzia główna. To był mecz trampkarzy w Krakowie, kilka tygodni po skończeniu kursu sędziowskiego. Pełnowymiarowe boisko, bez asystentów, ogromne przeżycie. Wiedziałam, że mam problemy, zdarzało mi się jeszcze podjąć błędną decyzję. W pewnym momencie gwizdnęłam karnego, na szczęście dla mnie był bezdyskusyjny. Ale rozwścieczony trener wbiegł na boisko i puścił mi taką wiązankę… Pamiętam to co do słowa. Wmurowało mnie. Nie wiedziałam, jak zareagować, wbiło mnie w ziemię, a raczej nigdy nie zapominam języka w buzi. Po meczu opisałam wszystko w sprawozdaniu, trener stracił pracę i dostał karę finansową. Dla mnie to był chrzest bojowy. Od tamtej pory już nikt nie wytrącił mnie na boisku z równowagi. Panuję na sobą. Wychodzę na boisko, nie mając żadnych oczekiwań co do ludzi, nie liczę, że ktoś będzie mnie lepiej traktował, bo jestem kobietą, że będzie dla mnie milszy czy łaskawszy. Nie chcę taryfy ulgowej. Ma dla Ciebie znaczenie, czy sędziujesz mecz kobiecy, czy męski? Tak, bo to jest trochę inna piłka. Kobieca jest co do zasady wolniejszą grą, ale jest też bardziej nieprzewidywalna. Zdarza się, że problem wymagający mojej interwencji ma swoje źródło w oderwaniu od akcji. Z drugiej strony kobiety są na boisku bardziej pomysłowe, zaskakują mnie często rozegraniem piłki, muszę na to reagować, modyfikować swój sposób poruszania. Z dziewczynami inaczej też buduję kontakt, to naturalne i zrozumiałe. Męska piłka jest natomiast szybsza i do takich zawodów muszę być lepiej przygotowana fizycznie. Jest też bardziej przewidywalna, co pozwala mi się lepiej skoncentrować. Za to panowie więcej na boisku kombinują, starają się wyolbrzymiać, naciągnąć sędziego na korzystną decyzję. U kobiet jest tego mniej. Twoje mocne cechy na boisku? Mam zdecydowany charakter. Jeśli chodzi o sędziowanie, nauczyłam się wyłączać emocje. Znam też swoją wartość. Nie daję sobie żadnej taryfy ulgowej. Muszę biegać tak jak mężczyźni, nie chcę usłyszeć, że jestem kobietą, to mam prościej. Nikt mnie nie awansował tylko dlatego, że jestem kobietą, że jest trend na kobiety w piłce. Każdy awans to efekt mojej ciężkiej pracy. Kobiecość bywa Twoim atutem? Jeśli ją umiejętnie wykorzystam, to tak. Na przykład zakorzeniony w społeczeństwie szacunek do kobiet może być moją wielką siłą. Świadoma osobowość podparta płcią może być ogromnym atutem. Działa też efekt zaskoczenia, np. Zawodnicy, widząc mnie, nie spodziewają się, że mogę być od nich szybsza, a jestem (śmiech). I to zawsze wzbudza respekt. Podobnie działa to, że jestem stanowcza. Mam miłą, dziewczęcą aparycję, lubię pożartować. Ale jak przyjdzie co do czego… Chłopaki często uważają, że mogą sobie na boisku na więcej pozwolić. Aż do pierwszej próby zlekceważenia mnie. Za swój atut uważam tę zdolność zaskoczenia zawodników, z którymi wchodzę w interakcje na boisku. Idole w sędziowskim świecie? Mój mąż i jednocześnie mentor Daniel Stefański. Absolutnie nie głaszcze mnie po głowie, punktuje wszystkie moje błędy i niedociągnięcia. Jest naprawdę wymagający, ale dzięki temu bardzo się rozwijam. Jeździ na moje mecze, robi szczegółowe notatki i potem je razem omawiamy. To wspaniała nauka, dzięki Danielowi zrobiłam olbrzymi postęp. Bardzo mi imponuje. Obserwuję, jak przygotowuje się do meczów, jak radzi sobie z trudnymi sytuacjami. Podziwiam jego profesjonalizm, to, jak podchodzi do ciała, jak jest jego świadomy. Ma holistyczne podejście do zawodu sędziego. Zwraca uwagę na zdrowie emocjonalne. To on pomógł mi z tematem hejtu. Doświadczyłaś hejtu? Nigdy w realu, ale w internecie już tak. To dla osoby ambitnej, jaką jestem, nie było proste. Miałam poczucie niesprawiedliwości. Daniel spytał: po co ty to czytasz? Tam nie znajdziesz nic wartościowego. Unikaj rzeczy, które mogą cię osłabiać, szukaj tych, które cię budują. Bardzo mnie to wzmocniło, teraz radzę sobie świetnie. Poczucia własnej wartości nie szukam w komentarzach w internecie, mam je zakorzenione głęboko w sobie. Mecz marzeń, który chciałabyś sędziować? Marzę o dużym, pełnym kibiców stadionie, głośnym dopingu. Dotychczas raz w życiu miałam możliwość sędziować mecz, na który przyszło 23 tysiące kibiców. To był mecz towarzyski Górnik Zabrze - Hajduk Split. Sędzią głównym był Daniel, ja asystowałam. Atmosfera była niesamowita, przez całe spotkanie miałam gęsią skórkę. To jest dla mnie ogromna motywacja, by kiedyś regularnie sędziować takie mecze. Nie potrafię opisać tego uczucia. Ukoronowaniem kariery dla każdego sędziego są mecze finałowe, pucharowe - Puchar Polski czy finał Ligi Mistrzów. Zobaczymy, co przyniesie przyszłość. Dziś sędziowie też stają się gwiazdami. Czujesz to? Absolutnie nie. Świetnie można zilustrować to przykładem Daniela, który jest topowym sędzią, a niestety bardzo często spotyka się z agresją. Jasne, w realu dużo osób go komplementuje, wyraża podziw oraz sympatię, chce się z nim fotografować, ale w internecie, czy na trybunach, jak każdego sędziego spotykają go wyzwiska i bluzgi... Sędziowie bardzo rzadko są doceniani. Jeśli szuka się uznania, to nie można zostać arbitrem piłkarskim. Satysfakcję trzeba mieć w sobie. Tłumy kochają piłkarzy i trenerów, a nie sędziów. Historia polskiej piłki nożnej kobiet to opowieść o uporze i pasji. Były wykluczane, nie mogły rywalizować Historia sportu pisana jest przez mężczyzn. Kobiety długo były wykluczone z wielu konkurencji, nie mogły rywalizować na imprezach sportowych. Kobieca piłka nożna rozwija się bardzo dynamicznie. Czy w środowisku sędziujących dziewczyn też widzisz zmianę na lepsze? Tak. Sędziowanie kobiece spotyka się z coraz to nowymi wyzwaniami. Na naszych meczach jest coraz więcej kamer, zawodniczki z roku na rok prezentują coraz wyższy poziom sportowy. To powoduje, że sędzie też musza poświęcić więcej czasu na przygotowanie fizyczne, a ewentualne błędy są bardziej widoczne. To wszystko wpływa na profesjonalizację kobiecego arbitrażu. Za chwilę zostaniesz mamą. Planujesz wrócić na boisko? Tak, zdecydowanie! Przez całą ciążę jestem bardzo aktywna fizycznie, trenuję, wychodzę na długie wybiegania. Sport to moja wielka pasja i styl życia. Mam nadzieję, że dzięki pracy z fizjoterapeutą wrócę do formy i na boisko jak najszybciej. Co mogłabyś poradzić dziewczynom, które marzą o sędziowaniu meczów piłki nożnej? Zamknijcie oczy i zaufajcie temu, co w waszych sercach. To trudna droga, na której spotkacie wiele przeszkód i wątpliwości. Zderzycie się też z agresją. Ale nie ma chyba drugiej takiej profesji, w której w tak młodym wieku możemy się zahartować i ukształtować naprawdę silny charakter. I pamiętajcie, sędziowanie, choć w teamie, jest sportem indywidualnym, w którym najważniejszym trenerem jesteście wy dla samych siebie. Zbierajcie rady mentorów, obserwatorów i starszych kolegów, trenujcie i same sobie stawiajcie wysokie cele. W momencie tak dynamicznego rozwoju piłki kobiecej, nigdy nie wiemy, jakie możliwości pojawią się dla nas za moment. A wtedy musimy być gotowe na to, by podołać nowym wyzwaniom.
Sylwia Butor: Chcę od życia jak najwięcej, mówi w ósmym odcinku SPAringu
„Zawsze wiedziałam, że chcę od życia więcej, i do tego dążyłam” – wyznaje Sylwia Butor, modelka i influencerka, gościni ósmego odcinka SPAringu. Dziś jest jedną z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych osób w polskich social mediach. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada o swojej drodze i o tym, co sprawia, że czuje się szczęśliwa i spełniona.
Sylwia Butor – jej wielki i mały świat Sylwia wychowała się w malutkiej wiosce koło Żywca, zresztą mieszka tam do dzisiaj. Nigdy nie myślała o wielkiej karierze i wyjeździe, ale zawsze wiedziała, że stać ją na więcej. „Pamiętam, że kiedy pracowałam jeszcze w hotelu czy przy obsłudze wesel, mówiłam do mojego Maćka: Chcę czegoś więcej i wiem, że mnie na to stać”. Potem kuzynka namówiła ją, by sprawdziła swoich sił w modelingu i tak zaczęła się kariera Sylwii. Dziś jeździ po całym świecie, pracuje dla największych marek, a codziennie w social mediach ogląda ją ponad milion osób. Co jest tajemnicą fenomenu Sylwii? „Na pewno na moją głowę świetnie robi to, że wciąż mieszkam w mojej rodzinnej miejscowości – od lat rozmawiam z tymi samymi ludźmi, o tych samych problemach”. I od 11 lat Sylwia związana jest z tym samym chłopakiem, Maćkiem, którego poznała, gdy jeszcze nikt o niej nie słyszał. W najnowszym odcinku SPAringu Sylwia opowiada, co sprawia, że jest szczęśliwa. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Sylwia Butor jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Olga Kalicka otwiera się w SPAringu. „Tańczyłam w Tańcu z gwiazdami z połamaną stopą”
Olga Kalicka – jej praca to pasja Olga marzyła od dziecka, by zostać aktorką. Udało się to bardzo wcześnie, bo pierwszy raz stanęła na scenie jako 7-latka. Potem jako 16-latka dołączyła do obsady serialu „Rodzinka.pl” i to był moment, od którego zaczęła się jej kariera i przyszła rozpoznawalność. Olga czuła się szczęśliwa, bo robiła w życiu to, co kocha. Jednak nie potrafiła zadbać o siebie, bo praca była nadrzędna. Potrafiła grać w spektaklu ze złamaną ręką, a w „Tańcu z gwiazdami” tańczyć ze złamaną stopą. Aż ciało odmówiło jej posłuszeństwa i Olga musiała wyhamować. O tym wszystkim opowiedziała w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Olga Kalicka jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Olga Kalicka o początkach macierzyństwa w kolejnym odcinku SPAringu
„Kiedy zostałam sama z synkiem, poczułam, że nie mam skąd czerpać siły, że ja tylko daję” – wyznaje Olga Kalicka (@olgakalicka) w kolejnym odcinku SPAringu. Do obejrzenia na YT i Glamour.pl
Olga Kalicka miała w życiu jedno marzenie – być aktorką. Spełniła je bardzo wcześnie, bo w wieku 7 lat pierwszy raz stanęła na scenie. Od tamtego czasu bezustannie występuje, gra w filach, serialach, teatrze. Dodatkowo razem z przyjaciółką prowadzi markę modową Reves. Szła przez życie bez zatrzymywania. Aż urodziła synka Aleksa, a po chwili została z nim sama. Nie lubiła określenie samotna mama, wolała mówić o sobie, że jest mamą samodzielną. Uważała, że we wszystkim musi sobie dać radę sama, że to daje jej niezależność i sprawczość. Aż przyszedł kryzys. Ciało i psyche odmówiły posłuszeństwa. O wszystkim opowiedziała w najnowszym odcinku SPAringu. Olga Kalicka jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Olga Kalicka, aktorka i współwłaścicielka marki Reves, gościnią siódmego odcinka SPAringu
Ola Kalicka po raz pierwszy stanęła na scenie, gdy miała 7 lat. To zawsze było jej największe marzenie i temu poświęciła dużą część swojego życia. Gdy miała 16 lat i dołączyła do obsady serialu „Rodzinka.pl”, przyszła też rozpoznawalność i wszystko, co się z nią wiąże. Olga nie zatrzymywała się – grała w serialach, filmach, w teatrze. Aż życie zmusiło ją do ustalenia na nowo priorytetów.
W tym artykule: Olga Kalicka – dlaczego musiała zmienić swoje życie Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Olga Kalicka – dlaczego musiała zmienić swoje życie Nigdy nie narzekała, że gdy inne dzieci nudzą się na podwórku lub spędzają czas z koleżankami i kolegami, ona jest na próbie albo ćwiczy piosenki i układ taneczny do musicalu. Scena była zawsze jej marzeniem i wszystko, co z nią związane, sprawiało Oldze wielką radość. Potem wraz z „Rodzinką.pl” przyszła popularność, choć akurat na to nie była gotowa. Cały czas pracowała na największych obrotach – w kinie, serialach, teatrze. Nic nie było w stanie jej zatrzymać – do tego stopnia, że w jednym z odcinków „Tańca z gwiazdami” tańczyła ze złamaną stopą. Bo Olga nie potrafiła odpuszczać. Potem razem z przyjaciółką Karoliną Borowską założyły markę modową Reves i tu też wszystko robiły same, na 100 proc. W 2019 roku Olga urodziła synka Aleksa, niedługo potem rozstała się z jego tatą i wtedy życie zmusiło ją do zatrzymania się i przewartościowania wielu rzeczy. To był trudny proces, ale dziś Olga jest szczęśliwa, znalazła miłość i właśnie ogłosiła, że jest w ciąży. O tym wszystkim Olga Kalicka opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Olga Kalicka jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
„Wtedy myślałam, że taki styl życia jest zupełnie normalny” – wyznaje Kasia Dziurska
Kasia Dziurska opowiada o swoich przygotowaniach do zawodów w sportach sylwetkowych. Starty wymagały od niej reżimu, musiała w krótkim czasie zrzucać wagę i odwadniać organizm. Opowiedziała o tym w najnowszym odcinku SPAringu.
W tym artykule: Kasia Dziurska – mistrzyni w sportach sylwetkowych Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Kasia Dziurska – mistrzyni w sportach sylwetkowych Kasia Dziurska 15 razy stała na najwyższym podium mistrzostw zawodów w sportach sylwetkowych, zdobyła mistrzostwo świata i Europy w takich konkurencjach jak bikini fitness czy bikini sport figure. To sport, w którym prezentuje się swoje umięśnione, odwodnione ciało, najczęściej w bikini, potocznie nazywa się go kulturystyką. Kasia trenowała i przygotowywała się do tych zawodów wyjątkowo intensywnie, do pierwszych zawodów przygotowała się w pół roku! Musiała jeść 5-6 razy dziennie, była na specjalnej diecie, musiała odwodnić organizm i trenowała. Na pytanie, czy to było zdrowe i bezpieczne dla jej organizmu, odpowiedziała: „Żaden sport wyczynowy nie jest zdrowy”. Więcej o swoich przygodach ze sportem sylwetkowym opowiedziała w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Kasia Dziurska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Sztuka na talerzu. Jak smakuje wieczór w Nucie i dlaczego warto choć raz pozwolić sobie na ucztę dla ciała i zmysłów?
Dania serwowane w restauracji Nuta to hołd dla najlepszych składników przy wykorzystaniu najnowocześniejszych technik kulinarnych. To podróż do świata wyjątkowych smaków, w którą zdecydowanie warto się wybrać. W czym tkwi fenomen warszawskiej „kuchni z gwiazdką”? Ja już wiem.
W tym artykule: Maestro w kuchni Sztuka na talerzu. Jak smakuje wieczór w restauracji „Nuta”? Stworzona i zarządzana przez znakomitego szefa kuchni Andreę Camastrę warszawska restauracja Nuta skrywa w coś więcej niż modne połączenie tradycji z nowoczesnością. Nie bez powodu od kilku lat może pochwalić się słynną na cały świat Gwiazdką Michelin, która przyznawana jest za perfekcyjne połączenie najdoskonalszego smaku ze swego rodzaju sztuką serwowania nietuzinkowych dań. Dopóki sama się o tym nie przekonałam, nie wierzyłam, że degustacja kolejnych dań może być tak wielowymiarowym doświadczeniem. Teraz wiem, że wizyta w tym miejscu to podróż przez świat – z Polski, przez Włochy, aż po Japonię i inne dalekie zakątki. Maestro w kuchni Restauracja Nuta nie bez powodu zdobyła serca krytyków kulinarnych i smakoszy z całego świata. Za sterami tego wyjątkowego miejsca stoi Andrea Camastra, urodzony w 1980 roku we włoskim Monopoli mistrz kuchni, który od lat udowadnia, że pasja i precyzja pozwalają tworzyć najpiękniejsze i najpyszniejsze dzieła sztuki na talerzu. Prowadzona przez niego do 2021 roku restauracja Senses gwiazdkę przewodnika Michelin zdobywała pięciokrotnie, Nucie w tym roku udało się to po raz drugi. Sam Camastra jest propagatorem techniki gotowania note-by-note (nuta-po-nucie – red.), czyli nowatorskiego podejścia oznaczającego sięganie po czyste związki, ekstrakty czy wręcz pojedyncze cząsteczki smaków i zapachów, pozyskiwanych z naturalnie występujących składników w przyrodzie (nie bez powodu degustacyjne menu w Nucie zostało nazwane Maestro). Filozofia chefa to także kreatywne połączenie technik molekularnych z zachowaniem szacunku do tradycyjnych metod. Sztuka na talerzu. Jak smakuje wieczór w restauracji „Nuta”? Wspomniane już Maestro to prawdziwa uczta dla ciała i zmysłów. Składające się z kilkunastu dań menu to wyrafinowana kompozycja różnych smaków, zapachów i tekstur, które zaskakują i niesamowicie cieszą podniebienie. To zdecydowanie nie jest zwykła kolacja – to raczej doświadczenie, które warto celebrować w towarzystwie, by móc rozmawiać o tym, czego mamy okazję próbować. Jeśli więc szukacie miejsca na specjalną okazję, Nuta z pewnością będzie strzałem w dziesiątkę. Właściwie już od pierwszych chwil wiedziałam, że to kulinarny spektakl na najwyższym poziomie. Każdy kolejny talerz był jak obraz artysty, który nie tylko cieszył oko, ale przede wszystkim intrygował swoim smakiem. Wciąż pamiętam solę ze szparagami – było to danie perfekcyjnie zbalansowane, odświeżające, które chce się powtórzyć. Z przyjemnością zjadłam też Pieroga z Polski, który był tak wspaniały, jak te, które od zawsze przygotowuje dla mnie moja mama. Ach, i desery! Rabarbaru w tak niespotykanie pysznym wydaniu nigdy wcześniej nie jadłam. Andrea Camastra ma niesamowity talent do łączenia specyficznych, intensywnych smaków i ciekawych tekstur. Każda kompozycja na talerzu przypomina starannie przemyślany utwór, którego można słuchać w zapętleniu. Jego Nuta to miejsce, które zachęca do zatrzymania się (choć na krótką chwilę) i delektowania się każdą sekundą. I choć kolacja trwa około trzech godzin, to ze względu na intensywność doznań, wydaje się mijać szybciej. Całości dopełniają minimalistyczne, eleganckie wnętrze, starannie dobrane oświetlenie i dyskretna obsługa, które sprawiają, że atmosfera jest jednocześnie podniosła i swobodna, czyniąc Nutę idealnym miejscem do celebrowania ważnych momentów zasługujących na wyjątkową oprawę. Jeśli tu wrócę (a czuję, że tak się stanie), to właśnie po to, by świętować coś ważnego. Wizyta daje poczucie wyjątkowości. Jest doświadczeniem, którym warto dzielić się dzielić z kimś bliskim. Jeśli więc marzycie o tym, by zamiast fizycznego prezentu otrzymać (lub dać) komuś wspomnienie, to to będzie absolutnie doskonałym wyborem. Gwiazdki Michelin 2020: Trzy restauracje w Polsce uznane za najlepsze! Kto znalazł się w prestiżowym Czerwonym Przewodniku Michelin? Gwiazdki Michelin 2020 rozdane! W najnowszym Czerwonym Przewodniku Michelin „Main Cities of Europe 2020” znalazły się trzy polskie restauracje. Do Senses i Atelier Amaro, które gwiazdką Michelin wyróżniono także rok temu, teraz dołączyła krakowska restauracja Bottiglieria 1881. Tym samym to trzecia polska restauracja z gwiazdką Michelin. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/11/gwiazdki-michelin-2020-trzy-restauracje-w-polsce-uznane-za-najlepsze-kto-znalazl-sie-w-prestizowym-czerwonym-przewodniku-michelin-1629e0d.jpeg" width="700" height="700" alt="Gwiazdki Michelin 2020: Trzy restauracje w Polsce uznane za najlepsze! Kto znalazł się w prestiżowym Czerwonym Przewodniku Michelin?" title="Gwiazdki Michelin 2020: Trzy restauracje w Polsce uznane za najlepsze! Kto znalazł się w prestiżowym Czerwonym Przewodniku Michelin?" />
„Byłam nastawiona tylko na siebie i na osiągnięcie celu. Dobrze, że nie miałam wtedy chłopaka, bo pewnie by mnie zostawił” – wyznaje Kasia Dziurska w kolejnym odcinku SPAringu.
Cały odcinek do obejrzenia na YT i Glamour.pl.
Kasia Dziurska jest 15-krotną mistrzynią w sportach sylwetkowych. Jest trenerką personalną, trenerką fitness, tancerką i influencerką, którą na Instagramie obserwuje ponad 400 tys. osób. Zanim jednak zaczęła dzielić się z innymi swoją wiedzą i doświadczeniami, musiała zmierzyć się z wieloma przeciwnościami. Ciężko pracowała od początku studiów, godząc naukę z treningami, przygotowywaniem się do zawodów i tańczeniem w grupie cheerleaderek. „Byłam nastawiona tylko na siebie i na osiągnięcie celu. Dobrze, że nie miałam wtedy chłopaka, bo pewnie by mnie zostawił” – dziś mówi o tym ze śmiechem. Życie pod presją i nastawione na coraz większe wyzwania było takim obciążeniem, że „zaowocowało” chorobą, która przewartościowała cele Kasi. O wszystkim opowiedziała w najnowszym odcinku SPAringu. Kasia Dziurska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.