Uroczy Keanu Reeves w komedii, która bawi i wzrusza do łez. „Dawno nie miałam takich zakwasów ze śmiechu”
Ten film bawi do łez, ale ma też wzruszające momenty. „Anioł stróż” to ciepła komedia i idealna propozycja kinowa na chłodne wieczory.
Nie wiem jak wy, ale ja teraz nie mam ochoty na ciężkie, dołujące, depresyjne filmy. Jeśli mam coś obejrzeć, to chcę, żeby to było lekkie, przyjemne i niegłupie. Łatwo powiedzieć, trudniej znaleźć. I tu niespodzianka, bo do streamingu wleciał niedawno „Anioł stróż”! Jeśli potrzebujecie jakościowej rozrywki (albo nie macie planów na weekend), nie przegapcie tego tytułu. Już sam plakat obiecuje przedni ubaw. W rolach głównych zobaczymy speców od rozśmieszania na ekranie: Setha Rogena i Aziza Ansariego. A jako wisienka na torcie... Keanu Reeves. Tym razem nie w czarnym skórzanym płaszczu (fani Matrixa wiedzą, o co chodzi), tylko ze skrzydłami. „Anioł stróż”: fabuła Arj ma zapał do pracy, nie ma niestety szczęścia do jej szukania. Na szczęście ma jednak poczucie humoru, które ratuje go z niejednej opresji. Nie mogąc znaleźć zatrudnienia jako montażysta, ima się różnych zajęć, m.in. zatrudnia się jako stacz kolejkowy. Stojąc w kolejce, przypadkiem poznaje milionera Jeffa, który akurat poszukuje asystenta. Nie mając nic do stracenia, Arj proponuje swoją kandydaturę. Jeff o dziwo zgadza się. Początkowa współpraca układa się idyllicznie. Wydaje się, że pech wreszcie odpuścił Arjowi, który poznaje też dziewczynę. Ale jak to w życiu bywa, raz na wozie, raz pod wozem. Do tego wszystkiego, w ich życie wkracza anioł Gabriel, który ma za zadanie ratować ludzi piszących SMS-y za kierownicą. Wychodzi jednak poza swoje kompetencje, za co też spotkają go konsekwencje w postaci... zesłania na ziemię i utraty skrzydeł. Aby je odzyskać, będzie musiał posprzątać bałagan, jaki urządził na ziemi. Chcąc pomóc Arjowi, postanowił bowiem, bez zgody „z góry”, zafundować mu nieoczekiwaną zamianę miejsc. Na skutek jego nadprzyrodzonej interwencji Arj pławi się więc w luksusach, a Jeff ledwo wiąże koniec z końcem, musi spać w obskurnych tanich motelach i szukać zleceń. Niczego nie pragnie tak, jak odzyskania dawnego życia. Z kolei Arj świetnie odnajduje się w swojej nowej roli. Gabriel i Jeff wspólnie próbują go namówić, aby zgodził się na powrót do poprzedniego życia. „Anioł stróż”: obsada Za reżyserię odpowiada komik aktor i reżyser Aziz Ansari, którego możecie kojarzyć z takich tytułów, jak „To już jest koniec”, „Parks and Recreation”, „Stary, kocham cię”, „Specjalista od niczego”. Siebie też obsadził w roli Arja. Jeffa zagrał Seth Rogen, którego ostatnio mogliście oglądać w świetnym serialu „Studio”. Na swoim koncie ma też udział w takich filmach jak „Wywiad ze słońcem narodu”, „Pół na pół”, „Supersamiec”, „Donnie Darko”. No i wreszcie wchodzi on, cały na biało... Chodzi oczywiście o Keanu Reevesa, który na swoim koncie ma takie kultowe produkcje, jak „John Wick”, „Matrix”, „Speed – niebezpieczna szybkość”, „Na fali”, „Johnny Mnemonic” czy „Adwokat diabła”. Na uwagę zasługują też postaci drugoplanowe — szefowa aniołów Marta, świetnie zagrana przez Sandrę Oh („Bezdroża”, „Obsesja Eve” — serial, „Pod słońcem Toskanii”, „Chirurdzy”), czy ambitna i wrażliwa społecznie dziewczyna Arja, w którą wcieliła się Keke Palmer ( „Nie!”, „Pickup”). „Anioł stróż”: recenzja Film „Anioł stróż” oglądałam w kinie w zeszłym roku i dawno nie miałam takich zakwasów ze śmiechu. Dzień po seansie czułam mięśnie brzucha, jakbym poszła na hardkorowy trening na siłowni. Nazwisko Setha Rogena to już swego rodzaju gwarancja, że będzie śmiesznie. Ale Keanu Reeves totalnie zaskoczył mnie swoim komediowym talentem. Jako trochę nieporadny anioł Gabriel, który wywraca do góry nogami życie dwóch skrajnie różnych facetów, jest totalnie uroczy. Zwłaszcza w scenie, gdy przełożona aniołów beszta go i za karę odbiera mu skrzydła. A gdy po pierwszym szoku jako śmiertelnik, zaczyna na własnej skórze doświadczać ziemskich przyjemności, ujawnia w pełni swój komiczny (i taneczny) potencjał. Bo czy wiedzieliście, że Keanu świetnie odnajduje się w latynoskich rytmach i kręci biodrami w rytm cumbii? Teraz już wiecie. Ale żeby nie było — to nie tylko zabawna komedyjka o nieoczekiwanej zamianie miejsc. Każdy z bohaterów uświadamia sobie, że nie doceniał swojego dotychczasowego życia i ma o co walczyć. I że pieniądze wcale szczęścia nie dają, a prawdziwych relacji nie da się kupić. Nie są to może zbyt odkrywcze wnioski, ale prawda jest często najprostsza i warto ją sobie uświadamiać i przypominać o tym, co ważne. A przy okazji zdrowo się pośmiać. Teraz „Anioł stróż” dostępny jest w streamingu i możecie obejrzeć go w domowym zaciszu m.in. na Apple TV+, Prime Video, Playerze, czy TVP VOD. View oEmbed on the source website
Rusza 18. edycja festiwalu Kreacje w Teatrze Wielkim Opery Narodowej w Warszawie! Start już 12 lutego!
W dniach 12-15 lutego 2026 roku w warszawskim Teatrze Wielkim Operze Narodowej odbędzie się 18. już edycja warsztatu choreograficznego Kreacje. W tym roku tancerze Polskiego Baletu skracają dystans z widzami!
Rusza 18. edycja festiwalu Kreacje! Podczas tegorocznej 18. edycji festiwalu Kreacje tancerze poprowadzą krótki warsztat z udziałem publiczności w przestrzeni foyer w wejściu głównym. Z kolei po spektaklach, twórcy oraz redaktorka naczelna Glamour — Katarzyna Dąbrowska — zapraszają na panel dyskusyjny z widzami. Partnerem wydarzenia jest Muzeum Narodowe w Warszawie, które podczas cyklicznych wydarzeń „Wieczory dla dorosłych” pokaże choreografie stworzone w ramach nowej edycji i to w wyjątkowych przestrzeniach swojego gmachu. Jak mówi na stronie festiwalu Dyrektor Polskiego Baletu Narodowego, Krzysztof Pastor: „Kreacje powstały z potrzeby stworzenia przestrzeni dla naszych tancerzy, którzy chcieli spróbować swoich sił w choreografii. Udział w tych warsztatach, zarówno dla twórców, jak i wykonawców, jest dobrowolny, odbywa się w czasie wolnym od regularnych obowiązków i wymaga szczególnej samodyscypliny, odpowiedzialności, wzajemnej solidarności oraz gotowości do poświęceń na rzecz wspólnej idei”. To moment, w którym artyści mogą stanąć po drugiej stronie sali baletowej, spojrzeć na proces twórczy z nowej perspektywy i zrozumieć, na czym naprawdę polega odpowiedzialność choreografa. View oEmbed on the source website Kto wystąpi na festiwalu Kreacje 2026? Udział w Kreacjach to dla wielu artystów odkrywcze, a czasem nawet przełomowe doświadczenie i często owocuje w przyszłości większą świadomością, dojrzałością i wrażliwością w codziennej pracy. Ponieważ tancerzom bardzo trudno wyjść poza magiczny krąg sali baletowej, sceny i kulis, to festiwal jest dla nich szansą do odkrywania innych zadań i kompetencji, bez których teatr nie mógłby istnieć. Mają możliwość sprawdzenia się w rolach menedżerów projektów, koordynatorów technicznych, twórców kostiumów i elementów scenografii, projektantów świateł, autorów strony literackiej i wizualnej książek programowych, czy fotografów i to ma dla nich szczególną wartość. „Wielu artystów właśnie tutaj postawiło swoje pierwsze kroki w nowych zawodach, które z czasem stały się ich codziennością” - podkreśla Pastor. W 18. edycji warsztatu Kreacje biorą udział: Mateusz Buszka, Antonio Casti, Joanna Drabik, Antonio Lanzo, Gianni Melfi, Ivan Pal, Kristóf Szabó i Olga Yaroshenko. Wydarzenie odbędzie się w dniach 12-15 lutego 2026 r. w warszawskim Teatrze Wielkim Operze Narodowej.
Ten serial jest jak lukrowane pierniczki na choince. Za słodki i na dłuższą metę niestrawny, ale trudno mu się oprzeć...
Czy trzeba go obejrzeć? Absolutnie nie. Może nawet nie warto. Ale jako lecąca w tle nieangażująca rozrywka umilająca przedświąteczne przygotowania sprawdził się u mnie doskonale. Zbindżowałam cały ostatni sezon „Emily w Paryżu” przy gotowaniu kapusty i... nie żałuję.
Płakałam ze śmiechu i przewracałam oczami na zmianę. Nowa „Emily w Paryżu” jest jak pudełko francuskich makaroników — pięknie opakowane, ale w środku kryje cukrową bombę i zjedzone naraz grozi skokiem insulinowym. Niby wiem, że niezdrowe, trochę sztuczne i wygląda ładniej, niż smakuje, ale gdy na Netflixie pojawia się nowy sezon, po prostu nie umiem sobie tego odmówić. „Emily w Paryżu” to moja guilty pleasure jak jedzone po nocy żelki, jadalny brokat czy piżama w jednorożce. I wcale się tego nie wstydzę. Przeciwnie, zawsze zjadam (i oglądam) do końca. Tak samo stało się w przypadku ostatniego, piątego sezonu. „Emily w Paryżu”: fabuła Przygody młodej Amerykanki Emily Cooper, która przyjeżdża do Paryża, a jej wiedza o Francji ogranicza się do wieży Eiffla, beretów i słowa "bonjour", podbiła serca widzów i doczekała się już pięciu sezonów. Pod koniec przedostatniego z nich Emily poznaje przystojnego Włocha Marcello, który ratuje ją z opresji na stoku i... kradnie jej serce (kolejny?!). I bardzo dobrze, bo niekończąca się opowieść jej byłego/przyszłego/niedoszłego związku z seksownym kucharzem Gabrielem, ciągnąca się przez wszystkie poprzednie sezony, była już nie do zniesienia. Tym razem Emily zamienia więc francuskiego szefa kuchni na włoskiego dziedzica modowej marki z tradycjami, a trochę oklepany już Paryż na Rzym. I to też całkiem dobra odmiana i odświeżenie fabuły. W Rzymie oczywiście nie może zabraknąć dream teamu Emily z pr-owej agencji Grateau, której właścicielka Sylvie (to dla niej głównie oglądam ten serial) decyduje otworzyć filię właśnie w wiecznym mieście. Emily nie zna chyba powiedzenia, by dwa razy nie wchodzić do tej samej rzeki, bo nagminnie popełnia ten sam błąd i znów łączy pracę z życiem prywatnym, co oczywiście jak zwykle kończy się klęską. Ale też jak zwykle z każdej opresji wychodzi cała (i cała na biało). I zawsze wygląda jakby właśnie zeszła z planu sesji zdjęciowej. Żeby jednak wrócić do meritum — Rzym okazuje się tylko tymczasowym przystankiem, na chwile pojawia się też Wenecja, ale tak naprawdę miejsce (i serce) Emily są w Paryżu, no bo gdzie indziej? A przypomina jej o tym nie kto inny, tylko oczywiście Gabriel, który postanawia rzucić wszystko, zostawić swoją wymarzoną restaurację i ruszyć w rejs dookoła świata, i to nie byle czym, tylko luksusowym jachtem bogatego biznesmena. „Emily w Paryżu”: obsada Nie byłoby „Emily w Paryżu” bez postaci drugoplanowych: wspomnianej już Sylvie, przyjaciółki Em Mindy i jej (eks)narzeczonego Nico, Luca czy ekschłopaka Cooper Alfiego. Obok Lily Collins jako Emily, mamy więc świetną Philippine Leroy-Beaulieu jako Sylvie, ikonę chłodnego francuskiego szyku i cynizmu, Lucasa Bravo jako Gabriela i Ashley Park jako Mindy, chińską dziedziczkę fortuny, która kradnie paryskie sceny (i serca). A w roli nowego włoskiego crusha Emily — Eugenio Franceschini. „Emily w Paryżu”: recenzja Zacznę od tego, że (na całe szczęście) to nie jest serial, który udaje ambitne kino. Jest jak perfekcyjna rolka z Instagrama super znanej influencerki – podkręcona filtrami, wyretuszowana i totalnie nierealna. Ale w tym właśnie tkwi jego fenomen. Nowy sezon jest jeszcze bardziej cukierkowy i jeszcze bardziej oderwany od rzeczywistości. Twórcy nawet nie próbują udawać, że pokazują prawdziwy Paryż. To raczej zbiór fantazji o Paryżu, i to raczej mało wyrafinowanych, opartych na najbardziej wyświechtanych kliszach i symbolach. Fabuła też jest do bólu przewidywalna, ze wszystkimi nagłymi zwrotami akcji, które są równie zaskakujące, co brak śniegu w święta. Jedyne, w czym momentami trudno się połapać, to status związku bohaterów, bo rozstają się, rotują i wracają do siebie jak w „Modzie na sukces”. Mimo, że jej kariera i życie uczuciowe się rozwijają, tytułowa Emily pozostaje tak samo infantylna i zagubiona jak w pierwszym sezonie. Wciąż popełnia te same błędy, wciąż nie nauczyła się francuskiego i popełnia kolejne gafy i faux pas. Ale oczywiście nawet tuż po przebudzeniu jest perfekcyjnie wystylizowana, uczesana i umalowana. Choć muszę przyznać, że w tym sezonie i tak irytowała mnie chyba najmniej. Czy przewracałam oczami na dialogi, które brzmią jak cytaty z memów o podrywaniu czy motywacyjnych kubków? Oczywiście. Tak samo, jak wkurzałam się na to, że serial znów powiela stereotypy (bo Emily choć niezależna, aktywna, robiąca karierę, dalej wierzy w miłość jak z bajki Disneya). Ale też nie mogłam oderwać oczu – od stylizacji, wnętrz, ujęć miasta. Ten serial jest jak teledysk w wersji haute couture. Piękni ludzie, piękne widoki, piękne ciuchy. Miłe dla oka i nieangażujące dla mózgu, idealne, aby leciało w tle, gdy coś robimy (np. świąteczną kapustę). Przyjemnie się to ogląda, natomiast nie zostaje w głowie ani w pamięci. Ale o to chyba chodzi w guilty pleasure, prawda? „Emily w Paryżu” – gdzie obejrzeć? Nowy sezon „Emily w Paryżu”, tak jak i wszystkie poprzednie obejrzysz na Netflixie. Przesłodzony, naiwny, przewidywalny? Wszystko prawda. W sam raz na świąteczne przejedzenie (którego oczywiście ani wam, ani sobie nie życzę).
Ten serial jest idealny na przedświąteczną gorączkę. Lekki, zabawny, ale też poruszający ważne ponadczasowe tematy
Jest idealny na przedświąteczną gorączkę — lekki, zabawny, ale i poruszający ważne i ponadczasowe tematy. „A Man on the Inside”, czyli „Tajny informator” to ukryta perełka Netflixa. Już można oglądać drugi sezon.
Do seriali komediowych zwykle podchodzę z rezerwą, bo za często ich oglądanie kończy się co najwyżej lekkim uśmiechem (albo w większości przypadków poczuciem straty czasu i ciarkami żenady). „Tajnego informatora” włączyłam z czystej ciekawości (Ted Danson ma u mnie dożywotni kredyt zaufania za moje ukochane filmy z dzieciństwa z serii „Trzech mężczyzn i dziecko”) i… totalnie mnie zaskoczył. „Tajny informator” – fabuła Głównym bohaterem jest emerytowany profesor Charles, który trochę z nudy, trochę z potrzeby bycia jeszcze komuś potrzebnym po śmierci żony, zgadza się na bardzo nietypowe zadanie. Podejmuje współpracę z prywatną agencją detektywistyczną i na jej zlecenie zostaje „wtyką” w miejscu, gdzie nikt nie spodziewa się tajnych misji ani śledztw. Chodzi bowiem o... luksusowy dom spokojnej starości, gdzie dochodzi do kolejnych kradzieży. Charles zbliża się do pensjonariuszy, aby rozwiązać zagadkę, ale jednocześnie nawiązuje tam bliskie relacje. I jak się okazuje, to nie sama intryga jest tu najważniejsza, tylko właśnie ludzie. Z tego właśnie powodu serial doczekał się drugiego sezonu, w którym akcja przenosi się na uniwersytet Wheeler College. Borykająca się z problemami finansowymi uczelnia stara się o pozyskanie darczyńcy w postaci milionera przedsiębiorcy Brada Vinnicka. Ten jednak pod płaszczykiem filantropii kryje dość niecne zamiary, a pomaga mu ktoś z kadry profesorskiej. Charles znów musi wkroczyć do gry. Tym razem działa pod przykrywką jako gościnny wykładowca inżynierii. Wśród podejrzanych jest m.in. urocza profesorka muzykologii Mona (w tej roli żona Teda Dansona, Mary Steeburgen), która od razu wpada Charlesowi w oko. A to dopiero początek zawirowań. „Tajny informator”: obsada Siłą tego serialu jest świetny casting. W roli głównej absolutnie wspaniały Ted Danson – ciepły, ironiczny, uroczo niezręczny w sytuacjach damsko-męskich. To rola, która udowadnia, że dojrzałość w serialach to nie wada, tylko ogromna siła. Ale również drugoplanowa obsada kradnie serce i każda postać ma tu sens, nawet jeśli pojawia się na chwilę. „Tajny informator”: recenzja To nie jest serial, który znajdziecie w „topkach” Netflixa. Łatwo go przeoczyć w zalewie nowości, ale naprawdę warto zwrócić na niego uwagę, bo oprócz tego, że jest zabawny, jest też mądry i czuły. Zwłaszcza jeśli lubicie połączenie humoru i wzruszenia jak np. w „After Life” (tylko bez cynizmu Ricky'ego Gervaisa). W zalewie teenage drama rzadko kiedy w popularnych produkcjach z platform streamingowych można zobaczyć tak silną reprezentację seniorów. A ten serial dodatkowo ani nie infantylizuje starszych bohaterów, ani nie robi z nich karykatur. Zamiast tego pokazuje, że życie, nawet po 70., wciąż potrafi zaskakiwać i można z niego czerpać pełnymi garściami. I że nigdy nie jest za późno na naprawienie relacji czy nawiązanie nowych więzi. To też opowieść o byciu potrzebnym i sensie życia, podana z humorem i sercem. Bohaterowie przeżywają tu małe dramaty i wielkie emocje. I nawet postaci, które na początku trudno polubić, bo wydają się oschłe i zamknięte, z czasem otwierają się i zyskują sympatię. Bo w końcu wszyscy potrzebujemy dobrego słowa, pomocnej dłoni, drugiego człowieka. Tylko tyle i aż tyle. I o tym też jest ten serial. „Tajny informator”: gdzie obejrzeć? Oba sezony serialu „Tajny informator” (oryginalny tytuł „A Man on the Inside”) są dostępne na Netflixie. Choć nie ma w nim świątecznych wątków, jest jak miękki pluszowy kocyk i idealnie sprawdzi się na poświąteczne i okołonoworoczne chillowanie na kanapie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/12/2025-12-19-123105-Tajny-informator-2024-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-10-stron--Sluzb-73ce987.png" width="830" height="558" alt="2025-12-19 12_31_05-Tajny informator (2024) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 10 stron — Służb" title="2025-12-19 12_31_05-Tajny informator (2024) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 10 stron — Służb" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/12/2025-12-19-123127-Tajny-informator-2024-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-10-stron--Sluzb-e08ad90.png" width="1431" height="907" alt="2025-12-19 12_31_27-Tajny informator (2024) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 10 stron — Służb" title="2025-12-19 12_31_27-Tajny informator (2024) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 10 stron — Służb" />
Tu świąteczny klimat czuć już od listopada! Wystarczy godzina lotu z Warszawy, by poczuć się jak w bajce
Praga zachwyca przez cały rok i 24 godziny na dobę, ale w okresie adwentowym szczególnie, i to po zmierzchu. Świąteczne jarmarki i rozświetlone place sprawiają, że miasto lśni jak w bajce. To idealny kierunek na przedświąteczny city break.
Zacznę od tego, że jarmarki świąteczne to nie do końca mój klimat. Nie przepadam za tłumami, nie piję alkoholu, mieszanina przeróżnych zapachów sprawia, że robi mi się słabo. Zimą zdecydowanie lepiej czuję się na kanapie, pod kocem, z kubkiem herbaty. Ale będąc w stolicy Czech, gdzie w tym okresie jest to zdecydowanie must-see nie mogłam odpuścić i... mimowolnie dałam się oczarować magii bożonarodzeniowych jarmarków. Praga to prawdziwa perełka europejskich jarmarków. Jest bardziej przystępna od eleganckiego, dostojnego Wiednia, ma podobną energię do Berlina i Budapesztu, dzięki czemu co roku zajmuje czołową pozycję w rankingach najpiękniejszych jarmarków świata. Jeśli szukacie świątecznego klimatu jak z filmu, to właśnie tu go znajdziecie. I to na długo przed świętami, bo jarmarki trwają tu już od końca listopada (i trwają do początku stycznia). Tradycja jarmarków w Pradze sięga średniowiecza. Dziś w całym mieście jest ich kilkaset, w zasadzie każdy plac może się pochwalić własnym jarmarkiem. Te najbardziej widowiskowe znajdują się oczywiście w sercu starówki, na Rynku Staromiejskim, którego centralny punkt stanowi wielka rozświetlona choinka. Świetnie wygląda z góry, oglądana z tarasu wieży ratusza. Mniejszy, ale niemniej klimatyczny jarmark mieści się na Placu Wacława i Hradczanach, czyli w okolicach Zamku Praskiego. Oprócz możliwości skosztowania miejscowych specjałów kulinarnych kupicie tu też lokalne rękodzieło, pamiątki i różnego rodzaju świąteczne gadżety. Jarmarki świąteczne w Pradze: co jeść Każdy z jarmarków bożonarodzeniowych oferuje własne specjały, ale na większości z nich znajdziemy lokalny street food. Będąc na praskim jarmarku, trudno nie skusić się na tzw. svařák, czyli grzane wino, trdelník (popularny również na Węgrzech, gdzie znany jest jako kurtoszkołacz) — tradycyjny przysmak z walcowanego ciasta drożdżowego, owijanego wokół kija, posypanego cukrem wymieszanym z orzechami i cynamonem, knedlíky, czyli kluski chlebowe, smażone kiełbaski, rozmaite szaszłyki, mięsa z kapustą i inne dania. Ich koszt waha się w zależności od lokalizacji (im bliżej starówki, tym rzecz jasna drożej) i wynosi ok. 80-120 CZK (czeskich koron) za kubek grzanego wina (ok. 20 zł). Jarmarki świąteczne w Pradze: kiedy odwiedzać Jarmarki bożonarodzeniowe w Pradze działają od rana do późnego wieczora. Prażanie uwielbiają spędzać na nich czas wolny, spotykają się tam po pracy i odwiedzają jarmarki całymi rodzinami. Oczywiście najbardziej klimatycznie jest po zmroku, ale jeśli odstraszają was tłumy, najlepiej udać się tam przed południem. Warto też omijać największe jarmarki w weekendy i zboczyć z głównego szlaku w boczne uliczki - często znajdziecie tam małe lokalne jarmarki, które zachwycą was uroczą, kameralną atmosferą. Jarmarki świąteczne w Pradze: gdzie nocować Praga oferuje bardzo wiele miejsc noclegowych, ale w okresie okołoświątecznym znalezienie noclegu na ostatnią chwile graniczy z cudem. Dlatego warto zarezerwować go z wyprzedzeniem. Ja miałam przyjemność spać w świeżo odnowionym Novotel Praha Wenceslas Square. Jego niekwestionowanym atutem jest lokalizacja na Placu Wacława, w centrum Pragi, dobrze skomunikowanym z największymi atrakcjami turystycznymi miasta. Łatwo dostaniecie się stąd na starówkę i most Karola, zarówno pieszo, jak i tramwajem. Ponadto, tak jak i pozostałe hotele z tej sieci, należącej do grupy Accor, Novotel Praha Wenceslas Square oferuje wygodne, stylowe pokoje i przyjazne środowisku rozwiązania, np. oświetlenie LED. Zamiast plastikowych butelek z wodą, hotel oferuje gościom dyspozytory, z których można korzystać kiedy tylko ma się ochotę, nie produkując przy tym zbędnych odpadów. Hitem są też obfite śniadania w formie bufetu (są też opcje wegańskie i bezglutenowe), a dla najmłodszych łasuchów (i trochę starszych również) gofrownica do samodzielnego przygotowania gofrów. Odświeżeniu uległo też menu. Obok tradycyjnych czeskich dań hotel oferuje też gościom nowy koncept TATA, oparty na idei food sharing, czyli dzielenia się posiłkami w formie małych talerzyków ze specjałami kuchni śródziemnomorskiej. Nadrobione kalorie można spalić w hotelowej siłowni i na basenie, a potem zrelaksować się w saunie i jacuzzi.
To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier teatralnych 2025 roku. O czym jest „Wegetarianka”?
Już 4 grudnia premiera teatralnej adaptacji „Wegetarianki”. Spektakl na podstawie głośnej powieści Han Kang, która w 2024 roku dostała literackiego Nobla, w reżyserii Pawła Miśkiewicza, będzie można zobaczyć w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie.
Jedna z najbardziej wyczekiwanych premier teatralnych 2025 roku To najgłośniejsza książka autorstwa Han Kang, która w 2024 roku dostała literacką Nagrodę Nobla. Za tę powieść południowokoreańska pisarka otrzymała też nagrodę Bookera w 2016 roku i przyniosła jej ona międzynarodowe uznanie. Bohaterka „Wegetarianki” Yeong-hye podejmuje decyzję o niejedzeniu mięsa. Jej wybór spotyka się z różnymi, nieraz brutalnymi reakcjami. Ostatecznie trafia do kliniki psychiatrycznej. Jak mówiła w wywiadzie dla Glamour aktorka Alina Szczegielniak: „Bohaterka, odmawiając jedzenia mięsa, odmawia udziału w kulturze przemocy, to jest bunt wobec społecznej opresji. Stanisław Lem powiedział kiedyś, że nasza mięsożerność to fundament agresywnej natury człowieka. Dla mnie tytuł powieści Han Kang jest wręcz ironiczny, bo bohaterka staje się wegetarianką, a naprawdę chce przestać być człowiekiem”. O czym jest „Wegetarianka”? Grająca w teatralnej adaptacji „Wegetarianki” aktorka z krakowskiego teatru im. Słowackiego o swojej bohaterce mówiła też, że rezygnując z jedzenia mięsa, wypisuje się z kultury, która oczekuje od niej agresji. Wykonuje mały gest, mówi: „Nie jem mięsa”, a świat wokół niej zaczyna się walić. Niesamowicie inspirujące jest, że ona na agresję ludzi, którzy próbują ją zmusić, by jadła mięso, nie odpowiada agresją. Wycofuje się. I dodaje, że w naszej kulturze jesteśmy przyzwyczajeni do innych form buntu. W wywiadzie, jakiego udzieliła Angelice Kucińskiej, Alina Szczegielniak powiedziała też: „Yong-hye nie idzie na barykady, a zwyczajnie odrzuca tkwienie w roli społecznej, którą jej narzucono. Nie robi tego przeciwko komukolwiek. Chce być wierna sobie i temu, co do niej przyszło, i to świat wokół zaczyna się rozwalać. Jej opór i konsekwencja rozsadzają system społeczny, w którym funkcjonuje, od środka”. „Wegetarianka”: prapremiera w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie Na pytanie, czy „Wegetarianka” to wdzięczny materiał do przełożenia na spektakl, odpowiedziała: „Wydawało mi się, że teatr nie udźwignie tego ogromu ciszy, która wypełnia książkę, ale z każdą kolejną próbą widziałam, jak powieść Han Kang nabiera pełni na scenie. Główną bohaterkę grają trzy aktorki. Ja gram Yong-hye, która już podejmuje decyzję o niejedzeniu mięsa, ale jest w niej jeszcze jakaś przestrzeń na negocjacje. Sprawdza, czy dokonuje właściwego wyboru. Dominika Bednarczyk gra Yong-hye, która już podjęła ostateczną decyzję, trwa w niej jak skała, jest jej pewna. O przemianie w niewinną roślinę opowiada z kolei tancerka Agata Jędrzejczak”. Spektakl „Wegetarianka” w reżyserii Pawła Miśkiewicza będzie miał swoją prapremierę w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie podczas 18. Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia. Więcej o spektaklu przeczytacie w nowym grudniowo-styczniowym wydaniu magazynu Glamour.
Na zmianę wkurzałam się i płakałam. Norweskie love story, o którym trudno przestać myśleć jeszcze długo po wyjściu z kina
Zaczyna się tam, gdzie większość komedii romantycznych się kończy. Nie ma w nim znanych aktorów, ale to film, który zostaje w głowie na długo. „Być kochaną” podbił festiwale filmowe i serca widzów na całym świecie. W Glamour publikujemy ekskluzywny wywiad z reżyserką Lilją Ingolfsdottir.
„Kobiety często wstydzą się być nieidealne, słabe, potrzebujące, bo boją się utraty władzy. Chciałam pokazać, że mamy w sobie różne cechy, te niewygodne i destrukcyjne również. I to jest ok” – mówi Lilja Ingolfsdottir. „Być kochaną” to jej pierwszy film pełnometrażowy, który zdobywa nagrody na całym świecie. Rozmawiamy z reżyserką o różnicach kulturowych, feminizmie i miłości bez maski. Marta Krupińska: Twój film zaczyna się tam, gdzie większość love stories się kończy. Ale daje nadzieję, że kryzys, a wręcz rozpad relacji może być nowym początkiem tak jak dla głównej bohaterki Marii. Gdy opuszcza ją partner, wreszcie nawiązuje kontakt z samą sobą. Lilja Ingolfsdottir: Nie wierzę w modne hasła samomiłości i samowystarczalności. Ale zbudowaliśmy wokół siebie zbyt wiele murów. Boimy się być autentyczni, bo nie chcemy zostać odrzuceni. Wytworzyliśmy wzorce, które miały nas chronić, ale dziś uniemożliwiają nam, tworzenie więzi. Tak jak Maria, którą matka zawstydzała za potrzebę bliskości, a chwaliła za niezależność. Dlatego w relacjach pokazuje maskę silnej kobiety, choć w głębi pragnie czułości i opieki, jakiej nigdy nie zaznała. Myślę, że to jeden z najbardziej bolesnych kroków – zaakceptować fakt, że rodzice nie kochali nas bezwarunkowo, że zostaliśmy zranieni przez osoby, które miały nas chronić, a tego nie zrobiły. Kluczowym momentem jest scena terapii, w której Maria konfrontuje się z tym bólem, co pozwala jej przejść od roli ofiary do odzyskania wewnętrznej siły i uznania prawdy o sobie. Ta prawda okazuje się niewygodna dla niej, ale i dla jej partnera. Jak zmienia to dynamikę ich związku? Ich relacja to od początku zderzenie dwóch masek. Maria udaje niezależną, a Sigmund – ciepłego, opiekuńczego, choć skrycie marzy o wolności, bo w dzieciństwie wpojono mu, że powinien poświęcać się innym. Zakochują się w wyobrażeniach o sobie, które pasują do ich braków. Ale kiedy zaczynają żyć razem, okazuje się, że najgłębszą potrzebą Marii wcale nie jest niezależność. Zaczyna ujawniać swoją wrażliwość i potrzebę bliskości. Wtedy Sigmund czuje się oszukany, ma wrażenie, że to nie jest ta kobieta, którą poślubił. A Maria dodatkowo wstydzi się, że go potrzebuje, i nie umie powiedzieć tego wprost. Dopiero pod koniec filmu zdobywa się na odwagę. Burzysz mit, że feministki nie proszą o pomoc? Skandynawii często kobiety deklarują: „Nie potrzebujemy mężczyzn, bez nich będziemy wolne i niezależne”. A potem są przytłoczone ogromem odpowiedzialności. Mężczyźni z kolei czują się bezużyteczni i niedocenieni. To pogłębia polaryzację między płciami. Efekt? Wszyscy są nieszczęśliwi. Chciałam zrobić film o kobiecie, która na końcu wyciąga rękę i mówi: „Potrzebuję cię”. Bo wierzę, że kobiety i mężczyźni potrzebują siebie nawzajem. Maria nie prosi o pomoc, sama ogarnia rodzinę i pracę, aż w końcu wybucha. Niemal każda kobieta zna to z autopsji. Natomiast Sigmund jest w szoku, wysyła ją na warsztaty z zarządzania agresją. Tak jakby kobiety nie miały prawa do złości. Nie chciałam, by była to kolejna kobieca postać, która musi udowadniać swoją wartość albo wchodzi w rolę ofiary. To destrukcyjny, ograniczający wzorzec. Potrzebny nam nowy etap feminizmu, w którym kobiety mogą być równie złożone, jak mężczyźni – czasem trudne, gniewne, a jednak silne i autentyczne. Prawdziwa moc tkwi w odwadze bycia sobą, przyznaniu się do wstydu czy słabości. Dlatego Maria na początku jest twarda, gniewna, wręcz „męska”, czym maskuje ból. A gdy zaczyna się otwierać, staje się miękka, wrażliwa i jednocześnie dużo silniejsza. Niedoskonała, ale ludzka – i przez to prawdziwa. Wywiad ukazał się w magazynie Glamour 11/25. View oEmbed on the source website
Być może nawet nie wiedzieliście, że istnieje taki zawód. Czym zajmuje się koordynatorka intymności?
Koordynator scen intymnych to dość nowy zawód, który pojawił się w Hollywood na fali #MeToo w 2017 roku. W Polsce jego prekursorką jest Marta Łachacz, która opowiada, na czym polega jej praca na planach najgłośniejszych polskich filmów i seriali, jak „Infamia”, „Lady Love”, „Furioza”, „Prosta sprawa”, „Piep*zyć Mickiewicza”, „Przesmyk”, „Rojst”, „Nieobliczalna”.
Przez lata zajmowała się produkcją filmową i telewizyjną. Dziś jest certyfikowaną koordynatorką scen intymnych na planach filmów i seriali. – Często słyszę: „kiedyś Was nie było i też się takie sceny kręciło”. Tylko jakim kosztem? – mówi koordynatorka scen intymnych Marta Łachacz. Marta Krupińska: Koordynator scen intymnych to dość nowy zawód, pojawił się w Hollywood na fali #MeToo w 2017 roku. Na czym polega Twoja praca? Marta Łachacz: Pracuję na planach filmów i seriali, przy kampaniach społecznych, teledyskach, krótkich metrażach, etiudach. Jestem łącznikiem, adwokatem pomiędzy wizją reżysera a granicami aktorów. Mówiąc prosto: gdy jest do zrealizowania scena intymna, najpierw dowiaduję się od reżysera, jak on ją widzi, potem przedstawiam to aktorom, a następnie w bezpiecznej przestrzeni ustalamy wspólnie jej finalny przebieg. Warto od razu powiedzieć, czym są sceny intymne. Bo to nie tylko sceny seksu? Przede wszystkim nie ma seksu na planie, to jest gra aktorska. Tak samo jak nie pokazujemy genitaliów, one są zakryte. Scenami intymnymi są więc wszystkie sceny związane z udawaniem czynności seksualnych, nagością i przemocą w kontekście seksualnym. Ale również sceny nagości niezwiązane z seksem, np. gdy ktoś płacze pod prysznicem, chodzi topless po pokoju i rozmawia przez telefon. Także sceny badania ginekologicznego, urologicznego, karmienie piersią, poród. Może to być też scena wymagająca od aktorów bliskości, która jest dla jednej strony bądź obu niekomfortowa, albo scena tak wymagająca emocjonalnie od aktora, że tworzymy do jej realizacji specjalne warunki pracy. I wtedy wkraczasz Ty, i co robisz? Wkraczamy już na etapie przygotowań do filmu. Omawiamy sceny z reżyserem i aktorami krok po kroku – to twórcza praca zbiorowa, która prowadzi do powstania finalnej choreografii sceny. Ustalamy, co będzie widać w kamerze, jakie są wymagania co do nagości, jakie pozycje będą wymagane w scenie, czy są pocałunki i jakie – wszystko po to, by realizacja sceny odbyła się w bezpiecznych warunkach. Chciałabym podkreślić, że koordynatorzy nie wchodzą w buty reżysera – wszelkie kwestie związane z grą aktorską, emocjami, dialogami, prowadzeniem historii nie są w naszej gestii. Owszem, na tym etapie doświadczenia, jakie mam, często dostaję zielone światło od reżysera, by pracować samodzielnie z aktorami. Spotykamy się wtedy na próbach, gdzie aktorzy mogą się lepiej poznać, przegadać sobie postaci i sytuacje, bo na planie nie ma na to czasu ani miejsca. Czasami wychodzimy z zupełnie inną sceną, niż była w scenariuszu. No właśnie, opowiedz trochę o swoim doświadczeniu w branży. W końcu plan filmowy przez lata był dla Ciebie jak drugi dom. I wciąż jest, od 2008 roku. Wcześniej byłam producentką i kierownikiem produkcji, co sprawia, że bardzo dobrze wiem, czego mogę wymagać od twórców i produkcji. Jako freelancer zbudowałam dużą siatkę kontaktów, co także pracuje na rozwój mojej kariery. Wspomniałaś o choreografii scen intymnych. Ustalacie sekwencję ruchów, tak jak w tańcu? Tak, bo zależy nam, aby te sceny wyglądały naturalnie, a jednocześnie, by wszystko odbywało się za zgodą aktorów. Podczas prób omawiamy pozycje, konkretne ruchy. Pracujemy też nad psychologią postaci, np. w przypadku roli sexworkerki wymyślamy jej seksualność, co ją motywuje, jak ona uprawia seks z klientem, a jak w sytuacjach romantycznych. Większość osób myśli, że my jesteśmy tylko od podawania szlafroków na planie itp. A tu jest dużo kreatywnej pracy przed wejściem na plan. A co, gdy aktor ma obiekcje, a reżyser upiera się przy danej scenie? Musisz być Szwajcarią, wchodzisz w rolę mediatora? Zawsze staram się wyjść od tego, dlaczego i czy na pewno nagość w danej scenie jest potrzebna. Dobra scena intymna to taka, która coś wnosi, zmienia bieg historii lub mówi nam coś więcej o bohaterze. Dwie osoby, które żywiły do siebie niechęć, upiły się w barze i poszły do łóżka, czyli mamy totalny zwrot akcji. Staramy się dyskutować o scenach, by jak najmniej było tzw. ozdobników, tylko po to, żeby rozebrać aktorów, wstawić taką scenę jako przerywnik. Przygotowuję także dwa dokumenty, tzw. risk assessment, czyli szacowanie ryzyka, zwłaszcza przy produkcjach dla platform, szczególnie dla Netflixa. Opisuję, jakie działania powinny być wykonane do każdej sceny intymnej, czyli np. próby, moja obecność na planie, możliwość wzięcia prysznica przez aktorów, bezpieczne miejsce na założenie zabezpieczeń intymnych itp. Cała ekipa otrzymuje też regulamin, który jest zbiorem oczywistych zasad, np. nie komentujemy fizyczności, nie używamy telefonów podczas tych scen i pilnujemy, żeby na planie byli tylko ci, którzy są potrzebni. Właśnie to jest super w koordynacji, że dzięki tym wszystkim działaniom aktorzy wchodzą na plan z pełną wiedzą, co będą robić w danej scenie. Były takie głosy, że my zabieramy spontaniczność aktorom, że to jest robotyczne, sztuczne, tu nie dotykaj, a tu możesz dotknąć. Nieprawda. My jesteśmy po to, by dbać o ich komfort i bezpieczeństwo. Ustalamy pewne założenia, ale przecież tam jeszcze wchodzą emocje, dialog. Do tego reżyser ma swoje pole i oni to wszystko muszą połączyć. A mając taką wiedzę, nie przekroczą granic – ani własnych, ani partnera czy partnerki. Mimo to w Hollywood niektóre gwiazdy świadomie rezygnują z koordynatora scen intymnych, np. Mikey Madison przy oscarowej „Anorze”. Tłumaczyła tę decyzję tym, że chciała być bardziej autentyczna. Z kolei Gwyneth Paltrow czuła się ograniczona obecnością koordynatora. A jak polscy aktorzy na Was reagują? Czy nasza rodzima branża jest na to gotowa? Od pięciu lat staram się edukować naszą branżę co do zasadności wprowadzenia tej funkcji na plany. Jesteśmy po to, by wesprzeć, nikomu pracy nie zabieramy. Bardziej otwarci są aktorzy młodego pokolenia. Sami zgłaszają, że chcą z nami współpracować. To pokolenie wie już, czym są granice, i nie boi się ich stawiać. Moje pokolenie dopiero się tego uczy, może dlatego jest więcej strachu wyrażanego niechęcią. Staram się tak pracować, by było to dla twórców i aktorów pozytywne doświadczenie, dzięki czemu – mam nadzieję – udaje mi się przekonywać kolejne osoby, że warto z nami współpracować. A ekipa na planie traktuje Was już jak swoich? Jest postęp, coraz mnie osób pyta mnie na planie: „Co ty tu dziś robisz?”, co nie było raczej miłe. Nie muszę się nikomu tłumaczyć. To, że jestem, oznacza, że jest taka potrzeba ustalona z twórcami i aktorami. Niektórzy mówią: „O! Kontrola przyjechała”, ale my nikogo nie kontrolujemy. Czasami padały jakieś inne przezwiska, typu „pani od seksu”. To jest proces. Możliwe, że za dwa–trzy lata normą stanie się obecność psychologa na planie. I też wielu będzie próbowało to obśmiewać i podważać. Jeśli na planie filmowym są dzieci, musi być psycholog, jeśli są zwierzęta – treser lub behawiorysta. A aktor, gdy przychodziło do scen wymagających wyjątkowego traktowania, był do tej pory pozostawiony sam sobie. Często słyszę: „Kiedyś was nie było i też się to kręciło”. Tylko jakim kosztem? Tego te osoby nie wiedzą. Brakuje wrażliwości, empatii, zainteresowania. Te zawody pojawiają się, dlatego, że jest taka potrzeba. Na razie my jesteśmy tą pierwszą pomocą psychologiczną na planach. W trakcie certyfikacji na koordynatora scen intymnych uczymy się o mobbingu, molestowaniu seksualnym, nękaniu itp.; wiemy, jak reagować i jak działać w takich sytuacjach, wspierając tych, których to dotyka, oraz producentów, którzy są w takiej sytuacji pracodawcami. Jesteśmy także uczeni pierwszej pomocy w sytuacji napadu lęku czy załamania psychicznego, zanim dana osoba trafi do specjalisty. Nikt inny na planie nie jest do tego przygotowany. Jestem za tym, by taką przynajmniej podstawową wiedzę zdobywali kierownicy produkcji. Zasłonę milczenia wokół przemocy i nadużyć na planie zerwało #MeToo, które rezonowało na cały świat. Doświadczeniem molestowania zaczęły dzielić się też polskie aktorki. To było osiem lat temu, a jak jest dziś? Dzięki #MeToo powstał mój zawód i zmieniły się standardy na planie. Gdyby nie aktorki, które nagłośniły sprawę Weinsteina, on wciąż byłby bezkarny i krzywdziłby kolejne osoby. U nas, przez to, że żyjemy w kraju postkomunistycznym, a w komunie się donosiło, sygnalistów wciąż traktuje się jak donosicieli. A to nie jest donosicielstwo, tylko dbanie o siebie i o innych. Dzięki temu, że oni zgłaszają nadużycia, wiele osób już tego nie zazna. Wielu ludzi zawód koordynatora poznało dzięki „Top Model”, gdzie towarzyszyłaś uczestnikom w trakcie nagiej sesji, która jest jednym z najtrudniejszych i najbardziej wymagających zadań w programie. Inaczej pracuje się z osobami, które pierwszy raz stają przed kamerą? Mam sentyment do „Top Model”, bo byłam kierownikiem produkcji w dwóch początkowych sezonach programu. Wiem, że panuje tam bezpieczna atmosfera, a prowadząca Joanna Krupa jest zawsze obecna przy tym zadaniu – zresztą ono nigdy nie idzie na pierwszy ogień – i bardzo wspiera uczestników. Podczas sesji mogą o wszystko zapytać, a udział w niej jest zawsze ich świadomą decyzją. Oczywiście towarzyszy temu mnóstwo emocji, a ja jestem tam, by ich wesprzeć i by wszystko odbyło się w bezpiecznych warunkach. Pracowałaś przy takich produkcjach, jak: „Lady Love”, „Furioza”, „Prosta sprawa”, „Piep*zyć Mickiewicza”, „Przesmyk”, „Rojst”, „Infamia”, „Nieobliczalna”, a teraz przy filmie „Jan Bo” o liderze zespołu Lady Pank. Co było dla Ciebie największym wyzwaniem? Każdy projekt jest wyzwaniem. Inna historia, twórcy, aktorzy, ekipa, atmosfera i warunki pracy. Również to, że wchodzę w grupę, która ma już za sobą kilkanaście dni zdjęciowych, i szybko muszę wyczuć, czy panuje klimat luzu, czy raczej są jakieś napięcia. W mojej pracy ważne jest, żeby wiedzieć, kiedy, z kim i o czym rozmawiać. Trzeba też znać swoje miejsce, być samodzielnym. Mam poczucie, że dobrze to opanowałam, dostaję pozytywny feedback. Wyzwaniem jest także sytuacja, gdy aktor mówi mi, że to jego pierwsza taka scena. Tym bardziej chciałabym, żeby miał dobre wspomnienia i zobaczył, jak bezpiecznie i z szacunkiem można pracować. A potem on będzie to przenosił na kolejne swoje prace na planach, np. wymagając koordynatora do współpracy. A dlaczego porzuciłaś pracę w produkcji na rzecz koordynacji? W 2016 roku poczułam ogromne wypalenie zawodowe. To jest bardzo ciekawa praca, ale też wymagająca dostępności 24/7. A ja byłam zmęczona i potrzebowałam trochę pożyć. Ale zupełnie nie miałam innego pomysłu na siebie. Moje kryteria poszukiwań były następujące: chciałam robić coś, co ma sens, może komuś pomóc i czym mogę zajmować się do końca życia. W końcu przyszła mi do głowy seksuologia. Poszłam na studia podyplomowe z seksuologii praktycznej na SWPS, jednocześnie zaczęłam certyfikację w USA na sex coacha. I kiedy już myślałam o założeniu praktyki, przeczytałam wywiad z Itą O’Brien, brytyjską koordynatorką, która wtedy pracowała przy serialach „Sex education” czy „Normalni ludzie”. Pomyślałam wtedy, że nie ma w Polsce nikogo, kto tak dobrze zna plan filmowy i ma wykształcenie w tym kierunku. I tak się zaczęło. I nikt przed Tobą chyba się tym u nas nie zajmował. Jak dostałaś pierwsze zlecenie jako koordynatorka scen intymnych? Odezwałam się do znajomych producentów, czy mogłabym przyjść spróbować. Pierwszym filmem, przy którym pracowałam, był „Hiacynt”. Znalazłam mentorkę w Kanadzie, która mi pomogła, i zaraz potem Netflix zaprosił mnie na certyfikację. Bo żeby pracować jako koordynator scen intymnych, trzeba być certyfikowanym przez nadającą uprawnienia organizację (np. IPA, Cintima, Nordic Intimacy Coordinators). Uczyłam się od ludzi, którzy pracują za granicą. Całą tę wiedzę dostałam za darmo. Co więcej, nie mam zakazu konkurencji. Netflix przetarł za to szlaki innym platformom, które też zaczęły zatrudniać koordynatorów. Dziś to już nie fanaberia, ale standard, również w kinie offowym. Odzywają się do mnie twórcy niezależni, którzy chcą, żeby z nimi działać. Otwarcie rozmawiasz w pracy o seksie i nagości. Ale w Polsce to wciąż temat tabu, choćby na poziomie komunikacji. Jak myślisz, dlaczego? Mamy trudności komunikacyjne, bo w naszym języku określenia związane z seksualnością i seksem są albo wulgarne, albo biologiczno-naukowe, albo dziecinne. Krępują nas pewne słowa, zwroty. Angielski jest łatwiejszy pod tym kątem, czasem szukamy tam zapożyczeń. Pamiętajmy, że ekipa, aktorzy na planie są w pracy, nieraz widzimy się po raz pierwszy i kreujemy sztuczne sytuacje. To jest wyzwanie. To jak rozbrajasz tę blokadę wstydu? Przede wszystkim nie robię z takich scen wielkiego halo. Mamy scenę do nakręcenia i na tym się skupiam. Nieraz jest dużo śmiechu, ale przede wszystkim rozmawiamy. Mój pierwszy telefon do aktora, który mnie nie zna, to jest moje złapanie z nim nici zaufania. Ta praca wymaga dużo empatii, wrażliwości, uważności. Staram się być dobrym duchem, opoką, które tam orbitują, ale się nie narzucam. Wywiad ukazał się w magazynie Glamour nr 11/25.
Przez lata słyszały, że są zdolne, ale leniwe, że im się nie chce. Tak wygląda życie kobiet z ADHD
Neuroróżnorodność to nie jest problem, który trzeba rozwiązać, tylko sposób, w jaki funkcjonujemy – czasem trudniejszy albo zaskakujący, ale też pełen zasobów. I trzeba się nauczyć z nich mądrze korzystać - mówi Olimpia Jenczek, autorka książki „Życie z ADHD”.
ADHD to nie tylko problemy z koncentracją. Ale ile osób, tyle historii. I jeszcze więcej niewiadomych, mitów, stereotypów. Olimpia Jenczek rozbraja je w swojej książce. Wszystko po to, by tworzyć lepszy świat, w którym jest miejsce na (neuro)różnorodność. Marta Krupińska: Podtytuł Twojej książki brzmi „Brakująca instrukcja obsługi”. O swoim ADHD piszesz z kolei jako o brakującym puzzlu. Diagnoza, a potem podzielenie się tymi doświadczeniami w książce pomogły Ci lepiej zrozumieć siebie? Olimpia Jenczek: Na temat ADHD przeczytałam chyba wszystko, co jest dostępne na rynku. Nigdzie jednak nie znalazłam wiedzy w pigułce, poruszającej różne obszary, niekoniecznie kojarzone z ADHD, ale ściśle z nim związane. Jest więc rozdział o finansach, jedzeniu, stosunku do ciała, bliskości i seksie. Nie jestem psycholożką ani psychoterapeutką, korzystałam ze wsparcia ekspertów. Chciałam, żeby ta książka była różnorodna, więc są w niej praktyczne porady, np. jak ogarnąć przestrzeń, lista przedmiotów wspierających życie i doświadczenia różnych osób, w tym moje własne. Myślę, że to dobre podsumowanie drogi, jaką przeszłam. W social mediach ADHD jest nieraz przedstawiane jako atrybut ludzi kreatywnych czy wręcz supermoc. Ty piszesz jednak, że gdybyś mogła, wybrałabyś życie bez ADHD. Dlaczego to romantyzowanie ADHD może być szkodliwe? Z jednej strony osoby z ADHD przez lata słyszały, że są zdolne, ale leniwe, że im się nie chce. Nic dziwnego, że wiele z nich chce teraz pokazać światu: „Mam ADHD, a mimo to świetnie ogarniam swoje życie, jestem kreatywna, odnoszę sukcesy”. To bywa próbą odzyskania poczucia własnej wartości i sprawczości. Z drugiej strony ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, które realnie wpływa na funkcjonowanie w sferze uwagi, ale też emocji, relacji, finansów, zdrowia psychicznego. Na spotkaniach autorskich czasem pytam uczestników, kto – mając wybór – zdecydowałby się zachować ADHD, i zwykle podnosi się tylko połowa sali. Myślę, że łatwiej polubić ADHD albo się z nim pogodzić, gdy mieszkasz w dużym mieście, masz dostęp do terapii, leków, wspierającego środowiska. A nie wolno zapominać o całej grupie osób, które są niezdiagnozowane lub mieszkają w mniejszych miejscowościach, gdzie specjalistów po prostu nie ma. Dla nich ADHD to nie „supermoc”, tylko źródło cierpienia i wykluczenia, zwłaszcza gdy nie wiedzą, co się z nimi dzieje. Z badań wiemy, że osoby z ADHD są bardziej narażone na uzależnienia, ryzykowne zachowania, zadłużenie, wypadki drogowe. I właśnie dlatego romantyzowanie ADHD może być szkodliwe – bo pomija ten trudny, często niewidoczny kawałek rzeczywistości wielu osób. Które z tych trudności najbardziej odbiły się na Twoim codziennym funkcjonowaniu? Dla mnie najbardziej frustrująca jest impulsywność związana z nieprzemyślanymi zakupami i decyzjami finansowymi. I choć mam to względnie opanowane, dalej płacę za to podatek, o czym bardzo szczegółowo piszę w ostatnim rozdziale. Wciąż borykam się też ze ślepotą czasową i niedoczasem, wszędzie się spóźniam, choć wydaje mi się, że mam tyle czasu, że wszystko zdążę zrobić, a potem pędzę, spóźniam się i muszę przepraszać. Przez to mam non stop nieskończone zadania, źle szacuję, ile czasu dane zajęcie mi zajmie, co generuje codzienny stres. Zdarza mi się, zwłaszcza w sytuacjach wymagających profesjonalizmu, np. gdy prowadzę szkolenie, że w połowie zdania zapominam, co chciałam powiedzieć, i powtarzam się kilka razy. Ale jak sama piszesz, doceniasz też pewne korzyści, jakie daje Ci neuroatypowy mózg. Kiedyś wydawało mi się, że jest ich więcej. Teraz myślę jedynie o kreatywności, którą mogę wykorzystywać w życiu zawodowym. Choć bywa męcząca, gdy włącza się o trzeciej w nocy i nie mogę spać, bo obmyślam nowe plany. Powszechna wiedza o ADHD wciąż bazuje na stereotypach. Które z nich uważasz za najbardziej krzywdzące i niezgodne z prawdą? Choćby ten, że ADHD dotyczy tylko chłopców, że się z tego wyrasta albo że ADHD można nabyć. Że teraz wszyscy je mają, bo żyjemy w czasach, gdy mamy za dużo bodźców. No nie. Można wykazywać objawy ADHD, jeżeli się za bardzo przebodźcujemy. Joanna Jurga (neuroarchitektka, autorka podcastów – przyp. red.) mówi, że każdy z nas czasem bywa neuroatypowy, że kobiety, kiedy zachodzą w ciążę, pod wpływem hormonów mogą doświadczać objawów charakterystycznych dla ADHD. Tyle że ludzie z ADHD mają je stale i na dosyć wysokim poziomie. ADHD obejmuje trudności z utrzymaniem uwagi, ale też z jej regulowaniem. Z jednej strony możemy doświadczać tzw. hiperfokusu, czyli nadmiernego skupienia na czymś, co nas interesuje, czasem aż do zatracenia się w tym, a z drugiej – zupełnego braku możliwości skupienia się na czymkolwiek, co wydaje się nudne lub nie angażuje emocjonalnie. ADHD to jednak nie tylko kwestia uwagi – to również impulsywność, która może wpływać na różne obszary życia, np. podejmowanie ryzykownych decyzji, jazdę samochodem bez refleksji nad konsekwencjami, czy trudność z zatrzymaniem się w emocjach. Regulacja emocji to kolejny kluczowy aspekt – osoby z ADHD często przeżywają emocje bardzo intensywnie i mają trudność z ich wygaszaniem, co może prowadzić do wybuchów złości, frustracji albo przeciwnie – do nagłych stanów wycofania. Dlatego piszesz, że ADHD nie ma jednej twarzy? Tak jak nie ma dwóch takich samych osób z ADHD. Ono jest po prostu bardzo skrajne. Bo oprócz tego, że mój mózg inaczej funkcjonuje, wpływają na to szkoła, rodzice, otoczenie. Ponadto jedna rzecz to zrozumienie, czym jest ADHD, a druga – już po diagnozie – zmapowanie, jak ADHD wpływa na moje życie i jak u mnie się objawia. I że objawy mogą się wydawać wręcz sprzeczne. Bo jak mogę mieć problem z perfekcjonizmem, skoro nie jestem w stanie utrzymać porządku w domu? A jednak go mam, tyle że w innych obszarach, głównie w pracy, choć też nie we wszystkim, co robię. Gdy przygotowuję prezentację, to ona może mieć błędy ortograficzne, ale kolory muszą idealnie do siebie pasować. Albo to, co obserwuję u wielu znajomych – że świetnie ogarniają swoje życie zawodowe, ale w domu jest gorzej. Dają z siebie 100 proc. w pracy, tam dowożą, maskują wszystkie swoje objawy, a gdy wracają do domu, nie mają już siły zadbać o porządek, regularnie chodzić do lekarza czy nawet przygotowywać posiłków. W social mediach sporo jest opinii, że ludzie idą po diagnozy, żeby mieć wymówkę, i traktują je jak kiedyś w szkole zwolnienie z WF-u. Pewnie zdarzają się osoby, które tak do tego podchodzą, ale to nie powinno przesłaniać sensu diagnozy. Ona nie jest po to, żeby coś usprawiedliwiać, tylko żeby lepiej zrozumieć siebie i dostać wsparcie. Diagnoza to nie wymówka – to wyjaśnienie. Ma poprawić jakość życia, ale to nie jest droga na skróty. U mnie przyniosła ulgę i poczucie sensu, ale też otworzyła drzwi do trudnej pracy – terapii, leczenia, codziennego dbania o siebie. Samo umówienie się do psychiatry bywa barierą – wiele osób z ADHD prokrastynuje to tygodniami. A potem dochodzi koszt i trudna dostępność leków. Trzeba ogromnego samozaparcia, żeby to wszystko ogarnąć. Dla niektórych diagnoza będzie impulsem do działania, a inni mogą się zniechęcić już na samym początku. Działasz jako samorzeczniczka ADHD, prowadzisz fundację Mamy Podobnie, organizujesz psychoedukacyjne „Korki z neuroróżnorodności”. Łatwiej dogadujesz się z osobami z ADHD? Gdy ktoś mnie pyta, czy moi neurotypowi przyjaciele lepiej mnie rozumieją, to odpowiadam, że nie wiem, bo nie mam neurotypowych przyjaciół. W moim najbliższym otoczeniu wszyscy mają jakąś diagnozę z pogranicza ADHD i spektrum autyzmu. Dzięki temu zaczęliśmy więcej o tym rozmawiać i poczucie, że nie jestem w tym sama, na pewno mi pomogło. To samo mówią uczestnicy naszych spotkań na temat neuroróżnorodności. To poczucie, że jesteś częścią społeczności, grupy, że są wokół ciebie osoby, które mają podobnie i cię rozumieją, jest bardzo budujące. Poza tym z moich obserwacji wynika, że większość osób z ADHD jest w związkach z innymi neuroatypowymi, np. w spektrum autyzmu. Mamy podobne potrzeby, doświadczenia, wrażliwość – tę na świat, ale i sensoryczną, więc siłą rzeczy ciągniemy do siebie nawzajem. Choć znam też neuroatypowe pary, w których osoba z ADHD ciągle się spóźnia, żyje w chaosie i działa „na spontanie”, a druga, w spektrum, potrzebuje struktury, ułożonego planu dnia, lubi porządek. Ale jak mówi jedna z moich rozmówczyń, psycholożka i psychoterapeutka Marta Cieśla, jeśli partnerzy są gotowi na zrozumienie siebie i wprowadzanie rozwiązań, które działają w ich kontekście, takie relacje mogą być bardzo wspierające. Bo neuroróżnorodność to nie jest problem, który trzeba rozwiązać, tylko sposób, w jaki funkcjonujemy – czasem trudniejszy albo zaskakujący, ale też pełen zasobów. I trzeba się nauczyć z nich mądrze korzystać. Artykuł ukazał się w magazynie Glamour 9/25.
Michalina Łabacz i Justyna Wasilewska o kulisach najdroższego polskiego serialu Netflixa. Już dziś premiera „Heweliusza”!
Przy okazji premiery najdroższego polskiego serialu Netflixa „Heweliusz”, którego premiera odbyła się 5 listopada 2025 roku, o jego kulisach i mocnych kobiecych postaciach rozmawialiśmy z gwiazdami: Michaliną Łabacz i Justyną Wasilewską.
Dziś (5 listopada) odbyła się premiera najbardziej wyczekiwanego serialu tego roku. To najdroższa i największa polska produkcja Netflixa. I kolejna, po „Rojst” oraz „Wielkiej wodzie”, za którą stoi duet reżysersko-scenariuszowy Jan Holoubek i Kasper Bajon. Praca nad „Heweliuszem” zajęła im ponad 4 lata. Ten pięcioodcinkowy miniserial genialnie łączy w sobie elementy filmu katastroficznego z dramatem sądowym. Dlatego nawet jeśli nie przepadacie za gatunkiem disaster movie, to warto dać mu szansę. Zwłaszcza jeśli bliski jest wam trend na nostalgię albo pamiętacie lata 90. z własnego dzieciństwa. Oglądając go, poczujecie się, jakbyście cofnęli się w czasie. To zasługa świetnej pracy scenografów i kostiumografów, którzy wiernie odtworzyli realia tamtej epoki wraz z czołowymi jej artefaktami. „Heweliusz”: to nie tylko opowieść o męskim świecie Ponadto, poza mrożącymi krew w żyłach scenami na morzu, akcja równolegle toczy się w sądzie i wśród rodzin ofiar katastrofy. Żony zmarłych muszą zmierzyć się z obojętnością systemu i nieczułym aparatem wymiaru sprawiedliwości. Nie bez znaczenia jest też polityczne tło. Kobiety szybko orientują się, że władzy zależy głównie na tym, by znaleźć kozła ofiarnego i obciążyć ich bliskich odpowiedzialnością za katastrofę. Mimo to nie poddają się. Michalina Łabacz, która występuje w serialu, mówiła niedawno w wywiadzie dla Glamour, że „kobiety w pewnym momencie przejmują stery. Każda ma swój własny statek i starają się dopłynąć i mierzyć z tą trudną codziennością”. Natomiast Justyna Wasilewska, którą również zobaczymy w produkcji, przyznaje: „Te kobiety zostały na lądzie, ale wciąż walczą z tym żywiołem o to, by się utrzymać na powierzchni. [...] Ten świat decydentów był bardzo męski. Kobiety zostały w domach, niezaangażowane w te wielkie sprawy i nagle zostały z tym same. Ich opowieść jest uniwersalna, bo mierzą się z pewną stratą i odbywają żałobę po poprzednim życiu, które zmieniło się pod wpływem tej tragedii. (...) Mimo że to opowieść o męskim świecie, to te kobiety się w niej wybijają w tej swojej heroicznej walce i można im współczuć”. „Heweliusz”: fabuła i obsada Przypomnijmy: 13 stycznia 1993 roku pasażerowie i załoga promu Heweliusz wypływają z portu w Świnoujściu w Polsce w kierunku Ystad w Szwecji. Podróż szybko zamienia się w desperacką walkę o przetrwanie, gdy potężny sztorm stawia ich w obliczu brutalnej siły morza. Na lądzie zrozpaczone rodziny zderzają się z mroczną stroną systemu, wymiaru sprawiedliwości i ludzkiej natury. Mimo to podejmują trudną i nierówną walkę o zachowanie godności i dobrego imienia ich bliskich zaginionych na morzu. O dramacie kobiet, które nie dość, że zostały same, pozbawione środków do życia, to jeszcze musiały w sądzie ubiegać się o sprawiedliwość i mierzyć się z obojętnością systemu, opowiadają nam Michalina Łabacz, która wciela się w Jadwigę Skirmuntt i Justyna Wasilewska (Kaczkowska). Jako że akcja serialu toczy się w latach 90., dzielą się też własnymi wspomnieniami z tego okresu. Zachęcamy was również do obejrzenia naszego poprzedniego wywiadu z Magdaleną Różczką i Mią Goti. View oEmbed on the source website
Zobacz jeszcze przed premierą nasz wywiad o kulisach serialu „Heweliusz”. To najdroższa polska produkcja Netflixa!
Niebawem premiera największej polskiej produkcji Netflixa „Heweliusz”. O filmowej relacji matki z córką opowiadają nam odtwórczynie głównych ról kobiecych, Magdalena Różczka i Mia Goti.
„Heweliusz”: największa polska produkcja Netflixa To najdroższa, największa i najbardziej wyczekiwana polska produkcja Netflixa. I kolejna, za którą stoi duet reżysersko-scenariuszowy Jan Holoubek i Kasper Bajon. Praca nad „Heweliuszem” trwała ponad 4 lata. Ten pięcioodcinkowy miniserial stanowi udany mariaż gatunkowy filmu katastroficznego z dramatem sądowym. Choć twórcy zaznaczają, że serial nie jest oparty na faktach, tylko nimi inspirowany, to wykonali bardzo solidny research. Scenarzysta Kasper Bajon opowiadał, że w czasie pracy nad scenariuszem poznał wiele osób, które przeżyły tę tragedię lub żyją z jej konsekwencjami do dziś. Z kolei jak mówił reżyser Jan Holoubek: „Heweliusz to wynik pracy ogromnego zespołu ludzi – od aktorów, przez ekipę techniczną, po statystów. Przez miesiące zdjęć pracowaliśmy w ekstremalnych warunkach, często na wodzie, w nocy. To była produkcja, która wymagała wielkiej determinacji. Ogromna odpowiedzialność i ogromna praca – mam nadzieję, że to wszystko widać w każdym kadrze”. „Heweliusz”: fabuła 13 stycznia 1993 roku pasażerowie i załoga promu Heweliusz wypływają z portu w Świnoujściu w Polsce w kierunku Ystad w Szwecji. Podróż szybko zamienia się w desperacką walkę o przetrwanie, gdy potężny sztorm stawia ich w obliczu brutalnej siły morza. Na lądzie zrozpaczone rodziny zderzą się z mroczną stroną systemu, wymiaru sprawiedliwości i ludzkiej natury. Mimo to podejmują trudną i nierówną walkę o zachowanie godności i dobrego imienia ich bliskich zaginionych na morzu. „Heweliusz”: obsada W głównych rolach wystąpili m.in.: Magdalena Różczka, Michał Żurawski, Konrad Eleryk, Michalina Łabacz, Borys Szyc, Tomasz Schuchardt, Justyna Wasilewska, Andrzej Konopka, Jacek Koman, Magdalena Zawadzka, Jan Englert, Jacek Beler, Dariusz Chojnacki, Anna Dereszowska, Sylwia Gola, Mia Goti, Mateusz Górski, Marcin Januszkiewicz, Dominika Kluźniak, Bartłomiej Kotschedoff, Mirosław Kropielnicki, Joachim Lamża, Łukasz Lewandowski, Piotr Łukaszczyk, Katharina Nesytowa, Magda Osińska, Michał Pawlik, Piotr Rogucki. Premiera serialu w Netflixie 5 listopada. A już teraz możecie zobaczyć nasz wyjątkowy wywiad, w którym Magdalena Różczka i Mia Goti, odtwórczynie czołowych ról kobiecych, wcielające się w postaci kapitanowej Jolanty Ułasiewiczowej i jej córki Agi. Zobaczcie, co powiedziały naszej redaktorce Marcie Krupińskiej o kulisach pracy nad serialem. View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/10/2025-10-31-102734-HELWELIUSZNetflixfot.RobertPalka092-2-Przegladarka-fotografii-systemu-Wi-0915bb4.png" width="1651" height="684" alt="2025-10-31 10_27_34-HELWELIUSZ_Netflix_fot.Robert_Pałka_092 (2) - Przeglądarka fotografii systemu Wi" title="2025-10-31 10_27_34-HELWELIUSZ_Netflix_fot.Robert_Pałka_092 (2) - Przeglądarka fotografii systemu Wi" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/10/2025-10-31-102653-HELWELIUSZNetflixfot.RobertPalka267-2-Przegladarka-fotografii-systemu-Wi-b5b84b1.png" width="1638" height="685" alt="2025-10-31 10_26_53-HELWELIUSZ_Netflix_fot.Robert_Pałka_267 (2) - Przeglądarka fotografii systemu Wi" title="2025-10-31 10_26_53-HELWELIUSZ_Netflix_fot.Robert_Pałka_267 (2) - Przeglądarka fotografii systemu Wi" />
Czekając na Halloween obejrzałam pierwszy polski film o wampirach! I rozbolał mnie brzuch... ze śmiechu
„Życie dla początkujących” to produkcja, która naprawdę mnie zaskoczyła. Reżyser Paweł Podolski połączył w niej motyw wampiryczny z domem spokojnej starości. W efekcie powstał film, który jednocześnie śmieszy, wzrusza i zmusza do myślenia. Idealny (nie tylko) na Halloween.
Halloween już tuż tuż, więc w kinach i serwisach streamingowych tradycyjnie mamy wysyp horrorów, strasznych filmów, slasherów, z wampirami, duchami, zombie i potworami w rolach głównych. Jeśli jednak na horrorach większość scen spędzacie schowani pod kocem, a widok krwi i wnętrzności przyprawia was o mdłości, mam dla was inną propozycję. I to z naszego podwórka. Pokazywany ostatnio na festiwalu filmowym w Gdyni film „Życie dla początkujących” to zabawna i wzruszająca opowieść dziejąca się na granicy dwóch światów: ludzi i wampirów i na pograniczu życia oraz śmierci. Duża dawka humoru, ironii, ale też ciepła i wrażliwości gwarantowana. „Życie dla początkujących” - fabuła Monia, introwertyczna wampirzyca, pracuje w domu seniora , pozostając incognito i dyskretnie żywiąc się krwią zmarłych pacjentów. Zadeklarowana pacyfistka, za nic w świecie nie chce zabijać. Mimo że nie jest człowiekiem, doświadcza bardzo ludzkich emocji: samotności, potrzeby akceptacji, lęku przed stagnacją. Nagle jej spokojny świat wywraca się do góry nogami, gdy w domu w tajemniczych okolicznościach zaczynają umierać kolejni pensjonariusze. Jej sekret odkrywa Czarek, wnuczek jednej z podopiecznych Moni. Choć początkowo obarcza Monię odpowiedzialnością za śmierć staruszków, to szybko okazuje się, że stoi za nimi inny wampir — Mirek, który ma dosyć swojego dotychczasowego życia i stawia jej ultimatum: albo ona go unicestwi, albo on „zrobi masakrę” w ośrodku. Monia musi zmierzyć się z dylematem, czy zachować się wbrew swoim zasadom moralnym, aby ratować zagrożonych seniorów. „Życie dla początkujących” - obsada Mocnym punktem filmu jest świetny casting. W głównych rolach zobaczymy Magdalenę Maścianicę (wystąpiła m.in. w serialu „Śleboda” i filmie „Lany poniedziałek”), naszego ulubieńca (znanego choćby z głośnego serialu „1670”) Michała Sikorskiego i Bartłomieja Kotschedoffa, którego możecie kojarzyć z „Odwilży” lub „Schedy”. Reżyserem i współscenarzystą jest Paweł Podolski – to jego pełnometrażowy debiut. „Życie dla początkujących” - recenzja Nie wiem, jak wy, ale ja mam już trochę dość trwających po trzy godziny filmów, na których trudno wysiedzieć, zwłaszcza w kinie. Ten trwa około 76 minut, więc jest zwięzły i nie męczy. Dużym plusem jest też świeżość i kreatywne podejście – w polskim kinie rzadko widzimy wampiry w takim kontekście. Tak samo jak rzadko akcja toczy się wśród seniorów, bez których trudno wyobrazić sobie tę produkcję. Zamieszkany przez nich dom spokojnej starości spokojny na pewno nie jest, na porządku dziennym są tam romanse i intrygi, a fantazji jego pensjonariuszom mógłby pozazdrościć niejeden młody człowiek, co zresztą zauważa świetnie grany przez Michała Sikorskiego Czarek, regularnie odwiedzający babcię (w tej roli fantastyczna Małgorzata Rożniatowska). To idealny film dla ciebie, jeśli lubisz kino, które wymyka się prostym kategoriom, i masz ochotę na coś niebanalnego w polskim repertuarze. Spodoba się też fanom lekkiego kina z twistem, bo jest w nim i trochę grozy, i trochę romantyzmu, i trochę refleksji. Opowieść o wampirach stanowi punkt wyjścia do zastanowienia się nad tym, jak to jest być na początku życia, czym jest samotność i czemu nieśmiertelność wcale nie jest taka wspaniała. Jeśli natomiast szukasz czystej akcji albo klasycznego horroru, wtedy możesz poczuć lekki niedosyt. Film możecie obejrzeć w kinach od 24 października. View oEmbed on the source website
Wydaje 85 tysięcy funtów rocznie na... rośliny. 9 rzeczy, których nie wiedzieliście o Victorii Beckham
Dowiecie się ich (i wiele więcej) z nowego dokumentu na Netflixie. Trzyczęściowa seria prowadzi nas przez kolejne etapy życia Victorii — od czasów Spice Girls, przez erę WAG, aż po jej odsłonę jako projektantki, która chce podbić świat mody. Kulminacyjnym punktem jest jej pokaz podczas Paris Fashion Week. Wybraliśmy najciekawsze momenty z filmu.
Myśleliście, że o Victorii Beckham wiecie wszystko? Nowy trzyczęściowy dokument Netflixa pokazuje nieznaną do tej pory stronę ikony mody i byłej Spicetki— pełną emocji, odwagi i autoironii. Od zmagania się z wizerunkiem WAG, przez walkę z zaburzeniami odżywiania, aż po „zabicie” dawnego ego, by stać się projektantką z prawdziwego zdarzenia. Na ekranie Beckham wreszcie zdejmuje z siebie maskę perfekcjonizmu. Mówi o błędach, słabościach i o tym, że sukces nie przychodzi bez bólu. Wzbogacony o komentarze Donatelli Versace, Anny Wintour i przyjaciółki Victorii — Evy Longorii — dokument daje prawdziwy wgląd w życie i pracę jednej z najbardziej wpływowych kobiet współczesnej popkultury. Oto 9 najbardziej zaskakujących momentów z dokumentu Victoria Beckham, które pokazują, że pod perfekcyjną fasadą kryje się kobieta z krwi i kości. View oEmbed on the source website 1. Prawdziwy powód jej „pochmurnego” wyrazu twarzy Victoria zdradza, dlaczego przez lata uchodziła za osobę o „wiecznie nieszczęśliwej” minie. Jak się okazuje — wszystkiemu winny jest … David. 2. Jej „szalony” styl WAG miał swój cel To był czas „dużych okularów, dużych włosów i jeszcze większych cycków”. Ale Victoria wspomina, że za tą fasadą kryła się samotność i brak spełnienia. To był etap poszukiwania tożsamości, który paradoksalnie pomógł jej odnaleźć prawdziwą siebie. 3. By odnieść sukces w modzie, musiała „zabić WAG” Roland Mouret — znany projektant i jeden z jej mentorów — doradził jej, by „zabiła WAG”, czyli wizerunek żony piłkarza, który nijak nie pasował do świata luksusowej mody. Nowa Victoria to już nie „żona Beckhama”, ale projektantka z własną wizją. 4. Odpowiedź na słynny „mem z Rolls-Royce’em” Pamiętacie scenę z dokumentu o Davidzie, gdy przyłapał on żonę na kłamstwie o jej pochodzeniu z klasy robotniczej? Tym razem Victoria prostuje fakty: jej rodzice ciężko pracowali, by mogła uczyć się aktorstwa. Ojciec prowadził hurtownię elektryczną, a dom, w którym mieszkali, zbudowali praktycznie własnymi rękami. 5. Zaburzenia odżywiania i ciągłe poczucie, że „nie jest dość dobra” Victoria w dokumencie szczerze opowiada o trudnych doświadczeniach z czasów szkoły i o tym, jak branża lat 90. wzmacniała jej i tak silne już kompleksy. Za czasów Spice Girls, jeszcze jako Victoria Adams i potem już jako żona Davida Beckhama nieustannie mierzyła się z krytyką i oceną i to na długo przed erą Instagrama. Już od lat 90. życie słynnej pary toczyło się pod nieustannym obstrzałem paparazzi. Posh Spice zawsze była w ocenie mediów niewystarczająca – w niewybredny sposób k0mentowano jej wagę, figurę, fryzury i stylizacje, co przełożyło się na zaburzenia odżywiania, z jakimi Victoria boryka się już ponad 30 lat. 6. Mizoginia w świecie mody Gdy zaczęła odnosić sukcesy ze swoją marką, media natychmiast sugerowały, że ktoś inny projektuje za nią, co komentuje z właściwym dla siebie sarkazmem: 7. Wydaje 85 tysięcy funtów rocznie na... rośliny W ostatnim odcinku poznajemy finansowe kulisy marki Victoria Beckham. Najbardziej zaskakujący moment? Inwestor odkrywa, że firma wydaje 75 000 funtów rocznie na rośliny i 15 000 na... osobę, która je podlewa. 8. Trudno było jej prosić Davida o pomoc finansową Victoria przyznaje, że wstydziła się prosić męża o pieniądze, gdy jej marka tonęła w długach. Z kolei David przypomina, że na początku ich związku role były odwrócone — to ona miała więcej pieniędzy i kupiła ich pierwszy dom, znany jako Beckingham Palace. 9. Brooklyn nie pojawia się w dokumencie Widzimy Cruza i Harper, ale Brooklyn Beckham jest praktycznie nieobecny. Jedynie krótkie ujęcie z Paris Fashion Week 2024 przypomina, że był częścią rodziny. Czy to celowa decyzja? Netflix milczy, a fani mają swoje teorie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/10/GettyImages-2240038019-407ce8d.jpg" width="8201" height="4258" alt="LONDON, ENGLAND - OCTOBER 08: (L-R) Cruz Beckham, Jackie Apostel, Romeo Beckham, Harper Beckham, Victoria Beckham and David Beckham attend the "Victoria Beckham" World Premiere at the Curzon Mayfair on October 08, 2025 in London, England. (Photo by Karwai Tang/WireImage)" title=""Victoria Beckham" World Premiere - Arrivals" />
A$AP Rocky nie krył radości. Raper i Rihanna powitali na świecie córeczkę
Jedna z najbardziej stylowych par w show biznesie doczekała się trzeciego dziecka. Na swoim profilu na Instagramie Rihanna podzieliła się uroczym zdjęciem z córeczką. Zobaczcie! Rocki Irish Mayers.
Przez ostatnie kilka ostatnich miesięcy Rihanna zachwycała nas spektakularnymi ciążowymi stylizacjami, redefiniując pojęcie „maternity style”. Artystka do końca ciąży pozostawała aktywna zawodowo. Nagrała m.in. piosenkę „Friend of Mine” do filmu dla dzieci „Smerfy”, użyczyła też głosu postaci Smerfetki. Już w maju, na Met Gali 2025 zaprezentowała brzuszek w efektownym stroju od Marca Jacobsa. I to właśnie tam oficjalnie ogłosiła, że spodziewa się trzeciego dziecka. Teraz piosenkarka potwierdziła radosną nowinę na Instagramie, zdradzając imię i datę narodzin trzeciej pociechy. Rihanna i A$AP Rocky zostali rodzicami po raz trzeci. Powitali córeczkę Rihanna i A$AP Rocky powitali na świecie córkę. Dziewczynka urodziła się 13 września 2025 r., ale gwiazda poinformowała o tym swoich fanów na Instagramie prawie dwa tygodnie później. Dumni rodzice nadali córce imię Rocki Irish Mayers. Podtrzymali tym samym rodzinną tradycję imion na literę „R”. Rocki dołącza do starszych braci, RZA (ur. 2022) i Riota (ur. 2023). Prawdziwe imię RiRi to Robyn, z kolei A$AP to Rakim. Z kolei drugię imię dziewczynki Irish to nawiązanie do irlandzko-szkocko-brytyjsko-afrykańskich korzeni ojca RiRi, niedawno zmarłego Ronalda Fenty. Para długo nie chciała ujawnić płci trzeciego dziecka, ale pierwsze plotki o tym, że najpewniej będzie to dziewczynka, pojawiły się w lipcu, gdy zakochani pojawili się na premierze filmu „Smerfy”. W wywiadzie dla amerykańskiego ELLE raper wyznał: Jako doświadczony ojciec dwóch synów nie mylił się. Możemy więc domyślać się, jak ucieszył się, gdy na świat przyszła Rocki. Rihanna urodziła. Co z karierą piosenkarki? Czy to oznacza, że Rihanna na jakiś czas wycofa się teraz z życia publicznego? Mało prawdopodobne, bo zapewniała w wywiadach, że narodziny dziecka nie opóźnią wydania przez nią nowej, długo wyczekiwanej przez fanów płyty. Jeśliby wierzyć jej zapewnieniom i nowy album ukazałby się w przyszłym roku, byłoby to dokładnie 10 lat od wydania jej ostatniego krążka „Anti”. Już od narodzin pierwszego dziecka wokalistka udowadnia, że jest w stanie z powodzeniem łączyć macierzyństwo z show biznesem i prowadzeniem firmy. A my trzymamy kciuki za zdrowie mamy, córki i całej rodziny i czekamy na pierwsze stylizacje Rocki. Ciekawe, czy będzie bardziej mini wersją RiRi czy typową daddy's girl?
Była trendsetterką na długo przed erą TikToka. Nie żyje Claudia Cardinale
23 września odeszła kolejna wielka gwiazda kina Claudia Cardinale Włoska gwiazda kultowych filmów, muza Viscontiego, uosobienie stylu i elegancji zmarła w wieku 87 lat. My przypominamy jej ikoniczne looki, które śmiało mogłyby znaleźć się na wybiegach tegorocznych jesiennych pokazów.
Claudia Cardinale zmarła we śnie 23 września 2025 roku we Francji w wieku 87 lat, w otoczeniu najbliższej rodziny. Przez dekady była symbolem elegancji, wolności i odwagi. Jej styl wciąż zresztą inspiruje projektantów i fashionistki na całym świecie. Jak dziś czerpać z jej dziedzictwa? Claudia Cardinale: aktorka, która została ikoną Urodziła się w Tunisie w 1938 r. Mało kto wie, że nie mówiła po włosku, dopóki nie zaczęła występować we włoskich filmach. Jej ojczystym językiem był arabski, francuski i dialekt sycylijski, jakim posługiwali się jej rodzice. Pierwszą ważną rolę zagrała w 1958 r. u boku Omara Shariffa w filmie „Goha”. Prawdziwego rozpędu jej kariera nabrała jednak w latach 60., gdy Claudia obok Sophii Loren została obwołana włoska diwa i symbolem seksu. Grała u takich mistrzów jak Federico Fellini, Luchino Visconti czy Sergio Leone. Widzowie pamiętają ją z „Lamparta”, „Osiem i pół”, „Różowej Pantery” czy „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie”. Była ikoną kobiecej siły – pewną siebie, niezależną, a jednocześnie subtelną. W czasach, gdy kobiety w Hollywood często traktowano tylko jako ładne buzie, ona budowała wizerunek na własnych zasadach. To właśnie ta mieszanka odwagi i klasy uczyniła ją ikoną, której styl przetrwał dekady. Najważniejsze role Claudii Cardinale „Rocco i jego bracia” (1960, reż. Luchino Visconti) Film, który wyniósł ją na szczyt włoskiego kina i otworzył drzwi do kariery międzynarodowej. „Lampart” (1963, reż. Luchino Visconti) Cardinale jako Angelica Sedara stworzyła niezapomnianą kreację kobiety pięknej, dumnej i charyzmatycznej. Jej suknia balowa z tej produkcji to jedna z najbardziej ikonicznych stylizacji w historii kina. „Osiem i pół” (1963, reż. Federico Fellini) W tym arcydziele Felliniego wcieliła się w Claudię – aktorkę, będącą ucieleśnieniem kobiecego ideału i inspiracji reżysera. „Różowa Pantera” (1963, reż. Blake Edwards) Jako księżniczka Dala ujawniła komediowy talent, a jej garderoba z planu do dziś uchodzi za kwintesencję retro glamour. „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie” (1968, reż. Sergio Leone) Kultowy spaghetti western, który stanowi dziś klasykę gatunku i jeden z ulubionych filmów Quentina Tarantino. Claudia wcieliła się w nim w postac Jill McBain, byłej prostytutki, która przechodzi duchową i mentalną przemianę. Tą rolą udowodniła, że kobieta może być pełnoprawnym, centralnym bohaterem w gatunku zdominowanym przez mężczyzn. Styl Claudii Cardinale Cardinale nigdy nie była przesadnie „przebrana”. Jej styl balansował pomiędzy włoską lekkością a hollywoodzkim glamour. Wybierała podkreślające sylwetkę i kobiece kształty kroje z wyraźnie zaznaczoną talią i wyeksponowanym dekoltem, neutralne barwy przełamane mocnym akcentem – soczystą czerwienią ust czy jedwabną chustą. Każda rola Cardinale była również modowym manifestem. W „Lamparcie” zapisała się w historii kina dzięki spektakularnym suknom balowym, które do dziś są inspiracją dla projektantów haute couture. W westernach wybierała dziewczęcą prostotę i naturalność, co tylko potwierdzało, że jej uroda i charyzma nie potrzebują dodatkowej mocnej oprawy. Cardinale była jedną z niewielu gwiazd, które odważyły się walczyć o prawo do kontroli nad własnym wizerunkiem. Gdy producenci naciskali na odważne sesje zdjęciowe, ona konsekwentnie odmawiała. Dla niej elegancja oznaczała sugestię, a nie dosłowność. Jej styl pokazuje, że klasyka jest zawsze aktualna. Projektanci z pewnością sięgną do jej archiwalnych looków w stylu retro glamour – już teraz na wybiegach pojawiają się suknie i płaszcze inspirowane estetyką lat 60. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/09/GettyImages-113963499-89d303a.jpg" width="5197" height="3394" alt="ITALY - JANUARY 01: Files Pictures of Italian Actress Claudia Cardinale In Italy In 1950-Young Italian actress Claudia Cardinale. (Photo by REPORTERS ASSOCIES/Gamma-Rapho via Getty Images)" title="Files Pictures of Italian Actress Claudia Cardinale In Italy In 1950-" /> Jak dziś nosić styl Claudii Cardinale? Makijaż i fryzury w stylu lat 60. przeżywają właśnie swój renesans, podobnie jak ikoniczne elementy garderoby z tamtej dekady. Modelki na jesiennych pokazach nosiły nakreślone czarnym eyelinerem wyraziste kreski jaskółki, miały mocno wytuszowane rzęsy i podkreślone usta. Bardzo w stylu Claudii Cardinale. Pozostałe składniki stylu włoskiej gwiazdy, które możemy łatwo przemycić w codziennych outfitach to: Sukienki z podkreśloną talią i dekoltem – najlepiej w czerni, bieli, granacie lub w paski. Jedwabne chusty i kokardy – detal, który od razu dodaje klasy. Wyrazista biżuteria i dodatki – perły, duże kolczyki, bransoletki, kocie okulary i modele z prostokątnymi oprawkami Czerwona szminka – znak rozpoznawczy prawdziwej ikony. Charakterystyczne fryzury: koki, grzywka, natapirowane u góry upięcia Eleganckie płaszcze i trencze – najlepiej przewiązane paskiem, by podkreślić sylwetkę.
10 kultowych filmów z Robertem Redfordem, które musisz znać. Przypominamy najważniejsze role legendy Hollywood
16 września świat obiegła smutna wiadomość o śmierci Roberta Redforda. Wielokrotnie nagradzany aktor, reżyser, producent, promotor kina niezależnego i niekwestionowana ikona stylu zdecydowanie wyprzedzał swoje czasy i był „crushem” kobiet na całym świecie na długo przed erą social mediów. Ale przede wszystkim zapisze się w naszej pamięci dzięki kultowym filmom. Przypominamy najważniejsze role legendy Hollywood. Oto złota dziesiątka filmów z jego udziałem.
Robert Redford: aktor, reżyser, producent i twórca festiwalu kina niezależnego Robert Redford to absolutna legenda Hollywood – aktor, reżyser, producent i twórca słynnego festiwalu kina niezależnego Sundance. Miał chłopięcy błysk w oku i nonszalancję buntownika. Był jednocześnie „boy next door” i niedoścignionym ideałem – coś jak mieszanka Brada Pitta i Paula Newmana w jednym. Jego wizerunek – od westernowych kapeluszy, przez garnitury w „Wielkim Gatsbym”, aż po casualowy vibe w życiu prywatnym – definiował męską elegancję na dekady. „Redford look” był inspiracją dla całych pokoleń projektantów i magazynów mody. Nie dał się zaszufladkować. Grał buntowników („Butch Cassidy i Sundance Kid”), romantyków („Tacy byliśmy”), bohaterów politycznych („Wszyscy ludzie prezydenta”). Każda jego rola miała w sobie coś ponadczasowego. Przez całą karierę unikał też skandali i celebryckiego chaosu. Wolał angażować się w ekologię, politykę, wspierać sztukę i rozwój młodych artystów. Sundance Festival to jego największy wkład w kino. Dzięki Sundance młodzi twórcy kina niezależnego (m.in. Quentin Tarantino, Steven Soderbergh, Chloe Zhao) dostali szansę, by pokazać światu swoje filmy. W 2018 r. zdecydował o zakończeniu kariery aktorskiej. Jego ostatnim filmem była komedia „Gentelman z rewolwerem” , gdzie wcielił się w rolę złodzieja, który pomimo zacnego wieku wcale nie zamierza zmieniać trybu życia i planuje kolejny wielki skok. W międzyczasie jeszcze zakochuje się z wzajemnością w pięknej wdowie (w tej roli Sissy Spacek), a po piętach depcze mu ambitny młody policjant (Casey Affleck). Filmografia Redforda jest jednak bardzo bogata. Oto najważniejsze z jego ról. Najbardziej kultowe role Roberta Redforda „Butch Cassidy i Sundance Kid” (1969) – rola Sundance Kida obok Paula Newmana. To właśnie tutaj narodziła się legenda Redforda. Sundance Kid to symbol wolności, buntu i... świetnego stylu w westernowym wydaniu. To film, który uczynił go gwiazdą pierwszej ligi. I to właśnie od niego wzięła się nazwa stworzonego przez Redforda festiwalu filmowego. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/09/2025-09-16-153319-Robert-Redford-I-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-30-stron--Sluzbowy--e3fc40c.png" width="1010" height="667" alt="2025-09-16 15_33_19-Robert Redford (I) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 30 stron — Służbowy —" title="2025-09-16 15_33_19-Robert Redford (I) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 30 stron — Służbowy —" /> „Żądło” (1973) – ponownie z Paulem Newmanem, Oscarowy hit. „Tacy byliśmy” (1973) – romantyczny dramat z Barbrą Streisand, który wzrusza do dziś. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/09/2025-09-16-154926-Robert-Redford-I-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-30-stron--Sluzbowy--ba88b80-e1758050780993.png" width="1010" height="654" alt="2025-09-16 15_49_26-Robert Redford (I) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 30 stron — Służbowy —" title="2025-09-16 15_49_26-Robert Redford (I) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 30 stron — Służbowy —" /> „Wszyscy ludzie prezydenta” (1976) – w głośnym filmie Alana Pakuli wcielił się w dziennikarza, Boba Woodwarda obnażającego aferę Watergate, która zakończyła karierę prezydencką Richarda Nixona. Ten film to manifest siły wolnych mediów. „Wielki Gatsby” (1974) – jako Jay Gatsby stał się twarzą elegancji i melancholii epoki lat 20. i stworzył niezapomniany duet na ekranie razem z Mia Farrow. Jeśli widzieliście tylko nową wersję z Leonardo DiCaprio, koniecznie nadróbcie zaległości. „Pożegnanie z Afryką” (1985) – romantyczna i epicka historia miłości, oparta na życiorysie duńskiej pisarki Karen Blixen, w którą wcieliła się Meryl Streep. Redford jako tajemniczy myśliwy i poszukiwacz przygód to uosobienie męskości, ale też czułości. „Niemoralna propozycja” (1993) – głośny i kontrowersyjny dramat obyczajowy, gdzie wcielił się w zmanierowanego bogacza, który oferuje milion dolarów borykającemu się z kłopotami finansowymi Davidowi. Stawka? Noc z jego żoną (Demi Moore). „Zaklinacz koni” (1998) - wzruszający film w reżyserii Redforda, który otworzył drzwi do kariery Scarlett Johansson. Aktor wcielił się w tytułowego zaklinacza. „Zawód szpieg” (2001) - kolejne po reżyserowanej przez Redforda "Rzece życia" ekranowe spotkanie z Bradem Pittem, który zagrał podopiecznego Redforda, agenta CIA uwikłanego w poważne tarapaty. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/09/2025-09-16-155326-Robert-Redford-I-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-30-stron--Sluzbowy--bf2388b.png" width="1006" height="672" alt="2025-09-16 15_53_26-Robert Redford (I) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 30 stron — Służbowy —" title="2025-09-16 15_53_26-Robert Redford (I) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 30 stron — Służbowy —" /> „Captain America: The Winter Soldier” (2014) – powrót Redforda do mainstreamu, tym razem w świecie Marvela.
Jeden z najlepiej ocenianych i najchętniej oglądanych seriali na Prime Video. Przeraża, bawi i trzyma w napięciu przez wszystkie 4 sezony!
Ta amerykańska seria o superbohaterach, którzy pokazują swoją mroczną stronę, to jedna z najlepiej ocenianych i najchętniej oglądanych produkcji na platformie Prime Video.
Na początku przyznam się do czegoś. Nie jestem fanką superprodukcji o superbohaterach. Nie widziałam ostatniego filmu o Spider-Manie, a „Batmana” obejrzałam tylko ze względu na Roberta Pattinsona (i Zoe Kravitz). Jako tako kojarzę uniwersum Marvela (gorzej z DC), ale zdecydowanie nie jest to mój ulubiony gatunek. Kiedy więc mój chłopak zaproponował mi, byśmy zaczęli wspólnie oglądać „The Boys”, byłam dość sceptyczna. Przekonywał mnie, że to nie jest kolejny serial o superbohaterach. W końcu dałam się namówić i... kompletnie przepadłam. Serial „The Boys”: superbohaterowie na miarę XXI wieku Produkcja Prime Video to adaptacja bestsellerowej serii komiksów autorstwa Gartha Ennisa i Daricka Robinsona. Akcja dzieje się w świecie, w którym superbohaterowie żyją wśród ludzi i są celebrytami pracującymi na zlecenie potężnej korporacji Vought International. Występują w filmach, sprzedają swój wizerunek, reklamują najróżniejsze produkty. Śmiało można ich nazwać influencerami, którzy dodatkowo dysponują supermocami. Niestety, większość z nich, zamiast wykorzystywać je w szczytnym celu i świecić przykładem, ma sporo na sumieniu. Zwłaszcza ci należący do Siódemki, czyli najpotężniejszej i najbardziej znanej grupy. W pierwszym sezonie poznajemy Siódemkę, do której dołącza nowa superbohaterka Starlight. Dziewczyna nawiązuje znajomość z Hughiem, który z kolei dołącza do ekipy tytułowych Chłopaków. To podziemna grupa, która próbuje powstrzymać superbohaterów i ujawnić ich niecne czyny. Przewodzi jej charyzmatyczny Billy Rzeźnik, który za wszelką cenę chce zemścić się na Homelanderze za to, że ten przyczynił się do zniknięcia jego ukochanej żony. A to dopiero początek... Oprócz świetnego scenariusza najmocniejszą strona serialu jest właśnie casting. W jednej z głównych ról obsadzono syna Meg Ryan i Dennisa Quaida, Jacka Quaida. Na ekranie zobaczymy też znanego z oryginalnej wersji „Plotkary” Chace'a Crawforda, Giancarlo Esposito, Elisabeth Shue i Haleya Joela Osmenta, czyli niezapomnianego chłopca z „Szóstego zmysłu”. Serial „The Boys”: recenzja Na razie dostępne są cztery sezony. Piąty i zarazem finałowy został zapowiedziany na przyszły rok. Na czym polega fenomen tego serialu? Na pewno ogromnym jego atutem są ciekawie nakreślone portrety psychologiczne bohaterów. W „The Boys” nic nie jest czarno-białe. Superbohaterowie co i rusz pokazują swoją nieidealną, mroczną stronę i w niczym nie różnią się od ludzi, jeśli chodzi o okrucieństwo, chciwość i mściwość. Wraz z biegiem akcji poznajemy ich jednak coraz bliżej i zaczynamy rozumieć, dlaczego stworzone przez Vought uniwersum to kolos na glinianych nogach. Wojna światów, nadludzie ponad ludźmi, koncepcja czystości ras — wszystko to znamy z historii, a w „The Boys” dostajemy tego powtórkę. Oczywiście w atrakcyjnym wizualnie wydaniu, z efektami specjalnymi, muzyką, kostiumami i scenografią na najwyższym poziomie. Bo „The Boys” to przede wszystkim świetna rozrywka. Ale pod tym popkulturowym płaszczykiem kryje się mocne i dość przygnębiające przesłanie. View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/08/2025-08-27-141344-The-Boys-2019-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-16-stron--Sluzbowy--Mi-0fbce14.png" width="1263" height="677" alt="2025-08-27 14_13_44-The Boys (2019) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 16 stron — Służbowy — Mi" title="2025-08-27 14_13_44-The Boys (2019) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 16 stron — Służbowy — Mi" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/08/2025-08-27-141404-The-Boys-2019-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-16-stron--Sluzbowy--Mi-d488e8e.png" width="998" height="676" alt="2025-08-27 14_14_04-The Boys (2019) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 16 stron — Służbowy — Mi" title="2025-08-27 14_14_04-The Boys (2019) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 16 stron — Służbowy — Mi" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/08/2025-08-27-141439-The-Boys-2019-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-16-stron--Sluzbowy--Mi-462ca97.png" width="1004" height="666" alt="2025-08-27 14_14_39-The Boys (2019) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 16 stron — Służbowy — Mi" title="2025-08-27 14_14_39-The Boys (2019) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 16 stron — Służbowy — Mi" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/08/2025-08-27-141505-The-Boys-2019-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-16-stron--Sluzbowy--Mi-6e5bbb1.png" width="994" height="673" alt="2025-08-27 14_15_05-The Boys (2019) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 16 stron — Służbowy — Mi" title="2025-08-27 14_15_05-The Boys (2019) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 16 stron — Służbowy — Mi" />
Płakałam i śmiałam się na zmianę. Ten niedoceniony u nas film to prawdziwa perełka
„Król Staten Island” w reżyserii Judda Apatowa w USA ma wręcz status kultowego. A to za sprawą odtwórcy głównej roli Pete'a Davidsona, który w filmie dzieli się osobistymi przeżyciami. Ojciec gwiazdora podobnie jak tata filmowego bohatera był strażakiem i zginął na służbie.
Na ten film trafiłam zupełnie przez przypadek, przeglądając w weekend ofertę platformy streamingowej Prime Video. Nie jest to nowość - w USA miał premierę w 2020 roku. Jeśli jeszcze o nim nie słyszeliście, na zachętę rzucę wam nazwisko reżysera. Za „Królem Staten Island” stoi bowiem Judd Apatow, którego możecie kojarzyć z takich komedii, jak „Wpadka”, „Wykolejona" czy „40-letni prawiczek”. Ale choć w „Królu...” nie brakuje humoru, to bliżej mu do dramatu niż typowej amerykańskiej komedii. „Król Staten Island” – fabuła Główny bohater, wydziarany od stóp do głów dwudziestoparoletni tatuażysta amator Scott nie może odnaleźć się w otaczającej go rzeczywistości po tragicznej śmierci ojca strażaka, który zginął na służbie. Dni mijają mu na bezproduktywnym włóczeniu się ze znajomymi po tytułowej dzielnicy Nowego Jorku i paleniu marihuany. Nieustannie pakuje się przy tym w kłopoty. Najpierw prawie trafia do aresztu razem z kolegami po nieudanej próbie włamania do apteki, a następnie robi nieudany tatuaż dziewięcioletniemu chłopcu. Okazuje się, że to syn kolegi po fachu jego ojca, który zaczyna spotykać się z matką Scotta. To jeszcze bardziej wytrąca chłopaka z równowagi, który nie może się pogodzić, że obcy facet próbuje zastąpić mu zmarłego ojca. A jakby tego było mało, jego siostra wyjeżdża do college'u i Scott zostaje sam z matką. Ale nie na długo, bo wkrótce wprowadza się do nich nowy facet matki. Trudna i burzliwa relacja dwóch mężczyzn zostaje wystawiona na liczne próby. Przełomem okazuje się wielka awantura i bójka między nimi, która kończy się tym, że matka Scotta wyrzuca oboje z domu. I nagle zaciekli wrogowie są zdani tylko na siebie. „Król Staten Island” – obsada Świetny casting to tylko jeden z atutów tej pozycji. W głównej roli zobaczymy Pete'a Davidsona. W filmie pojawiają się zresztą wątki bezpośrednio nawiązujące do jego życia (ojciec Pete'a był strażakiem i zginął w trakcie zamachów 10 września). Jego matkę brawurowo zagrała świetna Marisa Tomei (ostatnio mogliśmy ją oglądać w komedii „Miłość bez ostrzeżenia” z Joanną Kulig i Anne Hathaway), a siostrę Maude Apatow, którą możecie kojarzyć z „Euforii”. W pozostałych rolach wystąpili też rewelacyjna amerykańska komiczka, twórczyni serialu „Lepsze życie” Pamela Adlon, Steve Buscemi, Bel Powley i Bill Blur. „Król Staten Island” – recenzja Ten niedoceniony u nas film, w USA zebrał świetne recenzje i uchodzi za najlepszy w dorobku Apatowa. Nic dziwnego, bo nie brakuje w nim zarówno zabawnych, jak i wzruszających momentów. Ciekawie pokazuje przemianę głównego bohatera, który z wiecznego Piotrusia Pana i życiowego przegrywa powoli staje się dorosłym, świadomym i odpowiedzialnym młodym mężczyzną. Nie jest to jednak typowa kolejna komedia coming-of-age. Towarzyszymy Scottowi w momentach załamania i obserwujemy, jak powoli uczy się radzić sobie z trudnymi emocjami. Początkowa niechęć do chłopaka matki z czasem przeradza się w przyjaźń. I to właśnie w strażackiej remizie Scott paradoksalnie odnajdzie sens życia, łatwiej mu będzie oswoić żałobę po śmierci ojca i go zrozumieć. To nie tylko piękna opowieść o dorastaniu, ale i o rodzinie, przyjaźni, bliskości i stracie, pokazująca proces dojrzewania w pełnym spektrum, ze wszystkimi jego cieniami i blaskami. „Król Staten Island” – gdzie obejrzeć? Produkcję „Król Staten Island” znajdziecie wyłącznie w bibliotece Amazon Prime Video. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/07/2025-07-29-121338-Krol-Staten-Island-2020-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-9-stron--Sluz-4c949fc.png" width="1009" height="672" alt="2025-07-29 12_13_38-Król Staten Island (2020) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 9 stron — Służ" title="2025-07-29 12_13_38-Król Staten Island (2020) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 9 stron — Służ" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/07/2025-07-29-121401-Krol-Staten-Island-2020-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-9-stron--Sluz-efc6058.png" width="1010" height="677" alt="2025-07-29 12_14_01-Król Staten Island (2020) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 9 stron — Służ" title="2025-07-29 12_14_01-Król Staten Island (2020) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 9 stron — Służ" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/07/2025-07-29-121417-Krol-Staten-Island-2020-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-9-stron--Sluz-32037df.png" width="927" height="670" alt="2025-07-29 12_14_17-Król Staten Island (2020) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 9 stron — Służ" title="2025-07-29 12_14_17-Król Staten Island (2020) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 9 stron — Służ" />
Polak w nowym serialu Netfliksa o miłości, który pokochacie od pierwszego odcinka. Już porównuje się go do Paula Mescala!
W nowej produkcji Netfliksa „Na całego” zobaczymy m.in. Tomasza Włosoka. Reżyserka serialu, znana z kultowych juz „Dziewczyn” Lena Dunham nie mogła się go nachwalić. Nazwała też aktora polskim Paulem Mescalem!
Tomasz Włosok od kilku lat święci triumfy w polskim kinie. Wystarczy wspomnieć jego role w „Kuleju” Xawerego Żuławskiego, gdzie wcielił się w legendarnego boksera czy „Jak nie zostałem gangsterem” oraz „Jak pokochałam gangstera” Macieja Kawulskiego. W tym ostatnim Włosok zagrał Nikodema „Nikosia” Skotarczaka, jednego z największych gangsterów w historii Polski. Aktor ma też na swoim koncie udział w filmie Agnieszki Holland „Zielona granica”. Ostatnio mogliśmy go też oglądać w kontynuacji hitowej serii „Emigracja XD” na podstawie książki Malcolma XD. I choć „Edukacja XD” nie jest tak porywająco śmieszna, jak pierwsza seria, to i tak grana przez Włosoka postać Malcolma, który nieustannie wyciąga z tarapatów swojego przyjaciela Stomila (przez co wpada w jeszcze większe kłopoty), bawi do łez. „Na całego” – fabuła Teraz wszechstronny talent aktora doceniła sama Lena Dunham. Najbardziej znana z wyprodukowanego przez HBO serialu „Dziewczyny” aktorka, reżyserka i scenarzystka powraca w wielkim stylu z nowym hitem. „Na całego” to komedia romantyczna dla rozczarowanych, osadzona między Nowym Jorkiem a Londynem. Serial od wczoraj jest dostępny na platformie streamingowej Netflix. Czego możemy się spodziewać po nowej produkcji Dunham? Na pewno dużo słodko-gorzkiego, ironicznego poczucia humoru, nagłych zwrotów akcji, ale i sporo wzruszeń. Główna bohaterka Jesssica do niedawna była pewna, że znalazła miłość swojego życia. Kiedy jednak jej związek okazuje się fiaskiem, kobieta zamyka się w sobie i postanawia drastycznie zmienić swoje życie. Decyduje się na przeprowadzkę do Londynu, gdzie chce zacząć żyć na nowo jako singielka. Oczywiście jej zamiary postanawia pokrzyżować los. Na drodze Jessiki pojawia się bowiem tajemniczy Felix, który jest jej całkowitym przeciwieństwem. Amerykanka i Brytyjczyk muszą zmierzyć się nie tylko z różnicami kulturowymi. Jedno jest pewne – nie będzie łatwo, za to bardzo zabawnie... View oEmbed on the source website „Na całego” – obsada W „Na całego” zobaczymy m.in. znaną z brawurowej roli Kayli w serialu „Hacks” Meg Stalter oraz Willa Sharpe’a, którego możecie kojarzyć z drugiego sezonu „Białego lotosu”. Gościnnie w serialu pojawiają się też takie gwiazdy, jak Naomi Watts, Emily Ratajkowski, Andrew Scott, Jennifer Saunders, Kit Harington, Rita Ora i Jessica Alba. Oraz nasz Tomasz Włosok, który w produkcji Dunham wciela się w piłkarza zabiegającego o względy Jessiki. Nie będzie to spoilerem, jeśli od razu uprzedzimy, że jego starania są dość nieudolne. Jeo rola jest niewielka, ale znacząca i zapadająca w pamięć, a jak podkreśla sama Lena, również bardzo zabawna. Polski aktor totalnie skradł jednak serce zagranicznej ekipy na czele z samą Dunham. W jednym z wywiadów nazwała go polskim Paulem Mescalem. Poznali się (i jak dodaje Dunham, od razu zaprzyjaźnili) na planie filmu „Treasure”, którego akcja dzieje się w Polsce lat 90. Dunham wcieliła się w nim w rolę Amerykanki Ruth, która wraz z ojcem Edkiem, ocalałym z Holocaustu, wyrusza w sentymentalną podróż do kraju swoich przodków. Czy to początek wielkiej zagranicznej kariery polskiego aktora? My trzymamy kciuki i czekamy aż o innym aktorze powie się, że to zagraniczny Tomasz Włosok.
Nie lubię komedii romantycznych, ale ta totalnie mnie zaskoczyła. Nie mogłam oderwać oczu od zjawiskowej Dakoty Johnson!
Komedia „Materialiści” to najgorętszy tytuł tego lata. Zjawiskowa Dakota Johnson, uroczy jak zawsze Pedro Pascal, nieoczywiste zwroty akcji i Nowy Jork — czego chcieć więcej?
Choć zwykle szerokim łukiem omijam komedie romantyczne, na ten film wybrałam się do kina. Po pierwsze, aby się odpocząć od skwaru — nie ma dla mnie lepszego antidotum na letnie upały niż ciemna, chłodna, klimatyzowana sala kinowa. Ale choć przyszłam z zamiarem schłodzenia się, to film wybrałam gorący ze względu na swoją tematykę i twórców. „Materialiści” to nowy film Celine Song, która zasłynęła skromnym, kameralnym, ale pięknym w swojej prostocie filmem „Poprzednie życie”. Bardzo mi się on podobał, więc nazwisko reżyserki potraktowałam jako dobrą wróżbę. „Materialiści” - fabuła I się nie zawiodłam. Bo „Materialiści” to nie jest typowa komedia romantyczna. Choć główna bohaterka na pierwszy rzut oka wydaje się powieleniem stereotypu wielu popularnych filmów z gatunku rom-com, to wraz z rozwinięciem historii widzimy, że nic nie jest tu proste i oczywiste. Lucy pracuje jako swatka w ekskluzywnym biurze matrymonialnym w Nowym Jorku. Zawodowo zajmuje się łączeniem ludzi w pary. Sama nie znalazła jednak jeszcze swojej drugiej połówki. Na weselu klientów, których ze sobą poznała, oczarowuje brata pana młodego, Harry'ego. Wydaje się on spełnieniem wszystkich marzeń o idealnym facecie — jest przystojny, bogaty, dowcipny, świetnie wykształcony i szarmancki. Choć Lucy opiera mu się, w końcu zgadza się umówić z nim na randkę. W tym samym czasie przypadkiem spotyka swojego wieloletniego chłopaka, który na przyjęciu, gdzie poznała Harry'ego, pracuje jako kelner. Dawne uczucia odżywają, ale Lucy stara się kierować bardziej rozumem niż sercem. A ten podpowiada, by trzymać się bogatego finansisty. „Materialiści” - obsada W głównej roli Lucy wystąpiła zjawiskowa Dakota Johnson, której kariera świetnie się rozwija od czasu „Pięćdziesięciu twarzy Greya”. Na ekranie towarzyszą jej Pedro Pascal, którego nie trzeba nikomu przedstawiać po serialach „The Last of Us”, „Gra o tron” i „Narcos” oraz Chris Evans, znany choćby z hitów Marvela „Kapitan Ameryka” i „Avengers”. „Materialiści” - recenzja Jak już wspomniałam, komedie romantyczne to nie jest mój ulubiony gatunek filmowy. Chyba że jest w nich twist i wykraczają poza stereotypowe schematy. I tak jest w przypadku „Materialistów”. Każdy z bohaterów musi się mierzyć z moralnymi dylematami. Lucy z jednej strony ciągnie do luksusowego życia, z drugiej tęskni za prawdziwą miłością. Gdy na jej drodze pojawia się „jednorożec” w postaci Harry'ego (tak w agencji matrymonialnej nazywają idealnego kandydata na partnera), wydaje się, że wreszcie osiągnęła swój cel. Ale życie bywa przewrotne, więc w tym samym czasie w jej życiu znów pojawia się były chłopak — idealista, romantyk, marzyciel, który marzy o karierze aktora. Reżyserka Celine Song dobrze zna świat swatek, bo sama zaliczyła kilkumiesięczny epizod w takiej agencji. I jak mówi w wywiadach, nauczyła się tam więcej o ludziach relacjach niż gdziekolwiek indziej. Znamienny jest też tytuł „Materialiści”. Bo czy związek to komunia dusz, idealne porozumienie, symbioza czy może raczej układ biznesowy? Czy liczba zer na koncie to wystarczający powód, by spędzić z kimś życie? Czy lepiej kierować się sercem, czy może jednak rozumem? I co na koniec dnia opłaca się bardziej? W końcu nawet bogacze mierzą się z kompleksami i kryją mroczne sekrety. I jak śpiewali Beatlesi w piosence „Can't buy me love”, miłości nie można kupić. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/07/2025-07-04-095727-Materialisci-2025-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-15-stron--Sluzbowy--a85d669.png" width="1013" height="666" alt="2025-07-04 09_57_27-Materialiści (2025) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 15 stron — Służbowy" title="2025-07-04 09_57_27-Materialiści (2025) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 15 stron — Służbowy" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/07/2025-07-04-095809-Materialisci-2025-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-15-stron--Sluzbowy--c7dfb8e.png" width="1029" height="667" alt="2025-07-04 09_58_09-Materialiści (2025) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 15 stron — Służbowy" title="2025-07-04 09_58_09-Materialiści (2025) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 15 stron — Służbowy" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/07/2025-07-04-095833-Materialisci-2025-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-15-stron--Sluzbowy--05aa8b3.png" width="1009" height="672" alt="2025-07-04 09_58_33-Materialiści (2025) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 15 stron — Służbowy" title="2025-07-04 09_58_33-Materialiści (2025) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 15 stron — Służbowy" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/07/2025-07-04-095748-Materialisci-2025-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-15-stron--Sluzbowy--266d549.png" width="1024" height="657" alt="2025-07-04 09_57_48-Materialiści (2025) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 15 stron — Służbowy" title="2025-07-04 09_57_48-Materialiści (2025) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 15 stron — Służbowy" />
Takiej Nicole Kidman jeszcze nie widzieliście! Dla tego serialu poświęciłam całą sobotę. I nie żałuję!
„Dziewięcioro nieznajomych” to serialowy przepis na sukces. W drugim sezonie Nicole Kidman, jako magnetyczna guru skrywająca mroczne sekrety, zawłaszcza ekran od pierwszych sekund. I nie sposób oderwać od niej wzroku.
W moim przypadku wszystko zaczęło się od książki. Powieść Liane Moriarty „Dziewięcioro nieznajomych” zabrałam na wakacje i nie mogłam oderwać się od lektury. Podobnie zresztą jak od pozostałych tytułów tej autorki. Kiedy więc na platformie Prime Video pojawił się serial na kanwie mojej ulubionej wakacyjnej lektury, nie mogłam sobie odmówić, by go sprawdzić. Zwłaszcza że powieści Moriarty to serialowe pewniaki — wystarczy wspomnieć choćby „Wielkie kłamstewka” z Reese Witherspoon, Zoe Kravitz, Shailene Woodley i Nicole Kidman w rolach głównych. Uwielbiałam go, zarówno pierwszy, jak i drugi sezon. Do „Dziewięciorga nieznajomych” dodatkowo zachęciło mnie, że za scenariusz odpowiada David E. Kelley. Tak, ten sam, który stworzył właśnie „Wielkie kłamstewka”, w których idealnie udało mu się oddać ducha Moriarty. To zresztą nie koniec podobieństw, bo w „Dziewięcioro nieznajomych” główną rolę gra Nicole Kidman. Wydawało się więc, że to gotowy materiał na sukces. I tak się stało, dlatego, choć z założenia miał to być serial limitowany (podobnie zresztą jak „Wielkie kłamstewka”), to na fali popularności twórcy wypuścili drugi sezon. Czy sprostał oczekiwaniom? „Dziewięcioro nieznajomych” 2 sezon — fabuła W drugim sezonie akcja serialu przenosi się ze słonecznej Kalifornii do mroźnej Austrii. To tam, do położonego w sercu śnieżnych Alp uzdrowiska Zauberwald udaje się bowiem charyzmatyczna uzdrowicielka Masza Dmitrichenko. Dzięki retrospekcji poznajemy też jej początki i pierwsze doświadczenia z psychodelikami, jakie miały miejsce właśnie tam. Przyjazd do Zauberwald jest więc dla Maszy niejako powrotem do korzeni. Podobnie jak w pierwszej transzy, organizuje retreat, na który zaprasza dziewięcioro obcych sobie osób z różnych światów i środowisk. Każde z nich boryka się z własnymi problemami i skrywa swoje sekrety. I wszyscy wierzą albo chociaż chcieliby wierzyć, że Masza im pomoże i odmieni ich życie. Dlatego godzą się na proponowane przez nią praktyki, które są, delikatnie mówiąc, dość niekonwencjonalne (hipnoza, psychodeliki) i z czasem doprowadzają ich na skraj wytrzymałości. Czy uda im się dotrwać do końca? Czy poczują ulgę, spokój, ukojenie? Czy Maszy uda się uzdrowić nie tylko ich, ale i siebie? „Dziewięcioro nieznajomych” 2 sezon — obsada Pierwszy sezon zachwycał genialnym castingiem. W rolach kuracjuszy, którzy oddają się w ręce Maszy w tajemniczym ośrodku wellness Tranquillum House, znaleźli się m.in. Melisssa McCarthy, Bobby Cannavale, Regina Hall, Samara Weaving i Luke Evans. W drugim sezonie obok Nicole Kidman pojawia się m.in. fantastyczna Christine Baranski, znana choćby z „Mamma Mia!”, szwedzka aktorka Lena Olin, którą możecie pamiętać choćby z pięknego filmu „Czekolada” z Juliette Bioche i Johnnym Deppem i alternatywna piosenkarka i muzyczka King Princess. Jest też gratka dla fanów pierwszego sezonu: „Białego Lotosu” - pojawia się Murray Bartlett, czyli niezapomniany Armond z hawajskiego hotelu. „Dziewięcioro nieznajomych” 2 sezon — recenzja Pierwszy sezon serialu był dość wierną adaptacją książki. W drugim oprócz dobrze już znanej Mashy pojawiają się zupełnie nowe postaci, zupełnie zmienia się też miejsce akcji. I muszę przyznać, że choć brakowało mi Melissy McCarthy i Bobby'ego Cannavale (ich bohaterowie i perturbacje między nimi najbardziej lubiłam śledzić w pierwszym sezonie), to osadzenie fabuły w śnieżnej Austrii uważam za strzał w dziesiątkę. Podobnie, jak dobór postaci, wśród których najciekawsza od początku wydawała mi się tajemnicza zakonnica Agnes. Interesująca jest też relacja Mashy z właścicielką ośrodka Heleną, która przyjęła ją do siebie, gdy Masha była kompletnie rozbita po śmierci córki oraz ojcem jednego z gości, który przybywa do Zauberwaldu spóźniony, co wybija z rytmu zarówno pensjonariuszy, jak i prowadzącą. A to dopiero początek zawirowań... „Dziewięcioro nieznajomych” 2 sezon — gdzie oglądać Drugi sezon serialu, podobnie jak pierwszą transzę, możecie oglądać na platformie streamingowej Prime Video. View oEmbed on the source website
Nigdy nie myślałam, że po 30-tce poczuję się jak licealistka. I nie chodzi o szalone imprezy czy romanse, ale o trądzik!
Niestety, nie chodzi tu o szalone imprezy czy romanse, tylko o trądzik. Przy tym, co zadziało się na mojej buzi po ciąży, pryszcze z okresu nastoletniego to... przysłowiowy pryszcz. Ale na szczęście młoda mama nie jest sama ze swoimi problemami skórnymi.
Nigdy nie mogłam narzekać na swoją skórę. Wiadomo, w okresie nastoletnim zdarzały mi się wykwity na buzi, ale w porównaniu z rówieśnikami, przeszłam ten czas łagodnie. Jeśli pojawiały się krostki, to tylko przed okresem i w niewielkich ilościach. Na studiach mało spałam, dużo imprezowałam, jadłam byle jak, a moja cera i tak wyglądała dobrze. Nie powiem, dbałam o nią od zewnątrz, wklepywałam rozmaite kremy, na słońce zawsze stosowałam filtr ochronny. Ale też nieraz zdarzyło mi się pójść spać w makijażu. Moja skóra jednak cierpliwie znosiła to, co jej fundowałam i była wyrozumiała wobec moich błędów. Do czasu. Pielęgnacja dla młodej mamy — problemy Nigdy nie wierzyłam w slogany w stylu „sen to najlepszy kosmetyk” i „to kwestia hormonów”. Wszystko zmieniło się, gdy doświadczyłam tego na własnej skórze — najpierw w ciąży, a potem jako mama. Mówi się, że kobiety w ciąży mają na twarzy charakterystyczny glow. Czy ja go miałam? Nie pamiętam. Pamiętam za to plamy i przebarwienia, które pojawiły się na buzi latem, gdy byłam w szóstym miesiącu i niestety zostały do dziś. To jednak nic, w porównaniu z tym, co działo się po porodzie. Moja twarz przypominała jeden wielki wulkaniczny krater. I niestety w tym temacie niewiele się zmieniło. Choć mój mały skarb ma już ponad półtora roku, do dziś nie uporałam się z przebarwieniami i trądzikiem. Do tego włosy, które znów lecą mi na potęgę. W ciąży akurat były super, za to później bałam się, że będę łysa jak kolano. Teraz znów zaczęły wypadać. Wiem, dlaczego — zmęczenie, brak snu i stres robią swoje. W ogóle mam wrażenie, że przez ostatnie 2 lata postarzałam się o ponad 10 lat. Pomocy! Pielęgnacja dla młodej mamy — zabiegi Coraz wyraźniej widzę, jak moja skóra ciągnie w dół (ach, ta nieszczęsna fizyka), zmarszczki są głębsze, a nieprzespane noce skutkują ciemnymi podkówkami jak u pandy. Fatalnie się z tym czuję, to odbija się na mojej twarzy w postaci groźnego marsa na czole. – Jest pani bardzo mimiczna – słyszę od dermatolożki, lek. Martyny Szaniawskiej ze Skin Harmony Clinic. – Uff, dobrze, że nie memiczna – żartuję, choć nie jest mi do śmiechu. Pytam dermatolożkę, czy da się coś z tym zrobić. Na szczęście lwią zmarszczkę można wypłycić (co przy okazji otworzy oko i przywróci twarzy wypoczęty wygląd), przebarwienia zniwelować laserem tulowym (ale to jesienią), a sińce pod oczami mezoterapią. Dermatolożka uspokaja mnie, że moja skóra wciąż przeżywa postciążowo-laktacyjną burzę hormonów. Pielęgnacja dla młodej mamy — kosmetyki No tak, ale pielęgnacja pielęgnacji nie równa. Nawet gdybym bardzo chciała, nie mogę sobie teraz pozwolić na czasochłonne rytuały spa, maseczki, pilingi i wylegiwanie się w wannie, które tak bardzo lubiłam. Szczerze mówiąc, czasem ledwo zdążę umyć włosy, a gdy już mam wolną chwilę, wolę po prostu się zdrzemnąć. Moja pielęgnacja musi więc być łatwa, szybka i skuteczna. Od Martyny Szaniawskiej słyszę, że mam zaopatrzyć się w łagodny produkt do mycia w postaci pianki lub żelu, krem z ceramidami albo kwasem hialuronowym, który uszczelni barierę hydrolipidową, a na noc np. z rozjaśniającym kwasem azelainowym. I – last but not least – krem z SPF, nawet jeśli siedzę cały dzień w biurze. Oraz nie eksperymentować, bo jak dodaje Martyna Szaniawska, to główna przyczyna problemów skórnych. A ani moja cera, ani ja nie potrzebujemy wrażeń, tylko duuużo spokoju. Artykuł pochodzi z najnowszego numeru magazynu GLAMOUR.
Dawno nie zarwałam nocy dla serialu. Ten wciągnął mnie tak, że nie mogłam przestać go oglądać
Serial „Homecoming” to prawdziwa perełka ukryta wśród dziesiątek propozycji dostępnych na platformie streamingowej Prime Video. Choć nie jest to nowość, warto zwrócić na niego uwagę. Nie pożałujecie.
Nie wiem, czy też tak macie, ale ja zwykle nie daję serialom drugiej szansy. Albo coś wkręci mnie od samego początku i popłynę, albo nie zaskoczy i będę szukać czegoś innego. Na szczęście w tym przypadku postąpiłam inaczej niż zwykle. Bo serial „Homecoming” rozkręca się dość powoli, za to jak już nabierze tempa, to nie sposób się od niego oderwać. Plus fantastyczna Julia Roberts w bardzo nietypowej jak dla siebie roli. „Homecoming” – fabuła i obsada W serialu kluczową postacią jest grana właśnie przez Roberts Heidi Bergman, która pracowała w ośrodku Homecoming, pomagającym byłym żołnierzom powrócić do normalnego życia. Wśród jej podopiecznych byli młodzi weterani wojenni, którzy po zakończeniu służby musieli na nowo nauczyć się funkcjonować i poradzić sobie z PTSD. Od początku czuć jednak, że z tym miejscem jest coś nie tak. Cztery lata po opuszczeniu placówki Bergman, pracująca teraz jako kelnerka, zostaje odnaleziona przez agenta Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych Thomasa Carrasco, który próbuje dociec, dlaczego stamtąd odeszła. Pyta ją o jednego z jej podopiecznych, Waltera Cruza, który złożył skargę, jakoby był tam przetrzymywany wbrew swojej woli. Heidi twierdzi, że go nie pamięta. Thomas jednak nie odpuszcza. I tak po nitce do kłębka odkrywamy, co naprawdę działo się za drzwiami Homecoming i jaki był prawdziwy cel prowadzonej tam terapii. Czy byli żołnierze, którzy tam trafil, przebywali w placówce dobrowolnie? Czy byli świadomi tego, co się z nimi dzieje? Czy stosowane w placówce metody pracy były zgodne z zasadami etyki? Na te i inne pytania będzie musiała odpowiedzieć Bergman, co wcale nie będzie proste. W tym serialu nie ma słabo obsadzonych ról. W główną postać wciela się Julia Roberts, a towarzysza jej m.in. Bobby Cannavale (absolutny mistrz zarówno pierwszego, jak i drugiego planu, rewelacyjny w filmie „Mój syn Ezra” i netflixowym „The Watcher”), Alex Karpovsky (na pewno pamiętacie go z serialu „Dziewczyny”), Jeremy Allen White, którego nie trzeba nikomu przedstawiać po hitowej serii „The Bear", a także Sissy Spacek, czyli legendarna Carrie z adaptacji powieści Stephena Kinga. Już ostrzę sobie zęby na drugi sezon, gdzie pojawia się piosenkarka Janelle Monáe. „Homecoming” – recenzja Tak jak pisałam, łatwo go przegapić w zalewie nowości. Nie jest to też serial, który porwie was od pierwszych minut. Potrzeba trochę czasu, by wejść do świata jego bohaterów i zrozumieć zachodzące między nimi interakcje. Ale jeśli lubicie klimat powoli odkrywanych tajemnic, mroku i nieoczywistych splotów wydarzeń, nie będziecie rozczarowani. Atutem serialu jest też świetna obsada i złożone portrety psychologiczne postaci. „Homecoming” – gdzie obejrzeć? Oba sezony serialu, który jest oryginalną produkcją Amazon, obejrzycie na platformie Prime Video.
Śmiałam się i płakałam na zmianę. Dawno żaden film tak mnie nie poruszył
Nie zdążyłam na „Przepiękne!” do kina, ale na szczęście nic straconego. Film niedawno trafił na platformę streamingową Amazon Prime Video. Jeśli lubicie wzruszające, mądre i zabawne historie o kobietach, koniecznie go obejrzyjcie. Ale przed seansem zaopatrzcie się w dużą paczkę chusteczek!
Z polskimi komediami jak wiadomo bywa różnie. Nieraz są bardziej żenujące niż śmieszne. Dlatego z pewną nieśmiałością i bez większych oczekiwań włączyłam „Przepiękne!”. I muszę przyznać, że dawno nie byłam tak pozytywnie zaskoczona. Świetna, nieopatrzona obsada, znani aktorzy w nietypowych dla siebie rolach, historie niby dobrze znane (choćby wątek matki, która walczy o swoją niezależność i ku niezadowoleniu męża postanawia wrócić do pracy), ale przedstawione w nieoklepany sposób. Dodatkowy atut to szeroka reprezentacja wiekowa głównych bohaterek (jak dobrze zobaczyć na ekranie dojrzałe kobiety) i dość udana próba rozbicia wciąż pokutujących w Polsce stereotypów dotyczących macierzyństwa, kobiecości i seksualności. „Przepiękne!” – fabuła i obsada W filmie poznajemy sześć bohaterek z różnych pokoleń. Magda (w tej roli świetna Marta Nieradkiewicz) próbuje pogodzić wychowanie dwójki dzieci z prowadzeniem domu, ale też dusi się w domu i chce wrócić do prac, a nie tylko czekać na realizującego swoje ambicje zawodowe męża. Basia (Marta Ścisłowicz) robi wrażenie zimnej i niedostępnej i ponad wszystko ceni sobie swoją niezależność ale niczego nie pragnie tak bardzo jak miłości. Krysia (rewelacyjna Hanna Śleszyńska) po 30. latach małżeństwa chce czerpać radość z życia i seksu, co na początku wywołuje szok u jej męża. Agata (kolejna mocna rola Katarzyny Herman) to na pozór spełniona życiowo bizneswoman. Prawda nie jest jednak tak różowa i mimo sukcesów w pracy zupełnie nie umie dogadać się z nastoletnią córką. Julia (Kamila Urzędowska, którą już niebawem zobaczymy jako Izabelę Łęcką w filmowej adaptacji „Lalki”) za wszelką cenę marzy o karierze modelki. I najmłodsza ze wszystkich Tosia, ciekawa świata i życia, które dopiero przed nią. W filmie zobaczymy plejadę polskich gwiazd. Choć pierwsze skrzypce grają tu kobiety, pojawiający się na ekranie panowie, dotrzymują im kroku. Obok wymienionych wyżej aktorek występują m.in. Mikołaj Roznerski, Konrad Eleryk i Olaf Lubaszenko. Za reżyserię odpowiada Katia Priwieziencew, która zrealizowała wcześniej „Samiec Alfa” i „Hel”. Co ciekawe, „Przepiękne!” to adaptacja scenariusza do niemieckiego hitu kinowego „Wunderschön” z 2022 roku. Za scenariusz odpowiada Katarzyna Sarnowska, która ma już na swoim koncie inny udany remake - film „(Nie)znajomi”, który powstał na bazie włoskiego „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie” Paola Genovesego. „Przepiękne!” – recenzja Jak już pisałam, do tego filmu podeszłam bez specjalnych oczekiwań. I takie miłe zaskoczenia lubię najbardziej. Szczególnie bliski był mi wątek Magdy granej przez Martę Nieradkiewicz, szczególnie zaś scena na spotkaniu dla mam bobasów. Wywiązuje się wśród nich ożywiona dyskusja na temat karmienia piersią, którą nagle przerywa jedna z uczestniczek (zaskakujące cameo Sandry Kubickiej). Retorycznie pyta ona, czy któraś z mam w ogóle brała pod uwagę, że można nie karmić. To świetne podsumowanie pokutujących wciąż w naszym kraju stereotypów dotyczących matek i potwierdzenie, że nie ma jednej idealnej recepty na macierzyństwo. I że to kobiety często same nakładają na siebie nierealną presję i mają wobec siebie samych i siebie nawzajem zbyt wygórowane oczekiwania. Spodobał mi się też wątek Krysi, która walczy o siebie i swój związek i nie przyjmuje do wiadomości, że „w pewnym wieku pewnych rzeczy nie wypada”. Choć jej mąż na początku nie podziela jej entuzjazmu, w końcu zgadza się na jej propozycje (choćby lekcje tanga), które mają przywrócić im dawną namiętność i wprowadzić trochę iskry do ich trochę nudnej codzienności. Nie jest to film odkrywczy czy przełomowy, ale dobrze się go ogląda i ma mądre przesłanie. A o to chyba w kinie chodzi - by było rozrywką, ale i skłaniało do myślenia. Jeśli uważacie podobnie, nie będziecie rozczarowani. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/06/2025-06-25-131055-Filmweb-filmy-takie-jak-Ty-i-jeszcze-13-stron--Sluzbowy--Microsoft-Edge-4e618dd.png" width="1024" height="674" alt="2025-06-25 13_10_55-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" title="2025-06-25 13_10_55-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/06/2025-06-25-130950-Filmweb-filmy-takie-jak-Ty-i-jeszcze-13-stron--Sluzbowy--Microsoft-Edge-2445414.png" width="1178" height="664" alt="2025-06-25 13_09_50-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" title="2025-06-25 13_09_50-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/06/2025-06-25-131005-Filmweb-filmy-takie-jak-Ty-i-jeszcze-13-stron--Sluzbowy--Microsoft-Edge-adbb4b6.png" width="1134" height="668" alt="2025-06-25 13_10_05-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" title="2025-06-25 13_10_05-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/06/2025-06-25-131024-Filmweb-filmy-takie-jak-Ty-i-jeszcze-13-stron--Sluzbowy--Microsoft-Edge-0e6289f.png" width="1192" height="671" alt="2025-06-25 13_10_24-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" title="2025-06-25 13_10_24-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" />
Z nerwów obgryzłam wszystkie paznokcie. Ten polski serial kryminalny trzyma w napięciu od pierwszej minuty i nie odpuszcza aż do końca
I choć drugi sezon „Odwilży” nie jest tak dobry, jak pierwszy, to wciąż pozostaje w czołówce najlepszych i najchętniej oglądanych polskich seriali ostatnich lat. Życiowe i zawodowe perturbacje aspirant Katarzyny Zawiei i kryminalne zagadki osadzone w mrocznych zaułkach Szczecina przyciągnęły przed ekrany tysiące widzów.
Pierwszy sezon tej serii o szczecińskiej policjantce Katarzynie Zawiei był absolutnym hitem platformy MAX, i to nie tylko u nas. Zanotował też bardzo dobre wyniki oglądalności w wielu europejskich krajach, gdzie dostępna jest platforma MAX. Rodzima produkcja została doceniona za wyraziste postaci, wartka akcję i niebanalną fabułę. Nic dziwnego, że druga transza była niecierpliwie wyczekiwana. Niedługo po jej premierze zapowiedziano też już realizację trzeciego sezonu. Na razie nie wiadomo jednak, kiedy trafi na platformę MAX. „Odwilż” 2 sezon – fabuła W drugim sezonie policjantka Katarzyna Zawieja razem ze swoim partnerem zawodowym Trepą rozpracowują działający w szczecińskim porcie gang handlarzy ludźmi. Punktem wyjścia do rozwikłania sprawy jest tajemnicza śmierć młodego chłopaka. Okazuje się, że został zamordowany, a podejrzenia padają na jego przyjaciela, syna lokalnego rekina biznesu, Andrzeja Lańskiego. Okazuje się, że cała rodzina Lańskich jest uwikłana w wiele sprzecznych z prawem i moralnie dwuznacznych procederów. Sprawa morderstwa jest też tylko wycinkiem z zakrojonej na większą skalę zorganizowanej działalności przestępczej. Po nitce do kłębka, Zawieja i Trepa dochodzą do tego, jakie tajemnice skrywają Lańscy i kto stoi za siatką handlarzy żywym towarem. „Odwilż” 2 sezon – obsada W drugim sezonie serii do obsady dołączyli m.in. Agnieszka Dygant, Mirosław Zbrojewicz, Eryk Kulm jr., Nikodem Rozbicki. Nie zabrakło też aktorów znanych z 1. sezonu. Odtwórczynią głównej roli Katarzyny Zawiei pozostaje Katarzyna Wajda, a jej partnera Trepy - Bartłomiej Kotschedoff. W serialu wracają też Andrzej Grabowski jako Jan Zawieja, teść Katarzyny, Ewa Skibińska jako Małgorzata Adamczyk, matka Zawiei, a także Juliusz Chrząstowski jako Bogdan Pietrzak. Reżyserem wszystkich sześciu odcinków 2. sezonu "Odwilży" jest podobnie jak w pierwszym sezonie Xawery Żuławski. „Odwilż” 2 sezon – recenzja Wśród hitowych seriali często mówi się o tzw. klątwie drugiego sezonu. Czy dopadła ona też "Odwilż"? Jak w przypadku każdej kontynuacji, i tutaj nie obyło się bez porównań do pierwszego sezonu. Czy w drugiej transzy serial utrzymał poziom i sprostał oczekiwaniom? Według mnie nie do końca, choć wciąż trzyma w napięciu i buduje w widzu subtelny „nerw”. Jeśli więc lubicie kryminalne historie osadzone w polskich realiach, nie pożałujecie czasu, który zajmie wam obejrzenie 6 odcinków drugiego sezonu. Za duży atut uważam, że akcja serialu dzieje się w nieoklepanej przestrzeni Szczecina, co wyróżnia go na tle konkurencyjnych propozycji. Portowe zakamarki stanowią świetną scenerię dla rozwiązywania zagadek kryminalnych i wcale nie ustępują skandynawskim plenerom. Dzięki „Odwilży” Szczecin zyskał zresztą miano stolicy polskiego kryminału. Plusem są też nowe wątki i postaci, zwłaszcza wątek braci Lańskich, granych przez Rozbickiego i Kulma. Mniej spodobały mi się natomiast perturbacje między Zawieją i Trepą i rodzinno-egzystencjonalne dylematy głównej bohaterki. Nie zmienia to jednak faktu, że w trakcie oglądania kolejnych odcinków, wraz z gęstnieniem akcji, obgryzłam z nerwów wszystkie paznokcie. Twórcy mogą więc chyba być z siebie dumni, bo taki powinien być dobry kryminał – wciągający, stopniowo budujący napięcie i nieoczywisty. Pozostawiając wiele niedomówień, zostawili sobie też pole do realizacji kolejnego sezonu. Czy będzie równie dobry, jak pierwszy sezon? Tego nie wiem. Czy będę go oglądać? Na pewno. „Odwilż” 2 sezon – gdzie obejrzeć? Serial „Odwilż” dostępny jest na HBO Max. View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/06/2025-06-17-100224-Odwilz-2022-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-47-stron--Sluzbowy--Micr-852a23e.png" width="1346" height="916" alt="2025-06-17 10_02_24-Odwilż (2022) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 47 stron — Służbowy — Micr" title="2025-06-17 10_02_24-Odwilż (2022) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 47 stron — Służbowy — Micr" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/06/2025-06-17-100255-Odwilz-2022-Zdjecia-Galeria--Filmweb-i-jeszcze-47-stron--Sluzbowy--Micr-58378de.png" width="1374" height="920" alt="2025-06-17 10_02_55-Odwilż (2022) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 47 stron — Służbowy — Micr" title="2025-06-17 10_02_55-Odwilż (2022) - Zdjęcia (Galeria) _ Filmweb i jeszcze 47 stron — Służbowy — Micr" />
Berlin, burgery, bity - byliśmy na imprezie promującej launch kolekcji Dickies x Goldies Smashburger dla Zalando
Kapsułowa kolekcja Dickies x Goldies Smashburger dla Zalando to gratka dla foodies i fanów streetwearu. Swoje siły połączyły kultowa już berlińska burgerownia i ikoniczna marka streetowa. Premiera kolekcji odbyła się w prawdziwie berlińskim klimacie, w rytm techno i w sekretnej lokalizacji w sercu dzielnicy Mitte.
Kapsułowa kolekcja Dickies x Goldies Smashburger została zainspirowana odzieżą roboczą, a dokładniej kucharskimi fartuchami. Tych ostatnich nie zabrakło zresztą w asortymencie pod wspólnym szyldem Dickies x Goldies. Oprócz fartuchów dostępne są kultowa kurtka Eisenhower, klasyczna koszula robocza, spodnie 874 i T-shirt z nadrukiem burgera na plecach. Klasyki streetwearu od Dickies zyskały nowy charakter dzięki odważnym grafikom Goldies Smashburger z hasłem „Best Bad Food in Town”, tworząc kolekcję pełną codziennego luzu i charakteru. Wszystkie modele są uniseksowe i dostępne wyłącznie na Zalando. Kolekcja Dickies x Goldies Smashburger dla Zalando — inspiracje Ta modowo-kulinarna współpraca wpisuje się w nowy trend, w którym światy mody i kuchni nigdy nie były bliżej. Nic dziwnego — oba te światy nieustannie się przenikają, projektanci i marki modowe garściami czerpią inspiracje z kuchni, kolejne tiktokowe trendy, jak Tomato Girl czerpią właśnie z estetyki stołu. Gotowanie jest cool, a kucharze to nowi idole popkultury (również dzięki głośnemu serialowi „The Bear”). Kolekcja Dickies x Goldies Smashburger dla Zalando — premiera Z okazji premiery limitowanej kolekcji Zalando zaprosiło nas do Berlina na wyjątkową imprezę „Dickies x Zalando Nightshift”. Odbyła się ona w tajemniczej berlińskiej lokalizacji, na patio starej kamienicy w sercu dzielnicy Mitte. Mogliśmy jako pierwsi zobaczyć nową kolekcję, zaprezentowaną w formie artystycznej instalacji. Całość uzupełniały sety DJ-skie i występy lokalnych artystów. Nie zabrakło też oczywiście kultowych burgerów, które na bieżąco, w rytm pulsujących techno bitów i w blasku dyskotekowej kuli, przygotowywali kucharze z Goldies Smashburger. Kolekcja Dickies x Goldies Smashburger to pięć uniseksowych elementów, idealnych zarówno do kuchni, jak i na miasto: kurtka Eisenhower, koszula robocza, spodnie 874, T-shirt z burgerowym nadrukiem na plecach i fartuch. Całość dostępna jest we wszystkich krajach na stronie internetowej zalando.pl.
Dawno tak się nie wzruszyłam. Na tym włoskim serialu na podstawie głośnej książki wylejecie morze łez
Mowa oczywiście o serialu „Genialna przyjaciółka”. Czwarty, ostatni sezon popularnej serii zaskakuje zwrotami akcji i nowymi aktorkami w rolach głównych bohaterek. Ale to wciąż piękna i poruszająca historia o przyjaźni, pomimo różnic i na przekór losowi.
Czwarty sezon powstał na podstawie ostatniej części włoskiej sagi „Historia zaginionej dziewczynki”. Zarówno książki, jak i serial na jej podstawie okazały się hitem. Popularność tego ostatniego tylko jeszcze bardziej rozbudziła fantazje i domysły na temat tajemniczej autorki. Bo kim jest Elena Ferrante, nie wie nikt. Nie wiadomo, ile ma lat, gdzie mieszka, nawet płeć pozostaje w jej przypadku zagadka. I ta aura tajemnicy idealnie pasuje do klimatu książek jej autorstwa. Bohaterki „Genialnej przyjaciółki” nieraz same gubią się w gąszczu sekretów i kłamstw. Tajemniczy jest też Neapol, w którym dzieje się akcja zarówno książki, jak i serialowej adaptacji. Niektórzy uważają nawet, że to najważniejszy bohater całej sagi. Ja mam trochę odmienne zdanie na ten temat, bo jednak o ile mogę wyobrazić sobie akcję „Genialnej przyjaciółki” w innym miejscu na świecie, to na pewno nie bez jego protagonistek: Eleny Greco i Lili Cerullo. A w finale ich wspólnej drogi naprawdę wiele się dzieje. „Genialna przyjaciółka” sezon 4 – fabuła Ostatni sezon przynosi rozwiązanie zagadki z początku serii. Znana pisarka Elena Greco postanawia opisać tajemnicze zniknięcie swojej przyjaciółki Lil Cerullo, z którą spędziła prawie 60 lat życia. Choć Elena obiecała kiedyś Lili, że nigdy nie będzie o niej pisać, zaczyna snuć opowieść o ich wspólnej drodze, od dzieciństwa do dojrzałości. Kobiety łączyła specyficzna relacja - kochały się równie mocno, co nienawidziły. Całe życie walczyły ze sobą, ale wspierały się nawzajem jak nikt inny. Rywalizowały o względy tego samego mężczyzny, ale poszłyby za siebie w ogień. Nie szczędziły sobie mocnych słów, ale każda wiedziała, że zawsze może liczyć na tę drugą. W czwartym sezonie zarówno Lila, jak i Elena są dojrzałymi kobietami. Elena to spełniona pisarka, uwielbiana przez krytyków i czytelników, matka dwóch córek, która zostawia męża i decyduje się wrócić z dziewczynkami do Neapolu. Lila ma dorastającego syna i prężnie działającą firmę. Budzi respekt mieszkańców Neapolu i nawet bracia Solara, prowadzący ciemne interesy i budzący strach w mieście, boją się jej przeciwstawić. Elenie na początku trudno się odnaleźć w rodzinnym mieście. Z pomocą Lili w końcu zaczyna jednak organizować tam swoje życie na nowo. Okazuje się też, że obie przyjaciółki są w ciąży, co jeszcze bardziej je zbliża. Podobnie, jak późniejsze trudy macierzyństwa. Wzajemnie wspierają się w opiece nad dziećmi. Są jak jedna wielka rodzina, do momentu, gdy dzieje się tragedia, a życie Lili wywraca się do góry nogami. „Genialna przyjaciółka” sezon 4 – obsada W poprzednich sezonach w rolach głównych widzieliśmy Margheritę Mazzucco i Elisę del Genio oraz Gaię Girace i Ludovicę Nasti. W czwartym sezonie w postać Eleny wcieliła się znana włoska aktorka Alba Rohrwacher (ostatnio można było ją oglądać m.in. u boku Angeliny Jolie w filmie Pabla Larraina o Marii Callas) jako Elenę Greco oraz Irene Maiorino jako Lilę Cerullo. Najbardziej wysmakowany wizualnie 4 sezon serialu „Genialna przyjaciółka” [recenzja] Od razu powiem, że jestem absolutną psychofanką neapolitańskiej serii, a na każdy kolejny sezon czekałam z niecierpliwością. Ten ostatni udało mi się obejrzeć dopiero niedawno i muszę przyznać, że jest tak samo dobry, jeśli nawet nie lepszy, co pierwszy sezon. Obsadzone w głównych rolach aktorki są fantastyczne, świetna jest dynamika między nimi i to, jak obie zmieniają się z biegiem lat. Ostatni sezon wyjątkowo mnie poruszył, bo obie bohaterki przechodzą w nim przez ciążę, poród i mierzą się z trudami macierzyństwa, co jest mi jako młodej mamie szczególnie bliskie. Ten sezon jest też najbardziej wysmakowany wizualnie, uwagę zwracają kostiumy i scenografia. Akcja osadzona w latach 70. i 80. obfituje też w wydarzenia polityczne. Dzięki temu poza śledzeniem losów głównych bohaterek można też dowiedzieć się czegoś o historii Włoch z tego okresu. Realistycznie pokazuje też ówczesną sytuacje kobiet i ich pozycję w społeczeństwie oraz stereotypy i konwenanse. Im bardziej zbliżałam się do ostatniego odcinka, tym mocniej czułam smutek, że to już naprawdę koniec. Ale na pewno wrócę jeszcze do tego serialu, tak jak i do książek. Uważam, że „Genialna przyjaciółka” to jedna z najpiękniejszych opowieści o przyjaźni między kobietami i kobiecości w ogóle. Pełna nieoczywistych zwrotów akcji i niedopowiedzeń, zabawna, wzruszająca. Po prostu ponadczasowa. Uwielbiam dyskutować o tym serialu z moimi przyjaciółkami i polecam go wszystkim, którzy mają w tej kwestii zaległości. Oglądanie go to też czysta zmysłowa przyjemność dla wszystkich miłośników południa Italii. Piękne zdjęcia, krajobrazy i muzyka autorstwa Maxa Richtera tworzą niesamowity nastrój. Aktorzy posługują się tradycyjnym neapolitańskim dialektem, dzięki czemu można poczuć się naprawdę jak w Neapolu. Swoją drogą, muszę pojechać tam na wycieczkę śladami Lili i Eleny. Wiem, że nie jestem oryginalna, bo książki Ferrante przyciągają do Neapolu tłumy turystów z całego świata. Ale fajnie byłoby pochodzić ścieżkami Eleny i Lili, a nawet zagubić się w tajemniczych zaułkach miasta. Serial „Genialna przyjaciółka” – gdzie obejrzeć? Serial „Genialna przyjaciółka” jest dostępny jest na HBO Max. Przed seansem zobaczcie zwiastun: View oEmbed on the source website
Przez 2 godziny siedziałam wbita w fotel. To najbardziej wystrzałowy film tego lata z Aną de Armas i Keanu Reevesem
Czy Ana de Armas to godna następczyni Johna Wicka? Takie pytanie towarzyszyło jednej z najbardziej wyczekiwanych premier tego roku. Mowa oczywiście o filmie „Ballerina”, który stanowi spin-off kultowej serii z Keanu Reevesem w roli głównej. Ana wciela się w nim w postać Eve, która rozlicza się z przeszłością. Zabija tak, jak tańczy — lekko i z gracją baletnicy.
Idąc na ten film bałam się, że usnę w kinie. Nie z nudów, bo wiedziałam, że czeka mnie sporo wrażeń. Było jednak późno, byłam zmęczona. Ale w tym przypadku tak jak o nudzie, tak i o zasypianiu nie mogło być mowy. Przez dwie godziny siedziałam wbita w fotel i zapomniałam o całym świecie dookoła. Bo „Ballerina” to prawdziwa jazda bez trzymanki. „Ballerina” – fabuła „Ballerina” to spin-off kultowej serii „John Wick”, a główną rolę gra Ana de Armas, która wciela się w postać Eve. Postanawia ona pomścić śmierć ojca, który został zamordowany, gdy miała siedem lat. Przepełniona gniewem i żądzą zemsty zwraca na siebie uwagę tajemniczej organizacji Ruska Roma, która przygarnia ją pod swój dach. Ruska Roma to miejsce jedyne w swoim rodzaju, jakby połączyć szkołę, gang i kabaret. Mieszkają w nim tacy jak Eve — sieroty, wyrzutki, odmieńcy. Wszyscy są pod czujnym okiem matrony (świetnie zagranej przez Anjęlice Houston), trenowani na zabójców doskonałych. Eve do upadłego ćwiczy więc pas de deux, a po godzinach uczy się strzelania i sztuk walki. Jest pojętną uczennicą, z gracją baletnicy równie sprawnie wywija piruety, co operuje karabinem. Ruska Roma ma jednak swoje zasady — podopieczni muszą całkowicie odciąć się i zapomnieć o przeszłości. Eve łamie je i wyrusza na poszukiwania zabójcy ojca. Z Nowego Jorku trafia do małego alpejskiego miasteczka, w którym nic nie jest takie, jak się wydaje. Na pozór nudne, spokojne i ułożone, kryje wiele mrocznych tajemnic. Tu odkrywa, kim tak naprawdę jest i dlaczego zamordowano jej rodzinę. Pomaga jej w tym... John Wick! „Ballerina” – obsada Odtwórczyni głównej roli Ana de Armas jest z pochodzenia Kubanką i należy do grona najbardziej rozchwytywanych młodych aktorek. Możecie ją kojarzyć z produkcji „Na noże” i „Nie czas umierać”. Największy rozgłos przyniósł jej jednak film Andrew Dominika - „Blondynka” - za który otrzymała nominacje do Oscara, Złotego Globu, nagrody BAFTA oraz SAG. I choć decyzja o obsadzeniu brunetki o latynoskich korzeniach w roli Marilyn Monroe wywołała sporo kontrowersji, to ostatecznie ta kreacja aktorska przyniosła jej spore uznanie krytyków. Nie byłoby jednak „Balleriny” bez „Johna Wicka”, a tego ostatniego bez Keanu Reevesa. Za reżyserię odpowiada Len Wiseman, który zaczynał jako scenograf przy „Facetach w czerni” i „Dniu niepodległości”. Największą sławę przyniosło mu „Underworld” oraz thriller science fiction pt. „Pamięć absolutna” z Colinem Farrellem, Jessicą Biel i Kate Beckinsale. Wiseman wyreżyserował również głośną „Szklaną pułapkę 4.0” (2007) z Bruce’em Willisem, która okazała się największym kasowym sukcesem całej franczyzy. W pozostałych rolach w „Ballerinie” zobaczymy m.in. Gabriela Byrne'a i Normana Reedusa. „Ballerina” – recenzja Jedno jest pewne — na tym seansie nie będziecie się nudzić. Akcja przebija tu dialogi, więc to idealny wybór dla tych, którzy lubią, gdy na ekranie dużo się dzieje, za to jest mało gadania. To film pełen wystrzałów, energetyczny, pulsujący adrenaliną. Sceny walki są dopracowane do perfekcji, jak w najlepszym kinie akcji, a warstwie dramatycznej też nie ma czego zarzucić. Na pewno docenią go wszyscy wielbiciele produkcji Quentina Tarantino, zwłaszcza „Kill Billa”. Choć to spin-off „Johna Wicka”, to wcale nie trzeba być psychofanem kultowej serii, aby połapać się w fabule. Ana de Armas jest fenomenalna jako zabójczyni z gracją baleriny. Widać, że przygotowanie do roli potraktowała bardzo poważnie, trenowała i doskonaliła się nie tylko w balecie, ale i w sztukach walki. Miło było też zobaczyć seniorkę Anjelicę Houston, czyli niezapomniana Morticię z „Rodziny Addamsów”, wcielającą się w postać matrony Ruskiej Romy i mentorki Eve. No i oczywiście wspaniały Keanu Reeves, którego zawsze dobrze się ogląda. Choć film trzyma w napięciu, ma też zabawne momenty, gdy cała sala wybuchała gromkim śmiechem. To czysta rozrywka na najwyższym poziomie, świetnie zrealizowana i dopracowana wizualnie. Absolutnie polecam wszystkim, którzy potrzebują odciąć się od codzienności i przenieść do innego świata. Bardziej krwawego, barwnego, trochę nierealnego. I naprawdę przez te dwie godziny zapomniałam o problemach i tym, co mam do zrobienia. Dałam się porwać „Ballerinie” i nie żałuję ani jednej ze 120 minut, jakie spędziłam w sali kinowej.
Trudne, brudne i marudne? Hejtując dzieci, zapominamy, że mali ludzie to też ludzie
Nie wypada dziś źle mówić o innych, chyba że chodzi o dzieci. Że głośne, zakłócają porządek i najlepiej, jakby ich nie było. Hejtując je, zapominamy, że mali ludzie to też ludzie. I że kiedyś wszyscy byliśmy dziećmi.
W tym artykule: „Wszystkie dzieci nasze są”? Adultism, czyli dzieciofobia Zakaz wstępu dla dzieci A gdyby dzieci zaczęły rządzić światem? „Wszystkie dzieci nasze są” W latach 90. Majka Jeżowska śpiewała, że „wszystkie dzieci nasze są”. Dziś brzmi to raczej jak ironiczny tekst z memu. Twoje dziecko – twój problem, matko/ojcze. I radź sobie sama/sam w wielkomiejskiej dżungli, która do jazdy wózkiem dziecięcym jest przystosowana równie świetnie jak asfalt do biegania. Gdzie wciąż ze świecą szukać przewijaków, nie wspominając o miejscach, w których można dyskretnie nakarmić dziecko czy podłączyć się do laktatora. – Tu się je – usłyszała moja znajoma, gdy była w knajpie z maluchem, który domagał się piersi. – No właśnie, pan je i moje dziecko też je – zgasiła zgorszonego gościa. – Nie tylko pani jest z wózkiem – odparł mi oburzony pan, którego poprosiłam w sklepie, by się przesunął. Ja w wózku miałam dziecko, on sześciopak piwa. – Trzeba się było zabezpieczać, toby nie było problemu – burknął. Ale jak to, przez dziewięć miesięcy byłam w stanie „błogosławionym” (cudzysłów zamierzony), by wydać na świat problem? Nie małego obywatela (obywatelkę), który będzie zarabiać na emerytury moich rówieśników, tylko problem, balast, element zakłócający porządek społeczny? Taka niestety narracja pokutuje dziś w Polsce, gdzie obrywa się zarówno „bombelkom”, jak i „madkom”. Tym pierwszym za to, że bezczelnie drą japę, tym drugim – bo wywalają cycki w miejscach publicznych (bezwstydnice), pchają się z tymi swoimi wózkami i wydaje im się, że wszystko im się należy. Listę przewinień można edytować dowolnie. Z drugiej strony statystyki i politycy biją na alarm. Przyrost naturalny w Polsce już od 10 lat jest ujemny, a w 2024 roku liczba urodzeń była najniższa od końca II wojny światowej. O tym, że Polki są egoistyczne i stawiają na karierę, słyszeliśmy wystarczająco dużo od poprzedniej ekipy rządzącej. Nowa władza zmieniła nieco retorykę i obiecała zmiany w polityce prorodzinnej i reprodukcyjnej. W tej pierwszej poszło nieźle (800+, świadczenia wspierające dla rodziców wracających do pracy), w drugiej skończyło się na obietnicach. „Życie nienarodzone” wciąż okazuje się dla rządzących cenniejsze niż to z krwi i kości. Adultism, czyli dzieciofobia Bo Polacy walczą o dzieci jedynie na etapie ich życia płodowego. Tych wchodzących pod nogi, krzyczących wniebogłosy czy zakłócających spokój, ciszę i porządek nie akceptują i najchętniej wymazaliby je z przestrzeni publicznej. Hejt na dzieci ma nawet profesjonalną nazwę: adultism (jak „ageism”, tylko wymierzony w młodych, nie starych). Mamy też swojsko brzmiącą „dzieciofobię”, o której pisze autor książki „Zakaz gry w piłkę. Jak Polacy nienawidzą dzieci” Michał R. Wiśniewski. Jego zdaniem „żyjemy w społeczeństwie zorganizowanym przez dorosłych, które na dzieci patrzy jak na coś, co nie potrafi się komunikować, daje się pokonać w walce, nie płaci podatków i nie zarabia na siebie, tylko śpi, dokucza innym i je: studnia bez dna, jeśli chodzi o pieniądze. Taki większy kot albo pies. Albo nawet nie, bo obecnie zwierzęta często traktowane są lepiej”. Cytując Dorotę Masłowską, „społeczeństwo jest niemiłe” i każdemu można dowalić, dostaje się więc i bezdzietnym, i rodzicom, i samym dzieciom. Tylko że o ile my dorośli możemy się jakoś bronić, te ostatnie są na przegranej pozycji. Dziecko ma nie odzywać się niepytane. Nie przeszkadzać dorosłym w realizacji ich własnych ambicji, nie wybijać ich ze strefy komfortu. W domu, szkole, placówkach ochrony zdrowia dzieci nie są traktowane jak ludzie, ale jak bezwolne pacynki. Bo przecież dzieci i ryby głosu nie mają. Daj babci buzi, jedz i nie dyskutuj. Dlaczego? Bo ja tak mówię. Nie posłuchasz, będzie kara. Taka ładna dzidzia, a tak brzydko się zachowuje. A fe. Zakaz wstępu dla dzieci Nie znam nikogo, kto przyznałby się do stosowania kar cielesnych, ale beka z dzieci to już co innego. Cudzych i własnych. Zapominamy tylko, że małe dziecko jest bezbronne – wobec przemocy, ale i wobec żartu, wyśmiewania czy zawstydzania. Niedotrzymania słowa, zastraszania i manipulacji. Nie zrewanżuje się ciętą ripostą, co najwyżej wybuchnie płaczem (za co jeszcze mu się oberwie, że beksa) albo zamknie się w sobie i będzie dorastać w przekonaniu, że jest niewystarczająco mądre/ładne/grzeczne. Że nie wolno okazywać strachu czy słabości. Że nie warto mówić prawdy. Że świat jest pełen zagrożeń. Że są równi i równiejsi. Że musi radzić sobie samo. Tak jak dorośli – kłamiąc, kombinując, nadużywając słabszych. We Włoszech do późnych godzin nocnych w knajpach siedzą wszystkie pokolenia, od noworodków po seniorów. I nikomu nie przeszkadzają płacz ani dziecięce krzyki. Tymczasem w Polsce przybywa hoteli i knajp, które reklamują się jako miejsca bez dzieci. Bez gwaru jak w ulu, przyklejonych do krzeseł gum do żucia i tłustych odcisków paluszków na lustrach. Niby wszystko fajnie, tylko co dalej? Hotele dla ludzi poniżej 40. roku życia? Zakaz wstępu dla rudych/łysych/ jedzących gluten? Przecież to ładnie opakowana marketingowo dyskryminacja, tyle że chodzi o dzieci, a one się nie sprzeciwią. A gdyby dzieci zaczęły rządzić światem? A gdyby tak to dzieci zaczęły rządzić światem? Moglibyśmy się od nich wiele nauczyć. Zwłaszcza że jako dorośli daliśmy plamę na wielu polach. W filmie Jaśminy Wójcik „Król Maciuś Pierwszy” (zobaczycie go na MDAG w maju) dwie małe bohaterki punktują dorosłych za ich przewinienia: wojny, katastrofę klimatyczną, kłamstwa. Dlatego dzieci tak nas irytują, bo są autentyczne i szczere. Gdy płaczą, cieszą się albo wściekają, to na serio i całymi sobą. I to właśnie prawda jest ich największą siłą. Wystarczy przypomnieć sobie, że wszyscy kiedyś byliśmy dziećmi. I możemy do tego wrócić. Nie tylko w Dzień Dziecka.
Pamela Anderson hipnotyzuje w „The Last Showgirl”. To (prawdopodobnie) najważniejsza rola w jej karierze
Najsłynniejsza blondynka lat 90. Długo czekała, aż „poważne” kino się o nią upomni. Rolą w „The Last Showgirl” Pamela Anderson zamyka usta wszystkim, którzy widzieli w niej tylko ciało. W wieku 57 lat zachwyca talentem, stylem i naturalnym dojrzałym pięknem. I przyznaje, że nigdy nie czuła się lepiej.
W tym artykule: (Nie) tylko ciało Bez maski Las Vegas, miasto migających świateł, straconych szans i niezrealizowanych marzeń, które nigdy nie śpi i gdzie fikcja miesza się z rzeczywistością. W świecie rewii, piór i cekinów nie wiadomo, co jest prawdą, a co iluzją. Zwłaszcza gdy, tak jak w przypadku bohaterki filmu „The Last Showgirl”, całe życie może runąć jak domek z kart w jednej sekundzie. Pewnego dnia Shelley dowiaduje się, że show, któremu poświęciła wszystko, znika z afisza. Światła gasną, a 57-letnia tancerka musi zupełnie przeorganizować swoje życie. Trochę tak, jak zrobiła to Pamela Anderson. Postać Shelley to pierwsza jej tak duża dramatyczna rola. Do tego świetnie oceniona przez krytyków i widzów, za którą aktorka pierwszy raz w życiu została nominowana do nagród SAG i Złotych Globów (wcześniej na swoim koncie miała tylko Złote Maliny). I pomyśleć, że niewiele brakowało, a nie zagrałaby w „The Last Showirl”, bo jej agent początkowo odrzucił ten scenariusz. Reżyserka Gia Coppola (tak, z tych Coppoli) zawzięła się jednak i dotarła do samej Anderson, której nie trzeba było długo namawiać. (Nie) tylko ciało Bo to nie przypadek, że w roli Shelley Coppola i autorka scenariusza Kate Gersten widziały właśnie Pamelę. Życiorysy bohaterki i grającej ją aktorki mają sporo podobieństw. Obie są dojrzałymi kobietami, latami ocenianymi przez pryzmat ciała. Gdy ulega ono nieuchronnemu upływowi czasu, muszą opracować plan B i wymyślić się na nowo. Shelley postanawia wykorzystać ten moment, by odnowić kontakt z córką. Ta ma jej za złe, że matka zostawiła ją dla „głupiej” rewii. Shelley broni show, uważa go za formę sztuki, przez to tym trudniej pogodzić jej się z faktem, że zostanie zastąpiona przez młodsze tancerki. Anderson też przez lata mierzyła się ze stereotypem głupiej blondynki. Filmowcy nie traktowali jej poważnie, miała wyglądać i się nie odzywać. Mimo to – a może właśnie dlatego – w latach 90. miała status supergwiazdy, dzięki roli C.J. Parker w uwielbianym serialu „Słoneczny patrol”. Zainteresowanie mediów dodatkowo podkręciły jej burzliwe małżeństwo z muzykiem Tommym Lee i epizod z nagraną przez nich sekstaśmą, która została im skradziona i upubliczniona. Aktorka niezwłocznie pozwała firmę rozprowadzającą nagranie do sądu, który przyznał jej i Lee 1,5 mln dolarów odszkodowania z tytułu zysków ze sprzedaży filmu. I choć była to jedna z precedensowych spraw o naruszenie prywatności, a Pamela przetarła szlaki późniejszym ofiarom ataków hakerskich, to w erze przed internetem odsądzano ją od czci i wiary i nazywano niemoralną skandalistką. Po latach wyznała, że afera z taśmą silnie ją straumatyzowała i w dużej mierze pogrzebała jej karierę i życie rodzinne. Ze związku z Lee aktorka ma dwóch dorosłych dziś synów: Brandona Thomasa i Dylana Jaggera, których uważa za swój największy sukces, i podkreśla, że bez nich nie przetrwałaby wielu trudnych momentów. Obaj często towarzyszą jej na czerwonym dywanie, gdzie od jakiegoś czasu Anderson prezentuje naturalny look w wydaniu sauté w kontrze do dawnego wizerunku seksbomby. Bez maski Pierwszy raz bez makijażu pokazała się publicznie podczas fashion weeku w Paryżu we wrześniu 2023. Od tego czasu na galach, w sesjach czy kampaniach występuje bez make-upu (albo z minimalną jego ilością) i z luźną fryzurą. W okładkowym wywiadzie dla brytyjskiego „Glamoura” z okazji przyznania jej tytułu Global Woman of the Year 2024 (odpowiednik naszej Kobiety Roku, tyle że na skalę światową) przyznała, że dziś czuje się bardziej pewna siebie i atrakcyjna niż przez ostatnie 30 lat. Rezygnacja z makijażu okazała się dla niej bardzo wzmacniająca i stanowi ważny element jej obecnej tożsamości. „Przez lata ukrywałam się pod toną makijażu i lakieru do włosów. Teraz wolę siebie w surowym wydaniu, ze wszystkimi niedoskonałościami, bo to jest prawdziwe. Nie chcę już nikogo udawać. I zdecydowanie czuję się szczęśliwsza niż przez ostatnich 20 lat, gdy uważałam siebie za chodzącą porażkę” – mówi w brytyjskim „Glamour”. O drodze do siebie i przezwyciężaniu własnych demonów opowiada też w dokumencie Netfliksa „Pamela: A Love Story”. To zdecydowanie jej czas. Jest twarzą m.in. biżuterii Pandora, uchodzi za ikonę mody, a jej proste, stylowe looki z fashion weeków są szeroko komentowane w sieci. Zachwyca naturalnością, dojrzałym pięknem i talentem i udowadnia, że warto o siebie walczyć. Na swoich zasadach.