„Dirty Diana” – książka, która zachwyciła Demi Moore! Przeczytaj fragment głośnej powieści
Głęboko zmysłowa, kusząca i absolutnie zachwycająca – oto książka, którą pokochała Demi Moore! Oparta na erotycznym podcaście z udziałem hollywoodzkiej gwiazdy, „Dirty Diana” to cudownie prowokująca, błyskotliwa i zabawna opowieść o kobiecie rozdartej między dobrze znaną małżeńską rutyną a wspomnieniami zmysłowej przeszłości. Spodoba się fankom serialu Netflixa „Sex/Life” oraz filmu „Na samą myśl o Tobie”, w którym główne role zagrali Anne Hathaway i Nicholas Galitzine. Publikujemy fragment książki, którą w USA okrzyknięto wydarzeniem literackim.
Poniżej fragment książki „Dirty Diana” autorstwa Jen Besser i Shany Feste w przekładzie Agnieszki Walulik: Nie wiedzieliśmy, co jeszcze możemy zrobić. Oboje się zgadzamy, że toniemy. Jesteśmy na terapii od dwóch minut, a Oliver już ma taką minę, jakby stracił wszelką nadzieję. – Diano, ty też czujesz to samo? – pyta mnie Miriam. Znaleźliśmy ją z Oliverem przez internet. W okno wyszukiwarki wpisaliśmy: „najlepszy terapeuta dla par, Dallas”. – A co, jeśli nie stać nas na najlepszego? – zapytał Oliver. – Wtedy weźmiemy coś niżej na liście, numer czwarty czy piąty. To było w niedzielę wieczorem, dwa tygodnie po tamtej akcji w hotelu. Wyszliśmy na kolację z L’Wren i Kevinem – pierwszy raz poszliśmy na miasto we dwoje, bez Emmy. Gdy wsiedliśmy potem do samochodu, zmęczeni po długim wieczorze udawania, że wszystko gra, Oliver schował głowę w rękach i oboje milczeliśmy, aż wreszcie oświadczył: – Moja mama wspomniała, że może powinniśmy z kimś porozmawiać. – Twoja mama? Oliverze… Wzruszył ramionami. Nie pokłóciliśmy się. Pojechaliśmy do domu i zapłaciliśmy opiekunce. Otworzyliśmy mojego laptopa, poszukaliśmy w necie i tak trafiliśmy do Miriam. Oliver na kanapie obok mnie na przemian zakłada nogę na nogę i ją zdejmuje. Nie bardzo wiem, gdzie mam podziać oczy. Czy powinnam patrzeć na niego? Na nią? Przecież na oboje nie dam rady. Wybieram Miriam. Od szyi w dół wszystko w niej wydaje mi się kojące – liczne warstwy lnu układające się na jej ciele, dłonie złożone łagodnie na udach. A jednak ostro wycięty bob i lśniąca ciemnoczerwona szminka sugerują coś surowego, co zbija mnie z tropu. Rozglądam się po gabinecie w poszukiwaniu jakichś wskazówek, ale nie poznaję ani jednej książki z regału. Nawet ręce Miriam są złożone w taki sposób, że nie umiem powiedzieć, czy ma na palcu obrączkę ślubną. – Diano? – powtarza. Odchrząkuję i zatrzymuję wzrok na jej zabarwionych czerwienią ustach. – Tak. Rzeczywiście chyba trochę wypadliśmy z rytmu. – Cóż – mówi Miriam. – Na początek gratuluję wam, że wspólnie zdecydowaliście się na taki ważny krok. Może zacznijmy więc od tego, że po kolei powiecie mi, jak się czujecie w swojej obecności. Zerkam ukradkiem na Olivera. Wydaje mi się taki bezbronny, spojrzenie ma utkwione w swoich dłoniach. Czuję się jak w jakimś przedstawieniu. Siedzimy razem na kanapie i nawet się nie dotykamy, jak obcy ludzie. To przecież nienormalne! On jest moim towarzyszem życia! Mam ochotę zgarnąć go z tej kanapy i powiedzieć: „Chodź, spadamy stąd. To przecież nie dla nas, prawda?”. Zaklinam go w duchu, żeby się odwrócił i też na mnie spojrzał, ale on tego nie robi. – Bez żadnych oskarżeń ani osądów – mówi Miriam. – Po prostu powiedzcie mi, jak się czujecie w swoim towarzystwie. – Które z nas ma zacząć? – pyta Oliver. Miriam się uśmiecha. – Skoro zapytałeś, to może zacznijmy od ciebie, dobrze? Oliver wypuszcza przeciągle powietrze. – W towarzystwie Diany – mówi, patrząc w oczy Miriam – czuję się nieatrakcyjny. Czoło zaczyna mnie swędzieć od potu. – Dlaczego? – pyta Miriam. – Bo Diana już mnie nie dotyka. – To nieprawda – protestuję. – Dotykam cię codziennie. – Oliverze, postaraj się skupić na swoich uczuciach – radzi Miriam. – Spróbuj jej nie oskarżać. – Ja tylko stwierdzam fakty – mówi Oliver, nadal nie patrząc na mnie. – My w ogóle nie uprawiamy już seksu. W mojej torebce dzwoni telefon. Miriam i Oliver gwałtownie spoglądają w moim kierunku. – Przepraszam. Tylko rzucę okiem… może to ze szkoły Emmy. Zerkam na kontakt. Alicia. Może dzwoni, żeby mnie wyratować. Wyciszam telefon i odkładam go na stolik obok. Gdy podnoszę głowę, i Miriam, i Oliver nadal się we mnie wpatrują. – Wcale nie „w ogóle”. Uprawialiśmy seks ledwie kilka tygodni temu. – Gdy tylko to mówię, dociera do mnie, jak fatalnie to brzmi. – Diano – upomina Miriam – mogą tu paść słowa, których ciężko będzie słuchać. Musimy unikać wzajemnych oskarżeń, ale też zrobić miejsce na emocje drugiej osoby. – No tak – zgadzam się. – Oczywiście. Już nie chcę zgarnąć stąd Olivera. Zamiast tego wyobrażam sobie, że zostawiam ich tutaj oboje i odjeżdżam w pojedynkę. To moja wina, że Oliver i ja tak rzadko uprawiamy seks. W którymś momencie przeszliśmy od uprawiania go na okrągło do raz na tydzień, potem raz na miesiąc. I wreszcie raz na kilka miesięcy. – Diano, ty też tak to widzisz? – pyta Miriam. Panikuję, bo akurat ich nie słuchałam. – A niby jak może to widzieć? – pyta cicho Oliver. – Miało być fajnie. Wystarczyło, że weszła do tego pokoju w hotelu, a od razu dostałem erekcji. Nic na to nie poradzę. Reaguję tak na samą myśl o niej nago. Zawsze tak było… – Oliver… – Dlaczego on to robi? Odwracam się, żeby spojrzeć mu prosto w oczy. – Mamy wyciągać na wierzch wszystko? – Teraz brzmi to tak, jakbym była pruderyjna i nie chciała rozmawiać o seksie. Jak do tego doszło? Przecież ja nie mam nic przeciwko takim rozmowom. A może boję się rozmowy konkretnie o braku seksu między nami? – No chyba po to tutaj jesteśmy, prawda? – Oliver wydaje się nie tylko rozdrażniony; on jest zły. Prawie nie rozpoznaję jego tonu. – No dobra – rzucam wreszcie zniecierpliwiona. – Owszem, rzadziej uprawiamy seks. Znudziło mi się udawanie, że mi się podoba. Słowa skwierczą w powietrzu. Nikt się nie odzywa. – Czy kiedyś mówiłaś Oliverowi, co lubisz? – pyta wreszcie Miriam. – Nie. Nie mówiła – odpowiada za mnie Oliver. Czekam, aż Miriam go upomni, żeby nie odzywał się w moim imieniu. Ale ona zamiast tego zadaje mu kolejne pytanie: – Czy to coś, co chciałbyś wiedzieć? A więc tak to ma być. Mogłam się domyślić, że Oliver wyjdzie na tego dobrego. Wszyscy go uwielbiają. Ale czy on nie powinien sam wiedzieć, co ja lubię? Czy nie powinien był spróbować się tego dowiedzieć, tak jak ja zawsze starałam się dowiedzieć, co sprawia przyjemność jemu? Gdy tylko ta myśl przelatuje mi przez głowę, moje postanowienie, że będę się wściekać na każdego w tym pokoju, byle nie na siebie, zupełnie się ulatnia. Zostaje po nim jedynie osad wstydu. To moja wina, że mu nie pokazałam. Że z nim nie rozmawiałam. Tylko że Oliver i ja po prostu nie mamy takiej relacji. Nigdy nie mieliśmy. I nawet nie chodzi o to, że seks jest zły. To po prostu… seks. Oliver wierci się na kanapie. – Chciałbym wiedzieć – mówi wreszcie i w jego głosie nie słychać już gniewu – czy Diana zdaje sobie sprawę, jakie to uczucie, gdy wyciągasz do kogoś rękę i patrzysz, jak ci się wymyka. Serce podchodzi mi do gardła. Oliver naprawdę jest tym dobrym. – Wielbię Dianę od chwili, kiedy się poznaliśmy. Ona o tym wie. Po długiej pauzie odzywa się Miriam: – Przed naszą następną sesją w przyszłym tygodniu mam dla was zadanie domowe. – Już się zastanawiam, jak się wymigać od kolejnej wizyty. – Chcę, żebyście znaleźli jakiś spokojny zakątek, popatrzyli sobie w oczy i wyznali sobie nawzajem jakąś tajemnicę. Macie na zmianę dzielić się i słuchać. I jeszcze chcę, żebyście oboje przyjęli te tajemnice z miłością. Bio autorek: Jen Besser i Shana Feste – przyjaciółki od zawsze, poznały się w Kalifornii, gdy miały po jedenaście lat, i od tamtej pory nieustannie ze sobą współpracują. Shana to nagradzana autorka scenariuszy i reżyserka kilku filmów fabularnych, w tym „Country Strong” i „Uciekaj, kochanie”. Jen jest redaktorką i wydawczynią literatury. Obecnie mieszkają o tysiące kilometrów od siebie, ale nadal codziennie ze sobą rozmawiają. „Dirty Diana” – pierwotnie podcast z udziałem Demi Moore, który zadebiutował na pierwszym miejscu listy Apple, otrzymał nominację do Podcastu Roku i zdobył nagrodę Ambie w kategorii Najlepsza Fikcja i Scenariusz – to ich pierwsza powieść.
Rodzinne więzi i życiowe zawirowania w książce Claire Lombardo „Największa radość, jaka nas spotkała”
Claire Lombardo w swojej debiutanckiej powieści „Największa radość, jaka nas spotkała” ukazuje fascynujący portret jednej rodziny, której pozornie idealna więź kryje złożone emocjonalne i psychologiczne zawirowania. To epicka, wielowymiarowa opowieść o miłości, żalu, ambicjach i niezrealizowanych marzeniach, które kształtują relacje i wybory bohaterów. Książka została doceniona przez Reese Witherspoon, miłośniczkę literatury, i trafiła do jej klubu czytelniczego.
Historia rodziny Sorensonów Głównymi postaciami powieści są Marilyn i David Sorensonowie, małżeństwo z 40-letnim stażem, które wychowało cztery córki: Wendy, Violet, Lizę i Grace. David jest cenionym lekarzem, podczas gdy Marilyn zrezygnowała z własnych zawodowych ambicji, by poświęcić się rodzinie. Decyzje, jakie podjęli, oraz sposób, w jaki ukształtowali życie swoich córek, stają się fundamentem historii pełnej rodzinnych napięć i konfliktów. Każda z sióstr zmaga się z własnymi problemami i oczekiwaniami, zarówno wobec siebie, jak i wobec swoich najbliższych. Wendy, najstarsza z rodzeństwa, próbuje poradzić sobie ze stratą męża i przedwcześnie urodzonego dziecka, uciekając w alkohol i sarkazm. Violet, perfekcjonistka, porzuciła karierę prawniczą na rzecz macierzyństwa, jednak dąży do nierealistycznie idealnego życia domowego. Liza, nowo mianowana profesorka, stara się połączyć życie zawodowe z oczekiwaniami przyszłej matki, zmagając się jednocześnie z depresją swojego partnera. Najmłodsza Grace, jedyna, która opuściła rodzinny dom, żyje w kłamstwie po tym, jak nie dostała się na wymarzone studia prawnicze. Przeszłość, która nie daje spokoju Powieść rozpoczyna się, gdy Wendy odnajduje nastoletniego Jonaha – dziecko, które Violet oddała do adopcji 15 lat wcześniej. To wydarzenie staje się katalizatorem serii zdarzeń, które zmuszają każdego członka rodziny do ponownej oceny własnych wyborów i wzajemnych relacji. Lombardo mistrzowsko ukazuje, jak przeszłość, nawet ta, o której chcielibyśmy zapomnieć, nieustannie wpływa na nasze życie i kontakty z innymi. Miłość, która komplikuje Jednym z centralnych motywów powieści jest niezwykła, niemal nierozerwalna więź między Marilyn a Davidem. Ich głęboka miłość, chociaż piękna, staje się także źródłem problemów dla ich córek, które czują, że nigdy nie zdołają dorównać temu ideałowi. Jak zauważa Wendy, to właśnie ta silna miłość rodziców sprawia, że córki czują się emocjonalnie ograniczone i niedowartościowane, choćby przez to, że nigdy nie osiągną takiej bliskości w swoich własnych związkach. Skomplikowane relacje rodzinne Claire Lombardo z niezwykłą precyzją i wnikliwością przedstawia skomplikowane relacje rodzinne. Rywalizacja między rodzeństwem, poczucie winy rodziców, a także ciche niezadowolenie, które z czasem przeradza się w głębokie frustracje, są ukazane z taką wrażliwością, że każdy czytelnik może odnaleźć w nich coś znajomego. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak depresja, żal, niewypowiedziane pragnienia, czy nawet kłamstwa, które niszczą relacje. Zakończenie pełne refleksji „Największa radość, jaka nas spotkała” to powieść, która skłania do refleksji nad naturą miłości, więzów rodzinnych oraz wyborów, które podejmujemy w życiu. Claire Lombardo stworzyła dzieło, które z jednej strony jest emocjonalnie wymagające, a z drugiej strony niezwykle satysfakcjonujące. To książka, która pozostaje w pamięci na długo po jej przeczytaniu i zaprasza do przemyślenia własnych relacji z bliskimi.
Autorka „Księgi Utraconych Imion” powraca z powieścią „Paryska córka”! Z pisarką rozmawia Przemek Corso.
W jakim momencie swojego życia zdecydowałaś, że chcesz pisać zawodowo? Wiedziałam niemal od dziecka, że chcę być pisarką. Wymyślałam historie, odkąd tylko pamiętam, a moja mama nadal przechowuje moje pierwsze próby tworzenia ,,książek” – były to zszywane razem, ilustrowane opowiadania, które pisałam, gdy miałam 5 lub 6 lat. Przeszłam oczywiście krótki okres – około 10 roku życia – kiedy byłam przekonana, że moim przeznaczeniem jest być gwiazdą pop (ha!), ale od około 11 roku życia chciałam tylko pisać. Zaczęłam jako dziennikarka sportowa w wieku 16 lat, a pisanie powieści rozpoczęłam około 24 roku życia. Czyli pisanie i potrzeba opowiadania historii wynikają bezpośrednio z twojego dzieciństwa? Tak, jak już powiedziałam, zawsze chciałam być pisarką. Nawet gdy byłam bardzo mała, pisałam sztuki dla mojego młodszego rodzeństwa: brata i siostry, aby je wystawiali, i zawsze coś pisałam w zeszytach. Moją pierwszą poważną próbę napisania pełnowymiarowej powieści podjęłam w wieku 13 lat. Oczywiście była okropna, ale myślę, że każdy autor musi mieć kilka falstartów, zanim pomysł na książkę zadziała. Co było największą inspiracją do napisania ,,Paryskiej córki”? Podczas researchu do powieści ,,Księga Utraconych Imion" z 2020 roku, która częściowo dotyczyła dzieci ukrywanych podczas II wojny światowej, ciągle natykałam się na wzmianki o alianckich bombardowaniach, na przykład w wywiadach z osobami, które były kiedyś „ukrytymi dziećmi”. Dotyczyło to szczególnie Francji,o której często piszę. Moja wyobraźnia zaczęła intensywnie pracować. Zaczęłam zastanawiać się nad wszystkimi cywilami zabitymi podczas alianckich bombardowań w okupowanych krajach – i tak narodził się pierwszy pomysł na fabułę ,,Paryskiej córki". Twoje powieści są bardzo charakterystyczne i mocno osadzone w historycznej rzeczywistości. Jak przygotowujesz się do swojej pracy? Przeprowadzam ogromny research i czytam absolutnie wszystko, co tylko mogę znaleźć na temat, o którym piszę. Jednocześnie robię obszerne notatki. Następnie tworzę konspekt książki, a wtedy jeszcze poszerzam research, aby wypełnić historię. Staram się również przeprowadzać wywiady z ocalałymi i historykami, którzy pomagają uzupełnić opowieść zarówno emocjonalnie, jak i pod względem zgodności z faktami. Gdy mam to wszystko zebrane w całość, piszę pierwszą wersję, a po jej ukończeniu staram się przeprowadzać jeszcze więcej wywiadów, aby upewnić się, że książka ma zarówno poprawne historyczne uwarunkowania, jak i właściwą i mocną emocjonalną podstawę. Co było dla ciebie największym zaskoczeniem, gdy twoje książki odniosły tak wielki sukces? Sprzedałam swoją pierwszą książkę w 2004 roku, więc mija już właśnie dwadzieścia lat! Pierwszy duży międzynarodowy sukces odniosłam w 2012 roku – osiem lat po rozpoczęciu swojej kariery – a na listę bestsellerów New York Times w Stanach Zjednoczonych trafiłam dopiero w 2020 roku, czyli szesnaście lat po moim debiucie. I choć byłoby miło odnieść sukces od razu, jestem bardzo wdzięczna, że sukces przyszedł do mnie później. Nauczyło mnie to doceniać każdy wspaniały aspekt tej kariery, szczególnie możliwość nawiązywania kontaktu z czytelnikami na całym świecie. Zdałam sobie też sprawę, że kariera pisarska zawsze będzie miała wzloty i upadki. Nigdy nie biorę niczego za pewnik, na przykład interakcji z czytelnikami, z których wielu wysyła mi e-maile, ani niesamowitej możliwości bycia publikowaną w ponad 35 językach! Każdy dzień tej przygody to naprawdę dar. Czy możesz sobie wyobrazić życie bez pisania? Nie, szczerze mówiąc, nie mogę! Czuję się bardzo szczęśliwa, że to jest moja praca, ale gdyby nią nie była i tak pisałabym hobbystycznie. To jest część mnie. Nawet gdy robię sobie tylko kilka tygodni przerwy (na przykład podczas trasy promocyjnej książki), zaczynam czuć się niespokojna. Po prostu nie jestem sobą, jeśli czegoś nie piszę! fot.:Scott Lerner O czym będzie twoja następna powieść? Obecnie pracuję nad powieścią o złodziejce klejnotów w Paryżu podczas II wojny światowej. Kosztowności kradnie nazistom i kolaborantom, a pieniądze przekazuje francuskiemu ruchowi oporu. Latem 1942 roku zostaje zdradzona, a w noc aresztowania jej młodsza córka znika, po czym zostaje znaleziona martwa. Siedemdziesiąt pięć lat później jej starsza córka – jedyna, która z rodziny przeżyła – znajduje bransoletkę, która zniknęła wraz z jej siostrą. Zdaje sobie sprawę, że jeśli odkryje, gdzie znajdowała się bransoletka przez te wszystkie lata, dowie się, kto zdradził jej rodzinę i co naprawdę stało się z jej siostrą. Ksiażkę "Paryska córka" kupisz tutaj.
Relacje międzyludzkie a problemy emocjonalne. Nim zbudujesz z kimś bliską więź, najpierw zaprzyjaźnij się ze sobą! Fragmenty książki „Sztuka lepszego samopoczucia”
Relacje międzyludzkie są istotnym elementem życia każdego człowieka, niezależnie od tego, w jakiej kondycji psychicznej się znajduje. Dobra relacja może sprzyjać zdrowiu psychicznemu. Wsparcie, jakie otrzymujemy w pozytywnych związkach, może dawać poczucie bezpieczeństwa oraz przynależności. Ale niestabilne lub bolesne relacje na ogół pogłębiają problemy psychiczne, a twoje zdrowie mentalne może mieć istotny wpływ na dynamikę każdego związku. Budowanie i rozwijanie zdrowych więzi społecznych warto rozpocząć od zaprzyjaźnienia się z samą sobą. Jak tego dokonać, dowiesz się z książki „Sztuka lepszego samopoczucia” Matildy Heindow, artystki i działaczki na rzecz zdrowia psychicznego.
Poniżej fragmenty książki „Sztuka lepszego samopoczucia” autorstwa Matildy Heindow w tłumaczeniu Piotra Cieślaka: Stanowisz część własnego systemu wsparcia społecznego, a ponieważ jesteś jedyną osobą, która siedzi w twojej głowie, twoja praca w ramach tego systemu jest niezbędna. Tylko ty wiesz, co dzieje się w twoich myślach i jak się czujesz w każdej chwili. Czy jesteś swoim przyjacielem? Jako małe dziecko byłam swoją najlepszą przyjaciółką. Lubiłam się bawić z innymi dziećmi z klasy, ale jeśli jakaś zabawa mnie nie interesowała, bez wahania rezygnowałam i odchodziłam, bo doskonale czułam się we własnym towarzystwie. Wszystko się zmieniło, gdy dorosłam, poznałam hierarchię społeczną, a problemy z moim zdrowiem psychicznym zaczęły wychodzić na światło dzienne. Koniec szkoły podstawowej okazał się dla mnie bardzo trudny; nie trzeba było wiele, by mnie zdenerwować, przez co stałam się łatwym celem. Do szkoły wkroczyłam z wysokim poczuciem własnej wartości, a skończyłam ją, czując się jak zero. Jak mogłam lubić sama siebie, skoro inni mnie nie lubili? Zaczęłam postrzegać siebie jako wroga, sabotażystkę własnego życia, nieustannie snując marzenia o wprowadzeniu w sobie radykalnych zmian, dzięki którym wszyscy by mnie akceptowali. Przestałam czuć się swobodnie w samotności; dusiłam się w niej. Czas odosobnienia przemienił się w ustaloną porę na samokrytykę i drobiazgowe analizowanie twarzy, ciała i osobowości w poszukiwaniu wad i rzeczy do naprawienia. Moich przyjaciół kochałam bezwarunkowo. Kochałam ich nawet wtedy, gdy nie dotrzymywali słowa albo się kłóciliśmy. Okazywanie przyjaźni przychodziło mi łatwo, zupełnie jakby moim celem na ziemi było kochanie innych, ale zachowanie części tej miłości dla samej siebie mnie przerastało. Nie widziałam ku temu żadnego powodu. Doskonale pamiętam moment, w którym znów zaczęłam traktować siebie jako przyjaciółkę. Moje kółko pisarskie w szkole średniej zorganizowało odczyt poetycki po lekcjach i każdy chętny mógł zabrać głos na scenie. W pierwszym odruchu ogarnęły mnie przerażenie i myśli w rodzaju: „W życiu czegoś takiego nie zrobię, mam okropną tremę, ośmieszyłabym się, nie jestem aż tak dobra”. Tak się złożyło, że przyjaciółka zwierzyła mi się wtedy z własnych wątpliwości co do wystąpienia na odczycie. Odpowiedziałam bez namysłu: „Oczywiście, że powinnaś, twoje wiersze są świetne! I nawet wiem, który powinnaś zadeklamować”. Skłoniło mnie to do refleksji: Dlaczego zdopingowanie jej przyszło mi tak łatwo, a nie umiem tego zrobić dla siebie? Postanowiłam także wziąć udział w odczycie, jeśli uda mi się zebrać na odwagę. W wieczór czytania poezji stałam w toalecie w kawiarni, dygocząc z przerażenia i zastanawiając się, czy nie lepiej byłoby dać sobie z tym spokój i iść do domu. Zamiast tego postąpiłam jak nigdy wcześniej. Popatrzyłam swojemu odbiciu w lustrze w oczy i powiedziałam: „Dasz radę. Wszystko będzie dobrze”. Kiedy przyszła moja kolej, weszłam na scenę, a twarze moich koleżanek i kolegów z klasy i ich rodzin widziałam jak przez mgłę. Puls dudnił mi w uszach. Zaczęłam czytać, a mój głos był jedynym dźwiękiem wypełniającym pomieszczenie. Aż wreszcie… zrobiłam to! Rozległy się gromkie oklaski, a mnie przepełniła wielka duma. Poczułam się bardzo silna, a chwilę później uzmysłowiłam sobie, czego jeszcze mogłabym dokonać, gdybym się wspierała i dopingowała! Tego wieczoru obiecałam sobie, że odnowię moją przyjaźń z samą sobą. Zachowam dla siebie część miłości, którą tak bezinteresownie dzielę się z innymi. Jak zostać swoją przyjaciółką? • Zmień negatywny wewnętrzny dialog i staraj się nie mówić sobie niczego, czego nie powiedziałabyś przyjaciółce • Komunikuj swoje potrzeby • Doceniaj swoje osiągnięcia i rozwój bez względu na to, jak nieistotne wydają się w danej chwili • Chwal się i komplementuj, pocieszaj się i okazuj sobie wyrozumiałość • Chroń swoją energię i osobiste granice • Bądź dla siebie łagodna i pozwalaj sobie uczyć się na błędach • Nie oczekuj od siebie czegoś, czego nie oczekiwałbyś od innych • Dodawaj sobie otuchy w trudnych chwilach • Samotne chwile spędzaj na robieniu rzeczy, które kochasz • Priorytetowo traktuj własne zdrowie W wieku siedemnastu lat poznałam kogoś wyjątkowego. Przyjechał z Ameryki na roczną wymianę i po raz pierwszy w życiu poczułam ukłucie w sercu. Gdy jego pobyt dobiegał końca, byłam zdruzgotana. Chciał zostać w Szwecji, ale nie miał gdzie się zatrzymać, wtedy zaś ku mojemu zdziwieniu mama zaproponowała, żeby po prostu zamieszkał u nas. Tak się też stało: mieszkaliśmy w moim rodzinnym domu, dopóki nie wyprowadziliśmy się do własnego. Kochanie kogoś jest czymś szczególnym. Dzięki miłości masz wrażenie, że wszystko prowadziło do waszego pierwszego spotkania; miłość jest poduszką chroniącą przed światem i sprawia, że zdaje się on o wiele znośniejszy. Nie wiedziałam, jak choroba psychiczna i miłość wymieszają się w moim mózgu. Okazało się, że jest to mieszanka dość wybuchowa. Serotonina, którą dawała mi miłość, działała uzależniająco i byłam gotowa zrobić wszystko, by tę miłość chronić. Czułam niepokój, moja samoocena szorowała po dnie i często zastanawiałam się, czy nie zniechęcę partnera nadwrażliwością i huśtawkami nastrojów. Nawet w przyjaźniach choroba psychiczna była jak piąte koło u wozu – samotna ciemna chmura na skądinąd czystym, błękitnym niebie – i czasami utrudniała mi bycie dobrą przyjaciółką. Trudno jest wspierać innych, gdy samemu ledwie utrzymujesz się na powierzchni, a we wzajemnym dawaniu i braniu w związku choroba psychiczna może się przyczyniać do poczucia pustki – sięgasz do środka i nie znajdujesz nic, co mógłbyś dać ukochanej osobie, która cię potrzebuje. Obarczałam mojego partnera dużym ciężarem, bo byłam młoda i pełna emocji, a wreszcie znalazłam kogoś, z kim czułam, że mogę dzielić wszystko. Ale jakiś głos z tyłu głowy wciąż pytał: „Ile on z tobą wytrzyma?”. Skoro nawet mnie wyczerpywało spędzanie czasu sam na sam z własnymi myślami, zastanawiałam się, jak bardzo słuchanie o nich musi męczyć jego. Nigdy nie sprawił, że poczułam się źle, i nie dawał mi do zrozumienia, że jestem ciężarem, lecz wartość, jaką nadawałam naszemu związkowi, skłoniła mnie do pracy nad utrzymaniem zdrowej relacji i partnerstwa, w którym mogę dawać i brać po równo. Osoby z chorobami psychicznymi są bardziej narażone na przemoc i nadużycia niż ogół społeczeństwa. Niestety, wielu ludzi nie ma w dzieciństwie luksusu czerpania wzorców ze zdrowych relacji w otoczeniu, niektórzy osiągają więc dorosłość bez pełnej świadomości, jak powinny wyglądać dobre i wspierające związki. Taka osoba może być podatna na tworzenie toksycznych lub przemocowych relacji w wieku nastoletnim i dorosłości. Jeśli nie mamy wyznaczonych granic i szacunku do samego siebie, możemy zostać wykorzystani. Schorzenia psychiczne mogą stanowić przeszkodę w związku, a chcąc ją przezwyciężyć, powinniśmy budować relację z samymi sobą, poza siecią innych naszych więzi. Nie chcę przez to powiedzieć, że nie ma miejsca na wspólną pracę terapeutyczną z przyjaciółmi, rodziną i partnerami romantycznymi, lecz filarem jest stabilne umocowanie w samym sobie. Nie wierzę, że trzeba kochać siebie, aby móc kochać innych. Miłość własna bywa trudna i skomplikowana, a nauczenie się jej jest czasochłonne; absolutnie konieczne są jednak umiejętność wyznaczania granic, postrzeganie siebie jako kogoś, kto zasługuje na traktowanie z życzliwością i szacunkiem, i komunikowanie swoich potrzeb lub pragnień – w przeciwnym razie możemy zacząć akceptować zachowania szkodliwe dla nas i dla naszego zdrowia psychicznego. Ostrzegawcze sygnały w relacji • Partner przekracza twoje granice • Partner cię dołuje i udaje, że niewinnie się droczy • Partner cię kontroluje • Czujesz się wyczerpana po spędzeniu z nim czasu • Partner nie komunikuje się w zdrowy sposób • Wasze cele nie są zbieżne • Partner krzyczy, ubliża i jest okrutny w czasie kłótni • W waszej relacji nie ma zaufania • Masz wrażenie, że przy partnerze nie możesz być sobą • Partner opiera się na tobie jako jedynym wsparciu emocjonalnym • Często nie czujesz się szanowana Pozytywne sygnały w relacji • Rozwiązujecie problemy zespołowo • Macie podobne wartości i cele • Czerpiecie radość z bycia ze sobą • Partner jest niezawodny i traktuje cię priorytetowo • Czujesz się słyszana, rozumiana i wspierana • Rozwijacie się jako para i jako jednostki • Partner jasno okazuje miłość • Partner umie wyrażać uczucia w zdrowy sposób • Łatwo jest go kochać z wzajemnością • Partner szanuje twoje słabe strony i granice Zdrowe relacje międzyludzkie mają dla naszego szczęścia i dobrego samopoczucia ogromne znaczenie. Dlatego tak ważne jest, aby na co dzień otaczali nas ludzie, którzy są wobec nas życzliwi i wspierający. Ci, przy których nie czujemy się bezpiecznie, nie zasługują na to, aby być w naszym życiu. Matilda Heindow − artystka i rzeczniczka zdrowia psychicznego mieszkająca w Sztokholmie. Założyła cieszącą się ogromną popularnością stronę na Instagramie @crazyheadcomics (liczba obserwatorów wynosi blisko pół miliona!), wykorzystując ją jako kreatywne miejsce do publikowania ilustracji, które pokazują zupełnie inne oblicze zbiorowego doświadczenia dotyczącego zdrowia psychicznego. Matilda udostępniła swoim obserwatorom na całym świecie ponad 700 unikalnych dzieł. Jej prace są często wykorzystywane przez specjalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym i szkoły. W 2021 r. Matylda wygłosiła wykład TEDx pod tytułem „Sztuka wspierania zdrowia psychicznego”.
10 powodów, dla których musisz przeczytać nowy kryminał Camilli Läckberg
Camilla Läckberg i Henrik Fexeus to duet, który podbił serca czytelników na całym świecie. „Miraż” to nie tylko klasyczny kryminał, ale też pełen psychologicznych zagadek i mentalistycznych sztuczek świat, który wciąga od pierwszych stron. Oto dziesięć powodów, dla których warto zarwać noc z tą książką!
1. Wciągająca fabuła Każda książka z tej serii to misternie skonstruowana intryga, która trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Zaskakujące zwroty akcji i niespodziewane (i łamiące serce!) zakończenie sprawią, że trudno oderwać się od lektury. PROTIP: Emocje jak przy odkrywaniu, że Twój ex już się zaręczył – zdumiewające ale i trochę bolesne! 2. Mocne kobiece postaci Książki duetu Läckberg & Fexeus przedstawiają silne, niezależne kobiety, które radzą sobie w naprawdę trudnych sytuacjach. Mina Dabiri inspiruje i pokazuje, że kobiety mogą być równie bardziej (
Edgar Degas - Trzeba wytańczyć życie. Fragment powieści „Oczy Mony” Thomasa Schlessera
Francuska powieść podbiła światowe listy bestsellerów. „Oczy Mony” Thomasa Schlessera to fascynująca inicjacja w życie poprzez sztukę. Książka jest porównywana ze „Światem Zofii” Josteina Gaardera.
W każdą środę po szkole Henry, mądry i ekscentryczny dziadek Mony, zabiera ją do muzeum. I za każdym razem pokazuje i objaśnia nowe dzieło sztuki. To wyścig z okrutną chorobą –dziewczynce grozi utrata wzroku, a lekarze wydają się bezsilni. Mona i Henry zwiedzą Luwr, Orsay i Centrum Beaubourg. Wspólnie będą się dziwić, wzruszać i stawiać pytania, zachwyceni obrazem lub rzeźbą. Poznając dzieła i myśli Botticellego, Vermeera, Goi, Courbeta, Claudel, Kahlo czy Basquiata, Mona odkrywa magiczną siłę ukrytą w sztuce. Teraz już wie, czym są talent, wątpliwości, melancholia oraz bunt – cenny skarb, który dziadek pragnie zachować w niej na zawsze. Prawa wydawnicze do tej fascynującej powieści sprzedano do prawie 60 krajów. Trwają rozmowy o ekranizacji. Fragment powieści Esplanada Muzeum d’Orsay była idealnym miejscem, by zarobić na turystach. Tego dnia Mona trafiła na trzy osoby o pomalowanych ciałach, ubrane na biało, które przybrały pozę wyrzeźbionej grupy. Stanowili jakby antyczny orszak utrwalony w marmurze. Dziewczynka powiedziała do dziadka, że to dość osobliwe – zarabiają pieniądze, trwając w bezruchu. Henry uznał tę uwagę za trafną. Poza tym nie cierpiał takich występów, nakierowanych na wysiłek, lecz w bezwładności. Poczuł się jeszcze bardziej zakłopotany, gdy zobaczył jamnika bez smyczy, który wesoło hasał wokół nieruchomej grupy i wyglądał, jakby chciał opróżnić zawartość pęcherza na jedną z nóg udających kamień. Trio poruszyło się nagle i zaczęło złorzeczyć psu. Mona się roześmiała, a Henry wziął ją za rękę. Chciał, by wnuczka odzyskała nieco powagi przed innym dziełem, bardziej eterycznym: wyobrażeniem tańca autorstwa Edgara Degasa. Było to bardzo dynamiczne spojrzenie z góry na szarą scenę teatralną, w głębi której stał – w roli dekoracji – mały, niedbale namalowany domek. Młoda baletnica wyskoczyła na deski i zajmowała – po prawej stronie kompozycji – około jednej trzeciej powierzchni dzieła. Pozdrawiała publiczność w osobliwej pozie nazywanej „pochyloną arabeską”, która polega na wyciągnięciu kończyn i pochyleniu ciała po linii przekątnej. Na obrazie widoczna była ustawiona na płasko stopa oraz napięta noga, na której wspierał się korpus dziewczyny, natomiast ze względu na skrót perspektywy lewej nogi na obrazie po prostu nie było. Biust wyprężał się w kierunku widowni, a głowa o zaróżowionej twarzy, której półprzymknięte oczy sugerowały dyskretną ekstazę, była odchylona. Dziewczyna miała na głowie wianek z kwiatów, a szyję obwiązała czarną wstążką. Jej sukienka w kolorze roziskrzonej srebrzystej bieli była nakrapiana kilkoma plamkami. Na drugim planie, w górnym lewym rogu kompozycji, ustawione ukośnie w stosunku do tancerki, znajdowały się dziwaczne kulisy: zamiast kotar, zwykle ukrywających i oddzielających je w teatrze, było tam coś w rodzaju wnęk, które poprzez mieszankę akcentów ochry i dyskretniejszych zieleni mogły się kojarzyć z jakąś naturalną przestrzenią, na przykład z dekoracją przedstawiającą bok klifu wydrążony w kilku miejscach. W tych wnękach można było dostrzec zarys statycznych sylwetek: były to trzy inne tancerki i, w większym zbliżeniu, mężczyzna w czarnym kostiumie, którego twarz pozostawała ukryta. Mona – i jej dziadek dobrze o tym wiedział – była odporna na marzenie o karierze baletnicy. Nigdy nie miała na sobie spódniczki tutu. A jednak mówiła o tym, co widzi, z pewną ekscytacją w głosie, podobną do tej, jaką czuła, patrząc na parę kochanków namalowaną przez Gainsborough. – Spójrz, Dadé, ona jest szczęśliwa; widać to w jej ruchach. Trudno określić, co to dokładnie za ruch, ale wygląda, jakby frunęła. Patrz: naprawdę frunie. I widzisz, w dodatku jest ubrana na biało, a jej kostium przypomina ptasie pióra. Wygląda jak biały ptak, może nawet jak łabędź. I zaczekaj, Dadé, spójrz, za nią też są ludzie. To baletnica interesuje artystę, ale jest tu coś jeszcze. Chce, żebyśmy dostrzegli dziewczyny za jej plecami. I mamy też pana w czerni. Malarz pokazał tylko jego spodnie i kawałek surduta, twarz jest schowana. A to, Dadé, zupełnie jak w filmach, podczas których się boimy: ktoś chowa twarz, a nam od razu trudno powiedzieć, kto to jest. To taki suspens… – Nieoczekiwane ostatnie zdanie rozbawiło Henry’ego. – Ten pan w czerni jest trochę straszny, ale ona… ona jest szczęśliwa. Ona frunie. – Bardzo dobrze to ujęłaś, Mono. Chociaż trzeba się zastanowić, jak rodzi się wrażenie powietrznej lekkości, które odniosłaś. Przyjrzyj się baletnicy na scenie, a przede wszystkim linii jej ramion: prawe jest zgięte, lewe wyprostowane. Rozumiemy, że zwraca się do publiczności, której nie widzimy. Degas sugeruje obecność tancerki, nie wpisując jej w kompozycję. Widownia pozostaje „poza kadrem”. – Mona półgłosem powtórzyła to określenie. – A baletnica posyła jej ukłon; jest to podziękowanie pod jej adresem, wdzięczne pozdrowienie. – Ale to znaczy, że my siedzimy poza widownią? – Siedzimy na widowni, ale w bardzo szczególnym miejscu. Punkt, z którego Degas pozwala nam oglądać tancerkę, znajduje się prawdopodobnie w bocznej, górnej loży, co tworzy osobliwą perspektywę, i przez co znika… – Noga! – Tak, noga wyciągnięta w tył jest schowana ze względu na kąt. I tu rodzi się wrażenie lekkości. – Powiem coś głupiego, ale często, Dadé, mówisz, że artysta stosuje na swoich obrazach kontrasty. – Starała się dobrze wypowiedzieć ostatnie słowo. – Myślę, że tu istnieje kontrast między tą frunącą dziewczyną a tym, co pokazałam ci za nią: baletnicami w bieli i panem w czerni, którzy stoją całkiem prosto. – To wcale nie jest głupie. Degas stwarza poczucie, że jest jedynie widzem tego, co maluje. W rzeczywistości jest kimś w rodzaju reżysera. Nie inscenizuje tego obrazka na żywo, w operze. Inspiruje się tym, co widzi, żeby następnie odtworzyć w pracowni swoją własną wizję, i robi tak, by wyrazić to, co go interesuje, zamiast przekazać całą sytuację niczym reporter. Ta wizja łączy dwie rzeczywistości: scenę oraz kulisy, wyobrażone w dziwny sposób, niemal bezkształtnie. – Wyglądają jak groty! – Absolutnie tak. A Degas tworzy kontrast między rozwibrowanym blaskiem baletnicy a surową statycznością za jej plecami. Obecność mężczyzny w czerni przypomina poza tym, że w cieniu kryje się męski autorytet, niewdzięczny i pełen przemocy… Degas był nie tylko malarzem baletnic, jak się go nazywa, ale także wszystkiego, co tworzy ogólną atmosferę świata muzyki i opery, w tym także opresyjnej władzy dorosłych mężczyzn nad dziećmi. Henry zastanawiał się: powinien opowiedzieć jej o osobowości tego artysty, który był zarazem wstrętny i fascynujący, podziwiany przez współczesnych sobie poetów, zwłaszcza Stéphane’a Mallarmégo i Paula Valéry’ego, i tak szalenie wymagający wobec siebie i innych, że czyniło go to nietolerancyjnym mizantropem. Mężczyzna w czerni na drugim planie to taki trochę Degas, okropny wobec modelek, wrzeszczący na nie z wściekłością i doprowadzający je do płaczu, dopóki nie zobaczył u nich oczekiwanej mimiki czy pozy. Malarz mawiał chętnie: „Sztuka to występek. Nie żenimy się z nią, lecz ją gwałcimy”. Ale gdyby powiedział to wszystko wnuczce, mógłby zepsuć to, co chciał, by wyniosła ze spotkania z jego dziełem. – Przyjrzyj się dobrze, Mono. Widać, że Degas lubił eksperymenty, a nawet majsterkowanie. W historii sztuki istnieje tradycyjne rozróżnienie na techniki, ale Degas krzyżował je ze sobą i łączył. Najbardziej znanym przykładem w tej dziedzinie jest jego Mała czternastoletnia tancerka, będąca połączeniem woskowego odlewu z prawdziwą spódniczką i końskim włosiem. Wywołała ogromny skandal, gdy pokazano ją w tysiąc osiemset osiemdziesiątym pierwszym roku, nie tylko dlatego, że łączenie sztucznego tworzywa z autentycznymi elementami przeczyło wszelkim konwencjom, lecz również dlatego, że biedną dziewczynę, która zapozowała do rzeźby, uznano za brzydką i podejrzaną. W tym Balecie mamy do czynienia z równie dziwaczną mieszanką. Degas wykonał najpierw monotypię. Jest to rodzaj techniki graficznej, polegającej na nałożeniu farby albo tuszu na metalową płytkę. – Henry pokazywał omawiane gesty. – Obraz wykonuje się na mokrym nośniku, stosując drapanie i przecieranie. Tak przygotowaną matrycę pokrywa się zwilżonym papierem, a następnie wkłada się go do prasy, by stworzyć negatyw tego, co narysowano na płytce. W ten sposób można otrzymać tylko jedną wyraźną odbitkę. To dlatego mówimy o monotypii: mono oznacza w grece raz, a type znak. A mimo to Degas wykonywał czasami drugą odbitkę i obraz stawał się bardzo niewyraźny, niemal znikający. Wykorzystywał to podłoże gorszej jakości i wykańczał je pastelami. – Ach, Dadé! To tak jak tata w sklepie. Rozumiem, że majsterkuje, ale gdy mi o tym opowiada – skrzywiła się uroczo – to ojojoj… – Daj mi choć małą szansę. Degas, jak mówiłem, tworzył następnie rysunek. Często zwracał się do chemika i biologa Henriego Roche’a, który był uczniem słynnego Pasteura, z prośbą, by przygotował mu sztyfty pasteli o zróżnicowanych kolorach i odcieniach. Spójrz, jak nałożył je na poziomie spódniczki: to barwne smużki, które wyrażają dynamizm i dodają jej blasku godnego gwiazdy. – Więc to tak jak u Moneta, prawda? – Powiedzmy, Degas rzeczywiście przyjaźnił się z impresjonistami i, choć nie cierpiał tego określenia, był kojarzony z ich grupą. Ale wyznawał wyłącznie pracę w atelier, żył samotnie w swoim domostwie, nawiasem mówiąc, obwieszonym kolekcją dawnych i nowoczesnych obrazów. Polegał na szkicach, fotografiach, a przede wszystkim na swojej pamięci. Przypomnij sobie Moneta, który z przenośną sztalugą, płótnem i paletą pod pachą malował w plenerze. Otóż Degas nienawidził tej praktyki do tego stopnia, iż pewnego dnia zaczął domagać się od rządu, by „pilnował ludzi malujących pejzaże z natury”! Ale jest coś jeszcze… – Co? – Pamiętasz? U Moneta rozdrobnione plamy farby olejnej nadawały obrazowi impresjonistyczny charakter. Tu rozdrobnione są przede wszystkim linie. Podobnie jak Fantin i impresjoniści Degas wielbił Delacroix i jego jaskrawe kolory. Ale cenił również jego wielkiego rywala, o którym nigdy ci nie mówiłem, a który był jednakowoż ważnym dziewiętnastowiecznym artystą: to Jean‑Auguste‑Dominique Ingres. A u Ingres’a nad wszystkim dominuje linia, smuga, ponieważ to właśnie ona, jeśli zostaje wytyczona celnym i pewnym pociągnięciem pędzla, potrafi nakreślić najbardziej wdzięczne ciała oraz pozy. – Ja, Dadé, uważam, że to ona, ta tancerka, ma wdzięk. Mówiąc to, dziewczynka ukłoniła się przed dziełem Degasa, stając na jednej nodze i z trudem łapiąc równowagę. Henry podtrzymał ją, a strażnik sali zaczął oklaskiwać refleks starszego pana. – Ruch – ciągnął Henry – wydaje się zawsze mieć zasięg i uzasadnienie. W życiu wykonujemy niezliczoną ich ilość. Chodzimy, ponieważ musimy się przemieszczać; podnosimy widelec do ust, ponieważ musimy jeść; kładziemy się, ponieważ musimy spać. Te ruchy mają swoje codzienne zastosowanie. Ale taneczny ruch go nie ma. Istnieje tylko dlatego, że istnieje, jest wyjęty z praktycznej codzienności, ruch, którego celem jest piękno. Posłuchaj, co mówi o tym sam Degas. Stworzył kilka ładnych wierszy. I tak pisał o jednej z baletnic: „Satynowe stopy haftują jak igłą / rysunki rozkoszy”. – „Stopy haftują”? – Mona zwróciła dziadkowi uwagę, że to mimo wszystko dość dziwne. Henry nie całkiem się z nią zgadzał: baletnice, stawiające drobne kroczki, kojarzyły mu się czasem z maszynami do szycia… Ale przyznał, że ten aleksandryn, potraktowany dosłownie, wydawał się niedorzeczny. Podobało mu się, że wnuczka niczego nie bierze za dobrą monetę, że nigdy nie wywiera na niej wrażenia żaden artystyczny czy literacki autorytet. – Widzisz – kontynuował – to dzieło mówi nam, że życie należy wyłącznie przeżywać. Trzeba je także wytańczyć. I nieważne, że nasze gesty, działania, zachowanie wymykają się czasami zwyczajowemu biegowi, i tym mechanicznym sekwencjom bez końca, właściwym obyczajom oraz ograniczeniom, nieważne, że od tego uciekamy, skoro chcemy wytańczyć życie. Mona milczała. Zaciekawił ją ten pomysł. Przypomniała sobie lekcje gramatyki z panią Hadji. „Życie” jest zatem dopełnieniem bliższym czasownika „wytańczyć? Tak. I Mona w myślach zaczęła haftować stopami jak maszyna do szycia. Fragment powieści „Oczy Mony” Thomasa Schlessera w przekładzie Magdaleny Kamińskiej-Maurugeon. Wydawnictwo Literackie, 2024.
Kryminalne intrygi i czarny humor w świecie show-biznesu: Odkryj najnowszą powieść Alka Rogozińskiego
Alka Rogozińskiego nie trzeba nikomu przedstawiać, a już na pewno nie fanom komedii kryminalnych. Przez dziesięć lat swojej przygody literackiej wydał ponad trzydzieści powieści, które rozeszły się w łącznym nakładzie ponad miliona egzemplarzy. Jego najpopularniejsze książki to: „Jak Cię zabić, kochanie?”, „Teściowe muszą zniknąć”, „Dom tajemnic” i „Zemsta jest słodka”.
W tym artykule: Fragment książki „Bal wszystkich nieświętych” Fragment książki „Zemsta jest słodka” Twórczość Alka łączy w sobie klasyczne intrygi detektywistyczne ze spojrzeniem na świat w krzywym zwierciadle i nawiązaniami do bieżących wydarzeń w show-biznesie czy otaczającej nas rzeczywistości. Książki sygnowane jego nazwiskiem doceniane są za niebanalny, czarny humor, celne i cięte puenty, błyskotliwe dialogi, zapadających w pamięć bohaterów oraz wartką akcję. Prywatnie Alek jest wielbicielem podróży, Madonny i Jima Morrisona, herbaty Earl Grey, włoskiej kuchni, bowlingu i wszelkich gier karcianych. A jego przyjaciele twierdzą, że jest taki sam, jak bohaterowie jego powieści: nigdy nie wiadomo, co mu przyjdzie do głowy. Na koniec uwaga praktyczna: pamiętajcie, że czytanie książek Alka grozi niekontrolowanymi wybuchami śmiechu
5 najlepszych książkowych prezentów na Dzień Kobiet
Są kobiety, które ucieszą się z nowych perfum, kolejnej bransoletki albo bonu na masaż. Ale są też takie, dla których najpiękniejszym prezentem jest nowa książka. Jak wybrać w szerokiej ofercie tę, która sprawi najwięcej radości, pochłonie bez reszty i nie rozczaruje? Podpowiadamy!
W tym artykule: "Mister" "Czas Bogini" "Czarownica z Bostonu" "Samotna noc" "Symfonia potworów" "Mister" Dla tych, które lubią zanurzyć się w romantycznej opowieści i śledzić losy zakazanej miłości, idealną propozycją będzie Mister EL James, autorki bestsellerowego cyklu Pięćdziesiąt twarzy Greya. On jest majętnym brytyjskim arystokratą, kocha kobiety, szybkie samochody i łatwe życie. Ona przeszła prawdziwe piekło, a teraz sprząta w domach, by związać koniec z końcem. Los każe im się spotkać w jego apartamencie i szybko rzuca ich w szaleńczy wir zdarzeń. Oboje pragną uciec przed przeszłością, ale wkrótce okazuje się, że żadne z nich nie mówi o sobie prawdy… Więcej o książce znajdziesz tu. "Czas Bogini" Fankom słowiańskich klimatów na pewno spodoba się powieść Ewy Kassali Czas Bogini. Pozwoli poznać świat strażniczek Bogini, wiedźm, widzących, zgłębić wiarę w Nyję, Makoszę, Świętowita, Welesa, Peruna i wielu innych, dziś zapomnianych bogów i bogiń. To porywająca opowieść o Słowianach z okresu przed przyjęciem chrześcijaństwa, o czasach niepokojów i napięć, w których istotną rolę odgrywały kobiety. Więcej o książce znajdziesz tu. "Czarownica z Bostonu" Pozostańmy w klimacie wiedźm… Nikt nie oprze się nowej powieści Chrisa Bohjaliana Czarownica z Bostonu. To pełen zwrotów akcji, dobrze przemyślany i wartki thriller. To również poruszająca relacja o społecznie usankcjonowanej brutalności i genezie polowań na czarownice. Autor przenosi nas do Bostonu 1662 roku. Mary, piękna młoda kobieta, jest żoną Thomasa Deerfielda, mężczyzny wpływowego, okrutnego oraz skłonnego do pijaństwa i agresji. Kiedy podczas jednej z awantur Thomas wbija widelec w dłoń Mary, ta postanawia ratować własną przyszłość i podejmuje decyzję o odejściu. Ale w tym miejscu i czasie nie jest to takie proste. Więcej o książce znajdziesz tu. "Samotna noc" Kolejna propozycja to pełna napięcia powieść Charlotte Link Samotna noc. W mroźny grudniowy wieczór Anna Carter wraca do domu opustoszałą drogą prowadzącą przez wrzosowiska północnego Yorkshire. Otuchy dodaje jej jadący przed nią czerwony samochód. Nagle kierująca nim kobieta zatrzymuje się, a do środka wsiada mężczyzna. Chociaż Anna nabiera podejrzeń, odjeżdża, nie czekając na rozwój wydarzeń. Następnego dnia okolicę obiega wiadomość o śmierci kobiety z czerwonego samochodu. Idealna pozycja dla miłośniczek wciągających powieści kryminalnych. Więcej o książce znajdziesz tu. "Symfonia potworów" A na koniec wzruszająca powieść Marca Levy’ego Symfonia potworów. Bohaterem książki jest dziewięcioletni Wałentyn, uprowadzony ze szkoły i wywieziony na teren Rosji. Jego matka, Weronika, która pracuje jako pielęgniarka, zrobi wszystko, by odnaleźć syna. Także siostra Wałyka, Lila, mocno angażuje się w poszukiwania. Niełatwo jednak stawić czoła zorganizowanej akcji okupantów, tytułowych potworów, dla których życie ludzkie i więzi rodzinne nic nie znaczą. Więcej o książce znajdziesz tu. Każdy z proponowanych przez nas tytułów jest wyjątkowy i będzie znakomitym prezentem dla matki, żony, siostry, przyjaciółki, koleżanki, ale też dla Ciebie. Nie wahaj się dłużej i wybierz najlepszą lekturę, nie tylko na Dzień Kobiet.
Marc Levy, jeden z najpopularniejszych francuskich pisarzy, którego powieści zna ponad 40 milionów czytelników na całym świecie, jedną ze swoich książek "Symfonia potworów" postanowił poświęcić wstrząsającemu tematowi porwań ukraińskich dzieci.
W tym artykule: O czym jest ta książka? Premiera powieści O czym jest ta książka? Mijają dwa lata od wybuchu pełnoskalowej wojny w Ukrainie, a niestety nie widać końca agresji i zbrodni popełnianych wobec okupowanego narodu . Międzynarodowy Trybunał Karny objął nakazem aresztowania prezydenta Rosji Władimira Putina oraz rosyjską komisarz ds. praw dziecka Marię Lwową-Biełową właśnie za bezprawną deportację ukraińskich dzieci do Rosji. Bohaterem powieści jest dziewięcioletni Wałentyn, uprowadzony ze szkoły i wywieziony na teren Rosji. Jego matka, Weronika, która jest pielęgniarką, zrobi wszystko, by odnaleźć syna. Także siostra Wałyka, Lila, mocno angażuje się w poszukiwania. Niełatwo jednak stawić czoła zorganizowanej akcji okupantów, tytułowych potworów, dla których życie ludzkie i więzi rodzinne nic nie znaczą. Dzieci takich jak Wałentyn są w Ukrainie tysiące – zaginionych, wyrwanych z kochających domów. W Rosji trafiają do „ośrodków adopcyjnych”. Ograbiane z tożsamości, przekazywane są do nowych, rosyjskich rodzin. Wmawia się im, że prawdziwi rodzice ich nie kochali, a teraz dostają szansę na lepsze życie. To przemyślany, potworny plan, by zetrzeć Ukrainę z mapy świata i wymazać ją ze świadomości ludzi. To zamach na jej tożsamość i kulturę ubrany we wzniosłą, przewrotną propagandę. Na tej stronie znajdziemy aktualizowane na bieżąco informacje na temat liczby porwanych dzieci, a także tych, którym szczęśliwie udało się wrócić do domu. Niestety dane te są tragicznie rozbieżne. Pisząc Symfonię potworów, autor chciał skierować uwagę na los Ukraińców i uświadomić jak najszerszej grupie czytelników, do jakich okropieństw zdolny jest reżim Putina. Premiera powieści Podczas zbierania materiałów do książki, Marc Levy odwiedził Kijów, rozmawiał z ludźmi, którzy poszukują ukraińskich dzieci w Rosji i pomagają zwrócić je prawowitym rodzinom. Autor ma nadzieję, że swoim przekazem dotrze też do Rosjan; elektroniczna wersja tłumaczenia powieści na język rosyjski będzie wkrótce dostępna bezpłatnie. Chciałby, by jego książka przyczyniła się do zmian w tym kraju. Symfonia potworów to nie tylko obraz okrucieństw wojny, to również – a może przede wszystkim – opowieść o odwadze, matczynej miłości, sile uczuć między siostrą i bratem. To historia, która mówi o mocy wyobraźni i niegasnącej nadziei. Premiera powieści, która ukaże się nakładem Wydawnictwa Sonia Draga, zaplanowana jest w rocznicę wybuchu wojny w Ukrainie, 24 lutego 2024 r. Fragment powieści przeczytasz tutaj.
Ich dwa światy – Dorota Sumińska o stracie ukochanego męża
Znali się pół wieku, ale małżeństwem byli zaledwie przez kilka godzin. Zdecydowali się na ślub, bo tak łatwiej było zrealizować plany emerytury na Sri Lance. Nie wyjechali jednak. Tuż po ich ślubie, Tomasz Wróblewski upadł nieprzytomny w kuchni, a Dorota Sumińska próbowała uratować ukochanemu życie.
Zapraszamy do lektury fragmentu książki „Moje życie z Tomkiem”. To miłosne wspomnienie, album wspólnych chwil, list do ukochanego, krzyk nadziei, jęk rozpaczy i intymne wyznanie w jednym. Najbardziej osobista opowieść w literackim dorobku autorki „Dość”. Zbyt mało zapamiętywałam z jego opowieści. Opowiadał po każdym dyżurze. To była nasza codzienność. Nie przypuszczałam, że coś może ją przerwać. Teraz, z perspektywy straty i czasu, jaki mija, zapominam złe chwile, a wyraźnie widzę wszystko, co mi dawał. Dopiero dziś wiem, jak to było ważne. Szkoda, że nie wiedziałam wcześniej. 16 października • 2021 • Kiedyś pisałam do Ciebie listy, bo nie zawsze chciałeś rozmawiać o tym, co było dla mnie ważne. Dziś piszę, bo nie możesz ze mną rozmawiać, ale ja wciąż mam nadzieję, że za jakiś czas to przeczytasz. Widziałam, jak wylatujesz mi z rąk, jak umykasz gdzieś, gdzie Cię nie dogonię. Twoje wielkie źrenice ziały pustką. Połamałam Ci żebra, bo wierzyłam, że Cię zatrzymam. Dalej wierzę. Nie daj mi stracić tej wiary, bo nie chcę bez Ciebie żyć. Tomaszu! Masz to przeczytać! (…) 10 listopada • 2021 • Kochana Marta pojechała ze mną. Byłyśmy na miejscu o jedenastej. Przyjechał samochód z Pruszyńskiego i o jedenastej trzydzieści poproszono nas o zidentyfikowanie Twojego ciała. Twarzy. Byłeś w czarnym worku na suwak. Postanowiłam, że nie będę płakać, ale nie byłam w stanie dotrzymać słowa. Byłeś lodowaty. Pocałowałam Cię w czoło. Poczułam, że to już nie Ty. Nigdy się tak nie uśmiechałeś. To był obcy grymas martwej twarzy. Wiesz, że nasza ludzka głupota jest jak bezmiar kosmosu. Dlaczego nie zrobiłeś tego EKG? Jak ja teraz mam żyć? Nie wiem. To znaczy na razie wiem. Muszę wszystko pozałatwiać. Wszystko, co wiąże się z pogrzebem. Wyznaczyli na 24 listopada! To szczyt chamstwa. Pogrzeby świeckie muszą czekać, gdy kościelne można mieć nawet jutro. Ten zakład pogrzebowy poleciła mi Małgosia, i miała rację, że wyjątkowo mili ludzie. Wyobraź sobie, że znałam właściciela. Pamiętasz to nagranie „Rozmów o śmierci”? Oboje braliśmy w nim udział. Taki dziwny zbieg okoliczności. Potem Marta zaprosiła mnie na obiad. Kocham Was oboje. Tyle że z Tobą nie zjem już obiadu. W tym smutnym, złym czasie ratują mnie OlgaTokarczuk i jej „Księgi Jakubowe”. Zapomniałam Ci powiedzieć, że dzwoniła jakaś pani, która przywiozła kota z Afganistanu. Chciała, bym na cito pomogła w adopcji, bo za kilka dni jedzie z powrotem. Mało czasu, a do tego kot czarny. Wiesz, co jej zaproponowałam. Ty też byś tak zrobił. Mają przyjechać za cztery dni, aż z Dziwnowa. 24 listopada • 2021 • Twój pogrzeb był wyjątkowy. Chciałam napisać „piękny”, ale to słowo jakoś nie pasuje. Był tylko Twój. O Tobie, dla Ciebie. Karetki pogotowia włączyły syreny. Lekarze, pielęgniarki, ratownicy i my, ludzie z Twojego, naszego kręgu. Potem Deszcze niespokojne. Jeśli też tam byłeś, to jestem pewna, że Ci się podobało. Szczenięca miłość W gruncie rzeczy zaczęło się, gdy miałam siedemnaście lat. Był moim chłopakiem w liceum. Dołączył do naszej, trzeciej klasy w połowie roku szkolnego. W czasie lekcji wychowawczej dyrektor wprowadził go jak skazańca. Tomek był bardzo przystojnym młodzieńcem i szczerze mówiąc, zostało mu to na dłużej. Mimo to stał ze spuszczoną głową i ognistym rumieńcem na twarzy. Trafił do zupełnie obcej grupy młodych ludzi, obcych nauczycieli i zwyczajów. U nas słuchało się Doorsów, a w jego starej szkole hymnem był „Dom wschodzącego słońca”. Oczywiście nieoficjalnym. W tamtych czasach młodzież dzieliła się na hipisującą i git-ludzi, czyli gitowców. Pierwsi nosili długie włosy, słuchali Janis Joplin, Jimiego Hendrixa i Morrisona, a gitowcy mieli „łyse głowy”, dziargi, czyli cynkwaisy (wytatuowane na dłoniach i twarzy kropki), i słuchali The Animals. Sama nie wiem, jak to się stało, ale już po kilku godzinach okazało się, że Tomek jest jednym z nas. Polubili go wszyscy, a ja się zakochałam. Z wzajemnością. Puppy love zazwyczaj wybucha jak snop siana po uderzeniu pioruna i równie szybko gaśnie. Tak było ze mną. Co tu dużo gadać, rzuciłam go zaraz po maturze. (…) Dwa światy Każde poszło w inną stronę i parę razy naprawdę żałowałam. On został lekarzem ludzi, ja zwierząt. On miał syna, ja córkę. On jedną żonę, ja trzech mężów. I znów zostaliśmy parą. Dziwną, bo jakby z dwóch biegunów ludzkiego i zwierzęcego świata. Zresztą co to w ogóle znaczy „zostać parą”, gdy dźwiga się na karku pół wieku życia w różnych okolicznościach? Pół wieku innych nawyków i przyzwyczajeń. To, że znaliśmy się wcześniej właściwie jako dzieci, zmieniło tylko tyle, że każde z nas miało w pamięci tamtego Tomka i tamtą Dorotę. Tylko tyle i aż tyle, bo to z pewnością bardzo pomogło. (…) W drodze Nim wyjechaliśmy na pierwszą zamorską wyprawę, minęły dwa lata wspólnego życia, które w dużej części upływało na przekonywaniu Tomka, że podróż samolotem nie oznacza końca świata. Śmiertelnie bał się latać. Powtarzał, że zjeździł całą Europę i to mu wystarczy. Za skarby nie wsiądzie do samolotu, bo to niemożliwe, by taka ciężka maszyna uniosła się w powietrze i nie spadła. Poza tym twierdził, że człowiek to zwierzę lądowe i powinien się trzymać gruntu. Ja kochałam podróże i robiłam wszystko, by zrozumiał, że lot to nie samobójstwo. Pokazywałam zdjęcia, opowiadałam o cudach azjatyckiej przyrody. Kusiłam, kusiłam i kusiłam bez wytchnienia. Warto było. W wigilię Bożego Narodzenia 2009 roku dostałam najwspanialszy prezent. – Dam ci kasę, a ty kup bilety, gdzie chcesz – powiedział. Zaraz po świętach bilety były kupione. Dokąd? Oczywiście tam, gdzie łatwo i pięknie. Do Tajlandii. Nie było czasu na rezerwację czegokolwiek, więc polecieliśmy na ślepo. Podróż nie była lekka, ale wcale nie przez Tomka. Ja, stara samolotowa wyjadaczka, pochorowałam się jak kot, który pierwszy raz jedzie samochodem. Dostałam takich mdłości, że cały lot spędziłam w toalecie. Biedny Tomek siedział pod drzwiami i pukał co jakiś czas z pytaniem, czy żyję. Żyłam, ale byle jak. Wysiedliśmy w Bangkoku i owiał nas wilgotny upał tropików, jakiego Tomek nie czuł nigdy wcześniej. Widziałam, że mu się podoba, że już wlewa mu się w krwiobieg bakcyl podróżowania. Potem mały, kolorowy samolocik do miasteczka Trat, ale nie zauważyłam nawet cienia paniki. Musieliśmy jeszcze dotrzeć do portu i tam zaokrętować się na liczący sto lat prom. Pół godziny drogi przez Zatokę Tajlandzką i zobaczyliśmy cel naszej podróży – Koh Chang z prawie hollywoodzkim napisem „Welcome to Koh Chang”. Wyspa powitała nas też słońcem, błękitem wody, nieba i zielenią tropikalnej dżungli. Moim celem był znajomy resort Bai Lan Bay, jednak nie zdążyliśmy wcześniej zarezerwować domku. Trochę z drżeniem serca prowadziłam Tomka do bambusowej recepcji, ale właścicielka poznała mnie od razu i tak się ucieszyła, jakbyśmy byli rodziną. Dostaliśmy najpiękniejszy domek, nr 13. W Tajlandii to nie jest pechowa liczba i rzeczywiście nie była. Gdy zmęczeni podróżą usiedliśmy na malutkim ganku wśród koron drzew rosnących na zboczu góry, zapadł już zmrok. Jedliśmy jakieś tajskie pyszności i popijaliśmy piwem Chang, które z czasem, tak jak i sama wyspa, stało się dla Tomka tożsame z poczuciem szczęścia. Lecz wówczas szczęście zaczynało dopiero kiełkować, by zapuścić korzenie na całe życie. Wystarczył malutki owoc podobny do śliweczki, którym Tomek oberwał w głowę. Za chwilę drugi odbił się od jego ramienia. I trzeci. Poświeciłam latarką – na pobliskiej gałęzi siedział dorodny makak rozczochrany i celował w Tomka kolejnym. Zobaczyłam zachwycone oczy Tomka i usłyszałam: – Dziękuję, że mnie tu zabrałaś. Pojadę wszędzie, gdzie tylko zechcesz. Niedługo potem wyruszyliśmy na kolejną wyprawę, której celem były Borneo i Filipiny. Wspaniałe wakacje z niezliczoną ilością przygód. Zawsze mieliśmy bardzo mało bagażu, bo tylko dwa niepozorne plecaczki. Nie było więc miejsca na przywożenie licznych pamiątek czy prezentów. Ale tym razem transport pamiątki odbył się w... Tomkowej stopie. Na Filipinach jest bardzo dużo psów. Wszystkie są łagodne i zazwyczaj dobrze traktowane przez tubylców. Leżą wszędzie, chodzą wszędzie i załatwiają swoje potrzeby też wszędzie. Mieszkaliśmy w malutkiej miejscowości Port Barton na wyspie Palawan. Uliczki miały nazwy, ale nie miały ani chodnika, ani jezdni, tylko piasek. Chodziliśmy boso i jakaś zbłąkana larwa tęgoryjca postanowiła zasiedlić Tomkowe ciało. Dała o sobie znać dopiero po powrocie do Polski. Najpierw Tomek myślał, że zrobił mu się odcisk. Tuż pod dużym palcem stopy powstał mały bąbelek. Potem pojawiło się niepokojące swędzenie, jakby ktoś tupał pod skórą małymi kopytkami, i rzeczywiście „tupał”, bo drążył korytarze. Tęgoryjec wcale się nie przejął, że wyjechał tak daleko od rodzinnego kraju, a Tomek pokazał nogę kolegom z pracy. Jeden z nich, chirurg, oznajmił, że zaraz go wyciągnie. W czasie dyżuru, który pełnili razem, zabrał się do walki z pasożytem. Oczywiście nie mogło mu się udać, i jedynie zrobił ze stopy kotlet mielony. – Teraz nadzieja już tylko w tobie – powiedział Tomek po powrocie do domu. Nie, wcale nie chciał, bym kontynuowała pracę chirurga, tylko liczył, że wymyślę mniej traumatyczny i szybki sposób. I wymyśliłam. Mieliśmy w domu preparaty przeciw nicieniom, a więc i tęgoryjcom, przeznaczone dla zwierząt. Łatwe w podaniu, bo pod postacią kropli na skórę. Jedna minikropelka na skatowany tor robaka, w stopie się zakotłowało, po chwili zaś zapadła głucha cisza. Tęgoryjec dokonał żywota, a Tomek aż zapiszczał z radości, że pozbył się niechcianego lokatora. Miejsce na ziemi W 2017 roku zaczęły się wykluwać nasze plany co do tego, jak spędzić starość, a już za kilka miesięcy zobaczyliśmy je w całej okazałości: wyprowadzamy się z Polski. Dokąd? Tomek oczywiście chciał do swojej ukochanej Tajlandii, ale tam niełatwo zdobyć status rezydenta i obcokrajowiec nie może kupić nawet malutkiego skrawka ziemi. Wybraliśmy Sri Lankę. Dlaczego? Tak samo daleko, też pięknie i też ciepło. Chcieliśmy uciec od polskiej rzeczywistości. Rzeczywistości, która coraz bardziej nam doskwierała. Czy na Sri Lance jest lepiej? Nie lepiej, ale cieplej. Poza tym inaczej, bo jako starych ludzi z dalekiego, obcego świata nie dotyczyłyby nas w pełni tamtejsze problemy. (…) Mam poczucie, że żyję bez celu. Że już nic pięknego się nie zdarzy. Wiem, że nie powinnam wpadać w taki stan. Mam po co żyć. Córka, wnuki, przyjaciele, zwierzęta. Jestem im potrzebna każdego dnia. Tyle że każdego dnia wraca ten zły, bezcelowy kierunek donikąd. Pewnie za jakiś czas to minie. A jak nie minie? Myślę, wiem, że nie minie. I to wcale nie dlatego, że nie przeprowadzimy się w wiecznie zielone lato, ale dlatego, że tu, w polskim domu, już nigdy nie zjem z Tobą śniadania. Pamiętasz? Jeśli nie miałeś w szpitalu odwróconej doby dyżuru – bo wtedy szedłeś na noc i zostawałeś w pracy aż do wieczora następnego dnia – śniadanie zawsze było naszym wspólnym posiłkiem. Czasem robiłam je ja, czasem Ty. Zawsze jajka. Koniecznie od pani Koko. W moim prawie wegańskim menu niewegańskie zostały wyłącznie jajka, i to tylko od kur, które żyją po kurzemu. Wolnych i mających do dyspozycji ogromne połacie ziemi dużego gospodarstwa należącego właśnie do pani Koko, jak ją nazywaliśmy. Ty byłeś specjalistą od kolumbijskiej jajecznicy perico, z pomidorami, papryką i cebulą, ja od pasty jajecznej z koperkiem i szczypiorkiem, jajek na twardo (wiesz, takich nie za długo gotowanych, żeby żółtko nie zrobiło się granatowe) i Twoich ulubionych – na miękko. Sadzone robiliśmy na zmianę. Teraz nie robię ani jajecznicy, ani pasty. Czasem gotuję na twardo, ale już mi tak nie smakują. Nie mam też kogo spytać: Co ci się śniło? Bo podczas śniadania zawsze opowiadaliśmy sobie sny. Ty najpierw odpowiadałeś, że nic, a potem zaczynałeś się drapać po głowie. – Chyba pamiętam jakieś bzdury – mówiłeś. – Byłem w szpitalu, ale przyjmowałem pacjentów na dachu, bo gabinet się spalił. Rzeczywiście bzdury, ale dawały powody do wygłupów, a to dobry początek dnia. Przy śniadaniu prawie zawsze się śmialiśmy. Cytowany fragment pochodzi z książki Doroty Sumińskiej „Moje życie z Tomkiem”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Literackiego.
Fenomen Maanamu! Fragment książki Anny Kamińskiej „Marek Jackowski. Głośniej!”
22 listopada nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazała się książka, o której recenzenci piszą, że po jej lekturze całkiem inaczej słucha się piosenek Maanamu. Zapraszamy do lektury fragmentu książki Anny Kamińskiej „Marek Jackowski. Głośniej!”
W 1975 roku Jackowscy z dzieckiem opuszczają Kraków i jadą za chlebem do stolicy. „Musieliśmy wyemigrować z dwuletnim Mateuszem do Warszawy […], sytuacja była dramatyczna, bo nie było pieniędzy i w Krakowie nikt nie chciał nam wynająć mieszkania”51 — Marek wspominał po latach tę przeprowadzkę. Zatrzymują się w Warszawie w mieszkaniu Małgorzaty Kubiak przy ulicy Freta na Starym Mieście. Małga zajmuje duży pokój z córką, Marek z Korą i dzieckiem — jej sypialnię. — Prawda jest taka, że mieszkali u mnie całą rodziną około dwóch miesięcy — mówi Kubiak. — Kora nigdy nie wspomniała o tym, opisując swoje losy w Warszawie w książkach czy w wywiadach, usunęła mnie ze swojej biografii. My nie byliśmy już wtedy ze sobą z Markiem. Przygarnęłam ich, bo nie mieli gdzie się podziać. Przesiadywali u mnie w kuchni przy bułkach i maślance, które kupowałam dla Kory codziennie rano, i próbowali odnaleźć się w Warszawie. Marek z Korą zatrzymują się też przez jakiś czas w Śródmieściu przy ulicy Noakowskiego w mieszkaniu Joanny Borawskiej, zaprzyjaźnionej z Osjanem. Zajmują lokal wraz z innymi rodzinami, który Kora nazwie kiedyś kołchozem. Stają na nogi, gdy Marek, znający angielski, dostaje pracę jako redaktor w „Jazz Forum”, anglojęzycznym biuletynie Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego, piśmie jazzowym, które ukazuje się po polsku, angielsku i niemiecku. — Marek został zatrudniony w redakcji w 1976 roku jako news editor — mówi Paweł Brodowski, wtedy zastępca redaktora naczelnego pisma. — Ludzie przysyłali nam wiadomości z całego świata na temat jazzu, Marek je czytał i redagował, prowadząc dział Country by Country. Odpowiadał też naszym informatorom na korespondencję, podtrzymując z nimi kontakt. To było świetne zajęcie, dzięki któremu wiedział na bieżąco, co się dzieje w muzyce. W pracy był przyjacielski, spokojny i bezkonfliktowy. Z zapałem odpisywał na listy. A po zamknięciu numeru, gdy celebrowaliśmy nowe wydanie, siedział z nami w redakcji przy wódeczce. „Jazz Forum” publikuje nieraz zdjęcia, na których Marek, roześmiany, siedzi z kolegami w redakcji albo jako jedyny, podczas międzynarodowego zjazdu gazety, ma na sobie sweter we wzory, a nie marynarkę. — Z okazji dziesięciolecia „Jazz Forum” mieliśmy w 1976 roku zjazd w pałacu w Nieborowie pod Warszawą, na którym zagrał Adam Makowicz — tłumaczy Brodowski. Kiedy Marek zaczyna zarabiać w redakcji, wynajmują z Korą mieszkanie w bloku na trzecim piętrze przy ulicy Ogrodowej 49, na warszawskiej Woli, ale nie urządzają się szczególnie, żyją po hipisowsku. „Nic tam nie mają, krzeseł czy stołu, zamiast łóżka jedynie materac, bieda!” — Tadeusz Kozoń, kolega Marka z Łęgajn, usłyszy od jednego z ich wspólnych kolegów, który odwiedził Marka z Korą w Warszawie. Na Ogrodowej Jackowscy prowadzą jak dawniej życie towarzyskie. Zapraszają do domu artystów, znajomych czy sąsiada Kamila Sipowicza, studenta Akademii Teologii Katolickiej. Mieszka on z mamą w tym samym bloku na siódmym piętrze. Sipowicz, który odciśnie mocne piętno na życiorysie Marka, zajmuje się w tamtym czasie filozofią i działa aktywnie w ruchu hipisowskim. „Chciałem studiować na ATK, bo tam studiowali polscy hipisi […] — powie po latach — ludzie, którzy interesowali się filozofią, teozofią, ezoteryką, jogą”52. Kamil chodzi w tamtym czasie na koncerty Warszawskiej Jesieni, robi happeningi w klubach studenckich, ogląda spektakle Hanuszkiewicza, czyta Nietzschego. Zanim zaczął studia na ATK, uczył się w warszawskim Technikum Mechaniki Precyzyjnej, gdzie zajmował się obróbką skrawaniem i pracą na frezarkach, tokarkach czy w kuźniach. Urodził się w Otwocku pod Warszawą, a wychowywał w Świdrze z mamą urzędniczką i dziadkiem, autorem broszury 101 wynalazków Karola Sikory. Dziadek był wynalazcą między innymi ocieplanych butów i przedwojennym producentem „Pierwszego chrześcijańskiego środka przeciwko pluskwom”, a po wojnie handlarzem — sprzedawał akcesoria do zakładów fryzjerskich: spinki, szpilki, wsuwki. W Świdrze Kamil zadawał się z miejscowymi chuliganami, podobnie po wyprowadzce z matką do Warszawy. W jego szkole podstawowej rządziła „prawdziwa chuliganerka warszawska” — jak wspomni po latach. „Tam decydowała siła, wulgarnie mówiąc, była hierarchia siły, często było tak, że [uczniowie] potrafili zastraszyć nauczyciela, że musiała przyjeżdżać milicja […], albo grozili nauczycielce, że ją zgwałcą, więc to nie były przelewki. Zresztą były tak silne walki między podwórkami czy dzielnicami, że [chłopaki] potrafili komuś wybić oko czy nawet zabić, bo się rzucało cegłami, kamieniami, strzelało się z procy […]. Musiałem odnaleźć się w rzeczywistości takich prawdziwych warszawskich bandziorów — powie o swoim dzieciństwie i młodości. — Zaaklimatyzowałem się, przy pomocy pięści wywalczyłem sobie jakąś tam pozycję. […] Wieszaliśmy się z okna na dziewiątym piętrze, jeden drugiemu palce przypalał. Jeździliśmy do Pałacu Kultury, piliśmy tam wino, rzucaliśmy butelki na dół, z tego chuligaństwa wyciągnął mnie ruch kontrkulturowy hipisowski”53. Marek z Korą utrzymują w tamtym czasie również kontakt z Janem Żabko-Potopowiczem i jego żoną Joanną. „Mój mąż pracuje niczym urzędnik, wychodzi codziennie do pracy do redakcji, a ja siedzę sama z dziećmi” — żali im się Kora. — My mieszkaliśmy na Bielanach, a Jackowscy na Ogrodowej i przyjeżdżali do nas tramwajem, gdzie chodziliśmy codziennie do Lasku Bielańskiego na spacery z dziećmi — opowiadają Potopowiczowie. — Robiliśmy sobie w lesie pikniki. Graliśmy w badmintona, rozmawialiśmy o muzyce. Kora była wtedy otwartą, fajną, radosną dziewczyną, nie zmanierowaną, jaką stała się z czasem. Marek z kolei był niezwykle zamkniętym człowiekiem. Nie wiedzieliśmy tak do końca, jaki on jest. Nie zwierzał się, jak mu jest w małżeństwie, nie sposób go było rozgryźć, używał sentencji jak mistrz, pozostawał dla nas zagadką. Marek nie musi nic mówić. Mateusz, jego syn, naśladuje wtedy, jak rodzice rozmawiają ze sobą w domu. Na spacerach, które Kora odbywa z nim po Warszawie, rzuca mięsem i różni warszawscy znajomi Jackowskich słyszą od chłopca, że w ich małżeństwie nie dzieje się dobrze. Z tego, co wykrzykuje Mateusz, wynika, że Marek zarzuca Korze, że ma innych mężczyzn, i w ich domu często wybuchają o to awantury. Redakcja, w której pracuje Marek, znajduje się przy ulicy Nowogrodzkiej 49 w Śródmieściu. W pewnym momencie Marek zaczyna pojawiać się w „Jazz Forum” wraz z Korą. — Przychodzili, przynosili ze sobą wodę oligoceńską. Byli jej miłośnikami i jeździli po nią na drugi koniec Warszawy. Popijaliśmy ją albo zieloną herbatę, którą długo parzyli, i rozmawialiśmy o muzyce — opowiada Brodowski. — To były świetne dyskusje, głównie o rock and rollu, którym Marek się interesował. Marek był spokojny, Korę w przeciwieństwie do niego rozsadzało, mówiła emocjonalnie, czuć było, że tkwi w niej wybuchowy potencjał, że to jest kobieta dynamit. Kiedy wchodzili do redakcji, aż zapierało nam dech, bo stanowili niezwykle oryginalną parę i wszystkim było miło nie tylko ich posłuchać, ale też na nich popatrzeć. Ona była wtedy czarnowłosą szczupłą dziewczyną tryskającą humorem, a Marek, wysoki i długowłosy, były muzyk z Osjana, który interesował się Wschodem, emanował spokojem. Była mu wtedy bliska muzyka świata i lubił robić dla prasy jazzowej wywiady z instrumentalistami, którzy ją grali, na przykład z zespołem Shakti. To grupa łącząca elementy muzyki hinduskiej z jazzrockowymi. Kiedy grali w Warszawie w Sali Kongresowej, Marek przeprowadził wywiad ze skrzypkiem z tego zespołu Lakshminarayaną Shankarem. Pensja, jaką Marek dostaje w redakcji, poprawia stan jego portfela, ale nie wystarcza na dostatnie życie z rodziną w Warszawie. Dlatego zaczyna rozglądać się za muzykami, z którymi mógłby stworzyć zespół i utrzymywać się jak kiedyś z koncertów, do czego zachęca go też Kora. A Żabko-Potopowicz, słysząc o jego potrzebach, poleca mu nawiązać kontakt z multiinstrumentalistą Milo Kurtisem. „Żabko powiedział mi: «Milo Kurtis gra na cegle w Grupie Skład» — Marek wspominał o tym w wywiadach. — To wygląda tak, że on gra chwilę na cegle, to znaczy kładzie ją na klawiaturze, potem leci do Hopfera na winko [warszawska restauracja U Hopfera], cegła leży, dźwięk jakiś jest, zespół gra, gra, gra, ludzie szaleją, on wraca po kilku głębszych winkach i uderza w klawisze parę razy, potem wkłada wykałaczki, zapałki między klawisze i znowu biegnie do Hopfera na winko, bardzo mi się to spodobało”54. — To jest legenda, że ja kładłem cegłę, grając w zespole Grupa Skład, i biegłem do Hopfera na wino, wymyślona przez Marka historia — prostuje Milo Kurtis. — Lubił tworzyć takie przypowiastki. Jest w tej historii jedynie ziarno prawdy. To znaczy, kiedy zakładaliśmy zespół z Markiem, grałem blisko U Hopfera w Warszawie, ale nie biegałem tam w przerwach, tylko po występie! Kurtis to syn greckich uchodźców, hipis, który gra na różnych instrumentach etnicznych, takich jak hinduski instrument strunowy sitar czy grecki buzuki. Marek chce z nim zrobić teraz coś podobnego do tego, co robił w Osjanie. — Gdy Marek do mnie zadzwonił, zapytałem go, kiedy robimy próbę, a on mi odpowiedział: „Co ty, Milo, przecież ja wiem, jak ty grasz! I co ty umiesz” — wspomina Kurtis. — Wiedzieliśmy o sobie nawzajem jako muzycy. „Gramy koncert pojutrze”, zakomunikował mi. Pierwszy raz wystąpiliśmy wspólnie w jakimś klubie studenckim w Warszawie. Jeden z kolejnych odbył się w szpitalu psychiatrycznym na oddziale dla młodocianych narkomanów w Garwolinie. Marek z Milo nazywają na początku swój duet Sensacyjna Grupa Okazjonalna. Marek gra na gitarze, Milo na buzuki, na sitar, bębenkach, marakasach czy dzwoneczkach; występuje z nimi też gościnnie Jan Burnat, który towarzyszy im na bračy. — Marek twierdził, że grał wtedy na dziesięciostrunowej gitarze — opowiada Kurtis — ale była to dwunastka, bez dwóch strun. Grał także na bračy, śpiewał, raczej używał głosu, obaj zresztą używaliśmy głosu. W jaki sposób? A w taki: Mhmmm… — Kurtis wydaje niski tubalny dźwięk, niemal nie otwierając ust. — Ja jako rodowity Grek używałem po prostu melizmatów, czyli melodii śpiewanych na jednej sylabie tekstu, i Marek robił tak samo. Nie siedzieliśmy podczas występu na dywanie jak Osjan. Ktoś o nas tak napisał, muszę to sprostować! Grałem na sitar, siedząc na krześle, bo w ten sposób łatwiej mi było utrzymać instrument. Sensacyjna Grupa Okazjonalna koncertuje w klubach studenckich w Krakowie, Poznaniu, Gdańsku czy w Warszawie, na przykład w Teatrze Studio lub w Galerii Współczesnej. Marek zna te miejsca z występów w Osjanie. — Ze wspólnych koncertów pamiętam spokój i to, jak Marek odwracał się do mnie, podpuszczając: „Jeszcze więcej daj z siebie, jeszcze więcej. Dawaj czadu!” — wspomina Kurtis. — To Marek trzymał nasz zespół, bo miał drive gitarowy, czyli takie bujanie i trzymanie wszystkich w ryzach, jak ma na polskiej scenie jedynie Wojtek Waglewski. Marek i Milo razem improwizują na scenie tak jak grupa Osjan, ale materiał pod improwizację wybiera Marek. — Marek miał do mnie dużo cierpliwości — mówi Kurtis — bo wiedział, jak ma wyglądać każdy nasz koncert, a ja dawałem się czasem ponieść temu, jak gramy. Z czasem Marek oraz Milo, dwóch muzyków z długimi brodami, którzy nie tylko muzyką, ale swoją oryginalną urodą przyciągają na koncerty coraz większą publiczność, postanawiają zrezygnować z nazwy Sensacyjna Grupa Okazjonalna. — Marek stwierdził, że ta nazwa jest za długa, nie brzmi to jednak zbyt dobrze i musimy ją zmienić — mówi Kurtis. — Używaliśmy przez chwilę nazwy M’M, to znaczy M & M, M and M, od pierwszych liter naszych imion, czyli Marek i Milo. Okazało się jednak, że Polacy w tamtym czasie nie rozumieli języka angielskiego i wymawiali tę nazwę z apostrofem jako MaM albo mieli z tym inny kłopot. Idą po radę do Żabko-Potopowicza, nie tylko melomana i człowieka zorientowanego w muzyce na świecie, ale też grafika i malarza, licząc na to, że jako osoba wyjątkowo kreatywna wpadnie na jakiś pomysł. — Spacerowaliśmy z Markiem i naszymi dziećmi po parku Ujazdowskim i Marek opowiadał mi, że szukają z Milem nazwy zespołu. Chodziło o to, by połączyć jakoś to „M” i „M” — wspomina Żabko-Potopowicz. — Tam, gdzie mieści się dzisiaj Centrum Sztuki Współczesnej, rzuciłem nazwę „maanam”, wymyśliłem to tak po prostu, by im pomóc i znaleźć coś, co będzie się dobrze wymawiać. Te słowa nic nie znaczyły, ani „ma nam… być tak albo inaczej”, ani niby po staropersku „ja jestem”, jak ktoś to potem tłumaczył. Zdaje się Kora. Miały jedynie uczynić tę nazwę przystępną. W ten sposób powstała nazwa Maanam. Maanam na prośbę Marka rejestruje w Polskim Stowarzyszeniu Jazzowym Teresa Hrynkiewicz, która wcześniej była managerką Osjana, i zespół zaczyna koncertować pod egidą i wraz z akustykami z PSJ. — Z koncertu robili misterium — Dominik Kuta, multiinstrumentalista i akustyk z PSJ, wspominał pracę z Markiem i Milo. — Wchodzili boso na scenę, siadali w ciszy obok instrumentów i dopiero wtedy, gdy zaczynali grać, łapali kontakt z publicznością. (…) Z czasem do Maanamu dołącza Kora. „W pewnym momencie Milo postanowił wykonywać piosenkę o czterdziestu greckich herosach. Kiedy dochodził do siódmego, miałem dosyć”55 — Marek żartował na temat wymiany wokalistów w Maanamie. Mówił też o decyzji zaproszenia Kory, że „wciągnął ją” do Maanamu, żeby mogła oderwać się trochę od domowych obowiązków i śpiewała to, czego on sam nie potrafi zaśpiewać56. Pomysł na pojawienie się w zespole Kory tak naprawdę wziął się stąd, że Marek chciał wrócić do rock and rolla i wykorzystać ekspresję żony, by tworzyć przeboje. Chciał pisać piosenki, które zostaną z ludźmi na lata. „Zdałem sobie sprawę, że do historii przechodzą piosenki — wyjaśni to z czasem. — Nieważne, czy Jerzego Wasowskiego z Kabaretu Starszych Panów, The Rolling Stones, czy Franka Sinatry”57. Miał ambicje, by porywać tymi utworami tłumy, tworzyć rzeczy uniwersalne o miłości, przyjaźni czy zdradzie, które będą przemawiały do ludzi na całym świecie, nadawać im autorski sznyt i stworzyć zespół legendę. „Do śpiewania tak naprawdę zachęcił mnie Marek — powie Kora — czyli to była propozycja osobista, bardzo prywatna, i gdyby nie Marek, który miał cierpliwość tolerowania tych moich pierwocin i gdzieś widział coś więcej poza tym, ten potencjał, który we mnie był, to pewnie bym nie śpiewała i nie byłabym tym, kim jestem”58. — Pomysł na to, by do Maanamu dołączyła Kora, pojawił się u mnie w domu w kuchni na Żoliborzu — opowiada Kurtis. — Marek chciał, żeby Maanam szedł w stronę rocka, co ja nie do końca czułem. Zaproponował więc Korze: „Kora, to może ty będziesz śpiewać rocka?”. A Kora na to: „Ja nie umiem śpiewać”. A Marek: „Kora, ty masz być wokalistką rockową, nie musisz umieć śpiewać, ty musisz umieć krzyczeć!”. I w ten sposób do nas dołączyła. Na początku śpiewała jednak delikatnie, wzruszająco, pięknie, bo to przejście z Maanamu nie odbyło się tak od razu, że już na hura robimy inną muzykę. Marek szukał pomysłu na to, w którą stronę ma iść Maanam. Kora najpierw jedynie wspierała wokalnie nasz zespół. Marek zaczyna teraz komponować, jak dawniej w Łodzi, wprowadza żonę na scenę, marzy, by przestać koncertować w domach kultury dla garstki publiczności, i ma ambicję, by pisać piosenki i przejść do historii, zarabiając godnie na życie. W trasy jeżdżą już wspólnie z Korą. — Kiedy do Maanamu dołączyła Kora, w busie słychać było zawsze ją, a nie Marka, mimo że to on był motorem wszystkiego w zespole, robił muzykę, występował i organizował koncerty — wspomina Dominik Kuta. — Kora się świetnie bawiła, a Marek nie brał udziału w życiu towarzyskim, w ogóle nie pamiętam go balangującego, odpowiadał za wszystko, trzymał dystans i zasuwał. Wszyscy żyliśmy z tych koncertów, ale pracowaliśmy okropnie dużo kosztem zdrowia, higieny czy snu. To, co zarabialiśmy, to nie były wielkie pieniądze, ale dało się z tego żyć, a na pewno im z Korą, tym bardziej że Marek nie był rozrzutny. Kuta przed współpracą z Maanamem był wokalistą Czerwonych Gitar. — To ja nauczyłem Korę, jak trzymać mikrofon — chwali się. — Kora nie miała wtedy o tym pojęcia. Traktowała scenę jak obraz, mikrofon miał jej nie zasłaniać twarzy, takie miała na początku do tego podejście, musiała dopiero nauczyć się trzymania go w odpowiedniej odległości; była kompletną amatorką. Korę adorują mężczyźni w trasie, wszędzie tam, gdzie się pojawia z zespołem. — Marek złościł się z tego powodu, ale w towarzystwie nic na ten temat nie mówił — wspomina Kuta. — Na pewno był bardzo zakochany w Korze, co dało się zauważyć na pierwszy rzut oka. Domyślam się, że to musiało być dla niego trudne jako dla mężczyzny, gdy patrzył, jak ktoś ją ciągle podrywał. A ona wchodziła w te flirty i nic sobie z tego nie robiła […], wydawała mi się w tamtym czasie kobietą kompletnie pozbawioną taktu. Z czasem rozchodzą się drogi muzyczne Jackowskich i Milo. — Ja chciałem zostać przy muzyce świata i oprócz Maanamu zacząłem występować z Osjanem, do którego mnie zaproszono — mówi Kurtis. — Marek nie miał z tym problemu, bo już wtedy wiedział, że chce grać rocka. I w ten sposób przestaliśmy razem koncertować, bo wyjechałem w trasę z Osjanem do NRD. Kurtis mówi, że rozstanie ich trójki przebiegło w atmo­sferze spokoju, przyjaźni i zrozumienia. — Byliśmy od początku istnienia zespołu w zażyłych relacjach — tłumaczy. — Marek z Korą odwiedzali moją mamę, śpiewaczkę operową. Przychodzili do mojego domu rodzinnego na Nowym Mieście i mama, która świetnie gotowała, karmiła ich, bo u nich była bieda i to poważna, zanim zaczęli w miarę zarabiać. Lubili najbardziej gotowaną rybę. A gdy we trójkę wyjeżdżaliśmy z Maanamem na koncerty, mama przygotowywała mi jarzyny na drogę i Kora z Markiem mi je wyjadali. Moja mama mówiła też Korze, jak ma ustawić głos, czy ostrzegała ją: „Nie pij wina przed koncertem”. Kora odpowiadała: „Ale ja się muszę rozluźnić!”. A mama: „Kieliszek koniaku albo brandy rozluźnia struny głosowe, ale nie wino, bo ono je wysusza!”. Ja mam dom w górach na wyspie Naxos, największej na Cykladach, Kora kiedyś tam pojechała i tak jej się spodobało, że napisała tekst i Maanam nagrał potem piosenkę Cykady na Cykladach. Gdy Kurtis jest w trasie z Osjanem, Marek poznaje w Warszawie gitarzystę Johna Portera, Walijczyka, który od niedawna mieszka w Polsce, i tak jak teraz Marek komponuje rockowe piosenki. John jest mężem Małgorzaty Geysmer-Porter, lekarki, która pracuje na oddziale dla młodych uzależnionych od narkotyków w szpitalu w Garwolinie. Kiedyś Marek z Milo wystąpili tam z Maanamem. Marek zaprzyjaźnia się z Małgosią. Geysmer pochodzi z rodziny ziemiańskiej, zna świetnie angielski i orientuje się w światowych trendach muzycznych. Jest pełna ikry, zaprzyjaźnia się z pacjentami i nosi jak hipiska. Dużo czyta, interesuje się sztuką, żegluje, jeździ na nartach, podróżuje. Gdy z oddziału w Garwolinie wyodrębnia się dom Monaru prowadzony przez Marka Kotańskiego, zaczyna tam pracę. Marek bywa w domu rodzinnym Małgorzaty na Saskiej Kępie. Spotyka się z jej pacjentami — ozdrowieńcami z Monaru czy kolegami z pracy. Jest tam pianino, na ścianie Kossaki, meble w stylu art déco, ale też bibeloty rodem z Indii, Chin czy Tybetu. „Margolka”, jak mówią o niej znajomi, prowadzi bogate życie towarzyskie; pod wieloma względami przypomina siostrę Marka, Krystynę, i tak jak ona nieraz pomoże Markowi. Któregoś dnia Porter gra Markowi i Korze swoją balladę Black Day Feeling, kiedy odwiedza ich w mieszkaniu na Ogrodowej. Postanawiają, siedząc przy piwie i kaszy, że połączą wspólnie siły i założą razem nowy zespół rockowy. — Gdy wróciłem do Polski, nie było już Maanamu, tylko nowy zespół z Porterem — mówi Kurtis — więc zostałem na stałe z Osjanem, z czego się cieszyłem, bo zacząłem regularnie zarabiać na życie. A Marek miał w końcu rockową kapelę i też był zadowolony. Życzyliśmy sobie wszystkiego dobrego i już na zawsze rozstaliśmy się muzycznie w pokoju, miłości i przyjaźni.
„Trzeba mieć jakiś plan i cel, ale być otwartym na całkiem inny rezultat” – rozmowa z pisarką Anną Klarą Majewską
Autorka m.in. takich książek jak: „Bachur”, „Melanżeria”, „Rok Na Majorce”, „Powrót na Majorkę”, „Majorka w niebieskich migdałach”, „Majorka na końcu świata” czy przewodnika „Majorka nie tylko pod Palmą” (dostępna również w języku niemieckim).
Anna Klara Majewska, z wykształcenia grafik, niegdyś projektantka, a od 20 lat felietonistka i autorka książek oraz mini farmerka-amatorka na Majorce. Mama dorosłego syna i „mama” białej jamniczki (@brunia_contrabanda), która pomaga w dyscyplinowaniu majorkańskich kur. Urodzona i wychowana w Warszawie, stara się dzielić czas między stolicę, Majorkę i Mazury, z którymi łączy ją, jak twierdzi, trochę toksyczna Hassliebe. Mazury „ukradły” jej najpierw rodziców, którzy się tam przenieśli ponad 30 lat temu, potem męża, a teraz syna, który dba o przejęty po dziadkach mazurski majątek (stworzył tam jeden z najpiękniejszych glampingów w Polsce „Masuria Lakehouse”). A mimo to lubi tam wracać, cieszyć się pięknym krajobrazem mało znanych Mazur Garbatych (pojezierze Ełckie) i zgłębiać fascynującą historię tej krainy, czemu wyraz dała w powieści „Bachur”. Kiedy zadecydowała Pani, że będzie pisać? Kiedy mając 5 lat przeczytałam samodzielnie pierwszą książkę, „Dzieci z Bullerbyn” i postanowiłam wymyśleć swoją wersję lekko modyfikując bohaterów, bo nie wszyscy mi się spodobali. „Na poważnie” zaczęłam pisać jako trzydziestoparolatka, najpierw do prasy, a potem wspaniały, nieżyjący już wydawca, Paweł Szwed z Wielkiej Litery, namówił mnie na opisanie, oczywiście ubarwione, mojego życia na Majorce, gdzie mieszkałam przez parę lat sama z małym synem. W tamtych czasach było to dość egzotyczne przedsięwzięcie – wysyp przeróżnych prawdziwych i wymyślonych kobiet, które rzuciły pracę/męża/korporację i przeniosły się na wieś/ nad rozlewisko czy na jakąś wyspę by zacząć wszystko od nowa miał dopiero nastąpić. Jakie są Pani rytuały związane z pisaniem? Przez wiele lat było przede wszystkim znikanie z domu na bite dwa miesiące. Mój ówczesny mąż wspaniałomyślnie to tolerował, a nawet wspierał, za co jestem mu do dziś wdzięczna. Może też czuł, że lepiej nie mieć przez ten czas żadnej żony niż oglądać jakiegoś nieobecnego duchem kocmołucha. Pisanie według mnie nie jest kompatybilne z codziennymi obowiązkami i życiem rodzinnym. Trudno się skupić na takiej pracy między wypadem do sklepu, gotowaniem obiadu czy szykowaniem na przyjęcie. Ja potrzebuję samotności, ciszy, wygodnej kanapy i pewnego rozmemłania. Dni spędzam wtedy w piżamie, a odżywiam się czekoladą i jogurtem. Tego nie zniesie żaden partner czy inny domownik. Nawet mój pies słabo się w takiej sytuacji odnajduje. Czy wie Pani, jak skończy się książka, kiedy stawia Pani pierwsze zdanie? Zwykle wydaje mi się, że wiem, ale potem zawsze okazuje się, że jest inaczej. Zupełnie tak jak w życiu - trzeba mieć jakiś plan i cel, ale być otwartym na całkiem inny rezultat. Czy bohaterowie/bohaterki Pani książek dostają Pani wspomnienia/przeżycia? Podobno każdy bohater każdej książki każdego autora ma jakiś mniejszy lub większy zestaw jego cech czy doświadczeń. Podobnie jak z rysowaniem – jest po prostu łatwiej, gdy ma się modela. Czy zdarza się, że nie lubi Pani bohaterów swoich powieści? Nie, nawet jeśli jest to tzw. bohater negatywny, lubię go, bo jest po prostu mój. Może mi się nie podobać, mogę się nad nim znęcać, przedstawić w jak najgorszym świetle, ale wciąż w jakiś sposób go lubię. Sztuczna inteligencja to dla pisarza/pisarki zagrożenie czy szansa? Największym zagrożeniem dla pisarza jest atrofia czytelnictwa i to nie tylko w Polsce. Na tegorocznych Targach Książki we Frankfurcie też było słychać narzekania, że rynek się kurczy, zainteresowanie literaturą spada i jeszcze tylko pozycje dla dzieci sprzedają się dobrze. Po prostu stajemy się społeczeństwem analfabetów, którzy wolą pismo obrazkowe i lektura dłuższa niż dwie minuty jest już męcząca, co zresztą rozpoznały media internetowe „ostrzegając”, a może raczej zachęcając czytelników informacją, ile wynosi czas czytania (im krócej, ty, lepiej). A jeśli chodzi o ai, to obawiam się, że większość odbiorców nie potrafiłaby rozpoznać, czy tekst napisał żywy człowiek czy sztuczna inteligencja. I to jest straszne. Co w zawodzie pisarza lubi Pani najbardziej, a co sprawia Pani dyskomfort? Lubię czas, gdy pomysł na nową książkę dopiero kiełkuje i mogę ją sobie jak film „oglądać” w głowie, a potem, gdy książka przychodzi na świat, czyli opuszcza drukarnię. Wszystko po drodze jest jak ciąża – długie, monotonne i po części eliminujące z aktywnego życia. Każda praca, którą miesiącami wykonuje się w samotności, bez feedbacku współpracowników, bez wskazówek, pomocy czy choćby krytyki, jest bardzo trudna, bo wymaga ogromnej odwagi i dyscypliny, a czasem zwyczajnego zmuszenia się do roboty, w moim przypadku szczególnie na początku każdego projektu. Potem już jest łatwiej, aż następuje moment, gdy zaczyna się żyć sprawami swoich bohaterów, ba, zaczynają do ciebie mówić.
„Od zawsze uważam, że jestem świetna w przeklinaniu” – rozmowa z pisarką Dominiką Słowik
Dominika Słowik, autorka „Samosiejek”, „Zimowli” (za którą otrzymała „Paszport Polityki”) i „Atlasu: Doppelganger” (za którą nominowana była do Nagrody Literackiej Gdynia), opowiada o swoich pisarskich początkach, jaką rolę w jej procesie twórczym pełnią koty, a także skąd bierze inspiracje.
W oczekiwaniu na nową książkę pisarki, zapytaliśmy ją o kilka rzeczy… Kiedy zdecydowałaś, że będziesz pisać? W czwartej albo piątej klasie podstawówki bardzo chciałam się przypodobać młodej, przebojowej polonistce, która przez chwilę nas uczyła. Napisałam więc opowiadanie na miejski konkurs. Niestety, opowiadanie się nie spodobało, a polonistka wkrótce odeszła z pracy… Jakie są Twoje rytuały związane z pisaniem? Dawniej ulubiona kawa w ulubionym kubku, zeszyty o odpowiednio miękkim papierze, pióro z właściwym kolorem atramentu (notatki robię ręcznie, ale samą książkę piszę na komputerze). Dzisiaj z tych rytuałów zostało mi niewiele, chcę mieć po prostu miejsce, gdzie dobrze się czuję i czas, by w spokoju pisać. Chociaż z drugiej strony doszły mi nowe obowiązki: głaskanie kotów, które od paru lat ze mną mieszkają. Z jakiegoś powodu moje kocury uwielbiają się wylegiwać na wydrukach brudnopisów tekstów – i zawsze sobie myślę, że taki wyleżany przez kota tekst będzie znacznie lepszy niż niewyleżany. Czy wiesz, jak skończy się książka, kiedy stawiasz pierwsze zdanie? Zwykle wiem, bo zdanie otwierające książkę piszę pod koniec pracy nad nią. A czy wiem, jak opowieść się skończy, kiedy zaczynam ją pisać? Coraz częściej wiem, ale nie mam pojęcia czy to dobrze! Czy bohaterowie/bohaterki Twoich książek dostają Twoje wspomnienia/przeżycia? Moje, moich bliskich, ludzi podsłuchanych na ulicy, przeczytanych w internecie i takich zupełnie wymyślonych. Czy zdarza się, że nie lubisz swoich bohaterów? Nie lubię ich wyłącznie wtedy, kiedy nie umiem ich napisać, tak, jak sobie to wymyśliłam. Czy krytyczna recenzja jest lepsza od braku jakiejkolwiek? Krytyczne, ale konstruktywne recenzje są bardzo ważne. Mam do dzisiaj w pamięci kilka krytycznych recenzji moich książek, z których nauczyłam się czegoś istotnego, co wpłynęło na moje późniejsze pisanie. Sztuczna inteligencja to dla Ciebie jako pisarki zagrożenie czy szansa? Szansa! Ale póki co sztuczna inteligencja nie jest kreatywna, raczej karmi się naszą kreatywnością. Jest w stanie napisać wyłącznie coś odtwórczego, bazuje na naszych tekstach i pomysłach, które przez lata zostawiliśmy w sieci. Co w zawodzie pisarki lubisz najbardziej, a co sprawia Ci dyskomfort? Najbardziej lubię pisanie, a największy dyskomfort sprawia mi też pisanie. Fragment recenzji lub opinii czytelników, który pamiętasz do dziś? Pamiętam, że wiele lat temu w którejś z audycji radiowych, gdzie recenzowano mój debiut, krytycy orzekli, że chociaż w mojej książce jest dużo przekleństw, to „nie umiem dobrze przeklinać”. Zrobiło mi się bardzo przykro, bo od zawsze uważam, że jestem świetna w przeklinaniu. Czy pamiętasz swoją pierwszą samodzielnie wybraną książkę? Kiedy jeszcze nie umiałam czytać, oszalałam na punkcie dwóch tomów Księgi bajek polskich w opracowaniu Heleny Kapełuś. Zmuszałam tatę, żeby mi je czytał do snu i wybierałam przede wszystkim bajki o diabłach, które uznałam za stwory zabawne i sympatyczne. Do dzisiaj mam obie książki na swojej półce.
Najważniejsze książki, które warto przeczytać w 2022 roku
Pół roku za nami, trwają wakacje, a to oznacza, że większość z nas wreszcie może nadrobić zaległości czytelnicze. Co warto przeczytać w 2022 roku? Przedstawiamy najważniejsze (naszym zdaniem) nowości książkowe z ostatnich miesięcy i zapowiedzi kolejnych. Tych pozycji nie możesz przegapić.
W tym artykule: Abdulrazak Gurnah „Powróceni”, Wydawnictwo Poznańskie Olga Tokarczuk „Empuzjon”, Wydawnictwo Literackie Colson Whitehead „Rytm Harlemu”, Wydawnictwo Albatros Liane Moriarty „Niedaleko pada jabłko”, Znak Literanova Dorota Masłowska „Bowie w Warszawie”, Wydawnictwo Literackie Amor Towles „Lincoln Highway”, Znak Literanova Maya Angelou „Wiem dlaczego w klatce śpiewa ptak”, Grupa Wydawnicza Relacja Mariusz Szczygieł „Fakty muszą zatańczyć”, Dowody na Istnienie Ulrich Hub „Kulawa kaczka i ślepa kura”, Dwie Siostry Abdulrazak Gurnah „Powróceni”, Wydawnictwo Poznańskie Bez dwóch zdań: najważniejszą premierą 2022 roku będzie pierwsze polskie tłumaczenie powieści zeszłorocznego laureata literackiej Nagrody Nobla Abdulrazaka Gurnaha. Decyzja komitetu noblowskiego zaskoczyła rodzimych wydawców, którzy do tej pory nie mieli w swoim portfolio ani jednej pozycji pochodzącego z Zanzibaru pisarza. Urodzony w 1948 roku autor otrzymał najważniejsze wyróżnienie w świecie literatury za bezkompromisową i współczującą penetrację skutków kolonializmu i losu uchodźcy, rozdartego między kulturami i kontynentami. Spośród 10 książek, które do tej pory napisał Gurnak, jako pierwsza na polski rynek trafi najnowsza – wydana w 2020 roku powieść „Powróceni” („Afterlives”). Historia osadzona została we wschodniej Afryce, w pierwszych dwóch dekadach XX wieku. Splatają się w niej losy czworga bohaterów: Iliasa, Hamzy, Khalify i Afiyi, na życia których nakładają się dramatyczne zdarzenia kolonializmu i pierwszej wojny światowej. Trudne wybory moralne, przed którym stają jako ofiary, czynią ich również sprawcami przemocy... Wydawnictwo Poznańskie zaplanowało premierę „Powróconych” na 26 października. Autorem przekładu jest Krzysztof Majer. Wyczekujemy z niecierpliwością. Najlepsze kryminały na lato 2022. TOP 5 najbardziej wciągających książek na wakacje Umówmy się: żaden szanujący się urlopowicz i żadna szanująca się urlopowiczka nie ruszy na plażę bez porządnego kryminału lub thrillera pod pachą. Ponieważ jednak ostatnio więcej osób pisze książki niż je czyta, nie jest łatwo dokonać selekcji: co koniecznie spakować na wakacje, a które tytuły można sobie darować bez wyrzutów sumienia? Przychodzimy z pomocą: oto nasze TOP 5 najlepszych książek z kryminalnym wątkiem na lato 2022. Olga Tokarczuk „Empuzjon”, Wydawnictwo Literackie O ile „Powróceni” Abdulrazaka Gurnaha to z pewnością najważniejsza premiera wydawnicza 2022 roku, jeśli chodzi o literaturę zagraniczną, o tyle „Empuzjon” Olgi Tokarczuk to najważniejsza premiera książkowa 2022 roku na polskim rynku. Pierwsza powieść rodzimej noblistki po zdobyciu Literackiej Nagrody Nobla to hołd złożony „Czarodziejskiej Górze” Tomasza Manna (tę ostatnią musicie nadrobić, jeśli jeszcze nie czytałyście i nie czytaliście!). Przybliża nam historię Mieczysława Wojnicza – studenta zmagającego się z gruźlicą, który w 1913 roku trafia do dolnośląskiego uzdrowiska Görbersdorf (dziś: Sokołowisko). W założonym przez dra Hermana Brehmera, jednym z pierwszych na świecie „sanatoriów piersiowych i gardlanych”, kuracjusze dochodzą do zdrowia (bądź je tracą), nabierają apetytu na życie (bądź je tracą) i toczą niezmęczone dysputy o sprawach najwyższej wagi: sztuce, religii, polityce, podrzędnym miejscu kobiet w świecie... Trudno czyta się mizoginistyczne treści wygłaszane w intelektualnych tyradach chorowitych panów, ale Tokarczuk wie, co robi. W tym niezwykłym pastiszu z elementami kryminału o bardzo silnym, koniec końców, feministycznym i progresywnym przekazie, buduje historię wciągającą, bogatą erudycyjnie, z precyzyjnie zaplanowaną narracją. Chyba nie tylko nie dla idiotów ;) 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać tej jesieni Są takie książki, które otwierają głowę, dają impuls do zmiany. Pomagają, lepiej zrozumieć sytuację kobiet we współczesnym świecie, jak i oswajają z własnym ciałem, seksualnością. Są bodźcem do sprawienia sobie szeroko pojętej przyjemności, zawalczenia o siebie tu i teraz. Ostrzegamy: od tych pozycji trudno się oderwać! Colson Whitehead „Rytm Harlemu”, Wydawnictwo Albatros „Rytm Harlemu” to rasowy kryminał i jednocześnie pasjonująca saga rodzinna, powieść społeczna o głębokim przesłaniu i barwny list miłosny do Harlemu – a wszystko to w pieczołowicie odtworzonych realiach Nowego Jorku z początku lat 60. ubiegłego wieku. Tymi słowami najnowszą książkę autora głośnej „Kolei podziemnej” promuje w Polsce Wydawnictwo Albatros. Wydana w USA w 2021 roku powieść z miejsca znalazła się na liście najlepszych pozycji „The New York Times” oraz ulubionych dzieł Baracka Obamy. Wszystkie znaki na ziemi i niebie wskazują, że Whitehead, dwukrotny laureat Pulitzera, może szykować się do zdobycia tego wyróżnienia po raz trzeci. „Rytm Harlemu” to książka, w której można się zanurzyć totalnie, a Ray Carney to bohater, którego w swoim portfolio chciałby mieć niejeden autor. Mistrzostwo! Najlepsze książki na lato, od których trudno się oderwać Na lato 2022 polecamy wam książki zdolnych irlandzkich pisarek! Oto nasze top 5, jeśli chodzi o wakacyjne lektury! Liane Moriarty „Niedaleko pada jabłko”, Znak Literanova Nie samymi hiperambitnymi książkami żyje człowiek, dlatego w naszym zestawieniu nie może zabraknąć też po prostu porządnego czytadła. A ponieważ niedawno na polski rynek trafiło tłumaczenie kolejnej powieści autorki „Wielkich kłamstewek” (na kanwie których powstał hitowy serial z Reese Witherspoon, Nicole Kidman, Shailene Woodley, Laurę Dern i Zoë Kravitz), wybór nasuwa się sam. „Niedaleko pada jabłko” to kolejny portret „rodziny idealnej”, której członkowie skrywają wiele sekretów i tłumionego żalu, tylko szukających okazji, by znaleźć ujście i zrobić prawdziwy raban... Znów mamy do czynienia z mistrzowskim budowaniem napięcia i doskonale opowiedzianą historią. Liane Moriarty naprawdę nie wypada z formy! Gorące romanse na lato 2022: książki, od których trudno będzie się wam oderwać Słońce, plaża, ogród, hamak i dobra książka… To marzenie tych, którzy podczas letniego odpoczynku pragną nadrobić książkowe zaległości albo po prostu chcą się zrelaksować. A nic tak nie rozluźnia, jak lekki romans. Polecamy pięć książek idealnych dla wielbicielek romantycznych opowieści, które od wakacyjnej lektury wymagają odprężenia, dreszczyku emocji i wciągającej historii, a dodatkowo rozgrywają się w pięknej scenerii Riwiery Francuskiej, Toskanii, Kalabrii, Paryża czy irlandzkiego wybrzeża. Dorota Masłowska „Bowie w Warszawie”, Wydawnictwo Literackie Przypadkowy przystanek Davida Bowie w Warszawie (na trasie z Moskwy do Berlina ) trwał zaledwie kilka godzin, ale w komunistycznej Polsce lat 70. XX wieku urósł do rangi mitu. Najpierw zainspirował legendę muzyki do stworzenia jednego z najbardziej tajemniczych utworów w swoim dorobku („Warszawa", którą Bowie zamieścił na wydanej w 1977 roku płycie „Low”), a kilka dekad później stał się przyczynkiem dla Doroty Masłowskiej do napisania dramatu o wielkim i małym świecie ery atomowej oraz poszukiwaniu w nim wolności. W formie kryminału milicyjnego nasyconego charakterystycznym, barokowym językiem Masłowskiej odsłaniają się przed nami sekrety mieszkanek i mieszkańców stolicy, wstrząśniętej pogłoskami o grasującym morderczym Dusidamku z Mokotowa… Podobnie jak w przypadku innych dzieł tej autorki, i „Bowie w Warszawie” na pewno nie wszystkim przypadnie do gustu. Ale mimo wszystko zapoznać się trzeba – choćby tylko po to, by wyrobić sobie własne zadanie. Książki o Ukrainie. 5 pozycji, które pomogą ci zrozumieć sytuację za naszą wschodnią granicą Amor Towles „Lincoln Highway”, Znak Literanova „Lincoln Highway” to ekscytująca opowieść o podróży przez Amerykę i podróż sama w sobie. Opowiedziana z wielu perspektyw, potwierdza talent Amora Towlesa do budowania fascynujących narracji i bohaterów, których tropem pragnie się podążać tak, jak wtedy, kiedy byliśmy dziećmi. Aż by się chciało powiedzieć – z wypiekami na twarzy. Czytając tę książkę, ma się ochotę rzucić wszystko, wsiąść do auta i pędzić na spotkanie nieznanego. Tak o najnowszej książce Amora Towlesa pisze Joanna Bator i chyba wiele nie trzeba dodawać. Autor uwielbianego „Dżentelmena w Moskwie” powraca w najlepszym stylu. Przeczytajcie, zanim przejdzie do klasyki. Bo przejdzie na pewno. Książki idealne na majówkę. Co warto przeczytać podczas długiego weekendu? Macie już plany na tegoroczną majówkę? Nie zapomnijcie uwzględnić w nich ciekawej lektury. Podrzucamy kilka nowości wydawniczych, które umilą wam czas podczas długiego majowego weekendu. Maya Angelou „Wiem dlaczego w klatce śpiewa ptak”, Grupa Wydawnicza Relacja Pierwsza z siedmiu (!) autobiografii Mayi Angelou, wybitnej afroamerykańskiej poetki, pisarki, reżyserki i aktywistki, to jedna z tym pozycji, które każdy powinien przeczytać. Nowe wydanie „Wiem dlaczego w klatce śpiewa ptak” przypomina, jak niebywałą siłą psychiczną, odwagą i nietuzinkową osobowością cechowała się autorka. Stanowi doskonałą okazję, by się przekonać, dlaczego ta książka przez dwa lata zdominowała listę bestsellerów „New York Timesa” i w USA wciąż jest uznawana za jedną z najważniejszych pozycji literackich XX wieku. Książki nie tylko na Dzień Kobiet: dla siebie, przyjaciółki, siostry, córki i mamy! Mariusz Szczygieł „Fakty muszą zatańczyć”, Dowody na Istnienie Słowo w reportażu ma rolę świadka. Niestety, świadek czasem mija się z prawdą, chociaż przysięgał, że nie skłamie. My, reporterzy i reporterki, jesteśmy w potrójnym klinczu (taki raczej w sporcie nie istnieje, ale chcę podkreślić złożoność sytuacji). Z jednej strony jest świat, którego kołem zamachowym bywa kłamstwo, i są rozmówcy o niestabilnej pamięci. Z drugiej – mamy tylko siebie: nasze oczy, nasze uszy i nasze mózgi, a więc bardzo ograniczony aparat postrzegania. Z trzeciej – nieobiektywny, uznaniowy język, który nie umie być wiarygodnym świadkiem. W tych słowach Mariusza Szczygła zawiera się klucz do jego najnowszej książki – „Fakty muszą zatańczyć”. Król polskiego reportażu tym razem napisał reportaż o... reportażu. Naprawdę. Co decyduje o dobrej historii non-fiction? Czym jest, a czym nie jest ten gatunek literacki? Gdzie w literaturze faktu zaczyna się, a gdzie kończy wolność pisarska? Jednocześnie, gdzieś na boku tych rozważań, toczy się fascynująca opowieść autobiograficzna. Warto ją poznać. Najlepsze książki 2021 roku poleca redakcja Glamour.pl. Te tytuły rzuciły nas na kolana To nie było proste: wybrać najlepsze książki 2021 roku. Ale się udało. Jeśli nie miałyście lub nie mieliście jeszcze okazji zapoznać się z tymi tytułami, możecie zamawiać w ciemno. Jesteśmy pewni, że wam również się spodobają. Mała podpowiedź: rewelacyjnie sprawdzą się na prezenty. Ulrich Hub „Kulawa kaczka i ślepa kura”, Dwie Siostry To książka, która prawdopodobnie nie pojawi się w wielu zestawieniach najważniejszych pozycji wydawniczych 2022 roku, ale w naszym nie mogło jej zabraknąć. Bo choć dziełko Ulricha Huba z ilustracjami Jörga Mühlego o dwóch pierzastych przyjaciółkach to propozycja skierowana do dzieci (7+!), uważamy, że powinni przeczytać ją wszyscy dorośli. Rzecz o tym, jak ślepej kurze z przytrafiła się kaczka, to nie tylko megazabawna zwierzęca historia o podążaniu za marzeniami, ale także – jeśli nie przede wszystkim – niezwykle mądra opowieść o samotności i przyjaźni, która dodaje skrzydeł i otwiera oczy. Trochę nam smutno, że kiedy byliśmy mali, nie mieliśmy dostępu do takiej literatury. Dlatego teraz nadrabiamy. I wam również polecamy!
5 książek, które musisz przeczytać, jeśli kochasz francuski styl. Napisane przez paryskie ikony!
Na rynku jest ich mnóstwo. I każda staje się bestsellerem. Ale nie wszystkie są godne uwagi. Dlatego wskazujemy 5 książek o francuskim stylu, po które szczególnie warto sięgnąć. O paryżankach nie tylko dla paryżanek.
Francuski styl nie zmienia się od lat, ale i tak nieustannie wzbudza ciekawość. A także inspiruje. To właśnie dlatego wciąż próbujemy go rozszyfrować, a następnie przenieść do własnej szafy. Z pomocą przychodzą książki o paryskim stylu. A ponieważ na rynku jest ich prawdziwy wysyp (bo można na nich zarobić miliony), podpowiadamy po które szczególnie warto sięgnąć. Co je łączy? Zostały napisane przez Francuzki! I stały się kultowe. Doskonała lektura do kawy i croissanta! 5 książek o francuskim stylu 1. „Paryski szyk jeszcze raz. Podręcznik stylu”, Ines de la Fressange, Sophie Gachet, Wydawnictwo Rebis „Paryski szyk. Podręcznik stylu” Ines de la Fressange i Sophie Gachet to biblia paryskiego stylu. Po raz pierwszy wydany we Francji w 2010 roku, szybko stał się bestsellerem New York Timesa. W mgnieniu okaz zniknął też z półek polskich księgarni. Niedawno, dzięki Wydawnictwu Rebis, doczekał się nowego poszerzonego i uaktualnionego wydania. Znajdziecie tu nie tylko szereg praktycznych porad na temat garderoby paryżanek (i ich stylizacyjne triki), ale i francuskiego stylu życia w ogóle – dbania o urodę, dekorowania wnętrz i spędzania wolnego czasu. A wszystko to bogato ilustrowane – między innymi zdjęciami stylizacji jednej z autorek – Ines de la Fresange, która, jeśli nie wiecie, przed laty była jedną z najsłynniejszych francuskich modelek i muzą samego Karla Lagerfelda (w 1980 roku jako pierwsza modelka na świecie podpisała z Chanel kontrakt na wyłączność!). Teraz podpowiada m.in. jakie spodnie najlepiej dobrać do granatowego sweterka (a jakie stanowczo odrzucić) albo jak połączyć cętki i kratkę. Zdradza także kilka najlepszych paryskich adresów – ulubionych sklepów i modnych restauracji. 2. „Bądź paryżanką, gdziekolwiek jesteś”, Caroline de Maigret, Anne Berest, Audrey Diwan, Sophie Mas, Wydawnictwo Muza Na pytanie dlaczego paryżanki postrzegane są jako kobiety tajemnicze i zmysłowe, odpowiedzi postanowiła udzielić także kolejna ikona francuskiego stylu i była modelka – Caroline de Maigret. I zrobiła to z pomocą nie mniej utalentowanych koleżanek: pisarki i dziennikarki Anne Berest, redaktorki magazynów o modzie Audrey Diwan oraz producentki filmowej Sophie Mas. Francuzki wyjaśniają, jak to jest być paryżanką współcześnie, a także czym jest słynny paryski szyk. Z poczuciem humoru rozprawiają się ze stereotypami. Opisują największe wpadki paryżanek i wyjawiają ich najskrytsze tajemnice. 3. „Love, Style, Life”, Garance Doré, Znak Kto by nie lubił Garance Doré? Ciepło i naturalność ilustratorki i fotografki mody ulicznej (byłej partnerki Scotta Schumanna), nazywanej przez New York Timesa „strażniczką wszelkiego stylu”, bije także z jej książki. „Love. Style. Life” to bardzo osobisty przewodnik po świecie mody – nie tylko tej oglądanej z pierwszego rzędu, ale i tej „zwyczajnej”, domowej. To nie tylko zbiór zasad, które warto wprowadzić w życie, by czuć się piękną, ale i biografia influencerki. A także seria miniwywiadów z wyjątkowymi kobietami z branży mody. Uwielbiamy także za szatę graficzną! 4. „Francuzki nie tyją. Sekret jedzenia dla przyjemności”, Mireille Guiliano, Wydawnictwo Albatros Ale Francja to nie tylko elegancja, ale i wyśmienita kuchnia. Zastanawiacie się, jak to możliwe, że Francuzki nie tyją, choć nie stronią od wina, croissantów i mięsa? Na pomoc przychodzi Mireille Guillano, ekspertka ds żywienia, która wychowała się we Francji wśród kucharzy i restauratorów. W jej słynnej już książce „Francuski nie tyją. Sekret jedzenia dla przyjemności” znajdziecie szereg porad, jak jeść wszystko na co macie ochotę, bez obaw o figurę (i bez wyrzutów sumienia). A także przydatne przepisy – głównie na bazie produktów sezonowych, bo to właśnie na nie stawiają Francuzki. 5. „Randki po parysku”, Florence Besson, Eva Amor i Claire Steinlein, Wydawnictwo Muza Kolejna książka pełna sekretów paryżanek? „Randki po parysku”! Dowiecie się z niej, że szpilki i czerwona szminka, to tylko czubek góry lodowej, bo seksapil paryżanek to przede wszystkim kwestia postawy (na którą składa się odrobina nonszalancji). Jak flirtować i jak umawiać się na randki po parysku, a także... w jakiej dzielnicy najłatwiej spotkać mężczyznę marzeń, w co się ubrać na pierwszą randkę i jak rozbierać się z klasą (na kolejnych). Wszystko wyjaśni ta książka, oparta o doświadczenia jej autorek. Gwarantujemy, że niezależnie od tego, po którą z tych książek o francuskim stylu sięgniecie, nie będziecie rozczarowane. I będziecie do niej wracać nie raz. Te książki nigdy się nie nudzą, tak samo jak paryski styl.
Te książki musicie przeczytać! Swoje ulubione lektury poleca redakcja GLAMOUR oraz gwiazdy: Julia Wieniawa, Gabi Drzewiecka, Michał Piróg, Rosalie. i inni
Z okazji Światowego Dnia Książki redakcja GLAMOUR oraz zaprzyjaźnione nazwiska ze świata kultury, mody czy internetu wybrały książki, które warto przeczytać.
Najnowszy raport przygotowany przez Bibliotekę Narodową z okazji Światowego Dnia Książki i Praw Autorskich, który wypada 23 kwietnia, po raz pierwszy od dawna napawa nadzieją, że Polacy nie przestali czytać książek.42% respondentów zadeklarowało, że w ciągu 12 ostatnich miesięcy przeczytało w całości lub fragmencie co najmniej jedną książkę. Choć to wzrost o 3% w skali roku i o 5% w skali dwóch lat, co daje najlepszy wynik od 6 lat, twórcy raportu uważają, że póki co jest to powód do „ostrożnego optymizmu”. Pamiętamy, jak w zeszłym roku w kwietniu, kiedy już prognozowano „trwałe zatrzymanie spadku czytelnictwa”, mieliśmy nadzieję, że wzrost zainteresowania książkami będzie jednym z niewielu pozytywnych skutków pandemii. Nie myliliśmy się. Natomiast redakcja GLAMOUR niezmiennie czyta dużo i chętnie dzieli się tym z naszymi czytelnikami. Dowodem jest choćby Glamour Book Club, do którego można dołączyć TUTAJ. Dajemy w nim możliwość recenzowania interesujących nowości wydawniczych, nawet przedpremierowo. A opinie o książkach, zarówno nasze jak i czytelniczek, publikujemy na Glamour.pl. Sporo czytają także ci, o których na co dzień możecie przeczytać w GLAMOUR lub na Glamour.pl. Aktorzy, wokaliści, influencerzy, dziennikarze. Z okazji wspomnianego już Światowego Dnia Książki poprosiliśmy m.in. Julię Wieniawę, Gabi Drzewiecką, Michała Piróga, Mery Spolsky, Rosalie., Magdalenę Lamparską, Marietę Żukowską, Natalię Kusiak czy Zuzę Kołodziejczyk o wybranie jednego z ulubionych tytułów lub tego, co właśnie pochłaniają jednym tchem. Dorzucając do tego nasze typy, stworzyliśmy zestawienie kilkudziesięciu książek, które musicie przeczytać. Miłej lektury! 7 książek, które powinnyście teraz przeczytać
Książki, które przeczytała Maeve Wiley z „Sex Education” i Ty też powinnaś. To feministyczne tytuły, które trzeba znać!
Gdybyśmy mieli wskazać serialową bohaterkę, od której chcielibyśmy pożyczać książki, to byłaby to z pewnością Maeve Wiley z „Sex Education”. Na jej nocnej szafce znalazło się m.in. kilka ważnych feministycznych tytułów, które wypada nie tylko znać, ale przede wszystkim przeczytać.
Serial Sex Education od Netflixa to serial bardzo bogaty w treści. I choć opowiada o młodych ludziach, to wielu starszych widzów może, a nawet powinno pewne tematy poruszone w tej produkcji przepracować. Tytułowa edukacja seksualna, która w Polsce nie działa (bo w praktyce, czyli w szkołach po prostu nie ma racji bytu), to w tym serialu odkrywanie własnej orientacji seksualnej, umiejętność interpretacji tego, jak zachowuje się nasze ciało, budowanie dialogu dziecko-rodzic oraz rodzic-rodzic, czy świadomość, że aborcja powinna być ogólnodostępna, a nie piętnowana. Ten ostatni temat jest wyjątkowo aktualny, ponieważ w zeszłym tygodniu Trybunał Konstytucyjny orzekł niezgodność przesłanki embriopatologicznej z konstytucją. Konsekwencją jest wyrok, zakazujący aborcji w Polsce w przypadku uszkodzenia płodu. Kobiety (i nie tylko) wyszły na ulice i protestują przeciwko upolitycznionej decyzji TK. Oprócz protestów warto również edukować się w temacie i znać literaturę feministyczną, której fanką jest Maeve z Sex Education. Twórczyni, czyli Laure Nunn, zadbała nie tylko o to, by o tych wszystkich tematach odpowiedzieć mądrze i z dystansem, ale także za pośrednictwem postaci, z którymi można się utożsamić i je polubić. Jedną z nich jest Maeve Wiley grana przez Emmę Mackey. Szkolna outsiderka, niezwykle inteligentna i błyskotliwa, która rozkochuje w sobie zarówno Otisa (Asa Butterfield), jak i Jacksona (Kedar Williams-Stirling). To właśnie Maeve poddaje się aborcji oraz stara dogadać z matką, od której okazuje się być znacznie dojrzalsza emocjonalnie. Ta, ze względu na nałóg i niestabilną sytuacją finansową, nie miała okazji przekazać córce, jak powinna radzić sobie w gorszych momentach. Maeve musi więc uczyć się tego sama. I szczęśliwie wie, jak to robić. Sięga po właściwe książki. Ta choroba wywołała zbiorową panikę w „Sex Education”. Wyjaśniamy, co to takiego >>> Co czyta największa serialowa Lit Girl, czyli Maeve Wiley z Sex Education? Zarówno w pierwszym, jak i w drugim sezonie (trzeci jest w przygotowaniu) można bez problemu wyłapać, jakie po jakie tytuły sięga bohaterka. To zarówno klasyczna literatura angielska, czyli William Szekspir, Jane Austen i George Eliot, jak i dzieła ikon literatury feministycznej – Mary Wollstonecraft i Virginii Woolf. Maeve czyta dużo i wykorzystuje na to każdą wolną chwilę. A to, co przeczytała, potrafi wykorzystać do czegoś więcej, niż tylko zdjęcie na Instagram (całe szczęście postacie w Sex Education nie są niewolnikami mediów społecznościowych, które w te produkcji Netflixa wymieniane są tylko od czasu do czasu). Gdybyśmy więc mieli wybór, od której serialowej bohaterki chcielibyśmy pożyczać książki, bez wątpienia byłaby to właśnie Maeve. A to kilka tytułów, o które poprosilibyśmy ją w pierwszej kolejności. „Sex Education”: O seksie i nie tylko rozmawiamy z Gillian Anderson oraz pozostałą obsadą nowego serialu Netflixa [WIDEO] >>> Ulubione książki Maeve Wiley z Sex Education, które będziecie chcieli przeczytać Emma, Jane Austen Jane Austen to jedna z ulubionych autorek Meaeve. A jedną z ulubionych powieści tej angielskiej autorki, oprócz Dumy i uprzedzenia, Rozważnej i romantycznej czy Lady Susan, jest Emma. To historia pięknej, inteligentnej, ale i nieco zarozumiałej oraz momentami zbyt pewnej siebie 20-letniej Emmy Woodhouse, która razem z ojcem mieszka na angielskiej prowincji. I uwielbia bawić się w swatkę, choć sama na mąż wyjść nie planuje. Mocną stroną Emmy jest to, że potrafi rozmawiać z mężczyznami, kokietować ich, pozostając jednocześnie równym partnerem do rozmowy. Pewności, że ma dar do swatania, nabiera, kiedy udaje jej się doprowadzić do ślubu swojej guwernantki i miejscowego wdowca. Gdy za cel obiera sobie kolejnych w jej mniemaniu przyszłych małżonków, nie udaje jej się przewidzieć jednego – że sama może stać się obiektem westchnień. Jak już przeczytacie książkę, koniecznie obejrzyjcie też film w reżyserii w reżyserii Autumn de Wilde z Anyą Taylor-Joy w roli głównej, w którym nie brakuje też twarzy znanych z Sex Education! Wołanie o prawa kobiety, Mary Wollstonecraft Mary Wollstonecraft to legenda feminizmu (nazywana też prababką feminizmu) żyjąca w drugiej połowie XVIII wieku, która w swoim traktacie Wołanie o prawa kobiety wydanym w 1792 roku porusza kwestie, które tylko pozornie udało się od tamtej pory społeczeństwom przepracować. A mianowicie pozycji kobiet, która zdaniem niektórych powinna ograniczać się jedynie do bycia przykładną żona i idealną matką. Woolstonecraft napisała Wołanie o prawa kobiety gdy kobiety w Anglii nie miały żadnych praw. Skrytykowała w niej ich uprzedmiotowianie, stosowanie wobec nich przemocy oraz odmawianie dostępu do edukacji. Brzmi znajomo? No właśnie… Własny pokój, Virginia Woolf W pierwszym sezonie Sex Education szkolny golden boy Jackson odkrywa, że Maeve była jedyną osobą w szkole, która wypożyczyła ten słynny esej Virginii Woolf. Zaś sama Maeve o autorce mówiła natomiast, że „to Beyoncé swoich czasów”. W zeszłym roku minęło dokładnie 90 lat od momentu, gdy Własny pokój ujrzał światło dzienne. I okazało się, że to, o czym piała słynna feministka ciągle ma rację bytu – każda kobieta powinna mieć swój pokój (dosłownie i w przenośni) oraz otrzymywać godne wynagrodzenie. Z okazji jubileuszu esej przełożyła Agnieszka Graff, na jego temat wypowiedziało się kilka znanych Polek, m.in. Joanna Bator, Magdalena Cielecka czy Martyna Wojciechowska, a spisały to Sylwia Chutnik i Karolina Sulej. Lektura obowiązkowa! Szklany klosz, Sylvia Plath Sylvia Plath to kolejną pisząca feministką, której fanką jest Maeve. A pozycją absolutnie must read, jeśli chodzi o tę amerykańską pisarkę, poetkę i eseistkę, jest Szklany klosz, czyli jej autobiograficzna opowieść. Wspomniany już Jackson sięgnął po te pozycję tylko po to, by zyskać w oczach Maeve. Gdy ta odkrywa ten fakt, chłopak z podkulonym ogonem przyznał, że książka naprawdę mu się podobała. A trzeba zaznaczyć, że nie jest to lektura lekka, łatwa i przyjemna. Plath opowiada w niej historię 19-letniej Esther, która nie potrafi poradzić sobie z otaczającą ją rzeczywistością. Podobnie jak sama autorka. Miesiąc po ukazaniu się Szklanego klosza w 1963 roku Plath popełniła samobójstwo. Nieoswojona ziemia, Jhumpa Lahiri Nieoswojona ziemia zbiór ośmiu opowiadań laureatki Nagrody Pulitzera, Jhumpy Lahiri. Amerykańska powieściopisarka, a prywatnie córka emigrantów z Indii, opisuje życie właśnie hinduskich emigrantów w Stanach Zjednoczonych. Opowiada o tym, jak wygląda ich codzienność, co jak można się domyślić, ma związek z kolorem ich skóry czy wyznawaną przez nich religią. Czyli problemami tak uniwersalnymi, jak uczucia. A o tych, jak piszą krytycy oraz miłośnicy, Lahiri potrafi pisać jak mało kto. 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać >>>
Najlepsze książki na lato. Co warto przeczytać w wakacje?
Szukacie ciekawej książki na czas urlopu? Lektury, z którą spędzicie długie i ciepłe wakacyjne wieczory? Oto kilka tytułów, po które warto sięgnąć!
Lato to czas wakacji, urlopów i długich ciepłych wieczorów, które warto spędzić z dobrą książką. Po jakie tytuły sięgnąć? Ostatnio ukazało się mnóstwo interesujących pozycji i nie mamy wątpliwości, że będą one świetnym towarzyszem lipcowo-sierpniowych dni. Lubicie wciągające już od pierwszej strony i trzymające w niepewności do ostatniej thrillery? Namiętnie zaczytujecie się w biografiach inspirujących osób? Uwielbiacie oczami wyobraźni przenosić czytane historie na ekran? W takim razie mamy coś, co powinno znaleźć się na półce waszej domowej biblioteczki jak najszybciej! Książki na lato 2020. Co warto przeczytać? Pięć zauroczeń, André Aciman, WAB Zachwyciły was jego Tamte dni, tamte noce? Dniami i nocami czytaliście Znajdź mnie, czyli dalsze losy Elia i Olivera? André Aciman powraca z nową powieścią Pięć zauroczeń, wprost idealną na wakacyjny okres. Dlaczego? Autor ponownie zabiera nas w malownicze włoskie rejony za sprawą swojego bohatera, Paula. Mężczyzna przez całe dorosłe życie przeżywa każdą miłość równie żarliwie i bez opamiętania jak w wieku młodzieńczym – nieważne, czy chodzi o stolarza poznanego podczas wakacji na południu Włoch, kobiety i mężczyzn, z którymi znalazł się na Uniwersytecie z Nowej Anglii, czy przypadkowe osoby, na które wpada podczas spacerów nowojorskimi ulicami. Jego zauroczenia są zawsze nieuchwytne, podszyte ogromnym pożądaniem, nieodmiennie rozszczepionym między jednym zakochaniem a drugim. Acinam znowu sprawi, że po lekturze wpadniecie w opary nostalgii, będąc jednocześnie wzruszeni i rozanieleni. Podróż nieślubna, Christina Lauren, Poradnia K Idealna lektura na lato! Dlaczego? Już tłumaczymy! Olive przyzwyczaiła się do swojego pecha, który towarzyszy jej całe życie. Z kolei Ami, jej siostra bliźniaczka, to wieczna farciara. Ale do czasu. Jej wesele zamienia się w koszmar, gdy goście, jeden po drugim, opuszczają przyjęcie z powodu zatrucia pokarmowego. Okazuje się, że nieszczęście ominęło Olive oraz Ethana, czyli drużbę i brata pana młodego, za którym Olive wybitnie nie przepada. Kiedy okazuje się, że z powodu niedyspozycji nowożeńców do wzięcia jest podróż poślubna na Hawaje, oboje decydują się udawać zakochanych… Brzmi jak scenariusz na niezłą komedia romantyczną, prawda? Nie przegapcie! Kanadiana, Monika Grzelak, Burda Książki Kanadiana – tak Kanadyjczycy nazywają wszystko to, co kanadyjskie. Czyli historię, obyczaje oraz fakty będące częściami składowymi tego niezwykłego kraju. Słowo to używane jest niekiedy w prześmiewczy sposób, gdy chce się opisać, że coś jest tak kanadyjskie, że przekroczyło wszelkie granice zdrowego rozsądku. Tak też swoją książkę zatytułowała Monika Grzelak, która w Kanadzie mieszka od 2011 roku, a planowała jechać tam tylko na rok. Swoimi spostrzeżeniami na temat tego kraju dzieli się z tymi, którzy mają podobne plany lub po prostu planuję spędzić tam kilka wakacyjnych tygodni. W tym roku się to raczej nie uda, ale planować można choćby od jutra, właśnie z Kanadianą w ręku. Żywopłoty, Maria Karpińska, WAB „Bardzo poetycka opowieść o tym, jaką to migawką jest nasze życie. Poznajemy bohatera gdy ma lat ok. 10 i towarzyszymy mu do 70. Każda dekada jest tylko szkicem, wspomnieniem jednej sytuacji, wycinkiem życia. To ciekawe oglądać pod lupą przez takie powiększenie tylko jeden dzień, miesiąc, wycinek cudzego życia z jego myślami, dylematami. I nawet nie mając pewności że to wciąż ten sam bohater. Zaczyna się od zabawnej znajomości z dziewczynką – demonem, a potem widać, jak prędko opuszcza nas radość i złudzenia. To taki szybki zjazd górską kolejką w stronę starości. Bohaterowi w każdej dekadzie życia towarzyszy mocny motyw przyrody – od więzionych żab w dzieciństwie przez schnące rośliny i żywopłoty w samotnej dorosłości po refleksyjną starość u boku jeszcze starszego psa. Jest tu wszystko – relacje, niepopularne wybory, choroba, coraz większy cynizm w patrzeniu na świat, aż po rezygnację” – pisze szefowa działu urody GLAMOUR o opowiadaniach Marty Karpińskiej. Zaintrygowani? Powinniście być! We mgle, Lisa Gray, Burda Książki Bohaterka debiutanckiej powieści Lisy Gray to Jessica Shar – prywatna detektyw, przyzwyczajona do anonimowych cynków. Jeden wprawia ją jednak w osłupienie: na zdjęciu przedstawiającym porwaną dwadzieścia pięć lat temu trzylatkę rozpoznaje… samą siebie. W poszukiwaniu prawdy o swojej przeszłości, Jessica udaje się do mrocznej części Los Angeles, gdzie z zaskoczeniem odkrywa, że w noc jej zniknięcia zamordowano jej biologiczną matkę. Zabójca nigdy nie został ujęty, a w toczonym wówczas śledztwie jest wiele niejasności. Kluczem do rozwiązania zagadki jest Jason Pryce, weteran tamtejszej policji, którego Jessica pamięta jeszcze z pogrzebu ojca. Ten z kolei prowadzi śledztwo w sprawie makabrycznego zabójstwa studentki, dorabiającej sobie jako prostytutka. Gdy drogi policjanta i młodej detektyw się krzyżują, Jessica odkrywa, że Pryce nie mówi jej wszystkiego o burzliwej historii związku jej rodziców. A im bardziej zbliżają się do rozwiązania obu śledztw, tym mgła tajemnic gęstnieje. Zaś morderca tylko czeka, aż zgubią drogę. Miłość i inne obsesje, Liane Moriarty, Znak Literanova Jesteście fanami serialu Wielkie kłamstewka? Powstał on na podstawie powieści o tym samym tytule autorstwa Liane Moriarty. A teraz szykuje się kolejny i znowu punktem wyjścia jest dla niego książka australijskiej pisarki. W Miłość i inne obsesje poznajemy Ellen, której chłopaka – Patricka prześladuje była dziewczyna. Wie, kiedy Patrick wychodzi do pracy, jaką ma na sobie koszulę, kiedy ma wizytę u dentysty, co przygotował synowi do szkoły na drugie śniadanie, dokąd zabrał Ellen na randkę oraz gdzie planują spędzić noc. Co na to Ellen? Prześladowczyni wcale jej nie przeraża Ellen, a mocno intryguje. Zafascynowana kobietą zbiera o niej informacje, próbuje zrozumieć jej motywy. Nie zna przecież przeszłości Patricka, czy może zatem być go pewna? Moje życie w drodze, Gloria Steinem, Poradnia K Lubicie autobiografie i szukacie ciekawej właśnie na wakacyjny czas? Sięgnijcie o wspomnienia jednej z najsłynniejszych feministek w historii, Glorii Steinem. Legenda drugiej fali feminizmu, walcząca z dyskryminacją nie tylko związaną z płcią, ale też z rasą, wiekiem, pochodzeniem czy orientacją seksualną, w Moje życie w drodze jest dzisiaj szczególnie żywa, biorąc pod uwagę obecną sytuację kobiet. Czasy, kiedy Steinem stawała się liderką powstającego w USA ruchu emancypacyjnego i redagowała magazyn Ms. wcale nie są takie odległe w kontekście tego, o co musimy walczyć: równouprawnienie w domu, pracy, na uczelni. Dlatego tym bardziej warto przybliżyć sobie sylwetkę kobiety, która powinna być dla nas inspiracją i najlepszym przykładem tego, że kobiet mają głos i potrafi być on bardzo słyszalny. Kwesta ceny, Zygmunt Miłoszewski, WAB „Pisałem Kwestię ceny w zupełnie absurdalnych warunkach. Zacząłem na statku handlowym, płynącym z ładunkiem holenderskiej stali przez Atlantyk, kończyłem w czasie pandemii, internowany w domu kultury w Olsztynie. Czytałem wiadomości i widziałem, jak świat bez przerwy dopisuje kontekst do mojej fabuły, której osią jest marzenie o zdrowiu i długowieczności. Bez względu na cenę” – mówi Zygmunt Miłoszewski, jeden z najpopularniejszych rodzimych pisarzy w kraju, jak i za granicą. Akcja jego najnowszej powieści zaczyna się właśnie tam, gdzie ją pisał, czyli na morzu. Tego lata brakuje wam podróży? Ten przygodowy thriller dostarczy wam emocji na miarę niejednego wojażu! Podglądaczka, Caroline Eriksson, Marginesy Dziewczynę z pociągu przeczytaliście jednym tchem? Nowy thriller Caroline Eriksson przypadnie wam do gustu! Podglądaczka opowiada historię Eleny, pisarki, która po rozstaniu z mężem jest tak zdruzgotana, że nie ma ochoty na kontakt z ludźmi. Spotyka się z siostrą, ale ich stosunki są napięte i pełne niedomówień. Walcząc z brakiem natchnienia, Elena zaczyna podglądać swoich sąsiadów i tym samym zbierać materiał do nowej powieści. I okazuje się, że dawno nie była aż tak kreatywna. Szybko też zaczyna gubić się w tym, co jest prawdą, a co literacką fikcją. To lektura, która nie da wam zasnąć! Wyrwa, Wojciech Chmielarz, Marginesy Lubicie powieści Wojciecha Chmielarza? I odpływacie, kiedy słyszycie niski głos Grzegorza Damięckiego? Nie bez powodu wymieniamy nazwisko tego jednego z najpopularniejszych polskich aktorów przy nazwisku jednego z najpoczytniejszych polskich powieściopisarza. Niedawno ukazała się najnowsza powieść autora choćby bestsellerowego Żmijowiska, czyli Wyrwa. Ten thriller psychologiczny, który będzie trzymał was w niepewności do ostatniej chwili, możecie również posłuchać w formie audiobooka w serwisie Storytel. A czyta go właśnie Grzegorz Damięcki! Kiedy Maciej Tomski dowiaduje się, że jego żona Janina zginęła w wypadku samochodowym, myśli, że wali mu się cały świat. Jak powiedzieć dwóm córeczkom, że właśnie straciły matkę? Jak powiedzieć teściom? Jak ma teraz funkcjonować, gdy dotychczasowe, spokojne życie nagle szarzeje i zmienia się w ciąg udręk? Maciej nie ma jednak pojęcia, dlaczego do wypadku doszło pod Mrągowem, skoro Janina powiedziała mu, że jedzie na delegację pod Kraków. Pomyliła się? Okłamała go? A gdy na jej pogrzebie pojawia się tajemniczy mężczyzna, Maciej zaczyna rozumieć, że Janina miała wiele sekretów...
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Obserwatorka” Alicji Sinickiej [Recenzje]
Czy nowy thriller psychologiczny „Obserwatorka” autorstwa Alicji Sinickiej przypadł do gustu recenzentkom Glamour Book Club? Sprawdźcie!
Obserwatorka autorstwa Alicji Sinickiej to kolejna pozycja, którą miały okazję zrecenzować członkinie Glamour Book Club. Nas thriller Sinickiej wydany przez Wydawnictwo Kobiece wciągnął bez reszty, o czym pisaliśmy już TUTAJ. Czy nasze czytelniczki także? Jak oceniają fabułę? Sprawdźcie poniżej! A jeśli chciałybyście komentować dla nas inne książkowe nowości, koniecznie dołączcie do naszej grupy na Facebooku Glamour Girls Club, gdzie co tydzień rozdajemy świetne tytuły. Obserwatorka – recenzja Angeliki W Obserwatorce Alicji Sinickiej zaintrygował mnie tytuł i okładka. Kobieca twarz, bez widocznych oczu, w blado – niebieskiej poświacie. Z okładki „patrzą” na czytelnika dwie twarze, ale czy na pewno? A może to ta sama kobieta i jej odbicie w lustrze? Z opisu książki, historia wydaje się banalna. Główna bohaterka, Iza od dziecka kocha się w koledze z osiedla, Arku. Tylko, że Iza pochodzi z tej gorszej części, z „patologii”. A Arek mieszka w pięknym, bogatym domu. Ich nastoletnia przyjaźń niespodziewanie się kończy. Przez wiele lat mieszkają obok siebie. Iza obserwuje życie Arka przez wielkie okno w jego salonie. Kiedy pobita przychodzi na szpitalną izbę przyjęć, trafia na niego. Wówczas ich dawne uczucie odżywa. Happy end? O nie! To dopiero początek! Początkowo książka Sinickiej trąci harlequinem, ale szybko się rozkręca. Kiedy zdaje się, że Iza zacznie szczęśliwe życie w domu ukochanego, sielankę burzy zakapturzony obserwator zza okna. Iza zaczyna też dostawać dziwne wiadomości na Facebooku. Równolegle poznajemy historię tragicznie zmarłej byłej dziewczyny Arka. Iza zaczyna mieć wątpliwości, czy jej śmierć była wypadkiem i obawia się, że będzie następna. Poza tajemniczym stalkerem z internetu musi stawić czoło obserwatorkom z bogatej części osiedla, na czele z apodyktyczną matką Arka. Romantyczna historia przechodzi w kryminalną zagadkę. Autorka podrzuca czytelnikowi wskazówki prowadzące do jej rozwiązania, ale czy nie zwodzi go na manowce? Bardzo wprawnie buduje napięcie. Każdy z bohaterów skrywa jakąś mroczną tajemnicę, którą poznajemy nagle i w najmniej oczekiwanym momencie. Również finał samej historii będzie zaskakujący nawet dla fanów Agathy Christie i Remigiusza Mroza. Kto jest tytułową obserwatorką? Odpowiedź na to pytanie nie jest oczywista, a w trakcie samej lektury pojawia się wiele typów. Książka Sinickiej to nie tylko wciągający thriller. Poznajemy w niej wiele oblicz patologii, nie tylko tej społecznej. Jest to książka o różnego rodzaju uzależnianiach i ich niszczącej sile. Celnie prezentuje ludzkie postawy, nierzadko zależne od sytuacji rodzinnej i statusu społecznego. Autorka dba o ciekawe tło obyczajowe dla swoje historii, przez co nie jest to tylko kryminał. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Receptę na szczęście” Agaty Przybyłek >>> Obserwatorka – recenzja Kasi Jeśli (tak, jak ja) uwielbiasz historie z morderstwem w tle, to polecam Ci Obserwatorkę. Główną bohaterką jest Iza, która pracuje jako księgowa w korporacji. Poznajemy ją, kiedy pobita trafia na SOR. Akurat na dyżur swojego przyjaciela z dzieciństwa. Długo nie mieli ze sobą kontaktu, który urwał się przez różniące ich pozycje społeczne. Ona pochodzi z patologii. On z dobrej rodziny. Ich ścieżki znów się schodzą. Jednak na drodze do szczęśliwej miłości stają...róże. Iza dostaje je pojedynczo. Poprzednia partnerka Arka dostała bukiet 5 róż tuz przed śmiercią. Ale czym Iza się przejmuje – przecież śmierć Eweliny to był przypadek... Czy aby na pewno? Książka Alicji Sinickiej to trzymający w niepewności do samego końca thriller. Pokazuje przepaść między warstwami społecznymi, oraz potrzebę miłości. Każdy chce kochać i być kochanym. Książka pokazuje różne oblicza miłości. Nie tylko kochanków łączy więź, ale i matka kocha swoje dziecko. Często w imię miłości jesteśmy w stanie zrobić wiele. Mamy tutaj i śmierć, która wszystkim wygląda jak zabójstwo, romans oraz specyficzną przypadłość obiektu westchnień głównej bohaterki. Kto tutaj jest katem, a kto ofiarą? Czy nie wyciągamy zbyt pochopnie wniosków? Czy nie rzucamy zbyt lekko oskarżeń? Co jesteśmy w stanie zrobić w imię miłości? Kto jest obserwatorką? Lubisz jak patrzą? Po przeczytaniu tej książki zaczniesz zasłaniać okna. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Normalni ludzie” Sally Rooney >>> Obserwatorka – recenzja Izy Dzięki Glamour miałam przyjemność zrecenzować książkę Alicji Sinickiej, Obserwatorka. Trzymająca w napięciu fabuła i ciekawość, kto jest tytułową obserwatorką sprawiła, że przeczytałam ją jednym tchem. Dziewczyna z biednej patologicznej rodziny zakochana w chłopaku z sąsiedztwa, a następnie renomowanym lekarzu i jego zaborcza matka to bohaterowie, z którymi stykamy się czytając tę książkę. Czytelnik myśli, że główna postać to osoba pokrzywdzona przez los, bo wychowywała się w biednej dzielnicy i cały czas miała w życiu pod górę. Ale czy na pewno? To pierwsza książka, którą przeczytałam i nie wiedziałam do samego końca, jakie będzie zakończenie. Gorąco zachęcam do lektury!
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Obserwatorka” Alicji Sinickiej. Ten thriller psychologiczny wciągnie was od pierwszej strony!
Lubicie thrillery psychologiczne z elementami romansu? Nowa powieść Alicji Sinickiej „Obserwatorka” to książka, która powinna znaleść się u was na półce!
Iza i Arek byli kiedyś przyjaciółmi. Wychowali się na tym samym osiedlu w Oławie, ale w skrajnie różnych okolicznościach. On w pięknym domu z dużymi oknami, ona w bloku z którym od razu kojarzy się jedno słowo –„patologia”. To właśnie te dwa kompletnie różne światy, z których pochodzili doprowadziły do tego, że drogi Izy i Arka rozeszły się. Ale nie na zawsze. Przyjaciele z dzieciństwa spotykają się po latach na izbie przyjęć oławskiego szpitala, gdzie doktor Arkadiusz Milski z trudem rozpoznaje w dotkliwie pobitej dziewczynie swoją dawną przyjaciółkę. Nieoczekiwane spotkanie sprawia, że relacja starych przyjaciół odżywa i co więcej - budzi namiętne uczucia. Mężczyzna czuje, że to właśnie z Izą może ułożyć sobie życie po tragicznej śmierci swojej partnerki, Justyny. Niestety, ktoś chce pokrzyżować ich plany. Pewnego dnia Iza zostaje oznaczona na Facebooku pod dziwnym cytatem, a pod drzwiami jej mieszania znajduje białe róże. Kobieta ewidentnie czuje, że jest obserwowana. W końcu dochodzi do wniosku mieć pewność, że śmierć byłej dziewczyny Arka wcale nie była nieszczęśliwym wypadkiem… [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Recepta na szczęście” autorstwa Agaty Przybyłek >>> Obserwatorka – nowy thriller Alicji Sinickiej, który warto przeczytać! Ciężko, by taki zarys fabuły nie zaintrygował, prawda? Właśnie dlatego Obserwatorka, kolejna powieść Alicji Sinickiej, autorki Stażystki, wciąga bez reszty już od pierwszej strony. To świetny thriller psychologiczny z elementami romansu. Autorka zręcznie gra na emocjach czytelnika, który co rusz odkrywa kolejne tajemnice, kłamstwa i intrygi. Nie jest też w stanie do końca stwierdzić, kto jest dobry, a kto jest zły. A wszystko po to, by na koniec zostać totalnie wbitym w fotel. Obserwatorka to dreszczowiec z prawdziwego zdarzenia! Jeżeli czytając lub oglądając thriller, zawsze staracie się rozwikłać zagadki, a bohaterowie do tego stopnia "wchodzą" do waszej głowy, że nie możecie przestać o nich myśleć nawet, kiedy nie czytacie/nie oglądacie, Obserwatorka jest pozycją, która musi znaleźć się w waszej domowej biblioteczce. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Trzy kobiety” Lisy Taddeo – najbardziej pogłębiony portret kobiecego pożądania, jaki napisano >>>
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Kobieta ze szkła” Caroline Lea
Kim jest „Kobieta ze szkła”? Nasze czytelniczki przeczytały najnowszą powieść Caroline Lea. Oto ich recenzje!
Kobieta ze szkła autorstwa Caroline Lea to trzymająca w napięciu powieść o poświęceniu z miłości, obezwładniającym lęku i sekretach, których nikt nie chce wyjawić. Cofamy się dzięki niej w czasie, do 1686 roku i niewielka osady w przeszywającej chłodem Islandii. Rósa po nagłej śmierci ojca, miejscowego biskupa, musi znaleźć sposób, by zdobyć pieniądze, które pomogą przetrwać zimę jej i jej chorej matce. Mimo że serce kobiety zaczyna bić mocniej w towarzystwie przyjaciela z dzieciństwa, podejmuje decyzję o wyjściu za mąż za bogatego i starszego od niej Jóna Eiríkssona, który ma zapewnić jej godny byt. ak będzie wyglądać nowe życie Rósy w odległym i nieprzystępnym Stykkishólmur? Dlaczego pierwsza żona Jóna Eiríkssona nie żyje? Co kryje się w zamkniętym pomieszczeniu na strychu, wydając niepokojące odgłosy każdej nocy? Czy samotność i mroczne tajemnice doprowadzą Rósę do szaleństwa? Nasze czytelniczki poznały odpowiedzi na te pytania, bo zrecenzowały książkę Caroline Lea w ramach Klubu Książkowego Glamour. A jeżeli wy też chciałybyście przeczytać i ocenić książkę w ramach Glamour Book Club, dołączcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club już teraz! Kobieta ze szkła – recenzja Marleny Kobieta ze szkła to powieść pełna mrocznych tajemnic, obezwładniającego lęku oraz poświęcenia ku miłości. Cofamy się w niej do roku 1686 na zimną Islandię zasypaną śniegiem, z zamarzniętymi rzekami, na których wodach życie stracił nie jej rybak, pozostawiając żonę z dziećmi bez środków do życia. Wiedział, że to poświęcenie, ale był też świadomy srogiej zimy, która zbierała ogromne żniwa. Dla Islandczyków taki widok był codzienny, była to walka o przetrwanie, o chociażby kawałek chleba. Ludzie mieszkali w oddalonych od siebie, mroźnych osadach, a niejacy w ciemnych chatkach, a jedyne co ich otaczało to samotność i lęk, pojawiający się na każdym ich kroku. Był to surowy krajobraz, bardzo nostalgiczny i zapadający w pamięć. Niekiedy czytając, sama miałam ciarki na plecach, chłód bowiem emanował z samej książki, przyprawiając odbiorcę o różne emocje. Główną bohaterkę poznajmy w małej wiosce Skálholt, kiedy po śmierci ojca przyszło jej żyć biedzie, z chorowitą matką. Możliwość polepszenia warunków życia oraz zaopatrzenia matkę w lekarstwa, pojawia się wraz z pojawieniem się bonðiego (przywódcy osady) z Stykkishólmur w wiosce. Starszy od Rosy Jon, który posiada bogactwo o którym dziewczyna nawet nie śniła, proponuje jej małżeństwo. Choć darzyła skrytym uczuciem przyjaciela z dzieciństwa , wychodzi za mąż za nieznajomego. Była to bowiem dla dziewczyny ogromna szansa zapewnienia godnego bytu sobie, jak i chorej matce. Nadciągała bowiem też zima, a dom w którym mieszkały nie był dobrze zaopatrzony na tak ekstremalne warunki. Po dotarciu do osady męża, Rosa zdaje sobie sprawę, że nic co na początku jej się wydawało, nie przypomina miejsca, w którym przyszło jej żyć. Ludzie w osadzie plotkują, piorunując wzrokiem nową żonę bondiego. Mroczne tajemnice oraz niedokończone sprawy z przeszłości Jona doprowadzają Rosę do szaleństwa. Jej strach oraz niepewność związana z osadą, da się wyczytać z jej monologów. Emanuje od nich lęk oraz niepokój, z którymi my czytelnicy utożsamiamy się. Czy główna bohaterką zostanie w miejscu pełnym sekretów, czy może wróci do miłości z dzieciństwa? Powieść zawiera również dużo elementów ze świata fantastycznego. Rosa bowiem, jako jedna z nielicznych potrafi czytać, a to uznawane jest w tamtym okresie za czary. Za magię płaciło się życiem, czarownice były palone na stosie. Głowna bohaterka będzie musiała ukrywać swoje zdolności przez mężem, gdyż ten jest zagorzałym katolikiem, który potępia wszelkiego rodzaju magiczne umiejętności. Kobieta za szkła jest powieścią zapadającą bardzo w pamięć. Czytając, możemy ujrzeć historię z różnych perspektyw, dzięki temu jesteśmy w stanie odczytywać emocje i myśli poszczególnych bohaterów z danej sytuacji. W książce cofamy się też w czasie, mamy lepsze wyobrażenie o opowieści. Zaczynamy bowiem rozumieć, co skłoniło bohatera do danych czynów. Jest to książka idealna na mroźne wieczory, dająca wiele lekcji. Zaczynamy dostrzegać piękno w małych rzeczach, a to co wydaje nam się okropne i straszne, jest niczym w porównaniu z warunkami panującymi na Islandii. Podsumowując całą recenzję, polecam wam Kobietę ze szkła z całego serca. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Receptę na szczęście” Agaty Przybyłek >>> Kobieta ze szkła - recenzja Anny Na samym początku należy wspomnieć, że Kobieta ze szkła jest idealną lekturą na czas kwarantanny. Dlaczego? Bo warto ją pochłonąć najlepiej od razu, w ciągu jednego dnia. To opowieść o kobiecie, która decyduje się na małżeństwo transakcyjne. Jesteśmy w XVII-wiecznej Islandii, gdzie w pewnej osadzie, ze schorowaną matką mieszka dwudziestoletnia Rósa. Jedynym wyjściem z biedy i szansą na powrót matki do zdrowia jest dla dziewczyny ślub z Jónem, trzydziestoletnim przywódcą odległej osady Stykkishólmur. Dziewczyna mimo tego, że kocha innego, zaczyna nowe życie u boku nowego męża, którego tak naprawdę nie zna.. Jón wymaga od niej tylko jednego: by była mu w pełni posłuszna. Rósa przeżywa prawdziwe katusze w nowym domu - ze strychu, który wciąż jest zamknięty dla jej oczu dochodzą dziwne szmery. Doskwiera jej także samotność, kiedy mąż ze swoim pomocnikiem wypływa w morze i zabrania jej kontaktu z ludźmi z osady. Na dodatek, wciąż nie wiadomo co stało się z pierwszą żoną Jóna. To wszystko sprawia, że dziewczyna prawie odchodzi od zmysłów. Ulgą dla Rósy staje się niespodziewane pojawienie się przyjaciela z rodzimej wioski - skrytego ukochanego dziewczyny. Przy nim Rósa nieco się uspokaja, jednak nie na długo. Nagły powrót Anny - pierwszej żony i wydarzenia z nią związane sprawiają, że powieść nabiera klimatu niczym z thrillera. Historia sama w sobie uzmysławia szczególnie nam, kobietom jak bardzo silne jesteśmy i jak wiele potrafimy znieść. Pokazuje także brutalne realia XVII-wiecznego życia i to, jak nisko znajdowała się pozycja kobiety w tamtych czasach. Można by rzec, że jej jedynymi ówczesnymi było rodzenie dzieci, posłuszeństwo (we wszystkim!) mężowi oraz pomoc na roli. Jesteśmy w stanie także zauważyć, jak brutalnie wygląda tamten świat - podczas zimy wielu ludzi umiera ze względu na bezlitosne warunki klimatyczne panujące w tamtym rejonie świata. Opowieść nakreśla nam także to, jak dawne celtyckie wierzenia przeplatają się z chrześcijaństwem. Wiara w runa i ich moc są karane śmiercią na stosie, a mimo to każdy ukrywa w kieszeni chociaż jeden kamień runiczny traktowany, jako amulet. W książce nie brakuje drastycznych scen, co tylko dowodzi bezwzględnej rzeczywistości tamtych czasów. Prawo dżungli króluje tam nad każdym innym prawem - kto jest słaby ginie pierwszy. Mroczny klimat i niedopowiedziane wątki tylko dodają książce uroku. W trakcie czytania polecam puścić tradycyjną folkową islandzką muzykę w tle - niezapomniane odczucia gwarantowane :) Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Normalni ludzie” Sally Rooney >>>
Mamy dla was 60% zniżki na książki! Wśród nich m.in. poradniki Ani Lewandowskiej i mnóstwo nowości
Wy też wyznajcie zasadę, że książek nigdy za wiele? Świetnie się składa, bo mamy dla was rabat na całe pakiety!
W maju w sklepie Kultowy.pl wystartowała nowa super promocja na książki. Jeżeli czas kwarantanny (bo mamy nadzieję, że mimo luzowania obostrzeń zostajecie w miarę możliwości w domu) wykorzystujecie na lekturę i nadrabianie zaległości, świetnie się składa, bo możecie właśnie kupić zestawy składające się z kilku tytułów nawet 60% taniej! Oprócz tego obowiązuje także 10% rabatu na pojedyncze tytuły. Jak skorzystać ze zniżek? Wystarczy, że do 10 maja 2020 (lub do wyczerpania zapasów) wykorzystacie nasz kod GLAMOUR*. Zainteresowani? Sprawdźcie, jakie pakiety dostępne są ze zniżką! Wielka wyprzedaż książek. Gdzie kupić książki taniej? Pakiet książek autorstwa Ani Lewandowskiej: Diet & Training by Ann + Żyj zdrowo i aktywnie z Anną Lewandowską + Baby by Ann Pakiet książek: Bestia Olga Sawicka + Nieznajoma Allison Dickson + Poza kontrolą Kathryn Croft Pakiet książek cyklu Bezlitosna siła autorstwa Agnieszki Lingas-Łoniewskiej: Kastor. Bezlitosna siła. Tom 1. + Polluks. Bezlitosna siła. Tom 2. + Saturn. Bezlitosna siła. Tom 3. Pakiet książek autorstwa Małgorzaty Kalicińskiej: Miłość na walizkach + Trzymaj się, Mańka! + Kalicińscy od kuchni Pakiet książek autorstwa Madsa Peder Nordbo : Dziewczyna bez Skóry + Zimny Strach + Pustelnik Pakiet książek autorstwa autorstwa Grzegorza Kapli: Bezwład + Bezmiar + Bezdech Pakiet książek z serii Naturalnie autorstwa Agnieszki Cegielskiej: Naturalnie + Naturalnie 2 + Naturalnie w kuchni. 60 przepisów na zdrowie Pakiet książek z serii Zakręty losu autorstwa Agnieszki Lingas-Łoniewskiej: Zakręty Losu Tom 1. + Zakręty Losu. Braterstwo krwi Tom 2. + Zakręty Losu. Historia Lukasa Tom 3. Pakiet książek z serii Góry z duszą autorstwa Moniki Witkowskiej : Góry z Duszą + Góry z Duszą. Tom 2. Pasja i przygoda + Szczyty marzeń. Góry z Duszą 3 Pakiet książek z serii Kostka i Bruno autorstwa Dominiki Słomińskiej: Kostka i Bruno. Wakacje! + Kostka i Bruno. Szkolne przygody + Kostka i Bruno. Bajki wychowajki Pakiet książek autorstwa Magdaleny Różczki: Gabi. A właśnie, że jest pięknie! + Gabi. Tego właśnie chcę! + Gabi. Możesz wszystko! *Promocja nie obowiązuje jedynie kolekcji Moi Bohaterowie oraz inne produkty na stronie Kultowy.pl.
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Trzy kobiety” Lisy Taddeo
Nas zachwyciła! A czy najnowsza książka Lisy Taddeo przypadła do gustu naszym czytelniczkom? Oto ich recenzje„Trzech kobiet”.
„Książkę czyta się jak najlepszą powieść, choć lektura nie należy do „lekkich i przyjemnych”, bo dotyka tematu, który wciąż jeszcze jest tabu – kobiecego pożądania. I pokazuje jak bardzo, choć często nie zdajemy sobie z tego sprawy, potrafi ono determinować nasze decyzje, a tym samym przejmować kontrolę nad naszym życiem” – pisze o książce Trzy kobiety Lisy Taddeo redaktorka Glamour.pl Magdalena Zawadzka. Całość możecie przeczytać TUTAJ. A poniżej znajdziecie recenzje naszych czytelniczek, które w ramach Glamour Book Club także miały okazję przeczytać Trzy kobiety od wydawnictwa Marginesy. A jeśli wy też chciałybyście ocenić książkę w ramach Glamour Book Club, dołączcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club już teraz! Trzy kobiety Lisa Taddeo – recenzja Magdaleny Trzy kobiety Lisy Taddeo to reportaż, w którym autorka, biorąc bod uwagę życie trzech kobiet, ukazuje siłę kobiecego pożądania. Historie kobiet znacząco różnią się od siebie, ale wszystkie poświęcają uwagę seksualnej sferze życia bohaterek. Dzięki dokładnym, często wręcz poetyckim opisom, możemy dobrze poznać postać Maggie, Liny i Sloane. Historie te są prawdziwe oraz szczere i nie skupiają się jedynie na związkach między kobietą a mężczyzną, lecz także na relacjach kobiet z kobietami. Ich pragnieniem nie jest tylko poświęcona uwaga ze strony mężczyzn i ich oddanie, ale także zrozumienie oraz brak oceniania ze strony innych kobiet. W książce poruszane są tematy zakazanego romansu, zdrady oraz walczenia z pożądaniem i jego skutkami. Lektura pokazuje także znaczenie tego jak bardzo sytuacje z dzieciństwa mają wpływ na dorosłe życie człowieka. Czego tak naprawdę pragnie kobieta? Czego oczekuje od mężczyzny? Od innych kobiet? To pytania które stawia autorka reportażu. Dzięki odmiennym charakterom przedstawionych kobiet i kilku punktom widzenia, czytelnik może lepiej zapoznać się z tematem kobiecego pożądania. To czego mi zabrakło to wyciągnięcie przez autorkę konkretnych wniosków dotyczących głównego tematu. Dogłębnie poznajemy historie trzech kobiet, fakty z ich życia i problemy, ale nie poznajemy dokładnej analizy kobiecego pożądania, a taki w moim rozumieniu był zamysł reportażu. Momentami czułam się przytłoczona ilością informacji oraz opisów życia bohaterek, i dlatego też mniej więcej od połowy książki moje zainteresowanie tekstem słabło. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się zetknąć z literaturą o podobnej tematyce, dlatego też było to dla mnie nowe doświadczenie. Autorka pisze: „Postanowiłam zbadać płomień i żądło kobiecego pożądania – by pomóc mężczyznom i innym kobietom je zrozumieć, zanim postanowią potępić czyny, do jakich je ono popycha.” Pożądanie to bardzo często temat tabu, który nie jest poruszany często. Pomimo kilku minusów jakie wymieniłam myślę, że taki rodzaj lektury może zainteresować i zafascynować wiele kobiet ale również mężczyzn, dlatego zachęcam do sięgnięcia na półkę po Trzy kobiety Lisy Taddeo. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Normalni ludzie” Sally Rooney >>> Trzy kobiety Lisa Taddeo – recenzja Olgi Hej, hej? Czy to zdarzyło się naprawdę? Bo wraz z każdą kolejną stroną książki przecierałam oczy ze zdziwienia, że Trzy kobiety to reportaż, a nie historie pływające w wyobraźni pisarki. Słodko-gorzkie przemyślenia trzech różnych kobiet, których pożądanie i seksualność przybiera rozmaite oblicza. W codziennym życiu zwykle trzymamy je zamknięte na kłódkę w głębi siebie, a teraz każda z nas będzie mogła wrócić wspomnieniami, w głąb przeszłości tak, by z łatwością odkryć te same pragnienia, z którymi zmagają się bohaterki. I choć pointy będziemy już musiały wyciągnąć sobie same – czy nasze pragnienia powinny rządzić naszym losem, czy pożądanie jest tylko krótkotrwałe i ulotne, to na pewno ta lektura pomoże nam odrobić pewne życiowe lekcje, których na co dzień nie mamy czasu i odwagi przepracować. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Małe kobietki” Louisy May Alcott >>>
5 dosyć szczerych książek, które rozwieją Twoje złudzenia, że żyjesz zdrowo. Przeczytaj je najlepiej teraz!
Siedzenie w domu ma tę zaletę, że można zrobić użytek z głowy. Co jest najlepszym sposobem na to aby nie dać się panice? Zweryfikowanie, czy to co nam mówią to prawda. Głodówki, gluten, smog? Weź i wreszcie to sprawdź!
Czy rzeczywiście smog nas zabije? Czy koncerny i przetworzona żywność celowo niszczą nasze zdrowie? I jak to jest z tymi głodówkami – w końcu są zdrowe czy nie? A gluten? Czy nadal jest sens go nienawidzić? Wyszukałyśmy dla Was książki, które napisali specjaliści, a każdy z nich spędził czasami długie lata nad zbadaniem problemu. Jeśli lubisz jednoznaczne odpowiedzi na pytania, które wszyscy sobie wciąż zadajemy – oto nasza sekretna top lista: 1. „Tak dziś jemy jak rewolucja żywieniowa odmieniła nasze życia, ciała, świat” Bee Wilson Mało optymistyczna lektura, dzięki której możemy zobaczyć jak za życia zaledwie dwóch pokoleń dokonała się globalna zmiana, a diety oparte na ograniczonej liczbie składników zostały wyparte przez modne modele żywienia (które każda z nas przynajmniej raz stosowała, prawda?). W mediach aż roi się od guru żywieniowych i samozwańczych ekspertów na usługach koncernów. Co to w ogóle znaczy w dzisiejszych czasach odżywiać się właściwie? Mamy dostęp do przysmaków z całego świata, „zapominamy” często o lokalnych składnikach, bo kuszą nas zioła, owoce i przyprawy z każdej szerokości geograficznej. A ostatecznie i tak cała ta różnorodność sprowadza się do tego, że na całym świecie najchętniej młodzi ludzie sięgają po białe „coś” tostowe (bo nie sposób nazwać tego chlebem) i gazowany słodki napój w charakterystycznej czerwonej puszce. Konkluzja autorki jest dosyć niepokojąca – jedzenie część z nas powoli... zabija. Powoduje epidemię cukrzycy i problemy z sercem. Zdrowa żywność jest trudniej dostępna, a otyłość paradoksalnie łączy się z niedożywieniem. Bee Wilson pokazuje niesamowity wykres świata i naszych nawyków – sprawdź w którym jego miejscu się znajdujesz. A tak z zupełnie innej beczki – czy wiedziałaś, że na Islandii uprawia się... banany? 2. „Mity medyczne, które mogą zabić, część 3” Katarzyna Świątkowska Jestem wielką fanką sposobu pisana tej pani, która jest lekarką. Wszystkie jej sądy są poparte tylko i wyłącznie badaniami naukowymi, a bibliografia po każdym rozdziale jest dłuższa od samego rozdziału. Co więcej, mam wrażenie, że rozmasowuje ona moje własne lęki i wątpliwości i uspokajająco gładzi mnie po głowie. To dobrze że nie wydałam fortuny na testy nietolerancji pokarmowej. Też uważam, że to testy raczej na naiwność. Wreszcie ufam, że mogę pić bezkarnie kawę, bo TAK, JEST ona zdrowa, a glutenowa paranoja jest mocno przesadzona. W tej części autorka pisze o tłuszczach, które uzdrawiają, o tym na czym w końcu powinnyśmy smażyć i czy mleko rzeczywiście jest zakazane dorosłym. To 3. część „Mitów medycznych” – dwie poprzednie też są na mojej short liście. Dzięki tej lekturze można złapać dystans i nieco spokoju. Np. wiedziałaś, że przy podwyższonym cukrze warto zaprzyjaźnić się z jogurtem lub kefirem? Albo, że Bogu ducha winne jaja trafiły na czarną listę oskarżane o podnoszenie cholesterolu, a werdykt brzmi: niewinne? Zresztą książkę czyta się wspaniale, autorka pisze rewelacyjnie i przezabawnie (np. superbohater zapytany o to jakie ma supermoce mówi „ toleruję laktozę”). Dla mnie bomba! 3. „Uduszeni” Beth Gardiner Jeśli naprawdę zastanawiasz się nad tym co wciągasz nosem i ustami każdego dnia – nie mogłabyś trafić lepiej niż na tę książkę. Dwutlenek azotu, ozon, benzopireny, organiczne związki lotne do wyboru do koloru – gdyby spisać listę byłaby dłuższa niż napisy końcowe Listy Schindlera. Dziennikarka Beth Gardiner wykonała kawał dobrej roboty – podróżując po całym świecie od Pekinu do... Krakowa (mieszkałam tam wiele lat temu i codziennie wyświetlacz na rynku pokazywał normy zanieczyszczenia przekroczone o ok. ...1000 %). Autorka wyjaśnia w jaki sposób zanieczyszczenie powietrza wpływa na działanie całego naszego organizmu. Wysnuwa odważny sąd, że na całym świecie zanieczyszczone powietrze przedwcześnie zabija siedem milionów ludzi rocznie, czyli więcej niż palenie papierosów, AIDS, cukrzyca, wypadki i samobójstwa razem wzięte. Niezły rywal dla koronawirusa można by powiedzieć. Ale warto wiedzieć, bo co z tego, że odżywiasz się najzdrowiej w swojej klasie, dbasz o formę, ćwiczysz jogę skoro wdychasz TO? Dobre dziennikarskie śledztwo. Fakty i prawda. Toksyczna momentami. 4. „Zamień leczenie na jedzenie” prof. dr Andreas Michalsen I znowu to samo – przyczyną 70 procent chorób przewlekłych jest niewłaściwe odżywianie. Więc jeśli dotyczy Ciebie: nadwaga, cukrzyca, depresja, nadciśnienie, zespół policystycznych jajników, okropny trądzik, reumatyczne bóle stawów (podkreśl właściwe/skreśl pozostałe) radziłabym zagłębić się w lekturę tej książki. Prof. Michalsen uważa, że posty i głodówki dają niesamowite efekty lecznicze (atakowana dr Dąbrowska wreszcie doczekała się wsparcia) i co więcej swoich pacjentów w berlińskim szpitalu Charite leczy właśnie w ten sposób. W książce opisuje też warianty lżejszego postu, który można przeprowadzić w domu dla każdego z tych schorzeń. Bierze za nie odpowiedzialność. Ja sama przyznam, że postanowiłam się skusić. Na razie kupiłam składniki i magazynuję siły. Teraz może nie jest najlepszy czas na dodatkowe osłabianie organizmu głodówkami, ale na pewno jest to dobry czas aby poznać wszystkie argumenty za i przeciw. 5. „Silna i szczęśliwa” Maria Borelius Bardzo optymistyczna książka o podróży w poszukiwaniu antyzapalnego stylu życia. Autorka latami walczyła z depresją, nadwagą, brakiem energii i chęci by wstać z łóżka. Tymczasem rozwiązanie leżało w zasięgu ręki. Przeprowadziła własne badania – pojechała do ośrodka ayurwedyjskiego, odwiedziła wielu naukowców w swoich pracowniach by dowiedzieć się, że najkrótszą drogą do zdrowia jest antyzapalne jedzenie, antyzapalna medytacja i ćwiczenie oddechowe, konkretne ćwiczenia wyciszające przewlekłe stany zapalane w organizmie oraz kilka tricków psychologicznych. Potem przetestowała je na sobie – pokazała nową siebie (noooo, co za przemiana) i dała nam gotową listę ćwiczeń, działań oraz jadłospisy. Czego chcieć więcej? A przy okazji dowiedziałam się, że uczucie podziwu jest stanem, który z wszystkich uczuć najbardziej obniża poziom markerów zapalnych. Ktoś zadał sobie to trud aby to zmierzyć. Wow!
Z okazji Światowego Dnia Książki rusza wyjątkowa promocja – książki kupicie o 65% taniej!
Ruszyła wielka promocja książek. Za wybrane tytuły zapłacicie nawet 65% mniej. A wszystko to z okazji Światowego Dnia Książki, który obchodzimy 23 kwietnia. Zajrzyjcie na Kultowy.pl.
Wielka promocja książek na Kultowy.pl – Wybrane tytuły nawet o 65% taniej! Nadrobiłyście już wszystkie książkowe zaległości i nie macie, co czytać na kwarantannie? Doskonale. Z okazji Światowego Dnia Książki, który przypada 23 kwietnia, ruszyła ogromna wyprzedaż książek. To idealna okazja, by uzupełnić domową biblioteczkę, bo wybrane tytuły kupicie teraz nawet o 65% taniej! Gdzie? Na stronie Kultowy.pl. Wyprzedaż książek na Kultowy.pl – Co warto przeczytać? Książki przecenione najbardziej znajdziecie w specjalnej zakładce Dzień Książki. To właśnie za nie zapłacicie teraz nawet o 65% mniej (rabat naliczany od ceny okładkowej). Śpieszcie się – promocja trwa jedynie od 22 do 26 kwietnia 2020 roku (do godziny 23.59). Na jakie książki warto zapolować? My szczególnie polecamy trzy, choć wybór był trudny, bo jest ich dużo, dużo więcej. Sprawdźcie! 1. „Jelita, mózg i spółka, czyli psychobiotyczna rewolucja”, Scott C. Anderson, John F. Cryan, Ted Dinan „Tylko 1% genów w ustroju człowieka należy do jego genomu. Pozostałe 99% – te należące do drobnoustrojów – nieustannie się zmienia. Każdego ranka jesteś zatem kimś innym” – przekonują autorzy książki, brytyjscy naukowcy i dziennikarze naukowi. I, ku naszemu niedowierzaniu, wskazują, jak bardzo praca naszego mózgu zależy od drzemiących w naszym organizmie bakterii, w tym – a może nawet zwłaszcza – w naszych jelitach. Nie warto więc ich bagatelizować. Ta książka otwiera oczy, udowadniając, że powiedzenie „jesteś tym, co jesz” to nie tylko puste słowa. 2. „Jak być paryżanką w Polsce”, Natalia Hołownia-Pilawa Skoro nie ma na razie szans na wypad do Paryża, weekend warto spędzić z tą książką. Na jej łamach autorka, Natalia Hołownia-Pilawa, zdradza, czego nauczyła się od paryżanek podczas swoich studiów we Francji. Wbrew pozorom nie jest to tylko poradnik o stylu (z którego paryżanki słyną), ale o życiu. Uczy bowiem, że nie zawsze warto trzymać się sztywno ustalonych reguł i od czasu do czasu można pozwolić sobie na odrobinę luzu i nonszalancji, jak choćby – nieład na głowie. 3. „Sześć kobiet w śniegu (nie licząc suki)”, Anna Fryczkowska Coś dla fanek kryminałów w stylu Agathy Christie. I coś dla fanek książek, których głównymi bohaterkami są kobiety. Tu jest ich siedem. Popijają wino, dobrze się bawiąc w willi na odludziu, aż jedna z nich zostaje zamordowana... Kto stoi za jej śmiercią? Gwarantujemy, że będziecie mieć wypieki na twarzy. Super promocja na książki! Ceny zaczynają się od 10 zł, a z naszym kodem dostaniecie zniżkę >>>
Powieści, poradniki, biografie: najciekawsze nowości książkowe poleca Angelika Kucińska, szefowa działu Kultura magazynu Glamour
Gość od „BoJacka Horsemana” pisze o miłości, Elton John pisze o sobie. Wybieramy najciekawsze książkowe nowości, w tym poradniki, jak zadbać o innych i siebie w tym trudnym czasie. Zostań w domu i czytaj.
Raphael Bob-Waksberg „Ktoś, kto cię będzie kochał w całej twej nędznej glorii” Znasz animowany serial o gadającym koniu „BoJack Horseman”, który jest cudowną, abstrakcyjną celebracją przegrywania życia? Jeśli nie, to marsz na Netfliksa. Jeśli tak, to tym bardziej zainteresuje cię ten zbiór opowiadań, bo jego autorem jest pomysłodawca i producent wykonawczy „BoJacka”. „Ktoś, kto cię będzie kochał w całej twej nędznej glorii” to opowiadania o miłości, związkach, szukaniu bliskości. Bob-Waksberg fantazyjnie pogrywa sobie z klasyczną formą i jak szalony sypie niebanalnymi pomysłami na historie. Bywa mocno abstrakcyjnie. Jak w tym opowiadaniu o parze narzeczonych, którym nie starcza pieniędzy na okazałe zaręczynowe jajo i sił, by kwestionować tradycje. Albo jak w tym o drzwiach, za którymi dzieje się rewers twojego życia, a ty jesteś swoim przeciwieństwem. Albo jak w tym o parku rozrywki, którego pracownik boleśnie doświadcza, że zakochać się w człowieku to każdy potrafi. A w nieudanym eksperymencie genetycznym? Wszyscy jesteśmy nieudanymi eksperymentami genetycznymi, to książka o tym. Sally Rooney „Normalni ludzie” Jedna z najgłośniejszych powieści ostatnich lat, choć wytknięto już kilkakrotnie, że zamieszanie wokół młodej irlandzkiej pisarki Sally Rooney jest odwrotnie proporcjonalne do literatury, którą uprawia. „Normalni ludzie” nie są powieścią wybitną, nie próbują nią być. Ale to historia tak surowa, tak intensywna, że mniej odpornych może nieźle pokaleczyć. Zresztą o pokaleczonych opowiada. On jest lubianym, popularnym chłopakiem. Ona – wręcz przeciwnie, uchodzi za dziwaczkę, nie ma przyjaciół. Spotykają się jeszcze w liceum, potem ich drogi przecinają się jeszcze kilka, jeśli nie kilkanaście razy. Szczęśliwych finałów tu niewiele. Prawdy o tym, jak bardzo nieporadnie funkcjonujemy wśród innych ludzi aż nadto. Euny Hong „Nunchi. Koreański sekret dobrych relacji z ludźmi” Idealna książka na kryzys, z którym właśnie przyszło nam się zmierzyć. Prognozy, te dotyczące relacji, są marne. Obowiązkowa kwarantanna doprowadzi do rozpadu związków i rodzin, bo przymusowe spędzanie czasu z kimś 24 godziny na dobę, w zamknięciu, przez co najmniej kilkanaście dni z rzędu, jest tak trudne, że powinno być dyscypliną olimpijską. Z drugiej strony, gdy sytuacja się unormuje, ci którzy kwarantannę spędzili samotnie, będą wygłodniali kontaktów z innymi ludźmi. „Nunchi” przydaje się w obu wariantach. I nie, to żadna nowa moda na modłę porządków według przykazań Marie Kondo. Nunchi, jak przekonuje autorka książki, to praktyka, którą Koreańczycy stosują od dawna, zarówno w relacjach prywatnych, jak i zawodowych. Można się z tym urodzić, można się tego nauczyć. Jak? Rozwijając inteligencję emocjonalną. Przeczytasz tę książkę, będziesz umiała czytać ludzi. Wydawnictwo Literackie, 44,90 zł Marta Dyks poleca swoje ulubione gry planszowe (i nie tylko!) na długie wieczory w domu Michał Zygmunt „Krew i honor” Wow, ten to potrafi namieszać. „Krew i honor” to trochę romans, trochę powieść historyczna. Jest i urocze hulaszcze życie, i poważna polityka. Michał Zygmunt przepisuje historię Polski, opowiada ją po swojemu, bardzo współczesnym językiem (gdyby dzisiejsi hipsterzy żyli w międzywojniu, wyobraź sobie). Zresztą sam wydawca książki napisał, że „Krew i honor” to miks „Stawki większej niż życie” i „Tamtych dni i tamtych nocy”, co nieźle oddaje specyfikę powieści. Od skakania po konwencjach robi się aż duszno, ale „Krew i honor” to przede wszystkim uniwersalna opowieść o miłości, przyjaźni, pożądaniu, tożsamości narodowej i potrzebie ideologicznego przynależenia (bardzo na teraz). Wydawnictwo Krytyka Polityczna, 39,90 zł Polskie filmy online, które warto zobaczyć Sarah Knight „Jak uspokoić swoje myśli” Sarę Knight obwołano swego czasu „antyguru rozwoju osobistego”. Bo miała odwagę powiedzieć coś, co wszyscy myślą: jeśli nie chcesz czegoś robić, to po prostu tego nie rób. Nie musisz mieć mieszkania wysprzątanego na błysk, nie musisz zrywać się bladym świtem, by biec na trening, niczego nie musisz. Kilka bestsellerowych poradników później z „Magią olewania” na czele Sarah Knight jest jedną z najbardziej wziętych ekspertek w dziedzinie coachingu. W swojej nowej książce podpowiada, jak nie dać się własnej głowie, która tworzy setki nieprzychylnych scenariuszy, bo ten rodzaj myślenia szkodzi zdrowiu i życiu. Jeśli nie śpisz, bo wymyślasz, co jeszcze może pójść nie tak, ta książka jest zdecydowanie dla ciebie. Margaret Atwood „Testamenty” Gdy lata temu namawiano Margaret Atwood, by napisała drugą część swojej bestsellerowej „Opowieści Podręcznej” (na podstawie kilka lat temu powstał świetny serial – to tak gdyby ktoś spędził ostatnią dekadę na bezludnej wyspie i nie kojarzył), ta stanowczo wzbraniała się. Aż rzeczywistość zaczęła zbyt mocno przypominać fikcję, w której kobiety są jedynie żonami, surogatkami i pomocami domowymi (ujęłam to delikatnie). „Testamenty” to kontynuacja „Opowieści Podręcznej”. Republika Gilead jest pogrążona w kryzysie, brakuje jedzenia, Podręczne (czyli te, których zadaniem jest rodzić) umierają, dzieci rodzą się chore i zdeformowane... Innego końca świata nie będzie? Filmy o epidemii, wirusach i końcu świata, które warto obejrzeć Elton John „Ja” Sukces biograficznego filmu „Rocket Man” musiał zachęcić. Elton John idzie za ciosem i wydaje pierwszą autobiografię. A on akurat ma o czym opowiadać. Imprezy u Królowej Elżbiety, nadzy kelnerze na afterparty po koncercie (marzenia trzeba spełniać). Wiadomo, że biografia Eltona Johna to nie tylko opowieść o jednej z największych karier muzycznych XX wieku, ale też o trudach wychodzenia na prostą po co najmniej 20 latach intensywnego balowania. Kto by nie chciał chociaż przez weekend pożyć tak, jak Elton John żył w lata 70. Czytajcie i planujcie. Bo plan się przyda, gdy już będzie można bezpiecznie wychodzić z domu. Zobacz także: Porywające filmy muzyczne – zatrać się w dźwiękach i fabule!
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Małe kobietki” autorstwa Louisy May Alcott. Dlaczego to lektura obowiązkowa dla każdej z nas?
„Małe kobietki” to absolutna klasyka literatury. Sprawdźcie, dlaczego każda z nas powinna przeczytać powieść autorstwa Louisy May Alcott!
Niedawno do kin trafiła ekranizacja Małych kobietek. W filmie zagrali m.in. Emma Watson, Timothée Chalamet, Laura Dern i Meryl Streep. Imponująco, prawda? Dzięki nagrodzonej Oscarem produkcji cały świat przypomniał sobie o wyjątkowej, pełnej wdzięku powieści autorstwa Louisy May Alcott. Czego dotyczy fabuła Małych kobietek i dlaczego ta XIX-wieczna książka zasługuje na miano wyjątkowej? Małe kobietki to historia zubożałej rodziny Marchów. Głównymi bohaterkami są cztery siostry - Meg, Jo, Beth i Amy. Każda z nich jest inna, ale łączy je niezwykła więź. Mimo tego, że żyją biednie, dziewczynki są bardzo szczęśliwe – dzielnie zmagają się z problemami codzienności. Czekają na powrót ukochanego ojca z wojny secesyjnej. W tym samym czasie starają się opiekować swoją mamą. Rodzicielka stanowi dla nich wzór do naśladowania. Siostry March zaskarbiły sobie sympatię czytelników z całego świata. Nic dziwnego! Powieść Louisy May Alcott jest lekka, a zarazem bardzo wiarygodna. Do tego całkiem aktualna. Panuje powszechna opinia, według której autorka bestsellerowych książek wyprzedziła swoje czasy. Louisa May Alcott uważana jest za pionierkę literatury kobiecej w USA. Była feministką, wegetarianką i aktywistką. To lektura obowiązkowa dla każdej dorastającej dziewczynki, ale nie tylko. Małe kobietki pojawiły się na prestiżowej liście 100 książek, które trzeba przeczytać przygotowanej przez BBC. Obok takiej rekomendacji nie można przejść obojętnie! [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Normalni ludzie” autorstwa Sally Rooney, jedna z ulubionych książek Baracka Obamy w 2019 roku >>>
Dobry romans – poznajcie prawdziwe królowe ludzkich serc (dosłownie!), czyli najpopularniejsze autorki, których książki erotyczno-romantyczne pokochały Polki
Najlepsze książki na wieczory w domu? Fanki powieści erotyczno-romantycznych poleciłyby Wam dobry romans. By ułatwić wybór, przedstawiamy Wam pięć autorek, od których warto rozpocząć przygodę z tym gatunkiem.
Dobry romans – Blanka Lipińska Cóż można powiedzieć? Królowa jest tylko jedna. Ale drogę na szczyty rankingów najczęściej czytanych książek miała krętą. Blanka Lipińska wykształcenia jest wizażystką, pracowała także jako terapeutka-hipnotyzerka, menadżerka klubów nocnych w Sopocie i promotorka federacji KSW Ring Girls. Obecnie żyje z pisania i jego owoców – na ekrany kin trafił niedawno pierwszy z filmów zrealizowanych na podstawie jej książek. Zadebiutowała erotykiem 365 dni. Książka błyskawicznie – po dwóch miesiącach od premiery – trafiła na 1. miejsce listy bestsellerów Empiku i osiągnęła sprzedaż pół miliona (!?) egzemplarzy. Kolejne części trylogii to Ten dzień i Kolejne 365 dni. W 2019 r. tygodnik Wprost oszacował, że Lipińska zajmuje drugie miejsce wśród najlepiej zarabiających pisarzy w Polsce. Najważniejsze książki, które warto przeczytać w 2020 Dobry romans – K. N. Haner, czyli Katarzyna Nowakowska. Jej książka Złe miejsce święci triumfy. Ba, o fenomenie powieści erotyczno-romansowych pisał ostatnio nawet Newsweek i tej autorce poświęcił sporo miejsca... A 12 marca świat książkowych romansów obiegła elektryzująca wiadomość: K. N. Haner wydaje pierwszą książkę pod swoim nazwiskiem. Powieść pod tytułem Skandal ukaże się 15 kwietnia 2020 roku. Katarzyna Nowakowska zadebiutowała – przed pierwszą wydaną drukiem książką – na Wattpadzie, stronie internetowej funkcjonującej także w postaci aplikacji mobilnej umożliwiającej publikację autorskich tekstów. Nowakowska ma spory dorobek. Do tej pory ukazało się ponad dwadzieścia jej książek, najpopularniejsze w cyklach Miłość w rytmie rocka i Mafijna miłość. A propos królowych – mówi się o niej jako o Królowej dramatów. Dobry romans – Anna Wolf Dla niej Wattpad również okazał się łaskawy jako inkubator nowych talentów. Stąd wyłowił ją jej wydawca. Najbardziej znana jest z książki Serce gangstera inicjującej serię Gangsterzy. Na okładce książkę rekomenduje hasło „Ponad milion odsłon na Wattpadzie”. Autorka – mimo, że to jej debiut – szybko wspięła się na szczyty rankingów księgarskich i zbiera ciepłe, pozytywne recenzje: Lekki język (...) na potrzeby sytuacji mocny dialog i raczej subtelne uczucie skontrastowane ze światem przestępców. Nie ma tutaj wulgarnej kontrowersji, jeśli chodzi o sceny zbliżeń, co na pewno w moim przypadku zadziałało na plus. (ktoczytaksiazki-zyjepodwojnie.blogspot.com). Trzy tomy Gangsterów to cała jej wydana drukiem twórczość. Dobry romans – Samantha Young Ta autorka ma bardzo duży dorobek powieściowy. Młoda Szkotka ma już sporo bestsellerów na swoim koncie. Polskie czytelniczki pokochały jej książki na tyle, że ukazało się już 14 przekładów, a na maj zapowiadana jest polska premiera jej kolejnej powieści. Wygląda na to, że jest lokalną patriotką, bo wiele stworzonych przez nią postaci wywodzi się z jej rodzinnej Szkocji. Zanim zaczęła pisać książki, ukończyła studia historyczne na Uniwersytecie w Edynburgu. Poza romansami ma na swoim koncie książki fantasy oraz obyczajówki dla starszych nastolatków. Najczęściej komentowaną książką Young jest Wbrew zasadom, pierwszy tom serii On Dublin Street i Żyj szybko, kochaj głęboko z serii Into the Deep. Zobacz także: Ta książka Samanthy Young spodoba się wszystkim fankom „50 twarzy Greya”! Dobry romans – Agnieszka Lingas-Łoniewska Autorka doczekała się swojego fanklubu o wdzięcznej nazwie „Sekta Agnes”. Czytelniczki określają ją jako „dilerkę emocji”. W jej książkach bohaterami są mocni, twardzi faceci po przejściach – jak przyjaciele Kastor, Polluks i Saturn, czyli chłopaki z Pantha Rei, z serii Bezlitosna siła lub żołnierze jak w przypadku debiutanckiej powieści Bez przebaczenia. Książkę, będącą jej kontynuacją, Bez pożegnania wydała właśnie teraz, z okazji dziesięciolecia twórczości. Jak bardzo jest popularna, można przekonać się na podstawie komentarzy pod postem o specjalnej jubileuszowej promocji jej książek (jeszcze dziś do końca dnia obowiązuje na nie rabat -60% w Empiku!). A jest z czego wybierać, bo wydała już blisko 40 powieści. • 13 tytułów w wersji papierowej zamówione, chociaż wszystkie mam w postaci ebooków • No to sobie zaszalałam. Mam wszystko w postaci ebooków a teraz 13 tytułów będę miała w wersji papierowej. I jeszcze psiapsiółce kupiłam Kastora na urodziny • Zamówiona cała „Bezlitosna siła” x2 • Zamówiłam brakujące tak ze juz wszystkie Pani książki bede mieć :) Choc ja tez czytam e-booki ale najlepsze lubie miec papierowe ;). Zachowaliśmy oryginalną pisownię komentarzy. Czytaj książki razem z nami! Dołącz do Książkowego Klubu Glamour i recenzuj dla nas nowości
Najpopularniejsze książki w Polsce – tych autorów czytamy najchętniej. Zaskoczeni?
Pierwsza para polskiego kryminału i grafomanka od erotyków – ta trójka nie ma sobie równych! To oni są autorami najpopularniejszych książek w Polsce.
Czytelnictwo w Polsce od lat jest na bardzo niskim poziomie. Powiedzieć, że jest źle, to tak jakby nic nie powiedzieć... Z danych Biblioteki Narodowej wynika, że w ubiegłym roku zaledwie 37% badanych zadeklarowało przeczytanie JEDNEJ książki, a zaledwie 9% przeczytało ich więcej niż siedem. Czytanie nie tylko relaksuje, rozwija wyobraźnię, poszerza nasze horyzonty, ale – jak dowiedli amerykańscy naukowcy – sprawia, że żyjemy dłużej. Osoby czytające książki regularnie przeżywają średnio prawie 2 lata więcej niż ci, którzy tego nie robią. Co więcej, inne raporty donoszą, że osoby odnoszące sukcesy zawodowe i zajmujące wysokie stanowiska czytają ok. 60 książek rocznie! 88% z nich poświęca każdego dnia na czytanie minimum 30 minut dziennie. To chyba wystarczające argumenty, by sięgnąć (szczególnie w chłodny jesienny wieczór) po wciągającą lekturę. Jak się okazuje, w Polsce jest trójka autorów, którzy biją wszelkie rekordy popularności i to ich książki nasi rodacy wybierają najczęściej. Czytasz mniej niż 7 książek w roku? Ten tekst jest dla Ciebie Remigiusz Mróz, Katarzyna Bonda i Blanka Lipińska najpopularniejszymi autorami w Polsce Choć polski rynek książki jest stosunkowo niewielki jeżeli chodzi o czytelnictwo, to dziennie swoją premierę ma tutaj aż 100 tytułów. Jednak to ta trójka autorów, jak podaje internetowa księgarnia TaniaKsiazka.pl, wymknęła się wszelkim ramom i stała prawdziwym fenomenem na skalę kraju. Nie ma zapewne osoby, która nigdy by o nich nie słyszała, a wśród Was zapewne jest ktoś, kto na półce ma cykl z Joanną Chyłką, Czerwonego Pająka lub Kolejne 365 dni, albo zna kogoś, kto przeczytał choć jedną napisaną przez nich książkę. Pojawienie się ich w czołówce dla wielu może nie wydawać się zaskakujące, ale wciąż może budzić sporo emocji. W końcu Remigiusz Mróz publikuje siedem bestsellerowych książek rocznie (w wieku 32 lat na swoim koncie ma ich 35!), Katarzyna Bonda jest pierwszą pisarką reklamującą swoje powieści na billboardach i regularnie jeżdżącą w trasy promocyjne po Polsce, a także jedną z nielicznych, której prawa do książek zostały sprzedane do kilkunastu innych krajów. A Blanka Lipińska? Otwarcie przyznaje, że jest grafomanką i ma składnię Mistrza Yody. Mimo to stworzyła serię nazywaną polską wersją Pięćdziesięciu twarzy Greya i w pierwszym dniu przedsprzedaży Kolejne 365 dni zamawiano 40 razy na minutę (!). Lubicie czytać kryminały? Jedno z wydawnictw chce wam za to zapłacić! Warto zaznaczyć również, że Remigiusz Mróz jest autorem, który budzi spore kontrowersje. Po pierwsze pisze i wydaje w niespotykanym na skalę światową tempie. Po drugie wokół swojego warsztatu pracy zbudował swoisty mit. Nic więc dziwnego, że czasami odzywają się głosy krytyki. Wielu zarzuca mu, że jego powieści są niedopracowane, a nawet, że za jego sukcesem stoi sztab ghostwriterów, mówi Agnieszka Jarosławska, bookstagramerka z TaniaKsiazka.pl, jednej z największych księgarni internetowych w Polsce. Co ciekawe, zainteresowanie nimi podkręca z pewnością fakt, że Bonda i Mróz, którzy w życiu zawodowym są swoją największą konkurencją w kategorii kryminałów, w życiu prywatnym są parą, a niebawem na ekrany kin trafi film na podstawie erotyka autorstwa Lipińskiej. >>> Powstaje polska wersja filmu „50 twarzy Greya”! Kto zagra główną rolę? Bonda, Mróz, Lipińska – za każdym z tych autorów kryje się jakaś tajemnica, którą czytelnicy chcą odkrywać na równi z historiami zawartymi w ich książkach. To osoby, które z pełną świadomością budują swoje wizerunki, a to w połączeniu z dobrymi lub po prostu kontrowersyjnymi powieściami, zdaje się być przepisem na sukces, podsumowuje Agnieszka Jarosławska. Znacie, lubicie? Zobacz także: Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Moment zwrotny” Melindy Gates [RECENZJE]
Orgazm? „Wiele kobiet mówi, że dalej już nic nie ma”, czyli jak to jest u nas z przyjemnością, jakie są rodzaje orgazmów i co zrobić z ich brakiem tłumaczy seksuolożka Agata Loewe
„Okazuje się, że tolerancję na przyjemność mamy dosyć niską”, mówi seksuolożka Agata Loewe, z którą Marta Szarejko rozmawiała o orgazmach na potrzeby książki „Seksuolożki”.
Znam osoby, które w Excelu liczą sobie orgazmy. Po co? Żeby zachować symetrię w związku, mieć porównanie. Każdy musi mieć tyle samo, dopiero wtedy można mówić o równouprawnieniu. Tylko czy naprawdę można zestawić jeden orgazm z drugim w tabelce? I czym on jest dla niej i dla niego? No właśnie czym? Definicja seksuologiczna mówi, że to szczytowy moment przeżywania przyjemności seksualnej. W różnych językach znaczy on co innego – po francusku to na przykład mała śmierć. Ostatecznie definiowanie orgazmu mija się z celem, bo tak naprawdę dla każdego oznacza co innego. Ale po czymś chyba możemy go rozpoznać? Klasyczne symptomy to rytmiczne skurcze mięśni dna miednicy, skurcze zwieraczy cewki moczowej i odbytu, połączone z napięciem mięśni całego ciała. Dla niektórych to zawroty głowy, mrowienie w dłoniach, stopach, przyspieszony oddech, na baczność postawione sutki. Do tego przejściowe poczucie bardzo intensywnej przyjemności na granicy ze zmianą stanu świadomości. Wiele kobiet mówi, że dalej już nic nie ma. To dlaczego upierasz się, że to subiektywne? Bo bywa różnie! Są kobiety, które uważają, że wystarczy trochę się postarać i można mieć serię orgazmów z rzędu – fake it until you make it! Udawaj, to wreszcie go poczujesz. I są takie, które wykonują mnóstwo zabiegów, żeby go mieć – czytają gazety, chodzą na warsztaty, kupują wibratory, zmieniają partnerów, ćwiczą jogę i oddychanie, ale ciągle nic. (Seks)lektury: książki o seksualności, które warto przeczytać Dlaczego? Niektóre dziewczyny nie znają swojego ciała – nigdy nie dotykały się z czułością. Nie lubią swojej pochwy, nigdy jej nie widziały, nie myślą o niej jak o źródle przyjemności. Inne wciąż są pod wpływem przekonań wyniesionych z domu, niekiedy religijnych. Uważają, że przyjemność im się nie należy, że seks musi budzić poczucie winy, że to grzech. Jeszcze inne drżą na wspomnienie kogoś z przeszłości, kto przekroczył w jakiś sposób ich granice. I nawet jeśli mają wiedzę i dobre doświadczenia z domu rodzinnego, to to wspomnienie blokuje je na tyle, że orgazmu nie mają. Myślę, że dopiero koło trzydziestki kobiety zaczynają się swoim orgazmom, albo ich brakowi, przyglądać. Temu, co on w ich relacji znaczy, co symbolizuje. Zauważają, że nie domagają się go wystarczająco albo że całe życie go udawały. Ewentualnie że przyzwyczaiły swojego partnera i siebie do tego, że go po prostu nie ma. Czasem uznają, że jeśli partner doszedł pierwszy, to trudno, stracone, dla nich już nic nie będzie. Niektóre kobiety raczej nie mówią o swoich potrzebach, a jeśli już powiedzą o nich partnerowi, to zdarza się, że on wypali: „Dlaczego wcześniej o tym nie mówiłaś?!” Albo: „Nie jestem w tym dobry”? To znajdź sobie kogoś innego, proszę bardzo! Na szczęście są też tacy – i z nimi częściej mam do czynienia – którzy cieszą się, że ich partnerka o tym mówi. I że chce zmiany. Seksualne statystyki: uprawiamy coraz mniej seksu. Z czego to wynika? Mam wrażenie, że mężczyźni często są w klinczu – z jednej strony nie wierzą w to, że kobiety udają, a z drugiej jak już się zdarzy, że któraś z nich nie ma orgazmu, to oni wpadają w stupor, nie wiedzą, co z tym zrobić. Nie tylko z tym, że ona nie ma orgazmu, ale też z tym, że go nie udaje! I szybko tracą poczucie własnej wartości. Dlatego wydaje im się, że natychmiast trzeba partnerkę symbolicznie zdewaluować – na przykład więcej się do niej nie odezwać, bo ona przypomina o wielkiej porażce i konfrontuje ich z tą straszną rzeczywistością, z którą nie wiedzą jak się uporać. Albo zniszczyć komentarzami, że coś jest z nią nie tak. Że jest oziębła. Myślę, że cały ten kobiecy pęd ku orgazmowi wynika wyłącznie z komercji. Jest taki film Orgasm Inc., o tym, jak orgazm stał się produktem. No bo przecież od lat sprzedaje się go jako coś, co każdy powinien mieć. Kobiece pisma pełne są porad w stylu: 100 sposobów na to, jak dać mu orgazm. Albo: 15 zaskakujących efektów ubocznych orgazmu. Ewentualnie: Pozycja w seksie, która zapewni orgazm kobiecie w ciąży. Sama idea jest fajna, bo faktycznie byłoby wspaniale, gdyby każdy mógł mieć orgazm. Ale z tego zrobił się przymus: musisz, a nie możesz. A jeśli nie masz? Przychodzi do ciebie kobieta, ma 32 lata, i mówi: „Nie mam orgazmów, nigdy ich nie miałam. A chciałabym, bo czuję, że to ciekawa sfera, chcę ją poznać”. To otwiera przestrzeń do wielu rozmów – początkiem jest zwykle zdefiniowanie oczekiwań wobec relacji. I seksu, czyli też orgazmu. Ale jeśli ktoś go nie zna? To jak ma go zdefiniować? Pisała o tym Stella Resnick w książce Pleasure zone – jak wiele osób dziś wyklucza ze swojego życia przyjemność. Wydawałoby się, że jest odwrotnie – żyjemy w narcystycznych czasach, tymczasem często zwłaszcza kobiety myślą, że nie może być za dobrze, bo to jest podejrzane. Albo jeśli teraz jest dobrze, to za chwilę na pewno będzie źle. Poza tym przyjemność wiąże się z odpuszczeniem kontroli, a z tym kobiety często mają problem. Jeśli więc klientka mówi mi, że nie pamięta, kiedy ostatnio zjadła z przyjemnością jakiś posiłek albo kiedy ostatni raz zrobiła dla siebie coś miłego: bez presji czasu czytała książkę, kupiła sobie sukienkę, wyszła na wino z przyjaciółmi albo wybrała się gdzieś sama na weekend, to natychmiast jest dla mnie trop, chcę dowiedzieć się więcej. Bo jeśli nie robimy dla siebie czasem czegoś bezinteresownie przyjemnego, to jak mamy nagle odpuścić wszystko w łóżku i czuć dziką przyjemność? Zawsze mnie zaskakuje, jak niewiele kobiet robi coś tylko dla siebie. Jeśli już, to w trybie pragmatycznym: kupują lepszy kosmetyk, bo to jest do czegoś potrzebne – na przykład idą na służbową imprezę. To instrumentalne podejście, nastawione na zewnętrzną reakcję, a nie poznawanie siebie, swojego ciała. Okazuje się, że tolerancję na przyjemność mamy dosyć niską, ludzie czują się niekomfortowo, kiedy są dopieszczani. Tolerancja na przyjemność – jak to brzmi! Dlatego na początku pytam klientkę, jak ona traktuje inne przyjemności w życiu, takie pozaseksualne. I polecam trening przyjemności, związany z jedzeniem, ubieraniem się, zapachami, pójściem do kina, teatru, fajnej księgarni albo kawiarni z kimś bliskim. Proste przyjemności. A potem przekładamy to na masturbację: bo klientka musi wziąć odpowiedzialność w swoje ręce, dosłownie. Dla wielu kobiet to ogromny problem, takie zadanie z samomiłości. Mają dużo argumentów za tym, żeby się nie masturbować, bardzo dynamicznie potrafią tłumaczyć, dlaczego nie muszą tego robić. „Ja naprawdę tego nie potrzebuję! Nie lubię, nie chcę, nic tam nie czuję, nie daje mi to żadnej przyjemności”. A nawet nie próbowały. Tymczasem kiedy dotyka je partner, natychmiast coś czują! Zalecam taki trening i różne zadania dookoła niego – o różnych porach, w ciemności, w jasnym świetle, przy muzyce albo w całkowitej ciszy, zmieniając oddech, krzycząc w trakcie, próbując różnych technik i dotykając różnych części ciała. Tam jest masa niuansów, które pokazują, że nie ma jednego trybu masturbacji. W kontekście kobiet, które nie doświadczyły orgazmu, mówi się, że nie znalazły jeszcze skutecznego sposobu stymulacji, więc muszą odkryć taki, który im najbardziej pasuje – mówię o wszystkich zmysłach. Niektóre dziewczyny są przebodźcowane i działa na nie tylko delikatna stymulacja. Inne potrzebują bardzo mocnych ruchów, delikatne mizianie w niczym nie pomoże. Sekspozytywny alfabet by G’rls ROOM – S jak strefy erogenne u kobiet I one naprawdę trenują masturbację w domu? Tak. Na początku zwykle jest opór, więc rozmawiamy o relacji, w której one są. I wychodzi na przykład, że kobieta nie ma w domu miejsca na intymność, prywatność. Wszędzie dzieci, zwierzęta, po prostu nie ma gdzie się masturbować! Albo spędza 90% czasu w pracy. Zostaje jej 10%, więc wykorzysta go na spotkania z przyjaciółmi i najpotrzebniejsze rzeczy w stylu: lekarz, siłownia, zakupy, a nie na masturbację. Czasem wychodzi, że w związku jest kryzys albo przemoc. Ewentualnie nagle wyłania się mgliste wspomnienie, że partner po dwóch tygodniach związku przespał się z inną i ona co prawda deklaratywnie mu wybaczyła, ale tak naprawdę wciąż straszliwie ją to boli i nie umie się na niego otworzyć. Niektóre kobiety w trakcie terapii przyprowadzają na któreś spotkanie swoich partnerów i jeśli o nich chodzi, to mam pozytywne obserwacje. Są zmotywowani, bardzo im zależy. Pytają, co mają robić, ale nie naciskają, nie tworzą presji. Niektórzy są skruszeni, mają poczucie winy, zastanawiają się, co z nimi nie tak, że nie potrafią kobiecie dać orgazmu. Albo przychodzą i mówią, że chcą pomóc jej się otworzyć, że widzą w niej zahamowania, ale jednocześnie potencjał na rozwój. Czasami ten orgazm nie jest celem sam w sobie, tylko oni chcą, żeby ona się otworzyła, lepiej poczuła, miała więcej przyjemności, próbowała różnych rzeczy. Bo cały ambaras, żeby para była mniej więcej tak samo aktywna, żeby nie było jakiejś katastrofalnej asymetrii. Dobrze też, jeśli mają podobną kreatywność. Jeśli tylko jedno chce próbować nowych rzeczy, a drugie kręci nosem i ciągle jest na nie, to raczej nic z tego nie będzie. Oboje będą sfrustrowani, tylko z różnych powodów. Zauważyłam, że często zdarza się taki scenariusz: przez pierwsze miesiące związku robimy wszystko: ona jest dzika, on namiętny, mija pół roku, zaczynamy planować przyszłość i okazuje się, że właściwie zamiast miejsc publicznych wolę własne łóżko, i to w jednej pozycji, najlepiej pod kołdrą, raz na jakiś czas, byle nie za często. Nagle się okazuje, że partner nie wie, kim była jego partnerka przez ostatnie miesiące. No tak, jest podejrzenie, że trochę aktorzyła. Nawet nie, bo ona wcześniej naprawdę miała ochotę na eksperymenty! Tylko z czasem to się zmieniło. A potem nie wiadomo kiedy i nie wiadomo jak orientujemy się, że nie tylko nie ma orgazmów, ale nawet zwykłej przyjemności. Z drugiej strony zawsze myślę: bez przesady. Według niektórych badań 70 procent kobiet ma problemy seksualne, zależy jaką metodą je zrobisz. Wystarczy, że zadasz pytanie – czy zdarzyło ci się podczas stosunku nie mieć orgazmu? Albo: czy bywa, że podczas stosunku czujesz ból? Która kobieta na oba pytania odpowie „nie”? Kobietom ciągle się mówi, że muszą coś poprawić, że muszą w czymś być lepsze, powielany jest przymus ideału: nie dość, że masz być superefektywna w pracy, robić karierę i zadbać o dom, to dodatkowo masz pięknie wyglądać i być gotowa seksualnie. A jak już do tego seksu dochodzi, to masz mieć z niego przyjemność. Zawsze. Oczywiście fajnie, gdyby tak było. Ale to niemożliwe. Odpowiada mi takie podejście, że orgazm czasem jest, czasem nie i nie ma co się spinać i za każdym razem omawiać, dlaczego tak się stało. Bez niego też może być przyjemnie. Takie podejście możesz mieć, kiedy dobrze znasz swoje ciało i wiesz, że jeśli akurat nie ma orgazmu, to nie znaczy, że cały stosunek się nie liczy. Dlatego jeśli nie wykonasz tego wysiłku, żeby poznać swój potencjał, dowiedzieć się, co sprawia ci przyjemność, to łatwo o scenariusz zniknięcia orgazmu. I tyle. Niestety wciąż popularniejszy jest model oddawania wszystkich swoich upodobań partnerowi. Pamiętasz Uciekającą pannę młodą? Dobry jest przykład jajecznicy – główna bohaterka, którą gra Julia Roberts, sama nie wie, jakie jajka lubi, więc kopiuje upodobania kulinarne kolejnych chłopaków. Z seksem tak samo. Rozumiem, że to jest dla kobiety wygodne, bo w takiej sytuacji ona właściwie nic nie musi, ale to wyklucza przecież satysfakcję, wolność. Takie myślenie często zakorzenione jest w przekazach z domu – jeśli matka powtarza, że kobieta nie powinna się wychylać, wychodzić przed szereg czy buntować się, że cały jej los i bezpieczeństwo zależy od faceta, to w sumie nic dziwnego, że ona się do niego przykleja i z nim frunie, nie mając pojęcia jaka jest. W końcu to on podejmuje wszystkie ważne decyzje, do tego jest wychowywany. To bardzo trudna praca – zobaczyć, jak wiele obszarów w swoim życiu oddało się innym. Nie tylko partnerowi, ale też rodzicom albo własnym dzieciom. Temu zewnętrznemu Innemu, dla którego trzeba wszystko zrobić, żeby był szczęśliwy. Czyli przychodzi do mnie dorosła osoba, która nie ma osadzonego, stabilnego ja – metrykalnie jest dojrzała, ale w ogóle nie wie, jaka jest i czego chce. Więc musi zacząć poznawać siebie od podstaw. A seksualność jest tylko jednym z obszarów, bo ona nawet nie wie, co lubi robić w wolnym czasie. Kiedy one do ciebie przychodzą? Najczęściej po rozstaniu albo kiedy zaczynają nowy związek. Ewentualnie wtedy gdy partner stawia ultimatum: jeśli nie zmienimy czegoś w naszym życiu seksualnym, odchodzę. Możliwe też, że partner zaczyna zdradzać. Ona nie chce go stracić, porównuje się do innych albo fantazjuje na temat kobiet z filmów porno, które jej zdaniem on ogląda. I chce być taka jak one: ekstatyczna, podniecająca, głośna. Nie jestem pewna, czy to uczciwe podejście – stawianie takiego ultimatum. Czasami to jest jasna deklaracja, prosty komunikat – zadaję wtedy pytanie kobiecie, czy ona to robi dla siebie, czy dla niego. Bywa, że nikt nie musi stawiać ultimatum. Kobiety czują, że są nieuczciwe, udając orgazm, albo widzą, że partner się bardzo stara, a one nie mogą, albo nie chcą tego puścić, oddać kontroli, poczuć przyjemności. Kiedy właściwie odkryto kobiecy orgazm? Przed 2001 rokiem, kiedy Rosemary Basson opracowała nowy cykliczny model reakcji seksualnej kobiety, twierdzono, że orgazm kobiecy dokładnie tak, jak w schemacie męskim jest liniowy. I że jest ukoronowaniem seksu. Podniecenie narasta do szczytowego momentu, a potem następuje odprężenie. Basson pokazała, że to fatalne uproszczenie, że konsekwencją narastającego podniecenia jest satysfakcja seksualna, której nie musi wcale towarzyszyć orgazm. Czyli on wcale nie musi być warunkiem przyjemności. Ani żadnym celem, najważniejsze jest zadowolenie. Orgazm może się pojawić, ale nie jest konieczny, żeby kobieta czuła się świetnie w łóżku. Ciekawe jest też to, że orgazm u kobiet może wystąpić przed osiągnięciem maksymalnego podniecenia. Dodatkowo kobiety potrafią osiągnąć kilka orgazmów z rzędu i nie potrzebują określonego czasu na odpoczynek między nimi. Wręcz przeciwnie – po orgazmie mogą odczuwać jeszcze większe podniecenie. Znam dziewczyny, które wchodzą na pewien poziom podniecenia i potem jest już tylko bum bum bum – dochodzą wielokrotnie, nie mogą przestać! Można orgazmy jakoś podzielić i nazwać? Jakie są rodzaje orgazmu? Moje klientki opowiadają o różnych typach. Pierwszy to ten porównywany przez nie do stereotypowego orgazmu męskiego – po podnieceniu następuje rozładowanie. Drugi typ to orgazmy pogłębione – to bardzo silne doznanie fizyczne i psychiczne. Ktoś, kto je zna, wie, że aby je przeżyć, trzeba wejść w inny stan świadomości. To wymaga odprężenia – dobrze zacząć od pieszczenia łechtaczki, która warunkuje obrzmienie całego obszaru warg sromowych, okolic obszaru G wewnątrz pochwy, odbytu i zbudowania tak zwanej platformy orgazmicznej. Dzięki temu rozkosz zaczyna się rozlewać na całe ciało. Sekspozytywny alfabet by G'rls ROOM - Ł jak łechtaczka. Czyli wszystko, co powinnyście wiedzieć o clitoris Ciało staje się jedną wielką strefą erogenną. To może być doświadczenie graniczne. Brzmi lepiej niż orgazm wielokrotny. Nie ma co stawiać na ilość, to bardzo męcząca fizycznie operacja. Orgazm pogłębiony to nie jest umiejętność przechodzenia z jednego orgazmu w drugi, tylko podnoszenie i rozprowadzanie energii seksualnej. To jakby uwalnianie całej rozkoszy ukrytej w ciele. Czasem rozróżnia się orgazmy łechtaczkowe i pochwowe, ale to już lekko archaiczne kategorie, bo wiemy, że te drugie właściwie nie istnieją – za wszystko odpowiadają zakończenia nerwowe łechtaczki. Generalnie orgazmy bardziej zależą od tego, co w głowie niż od techniki stymulacji i obszaru, którego dotykamy. A punkt G, A i strefa AFE? Punkt G to cały obszar, o który ciągle trwa walka. Nie ma zgody wsród naukowców co do jego istnienia, nieustannie się go kwestionuje. W każdym razie nazywany jest strefą, bo to nie jest punkt, jakiś guzik, który można wcisnąć, tylko obszar, który nabrzmiewa, kiedy się go masuje i stymuluje. Jakby się miało lekko chropowate wybrzuszenie na przedniej ścianie pochwy, mniej więcej dwucentymetrowe. Punkt A, albo strefa AFE, to obszar za punktem G, na przedniej ścianie pochwy, ale głębiej – tuż przy szyjce macicy. Pobudza się ją przy głębokiej penetracji. Ciekawostka: dzięki celebracji obszaru G można uzyskać wytrysk. Deborah Sundahl, specjalistka od obszaru G mówi, że w starożytnych społeczeństwach naturalne było to, że kobiety ejakulowały. Tak jak mężczyźni ejakulują i potrafią oddzielić orgazm od wytrysku, tak robiły kobiety. Tylko że u mężczyzn to się połączyło, a u kobiet nie. Dlatego na nowo musimy się tego uczyć, żeby orgazm był połączony nie tylko z doznaniem całkowitego puszczenia, uwolnienia, rozprzężenia, ale też z wypuszczeniem naszych soków. Nie wiemy jednak, czy to prawda. Przyjmuje się, że istnieją dwa rodzaje wytrysków? Tak. Pierwszy wytrysk to lubrykacja na poziomie wstępnego podniecenia – przy erotycznym nastroju, flircie, sekstingu, pettingu, pocałunkach. Gdy kobieta jest pobudzona, nabłonek przy wejściu do pochwy obrzmiewa i przez setki małych przewodzików wydziela śliski, przejrzysty płyn. Wargi sromowe też posiadają gruczoły, które produkują śluz. Zadaniem lubrykacji jest ułatwienie stosunku seksualnego i ewentualnego zapłodnienia. Drugi to wytrysk z gruczołów przy cewce moczowej, który pojawia się w wyniku pobudzenia obszaru G. Ale ważniejsze od opisywania punktów i stref jest moim zdaniem to, co powiedziała Basson – że kobieca motywacja do seksu dalece wykracza poza to, co nazywamy męskim pożądaniem. Według niej o tym, czy mamy ochotę na seks, czy nie, przede wszystkim decydują emocje. A orgazm nie jest doznaniem natury fizjologicznej, bo jego przeżywanie nasila u kobiet poczucie więzi, bliskości, intymności z partnerem. Ale czy to nie jest stereotyp? Wszystkie opowieści o tym, że kobieta potrzebuje specjalnej atmosfery, klimatu? Że musi coś czuć do mężczyzny, z którym idzie do łóżka? Wydaje mi się, że niektóre dziewczyny po prostu lubią seks, i miłość czy nawet bliskość nie jest żadnym warunkiem orgazmu. Z tego, co mówią moje klientki w gabinecie, wynika, że nie dla wszystkich to jest stereotyp. Oczywiście, różnie bywa – niektóre dziewczyny czują większe pożądanie, jeśli nie ma miłości, są najbardziej dzikie podczas romansów. Inne odwrotnie: mogą mieć seks tylko z kimś, kogo kochają. Co jeszcze wpływa na orgazm? Wiek, wykształcenie, status majątkowy – wszystko może na niego wpływać. Ale nie musi. Ważne, żeby kobieta zrezygnowała z kontroli i znała swoje ciało. I była w dobrej relacji, z mądrym partnerem albo partnerką. Orgazm bierze się z pożądania, a ono wymyka się takim kategoriom jak pieniądze czy liczba skończonych fakultetów. Wymyka się nawet osobowości. Jak kobiety opisują swoje orgazmy? Kiedy tylko zaczynają o nich mówić zmienia im się twarz, pojawia się na niej blask, świecą się oczy. Są wdzięczne, jeśli zdołały się ich nauczyć, i dziękują, chociaż mój udział w tym procesie był mikroskopijny. Każdy orgazm celebrują jak sukces, bo on je zbliża do partnerów, ale też dzięki nim dowiadują się dużo o sobie. Więc w momencie, kiedy zaczyna im się to udawać, jest wielka radość. A czasem mówią: I o to było tyle zachodu? Przyjemne, fajne, ale bez przesady! Agata Loewe (na zdjęciu poniżej w obiektywie Michała Boreckiego) – psychoterapeutka, seksuolożka, założycielka Instytutu Pozytywnej Seksualności. Członkini Światowej Organizacji Zdrowia Seksualnego WAS. Od 2009 roku współpracuje z instytucjami działającymi na rzecz równości w zakresie płci i dostępu do praw seksualnych. Prowadzi prywatną praktykę, organizuje zajęcia dla osób, które chcą lepiej rozumieć swoją seksualność. Wywiad ukazał się w książce Seksuolożki autorstwa Marty Szarejko wydanej nakładem wydawnictwa Znak Horyzont.