Historia rodziny, która wylogowała się z systemu podbija festiwale na całym świecie. Co jest w niej wyjątkowego?
To intymna opowieść o wzajemnej bliskości, która pozwala przetrwać nawet największe życiowe zawirowania. To także pochwała alternatywnego wychowania, z dala od cywilizacji i w bliskości z naturą. W „Naturalnej dzikości serca”, którą od 15 listopada można zobaczyć w kinach w całym kraju, reżyserka Silje Evensmo Jacobsen nie pomija jednak ryzyka, jakie wiąże się z wypisaniem się ze społeczeństwa. Okazuje się, że w wielu sytuacjach jest ono nam niezbędne… Co to znaczy mieć dzikość w sercu? Co oznacza „dzikość serca”, która pojawia się w tytule? Można ją rozumieć na dwa sposoby. Po pierwsze jako miłość do przyrody. Przez lata fotografka Maria i jej mąż Nick żyli poza systemem z czwórką dzieci na pięknej farmie. Alternatywny model wychowania i nauczania były tak naturalne, jak zapierająca dech w piersiach norweska przyroda, która ich otaczała. Wydawało się, że znaleźli idealny sposób na życie. Nie bali się iść pod prąd i zrezygnować z kariery na rzecz spokoju. Drugi sens dzikości odnosi się do sytuacji, w której znalazły się dzieciaki Marii i Nicka, kiedy tragedia wywróciła ich rzeczywistość do góry nogami. Musiały powrócić do szkoły i społeczeństwa ze swojej dziczy, zachowując jednak w sercach to, czego nauczyły się w pierwszych latach życia. Gdy decydujesz się na życie poza systemem, musisz być przygotowany na możliwe wygnanie z raju. Mimo że trudno było im się rozstać z dotychczasowym życiem, odważne dzieciaki wychowane w bliskości ze sobą zaakceptowały zmiany. Musiały dorosnąć do nowych ról w szkole, do której nigdy nie chodziły i zadomowić się w nowym domu pod okiem czułego ojca. Film idealny dla całej rodziny „Naturalna dzikość serca” to doskonały film dla całej rodziny - znajdą w niej odbicie zarówno pragnienie wielu rodziców, żeby rzucić wszystko i wyjechać do lasu, jak również dylematy towarzyszące dorastaniu, które przeżywają dzieci. To uniwersalna historia o wartości relacji międzyludzkich i szacunku do otaczającego nas świata. „Naturalna dzikość serca” w kinach od 15 listopada w dystrybucji Against Gravity. Lista kin grających film oraz bilety znajdziesz tutaj.
Październik Miesiącem Pamięci o Wandzie Rutkiewicz
Legenda złotej ery polskiego himalaizmu, kobieta, która łamała zasady i sięgnęła szczytów. Wanda Rutkiewicz jest kultową postacią, ale wiele faktów z jej życia nie jest szerzej znanych. W celu popularyzacji osiągnięć wybitnej himalaistki Fundacja Wandalistki wraz z festiwalem Millennium Docs Against Gravity, Against Gravity oraz partnerami: Muzeum Historii Kobiet i Muzeum Sportu i Turystyki ogłaszają październik Miesiącem Pamięci o Wandzie Rutkiewicz.
Dlaczego właśnie październik? 16 października 1978 roku Wanda Rutkiewicz jako pierwsza osoba z Polski i trzecia kobieta na świecie stanęła na szczycie Mount Everest. Dwa dni po rocznicy tego wydarzenia, 18 października, w kinach w całym kraju zagości wyjątkowy film dokumentalny „Wanda Rutkiewicz. Ostatnia wyprawa” w reżyserii Elizy Kubarskiej. Rutkiewicz staje się narratorką filmu za sprawą jej odnalezionego i niepublikowanego wcześniej audio-dziennika. O idei Miesiąca Pamięci mówi Daria Sieracka, Prezeska Fundacji Wandalistki: „Wanda, kobieta niezwykle silna i zdeterminowana, prekursorka himalaizmu kobiecego, która kolejnym pokoleniom kobiet przetarła szlaki w górach wysokich. Pierwsza osoba z Polski na Evereście i K2. Postać niezwykła, o której wciąż jeszcze za mało wiemy i za rzadko mówimy. Dlatego ideą Miesiąca Pamięci o Wandzie Rutkiewicz jest przypomnienie jej wielkich sukcesów i tym samym podkreślenie ważnych faktów, które wpisały się w historię Polski. Celebrujmy jej wielkie osiągnięcia, inspirując kolejne pokolenia, pokazując, że mamy świetne wzorce i autorytety do naśladowania”. Wystawa „Oczami Wandy” Obchody tego wyjątkowego miesiąca będą miały kilka kluczowych momentów. 16 października w warszawskim Kinie Iluzjon odbędzie się otwarcie wystawy „Oczami Wandy”, która potrwa do 12 listopada. „Wystawa zdjęć autorstwa Wandy Rutkiewicz to niezwykła możliwość spojrzenia na góry oczami wybitnej polskiej alpinistki. Fotografie przedstawiają zapierające dech w piersiach, monumentalne pejzaże a także ludzi, którzy próbują zdobywać najwyższe szczyty świata. Artystyczna wartość prac ikony złotej ery polskiego alpinizmu odróżnia je od klasycznych zdjęć gór. Unikalna estetyka, którą stosuje fotografka, jest w piękny sposób złożona. Nieoczywiste kadry, mocne, często malarskie kolory i nieszablonowe użycie światła pozwalają Rutkiewicz pokazać naturę w świeży, niepowtarzalny sposób. Wydają się równocześnie bardzo intymne, w pełni oddając relację autorki z górami. Gdy na zdjęciach pojawiają się ludzie, widać w ich sylwetkach pasję i zacięcie do wspinaczki zestawione z naszą kruchością wobec potęgi natury. Niektóre ze zdjęć przybierają bardziej surrealistyczną formę – góry wydają się na nich inną planetą, a człowiek zafascynowanym, ale także przerażony nowym światem, odkrywcą” - tak o wystawie mówi Karol Piekarczyk, dyrektor artystyczny Millennium Docs Against Gravity. „Wanda Rutkiewicz. Ostatnia wyprawa” Tego wieczoru wernisażowi będzie towarzyszyła uroczysta premiera filmu Kubarskiej „Wanda Rutkiewicz. Ostatnia wyprawa”, który do regularnej dystrybucji wchodzi dwa dni później - 18 października. Film pokazuje prawdziwą historię Wandy Rutkiewicz, pierwszej kobiety świata i pierwszej osoby z Polski na najwyższych szczytach ziemi – opowiedziana przez nią samą. Wanda bez zaproszenia wkroczyła w męski świat wypraw wysokogórskich i zapłaciła za to najwyższą cenę. Reżyserka filmu, która sama jest alpinistką, wyrusza w Himalaje śladami Wandy. Wskazówką do poszukiwań jest audio-pamiętnik bohaterki znaleziony wśród sterty materiałów archiwalnych. Wanda zaginęła ponad 30 lat temu. Jej ciało nigdy nie zostało odnalezione. Niektórzy twierdzą, że została w klasztorze buddyjskim. Film eksploruje jej życie i tajemnicę z udziałem znanych wspinaczy: Reinholda Messnera, Krzysztofa Wielickiego i Carlosa Carsolio, a także bliskich jej kobiet: siostry Janiny Fies i menadżerki Marion Feik.
Melt museum to nowe miejsce w centrum Warszawy, w którym zanurzysz się w immersyjnych doświadczeniach już od 26 października
melt museum wykracza poza tradycyjne ramy „muzeum”, oferując sensoryczną podróż w świat sztuki nowych mediów, technologii i immersyjnej rozrywki. To przestrzeń, w której rzeczywistość łączy się ze światem wirtualnym oferując jedyne w swoim rodzaju interaktywne doznania, które chłoniesz wszystkimi zmysłami.
Na gości czeka 11 immersyjnych pomieszczeń wypełnionych nowymi technologiami. Autorskie multisensoryczne instalacje zajmują przestrzeń ponad 600 mkw nowego muzeum przy Placu Powstańców 2a. Pierwsza stała ekspozycja „Artificial Dreams” poświęcona będzie przyszłości relacji człowieka ze sztuczną inteligencją, balansując pomiędzy techno utopią a cyberpunkową wizją świata w dynamicznej, audiowizualnej oprawie. To doświadczenie zaprojektowane by spędzić czas razem z przyjaciółmi, tak by każda wspólna chwila i kadr były wyjątkowe. Za melt museum stoi MELT IMMERSIVE - wielokrotnie nagradzane studio założone przez duet twórców: Kubę Matykę i Kamilę Staszczyszyn, wyróżnionych w rankingu najbardziej innowacyjnych twórców w Europie, „NewEurope100” opracowanym przez „Financial Times” oraz Grzegorz Jękot, organizator wielu polskich festiwali, eventów i wydarzeń sportowych. Ich projekty artystyczne, takie jak immersyjna wystawa „Moments” w Atelier Des Lumieres w Paryżu czy „Turbulence” podczas Ars Electronica Festival w Austrii, zdobyły międzynarodowe uznanie. Mają również na swoim koncie multisensoryczny koncert Mastercard Music 2022, przedpremierowe odsłuchy duetu PRO8L3M czy futurystyczny koncert Hani Rani, inspirowany serialem Netfliksa. Z kolei projekt artystyczny oparty na sztucznej inteligencji melt.ai zdobył już ponad 141 tysięcy obserwujących i osiągnął zasięg organiczny ponad 15 milionów osób. Za nowoczesne i przestrzenne udźwiękowienie doświadczenia odpowiedzialny jest Wojtek Urbański – kompozytor i producent muzyczny, laureat Fryderyka i nagrody głównej na Festiwalu Muzyki Filmowej. Współtwórca duetu Rysy. Twórca muzyki filmowej stale współpracujący z platformą Netflix. . melt museum oferuje również w pełni wyposażone multimedialnie przestrzenie eventowe. Odkryj, doświadcz, podziel się - melt museum
Mama… każda jest inna, lubi inne rzeczy, w odmienny sposób spędza wolny czas. Ale jest coś, co je łączy: wszystkie są superbohaterkami i zasługują na najlepsze
Już wkrótce Dzień Matki, okazja do podziękowania za troskę i miłość. Dla wielu mam najbardziej trafionym prezentem będzie książka. Podpowiadamy, jaką lekturę wybrać. Podaruj mamie ciekawą książkę w pakiecie z chwilą odpoczynku!
Dla mam, które gustują w literaturze pięknej i nie boją się poważnych tematów, proponujemy powieść Giulii Caminito Woda w jeziorze nigdy nie jest słodka. To historia młodej dziewczyny, która poszukuje własnej tożsamości i stara się zdefiniować samą siebie. Piękna książka o trudnych relacjach matki i córki, o radzeniu sobie z wyobcowaniem i rozczarowaniem oraz o potrzebie buntu w świecie, który na każdym kroku każe schylać głowę. Więcej o książce przeczytasz tutaj. Córka bestsellerowej autorki Eleny Ferrante porusza temat macierzyństwa, będącego wyzwaniem dla każdej kobiety. To swoiste zaprzeczenie sielankowego obrazu rodzicielstwa, tak popularnego w mediach. Oprócz szczęścia i radości macierzyństwo wiąże się też z utratą cząstki siebie, bezustannym strachem i wyrzutami sumienia, o czym z pewnością doskonale wie każda mama. Autorka obnaża tę prawdę. Pokazuje emocje i wyzwolenie dojrzałej matki, której córki postanowiły wyprowadzić się do ojca. O nierzadko skomplikowanych relacjach w małżeństwie z długim stażem można przeczytać w książce Danieli Krien Płomienie. To historia dwojga ludzi, którzy najlepszy czas mają już za sobą, a obecnie tak naprawdę żyją tylko obok siebie. Urocza, kameralna opowieść o miłości, która wygasa, i o szukaniu drogi powrotnej do siebie. Zarówno mamy, które pełnią tę funkcję od dawna, jak i te świeżo upieczone odnajdą siebie w książce Virginie Grimaldi Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy. To ciepła opowieść o zapracowanej, borykającej się z problemami finansowymi, samotnej matce, która widząc, że traci kontakt ze swoimi dorastającymi córkami, postanawia zabrać je w podróż kamperem do Skandynawii. Wzruszająca historia o naprawianiu nadszarpniętych więzi otuli jak ciepły kocyk. Zdecydowanie warta uwagi jest książka Muny Shehadi Dawne kłamstwa, pełna sekretów historia córek i ich sławnej, uwielbianej matki. Po jej śmierci kobiety odkrywają, że nie mogła ich urodzić i, zaskoczone, rozpoczynają własne śledztwo, które pociągnie je w niespodziewanym kierunku. Piękna powieść o szukaniu siebie, o roli prawdy i o tym, jak ważne jest dla nas dzieciństwo, nawet w dorosłym życiu.
Edgar Degas - Trzeba wytańczyć życie. Fragment powieści „Oczy Mony” Thomasa Schlessera
Francuska powieść podbiła światowe listy bestsellerów. „Oczy Mony” Thomasa Schlessera to fascynująca inicjacja w życie poprzez sztukę. Książka jest porównywana ze „Światem Zofii” Josteina Gaardera.
W każdą środę po szkole Henry, mądry i ekscentryczny dziadek Mony, zabiera ją do muzeum. I za każdym razem pokazuje i objaśnia nowe dzieło sztuki. To wyścig z okrutną chorobą –dziewczynce grozi utrata wzroku, a lekarze wydają się bezsilni. Mona i Henry zwiedzą Luwr, Orsay i Centrum Beaubourg. Wspólnie będą się dziwić, wzruszać i stawiać pytania, zachwyceni obrazem lub rzeźbą. Poznając dzieła i myśli Botticellego, Vermeera, Goi, Courbeta, Claudel, Kahlo czy Basquiata, Mona odkrywa magiczną siłę ukrytą w sztuce. Teraz już wie, czym są talent, wątpliwości, melancholia oraz bunt – cenny skarb, który dziadek pragnie zachować w niej na zawsze. Prawa wydawnicze do tej fascynującej powieści sprzedano do prawie 60 krajów. Trwają rozmowy o ekranizacji. Fragment powieści Esplanada Muzeum d’Orsay była idealnym miejscem, by zarobić na turystach. Tego dnia Mona trafiła na trzy osoby o pomalowanych ciałach, ubrane na biało, które przybrały pozę wyrzeźbionej grupy. Stanowili jakby antyczny orszak utrwalony w marmurze. Dziewczynka powiedziała do dziadka, że to dość osobliwe – zarabiają pieniądze, trwając w bezruchu. Henry uznał tę uwagę za trafną. Poza tym nie cierpiał takich występów, nakierowanych na wysiłek, lecz w bezwładności. Poczuł się jeszcze bardziej zakłopotany, gdy zobaczył jamnika bez smyczy, który wesoło hasał wokół nieruchomej grupy i wyglądał, jakby chciał opróżnić zawartość pęcherza na jedną z nóg udających kamień. Trio poruszyło się nagle i zaczęło złorzeczyć psu. Mona się roześmiała, a Henry wziął ją za rękę. Chciał, by wnuczka odzyskała nieco powagi przed innym dziełem, bardziej eterycznym: wyobrażeniem tańca autorstwa Edgara Degasa. Było to bardzo dynamiczne spojrzenie z góry na szarą scenę teatralną, w głębi której stał – w roli dekoracji – mały, niedbale namalowany domek. Młoda baletnica wyskoczyła na deski i zajmowała – po prawej stronie kompozycji – około jednej trzeciej powierzchni dzieła. Pozdrawiała publiczność w osobliwej pozie nazywanej „pochyloną arabeską”, która polega na wyciągnięciu kończyn i pochyleniu ciała po linii przekątnej. Na obrazie widoczna była ustawiona na płasko stopa oraz napięta noga, na której wspierał się korpus dziewczyny, natomiast ze względu na skrót perspektywy lewej nogi na obrazie po prostu nie było. Biust wyprężał się w kierunku widowni, a głowa o zaróżowionej twarzy, której półprzymknięte oczy sugerowały dyskretną ekstazę, była odchylona. Dziewczyna miała na głowie wianek z kwiatów, a szyję obwiązała czarną wstążką. Jej sukienka w kolorze roziskrzonej srebrzystej bieli była nakrapiana kilkoma plamkami. Na drugim planie, w górnym lewym rogu kompozycji, ustawione ukośnie w stosunku do tancerki, znajdowały się dziwaczne kulisy: zamiast kotar, zwykle ukrywających i oddzielających je w teatrze, było tam coś w rodzaju wnęk, które poprzez mieszankę akcentów ochry i dyskretniejszych zieleni mogły się kojarzyć z jakąś naturalną przestrzenią, na przykład z dekoracją przedstawiającą bok klifu wydrążony w kilku miejscach. W tych wnękach można było dostrzec zarys statycznych sylwetek: były to trzy inne tancerki i, w większym zbliżeniu, mężczyzna w czarnym kostiumie, którego twarz pozostawała ukryta. Mona – i jej dziadek dobrze o tym wiedział – była odporna na marzenie o karierze baletnicy. Nigdy nie miała na sobie spódniczki tutu. A jednak mówiła o tym, co widzi, z pewną ekscytacją w głosie, podobną do tej, jaką czuła, patrząc na parę kochanków namalowaną przez Gainsborough. – Spójrz, Dadé, ona jest szczęśliwa; widać to w jej ruchach. Trudno określić, co to dokładnie za ruch, ale wygląda, jakby frunęła. Patrz: naprawdę frunie. I widzisz, w dodatku jest ubrana na biało, a jej kostium przypomina ptasie pióra. Wygląda jak biały ptak, może nawet jak łabędź. I zaczekaj, Dadé, spójrz, za nią też są ludzie. To baletnica interesuje artystę, ale jest tu coś jeszcze. Chce, żebyśmy dostrzegli dziewczyny za jej plecami. I mamy też pana w czerni. Malarz pokazał tylko jego spodnie i kawałek surduta, twarz jest schowana. A to, Dadé, zupełnie jak w filmach, podczas których się boimy: ktoś chowa twarz, a nam od razu trudno powiedzieć, kto to jest. To taki suspens… – Nieoczekiwane ostatnie zdanie rozbawiło Henry’ego. – Ten pan w czerni jest trochę straszny, ale ona… ona jest szczęśliwa. Ona frunie. – Bardzo dobrze to ujęłaś, Mono. Chociaż trzeba się zastanowić, jak rodzi się wrażenie powietrznej lekkości, które odniosłaś. Przyjrzyj się baletnicy na scenie, a przede wszystkim linii jej ramion: prawe jest zgięte, lewe wyprostowane. Rozumiemy, że zwraca się do publiczności, której nie widzimy. Degas sugeruje obecność tancerki, nie wpisując jej w kompozycję. Widownia pozostaje „poza kadrem”. – Mona półgłosem powtórzyła to określenie. – A baletnica posyła jej ukłon; jest to podziękowanie pod jej adresem, wdzięczne pozdrowienie. – Ale to znaczy, że my siedzimy poza widownią? – Siedzimy na widowni, ale w bardzo szczególnym miejscu. Punkt, z którego Degas pozwala nam oglądać tancerkę, znajduje się prawdopodobnie w bocznej, górnej loży, co tworzy osobliwą perspektywę, i przez co znika… – Noga! – Tak, noga wyciągnięta w tył jest schowana ze względu na kąt. I tu rodzi się wrażenie lekkości. – Powiem coś głupiego, ale często, Dadé, mówisz, że artysta stosuje na swoich obrazach kontrasty. – Starała się dobrze wypowiedzieć ostatnie słowo. – Myślę, że tu istnieje kontrast między tą frunącą dziewczyną a tym, co pokazałam ci za nią: baletnicami w bieli i panem w czerni, którzy stoją całkiem prosto. – To wcale nie jest głupie. Degas stwarza poczucie, że jest jedynie widzem tego, co maluje. W rzeczywistości jest kimś w rodzaju reżysera. Nie inscenizuje tego obrazka na żywo, w operze. Inspiruje się tym, co widzi, żeby następnie odtworzyć w pracowni swoją własną wizję, i robi tak, by wyrazić to, co go interesuje, zamiast przekazać całą sytuację niczym reporter. Ta wizja łączy dwie rzeczywistości: scenę oraz kulisy, wyobrażone w dziwny sposób, niemal bezkształtnie. – Wyglądają jak groty! – Absolutnie tak. A Degas tworzy kontrast między rozwibrowanym blaskiem baletnicy a surową statycznością za jej plecami. Obecność mężczyzny w czerni przypomina poza tym, że w cieniu kryje się męski autorytet, niewdzięczny i pełen przemocy… Degas był nie tylko malarzem baletnic, jak się go nazywa, ale także wszystkiego, co tworzy ogólną atmosferę świata muzyki i opery, w tym także opresyjnej władzy dorosłych mężczyzn nad dziećmi. Henry zastanawiał się: powinien opowiedzieć jej o osobowości tego artysty, który był zarazem wstrętny i fascynujący, podziwiany przez współczesnych sobie poetów, zwłaszcza Stéphane’a Mallarmégo i Paula Valéry’ego, i tak szalenie wymagający wobec siebie i innych, że czyniło go to nietolerancyjnym mizantropem. Mężczyzna w czerni na drugim planie to taki trochę Degas, okropny wobec modelek, wrzeszczący na nie z wściekłością i doprowadzający je do płaczu, dopóki nie zobaczył u nich oczekiwanej mimiki czy pozy. Malarz mawiał chętnie: „Sztuka to występek. Nie żenimy się z nią, lecz ją gwałcimy”. Ale gdyby powiedział to wszystko wnuczce, mógłby zepsuć to, co chciał, by wyniosła ze spotkania z jego dziełem. – Przyjrzyj się dobrze, Mono. Widać, że Degas lubił eksperymenty, a nawet majsterkowanie. W historii sztuki istnieje tradycyjne rozróżnienie na techniki, ale Degas krzyżował je ze sobą i łączył. Najbardziej znanym przykładem w tej dziedzinie jest jego Mała czternastoletnia tancerka, będąca połączeniem woskowego odlewu z prawdziwą spódniczką i końskim włosiem. Wywołała ogromny skandal, gdy pokazano ją w tysiąc osiemset osiemdziesiątym pierwszym roku, nie tylko dlatego, że łączenie sztucznego tworzywa z autentycznymi elementami przeczyło wszelkim konwencjom, lecz również dlatego, że biedną dziewczynę, która zapozowała do rzeźby, uznano za brzydką i podejrzaną. W tym Balecie mamy do czynienia z równie dziwaczną mieszanką. Degas wykonał najpierw monotypię. Jest to rodzaj techniki graficznej, polegającej na nałożeniu farby albo tuszu na metalową płytkę. – Henry pokazywał omawiane gesty. – Obraz wykonuje się na mokrym nośniku, stosując drapanie i przecieranie. Tak przygotowaną matrycę pokrywa się zwilżonym papierem, a następnie wkłada się go do prasy, by stworzyć negatyw tego, co narysowano na płytce. W ten sposób można otrzymać tylko jedną wyraźną odbitkę. To dlatego mówimy o monotypii: mono oznacza w grece raz, a type znak. A mimo to Degas wykonywał czasami drugą odbitkę i obraz stawał się bardzo niewyraźny, niemal znikający. Wykorzystywał to podłoże gorszej jakości i wykańczał je pastelami. – Ach, Dadé! To tak jak tata w sklepie. Rozumiem, że majsterkuje, ale gdy mi o tym opowiada – skrzywiła się uroczo – to ojojoj… – Daj mi choć małą szansę. Degas, jak mówiłem, tworzył następnie rysunek. Często zwracał się do chemika i biologa Henriego Roche’a, który był uczniem słynnego Pasteura, z prośbą, by przygotował mu sztyfty pasteli o zróżnicowanych kolorach i odcieniach. Spójrz, jak nałożył je na poziomie spódniczki: to barwne smużki, które wyrażają dynamizm i dodają jej blasku godnego gwiazdy. – Więc to tak jak u Moneta, prawda? – Powiedzmy, Degas rzeczywiście przyjaźnił się z impresjonistami i, choć nie cierpiał tego określenia, był kojarzony z ich grupą. Ale wyznawał wyłącznie pracę w atelier, żył samotnie w swoim domostwie, nawiasem mówiąc, obwieszonym kolekcją dawnych i nowoczesnych obrazów. Polegał na szkicach, fotografiach, a przede wszystkim na swojej pamięci. Przypomnij sobie Moneta, który z przenośną sztalugą, płótnem i paletą pod pachą malował w plenerze. Otóż Degas nienawidził tej praktyki do tego stopnia, iż pewnego dnia zaczął domagać się od rządu, by „pilnował ludzi malujących pejzaże z natury”! Ale jest coś jeszcze… – Co? – Pamiętasz? U Moneta rozdrobnione plamy farby olejnej nadawały obrazowi impresjonistyczny charakter. Tu rozdrobnione są przede wszystkim linie. Podobnie jak Fantin i impresjoniści Degas wielbił Delacroix i jego jaskrawe kolory. Ale cenił również jego wielkiego rywala, o którym nigdy ci nie mówiłem, a który był jednakowoż ważnym dziewiętnastowiecznym artystą: to Jean‑Auguste‑Dominique Ingres. A u Ingres’a nad wszystkim dominuje linia, smuga, ponieważ to właśnie ona, jeśli zostaje wytyczona celnym i pewnym pociągnięciem pędzla, potrafi nakreślić najbardziej wdzięczne ciała oraz pozy. – Ja, Dadé, uważam, że to ona, ta tancerka, ma wdzięk. Mówiąc to, dziewczynka ukłoniła się przed dziełem Degasa, stając na jednej nodze i z trudem łapiąc równowagę. Henry podtrzymał ją, a strażnik sali zaczął oklaskiwać refleks starszego pana. – Ruch – ciągnął Henry – wydaje się zawsze mieć zasięg i uzasadnienie. W życiu wykonujemy niezliczoną ich ilość. Chodzimy, ponieważ musimy się przemieszczać; podnosimy widelec do ust, ponieważ musimy jeść; kładziemy się, ponieważ musimy spać. Te ruchy mają swoje codzienne zastosowanie. Ale taneczny ruch go nie ma. Istnieje tylko dlatego, że istnieje, jest wyjęty z praktycznej codzienności, ruch, którego celem jest piękno. Posłuchaj, co mówi o tym sam Degas. Stworzył kilka ładnych wierszy. I tak pisał o jednej z baletnic: „Satynowe stopy haftują jak igłą / rysunki rozkoszy”. – „Stopy haftują”? – Mona zwróciła dziadkowi uwagę, że to mimo wszystko dość dziwne. Henry nie całkiem się z nią zgadzał: baletnice, stawiające drobne kroczki, kojarzyły mu się czasem z maszynami do szycia… Ale przyznał, że ten aleksandryn, potraktowany dosłownie, wydawał się niedorzeczny. Podobało mu się, że wnuczka niczego nie bierze za dobrą monetę, że nigdy nie wywiera na niej wrażenia żaden artystyczny czy literacki autorytet. – Widzisz – kontynuował – to dzieło mówi nam, że życie należy wyłącznie przeżywać. Trzeba je także wytańczyć. I nieważne, że nasze gesty, działania, zachowanie wymykają się czasami zwyczajowemu biegowi, i tym mechanicznym sekwencjom bez końca, właściwym obyczajom oraz ograniczeniom, nieważne, że od tego uciekamy, skoro chcemy wytańczyć życie. Mona milczała. Zaciekawił ją ten pomysł. Przypomniała sobie lekcje gramatyki z panią Hadji. „Życie” jest zatem dopełnieniem bliższym czasownika „wytańczyć? Tak. I Mona w myślach zaczęła haftować stopami jak maszyna do szycia. Fragment powieści „Oczy Mony” Thomasa Schlessera w przekładzie Magdaleny Kamińskiej-Maurugeon. Wydawnictwo Literackie, 2024.
Kryminalne intrygi i czarny humor w świecie show-biznesu: Odkryj najnowszą powieść Alka Rogozińskiego
Alka Rogozińskiego nie trzeba nikomu przedstawiać, a już na pewno nie fanom komedii kryminalnych. Przez dziesięć lat swojej przygody literackiej wydał ponad trzydzieści powieści, które rozeszły się w łącznym nakładzie ponad miliona egzemplarzy. Jego najpopularniejsze książki to: „Jak Cię zabić, kochanie?”, „Teściowe muszą zniknąć”, „Dom tajemnic” i „Zemsta jest słodka”.
W tym artykule: Fragment książki „Bal wszystkich nieświętych” Fragment książki „Zemsta jest słodka” Twórczość Alka łączy w sobie klasyczne intrygi detektywistyczne ze spojrzeniem na świat w krzywym zwierciadle i nawiązaniami do bieżących wydarzeń w show-biznesie czy otaczającej nas rzeczywistości. Książki sygnowane jego nazwiskiem doceniane są za niebanalny, czarny humor, celne i cięte puenty, błyskotliwe dialogi, zapadających w pamięć bohaterów oraz wartką akcję. Prywatnie Alek jest wielbicielem podróży, Madonny i Jima Morrisona, herbaty Earl Grey, włoskiej kuchni, bowlingu i wszelkich gier karcianych. A jego przyjaciele twierdzą, że jest taki sam, jak bohaterowie jego powieści: nigdy nie wiadomo, co mu przyjdzie do głowy. Na koniec uwaga praktyczna: pamiętajcie, że czytanie książek Alka grozi niekontrolowanymi wybuchami śmiechu
Zara Larsson ogłasza trasę koncertową „VENUS TOUR”!
Po zdobyciu miliardów odtworzeń, mnóstwa multiplatynowych wyróżnień i zainteresowaniu rzeszy zagorzałych fanów na całym świecie, z pewnością już każdy słyszał o Zarze Larsson. Nadszedł jednak czas, aby wreszcie poznać ją na żywo.
W tym artykule: Data i miejsce koncertu Kim jest Zara Larsson? Sprzedaż biletów Data i miejsce koncertu Zarezerwuj sobie czas w kalendarzu! Koncert odbędzie się w Warszawie 7 marca na hali COS Torwar. Kim jest Zara Larsson? Urodzona w Szwecji popowa gigantka XXI wieku nadal dostarcza mądre i chwytliwe przeboje wzmocnione jej ostrym jak brzytwa dowcipem, przenikliwą inteligencją i niesamowitym talentem do tworzenia hitów. Teraz bez strachu otwiera się jak nigdy dotąd na swojej trzeciej pełnowymiarowej płycie z 2023, która także jest jej pierwszym albumem zrealizowanym przez jej własną wytwórnię Sommer House przy współpracy z Epic Records. "To naprawdę przerażające móc tworzyć swoje własne projekty i wystawiać je na widok publiczny" - przyznaje. "Tak naprawdę jestem dumna z tego, co robię. Pozwalam ludziom poznać prawdziwą i surową mnie". Jako dziecko Zara szlifowała swoje umiejętności w rodzinnej Szwecji, osiągając sukcesy we własnym kraju, budując bazę fanów i doskonaląc swoje umiejętności. W 2016 roku zaistniała na światowej scenie jako wyrazista autorka tekstów o wibrującym głosie oraz potężna osobowość czerpiąca pełnymi garściami z natury. Jej platynowy album "So Good" z 2017 roku stał się fenomenem, stając się "drugim najczęściej streamowanym debiutem artystki w historii Spotify". W międzyczasie konsekwentnie łączyła się ze słuchaczami poprzez takie utwory jak: potrójnie platynowy - "Never Forget You" z MNEK i platynowe hity - "Lush Life", "Ain't My Fault" i "Symphony" z Clean Bandit. Obecnie jest uznaną na całym świecie supergwiazdą, która w przeszłości zdobywała trofea podczas rozdania szwedzkich nagród Grammy, Nickelodeon Kids' Choice Awards i MTV EMAs. W 2021 roku ukazał się jej album „Poster Girl” z takimi kawałkami jak: "Ruin My Life", "Wow" i "Talk About Love" [feat. Young Thug]. Ten ostatni utwór, HYPEBEAST okrzyknął - "energetycznym kawałkiem, w którym popowa artystka nadaje na tych samych falach z szefem YSL Records". Na swojej drodze spotkała się również z wieloma artystami, takimi jak: David Guetta i Kygo, Tyga, Ty Dolla $ign oraz Sabrina Carpenter. Artystka jest niezwykłym fenomenem, który może występować na koncercie Pokojowej Nagrody Nobla czy wirtualnie w Robloxie, jednocześnie zdobywając tytuł "bezczelnej feministki-next-door" od Teen Vogue. W 2022 roku podtrzymała swoją passę dzięki współpracy z Alesso przy utworze "Words", który zdobył setki milionów streamów. Teraz rozpoczyna kolejną erę odważnym singlem "Can't Tame Her", gdzie połączyła migoczące dyskotekowe brzmienie z przesłaniem mającym na celu umocnienie pozycji artystki na rynku i obietnicą, że "nie uda ci się jej oswoić". W końcu Zara ujawni dokładnie, kim jest i to nie tylko w swojej nowej muzyce, ale również szykuje znacznie więcej niespodzianek. "Moja osobowość jest ważną częścią mojego scenicznego stylu i teraz pozwalam się jej ujawnić. Zawsze byłam taką showgirl - uwielbiam błyskotki, brokat, blichtr i światła. Teraz nadszedł czas, aby mnie poznać" Sprzedaż biletów Bilety kupisz na stronie LIVENATION.
Ich dwa światy – Dorota Sumińska o stracie ukochanego męża
Znali się pół wieku, ale małżeństwem byli zaledwie przez kilka godzin. Zdecydowali się na ślub, bo tak łatwiej było zrealizować plany emerytury na Sri Lance. Nie wyjechali jednak. Tuż po ich ślubie, Tomasz Wróblewski upadł nieprzytomny w kuchni, a Dorota Sumińska próbowała uratować ukochanemu życie.
Zapraszamy do lektury fragmentu książki „Moje życie z Tomkiem”. To miłosne wspomnienie, album wspólnych chwil, list do ukochanego, krzyk nadziei, jęk rozpaczy i intymne wyznanie w jednym. Najbardziej osobista opowieść w literackim dorobku autorki „Dość”. Zbyt mało zapamiętywałam z jego opowieści. Opowiadał po każdym dyżurze. To była nasza codzienność. Nie przypuszczałam, że coś może ją przerwać. Teraz, z perspektywy straty i czasu, jaki mija, zapominam złe chwile, a wyraźnie widzę wszystko, co mi dawał. Dopiero dziś wiem, jak to było ważne. Szkoda, że nie wiedziałam wcześniej. 16 października • 2021 • Kiedyś pisałam do Ciebie listy, bo nie zawsze chciałeś rozmawiać o tym, co było dla mnie ważne. Dziś piszę, bo nie możesz ze mną rozmawiać, ale ja wciąż mam nadzieję, że za jakiś czas to przeczytasz. Widziałam, jak wylatujesz mi z rąk, jak umykasz gdzieś, gdzie Cię nie dogonię. Twoje wielkie źrenice ziały pustką. Połamałam Ci żebra, bo wierzyłam, że Cię zatrzymam. Dalej wierzę. Nie daj mi stracić tej wiary, bo nie chcę bez Ciebie żyć. Tomaszu! Masz to przeczytać! (…) 10 listopada • 2021 • Kochana Marta pojechała ze mną. Byłyśmy na miejscu o jedenastej. Przyjechał samochód z Pruszyńskiego i o jedenastej trzydzieści poproszono nas o zidentyfikowanie Twojego ciała. Twarzy. Byłeś w czarnym worku na suwak. Postanowiłam, że nie będę płakać, ale nie byłam w stanie dotrzymać słowa. Byłeś lodowaty. Pocałowałam Cię w czoło. Poczułam, że to już nie Ty. Nigdy się tak nie uśmiechałeś. To był obcy grymas martwej twarzy. Wiesz, że nasza ludzka głupota jest jak bezmiar kosmosu. Dlaczego nie zrobiłeś tego EKG? Jak ja teraz mam żyć? Nie wiem. To znaczy na razie wiem. Muszę wszystko pozałatwiać. Wszystko, co wiąże się z pogrzebem. Wyznaczyli na 24 listopada! To szczyt chamstwa. Pogrzeby świeckie muszą czekać, gdy kościelne można mieć nawet jutro. Ten zakład pogrzebowy poleciła mi Małgosia, i miała rację, że wyjątkowo mili ludzie. Wyobraź sobie, że znałam właściciela. Pamiętasz to nagranie „Rozmów o śmierci”? Oboje braliśmy w nim udział. Taki dziwny zbieg okoliczności. Potem Marta zaprosiła mnie na obiad. Kocham Was oboje. Tyle że z Tobą nie zjem już obiadu. W tym smutnym, złym czasie ratują mnie OlgaTokarczuk i jej „Księgi Jakubowe”. Zapomniałam Ci powiedzieć, że dzwoniła jakaś pani, która przywiozła kota z Afganistanu. Chciała, bym na cito pomogła w adopcji, bo za kilka dni jedzie z powrotem. Mało czasu, a do tego kot czarny. Wiesz, co jej zaproponowałam. Ty też byś tak zrobił. Mają przyjechać za cztery dni, aż z Dziwnowa. 24 listopada • 2021 • Twój pogrzeb był wyjątkowy. Chciałam napisać „piękny”, ale to słowo jakoś nie pasuje. Był tylko Twój. O Tobie, dla Ciebie. Karetki pogotowia włączyły syreny. Lekarze, pielęgniarki, ratownicy i my, ludzie z Twojego, naszego kręgu. Potem Deszcze niespokojne. Jeśli też tam byłeś, to jestem pewna, że Ci się podobało. Szczenięca miłość W gruncie rzeczy zaczęło się, gdy miałam siedemnaście lat. Był moim chłopakiem w liceum. Dołączył do naszej, trzeciej klasy w połowie roku szkolnego. W czasie lekcji wychowawczej dyrektor wprowadził go jak skazańca. Tomek był bardzo przystojnym młodzieńcem i szczerze mówiąc, zostało mu to na dłużej. Mimo to stał ze spuszczoną głową i ognistym rumieńcem na twarzy. Trafił do zupełnie obcej grupy młodych ludzi, obcych nauczycieli i zwyczajów. U nas słuchało się Doorsów, a w jego starej szkole hymnem był „Dom wschodzącego słońca”. Oczywiście nieoficjalnym. W tamtych czasach młodzież dzieliła się na hipisującą i git-ludzi, czyli gitowców. Pierwsi nosili długie włosy, słuchali Janis Joplin, Jimiego Hendrixa i Morrisona, a gitowcy mieli „łyse głowy”, dziargi, czyli cynkwaisy (wytatuowane na dłoniach i twarzy kropki), i słuchali The Animals. Sama nie wiem, jak to się stało, ale już po kilku godzinach okazało się, że Tomek jest jednym z nas. Polubili go wszyscy, a ja się zakochałam. Z wzajemnością. Puppy love zazwyczaj wybucha jak snop siana po uderzeniu pioruna i równie szybko gaśnie. Tak było ze mną. Co tu dużo gadać, rzuciłam go zaraz po maturze. (…) Dwa światy Każde poszło w inną stronę i parę razy naprawdę żałowałam. On został lekarzem ludzi, ja zwierząt. On miał syna, ja córkę. On jedną żonę, ja trzech mężów. I znów zostaliśmy parą. Dziwną, bo jakby z dwóch biegunów ludzkiego i zwierzęcego świata. Zresztą co to w ogóle znaczy „zostać parą”, gdy dźwiga się na karku pół wieku życia w różnych okolicznościach? Pół wieku innych nawyków i przyzwyczajeń. To, że znaliśmy się wcześniej właściwie jako dzieci, zmieniło tylko tyle, że każde z nas miało w pamięci tamtego Tomka i tamtą Dorotę. Tylko tyle i aż tyle, bo to z pewnością bardzo pomogło. (…) W drodze Nim wyjechaliśmy na pierwszą zamorską wyprawę, minęły dwa lata wspólnego życia, które w dużej części upływało na przekonywaniu Tomka, że podróż samolotem nie oznacza końca świata. Śmiertelnie bał się latać. Powtarzał, że zjeździł całą Europę i to mu wystarczy. Za skarby nie wsiądzie do samolotu, bo to niemożliwe, by taka ciężka maszyna uniosła się w powietrze i nie spadła. Poza tym twierdził, że człowiek to zwierzę lądowe i powinien się trzymać gruntu. Ja kochałam podróże i robiłam wszystko, by zrozumiał, że lot to nie samobójstwo. Pokazywałam zdjęcia, opowiadałam o cudach azjatyckiej przyrody. Kusiłam, kusiłam i kusiłam bez wytchnienia. Warto było. W wigilię Bożego Narodzenia 2009 roku dostałam najwspanialszy prezent. – Dam ci kasę, a ty kup bilety, gdzie chcesz – powiedział. Zaraz po świętach bilety były kupione. Dokąd? Oczywiście tam, gdzie łatwo i pięknie. Do Tajlandii. Nie było czasu na rezerwację czegokolwiek, więc polecieliśmy na ślepo. Podróż nie była lekka, ale wcale nie przez Tomka. Ja, stara samolotowa wyjadaczka, pochorowałam się jak kot, który pierwszy raz jedzie samochodem. Dostałam takich mdłości, że cały lot spędziłam w toalecie. Biedny Tomek siedział pod drzwiami i pukał co jakiś czas z pytaniem, czy żyję. Żyłam, ale byle jak. Wysiedliśmy w Bangkoku i owiał nas wilgotny upał tropików, jakiego Tomek nie czuł nigdy wcześniej. Widziałam, że mu się podoba, że już wlewa mu się w krwiobieg bakcyl podróżowania. Potem mały, kolorowy samolocik do miasteczka Trat, ale nie zauważyłam nawet cienia paniki. Musieliśmy jeszcze dotrzeć do portu i tam zaokrętować się na liczący sto lat prom. Pół godziny drogi przez Zatokę Tajlandzką i zobaczyliśmy cel naszej podróży – Koh Chang z prawie hollywoodzkim napisem „Welcome to Koh Chang”. Wyspa powitała nas też słońcem, błękitem wody, nieba i zielenią tropikalnej dżungli. Moim celem był znajomy resort Bai Lan Bay, jednak nie zdążyliśmy wcześniej zarezerwować domku. Trochę z drżeniem serca prowadziłam Tomka do bambusowej recepcji, ale właścicielka poznała mnie od razu i tak się ucieszyła, jakbyśmy byli rodziną. Dostaliśmy najpiękniejszy domek, nr 13. W Tajlandii to nie jest pechowa liczba i rzeczywiście nie była. Gdy zmęczeni podróżą usiedliśmy na malutkim ganku wśród koron drzew rosnących na zboczu góry, zapadł już zmrok. Jedliśmy jakieś tajskie pyszności i popijaliśmy piwem Chang, które z czasem, tak jak i sama wyspa, stało się dla Tomka tożsame z poczuciem szczęścia. Lecz wówczas szczęście zaczynało dopiero kiełkować, by zapuścić korzenie na całe życie. Wystarczył malutki owoc podobny do śliweczki, którym Tomek oberwał w głowę. Za chwilę drugi odbił się od jego ramienia. I trzeci. Poświeciłam latarką – na pobliskiej gałęzi siedział dorodny makak rozczochrany i celował w Tomka kolejnym. Zobaczyłam zachwycone oczy Tomka i usłyszałam: – Dziękuję, że mnie tu zabrałaś. Pojadę wszędzie, gdzie tylko zechcesz. Niedługo potem wyruszyliśmy na kolejną wyprawę, której celem były Borneo i Filipiny. Wspaniałe wakacje z niezliczoną ilością przygód. Zawsze mieliśmy bardzo mało bagażu, bo tylko dwa niepozorne plecaczki. Nie było więc miejsca na przywożenie licznych pamiątek czy prezentów. Ale tym razem transport pamiątki odbył się w... Tomkowej stopie. Na Filipinach jest bardzo dużo psów. Wszystkie są łagodne i zazwyczaj dobrze traktowane przez tubylców. Leżą wszędzie, chodzą wszędzie i załatwiają swoje potrzeby też wszędzie. Mieszkaliśmy w malutkiej miejscowości Port Barton na wyspie Palawan. Uliczki miały nazwy, ale nie miały ani chodnika, ani jezdni, tylko piasek. Chodziliśmy boso i jakaś zbłąkana larwa tęgoryjca postanowiła zasiedlić Tomkowe ciało. Dała o sobie znać dopiero po powrocie do Polski. Najpierw Tomek myślał, że zrobił mu się odcisk. Tuż pod dużym palcem stopy powstał mały bąbelek. Potem pojawiło się niepokojące swędzenie, jakby ktoś tupał pod skórą małymi kopytkami, i rzeczywiście „tupał”, bo drążył korytarze. Tęgoryjec wcale się nie przejął, że wyjechał tak daleko od rodzinnego kraju, a Tomek pokazał nogę kolegom z pracy. Jeden z nich, chirurg, oznajmił, że zaraz go wyciągnie. W czasie dyżuru, który pełnili razem, zabrał się do walki z pasożytem. Oczywiście nie mogło mu się udać, i jedynie zrobił ze stopy kotlet mielony. – Teraz nadzieja już tylko w tobie – powiedział Tomek po powrocie do domu. Nie, wcale nie chciał, bym kontynuowała pracę chirurga, tylko liczył, że wymyślę mniej traumatyczny i szybki sposób. I wymyśliłam. Mieliśmy w domu preparaty przeciw nicieniom, a więc i tęgoryjcom, przeznaczone dla zwierząt. Łatwe w podaniu, bo pod postacią kropli na skórę. Jedna minikropelka na skatowany tor robaka, w stopie się zakotłowało, po chwili zaś zapadła głucha cisza. Tęgoryjec dokonał żywota, a Tomek aż zapiszczał z radości, że pozbył się niechcianego lokatora. Miejsce na ziemi W 2017 roku zaczęły się wykluwać nasze plany co do tego, jak spędzić starość, a już za kilka miesięcy zobaczyliśmy je w całej okazałości: wyprowadzamy się z Polski. Dokąd? Tomek oczywiście chciał do swojej ukochanej Tajlandii, ale tam niełatwo zdobyć status rezydenta i obcokrajowiec nie może kupić nawet malutkiego skrawka ziemi. Wybraliśmy Sri Lankę. Dlaczego? Tak samo daleko, też pięknie i też ciepło. Chcieliśmy uciec od polskiej rzeczywistości. Rzeczywistości, która coraz bardziej nam doskwierała. Czy na Sri Lance jest lepiej? Nie lepiej, ale cieplej. Poza tym inaczej, bo jako starych ludzi z dalekiego, obcego świata nie dotyczyłyby nas w pełni tamtejsze problemy. (…) Mam poczucie, że żyję bez celu. Że już nic pięknego się nie zdarzy. Wiem, że nie powinnam wpadać w taki stan. Mam po co żyć. Córka, wnuki, przyjaciele, zwierzęta. Jestem im potrzebna każdego dnia. Tyle że każdego dnia wraca ten zły, bezcelowy kierunek donikąd. Pewnie za jakiś czas to minie. A jak nie minie? Myślę, wiem, że nie minie. I to wcale nie dlatego, że nie przeprowadzimy się w wiecznie zielone lato, ale dlatego, że tu, w polskim domu, już nigdy nie zjem z Tobą śniadania. Pamiętasz? Jeśli nie miałeś w szpitalu odwróconej doby dyżuru – bo wtedy szedłeś na noc i zostawałeś w pracy aż do wieczora następnego dnia – śniadanie zawsze było naszym wspólnym posiłkiem. Czasem robiłam je ja, czasem Ty. Zawsze jajka. Koniecznie od pani Koko. W moim prawie wegańskim menu niewegańskie zostały wyłącznie jajka, i to tylko od kur, które żyją po kurzemu. Wolnych i mających do dyspozycji ogromne połacie ziemi dużego gospodarstwa należącego właśnie do pani Koko, jak ją nazywaliśmy. Ty byłeś specjalistą od kolumbijskiej jajecznicy perico, z pomidorami, papryką i cebulą, ja od pasty jajecznej z koperkiem i szczypiorkiem, jajek na twardo (wiesz, takich nie za długo gotowanych, żeby żółtko nie zrobiło się granatowe) i Twoich ulubionych – na miękko. Sadzone robiliśmy na zmianę. Teraz nie robię ani jajecznicy, ani pasty. Czasem gotuję na twardo, ale już mi tak nie smakują. Nie mam też kogo spytać: Co ci się śniło? Bo podczas śniadania zawsze opowiadaliśmy sobie sny. Ty najpierw odpowiadałeś, że nic, a potem zaczynałeś się drapać po głowie. – Chyba pamiętam jakieś bzdury – mówiłeś. – Byłem w szpitalu, ale przyjmowałem pacjentów na dachu, bo gabinet się spalił. Rzeczywiście bzdury, ale dawały powody do wygłupów, a to dobry początek dnia. Przy śniadaniu prawie zawsze się śmialiśmy. Cytowany fragment pochodzi z książki Doroty Sumińskiej „Moje życie z Tomkiem”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Literackiego.
„Czarne skrzydła” Sue Monk Kidd to powieść, która zmieni tok wielu rozmów
Zawsze marzyła, by zostać pisarką, ale kiedyś dla kobiet nie przewidywano takiego zawodu. Poszła więc na studia pielęgniarskie i dopiero osiem lat po ich ukończeniu znalazła w sobie odwagę, by pisać. Teraz Sue Monk Kidd dzieli się tą odwagą ze swoimi czytelniczkami, w „Sekretnym życiu pszczół”, „Księdze tęsknot” i „Czarnych skrzydłach”.
„Poruszam problematykę rasową, bo jest częścią mnie” – mówi autorka i chyba właśnie to zaangażowanie sprawia, że jej książki uwielbiają tysiące. Wspomniane już „Sekretne życie pszczół” sprzedało się w nakładzie 6 milionów egzemplarzy i gościło na liście bestsellerów „The New York Times” przez 175 tygodni! Najnowsza powieści Kidd już w dniu premiery trafiła na pierwsze miejsce tego zestawienia. Od razu też podbiła serce zagorzałej wojowniczki o prawa kobiet i Afroamerykanów, Oprahy Winfrey. „Co stanowi o wyjątkowości ‘Czarnych skrzydeł’? Sue Monk Kidd napisała książkę, która zmieni tok wielu rozmów” – pisała na łamach „O The Oprah Magazine” właścicielka pisma. – „Nie można po jej przeczytaniu nie zmienić sposobu myślenia o naszym statusie jako kobiet i o tych wszystkich cichych bohaterkach, dzięki którym jesteśmy tu, gdzie jesteśmy (…). Wybitne osiągnięcie. A bogata narracja, wyraziści bohaterowie i rzadka dziś historyczna perspektywa to idealny materiał na wspaniały, poruszający film” – dodawała Oprah, kupując jednocześnie prawa do ekranizacji tej niezwykłej książki. Na tym nie kończy się zaangażowanie czarnoskórej celebrytki. „Czarne skrzydła” zostały również wyselekcjonowane do założonego przez nią ekskluzywnego klubu książki, jako trzecia w historii tego wyróżnienia powieść. A wszystko to za sprawą poruszającej historii o przyjaźni między córką plantatora a podarowaną jej na jedenaste urodziny niewolnicą. – Dzieciństwo spędziłam na amerykańskim Południu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, gdzie byłam świadkiem strasznych niesprawiedliwości i podziałów na tle rasowym. Dorastałam wśród osobnych wodotrysków z wodą pitną, czarnych pokojówek jeżdżących na tylnych siedzeniach białych pań, w czasach Rosy Parks i marszów o prawa obywatelskie. Jednym z moich najwcześniejszych wspomnień jest widok Ku Klux Klanu na ulicy mojego rodzinnego miasteczka w Georgii i absolutne przerażenie, które wtedy poczułam. Skończyłam pierwszą integracyjną klasę w historii mojego liceum i wciąż pamiętam grad papierowych kulek ciskanych w stronę czarnych uczniów, kiedy wchodzili do klasy. Ta scena trafiła na karty „Sekretnego życia pszczół”. Tak wyglądały czasy mojego dzieciństwa i dojrzewania. Moja historia – mówi Sue Monk Kidd i dodaje: – Rasizm to wielka rana na sumieniu Południa, grzech pierworodny całych Stanów Zjednoczonych. Dwieście czterdzieści sześć lat niewolnictwa to amerykański holokaust, z którego zrodził się rasizm. Choć poczyniliśmy wielkie postępy, skutki niewolnictwa wciąż istnieją. I choć na początku pracy nad książką, towarzyszyło jej tylko mgliste przeświadczenie, że chciałaby napisać o siostrach, w końcu bohaterką „Czarnych skrzydeł” Kidd postanowiła uczynić postać historyczną, jedną z pierwszych abolicjonistek, zaciekle walczącą o prawa kobiet, prababkę feminizmu, Sarę Grimké. Wraz z młodszą o 12 lat siostrą Angeliną wywodziły się z rodziny sędziego sądu najwyższego Karoliny Południowej. Należały do elity Charlestone. A jednak za nic nie potrafiły się zgodzić na okrucieństwo wobec drugiego człowieka, nie umiały pojąć, jak można kogoś „posiadać”. – Myślały podobnie, lecz różniły się charakterami – mówi Sue Monk Kidd. – Sarah była introwertyczką, pisarką, myślicielką, błyskotliwym teoretykiem i kobietą o przeciętnej urodzie. Angelina z kolei była ekstrawertyczką, mówczynią, olśniewającą kobietą czynu, która brała sprawy w swoje ręce. Wiedziałam, że znalazłam siostry, o których chciałabym napisać. „Nina była jednym skrzydłem, ja zaś drugim”, mówi Sarah na kartach powieści. Lecz tym białym skrzydłom w książce towarzyszą jeszcze inne, czarne skrzydła. Hetty Szelma Grimké jest równoprawną bohaterką i narratorką tej historii. Jej głos współbrzmi z głosem Sary, a czasami rozbrzmiewa nawet głośniej i bardziej wyraziście. – Odkryłam, że w wieku jedenastu lat Sarah otrzymała dziesięcioletnią niewolnicę, która została jej służącą – wspomina Sue Monk Kidd. – Podobno szybko zbliżyły się do siebie. Wbrew prawu obowiązującemu w Karolinie Południowej, Sarah nauczyła Hetty czytać i pisać, za co obie zostały ukarane. Poza tym wiadomo o niej jedynie tyle, że wkrótce potem zmarła. Zapragnęłam wskrzesić Hetty i wyobrazić sobie, jak mogłoby wyglądać jej życie. I choć to życie w relacji Kidd nie jest usłane różami, Szelma ma nad Sarą jedną znaczącą przewagę – szybciej pojmuje, że najgorszym rodzajem zniewolenia, jest to, które siedzi w głowie. „Może i ciałem jestem niewolnicą, ale nie umysłem. Z tobą jest na odwrót” – mówi do swojej pani i przyjaciółki, którą uwierają: dyktat rodziny, obyczaje, społeczeństwo, religia. – Trudno chyba znaleźć bardziej skomplikowany związek, niż ten między niewolnicą a jej właścicielką – przyznaje autorka „Czarnych skrzydeł”. – Nawet jeśli ta właścicielka wcale nie chce nią być, nawet jeśli w jej piersi bije abolicjonistyczne serce. Pytania, czy zmierzam we właściwym kierunku, nie dawały mi spać po nocach. Na kartach powieści przyjaźń Szelmy i Sary rozciąga się na trzy i pół dekady, spośród których wiele lat spędzają oddzielnie. W znacznym stopniu wpływają nawzajem na swoje życie, jedna kształtuje los drugiej. Tak wiele spraw wpływa na ich związek: poczucie winy, wstyd, współczucie, uraza, nieposłuszeństwo, wyobcowanie… Starałam się stworzyć przyjaźń, która pomieści to wszystko, a do tego także zaskoczenie, odkupienie, a nawet miłość. Te dwie kobiety stały się siostrami wbrew wszystkiemu. Ich relacja jest trudna, lecz ocaliła je obie – dodaje Sue Monk Kidd. I może ocalić jeszcze wiele istnień. Bo choć czasy się zmieniły, ze wszystkich stron krępując nas rozmaite granice, wynikające z obyczajowości, kultury, w której funkcjonujemy, wrodzonej nieśmiałości. Dlatego właśnie, zdaniem Kidd, potrzebujemy wzorów do naśladowania, odważnych kobiet i dziewcząt, które, pokażą nam, że granice można przekraczać i nie wszystkie zakazy są słuszne. To kolejna prawda, w którą autorka „Czarnych skrzydeł” szczerze wierzy. – Dorastałam w świecie niesprawiedliwości i podziałów rasowych. W 1963 roku, kiedy Betty Friedan opublikowała „The Feminine Mystique” i na nowo wznieciła rewolucję kobiet, ja siedziałam w szkole, na zajęciach z gospodarstwa domowego, obrębiając sukienki i ucząc się, jak pielęgnować domowe ognisko. Wciąż pamiętam listę zawodów dla kobiet, którą przepisałam z tablicy: nauczycielka, pielęgniarka, sekretarka, ekspedientka, gospodyni domowa… Nie zapomniałam tamtej chwili, bo pragnęłam zostać pisarką, a tego zawodu spis nie uwzględniał – wspomina. – Wiele lat później zdołałam się wyrwać z ram, w które wtłoczył mnie świat, zająć się pisaniem i odnaleźć własny głos. Jednak nie książka Friedan tak mną wstrząsnęła, lecz powieść Kate Chopin „Przebudzenie”. Historia bolesnej walki Edny Pontellier z ograniczeniami, jakie na kobiety nakładała kultura, niemal powaliła mnie na kolana. Podobny wpływ wywarło na mnie życie Sary i Angeliny Grimké. Zakochałam się w ich odwadze – dodaje Sue Monk Kidd. Swoją książką postanowiła sprawić, by nazwisko sióstr Grimké stało się głośne. By uskrzydlały kolejne pokolenia czarnych i białych kobiet. By nikt nie zapomniał, że według ludowego podania „niegdyś ludzie w Afryce potrafili latać”, a skrzydła stracili wraz z utratą wolności. Przekaz ten jest na tyle mocny, że w jednej z pierwszych recenzji po światowej premierze „Czarnych skrzydeł”, dziennikarz „The Sun” napisał krótko, ale dobitnie: „Służące– tylko lepsze”.
Aroa Moreno Durán „Odpływ” - Sto lat historii Hiszpanii w poruszającej herstory
Sto lat historii Hiszpanii w poruszającej herstory.
„To dla nich napisałam tę książkę: dla matek (szczególnie dla mojej), córek, babć, dla tych, które zmieniały historię, stawiały opór, dla tych, które się zbuntowały, a także dla tych, które nie były w stanie tego zrobić” – mówi Aroa Moreno Durán, której powieść „Odpływ” została wyróżniona prestiżową nagrodą Grand Continent. W składzie międzynarodowego jury znalazła się polska pisarka, poetka i reportażystka Agata Tuszńska. „Aroa Moreno Durán napisała książkę cichą – opowiada Agata Tuszyńska – W splocie monologów trzech kobiet - babki, matki i córki opowiedziała historię stulecia swojej rodzinnej Hiszpanii. Poprzez wojnę domową, przez drugą światową do dzisiejszych niepokojów. To opowieść o odnajdywaniu tożsamości w drodze przez blizny przeszłości. Książka o oswajaniu umarłych, których obecność ciągle nadaje kształt naszemu życiu. Podobnie jak sekrety przeszłości. Rzecz o cenie przeżycia i jego ciężarze, który naznacza kolejne pokolenia, o wspólności wobec cierpienia, o buncie i pokorze”. W uzasadnieniu wyboru jury podało: „Wybór ten odzwierciedla historię, która przewija się przez współczesna Europę: ideę, jeśli nie odpływu, to przynajmniej nadziei, która cofa się i oddala, a jednocześnie wydobywa na światło inne formy. Płaskorzeźby pamięci przy odpływie lepiej się uwidaczniają, ale też bardziej bolą”. Fragment powieści: Ale od granicy, mimo że tak wiele o tym mówiono, nie nadeszło nic oprócz strachu. W rzeczywistości nadchodzili z południa i z morza, a nagle zaczęli przybywać zewsząd. My wszyscy byliśmy jak jeden wróg. Ze swoimi starszymi, z dziećmi, a także z kobietami. Wtedy zdarzyło się, że okręt wojenny zacumował przy zatoce. Mówili na niego: Łobuz z Morza Kantabryjskiego. Widzieliśmy jego sylwetkę zbliżającą się do brzegu i zaczynała się kanonada. Zdarzało się często, że ktoś ostrzegał. Przypłynął ze wschodu strzelać do portów i nadbrzeżnych osad. Czasem strzelał ze sto razy. Przysłali ten statek, żeby siał panikę. Taki był rozkaz. I udało mu się. Oczywiście, że byliśmy przerażeni. Kiedy okręt był w pobliżu, arrantzales zawracali, a ludzie chowali się pod mostem kolejowym albo wszyscy razem w stoczniach, bo znajdowały się daleko od ujścia i miały metalowe ściany. Syreny alarmowe zaczynały wyć w najmniej spodziewanych momentach i nie milkły godzinami. Wtedy biegiem! Latem 1936 strzelał do nas ciągle. Jeden z pocisków spadł na oddział położniczy w mieście. I kiedy bomby przestały lecieć, z piwnic wyszły na ruiny boso nagie kobiety, z dziećmi przyssanymi do piersi. To było najdłuższe lato dla mieszkańców miasteczka. My nie do końca zdawaliśmy sobie z tego sprawę. Dzieci nie potrafią kalkulować upływu czasu ani niebezpieczeństwa. Tamto lato dłużyło się nam w nieskończoność jak wszystkie inne lata do tej pory. Ojciec za każdym razem, kiedy wracał do domu, mówił, że przegrywamy wojnę, bo w całym kraju upadały miasta. A moja matka, jak wszystkie kobiety, zaczęła szyć parciane tobołki dla każdej z nas, żeby dziewczynki miały się w co spakować. Tak na wszelki wypadek, mówiła to już wśród huku bomb. Wszystkie kobiety szyły tobołki. Mama wszyła na górze sznurek, dla każdego worka w innym kolorze. Mój był zielony, Amelii czerwony. Dla Matíasa tobołka nie było. Wtedy zniknął mój ojciec. Tamtego lata, kilka dni przed buntem, jedyny okręt wojenny w całej prowincji cumował właśnie tutaj. Miał numer 3. Dobrze to pamiętam. W nocy 22 lipca spora grupka mężczyzn i twój pradziadek, wszyscy członkowie CNT, wsiedli na kuter Lina, statek, na którym on łowił przy francuskim wybrzeżu. Powiedzieli, że płyną zatankować w porcie, ale, przepływając przy nabrzeżu Buenavista, przejęli okręt. Żołnierze im na to pozwolili. Byli dzieciakami jak on. Stamtąd popłynęli wzdłuż brzegu do miasta. Stanęli w środku zatoki, obok wyspy. Otworzyli ogień do klubu Naútico i kasyna, gdzie ukryli się buntownicy. Potem wpłynęli do ujścia rzeki i tkwili tam przez dwa dni. Stamtąd, z ujścia, strzelali do hotelu, ale pudłowali, bo co mogli wiedzieć o strzelaniu. Ale w końcu i tak ci w hotelu zdjęli z łóżek białe prześcieradła i wywiesili je z okien. To wszystko, jak wiele innych rzeczy, nie zdało się na nic. Zatrzymali ich natychmiast. Całkowita porażka. Mówili, że na moście, kiedy przejeżdżali pod krzyżowym ogniem, została porzucona w słońcu wojskowa ciężarówka z mnóstwem zabitych żołnierzy. Był lipiec 1936. Ale ludzie z miasta poczuli się mniej opuszczeni. Dlatego było warto. To coś znaczyło. W naszym miasteczku wszystko stało się szybko. Pewnego ranka nad wodą rozległy się wystrzały. Z fortu na wzgórzu w stronę ujścia i z ujścia w stronę fortu. Nie wiem, jak to możliwe przy takiej odległości. Nie miałam pojęcia, na czym polega wojna. Ale kule i bomby latały z dołu do góry, z jednej strony na drugą. Wtedy w sierpniu zrozumieliśmy to dobrze. Słyszałaś kiedyś hałas, który następuje po wybuchu? Pewnie nigdy nie słyszałaś. To taki naglący gwizd. I wydaje się niemożliwe, że podobny gwizd poprzedza śmierć. Codziennie było coraz więcej wystrzałów i coraz więcej wybuchów. Skoro nie widzieli jedni drugich, musieli strzelać po paraboli, wyliczając. I pudłowali tak często, że ładunki ciągle spadały na naszych i rozbijały szyby budynków, i w wodzie unosiły się gruzy jak deszcz kamieni. Pociski wpadały przez okno nawet do domów, a obusy rozwalały kominy i szczątki spadały kilka ulic dalej. Jakaś rodzina jadła obiad i nagle coś wpadało przez okno i trafiało matkę w serce. I matka zastygała z łyżką wazową wystającą z garnka i otwartymi ustami. Ginęła na stojąco. A potem krzyki. Z początku wszystkie dzieci bawiły się w szukanie naboi w kanale albo wśród złomu. Na wzgórzach pełno było niewybuchów. Im więcej znalazłeś, tym lepiej. To były ponure zawody. Dzieci doskonale rozumieją śmierć, podobnie jak my, starzy. Prawdziwe problemy ze śmiercią macie wy, ludzie w średnim wieku, nie jesteście gotowi, by stracić wszystko to, co dopiero osiągnęliście. Wtedy zaczęło się więcej wypadków. Jeden dzieciak zginął, dotykając granatu. Wybuchł mu w ręce. Kobiety przestały chodzić do magazynów po jedzenie i wodę. Kolejki robiły się coraz krótsze, w końcu nikt nie wychodził z domu. Kutry przez wiele czasu nie wypływały w morze. I w końcu skończyliśmy w zamknięciu, nie mając co włożyć do ust. I my, jak wielu innych, bez ojca. Jednej nocy weszli do domu mężczyźni, szukali go. Moja matka bardzo się przestraszyła. Lepiej, żeby nie wracał, coś takiego powiedzieli. A wy też lepiej wyjedźcie i już nie wracajcie. Kurwo jedna, powiedzieli, zamknij się. Pamiętam te słowa. Matka płakała, łykała łzy i pakowała nasze rzeczy. Nie znałam jej gryzącej się w język. Bo moja matka nigdy nie potrafiła niczego przemilczeć. Któregoś ranka kazała nam wziąć tobołki. Wszystkich z całego budynku chcieli wsadzić na kuter i zabrać z zatoki. I poszliśmy we troje z matką. Morze wydawało się nie wiedzieć o niczym. Morze było jak zwykle, po prawej, intensywnie zielone i szare, nasze morze, to morze, które tak lubiłaś, jak byłaś mała. Całe miasteczko zostało obrabowane, kiedy nas nie było. Domy zniszczone od środka. Wszystkie nazwiska zapisano. Byliśmy zdrajcami i rodzinami zdrajców. I zostaliśmy nimi na zawsze. Sama wiesz, ci Sowieci. Już w mieście, któregoś dnia moja matka wyszła, a potem opowiedziała, że nie chciała ich wymówić: Przysięgam, że nie chciałam podać waszych imion. Ale co miałam zrobić. Już wiem, że jest ich dwie, proszę pani. Niech pani poda dwa imiona i oba nazwiska, wszystko mi jedno, że to siostry proszę podać kompletne imiona i nazwiska dwóch dziewczynek. Myślę o człowieku z dwoma rękami jak kopyta gotowymi, żeby uderzyć w litery, jedna po drugiej i wystukać moje imię i imię mojej siostry. I o matce biegnącej do domu, w którym mieszkaliśmy wszyscy. Nikt nie może sobie wyobrazić, co znaczy rozstać się z dzieckiem. I kolejnym, i następnym. Jakby w tym samym momencie opróżniły ci się wnętrzności. Jedna wnętrzność na drugiej wnętrzności i na trzeciej. Powiedzieć: ty tak, ty nie. Powiedzieć: wy. Pożegnać się. Puścić rękę. Co ja właśnie zrobiłam, skarżyła się. W noc przed naszym wyjazdem moja matka nie spała, powtarzała wiele razy, jak mało waży dziewczynka i jak dużo waży statek. Przez całe życie wspominałam matkę mówiącą tej nocy o wirze wody, jaki powstałby, gdyby statek zatonął, i jak łatwo by nas wciągnął. Mówiącą o morzu pełnym dziecięcych ciał i żelastwa. Nikt nie wie, co to znaczy musieć ocalić dziecko, póki sam nie musi tego zrobić. Ale to robi. Zrobiłabyś to. Ty też byś to zrobiła. Nic nie było łatwe. To stało się dopiero po roku pobytu w mieście, kiedy wróciła tamtego ranka zapłakana do domu. Zapisałam was. Obie. Ale Matíasa nie. I zasłoniła usta. I popatrz, to Matías umarł, kiedy wrócili do domu. Bo, jak ci mówiłam, nie uczyli ich pływać. Rok, trzy lata więcej. O brata mniej. Teraz wszystko opowiada się tak szybko. Fragment powieści „Odpływ” Aroy Moreno Durán. Przeł. Katarzyna Okrasko. Wydawnictwo Literackie, 2023.
Propozycje prezentów od firmy Panasonic.
Nadchodzące święta to magiczny czas, kiedy domy wypełniają się ciepłem, a serca radością ze wspólnie spędzonych chwil. W tym szczególnym okresie, chcemy wyrazić naszą miłość i wdzięczność wobec naszych bliskich. Wybór prezentów to nie lada wyzwanie, ale też wspaniała okazja, aby pokazać najbliższym, jak bardzo są dla nas ważni. Jeśli wciąż zastanawiasz się nad idealnym upominkiem, przedstawiamy starannie dobrane propozycje od Panasonic. Dla włosomaniaczki i nie tylko Wszystkie kobiety lubią mieć zadbane, zdrowo wyglądające włosy. Dlatego suszarka EH-NA0J będzie doskonałym prezentem zarówno dla mamy, siostry, jak i przyjaciółki. Dzięki inteligentnej regulacji temperatury i najnowszej technologii nanoe™ MOISTURE+ i Mineral, urządzenie jest prawdziwym sprzymierzeńcem w codziennej pielęgnacji. Opracowane przez ekspertów Panasonic, innowacyjne rozwiązanie pomaga głęboko nawilżać i zmiękczać włosy oraz zapewnia pielęgnację skóry głowy i twarzy. Dodatkowo, nowa technologia minimalizuje uszkodzenia spowodowane tarciem podczas szczotkowania. Efekt? Obdarowana nią kobieta na co dzień będzie cieszyć się zdrowymi, gładkimi i lśniącymi włosami, niczym po wyjściu z salonu urody. Pielęgnacyjny must-have dla niej Równie trafnym pomysłem na świąteczny upominek jest depilator z serii EY. Dzięki funkcji podwójnego dysku, urządzenie zapewnia najwyższą jakość usuwania włosków, pozostawiając idealnie gładką skórę. Co więcej, specjalny czujnik z lampą LED pozwala na zminimalizowanie bólu w trakcie depilacji, a trzy różne tryby umożliwiają dopasowanie prędkości urządzenia do indywidualnych potrzeb każdej kobiety. Praktyczny prezent dla niego Dla mężczyzny, który ceni sobie praktyczne i nowoczesne rozwiązania, Multishape będzie strzałem w dziesiątkę. To wszechstronne urządzenie łączy w sobie wiele funkcji, takich jak: trymowanie, golenie włosów, a nawet szczotkowanie zębów. Wymienne nasadki pozwalają na dostosowanie urządzenia do indywidualnych potrzeb, a precyzyjne ostrza zapewniają komfort i skuteczność użytkowania. Dzięki temu jednemu urządzeniu, obdarowany mężczyzna będzie mógł cieszyć się najwyższą jakością pielęgnacji w domowym zaciszu. Dla miłośnika dobrego brzmienia Z kolei słuchawki EAH-AZ80 marki Technics sprawią radość każdemu miłośnikowi muzyki, ceniącemu doskonałą jakość dźwięku. Jako jedyne na rynku umożliwiają płynne przełączanie między nawet trzema urządzeniami w tym samym czasie. Wyposażone w 10-milimetrowe przetworniki z aluminiową membraną, dostarczają krystaliczny dźwięk Hi-Fi Technics z potężnym basem. Dzięki niskoprofilowej konstrukcji z naturalnym dopasowaniem do ucha, są komfortowe w noszeniu i nie przesuwają się, nawet podczas dużej aktywności fizycznej. Dodatkowo, tryb naturalnego otoczenia pozwala wybrać, ile dźwięku tła ma być słyszalne, a tryb uwagi skupia się na mowie. Dla każdego Nie wiesz co mogłoby się spodobać obdarowywanemu? Postaw na praktyczny prezent, który przyda się każdemu. Szczoteczka soniczna EW-DP52 od Panasonic to idealny wybór, spełniający te kryteria. Urządzenie wykorzystuje technologię podwójnego napędu, generując ruchy pionowe i poziome. Dzięki temu zapewnia jeszcze dokładniejsze czyszczenie zębów z płytki bakteryjnej i idealną higienę jamy ustnej. Szczoteczka została wyposażona w pięć rodzajów końcówek oraz pięć trybów szczotkowania, co umożliwia dostosowanie czyszczenia do indywidualnych preferencji i wymagań. Takie połączenie funkcjonalności i technologii czyni ją doskonałym narzędziem do codziennej pielęgnacji jamy ustnej dla każdego członka rodziny. Niezapomniane święta z panasonic Wybierając prezenty świąteczne dla naszych najbliższych, warto pamiętać, że najważniejsza jest troska i miłość, którą chcemy im przekazać. Produkty Panasonic są idealnym wyborem dla tych, którzy poszukują upominków łączących funkcjonalność z wysoką jakością i wyjątkowym designem. Jedno jest pewne – bez względu na to, na jaki prezent się zdecydujemy, wywołamy uśmiech na twarzy obdarowanej osoby.
Poczuj świąteczną atmosferę z Matt Duskiem!
Świętuj z Matt Duskiem! Poczuj atmosferę świąt i podążaj za rytmem "Rockin’ Rudolph" podczas niezapomnianych koncertów w ramach trasy "A Very Sinatra Christmas".
Matt Dusk prezentuje najnowszą świąteczną piosenkę zatytułowaną "Rockin’ Rudolph". To radosna reinterpretacja klasycznego utworu "Rockin' Robin" Bobby'ego Daya z lat 60. Niezapomniane dźwięki big bandu oraz rytm z tamtych lat, podkreślają charakterystyczny styl i charyzmę Duska, czyniąc ten utwór niezbędnym dodatkiem do każdej świątecznej playlisty. Dzięki pomysłowym i oryginalnym słowom o tematyce świątecznej, "Rockin’ Rudolph" wnosi nową energię do tego uwielbianego przeboju. Już za kilka dni Matt wyruszy w świąteczną trasę koncertową "A Very Sinatra Christmas", podczas której zabierze fanów w podróż przez największe świąteczne hity. Podczas tych wyjątkowych 11 koncertów, publiczność będzie miała okazję usłyszeć nie tylko klasyczne świąteczne utwory, ale także inne znane przeboje z repertuaru Franka Sinatry. To wydarzenie będzie niezapomnianym spektaklem, który dostarczy wszystkim miłośnikom muzyki magicznej atmosfery świąt. Matt Dusk, znany ze swojego niezrównanego głosu i scenicznej energii, gwarantuje wyjątkowe przeżycia muzyczne, które na długo pozostaną w pamięci. Koncerty odbędą się w prestiżowych salach, tworząc niepowtarzalną atmosferę, która idealnie wprowadzi gości w świąteczny nastrój. Ostatnie bilety dostępne są tutaj. Daty: 10.12.2023 – Bielsko – Biała – Cavatina Ball – SOLD OUT 11.12.2023 – Warszawa – Teatr Muzyczny Roma – SOLD OUT 12.12.2023 – Olsztyn – Filharmonia Warmińsko-Mazurska godz. 20.30 – SOLD OUT 13.12.2023 – Gdańsk – Polska Filharmonia Bałtycka – SOLD OUT 15.12.2023 – Kraków – Ice Kraków Congress Centre – OSTATNIE BILETY 16.12.2023 – Łódź – Wytwórnia – OSTATNIE BILETY 18.12.2023 – Wrocław – NFM – OSTATNIE BILETY 19.12.2023 – Szczecin – Filharmonia im. M. Karłowicza - SOLD OUT 21.12.2023 – Katowice – Miasto Ogrodów – SOLD OUT 22.12.2023 – Poznań – Sala Ziemi Poznań Congress Center – OSTATNIE BILETY
Pisarka Natasza Socha zdradza, co w swoim zawodzie lubi najbardziej
Natasza Socha jest jedną z najpopularniejszych polskich autorek powieści obyczajowych. Początki swojej kariery wiązała nie tylko z pisarstwem, ale również z dziennikarstwem. Debiutowała książką „Macocha”, a obecnie na swoim koncie ma ponad 50 książek o tematyce obyczajowej i kryminalnej. Autorka chętnie zajmuje się również jeździectwem, malarstwem oraz dzieli swój czas między Poznaniem i niewielką niemiecką wsią. Jej najnowsza świąteczna książka „#Instaświęta” ukazała się 25 października nakładem Wydawnictwa Literackiego.
Kiedy zdecydowałaś, że będziesz pisać? Kiedy byłam dzieckiem przez moją głowę przewijały się wszystkie możliwe zawody świata, z których do najciekawyszych zaliczałam: łyżwiarkę figurową, fryzjerkę oraz panią robiącą twaróg. Kiedyś na koloniach zaliczyliśmy wycieczkę do pobliskiej mleczarni, w której pewna pani opowiedziała nam jak się robi ser i nawet to pokazała. Uznałam ją za najbardziej fascynującą kobietę na świecie. I na pytanie nauczycielki co chcemy robić w przyszłości, odpowiedziałam z uśmiechem: twaróg. Ale ostatecznie zostałam dziennikarką. Pewnego dnia widząc ogłoszenie o konkursie na książkę w jednym z kobiecych pism, usiadłam i napisałam Macochę, moją pierwszą powieść. Na konkurs jej nie wysłałam, bo nie zdążyłam dokończyć. Ale dotarła do mojego pierwszego wydawcy Zysk i S-ka w Poznaniu, który po tygodniu zadzwonił i oznajmił: „wydajemy”. I tak to się zaczęło. Jakie są Twoje rytuały związane z pisaniem? Zawsze powtarzam, że praca pisarza jest taka, jak każda inna. Trzeba wstać, zmobilizować się, przysiąć na czterech literach i odpalić komputer. I pisać. Pisać codziennie, po trochu, czasem dziesięć stron, czasem jedno zdanie. Ale pisać. Nie szukać wymówek, nie wmawiać sobie, że nie mamy weny. Mamy. Tylko czasem sami jej nie dopuszczamy do głosu, bo przecież wkoło czeka tyle ważnych zajęć. To nie jest tak, że pisarz cały dzień leży na kanapie i nagle w porywie wielkiego natchnienia chwyta za gęsie pióro, by zapisać swoje złote myśli. Te myśli nieustannie krążą po głowie, trzeba się tylko zmobilizować, by przelać je na papier. Nie mam też żadnych rytuałów typu zjedzenie siedmiu orzeszków, przytulenie się do drzewa oraz taniec na golasa na łące, zanim zasiądę do pisania książki. Po prostu siadam i zaczynam pisać, bo to chyba lubię najbardziej. Czy wiesz, jak skończy się książka, kiedy stawiasz pierwsze zdanie? Tak, ale nigdy nie wiem, jakimi ścieżkami dojdziemy do końca. To rodzi się w trakcie pisania. Czy bohaterowie/bohaterki Twoich książek dostają Twoje wspomnienia/przeżycia? Żaden z bohaterów moich książek nie jest stuprocentowym odbiciem jednej, konkretnej osoby w rzeczywistości. Nie jest również mną. To zlepek różnych postaci, różnych osób, które spotkałam w życiu i w których dojrzałam coś, co mnie zastanowiło. Tak rodzi się pomysł na książkowego bohatera. W trakcie pisania dostaje on kolejne cechy, które niekoniecznie są cechami tylko jednej osoby. To bardziej taki patchworkowy stwór różnych osobowości. Oczywiście od siebie biorę najwięcej. Czy zdarza się, że nie lubisz swoich bohaterów? Chyba każdy autor częściowo wyposaża swoich bohaterów w cechy podobne do siebie samego. To może być czasem jakaś drobnostka, która jest dla nas charakterystyczna lub którą w sobie bardzo lubimy. Albo wręcz przeciwnie – której nie znosimy, więc, żeby stawić czoła naszym złym nawykom, opisujemy to w książce, żeby dokładnie zobaczyć jacy jesteśmy. Więc czasem faktycznie nie przepadam za którymś z bohaterów, chociaż próbuję go jednak jakoś „ulpeszyć”, naprawić i zrozumieć. Czy krytyczna recenzja jest lepsza od braku jakiejkolwiek? To zależy. Kiedyś ktoś dał mi jedną gwiazdkę i napisał – drażniła mnie główna bohaterka. Ale z całą pewnością lepiej jest być zauważonym, nawet negatywnie, niż zlekceważonym. Sztuczna inteligencja to dla Ciebie jako pisarki zagrożenie czy szansa? Sprawdziłam jak AI radzi sobie w temacie konstruowania powieści, opisów, przedstawiania bohaterów. Owszem, jakoś sobie radzi, ale to jest bardzo dalekie od emocji, którą potrafi stworzyć pisarz. Bo to żywy człowiek ma swój własny styl, sposób pisania, umiejętności kreowania bohaterów, nadawania książce siły. AI jest przy tym po prostu nijaka. Przynajmniej na razie. Co w zawodzie pisarki lubisz najbardziej, a co sprawia Ci dyskomfort? Najbardziej lubię samą pracę. Najważniejsze to chcieć pisać. Ale nie dlatego, aby być sławnym, pojawiać się w telewizji i kolorowych magazynach, dostawać karteczki uwielbienia od innych, prezenty i miłosne wyznania. To jest skutek uboczny, można go lubić mniej lub bardziej, gorzej, kiedy tylko wokół tego kręci się nasze życie. Pisać trzeba lubić. Chcieć. I nie zastanawiać się czy dopadnie nas sława, tylko czy naprawdę chcemy opowiedzieć jakąś historię. Ja uwielbiam je opowiadać. A dyskomfort? Ciągły brak czasu. Życie życiem swoich bohaterów. Głowa zaprzątnięta myślami, co dalej, jak zakończyć wątek, jak rozwiązać problemy, w którą stronę pójść. Niekończąca się gonitwa myśli. Fragment recenzji lub opinii czytelników, który pamiętasz do dziś? „Dziękuję za powieść (Nie)miłość. To dzięki niej wyrwałam się z toksycznego związku”. Czy pamiętasz swoją pierwszą samodzielnie wybraną książkę? Pamiętam samodzielnie wybraną z półki u mamy. „Sztuka kochania” Wisłockiej.
Anna Kamińska, autorka bestsellerowych biografii opowiada o swoich pisarskich początkach
Jej najnowsza książka "Głośniej! Marek Jackowski" o historii założyciela i lidera Maanamu, wieloletniego męża i partnera artystycznego Kory, kompozytora i gitarzysty, ukaże się na rynku już 22 listopada nakładem Wydawnictwa Literackiego.
W biografiach o niezwykle silnych postaciach jej autorstwa – himalaistce Wandzie Rutkiewicz (Wanda. Opowieść o sile życia i śmierci. Historia Wandy Rutkiewicz, 2017), przyrodniczce Simonie Kossak (Simona. Opowieść o niezwyczajnym życiu Simony Kossak, 2015), himalaistce Halinie Krüger-Syrokomskiej (Halina. Dziś już nie ma takich kobiet, 2019) oraz o założycielu MONAR-u Marku Kotańskim (Kotański. Bóg Ojciec. Konfrontacja, 2021) – niezmiennie zaczytują się rzesze czytelniczek i czytelników. 1. Kiedy zdecydowałaś, że będziesz pisać? Gdy po ukazaniu się mojej książki pt. „Simona” o Simonie Kossak, która trafiła do rąk wielu czytelniczek i czytelników okazało się, że mogę dalej pisać i z tego żyć, zostawiłam z radością pracę w telewizji i zajęłam się wyłącznie pisaniem. To wtedy właśnie podjęłam taką decyzję. A generalnie pisałam od zawsze. W klasie maturalnej wygrałam ogólnopolski konkurs literacki, organizowany przez Muzeum Literatury, a po maturze zaczęłam pisać do różnych gazet, zanim napisałam „Simonę” publikowałam jako freelancerka m.in. w „Wysokich Obcasach”, „Pani”, czy w „Zwierciadle”. 2. Jakie są Twoje rytuały związane z pisaniem? Piszę w ciszy. Wszystkie niemal książki napisałam w swoim domu na wsi pod Warszawą, gdzie jest spokój, cisza i widok z okien na ogród. Wydawało mi się do niedawna, że muszę mieć takie warunki, by się skupić, ale okazało się, że niekoniecznie. Moja ostania książka powstała w mieszkaniu w mieście, blisko dworca kolejowego, z widokiem na miasto. Lubię mieć na pewno porządek na biurku, gdy piszę, notatnik i długopis obok komputera, by sobie czasem coś rozrysować. I filiżankę herbaty. 3. Czy zdarza się, że nie lubisz swoich bohaterów? Nie. Zdarza się, że się nimi wielokrotnie rozczarowuję w czasie pracy, tak jak to było w przypadku Wandy Rutkiewicz, czy Marka Kotańskiego, ale gdy zaczynam chodzić czyimiś śladami to zawsze z entuzjazmem, sympatią i chęcią, by z nimi pobyć. Wybieram postaci dużego formatu z dużymi dokonaniami, o których chcę napisać książkę, by o nich przypomnieć, czy opowiedzieć inaczej niż wiedzieliśmy o nich do tej pory. To oczywiste, że odkrywam różne rzeczy na temat tych osób, tym bardziej, że zawsze też wybieram postaci wielowymiarowe. Nie zdarzyło mi się jednak po napisaniu żadnej biografii, żebym powiedziała o kimś: nie lubię. 4. Czy krytyczna recenzja jest lepsza od braku jakiejkolwiek? Nie wiem, nie przyglądam się jakoś szczególnie temu, jak recenzje wpływają na zachowania czytelnicze, bo rozumiem, że o to chodzi w tym pytaniu. Mam różne doświadczenia. Kiedyś ukazała się krytyczna recenzja na temat mojej „Wandy” w opiniotwórczym tygodniku, którego czytelnicy na pewno sięgają po książki, a „Wanda” okazała się hitem wydawniczym, sprzedałam do niej prawa do filmu, została przetłumaczona na język hiszpański i litewski, dostałam po niej najwięcej listów od czytelników. O mojej „Halinie” też jeden z krytyków napisał coś negatywnego, a za tę książkę dostałam z kolei najwięcej nagród. 5. Sztuczna inteligencja to dla Ciebie jako pisarki zagrożenie czy szansa? Mam na ten temat różne myśli, ale generalnie jako osoba pracująca w terenie, odkrywająca wielu rozmówców myślę sobie, że nie szybko stanie się tak, że będzie ona miała wpływ na moją pracę. 6. Co w zawodzie pisarza lubisz najbardziej, a co sprawia Ci dyskomfort? Dyskomfort sprawia mi czekanie zimą o 5.00 na dworcach na spóźniające się pociągi, gdy próbuję dotrzeć do swoich rozmówców albo do archiwów w różnych miejscach, które są czynne do 15.00. A poza tym lubię wszystko: zarówno etap zbierania materiałów, czyli researchu i tej przygody, która zaczyna się, gdy startuję z pracą nad nową książką jak i potem pisania, czyli takiego zamknięcia trochę w domu, gdy siedzę przy biurku. 7. Fragment recenzji lub opinii czytelników, który pamiętasz do dziś? Kiedyś dostałam prezent od Kory Jackowskiej, której spodobała się moja „Simona”, to były ręcznie malowane przez nią koty, nie tylko pamiętam tę recenzję i dodała mi ona skrzydeł, bo Kora była jak wiadomo wytrawną czytelniczką, ale trzymam w domu ten prezent jak relikwie. Pamiętam też list od jednego z himalaistów, który napisał mi, że dowiedział się z książki „Wanda” nie tylko mnóstwa nowych rzeczy o Wandzie, która była jego koleżanką, jak i o swoich kolegach. O Wandzie, rozumiem, ale że o kolegach?! Od himalaistów dostałam w ogóle dużo ciepłych słów z powodu „Wandy”, czy „Haliny”. Niezwykłe było dla mnie też to, gdy pacjenci Marka Kotańskiego opowiadali mi, że płakali czytając jego biografię. 8. Czy pamiętasz swoją pierwszą samodzielnie wybraną książkę? Zupełnie nie! Myślę, że jako jedne z pierwszych czytałam „Baśnie” Andersena. Na pewno zaczytywałam się jako dziewczynka w „Dzieciach z Bullerbyn”, z wczesnego dzieciństwa pamiętam też książkę „O psie, który jeździł koleją”.
Dbanie o siebie jeszcze nigdy nie było takie proste! Jak zyskać niezależność i przestać odkładać plany na później?
Gdzie, jak, z kim i czym - to ty decydujesz, jak wykorzystasz swój czas.
Nie tak dawno Miley Cyrus przypomniała nam, że same możemy kupić sobie kwiaty, a błędy się zdarzają, bo przecież wszystkie byłyśmy ekhm, jesteśmy młode. Tak bardzo skupiamy się na codziennych obowiązkach, że troska o samą siebie spadła na dalszy plan. I nie chodzi tu o zrobienie maseczki raz w tygodniu, wypicie zielonego smoothie lub pójście do kosmetyczki. Mówimy tu o czymś znacznie ważniejszym. Gdzie Miękka kanapa w salonie, bieżnia na siłowni, a może fotel stomatologa. Troska o siebie to nie tylko wysportowana sylwetka, czy zrelaksowana głowa. Ile z nas odkłada wizyty u specjalistów, bo wydaje nam się, że mamy czas, że to nic pilnego, a kończy się tym, że idziemy dopiero w ostateczności, gdy już nie będzie innego wyjścia. I jasne, możemy mówić, że nie trzeba, że nie mamy czym dojechać, bo to drugi koniec miasta, ale przecież opcji jest wiele. Jedziesz komunikacją miejską, prosisz kogoś o podwózkę, bierzesz taksę albo auto swoje lub z Traficara. W końcu to ty decydujesz, na jaką niezależność stawiasz tym razem. Bo najważniejszy jest cel. Jak Najlepiej tak jak lubisz tylko pytanie, jak to z tym lubieniem jest u Ciebie. Oczywiście zawsze fajnie obejrzeć ten sam serial setny raz w akompaniamencie chipsów i bąbelków coli, tylko może niekoniecznie dobrze jest to robić codziennie. Małe guilty pleasure jest świetne i potrzebne, ale próbowanie nowych rzeczy może dać taką samą, jak nie większą przyjemność. Zastanów się, czego zawsze chciałaś spróbować, ale brakowało Ci chęci, energii, okazji… Umów się, spróbuj, kup bilet. Nie masz czym dojechać? To nie problem weź Traficara, samochód na kilometry i jedź kiedy i gdzie tylko chcesz, na swoich warunkach. Nie masz prawa jazdy? Wybierz komunikację miejską lub zorganizuj wypad ze znajomymi. Może okazać się, że mieliście podobne plany, ale nigdy o tym ze sobą nie rozmawialiście. Z kim Samej, z przyjaciółmi, ze zwierzakiem. To już zależy od Ciebie. Nie musisz kolejny raz godzić się na wynajem motelu pod tytułem “Im więcej łóżek w pokoju tym lepiej”. Zadbaj o swój komfort. Może chcesz spontanicznie decydować o kolejnych punktach podróży i wyjątkowo do nikogo się nie dopasowywać? Wybierając Traficara nie musisz czekać na spóźniony autobus, czy jak w przypadku własnego samochodu martwić się o płatne parkingi, czy opłaty za paliwo, bo masz to już w cenie. Sama podejmujesz decyzję, kiedy, gdzie i z kim wyruszasz w drogę - w końcu to Twoja podróż i Twój czas, który warto spożytkować lepiej niż na zamartwianiu się o samą trasę. Czym Możesz jechać, czym tylko chcesz. Pytanie tylko, co spełni Twoje oczekiwania i da Ci pełną niezależność. Pomyślałaś o samochodzie? Ale pewnie o swoim lub takim niedrogim, bez problemów, frustracji i bez zbędnych formalności. To może jeszcze bez opłat za miejsca parkingowe, paliwo czy mechanika. Bardzo proszę! Dzięki Traficarowi do teatru możesz jechać kompaktowym samochodem osobowym, którym łatwo się parkuje, za miasto weźmiesz komfortowego SUVa, a do pracy w trakcie korków, elektryka. Potrzebujesz zrobić porządki na strychu, w piwnicy, a może przed Tobą jesienne ogarnianie ogrodu? Bierzesz samochód dostawczy i załatwiasz, co trzeba. Tak po prostu, prosto z ulicy, na jeden klik w aplikacji. To gdzie jedziemy? Pobierz aplikację Traficar i korzystaj z samochodów na kilometry, kiedy tylko chcesz. Aplikacja mobilna Traficar dostępna jest w sklepach Google Play, App Store oraz Huawei AppGallery.
Wystawa „Immersive Monet & The Impressionists” przedłużona, wraca wyczekiwana „Retro Warszawa”.
Odbywająca swoje światowe tournée wystawa „Immersive Monet & The Impressionists” po sukcesie w Stanach Zjednoczonych bije rekordy popularności w Europie – w Art Box Experience w warszawskiej Fabryce Norblina. Niezwykły animowany pokaz multisensoryczny z wykorzystaniem aż 438 obrazów impresjonistów wraz z towarzyszącą mu ścieżką dźwiękową będzie można podziwiać do końca września br. To nie jedyna atrakcja przygotowana przez Art Box Experience – latem na ekrany powraca wystawa „Retro Warszawa”, czyli wycieczka po stolicy sprzed 100 lat! Art Box jest pierwszym miejscem na Starym Kontynencie, w którym widzowie mogli doświadczyć wystawy „Immersive Monet”. Przygotowali ją Massimiliano Siccardo wraz z zespołem Lighthouse Immersive i Visioni Eccentriche – to producenci światowej klasy wystaw multisensorycznych. - W Warszawie pokaz zobaczyło już 50 tys. widzów i w związku z licznymi pytaniami, postanowiliśmy przedłużyć wystawę jeszcze na lipiec, sierpień i wrzesień – mówi Joanna Kowalkowska, prezeska Art Box Experience. - Mamy też dobrą wiadomość dla miłośników i miłośniczek uroków dawnej Warszawy – zachęca. Od 2 lipca powracamy z naszym autorskim projektem, przygotowanym przez Piotra Sikorę i współpracujących z nami twórców z Platige Image, wystawą „Retro Warszawa”. To pełna wrażeń podróż w czasie i przestrzeni pozwalająca przenieś się na kilkadziesiąt minut do przedwojennej stolicy, zanurzając widzów w ożywione cyfrowo obrazy, wyraziste kolory, muzykę i dźwięki codziennego życia miasta – dodaje. Kto nie chciałby, chociaż na chwilę, przenieść się do Warszawy z dwudziestolecia międzywojennego, gdy po ulicach jeździły dorożki, po niebie przelatywały dwupłatowce, rozbrzmiewały piosenki Hanki Ordonówny i Mieczysława Fogga? Albo zanurzyć się w paryskim kabarecie i wejść wprost w krajobrazy z dzieł Claude’a Moneta, Augusta Renoira, Edgara Degasa, Paula Cezanne’a czy Eduarda Maneta? Latem i wczesną jesienią wszystko to będzie możliwe w Art Box Experience, gdzie na styku technologii cyfrowej, sztuki, nauki i rozrywki powstają unikalne multisensoryczne widowiska. Na miejscu znajdziemy kawiarnię ze słodkościami, kawą i nietuzinkowymi pamiątkami, a także rozbudowany program wydarzeń towarzyszących, w tym spotkań z edukatorami dla najmłodszych widzów. Na wystawę „Immersive Monet & The Impressionists” wybierzemy się w Art Box od środy do niedzieli. Na zwiedzających czekają tam magiczne Instaspoty: mostek w Giverny i nenufary oraz Paryża i wież Eiffla; sala edukacyjna z wprowadzeniem do wystawy oraz bezpłatna aplikacja mobilna z treściami wzbogacającymi wiedzę o impresjonizmie i najważniejszych artystach. Natomiast do przedwojennej „Retro Warszawy” Art Box zaprasza w poniedziałki i wtorki. Bilety: do nabycia online (Bilety Art Box Experience) i na miejscu (Fabryka Norblina, ul. Żelazna 51/53, drugie piętro; pon.-czw., od godz. 9.00 do 20.00, ostatnie wejście o 19.00; pt. od godz. 9:00 do 21:00, ostatnie wejście o godz. 20; weekend w godz. 10.00-21.00).
Bristol spa z nowym zabiegiem ESPA Active Nutrients Glow From Within – nowy rodzaj odprężenia
W ofercie Bristol spa pojawił się właśnie nowy zabieg ESPA Active Nutrients Glow From Within. Dzięki niemu doświadczycie zupełnie nowego rodzaju odprężenia. Zobaczcie, na czym polega i poznajcie jego właściwości - zarówno dla ciała, jak i duszy.
W tym artykule: ESPA Active Nutrients Glow From Within w ofercie Bristol spa Bristol spa – błogi relaks w centrum Warszawy Od 4 maja w spa hotelu Bristol można zrelaksować się dzięki nowemu zabiegowi - ESPA Active Nutrients Glow From Within. To zupełnie nowy rodzaj odprężenia. Zyska nie tylko nasze ciało, ale również umysł i dusza. ESPA Active Nutrients Glow From Within w ofercie Bristol spa Zabieg trwa godzinę i łączy w sobie holistyczne podejście do pielęgnacji skóry przy użyciu luksusowych produktów marki ESPA, z masażem twarzy, szyi, dekoltu, rąk i dłoni. Bristol spa jest jedynym miejscem w Polsce, oferującym kosmetyki marki ESPA, które moc czerpią z natury. Idealnie sprawdzają się więc w najnowszym zabiegu. ESPA Active Nutrients Glow From Within łączy w sobie głębokie oczyszczenie, złuszczenie i nawilżanie. Skupia się nie tylko na twarzy, ale i na ciele, dzięki czemu możemy uzyskać zupełnie nowy poziom odprężenia. Po zabiegu skóra jest rozświetlona i nawilżona, a umysł i dusza wypoczęte. Oprócz tego zabieg pobudza układ limfatyczny i krwionośny dzięki specjalnym ruchom masującym, które prowadzone są przez linie meridianowe ciała. Do masażu używa się tradycyjnego różowego kwarcu Gua Sha, który uwalnia napięcie i wyzwala pozytywne emocje. Każdy, kto skorzysta z najnowszego zabiegu Bristol spa otrzyma prezent od firmy ESPA. Bristol spa – błogi relaks w centrum Warszawy Ze spa hotelu Bristol mogą korzystać nie tylko goście, ale i wszyscy, którzy mają ochotę na prawdziwy relaks i odprężenie w samym centrum stolicy. Bristol spa to idealne miejsce, aby odpocząć, zrelaksować się i zregenerować. Do dyspozycji mamy sauny i łaźnie parowe, podgrzewany basen czy, dla miłośników aktywnego relaksu, siłownię. Oprócz tego oferta Bristol spa zawiera holistyczne masaże i zabiegi, w których wykorzystywane są produkty właśnie od marki ESPA.
Slow Space by Puma wraca w wiosennej odsłonie. Naładuj się dobrą energią już wkrótce w Krakowie
Slow Space by PUMA to przestrzeń, która w zeszłym roku z ogromnym sukcesem podbiła serca warszawiaków. Projekt powstał z myślą o jakościowym, wartościowym, ale także rozwijającym dbaniu o siebiena wielu poziomach. Jego druga, wiosenna edycja rozpocznie się już 8 maja i potrwa do 4 czerwca.
Tym razem spotkamy się w Krakowie przy ulicy Solnej 1 (Plac Bohaterów Getta), gdzie przez cztery kolejne tygodnie odbywać się będą warsztaty grupowe, indywidualne konsultacje ze specjalistami, zajęcia jogi, pilatesu, treningi funkcjonalne oraz dni otwarte. Slow Space by PUMA to inicjatywa Oli Kwiatkowskiej, twórczyni projektu Slow Living Poland, we współpracy z marką PUMA. Wiosenne spotkania w krakowskiej przestrzeni to świetna okazja, żeby zgłębić tematy związane z harmonią, równowagą i przede wszystkim, żeby holistycznie zadbać o siebie. Strefa będzie funkcjonować przez cały miesiąc. Zajęcia w ramach każdego tygodnia dedykowane będą takim hasłom jak: „obfitość”, „przebudzenie”, harmonia” i „minimalizm”. Wiosna to czas równowagi i spokoju. Taki też będzie cały maj w Slow Space by PUMA. Inspirujący i niespieszny w gronie najlepszych ekspertek, trenerek oraz nauczycielek jogi. Za sekcję jogową odpowiadają: Magda Janik, Maria Prokop, Ola Kwiatkowska, Paulina Kołodziejska oraz Agnieszka Ochałek. Pojawią się również zajęcia z pilatesu z Angeliką Mirek i Dagmarą Syprzak oraz trening stability & mobility z Pauliną Jopek. Wtorki i czwartki to dni poświęcone na indywidualne spotkania ze specjalistami: dietetyczką – Anią Regułą, fizjoterapeutką – Kasią Radochońską, refleksolożką – Karoliną Tkacz (Przestrzeń Holistyka) oraz z konsultantką ajurwedyjską – Marią Pronobis. Weekendy upłyną pod znakiem warsztatów, które poprowadzą: psycholożka – Marta Niedźwiecka, psychoterapeutka – Ania Cyklińska, projektantka produktu i przestrzeni – dr Joanna Jurga, beauty coach – Aleksandra Knaflewska (Na Temat Piękna), nauczycielka jogi i oddechu – Maria Prokop oraz szef kuchni – Dominika Wójcik. Weekendy to również 2 dni otwarte (13 i 27 maja), które będą świetną okazją na odwiedzenie strefy oraz dołączenia do wykładów wokół tematów obfitości i harmonii, które poprowadzą Marta Niedźwiecka oraz Ania Cyklińska. PUMA jako główny partner wydarzenia od dawna, za pośrednictwem różnorodnych kampanii oraz współprac z inspirującymi ambasadorkami, wspiera działania kobiet na całym świecie, budując w nich pewność siebie oraz zachęcając do podejmowania kolejnych kroków w drodze po swoją lepszą przeszłość. Marka wspiera większość zajęć, które odbędą się w przestrzeni – od treningów poprzez warsztaty, aż po spotkania indywidualne z ekspertami. Te ostatnie nawiązują do CSR-owych działań PUMA z poprzednich lat, kiedy to w ramach jednej z kampanii marka rozdała ponad 500 godzin konsultacji z psychologiem, budując świadomość związaną ze zdrowiem psychicznym oraz prezentując narzędzia, które mogą być pomocne w trudniejszych sytuacjach. O nawodnienie uczestników zadba Nałęczowianka, która nie tylko organizuje warsztaty o recyklingu pod hasłem "Jeśli nie NAŁ to kiedy?!", ale też zapewni napoje funkcjonalne Nał+ na bazie wody mineralnej nie zawierające cukru, konserwantów ani sztucznych barwników. Każdy z pięciu rodzajów Nał+ ma inny owocowy smak i specjalnie dobrane witaminy lub składniki mineralne i jest zapakowany w butelkę pochodzącą w 100% z plastiku z recyklingu. Partnerem pielęgnacyjnym wiosennej edycji została Alba1913. W przestrzeni zapoznać będzie się można z harmonijnymi aromatami stworzonymi zgodnie z recepturami marki, które wynikają z połączenia aptekarskiej dokładności i rodzinnej tradycji zielarskiej. W ramach programu pojawi się również warsztat z aromaterapii, który poprowadzi Łukasz Rychlicki. Przestrzeń funkcjonować będzie między 8 maja a 4 czerwca przy ulicy Solnej 1 (Plac Bohaterów Getta). Udział w zajęciach będzie mógł wziąć każdy, kto dokona zapisu za pośrednictwem formularza umieszczonego na stronie www.slowspacebypuma.pl. Warunkiem wstępu jest uiszczenie symbolicznej kwoty w wysokości 20 PLN. Dochód wesprze działania lokalnej Fundacji “Autonomia”. Pierwsza pula biletów pojawi się na stronie 28 kwietnia. Chcąc być na bieżąco z tematem, warto śledzić kanały social media ekspertek i trenerek oraz Slow Living Poland. Więcej informacji o projekcie oraz formularz zapisów dostępny będzie na stronie. Sięgnij po energię wiosny i spotkaj się z nami w Krakowie, podczas drugiej edycji SLOW SPACE by PUMA.
Jak nauczyć się języka migowego? Przydatne rady i wskazówki
Język migowy służy do porozumiewania się bez wykorzystywania narządu słuchu. Najczęściej jest używany do komunikacji pomiędzy osobami głuchymi lub osobami słyszącymi i głuchymi. Jak nauczyć się języka migowego? Czy jest to bardzo trudne? Ile potrzeba czasu? Podpowiadamy.
Jak nauczyć się języka migowego? Zacznijmy od zwięzłej historii języka migowego. Pierwsze wzmianki o tej formie komunikacji pochodzą z czasów Starożytności – już Platon wspominał o możliwości wykorzystania gestów do dokładnego porozumiewania się z osobami, które nie słyszą. W XVI wieku rozpoczął się proces ujednolicania sposobów komunikacji z osobami głuchymi, jednak znaczący rozwój w tym temacie zaczął się dopiero pod koniec XVIII wieku, kiedy we Francji otworzono uczelnię dla osób niesłyszących. W Polsce pierwsza szkoła dla osób głuchych powstała w 1817 roku i to właśnie wtedy zaczął tworzyć się polski język migowy. Co ważne, na całym świecie istnieje ponad 200 odmiennych języków migowych. Większość z nich bazuje na narodowym języku mówionym używanym na danym obszarze i czerpie z jego słownictwa oraz gramatyki. Oznacza to, że jeśli nauczymy się polskiego języka migowego, będzie przydatny prawdopodobnie tylko na terenie naszego kraju. Gdzie wykorzystuje się język migowy? Oczywiście jest on głównym sposobem komunikacji dla osób głuchych, jednak może być też wykorzystywany w innych sytuacjach, na przykład: u osób, które słyszą, ale nie mówią (na przykład na skutek bardzo silnej traumy), u osób z zaburzeniami mowy podczas procesu rehabilitacji , u dzieci ze zdiagnozowanym spektrum autyzmu, dla których język wizualny jest o wiele prostszą formą komunikacji. Nauka języka migowego – czy warto? Czy warto nauczyć się języka migowego? Tak. Bez względu na to, czy robisz to z konieczności, bo jesteś bliskim lub opiekunem osoby niesłyszącej, czy z wyboru, na pewno nie będziesz żałować tej decyzji. Pamiętaj, że nauka każdego obcego języka niezwykle korzystnie wpływa na twój organizm, między innymi poprzez: zwiększenie aktywności mózgu, rozwijanie możliwości poznawczych, zwiększenie umiejętności słuchania. Co więcej, na polskim rynku pracy istnieje obecnie bardzo duże zapotrzebowanie na osoby posługujące się językiem migowym. Tłumacze nie będą mieli problemu ze znalezieniem posady, a za godzinę pracy otrzymają nawet 90-100 zł. Czy język migowy jest bardzo trudny do opanowania? Ile czasu potrzeba, żeby się go nauczyć? Nauka języka migowego nie należy do najłatwiejszych zadań, szczególnie, jeśli rozpoczynamy ją jako dorośli. Podczas tego procesu osoby słyszące muszą przestawić się z percepcji słuchowej na wizualną, co na początku może być dla nich problematyczne. Poziom trudności języka migowego jest porównywany do arabskiego czy chińskiego. Oznacza to, że opanowanie podstaw i płynności w komunikacji będzie skomplikowanym zadaniem dla osób mieszkających na naszej długości geograficznej. Pamiętajmy jednak, że nie jest to zadanie niemożliwe - będzie od nas wymagało po prostu sporo pracy. Ile czasu potrzeba, aby nauczyć się języka migowego? Tak jak w przypadku innych języków, opanowanie języka migowego zajmie nam sporo czasu. Mimo tego, że w Internecie znajdziemy przyspieszone kursy trwające 20-30 h, nie powinniśmy się spodziewać, że w tym czasie nauczymy się swobodnej komunikacji w innym języku. Natomiast najprawdopodobniej uda nam się załapać podstawy, które umożliwią nam dalszą, sprawną naukę. Według obecnych danych uzyskanie poziomu zaawansowanego w języku migowym zajmie nam około 3 lata. Oczywiście, czas ten może się odrobinę skrócić, lub sporo wydłużyć, w zależności od naszego zaangażowania w naukę. Jak szybko nauczyć się języka? 10 metod, które stosują poligloci Chcesz nauczyć się nowego języka, ale zniechęca cię perspektywa chodzenia na kurs przez kilka lat? Mamy dla ciebie dobrą informację! Nauka języka wcale nie musi tak długo trwać. Skorzystaj ze sposobów polecanych przez poliglotów, a zaczniesz swobodnie rozmawiać na wiele tematów już za rok. Jak nauczyć się języka migowego. Od czego zacząć? Istnieje kilka sposobów na naukę języka migowego. Do najczęściej wybieranych zaliczamy: bezpłatne zajęcia oferowane w bibliotekach publicznych i szkołach, płatne kursy oferowane przez wyspecjalizowane jednostki, szkoły wyższe, uniwersytety i szkoły językowe, studia z języka migowego (kierunek filologia polskiego języka migowego, Wydział Polonistyki) na Uniwersytecie Warszawskim, płatne zajęcia oferowane przez prywatnych korepetytorów, płatne i darmowe kursy online, materiały do nauki języka migowego dostępne w mediach i platformach społecznościowych, na przykład na YouTube, aplikacje na smartfony i tablety do nauki oraz ćwiczenia języka migowego. Jak nauczyć się języka migowego od podstaw? Możemy zacząć od samodzielnej praktyki w domowym zaciszu. Musimy jednak zdawać sobie sprawę z faktu, że uzyskanie płynności w języku migowym będzie wymagało od nas przynajmniej kilkunastu godzin zajęć z doświadczonym nauczycielem. Ten sposób komunikacji to nie tylko odpowiednie ruchy dłońmi. Zaliczamy do niego również mimikę, ruchy całego ciała, kierunek naszych rąk. Aby nauczyć się dobrze posługiwać migami, na pewnym etapie będziemy potrzebowali wsparcia z zewnątrz. Tak jak wcześniej wspomnieliśmy, możemy jednak zacząć od samodzielnej nauki. W domowym zaciszu będziemy w stanie zapoznać się z alfabetem, a także przyswoić 100-200 podstawowych wyrazów i zwrotów, które ułatwią nam rozmowę z nauczycielem na późniejszych etapach nauki. Przed rozpoczęciem samodzielnych ćwiczeń warto zaopatrzyć się w odpowiednie książki do nauki języka migowego, a także znaleźć źródła online, na przykład w formie wideo na YouTube lub aplikacji do ściągnięcia na telefon. Jak nauczyć się języka migowego. Nauka online Jak nauczyć się języka migowego online? Czy jest to w ogóle możliwe? Jak najbardziej. Korzystanie z dostępnych w sieci źródeł jest najskuteczniejszym sposobem samodzielnej nauki migania. Oprócz sporej ilości materiałów w formie tekstu, w Internecie znajdziemy również dużą liczbę filmów wideo, publikowanych przez osoby biegłe w języku migowym. To właśnie one najbardziej pomogą nam w nauce. Szczególnie przydatna może okazać się platforma YouTube, na której znajdziemy ogromną ilość filmików do nauki języka migowego, obejmujących każdy jej etap, dla osób na wszystkich poziomach zaawansowania. Dostępne materiały wideo pokrywają tematy takie jak pisownia alfabetu migowego, popularne zwroty i konwersacje. Często natrafimy na regularnie aktualizowane kanały, prowadzone przez specjalistów z branży, którzy chcą przekonać jak największą liczbę osób do poznawania języka migowego. Fajnym sposobem na naukę będzie też zainstalowanie na smartfonie czy tablecie jednej z aplikacji dla osób posługujących się językiem migowym. W AppStore i Google Play znajdziemy dużą liczbę słowników i samouczków, a także apek, które oferują zagadki, łamigłówki i gry w tym języku. Jak ładnie pisać? 7 kroków do nauczenia się sztuki kaligrafii W czasach, gdy z każdej strony otaczają nas ekrany, sztuka ładnego pisania stała się czymś wyjątkowym. Niezależnie od tego, czy chcesz zacząć pisać listy, pamiętnik, czy po prostu poprawić wygląd swoich notatek – nauka kaligrafii na pewno da ci sporo satysfakcji. Dodatkowo to także świetny sposób na zwiększenie koncentracji i oderwanie się od komputera czy telefonu. Sprawdź, jak ładnie pisać. Jak nauczyć się języka migowego. Najlepsze podręczniki Jeśli chcesz rozpocząć przygodę z samodzielną nauką języka migowego musisz zaopatrzyć się we wszystkie niezbędne materiały. Na pewno przyda ci się któraś z niżej wymienionych książek: „Podręcznik do nauki Polskiego Języka Migowego”, poziom A1, Damian Rzeźniczak, „Powiedz to w mig”, Rasa Jankauskaite, „Zobaczyć głos”, Oliver Sacks.
Madera, czyli Wyspa Rozkosz. Fantastyczna na wakacje o każdej porze roku
Madera to takie miejsce, którego lepiej nigdy nie zobaczyć na własne oczy. Bo kiedy zobaczysz raz, zachłyśniesz się tym powietrzem, już nie będziesz chcieć wracać do Polski. A jeśli wrócisz, wciąż będziesz myśleć tylko o tym, jak i kiedy znowu polecieć na tę wyspę pocałowaną przez Boga.
W tym artykule: Madera: lot na Wyspę Rozkosz Madera: naturalne baseny lawowe Madera: owoce prosto z raju Madera: tropikalne ogrody i zjazd saniami po asfalcie Madera: Chrystus jak w Rio de Janeiro Madera: obłędne widoki i bajkowe domki Madera: lot na Wyspę Rozkosz Według legendy Madera tak właśnie powstała: po dokonaniu dzieła stworzenia Najwyższy ujął w dłonie kulę ziemską i złożył na niej pocałunek. W miejscu, w którym Jego usta dotknęły powierzchni, wybrzuszyła się z Oceanu Atlantyckiego wyspa tak piękna, że śni się po nocach (o kształcie faktycznie przypominającym odrobinę kształt ust). Wyspa Wiecznej Wiosny. Fragment raju dryfujący sobie, jakby nigdy nic, blisko 900 km od Portugalii i 500 od Kanarów. Wyspa-ogród. Przenikająca do krwiobiegu zapachem strelicji i soli morskiej. Upajająca smakiem anony i innych egzotycznych owoców. Obezwładniająca widokiem majestatycznych klifów i zielenią wawrzynów kanaryjskich oraz lasów laurowych. Wyspa Rozkosz. Bezwstydnie nieskrywająca swojej urody i rzucająca urok na każdego, kto ośmieli się ją poznać. Spektakl zaczyna się jeszcze w samolocie. Po pięciu godzinach podróży z Warszawy na pokładzie Wizz Air podchodzimy do lądowania w Funchal (a precyzyjnie mówiąc: Santa Cruz), na lotnisku uważanym za jedno z najbardziej wymagających dla pilotek i pilotów. Zlokalizowane tuż przy oceanie, z końcem pasa startowego spoczywającego na ogromnych, betonowych palach – to zawsze budzi sporo emocji. Nie ma się jednak czego obawiać, wszystko zostało przygotowane tak, by było maksymalnie bezpiecznie. Samolot siada na ziemi bez najdrobniejszej czkawki, a krajobrazy, które podziwiamy tuż przed... no cóż, stwierdzając banalnie – zapierają dech. A potem jest tylko lepiej. Południe Portugalii to najlepsze, co możecie dla siebie zrobić w wakacje. Odkryjcie te miejsca, zanim zrobi się na nie szał na Instagramie Madera: naturalne baseny lawowe Już na początku marca Madera otula ciepłem. Promienie słońca przyjemnie głaszczą skórę, a temperatura w okolicach 22 st. C rozpieszcza (według statystyk nawet zimą jest tu zazwyczaj powyżej 15 stopni, latem zaś – mniej niż 30). Dlatego nie zaczynamy od zwiedzania stolicy wyspy, lecz od tego, co najlepszego ma do zaaferowania. A przecież nie ma większej rozkoszy, niż kąpiel w oceanie, zwłaszcza w naturalnych basenach lawowych. Na Maderze najbardziej rozsławionym takim kąpieliskiem jest bez dwóch zdań Porto Moniz, zlokalizowane na północno-zachodnim krańcu wyspy. Ale jeśli lubicie bardziej kameralne atrakcje (bez rodzin z dziećmi), nasz raj na Atlantyku ma ich do zaoferowania znacznie więcej, nawet w samym Funchal. My właśnie udajemy się do takiego miejsca – Doca do Cavacas, zlokalizowanego tuż obok plaży Praia Formosa, blisko dzielnicy hotelowej. Wstęp kosztuje zaledwie 5 euro (leżak z parasolem dodatkowo 1 euro, bardzo polecam), a przyjemności są nieskończone. Naturalnie ukształtowane trzy baseny (w tym jeden infinity!) zasilane są wodą z oceanu (dla wygody odpoczywających wybudowano platformy i schodki) i pozwalają na kąpiel w zasadzie o każdej porze roku. Woda ma tu stałą temperaturę, oscylującą wokół 20 stopni. Wyobrażacie to sobie? To tyle, co w Bałtyku latem, przy dobrej pogodzie. Po zmierzeniu się z falami, które czasem potrafią zaskoczyć impetem i wielkością, w Doca do Cavacas można się posilić w znajdującym się na terenie basenów barze i restauracji z rybami oraz owocami morza. Dodatkowo ze strzeżonego kąpieliska rozpościera się niezły widok na klif Cabo Girão. Zresztą co tu dużo opowiadać: po prostu zobaczcie. Najpiękniejsze miejsca na świecie: przegląd pięknych i ciekawych miejsc na Ziemi, które warto zobaczyć! Najpiękniejsze miejsca na świecie kryją się nie tylko w najbardziej odległych zakątkach naszej planety. Przygotowaliśmy dla Was ranking 12 najciekawszych miejsc na Ziemi - zarówno bliższych i dalszych destynacji. Madera: owoce prosto z raju Choć z Doca do Cavacas chciałoby się nigdy nie wychodzić, raz na jakiś czas trzeba opuścić to miejsce, choćby dla przyzwoitości. A tak naprawdę dla ogromu innych atrakcji, którymi kusi nas Madera. Samo Funchal pod tym względem nie oszczędza. Stolica wyspy to miasto wymarzone: rozlało się po wzgórzach południowej części raju i choć tętni życiem (zamieszkuje je ponad połowa tutejszej ludności), jest niczym jeden wielki, egzotyczny ogród. Usadowiło się wygodnie pomiędzy oceanem a górami, które osłaniają je od wiatrów z północy, zapewniając doskonałe warunki pogodowe. A swą nazwę wzięło od słowa „funcho”, które po portugalsku oznacza koper włoski, czyli fenkuł. Cenione ze względu na anyżowy smak warzywo onegdaj bujnie porastało okolicę. I by oddać cześć tej proweniencji, po wizycie na Rua de Santa Maria, prawdziwej galerii pod gołym niebem, i w utrzymanej w manuelińskim stylu, olśniewającej gotyckiej Katedrze Matki Bożej Wniebowzięcia (Sé Catedral de Nossa Senhora da Assunção), biegniemy na targ owoco-warzywny Mecado do Lavradores. Jest tu wszystko i jeszcze więcej. Cudne płytki azulejos, rajskie kwiaty, dorodne warzywa oraz najważniejsze – egzotyczne owoce, o jakich zapewne nigdy nie słyszałyście ani nie słyszeliście. Eksplodujące smakiem tamarillo, czyli pomidorowe marakuje, oraz ananasowe banany, będące owocami monstery (tej samej, która rośnie w waszych doniczkach, z tym że w naturze o olbrzymich rozmiarach i owocującej). Wreszcie napęczniałe od słodyczy jabłka budyniowe, czyli wspomniane wcześniej anony, obowiązkowo też pitaje, zwane smoczymi owocami... Warto spróbować wszystkich, tak musi smakować niebo. Po zakończeniu przygody z targiem apetyt jest rozbudzony na maksa, dobrze więc od razu udać się do jednej z klimatycznych knajpek i restauracji, których w Funchal jest zatrzęsienie. Jeśli nie jesteście weganką, jak pisząca te słowa – skosztujecie skałoczepów lub pałasza, tutejszej czarnej ryby z zębami jak u piranii, podawanej obowiązkowo z sosem z marakui i bananów! Niebanalne połączenie? Otóż to. Na Maderze jest inaczej niż wszędzie. I to jest piękne. Wakacje dla singli: dokąd jechać samemu? Niezapomniane wczasy dla aktywnych i leniwych, oto najlepsze kierunki na podróż solo! Wakacje dla singli mogą się okazać bardzo udane i niezapomniane. Aby tak się jednak stało, należy poświęcić trochę czasu na dokładne zapoznanie się z ofertami i destynacjami. Przede wszystkim jednak warto odpowiedzieć sobie na pytanie, czy wolelibyśmy wypoczywać aktywnie, czy też raczej oddać się błogiemu lenistwu. Madera: tropikalne ogrody i zjazd saniami po asfalcie Wśród najbardziej niecodziennych atrakcji, jakie można zaliczyć w Funchal, jest zjazd sankami po asfalcie. Najpierw ze starej części miasta musimy przetransportować się do Monte. Najlepiej zrobić to kolejką linową (Teleféricos do Funchal) – podróż trwa około 15 minut, a w jej czasie można do woli podziwiać błękit zatoki i spalone słońcem, czerwone dachy. Na wzniesieniu obowiązkowo wstępujemy do Monte Palace Tropical Garden. W tropikalnym ogrodzie, zajmującym obszar 70 tysięcy m kw. rośnie ponad 100 tysięcy gatunków roślin z całego świata. Są tu drzewa paprociowe i sagowce z Japonii, dzieła sztuki afrykańskiej i portugalska ceramika, są kąpiące się w sadzawkach flamingi i karpie Koi... Cały świat na wyciągnięcie ręki. Gdy już nasycimy się egzotyką, przechodzimy do sedna. Będziemy zjeżdżać ulicą w toboganach – wiklinowych koszach osadzonych na drewnianych płozach. Ich historia sięga początku XIX wieku, gdy były „zwyczajnie” środkiem lokomocji dla mieszkańców. Dziś przejażdżka niezwykłym pojazdem jest jedną z najbardziej pożądanych turystycznych atrakcji w stolicy wyspy (o czym świadczą niebotyczne do niej kolejki, mimo że bilety do najtańszych nie należą – ich cena wynosi 25 euro). Po odstaniu swojego wsiadamy do kosza, który obsługuje dwóch carreiros. Ubrani w biel mężczyźni mają specjalne buty, które pozwalają ograniczać prędkość na licznych zakrętach i skrzyżowaniach. Rozpędzić się można do blisko 40 km, a po ulicach jak gdyby nigdy nic jeżdżą sobie auta. Emocje niemal jak przy zjeździe Czarną Mambą. Najlepsze stylizacje do samolotu, pociągu i samochodu. To właśnie w nich najlepiej pojechać na wakacje. 3 niezawodne propozycje Masz już własny pomysł na najlepsze stylizacje do samolotu, pociągu i samochodu? Jeżeli nie, to spieszymy z pomocą. Poniżej czekają 3 niezawodne inspiracje, w których nie tylko będziesz się świetnie czuć, ale do tego rewelacyjnie wyglądać. Madera: Chrystus jak w Rio de Janeiro Na tym nasze wspinaczki i zjazdy się nie kończą. Oto bowiem na wschód od Funchal (8 km od centrum), w miejscowości Caniço na półwyspie Ponta do Garajau, znajduje się statua Chrystusa Króla (Cristo Rei do Garajau). To kolejny punkt obowiązkowy do zobaczenia. Figura wzorowana na Pomniku Chrystusa Odkupiciela w Rio de Janeiro, jest od niego znacznie mniejsza, ale z pewnością zlokalizowana w nie mniej pięknym otoczeniu. Z imponującego klifu górującego nad kamienistą plażą (na którą można zjechać kolejką po niemalże pionowych linach, prawie ocierając się o skały), roztacza się cudny widok na wybrzeże. Rzuca na kolana nie tylko w promieniach zachodzącego słońca, ale właśnie tuż przed zachodem robi największe wrażenie. Ponta do Garajau jest punktem interesującym nie tylko z punktu widzenia turystyki religijnej, ale także ze względu na fakt, iż jest uznawane za „miejsce mocy”. Według osób obeznanych w temacie to jeden z ziemskich czakramów, znanych od tysiącleci punktów energetycznych Ziemi, gdzie organizm najszybciej regeneruje swoje siły, a umysł z łatwością nawiązuje kontakt z wyższymi sferami bytu. Bajka czy rzeczywistość? Bez względu na to, co poczujecie, z wizyty w Ponta do Garajau wyjdziecie poruszone i poruszeni. 3 kosmetyki do samolotu, które warto włożyć do bagażu podręcznego. Uratują twoją cerę podczas lotu! Planujesz podróż samolotem? Koniecznie zabierz ze sobą na pokład trzy kosmetyki, które sprawią, że twoja cera przetrwa lot bez szwanku. Zadbają o odpowiedni poziom nawilżenia i zapobiegną szkodliwemu działaniu bakterii. A ty zamiast martwić się niedoskonałościami podczas urlopu będziesz cieszyć się zdrową i promienną skórą. Madera: obłędne widoki i bajkowe domki Myślicie, że na tym oferta Madery się kończy? Nic bardziej mylnego. Klify z Chrystusem to tylko przedsmak. Prawdziwe widowisko natura serwuje nam na Ponta de Sao Lourenco, czyli Przylądku Św. Wawrzyńca. Najdalej na wchód wysunięty kraniec wyspy to coś, co można próbować opisywać, jednak wszelkie próby skazane są na porażkę: wobec tego spektaklu przyrody słowa są bezradne. Podobnie jest na Pico do Arieiro, trzecim najwyższym szczycie Madery, umiejscowionym w samym środku rajskiego zakątka. Można tu bez trudu dojechać samochodem, a potem można do upadłego wędrować na nogach – to właśnie tu bowiem swój początek bierze trasa Vereda do Areeiro, uważana za najpiękniejszy szlak Wyspy Wiecznej Wiosny. Wiele z podobnych punktów o nadzwyczajnej urodzie zaliczyć można za jednym zamachem, bowiem Madera (choć jest największą wyspą archipelagu Makaronezji) ma powierzchnię zaledwie 741 km kw., długość 57 km i 22 km w najszerszym miejscu. My kończymy wizytą w Santanie, czyli wiosce położonej na północo-wschodniej części tego skrawku lądu. Słynie ona z trójkątnych kolorowych domków, które zobaczycie na większości magnesów z Madery. Chatki zostały zbudowane w XV wieku przez pierwszych osadników, dziś stanowią dziedzictwo historyczne wyspiarzy i po prostu nie sposób odmówić im urody. Po tym wszystkim naprawdę trudno jest wsiąść do samolotu i po pięciu godzinach znów znaleźć się w Warszawie. Na szczęście ceny biletów linii Wizz Air w obie strony zaczynają się już od 379 zł. Innymi słowy: będziemy wracać! Zdjęcia: Anna Jastrzębska Lizbona, czyli europejskie San Francisco. Najlepszy pomysł na city break o każdej porze roku Gdy chłód coraz ciaśniej okala ciało metaliczną wstęgą, a chodnikowe płyty pod stopami z zimna chrzęszczą i rzężą, trzeba uciekać z Polski do ciepła. Na wakacje po wakacjach, choćby w wersji okołoweekendowej. Dokąd? Oczywiście do Lizbony.
Jak ładnie pisać? 7 kroków do nauczenia się sztuki kaligrafii
W czasach, gdy z każdej strony otaczają nas ekrany, sztuka ładnego pisania stała się czymś wyjątkowym. Niezależnie od tego, czy chcesz zacząć pisać listy, pamiętnik, czy po prostu poprawić wygląd swoich notatek – nauka kaligrafii na pewno da ci sporo satysfakcji. Dodatkowo to także świetny sposób na zwiększenie koncentracji i oderwanie się od komputera czy telefonu. Sprawdź, jak ładnie pisać.
W tym artykule: Jak trzymać długopis, żeby ładnie pisać? Jak ładnie pisać? Instrukcja krok po kroku Jaki długopis wybrać do nauki ładnego pisania? Jak nauczyć się ładnie pisać? Najważniejsza zasada Jak trzymać długopis, żeby ładnie pisać? Nawet najlepszy długopis na świecie niewiele ci pomoże, jeśli będziesz go nieprawidłowo trzymać. Dobre ustawienie to podstawa, od której musisz zacząć, zanim wybierzesz pisak. Najważniejsze jest, aby twoja dłoń była zrelaksowana. Co to dokładnie oznacza? Podczas trzymania długopisu żaden z mięśni nie powinien być nadmiernie napięty, a paznokcie białe od ściskania. Podobnie jak w przypadku innych odruchowych nawyków (np. zaciskanie szczęki), możesz nawet nie wiedzieć, że za mocno zaciskasz dłoń. Oduczenie się tego może zająć trochę czasu, ale na pewno odczujesz dużą różnicę. Pamiętaj, aby podczas pisania upewniać się co kilka minut, że masz rozluźnioną rękę. Jak ładnie pisać? Instrukcja krok po kroku Nauka ładnego pisania powinna być przemyślana. Pozornie małe rzeczy potrafią zrobić olbrzymią różnicę. Najważniejsze porady zebraliśmy w siedem prostych punktów. Masz już strategię, więc twoim zadaniem będzie tylko zadbanie o sprzęt i wygospodarowanie odrobiny czasu na ćwiczenia. Jak nauczyć się malować? 7 kroków do stworzenia pierwszego obrazu Od jakiegoś czasu masz ochotę coś namalować? Oglądasz z przyjemnością pędzle i farby? Regularnie zapisujesz na Pintereście inspiracje czy kompozycje, które sama chciałabyś uwiecznić na płótnie? Przeczytaj ten artykuł! Krok po kroku przeprowadzimy Cię przez proces tworzenia Twojego pierwszego obrazu. Stwórz odpowiednie stanowisko pracy Zanim zaczniesz myśleć o tym, jak nauczyć się ładnie pisać, upewnij się, że masz w domu odpowiednie stanowisko pracy. Chodzi oczywiście o stół lub biurko, wygodne krzesło i lampkę. Jak wygląda prawidłowa postawa podczas pisania? Usiądź prosto, plecy i szyję powinny znajdować się w jednej linii, a stopy płasko leżeć na podłodze. Twoje ramiona i ręce niech będą rozluźnione. Zastanów się, czy na pewno nie napinasz niepotrzebnie żadnego mięśnia. Jeśli lubisz siedzieć na kanapie czy łóżku, początki przy stole lub biurku mogą być trudne. Pomocne będą przerwy. Gdy planujesz pisać pół godziny, podziel ten czas na dwa odcinki po 15 minut, a między nimi zrób sobie 5 minut przerwy. Zawsze warto się także porozciągać i pochodzić po pokoju. Wybierz idealny długopis Każdy może mieć swój własny, idealny długopis. Nie stworzono modelu, który kochają wszyscy. Nawet najczęściej polecany długopis w sieci może ci nie przypaść do gustu. Dlatego jeśli podchodzisz do sprawy poważnie, odwiedź osobiście sklep z materiałami biurowymi i przetestuj przynajmniej kilka modeli. Zwróć uwagę nie tylko, jak leżą w dłoni i jaką linię zostawiają – ale także na ich responsywność. Dobry długopis powinien pisać płynnie bez konieczności mocnego przyciskania do kartki. Rozgrzej i rozciągnij dłonie Poćwicz same dłonie. Chodzi o ich rozciągnięcie i rozgrzanie. Dzięki temu zapobiegniesz skurczom, przeciążeniu czy nawet bólowi. Dodatkowo po krótkich ćwiczeniach długopis naturalnie lepiej ułoży się w ręce. Jakie ćwiczenie warto zrobić? Delikatnie zaciśnij dłoń w pięść i wytrzymaj w tej pozycji przez trzydzieści sekund. Potem rozłóż szeroko palce i rozciągaj je także przez trzydzieści sekund. Powtórz cztery do pięciu razy. Potem połącz obie dłonie, przekładając palce między sobą i zrób tzw. falę. Również powtórz kilka razy. Z kolei po zakończeniu pisania rozmasuj mięśnie po wewnętrznej stronie dłoni. Jak nauczyć się gry na pianinie? Przydatne wskazówki dla początkujących pianistów Gra na pianinie rozbudza wrażliwość i kreatywność, jest także świetnym sposobem na pozbycie się stresu. Nic dziwnego, że coraz więcej osób decyduje się na rozpoczęcie przygody z tym romantycznym instrumentem. Jak nauczyć się gry na pianinie? Czy warto wykupić konsultacje z nauczycielem? Przedstawiamy sprawdzone rady i wskazówki dla początkujących. Wróć do podstawówki Jeśli chcesz ładniej pisać, musisz cofnąć się do czasów podstawówki, czyli robienia szlaczków i starannego stawiania pojedynczych liter. W sieci znajdziesz mnóstwo zeszytów do kaligrafii dla dorosłych, a także darmowych szablonów do druku. Wybierz coś dla siebie i ćwicz regularnie przez przynajmniej 10-15 minut. Już po kilku takich „treningach” zobaczysz różnicę. Pisz na papierze w linie Kiedy już zapełnisz cały zeszyt lub kilka szablonów do kaligrafii i kiedy poczujesz się pewniej – zainwestuj w zeszyt w linię z dobrej jakości papierem. Nie powinien być ani zbyt chropowaty, ani zbyt śliski. Dla wielu osób najwygodniejsze są po prostu pojedyncze kartki A4. Dzięki nim twoja ręka będzie mogła swobodnie leżeć na stole. Pamiętaj tylko, żeby zawsze podłożyć pod twój „list” kilkanaście innych kartek. Zbyt twarda powierzchnia utrudni ci pisanie oraz skłoni do nadmiernego przyciskania długopisu. Eksperymentuj z ustawieniem kartki Jako dzieci uczymy się zwykle, aby pisać na papierze ustawionym pionowo. Jeśli w twoim przypadku to działa – świetnie! Jeżeli jednak czujesz, że ciągle coś ci przeszkadza, wypróbuj inne ustawienia. Osoby praworęczne mogą zacząć od pozycji pionowej i obracać papier w lewo, aż pisanie stanie się łatwe i wygodne. Z kolei osoby leworęczne powinny obracać papier w prawo. Stwórz własny styl Pismo odręczne jest czymś bardzo osobistym. Jeśli chcesz lubić swój charakter pisma, popracuj nad tym, aby jak najlepiej odzwierciedlało twoją osobowość i styl. Wtedy nawet krótka notatka dla bliskiej osoby (np. W lodówce masz śniadanie, Kocham Cię!) stanie się czymś wyjątkowym. Długi list będzie już dziełem sztuki. Gdy skończysz „pierwsze klasy podstawówki” z kaligrafii, zacznij nadawać swojemu pismu duszę. Może to być sposób, w jaki piszesz ogonki, kropki czy wielkie litery. Odpowiedź przyjdzie do ciebie sama. Jak nauczyć się szybko pisać na klawiaturze? 5 prostych kroków, które ułatwią naukę nawet najbardziej opornym Spędzasz dużo czasu przy klawiaturze? Dużo piszesz w pracy, szkole, na studiach? Chcesz ułatwić sobie życie i zaoszczędzić trochę czasu? W takim razie ten tekst jest dla ciebie. Zdradzamy, na czym polega trening szybkiego pisania i jak zrobić go samodzielnie w domu. Jaki długopis wybrać do nauki ładnego pisania? Nauka ładnego pisania długopisem wymaga przede wszystkim wybrania dobrego pisaka. To banalnie prosta zasada, ale jednak wiele osób o niej zapomina. Kaligrafia podobnie jak makijaż wymaga odpowiednich narzędzi. Każda makijażystka potwierdzi, że nawet najlepszy bronzer nie będzie nigdy wyglądał idealnie, jeśli nałożymy go kiepskim pędzlem. Jakie długopisy znajdziesz w sklepach? Długopisy kulkowe mają wewnątrz „pastę”, która dla niektórych osób wygląda na papierze o wiele gorzej niż płynny atrament. Ich olbrzymim plusem jest za to niska cena. Długopisy żelowy wyróżnia gęsty atrament, dzięki któremu pisze się bardziej płynne, a linia jest wyjątkowo gładka. Minusem tego rodzaju długopisów jest fakt, że łatwo zrobić jedną kreskę za dużo. Ponadto tanie długopisy żelowo często wolno schną, co grozi rozmazaniem. Długopisy z filcową końcówką zapewniają efekt pisaka. Pisze się przyjemnie, ale jednocześnie z niewielkim tarciem. Kreska wygląda gładko i elegancko. Plusem jest także szybkie wysychanie tuszu, co docenią szczególnie osoby leworęczne. Żadna z powyższych opcji nie wydaje ci się kusząca? W takiej sytuacji polecamy nieśmiertelne i według wielu osób absolutnie najlepsze do nauki kaligrafii pióra. Ich cena wyższa, ale taki zakup należy traktować jako inwestycję na lata. Dzielimy je na dwa podstawowe rodzaje. Pióra kulkowe podobnie jak długopisy tego rodzaju mają system podawania atramentu za pomocą malutkiej kulki. Jeśli więc lubisz to rozwiązanie i zależy ci na lepszej jakości zarówno narzędzia, jaki i tuszu, skieruj swoją uwagę w ich stronę. Klasyczne pióra wieczne mają lekko elastyczną końcówkę do pisania – i to właśnie w niej tkwi ich przewaga nad konkurencją. Dzięki temu zakończeniu możesz stylizować pismo, np. pogrubiać w wybranych miejscach, przechylać lub sprawiać, że jest ultracienkie. Pamiętaj jednak, że wyrobienie pięknej linii wymaga sporo praktyki. Jak nauczyć się rysować? 8 zasad efektywnej nauki rysunku dla początkujących Rysowanie to niezwykle satysfakcjonujące hobby, które pomaga nam rozbudzać kreatywność. Niestety, nie jest wcale tak proste, jak mogłoby się wydawać. Jak nauczyć się rysować? Przedstawiamy 8 sprawdzonych zasad, które pomogą ci szybko i skutecznie opanować podstawy rysunku. Jak nauczyć się ładnie pisać? Najważniejsza zasada Jak pisać ładniej? Przede wszystkim złóż sobie obietnicę, że postarasz się ćwiczyć w każdej możliwej sytuacji. Jeśli dalej będziesz odruchowo sięgać wyłącznie po laptopa czy telefon, nawet po wielu ćwiczeniach twoje pismo odręczne zacznie znów być niechlujne. Jak wyrobić sobie nawyk używania kartki i długopisu? Zostawiaj bliskim miłe notki, wysyłaj listy na urodziny, zamień kalendarz elektroniczny na papierowy, zacznij pisać dziennik wdzięczności lub pamiętnik. Metoda nie gra roli. Najważniejsze, aby pasowała do ciebie. Pisz powoli, a nawet ostrożnie. Traktuj to jak rytuał, a na pewno zobaczysz w tym prawdziwą magię. I pamiętaj – najpiękniejsze w sztuce kaligrafii jest to, że naturalnie stwarza nowe możliwości sprawienia radości innym lub lepszego wyrażenia siebie. Dedykacja do książki dla ukochanej osoby: wzruszy, rozbawi i będzie piękną pamiątką na lata Dedykacja do książki dla ukochanej osoby to zawsze coś bardzo osobistego. Jeśli jednak nie czujesz się najlepiej w przelewaniu swoich uczuć na papier być może warto posłużyć się cytatem, który uatrakcyjni prezent w postaci książki. Bez obaw, jest wiele sentencji, które w zależności od okazji oraz osoby obdarowanej z pewnością sprawią radność lub wywołają łzy wzruszenia. Poniżej najpiękniejsze propozycje na wzruszające dedykacje do książki.
Jak nauczyć się jeździć na deskorolce? 5 prostych kroków
Chcesz, ale się boisz? Masz poważną pracę, studia, kredyt hipoteczny, dzieci lub psa, więc wydaje ci się, że jazda na deskorolce nie jest dla ciebie? Ten wpis wyprowadzi cię z błędu. Przestaniesz odmawiać sobie hobby, które może dać ci radość i satysfakcję, jakiej jeszcze nie czułaś/eś. Sprawdź, jak nauczyć jeździć na deskorolce!
W tym artykule: Jak nauczyć się jeździć na deskorolce? Podstawy jazdy na deskorolce – porady Jak nauczyć się jeździć na deskorolce? Zbuduj dobry mindset Zacznę od obalenia kilku mitów. Po pierwsze jazda na deskorolce to hobby nie tylko dla nastolatków czy dwudziestoparolatków. Statystyki pokazują, że z roku na rok na deskę wskakuje coraz więcej osób po trzydziestce, czterdziestce, a także starszych. Po drugie, jeżdżą nie tylko mężczyźni. Skejterki w Polsce mają na swoim koncie coraz więcej sukcesów i zaczynają zyskiwać rozpoznawalność. Tym samym przełamują stereotyp, że to typowo męski sport. Sprawdź na Instagramie konta dziewczyn takich jak: Amelia Brodka, Anna Kulig, Agata Halikowska, Katarzyna Komincz – a na pewno się zainspirujesz. Ostatni mit, który być może powstrzymuje najwięcej osób, brzmi – jazda na deskorolce to zajęcie wyłącznie dla skejtów, rozumianych jako członkowie pewnej subkultury. Nie musisz ubierać się w określony sposób, słuchać określonej muzyki ani uprawić żadnych sportów ekstermalnych, aby zostać pełnoprawną skejterką lub skejterem. Gdy już uda ci się wyrzucić z głowy te przekonania, spróbuj uwierzyć w siebie. Mindset to kluczowy element uprawiania każdego sportu. Na początek możesz spróbować zwizualizować sobie siebie świetnie jeżdżącą/ego na deskorolce. Chociaż wiele osób śmieje się z wizualizacji, to badania naukowe potwierdziły jej skuteczność wśród sportowców. Osoby, które wytrwale trenują i dodatkowo wizualizują sobie treningi, osiągają lepsze wyniki niż te, które wyłącznie trenują. Pamiętaj, że nowa aktywność wydaje się dziwna, dopóki nie osiągniemy w niej pewnej wprawy. Nie zniechęcaj się, jeśli pierwszych kilka treningów nie wyjdzie tak, jak na to liczyłaś/eś. Każdy na początku walczy. Nauka jazdy na deskorolce to maraton, a nie sprint. Zainwestuj w niezły sprzęt Jazda na deskorolce to dosyć minimalistyczne hobby. Jeśli czytałaś/eś artykuły o tym, jak nauczyć się malować lub jak nauczyć się szyć, to zobaczyłaś/eś dosyć długie listy potrzebnych rzeczy. W tym przypadku wystarczą ci tak naprawdę tylko dwie. Dobra deskorolka dla początkujących. Koniecznie kup ją w skateshopie, a nie supermarkecie. Jakość w tym przypadku ma olbrzymie znaczenie. Jeśli myślisz o tym hobby poważnie, potraktuj ten wydatek jak inwestycję. Nie musisz oczywiście wydawać fortuny. Poproś sprzedawcę o pomoc i wybierz niezłą deskę ze średniej półki. Ochraniacze na deskorolkę. Nikt nie lubi nosić kasku oraz ochraniaczy na kolana i łokcie. Założę się jednak, że wyżej na twojej liście najgorszych rzeczy pod słońcem są bolesna kontuzja, wizyta w szpitalu i przymusowe leżenie w łóżku. Nie próbuj niczego udowadniać i nie wstydź się. Zabezpieczenie się przed upadkiem świadczy wyłącznie o posiadaniu zdrowego rozsądku i wyobraźni. A to bardzo cenne cechy! Jeśli chcesz uniknąć zadrapań, zakładaj na trening długie spodnie i koszulki z długim rękawem. Znajdź miejsce do ćwiczeń Aby opanować podstawy jazdy na deskorolce, potrzebujesz tylko płaskiej i równej powierzchni. Na początek warto wybrać spokojne miejsce, bez niepotrzebnych obserwatorów, gdzie będziesz mogła/mógł bez skrępowania ćwiczyć utrzymanie równowagi, odpychanie i hamowanie. Może być to puste boisko czy nawet podjazd przed twoim domem. Dopiero gdy poczujesz się pewniej na desce, poszukaj skateparku. Pomoże ci w tym wyszukiwarka lub grupy na Facebooku. Uwaga! Upewnij się, że powierzchnia w miejscu do ćwiczeń jest dosyć gładka, nie leżą na niej kamienie, nie wystają żadne pręty, nie ma dołków czy odkształceń itd. Dlaczego? Statystycznie połowa wszystkich wypadków podczas jazdy na deskorolce ma miejsce właśnie przez nierówności. Jak nauczyć się szyć? Przewodnik dla początkujących Rozmarzona oglądasz maszyny do szycia, nici, materiały, a nawet wykroje? Od dawna masz w głowie kilka pomysłów na piękną poszewkę, a może sukienkę? Ciągle jednak wahasz się przed zrobieniem pierwszego kroku? Ten artykuł ci pomoże! Podpowiemy, jak nauczyć się szyć i zrobić z tego swoje hobby. Poćwicz utrzymywanie równowagi na desce Masz już sprzęt i miejsce do ćwiczeń? Pora na pierwszy krok, którym jest nauczenie się utrzymywanie równowagi. Ta umiejętność to podstawa, bez której nie ruszysz dalej. Oczywiście na początku nie opanujesz jej do perfekcji. Najważniejsze jest, aby nie przewracać się po kilkunastu sekundach na desce. Twoje ciało i umysł muszą dostosować się do uczucia, że ​​masz pod sobą koła. Kluczem do sukcesu jest odpowiednie ustawienie stóp. Jak to zrobić? Umieść jedną stopę lekko z przodu na desce, a drugą bardziej z tyłu na ziemi. Nie ma znaczenia, która stopa będzie prawa, a która lewa. Ma ci być wygodnie.. Delikatnie zegnij kolana. Wyczuj środek ciężkości. Dostaw drugą stopę na deskę w miejsce, które jest dla ciebie naturalne. Ustaw ją podobnie jak pierwszą. Twoje stopy powinny być rozstawione na szerokość barków, mniej więcej nad śrubami. Może się okazać, że na początku pomocne będzie trzymanie się czegoś w rodzaju poręczy. Teraz spróbuj odstawić drugą stopę z powrotem na ziemię. Poćwicz ten ruch aż poczujesz się swobodniej. Naucz się odpychać i zatrzymywać na deskorolce Odpychanie się na desce to prosty ruch, w którym chodzi przede wszystkim o utrzymanie balansu. Jeśli jesteś wzrokowcem, koniecznie zajrzyj na YouTube, gdzie znajdziesz mnóstwo filmów pokazujących, jak to zrobić. W grę wchodzą właściwie tylko trzy kroki: Stoisz pewnie na desce obiema stopami. Zdejmujesz stopę z tyłu, aby się odepchnąć. Stawiasz stopę znowu na desce. Brzmi łatwo, ale nie do końca takie jest. W tym przypadku najlepszym nauczycielem jest doświadczenie. Jak się zatrzymać na deskorolce? Jest wiele sposobów, ale najpierw skup się na najłatwiejszym. Zdejmij tylną stopę z deski i przeciągnij ją po ziemi. Voilà, stoisz. Podstawy jazdy na deskorolce – porady Utrzymuj ciężar ciała na palcach stóp. Staraj się nie kołysać deską w żadną stronę. Uważaj, aby nie przesuwać ciężaru ciała na dziób lub ogon deski, bo grozi to upadkiem. Dopiero gdy opanujesz utrzymanie równowagi, przejdź do sztuczek. Nie śpiesz się i pamiętaj, że każdy ma inne tempo nauki. Nie porównuj się do innych, bo chodzi przecież o radość i satysfakcję, a nie miejsce na podium. Jak nauczyć się medytacji? Poradnik dla początkujących Chcesz poprawić swoją koncentrację, zmniejszyć stres i zacząć żyć tu i teraz? Medytacja to praktyka, która pomoże ci we wszystkich tych aspektach. Nie jest trudna, nie musisz za nią płacić, a jej skuteczność potwierdzają badania naukowe. Aby zacząć, potrzebujesz jedynie chwili dla siebie.
MROZU, Zalewski śpiewa Niemena, Vito Bambino, Nosowska, Kaśka Sochacka i projekt specjalny BABIE LATO na czele Letnich Brzmień 2023. Nadchodzi lato muzycznych emocji!
Ponad 100 koncertów, 30 artystek i artystów, 9 miast, 18 festiwalowych dni. Wakacyjna trasa koncertowa z najlepszą polską muzyką już po raz czwarty ruszy latem w muzyczną podróż. Letnie Brzmienia 2023 odbędą się w nowej formule – dwudniowego festiwalu. Line-up wypełniają solowe koncerty popularnych twórców i premierowy projekt specjalny – BABIE LATO.
W 2023 roku to Letnie Brzmienia podróżują do publiczności, tym razem na dłużej i tylko raz. Przez 9 letnich weekendów, od czerwca do września, festiwal odwiedzi 9 miast, by dać publiczności okazję do przeżycia wyjątkowego muzycznego „rendez-vous”. W wakacje będziemy mogli zobaczyć się i usłyszeć weekendowo w: Bielsku-Białej, Krakowie, Rzeszowie, Lublinie, Warszawie, Łodzi, Gdańsku, Wrocławiu i Poznaniu. O letnią atmosferę, radość i muzyczne emocje zadbają jak zawsze najgorętsze polskie muzyczne nazwiska. W line-upie Letnich Brzmień pojawia się ich weteran, czyli MROZU, dla którego ten cykl to „nie tylko koncerty, ale też przyjaciele i rodzinne spotkania”, oraz słynący z inspirujących współprac Vito Bambino, którego album „Poczekalnia” ukaże się z końcem kwietnia. Do programu Letnich Brzmień dołącza też niekwestionowana królowa dystansu i mistrzyni słowa Nosowska oraz człowiek orkiestra Zalewski, tym razem z projektem „Zalewski śpiewa Niemena”, w którym bierze na warsztat ponadczasową twórczość Czesława Niemena. Na scenie obok Zalewskiego wystąpią również siostry Paulina i Natalia Przybysz. BABIE LATO: wakacyjny projekt specjalny o czułości i zahartowanej kobiecości BABIE LATO to międzypokoleniowy projekt, gromadzący na jednej scenie przedstawicielki różnych światów muzycznych. Opiekę artystyczną nad premierową odsłoną projektu w tym roku objęła Natalia Kukulska, która zaprosiła do współpracy inspirujące młode kobiety: Bovską, Margaret, Zalię oraz Mery Spolsky. Artystki są nie tylko silnymi osobowościami na scenie, lecz także mają swój głos poza nią. W projekcie pojawią się subtelna i o wielu talentach Bovska, wyrazista i oryginalna Mery Spolsky, szturmem zdobywająca uznanie Zalia oraz bezkompromisowa i odważna – Margaret. Artystki będzie też można usłyszeć na solowych koncertach. Letni, wakacyjny projekt porwie do tańca już od pierwszych dźwięków, by dać uczestnikom festiwalu okazję do najlepszej zabawy z przyjaciółmi. – Wakacje wypełnimy muzycznym BABIM LATEM, w którym jest miejsce na subtelną czułość i zahartowaną, bezkompromisową kobiecość. Przez muzykę opowiemy, jak widzimy rolę współczesnej kobiety i jak czerpać z tej siły – podkreśla Natalia Kukulska. Imprezowe, energetyczne kawałki utrzymane w letnim klimacie oscylować będą wokół funkowych i klubowych nurtów z domieszką house’owych brzmień w stylu lat 90., R’n’B i soulu. Artystki zaprezentują zarówno utwory ze światowego repertuaru, jak i swoje autorskie single. Subtelny POP, nastrojowe R’N’B i energetyczny FUNK Szczerze ucieszy się też fanbase Brodki, której ostatni album „Sadza” spotkał się z doskonałym przyjęciem słuchaczy i środowiska. Kolejna gwiazda miłość publiczności zyskała dzięki swoim pełnym emocji kawałkom, które razem z zespołem świetnie przenosi na scenę. Mowa oczywiście o Kaśce Sochackiej. W klimat długich, letnich wieczorów z historiami o miłości czy siostrzeństwie wprowadzi Natalia Przybysz. Dla kontrastu, publiczność baunsować będzie z pochodzącym z Gdyni raperem młodego pokolenia – Szczylem. LemON na koncertach zaserwuje rockowo–alternatywną mieszankę dźwięków, Rosalie. zaprosi do świata R’n’B, a IGNACY zaproponuje subtelną odsłonę melodyjnego popu. Doświadczony muzyk, znany choćby z zespołu Darii Zawiałow, Rubens, wystartował wystartował z autorskim materiałem pełnym prostych, acz ważnych opowieści. Pop inspirowany latami 90. zaprezentuje ARS LATRANS Orchestra, a funkowo pobuja Bartek Królik. Zgrabne łączenie elementów alternatywy i popu to domena duetu KARAŚ / ROGUCKI, niebanalne teksty w intrygującej, muzycznej oprawie poda Arek Kłusowski. Ze świata elektroniki na letnich scenach pojawi się m.in. uznany duet producencki Smolik // Kev Fox, śląski elektro-popowy zespół The Dumplings i ciekawy, młody twórca TYNSKY. Piosenki pełne świeżości zaśpiewa Natalia Szroeder i coraz szerzej znane Faustyna Maciejczuk i Paula Roma. Do dobrej zabawy zaprosi pełen humoru WaluśKraksaKryzys oraz bracia Kacperczyk. W piękny nastrój wprowadzi publiczność znana z Domowych Melodii jucho, ale też artystka „w smutku czująca się najlepiej”, czyli Daria ze Śląska. W połowie kwietnia publiczność Letnich Brzmień pozna pełen muzyczny repertuar. Harmonogram Letnich Brzmień 2023: Bielsko-Biała / 23–24.06.2023 / Lotnisko Aleksandrowice Kraków / 30.06–1.07.2023 / Parkowa Rzeszów / 7–8.07.2023 / Park Sybiraków Lublin / 21–22.07.2023 / Browar Perła Warszawa / 28–29.07.2023 / Błonia PGE Narodowego Łódź / 4–5.08.2023 / Ogrody Geyera Gdańsk / 11–12.08.2023 / Park Zebrań Ludowych Wrocław / 18–19.08.2023 / Tor Partynice Poznań / 1–2.09.2023 / Park Cytadela Spotkajmy się w wakacje, posłuchajmy, poleżmy, potańczmy, poczujmy razem #latomuzycznychemocji. Karnety są dostępne w sprzedaży na www.letniebrzmienia.pl. View oEmbed on the source website
Jak nauczyć się szyć? Przewodnik dla początkujących
Rozmarzona oglądasz maszyny do szycia, nici, materiały, a nawet wykroje? Od dawna masz w głowie kilka pomysłów na piękną poszewkę, a może sukienkę? Ciągle jednak wahasz się przed zrobieniem pierwszego kroku? Ten artykuł ci pomoże! Podpowiemy, jak nauczyć się szyć i zrobić z tego swoje hobby.
W tym artykule: Czy szycie na maszynie jest trudne? Co jest potrzebne, aby zacząć szyć? Szycie na maszynie – podstawy Jak nauczyć się szyć? Co szyć na początku? Czy szycie na maszynie jest trudne? Odpowiedź brzmi podobnie, gdy zastanawiasz się, jak nauczyć się grać na keyboardzie lub jak nauczyć się malować. Sztuka szycia na maszynie ma bez wątpienia wiele zawiłości i właściwie nigdy się nie kończy. Nawet najbardziej doświadczona krawcowa zawsze znajdzie coś, czego jeszcze nie potrafi i nigdy nie robiła. I to właśnie jest piękne w szyciu. To hobby na całe życie, które otwiera przed tobą niekończącą się liczbę drzwi. Nauczenie się podstaw szycia jest łatwe. Na pewno wymaga jednak odrobiny cierpliwości, pracowitości i determinacji. Jeśli masz ich aż nadto lub wręcz przeciwnie czasem ci ich brakuje i chcesz to zmienić – nie wahaj się i zacznij naukę. Na początek wystarczy, że opanujesz kilka zasad obsługi maszyny oraz prostych ściegów. Reszta zacznie przychodzić naturalnie wraz z kolejnymi projektami. Pamiętaj, aby nie być dla siebie zbyt surową i każde wyzwanie przechodzić krok po kroku. Ile czasu zajmuje nauka szycia? To zależy od tego, ile czasu jesteś w stanie poświęcić na naukę. Jeśli będziesz ćwiczyć codziennie ok. 30 minut, prawdopodobnie w tydzień nauczysz się ustawiać maszynę, szyć ściegiem prostym i wykonywać pojedyncze obszycie. Jak nauczyć się szybko pisać na klawiaturze? 5 prostych kroków, które ułatwią naukę nawet najbardziej opornym Spędzasz dużo czasu przy klawiaturze? Dużo piszesz w pracy, szkole, na studiach? Chcesz ułatwić sobie życie i zaoszczędzić trochę czasu? W takim razie ten tekst jest dla ciebie. Zdradzamy, na czym polega trening szybkiego pisania i jak zrobić go samodzielnie w domu. Co jest potrzebne, aby zacząć szyć? Jesteś już zdecydowana na naukę szycia? Pora dowiedzieć się, co wchodzi w skład podstawowego zestawu do szycia. Maszyna do szycia Najtańsze przenośne modele kupisz już za około 100 zł. My jednak polecamy wzięcie pod uwagę opcji od 200-300 zł. Jeśli zamierzasz szyć jedynie w ramach hobby i nie jesteś całkowicie pewna, czy nie powinnaś jednak zastanawiać się, jak nauczyć się szydełkować – taka niedroga maszyna z pewnością wystarczy na początek. Wybierz sprawdzoną markę i polecany model. Igły do maszyny do szycia Wybór igieł zależy od tego, jaki model maszyny do szycia posiadasz. Koniecznie sprawdź informację od producenta przez ich zakupem. Nawet jeśli jako gratis dostałaś już igłę – kup od razu kilka kolejnych. Pamiętaj, że zwykle po ok. 8 godzinach pracy igła powinna zostać wymieniona. Pilnuj tego czasu, bo zużycie igły jest często niezauważalne gołym okiem. Zepsuta igła będzie przepuszczać ściegi, zrywać nici oraz, co najgorsze, niszczyć materiał. Nici Podstawowym parametrem nici jest ich grubość. Określamy ją przez Nm, czyli liczbę metrów przędzy w jednym gramie nici. Im więcej metrów – tym nić jest cieńsza. Najgrubsze nici mają Nm 10-24, średnie Nm 30-50, a cienkie powyżej Nm 50. Do maszyny do szycia najlepsze są cienkie nici. Jeśli chodzi o wytrzymałość nici, to znaczenie ma materiał, z którego zostały wykonane. Najmocniejsze są nici poliestrowe. Ich minusem jest jednak fakt, że nie można ich farbować. Gdy planujesz zmienić kolor tkaniny, wybierz więc nici bawełniane. Szpilki i agrafki krawieckie Są niezbędne do podpinania materiału w trakcie pracy. Uszycie nawet prostego projektu stanie się syzyfową pracą, jeśli nie będziesz miała, czym ułożyć i utrzymać w miejscu tkaniny. Poduszka szpilkowa Drobiazg, który kosztuje grosze, a znacznie zwiększa komfort i bezpieczeństwo pracy. Jeśli nie chcesz narazić siebie lub kogoś na przypadkowe ukłucie, koniecznie kup ją już na samym początku przygody z szyciem. Nożyczki krawieckie Są zrobione z tytanu, przez co kosztują znacznie więcej niż modele z supermarketu czy sklepu papierniczego. Ceny zaczynają się od ok. 60 zł, a kończą nawet na 200 zł. Oczywiście nie musisz kupować najdroższych, ale warto mieć takie z przynajmniej średniej półki. Nie jesteś przekonana do tego wydatku? Spróbuj przyciąć kawałek materiału zwykłymi nożyczkami. Jest to trudne, niewygodne, a cięcie wychodzi nierówne i poszarpane. Wyobraź sobie, że miałabyś w ten sposób pracować z pięknym materiałem na wymarzoną sukienkę. Szybko zepsujesz nie tylko tkaninę, ale także nożyczki. Dobre nożyczki krawieckie posłużą ci przez długie lata, bo możesz je wielokrotnie ostrzyć. Uwaga! Pamiętaj, aby nie ciąć papieru nożycami krawieckimi. W ten sposób natychmiast je stępisz. Obcinaczka krawiecka i prujka Zwykle są sprzedawane w zestawach. Są niedrogie, a robią dużą różnicę. Obcinaczka służy do obcinania nitek tuż przy tkaninie. Trudno zrobić to nożyczkami dokładnie i bez uszkadzania materiału. Z kolei prujka służy do bezpiecznego i szybkiego odpruwania ściegów. Pomyłki zdarzają się każdemu, więc bez wahania się w nią zaopatrz. Linijka i centymetr krawiecki Są niezbędne nawet do uszycia najprostszej poszewki na poduszkę. Centymetr jest świetny do zdejmowania miary z siebie czy modela, a także mierzenia okrągłych krawędzi. Nawlekacz do igieł Następny tani drobiazg, który znacznie uprzyjemnia szycie. Pomaga zaoszczędzić trochę czasu i energii. Kreda lub mydełko Obowiązkowy gadżet w zestawie każdej krawcowej. Chodzi nie o zwykłą kredę czy mydełko, ale te krawieckie. Dzięki nim narysujesz na wszystkich tkaninach precyzyjną i dobrze widoczną kreskę. Ona wyznaczy ci zarówno linię cięcia, jak i szycia. Kiedy spełni już swoją rolę, bez problemu ją spierzesz. Flizelina To przyjemna w dotyku, ale jednocześnie wytrzymała tkanina, która doskonale sprawdza się jako podkładka. Kiedy się przydaje? Warto podłożyć ją gdy szyjesz na bardzo cienkim, rolującym lub rozciągającym się materiale. Zabezpieczy go, usztywni i pomoże utrzymać w miejscu. Ale to nie wszystko! Pomaga też przy wszywaniu zamków czy modelowaniu materiału. Wzmacniana flizelina świetnie sprawdza się do robienia wykrojów, czyli szablonów na podstawie których przycinamy materiał do odpowiedniego kształtu. Wykroje Na samym początku najlepiej korzystać z gotowych wykrojów. Tworzenie własnych wymaga już większej wiedzy i doświadczenia. Zdecydowanie lepiej posługiwać się tymi przygotowanymi przez specjalistów w tej dziedzinie. Skąd brać wykroje? Genialnym źródłem są gazety o szyciu. Niestety powoli znikają z kiosków. Wciąż znajdziesz jednak wiele nowych i archiwalnych numerów w sklepach internetowych. W sieci dostępne są również pojedyncze wykroje. Mnóstwo darmowych zobaczysz np. na Pintereście. Papier do wykrojów Wspomniane wyżej wykroje najczęściej odrysowujemy na specjalnym papierze. Jest on częściowo przejrzysty, dzięki czemu pozwala zobaczyć zarys położonego pod nim materiału. Szczególnie wygodne jest korzystanie z papieru do wykrojów z podziałką i klejem. Dzięki podziałce łatwiej zachowasz symetrię, a klej pozwoli przymocować papier do materiału, co usprawni jego przycinanie. Kalka Może wydawać się, że jest reliktem przeszłości, ale w przypadku szycia dalej jest niezastąpiona. Przy jej użyciu skopiujesz gotowy wykrój (np. z gazety) na papier do wykrojów. Noże krążkowe Można sobie bez nich radzić, ale czy warto? Wyglądają i działają jak nóż do pizzy. Są nieocenione szczególnie w przypadku przycinania brzegów materiału. Dodatkowe szpulki Podobnie jak pozycja wyżej – nie są niezbędne, ale zdecydowanie warto je kupić. Do czego się przydają? Gdy zaczniesz naukę szycia, przekonasz się, że po każdej rundce zostanie ci trochę nici. Wyrzucanie byłoby marnotrawstwem, a przechowywanie luźno jest utrapieniem i zwykle kończy się poplątaniem. Rozwiązanie tego problemu kosztuje tylko kilka złotych. Szycie na maszynie – podstawy Kiedy dopiero zaczynasz naukę szycia, możesz czuć się zagubiona w ogromie wiedzy i umiejętności, jakie masz do opanowania. Aby pomóc ci poukładać w głowie ten proces, mamy dla ciebie listę sześciu podstawowych kompetencji krawcowej. Skup się na ich stopniowym opanowaniu, a dopiero potem zacznij stawiać przed sobą poważne krawieckie wyzwania. Obsługa maszyny do szycia, Szycie ściegiem prostym, Obrabianie krawędzi, Obszywanie dziurek, Korzystanie z wykrojów, Dobieranie tkaniny do projektu. Jak nauczyć się szyć? Masz za sobą pierwszy krok w nauce szycia. Wiesz już, co powinna umieć i posiadać początkująca krawcowa. Zastanawiasz się, co zrobić teraz? Niżej znajdziesz możliwe drogi. Zapisz się na warsztaty lub kurs szycia Jeśli nigdy nie miałaś nic wspólnego z szyciem, olbrzymią pomocą będzie dla ciebie zobaczenie tego procesu na żywo. Nie musisz robić trwającego kilka tygodniu kursu, aby pojąć podstawy szycia. Być może wystarczy, że na początek weźmiesz udział w kilkugodzinnych warsztatach, na których opanujesz podstawy. Mając taką bazę łatwiej będzie ci robić kolejne kroki, np. korzystać z książek, wykrojów czy filmików. Kup dobrą książkę o szyciu Kup popularny i polecany klasyk. Zdziwisz się, jak wiele można dowiedzieć się szyciu czytając dobrą o książkę. Dodatkowo znajdziesz w niej instrukcje ze zdjęciami krok po kroku oraz oczywiście wykroje. Każda ambitna krawcowa powinna mieć na półce kilka takich pozycji. Ponieważ dopiero zaczynasz swoją przygodę, znajdź podręcznik dla początkujących. Nie pomijaj prostych projektów. Nawet jeśli nie potrzebujesz poszewki na poduszkę czy plażowej torby, umiejętności zdobyte podczas ich szycia są niezbędne, aby w końcu uszyć wymarzoną sukienkę. Żeby tworzyć skomplikowane kreacje, musisz najpierw zdobyć solidne podstawy. Oglądaj tutoriale na YouTube Wpisz w wyszukiwarkę YouTube „szycie dla początkujących”, a zobaczysz, jak wiele osób chętnie dzieli się swoją wiedzą. Oglądanie takich filmików będzie genialnym uzupełnieniem wiedzy z książek czy kursów. Możesz je bez końca przewijać, zatrzymywać, spowalniać tempo i odtwarzać najtrudniejsze momenty. Co szyć na początku? Uszycie białej koszuli czy sukienki na wieczór może być bardzo kuszące. Na początku nauki lepiej jednak oprzeć się tym pokusom – inaczej możesz się zniechęcić, zmarnować materiał i ostatecznie poddać. Zanim nie opanujesz dobrze pracy z maszyną, obszywania oraz podstawowych ściegów, odłóż na półkę skomplikowane wykroje. Jakie projekty są najlepsze, aby wyćwiczyć bazowe umiejętności? Poszewka na poduszkę Chorągiewka Woreczek na drobiazgi Torba plażowa Kosmetyczka Jak nauczyć się szydełkować? 4 najlepsze sposoby i poradnik dla początkujących Chodzi ci po głowie relaksujące hobby, które możesz rozwijać bez wychodzenia z domu i wydawania dużych pieniędzy? Potrzebne ci zajęcie, które oderwie głowę i dłonie od telefonu? A może chcesz stworzyć od zera coś ładnego i pożytecznego? Wszystkie te warunki spełnia szydełkowanie. Podpowiadamy, jak łatwo się go nauczyć.
Jak nauczyć się grać na keyboardzie? 5 kroków dla początkujących
Niewiele wiesz o keyboardzie, ale bardzo chcesz zacząć grać? Jesteś we właściwym miejscu! W tym artykule znajdziesz przystępną instrukcję krok po kroku, jak nauczyć się grać na klawiszach. Sprawdź!
W tym artykule: Podstawy gry na keyboardzie Jak nauczyć się grać na keyboardzie? Podstawy gry na keyboardzie Co jest kluczem do nauczenia gry na keyboardzie? Po pierwsze poznanie nut i akordów. Po drugie opanowanie koordynacji dłoni i palców na klawiaturze. Niżej znajdziesz prostą wskazówki, jak to zrobić. Kiedy przejdziesz wszystkie kroki, możesz zacząć grać proste melodie. 1. Naucz się nut i klawiszy Na początku warto nauczyć się podstaw, czyli nut i odpowiadających im klawiszy. Możesz znaleźć mnóstwo materiałów edukacyjnych w internecie, które pomogą ci w tym zadaniu. Na razie zapamiętaj kilka najważniejszych informacji: bazą gry na keyboardzie jest 7 nut: C (do), D (re), E (mi), F (fa), G (sol), A (la) i H (si); nutom tym odpowiada kolejno 7 pierwszych klawiszy; pozostałe klawisze zajmują te same nuty, ale w innych tonach; tony są ułożone od najniższych do najwyższych. 2. Naucz się półtonów Teraz czas na poznanie czarnych klawiszy, które służą graniu wcześniej opisanych nut z dodaniem bądź usunięciem z nich półtonu. Kiedy usuniemy półton, nuta jest nazywana płaską, a gdy go dodamy ostrą. Symbole używane do tych zmian to: ♭ w przypadku nut płaskich, ♯ w przypadku nut ostrych. Jak to wygląda na klawiaturze? Pomiędzy każdą grupą 7 białych klawiszy (czyli 7 nut) – znajduje się 5 czarnych klawiszy. Odpowiadają one kolejno nutom: C ♯ lub D ♭ D # lub E ♭ F # lub G ♭ F # lub A ♭ A # lub H ♭ Gdy między dwoma białymi klawiszami nie ma czarnego, to oznacza, że dźwięki tych dwóch białych różnią się o pół tonu. W takiej sytuacji umieszczanie między nimi czarnego klawisza nie miałoby sensu. Jak nauczyć się szybko pisać na klawiaturze? 5 prostych kroków, które ułatwią naukę nawet najbardziej opornym Spędzasz dużo czasu przy klawiaturze? Dużo piszesz w pracy, szkole, na studiach? Chcesz ułatwić sobie życie i zaoszczędzić trochę czasu? W takim razie ten tekst jest dla ciebie. Zdradzamy, na czym polega trening szybkiego pisania i jak zrobić go samodzielnie w domu. 3. Zapamiętaj grupy klawiszy Zanim zaczniesz płynnie grać, musisz dojść do etapu, kiedy patrząc na klawiaturę, możesz bez problemu nazwać każdy losowo wskazany klawisz. Najlepszym sposobem, aby sobie to ułatwić, jest podzielenie klawiszy na 2 grupy: w grupie nr 1 są 3 białe klawisze C, D , E oraz 2 czarne, w grupie nr 2 są 4 białe klawisze F, G, A i H i 3 czarne. Każda z tych grup powtarza się 3 razy. W rezultacie mamy klawiaturę podzieloną na 6 części. Jeśli zapamiętasz ten podział, o wiele łatwiej będzie ci znajdować odpowiednie klawisze. Na początku możliwe, że będziesz musieć odliczać, ale z czasem zbudujesz pamięć wzrokową. Porada: Świetnym rozwiązaniem dla początkujących są naklejki na klawisze z nutami i akordami. Kosztują grosze, a potrafią bardzo przyspieszyć naukę gry na keyboardzie. Bez problemu znajdziesz je w sieci. 4. Poznaj kilka akordów na keyboard Co to są akordy? Najprościej można wytłumaczyć je jako jako kilka nut granych w tym samym czasie. W ten sposób powstają głębsze i ciekawsze brzmienia. Przykładem może być akord C, na który składają się nuty C, E, G. Nazwy akordów pochodzą od ich pierwszej nuty, dlatego ten akord nazywa się C. Na początku może wydawać się to dziwne, ale z czasem stanie się naturalne. Jako osobie zaczynającej grę przyda ci się też bazowa informacja, że akordy dzielimy na: durowe (brzmiące wesoło i pozytywnie), molowe (brzmiące smutno i melancholijnie). Akordy molowe rozpoznajemy po tym, że do ich nazwy dodana jest mała litera „m", np. akord C molowy, będzie zapisany jako Cm. 5. Poćwicz pracę palców i dłoni Aby nauczyć się grać na keyboardzie, musisz zapamiętać, w jaki sposób liczymy palce podczas grania. Zasada jest prosta. W przypadku obu dłoni odliczamy od 1 do 5 – zaczynając od kciuków, a kończąc na małych palcach. Podczas grania używamy palców zgodnie z ich kolejności (pierwszy jest więc kciuk), startując od prawej ręki. Podobnie jak wtedy, gdy próbujesz nauczyć się szybko pisać na klawiaturze czy nauczyć się szydełkować – na początku możesz czuć, że masz sztywne palce, a twoje dłonie szybko się męczą. Rozwiązanie jest jedno, musisz regularnie ćwiczyć, bo dzięki temu nieużywane wcześniej mięśnie palców zaczną sprawniej pracować. Nauczyciele gry na keyboardzie radzą, aby na wstępie trenować każdą rękę oddzielnie. Możesz zacząć od grania po prostu wszystkich nut po kolei, najpierw prawą ręką, a potem lewą. Kiedy to zacznie ci wychodzić, spróbuj dwiema dłońmi jednocześnie. Świetnym sposobem na ćwiczenie palców jest też granie akordów (przy okazji się ich nauczysz!). Skąd je wziąć? Wpisz w wyszukiwarkę „proste akordy na keyboard” lub „tabela akordów na keyboard”, a znajdziesz setki stron i filmików z darmowymi listami dźwięków. Dobrym pomysłem jest też zamówienie plakatu z tabelą akordów, który możesz zawiesić na ścianie jako ściągawkę. Porada: Pamiętaj, że przez grą na keyboardzie warto najpierw lekko rozgrzać dłonie. Jak nauczyć się szydełkować? 4 najlepsze sposoby i poradnik dla początkujących Chodzi ci po głowie relaksujące hobby, które możesz rozwijać bez wychodzenia z domu i wydawania dużych pieniędzy? Potrzebne ci zajęcie, które oderwie głowę i dłonie od telefonu? A może chcesz stworzyć od zera coś ładnego i pożytecznego? Wszystkie te warunki spełnia szydełkowanie. Podpowiadamy, jak łatwo się go nauczyć. Jak nauczyć się grać na keyboardzie? Znasz już podstawy teorii gry na keyboardzie i czujesz wszystkie mięśnie palców? Czas zacząć kolejny etap nauki! 6. Znajdź proste melodie na keyboard Żeby grać, potrzebujesz oczywiście nut. Jeżeli jeszcze nie potrafisz ich czytać, nic się nie martw. Na początku możesz grać z liter. Dla osób początkujących nad pięciolinią zamieszczane są nazwy akordów. Jak znaleźć takie nuty? Znowu pomoże ci wyszukiwarka. Wpisz hasło „proste melodie na keyboard literowe” lub „proste nuty na keyboard” , a znajdziesz tysiące melodii i znanych piosenek w wersji z literami. Warto też zajrzeć na Facebooka. Prężnie działają tam grupy „Darmowe nuty na keyboard” i „Pianino i keyboard – nauka gry”. Może poznasz nawet osoby z twojej okolicy, z którymi czasem będziesz grać czy wymieniać się wiedzą i doświadczeniami. 7. Ucz się z tutoriali i książek Gra na keyboardzie to sztuka pełna niuansów, które często łatwiej pokazać niż wytłumaczyć. Podobnie jak wtedy, gdy zastanawiasz się, jak nauczyć się malować – najlepsze wyjaśnienie wielu wątpliwości znajdziesz w filmikach na YouTube. Mnóstwo osób chętnie dzieli się wiedzą i trikami. Poszukaj instrukcji w formie wideo i cierpliwie ćwicz. Pamiętaj, że w razie potrzeby możesz spowolnić odtwarzanie. Cennym źródłem wiedzy są też książki do nauki gry na keyboardzie. Duże obrazki, instrukcje nuta po nucie oraz przystępnie podana teoria sprawią, że szybciej zaczniesz robić postępy. Nie wstydź się i zamów na początek nawet podręcznik dla dzieci. Doceniaj swoje osiągnięcia, nie wymagaj od siebie zbyt wiele, a nauka gry na keyboardzie stanie przyjemnością i będzie szła gładko. Jak nauczyć się malować? 7 kroków do stworzenia pierwszego obrazu Od jakiegoś czasu masz ochotę coś namalować? Oglądasz z przyjemnością pędzle i farby? Regularnie zapisujesz na Pintereście inspiracje czy kompozycje, które sama chciałabyś uwiecznić na płótnie? Przeczytaj ten artykuł! Krok po kroku przeprowadzimy Cię przez proces tworzenia Twojego pierwszego obrazu.
Jak nauczyć się malować? 7 kroków do stworzenia pierwszego obrazu
Od jakiegoś czasu masz ochotę coś namalować? Oglądasz z przyjemnością pędzle i farby? Regularnie zapisujesz na Pintereście inspiracje czy kompozycje, które sama chciałabyś uwiecznić na płótnie? Przeczytaj ten artykuł! Krok po kroku przeprowadzimy Cię przez proces tworzenia Twojego pierwszego obrazu.
W tym artykule: 1. Zadaj sobie pytania: "dlaczego?" i "jak?" 2. Wybierz technikę malarską 3. Kup podstawowe akcesoria malarskie i farby 4. Jak nauczyć się malować? Poznaj podstawy teoretyczne 5. Wybierz temat lub motyw pierwszego obrazu 6. Zacznij malować 7. Bądź dumny/a z siebie i wyciągnij wnioski 1. Zadaj sobie pytania: "dlaczego?" i "jak?" Często zastanawiasz się nad tym, jak nauczyć się malować? Swoją przygodę z malarstwem zacznij od odpowiedzenia sobie na kilka pytań. Zanim wejdziesz do sklepu plastycznego (nieważne czy online, czy na żywo) i zaczniesz wydawać pieniądze na kuszące kolory farb czy najlepsze pędzle – na spokojnie zadaj sobie dwie ważne pytania. Dlaczego chcę zacząć malować? Jakie styl malarski podoba mi się najbardziej? To, jakich odpowiedzi udzielisz pomoże Ci zadecydować, jaką ścieżkę nauki wybrać. Oto kilka możliwych scenariuszy: Podobają Ci się realistyczne portrety czy pejzaże? Jesteś perfekcjonistką i kochasz dopracowywać szczegóły? Pierwszym krokiem powinno być dla Ciebie poznanie podstaw szkicowania. Musisz też więcej czasu poświęcić nauce perspektywy czy malowania krawędzi. Cały wysiłek się opłaci, gdy w końcu namalujesz swojego ukochanego psa czy kota tak, że będzie wyglądał jak żywy. Malowanie ma być dla Ciebie sposobem na odreagowanie, wyrażenie emocji, przepracowanie jakiś wewnętrznych konfliktów? W takim wypadku bardziej satysfakcjonujące od zagłębiania się w techniczne szczegóły, będzie dla Ciebie zrozumienie, w jaki sposób na świat patrzyli impresjoniści czy ekspresjoniści. W rezultacie choćby liść na parapecie namalujesz w taki sposób, że odda Twój nastrój i emocje. A może szukasz relaksującego hobby? Chcesz mniej czasu spędzać przed telefonem czy komputerem, a malowanie od dawna chodziło Ci po głowie? Nie masz jednak czasu na studiowanie sekretów Mona Lisy, a na Twojej ścianie najlepiej wyglądałoby coś nowoczesnego? Wystarczy, że poznasz kilka podstawowych zasad, aby zacząć malować pierwsze abstrakcyjne czy minimalistyczne obrazy. Na pewno teraz już rozumiesz sens tych pytań. Jeżeli od razu podejdziesz do sprawy uczciwie i rozsądnie, zmniejszysz ryzyko, że wystąpi u ciebie słomiany zapał – czyli najgorszy wróg każdej nowej pasji. 2. Wybierz technikę malarską Czas na wybór farb. Pamiętaj tylko, że twoja pierwsza decyzja nie będzie wyryta w skale. To tylko początek. Może przez pierwsze kilka miesięcy odkryjesz siebie na nowo dzięki akwarelom, by potem stać się znawczynią farb olejnych. Nie zastanawiaj się więc godzinami. Wybierz te, w których przypadku bilans wad i zalet wygląda dla ciebie najbardziej obiecująco. Farby akrylowe Łatwo się z nimi pracuje, miesza kolory i nakłada. Są niedrogie. Szybko schną, co może być postrzegane zarówno jako wada, jak i zaleta. Zmieniają kolor po wyschnięciu (zwykle odrobinę ciemnieją). Akwarele Niedrogie i poręczne w użytkowaniu, Malowanie nimi wymaga większej wprawy. Trzeba nauczyć się dodawać odpowiednie ilości wody. Dodatkowo malowanie na papierze uniemożliwia dokonywanie wielu poprawek. Farby olejowe Można zmieniać czas ich schnięcia przez dodawanie olejów czy rozpuszczalników. To z kolei daje szansę na testowanie różnych technik operowania pędzlem i nakładania farby oraz robienie poprawek. Posługiwanie się nimi jest bardziej skomplikowane niż farbami akrylowymi, dlatego zwykle nie są polecane początkującym. Do ich rozcieńczania używane są rozpuszczalniki o często intensywnych zapachach. Są droższe niż farby akrylowe i akwarele. 3. Kup podstawowe akcesoria malarskie i farby Zanim wybierzesz się do sklepu plastycznego czy złożysz zamówienie, zrób przemyślaną listę zakupów. Inaczej bardzo możliwe, że dasz ponieść się emocjom i kupisz wiele zbędnych akcesoriów. Do nauki malowania wcale nie potrzebujesz dużo rzeczy! Płótno (do akrylowych lub olejnych) lub papier (do akwareli), Sztaluga (w przypadku farb akrylowych lub olejnych), Paleta do mieszania kolorów, Zestaw 4-6 pędzli odpowiednich do wybranego typu farb, Farby akwarelowo lub kilka tubek olejnych/akrylowych (proponowane kolory: błękitny, biały, czerwony, umbra, żółty), Rozpuszczalnik (w przypadku farb olejnych), Ręczniki papierowe (do wycierania pędzla między pociągnięciami). Porada: Na wysoką jakość warto postawić w przypadku farb i pędzli. Reszta rzeczy nie musi być z wyższej półki – szczególnie, jeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z malowaniem. Jak nauczyć się szydełkować? 4 najlepsze sposoby i poradnik dla początkujących Chodzi ci po głowie relaksujące hobby, które możesz rozwijać bez wychodzenia z domu i wydawania dużych pieniędzy? Potrzebne ci zajęcie, które oderwie głowę i dłonie od telefonu? A może chcesz stworzyć od zera coś ładnego i pożytecznego? Wszystkie te warunki spełnia szydełkowanie. Podpowiadamy, jak łatwo się go nauczyć. 4. Jak nauczyć się malować? Poznaj podstawy teoretyczne Nawet jeśli zamierzasz malować tylko, aby odpocząć od telefonu czy komputera – znajomość podstawowych zasad malowania na pewno ci się przyda. Dzięki bazowej wiedzy będzie ci łatwiej uzyskać pożądany efekt, unikniesz frustracji, a sam proces malowania będzie przyjemniejszy. Niżej znajdziesz listę pojęć, z którymi warto się zapoznać. Kolor: składają się na niego odcień, wartość, nasycenie. Kompozycja: w skład teorii kompozycji wchodzą takie aspekty jak: punkt centralny, reguła trójpodziału, złoty środek, linia horyzontu, wiodące linie, harmonia, rytm czy ruch. Krawędzie: mogą być twarde, miękkie lub ledwo widoczne. Pędzel: tak nazywamy ślady pozostawione przez pędzel, szpachelkę, palec lub cokolwiek innego, czym malujesz. 5. Wybierz temat lub motyw pierwszego obrazu Dlaczego warto dłużej zastanowić się nad tematem pierwszego obrazu? Po pierwsze możliwe, że na długo go zapamiętasz. Po drugie jeśli wybierzesz temat, który szybko ci się znudzi lub po prostu nie będzie ci leżał – rosną szanse, że porzucisz nowe hobby zanim naprawdę się w nie wkręcisz. Idealny temat powinien być inspirujący i stanowić wyzwanie. Oto lista pytań, które pomogą ci podjąć decyzję. Czy czuję potrzebę namalowania go? Czy przedmiot/pejzaż itd. jest ciekawy pod kątem kształtów, kompozycji, linii lub kolorów? Czy jestem w stanie to namalować? Jakie problemy napotkam podczas malowania? Co jest największym wyzwaniem? Czy potrafię wyobrazić sobie, jak będzie wyglądał ukończony obraz? 6. Zacznij malować Często najtrudniejszym momentem dla początkującej malarki lub malarza jest wzięcia w dłoń pędzla po raz pierwszy. Jak zacząć? Gdzie zrobić pierwszą plamkę lub kreskę? Co jeśli od razu wszystko zepsuje? – te pytania mogą sparaliżować i zniechęcić każdego. Jak uniknąć paniki i stresu podczas malowania? Kluczem do sukcesu jest praca etapami. Przykład takiego planu znajdziesz poniżej. Pomyśl o temacie w kategoriach kształtów i kolorów. Spróbuj uchwycić swoje pierwsze wrażenie na temat obiektów. Zacznij od namalowania zarysów w głównych kolorach. Przejdź do budowania formy i struktury głównych elementów. Dodawaj więcej szczegółów i kolorów. 7. Bądź dumny/a z siebie i wyciągnij wnioski Po namalowaniu obrazu nadszedł czas, aby sobie pogratulować. Bądź dumny/a ze swojego pierwszego dzieła, nawet jeśli nie wyszło do końca tak, jak to sobie wyobrażałeś/aś. Sam fakt, że zaczęłaś i skończyłaś jest czymś godnym docenienia. Kiedy za kilka miesięcy, a może nawet tygodni spojrzysz na ten obraz i porównasz go ze swoimi najnowszymi – na pewno będziesz miło zaskoczona, jak duże postępy zrobiłeś/aś. Na samym końcu procesu twórczego zawsze warto przeanalizować, co poszło dobrze, a co trochę gorzej. Dzięki takiej uczciwej, ale jednocześnie wyrozumiałej analizie – dowiesz się, jakie umiejętności wymagają poprawy oraz jak nie powtórzyć pewnych błędów w przyszłości. To normalne, że twój pierwszy obraz nie jest arcydziełem. Wszyscy zaczynają jako amatorzy, nawet mistrzowie. Spójrz na swój obraz jak uprzejma krytyczka sztuki. Oto kilka pytań, które możesz sobie zadać: Co w nim lubię? Co mi się najbardziej podoba? Co jest jego najmocniejszą stroną? Jaki jest nastrój obrazu? Czy kompozycja jest przyjemna dla oka? Czy kolory działają na wyobraźnię? Czy przyciągają oko? Czy dobrze uchwyciłam perspektywę? Co bym w nim zmieniła? Czy jest coś, co mnie szczególnie irytuje w tym obrazie? Porada: Pamiętaj, aby nie porównywać swoich pierwszych obrazów z pracami doświadczonych malarzy. Mogą cię one motywować lub inspirować – ale nigdy dołować. Nie tylko dlatego, że ty dopiero zaczynasz. Trzeba podkreślić, że z malarstwem jest jak ze zdjęciami na Instagramie. Większość ludzi nie dzieli się swoimi wczesnymi lub nieudanymi pracami. W mediach społecznościowych czy galeriach zobaczysz tylko to, co najlepsze. Jak nauczyć się rysować? 8 zasad efektywnej nauki rysunku dla początkujących Rysowanie to niezwykle satysfakcjonujące hobby, które pomaga nam rozbudzać kreatywność. Niestety, nie jest wcale tak proste, jak mogłoby się wydawać. Jak nauczyć się rysować? Przedstawiamy 8 sprawdzonych zasad, które pomogą ci szybko i skutecznie opanować podstawy rysunku.
Jak nauczyć się szydełkować? 4 najlepsze sposoby i poradnik dla początkujących
Chodzi ci po głowie relaksujące hobby, które możesz rozwijać bez wychodzenia z domu i wydawania dużych pieniędzy? Potrzebne ci zajęcie, które oderwie głowę i dłonie od telefonu? A może chcesz stworzyć od zera coś ładnego i pożytecznego? Wszystkie te warunki spełnia szydełkowanie. Podpowiadamy, jak łatwo się go nauczyć.
W tym artykule: Co jest potrzebne do szydełkowania? Jak nauczyć się szydełkować? Co jest potrzebne do szydełkowania? Jedną z największych zalet szydełkowania jest to, że nie wymaga wielu narzędzi i materiałów. Niezbędne są tak naprawdę tylko dwie rzeczy: włóczka i szydełko. 1. Włóczka Kiedy zastanawiasz się, jak nauczyć się kaligrafii, zaczynasz od znalezienia dobrego długopisu. W przypadku szydełkowania podstawą jest odpowiedni kłębek. Włóczka może mieć różną grubość – od bardzo cienkiej akrylowej, po bardzo grubą wełnianą. Dobieramy ją do rzeczy, którą planujemy stworzyć, (np. cienką do ubranek dla niemowląt, grubą na koc) oraz ściegu, którym będziemy pracować. Na początku nie przejmuj się jednak takimi zawiłościami. Na to przyjdzie czas. Pierwsze kroki na szydełku zrób z włóczką czesankową bawełnianą o średniej grubości i w jasnym kolorze. Dlaczego? Jej włókna są czesane przed przędzeniem, dzięki czemu jest gładka – a to bardzo ułatwia szydełkowanie. Wyobraź sobie pracę z włóczką, której włoski rozchodzą się na wszystkie strony. To utrudnia podążanie za ściegiem, a także rozpruwanie, gdy się pomylisz. Nawet jeśli po nocach śni ci się włochata włóczka, zacznij od czesankowej. Zaoszczędzisz pieniądze i nerwy. Będziesz szaleć, kiedy opanujesz podstawy szydełkowania. Jest łatwo dostępna i niedroga, a jednocześnie ma dobrą jakość. Często polecane są kłębki z domieszką akrylu, dzięki któremu włóczka jest bardziej odporna na zużycie, marszczenie i mechacenie. Przewaga bawełny sprawia, że w dalszym ciągu jest jednak miękka i dobrze przepuszcza powietrze. Włóczka do nauki szydełkowania nie powinna być ani zbyt cienka, ani zbyt gruba. Czyli jaka? Średnia. Producenci oznaczają grubość na dwa sposoby – w skali od 1 (najcieńsza) do 6 (najgrubsza) lub po angielsku i wtedy spotkasz się z określeniami: 0 – lace, 1– super fine, 2 – fine, 3 – light, 4 – medium, 5 – bulky, 6 – super bulky. W pierwszym przypadku postaw na 3, a w drugim 4 – medium. Dzięki jasnemu kolorowi będziesz lepiej widzieć ścieg. Ciemne kolory sprawią, że łatwiej będzie ci się pogubić. Porada: Pierwszą włóczkę najlepiej kup na żywo, bo wtedy możesz ocenić jej jakość, gładkość i grubość. Dodatkowo warto skorzystać z porady sprzedawczyni czy sprzedawcy. Jeśli zamawiasz włóczki przez Internet, koniecznie poczytaj opinie na temat interesujących cię produktów. Wybierz kilka popularnych. Nie kupuj ani najtańszych, ani najdroższych. Nie wyrzucaj etykiet, bo jeśli jakaś wyjątkowo przypadnie ci do gustu, jej parametry jeszcze przydadzą się w przyszłości. Jak nauczyć się rysować? 8 zasad efektywnej nauki rysunku dla początkujących Rysowanie to niezwykle satysfakcjonujące hobby, które pomaga nam rozbudzać kreatywność. Niestety, nie jest wcale tak proste, jak mogłoby się wydawać. Jak nauczyć się rysować? Przedstawiamy 8 sprawdzonych zasad, które pomogą ci szybko i skutecznie opanować podstawy rysunku. 2. Szydełko Szydełka mogą być wykonane z różnych materiałów oraz mieć różne rozmiary i kształty. Tak jak w przypadku włóczki, kiedy stawiasz pierwsze kroki na szydełku, lepiej nie zagłębiaj się w ten temat za mocno. Na razie zapamiętaj tylko jedną zasadę – im grubsza włóczka, tym większego szydełka potrzebujesz. Jakie szydełko wybrać do włóczki średniej grubości? Oczywiście średnie. Ich rozmiary są zwykle podawane w skali od 2 do 16 mm. Szukaj narzędzia wielkości 3-4 mm. Oprócz rozmiaru ważny jest także materiał, z którego zrobiono szydełko. To bowiem on decyduje o jego gładkości. Chropowata powierzchnia będzie zahaczać o włóczkę, a tym samym denerwować cię, utrudniać szydełkowanie oraz zaciągać nitki. Wybierz szydełko aluminiowe, które jest gładkie, lekkie i tanie. Porada: Jeśli masz już w domu włóczkę, sprawdź jej etykietę. Niektórzy producenci umieszczają na niej informację o rozmiarze szydełka, które będzie najlepiej do niej pasować. 3. Dodatkowe akcesoria do nauki szydełkowania Te rzeczy nie są konieczne, ale kosztują grosze, a zdecydowanie pomogą ci w nauce. Warto kupić je razem z włóczką i szydełkiem. Znaczniki ściegów (inaczej nazywane markerami do oczek) to malutkie agrafki, które służą do zaznaczania początków rzędów. Dzięki nim trudniej będzie ci się pomylić, a twoje oczy mniej się zmęczą. Osoby bez wprawy w szydełkowaniu muszą mocno wytężać wzrok, aby trzymać się rzędów i ściegów. Bardzo ostre nożyczki, bo te, które masz w domu, będą raczej szarpać, a nie przecinać włóczkę. Nożyczki powinny być małe, inaczej możesz przez przypadek przeciąć włóczkę nie tam, gdzie potrzeba. Jak nauczyć się gotować? 5 sprawdzonych rad na podszkolenie warsztatu kulinarnego! Chcesz podszkolić swój warsztat kulinarny? A może szukasz nowej, ciekawej rozrywki, która pomoże ci wypełnić wolny czas? Kursy gotowania dostępne w formie fizycznej i online to świetny sposób na naukę gotowania od podstaw i rozwijanie wcześniej zdobytych umiejętności. Nie są one jednak niezbędne: kulinarne zdolności możemy poszerzać także samodzielnie, w zaciszu domowej kuchni i spiżarni. Jak nauczyć się gotować? Jakie przepisy są polecane dla początkujących? Co warto mieć w swoim wyposażeniu kuchennym? Podpowiadamy. Jak nauczyć się szydełkować? 1. Poszukaj kogoś, kto szydełkuje Zdecydowanie najłatwiej i najszybciej nauczysz się szydełkowania, kiedy ktoś pokaże ci podstawy na żywo. Popytaj w rodzinie lub wśród znajomych, czy ktoś przypadkiem nie spędza wieczorów z szydełkiem. Może twoja babcia, ciocia czy mama szydełkują lub kiedyś szydełkowały? 2. Idź na warsztaty szydełkowania Wpisz w wyszukiwarkę „kurs szydełkowania” lub „warsztaty szydełkowania” oraz swoje miasto – bardzo możliwe, że znajdziesz w pobliżu zajęcia dla początkujących. Jeśli to nie przyniesie efektu, poszukaj na Facebooku grup zrzeszających miłośników tego zajęcia. Jest ich co najmniej kilka. W takich miejscach są często zamieszczane informacje spotkaniach, na których można podpatrzeć kilka podstawowych szlifów (jeśli głowisz się nad tym, jak nauczyć się szyć, odpowiedź brzmi podobnie). 3. Oglądaj tutoriale na YouTube Nie chcesz ruszać się z domu? Zajrzyj na YouTube! Są tam setki filmików z dokładnymi instrukcjami, jak szydełkować. Tutoriale wideo pokażą ci krok po kroku, jak zacząć i zakończyć ścieg, a nawet zrobić cały sweter lub czapkę. Co najlepsze – YouTube umożliwia wielokrotne odtwarzanie tego samego fragmentu, a także spowolnienie tempa. Nawet jeśli uważasz, że nie masz zdolności manualnych, przy odrobinie cierpliwości na pewno opanujesz podstawy szydełkowania. 4. Kup książkę o szydełkowaniu Sama książka może nie wystarczyć, ale kiedy już nauczysz się chociaż jednego ściegu, pomoże ci rozwinąć skrzydła. Najlepiej poszukaj dobrze ocenianego podręcznika z pełnymi instrukcjami, jak zrobić sweter czy szalik. Opis krok po kroku i duże obrazki bezboleśnie przeprowadzą cię przez pierwsze projekty. Pamiętaj tylko, że szydełkowanie wymaga cierpliwości. Może przy okazji jego nauki odkryjesz też odpowiedź na pytanie, jak nauczyć się medytacji? Jak nauczyć się grać w szachy? Poradnik dla początkujących, którego nie powstydziłaby się Beth Harmon Szachy to jedna z najbardziej docenianych gier strategicznych na całym świecie. Jej historia sięga VI wieku naszej ery, a Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznaje ją za dyscyplinę sportu. Szachy nie należą do najłatwiejszych gier, jednak w ostatnich latach zaczęły znowu zyskiwać na popularności. Jak nauczyć się grać w szachy? Przedstawiamy krótki poradnik dla początkujących szachistów!
Jak nauczyć się szybko pisać na klawiaturze? 5 prostych kroków, które ułatwią naukę nawet najbardziej opornym
Spędzasz dużo czasu przy klawiaturze? Dużo piszesz w pracy, szkole, na studiach? Chcesz ułatwić sobie życie i zaoszczędzić trochę czasu? W takim razie ten tekst jest dla ciebie. Zdradzamy, na czym polega trening szybkiego pisania i jak zrobić go samodzielnie w domu.
W tym artykule: Jak nauczyć się szybko pisać na klawiaturze? Jak szybko pisać na klawiaturze? Porady na początek Co pomaga w nauce szybkiego pisania bez patrzenia? Jak nauczyć się szybko pisać na klawiaturze? Sekret szybkiego pisania na klawiaturze tkwi w zdobyciu dwóch uzupełniających się umiejętności – pisania bez patrzenia i pisania wszystkimi palcami. Na kursach nazywa się to pisaniem bezwzrokowym. Jego podstawą jest zasada, że każdy palec ma swój własny obszar „pracy” na klawiaturze. Na początku może wydawać się to nienaturalne, ale wraz z regularnym treningiem palce „uczą się” nowego systemu. Technika ta wykorzystuje bowiem pamięć mieśniową, czyli zdolność mięśni do przechowywania i odtwarzania ścieżek ruchów. Oznacza to, że po jej wypracowaniu nie trzeba już wkładać świadomego wysiłku w daną czynność, bo Twoje mięśnie wykonują ją jakby odruchowo. Jak to to osiągnąć? 1. Przyjmij prawidłową postawę ciała Usiądź wygodnie na krześle, oprzyj się i jednocześnie wyprostuj plecy. Połóż ręce na stole lub biurku, tak aby łokcie były zgięte pod kątem prostym. Minimalnie pochyl głowę w stronę monitora. Zachowaj co najmniej 45 - 70 cm odległości między oczami a ekranem. Nie obciążaj barków, ramion ani nadgarstków. Nie spinaj mięśni, nie unoś nienaturalnie ramion. Jeżeli szukałaś kiedyś odpowiedzi na pytanie, jak nauczyć się medytacji, na pewno wiesz, o jaką postawę chodzi – rozluźnioną, ale jednocześnie wyprostowaną. Możesz położyć nadgarstki na blacie przed klawiaturą. Uważaj jednak, aby nie przenosić na nie ciężaru ciała. Wiele osób odruchowo się nich opiera, ale jest to niezdrowe dla stawów. 2. Ułóż palce w pozycji wyjściowej Połóż cztery palce lewej dłoni na klawiszach A, S. D, F, a prawej dłoni na J, K, L. Powinny być lekko ugięte. Rząd, na którym masz teraz palce nazywa się HOME ROW. Od niego zawsze zaczynasz i do niego wracasz. Zwróć uwagę, że klawisze pod palcami wskazującymi, czyli F i J – mają na powierzchni wypukłą linię. Dzięki temu łatwiej będzie Ci je znaleźć bez patrzenia. 4. Zapamiętaj podział klawiatury na obszary Teraz czas zapamiętać, w jakie klawisze będą stukać poszczególne palce. Dla ułatwienia możesz zaznaczyć je kolorami, na przykład za pomocą malutkich, przezroczystych karteczek samoprzylepnych. Prawa ręka: Palec wskazujący: 5 6 R T F G V B Palec środkowy: 4 E D C Palec serdeczny: 3 W S X Palec mały: 1 2 Q A Z Lewa ręka: Palec wskazujący: 7 Y U H J N M Palec środkowy: 8 I K , Palec serdeczny: 9 O L . Palec mały: 0 - = P [ ] ; ' / SHIFT Dowolny kciuk: spacja 5. Przećwicz ruch palców Przesuwaj każdym palcem po kolei po przypisanych im klawiszach. Zacznij od pozycji wyjściowej i powtarzaj z góry na dół oraz z powrotem. Zakończ ćwiczenie powrotem do pozycji wyjściowej. Najpierw ćwicz patrząc na klawisze. Gdy poczujesz się pewniej, powtórz ćwiczenie bez patrzenia. Daj sobie przynajmniej 5 minut. Odpocznij. Powtórz ćwiczenie bez patrzenia, ale tym razem otwórz np. notatnik na komputerze i naciskaj klawisze. Ustal i utrzymuj rytm podczas pisania. Staraj się naciskać klawisze w równych odstępach czasu. Uderzaj w klawisze tylko palcami, dla których zostały zarezerwowane. Powtarzaj trening szybkiego pisania jak najczęściej. Sprawa wygląda podobnie, gdy rozmyślasz, jak szybko nauczyć się języka. Ćwicz najlepiej codziennie, chociaż 5-10 minut. Jak nauczyć się rysować? 8 zasad efektywnej nauki rysunku dla początkujących Rysowanie to niezwykle satysfakcjonujące hobby, które pomaga nam rozbudzać kreatywność. Niestety, nie jest wcale tak proste, jak mogłoby się wydawać. Jak nauczyć się rysować? Przedstawiamy 8 sprawdzonych zasad, które pomogą ci szybko i skutecznie opanować podstawy rysunku. Jak szybko pisać na klawiaturze? Porady na początek Trzymaj dłonie i palce blisko pozycji podstawowej. Ogranicz ruchy do tych, które są konieczne do naciśnięcia określonego klawisza. Dzięki temu zwiększysz szybkość pisania, a zmniejszysz obciążenie dłoni. Jeśli masz rozwiniętą wyobraźnię przestrzenną, wyobrażaj sobie w głowie położenie klawiszy na klawiaturze. Bądź wyrozumiała dla małych i serdecznych placów. Szczególnie na początku mogą wydawać się sztywne. Wynika to z faktu, że używamy ich najrzadziej, więc ich mięśnie są najsłabiej rozwinięte. Wyjątkiem są oczywiście osoby grające na instrumentach, szczególnie klawiszowych. Jeśli wiec znasz już odpowiedź na pytanie, jak nauczyć się grać na keyboardzie, Twoje małe palce mogą być równie sprawne jak wskazujące. Nie spiesz się. Chociaż to nauka szybkiego pisania, na początku najlepiej działać spokojnie i powolnie. Wypracowanie pamięci mięśniowej to stopniowy proces. Jedynym sposobem na przyspieszenie nauki jest regularne ćwiczenie, wtedy prędkość pisania wzrośnie naturalnie. Zawsze gdy poczujesz, że łatwo się rozpraszasz i popełniasz wiele błędów – zrób sobie przerwę. Świeża głowa to produktywne dłonie. Co pomaga w nauce szybkiego pisania bez patrzenia? Znasz już technikę pisania bezwzrokowego, ale nie do końca wiesz co dalej? Niżej znajdziesz dwie rzeczy, które dla wielu osób są nieocenioną pomocą w procesie nauki. 1. Programy do nauki szybkiego pisania Masz już opanowane obszary na klawiaturze? Naciskasz klawisze prawidłowo bez spoglądania w dół? Czas na pisanie! Możesz np. przepisywać teksty ze stron internetowych – ale taka metoda nauki szybko Ci się znudzi. Najczęściej polecaną metodą nauki szybkiego pisania na klawiaturze są specjalne programy. W sieci znajdziesz wiele świetnie ocenianych i darmowych aplikacji. Najlepsze są te z ćwiczeniami w formie gier, bo wtedy chętniej będziesz siadać do treningu. Oprócz tego programy do nauki pisania bez patrzenia monitorują Twoje postępy i wskazują umiejętności, które jeszcze musisz dopracować. 2. Ergonomiczna klawiatura Ćwiczysz regularnie, ale Twoje postępy są wciąż kiepskie? Problem może leżeć w Twojej klawiaturze. Standardowe klawiatury w laptopach są mało ergonomiczne i oprócz wypukłych paseczków na F i J nie mają udogodnień sprzyjających szybkiemu pisaniu. Ale już za ok. 150 zł możesz znaleźć niezłe klawiatury do szybkiego pisania. Takie modele mają kształt łuku, układ klawiszy podzielony na dwie dłonie oraz miękką podpórkę pod nadgarstki. Te cechy sprzyjają nie tylko szybkiemu pisaniu, ale także prawidłowemu ułożeniu dłoni i nadgarstków. Czasem to akcesoria zmieniają najwięcej. Podobnie kiedy stale nie wiesz, jak nauczyć się spać na plecach, ratunkiem może okazać się wymiana materaca na lepszy. Jak nauczyć się jeździć samochodem w płynny i pewny sposób? Poradnik dla początkujących kierowców Umiejętność prowadzenia samochodu jest niezwykle przydatna. Bez względu na to, czy siadamy za kierownicą regularnie, czy od czasu do czasu, posiadanie prawka może znacznie ułatwić nam życie. Jak nauczyć się jeździć samochodem w płynny i pewny sposób? Przedstawiamy zwięzły poradnik dla początkujących kierowców i kierowczyń!
Jak nauczyć się jeździć samochodem w płynny i pewny sposób? Poradnik dla początkujących kierowców
Umiejętność prowadzenia samochodu jest niezwykle przydatna. Bez względu na to, czy siadamy za kierownicą regularnie, czy od czasu do czasu, posiadanie prawka może znacznie ułatwić nam życie. Jak nauczyć się jeździć samochodem w płynny i pewny sposób? Przedstawiamy zwięzły poradnik dla początkujących kierowców i kierowczyń!
W tym artykule: Jak nauczyć się jeździć samochodem? Przydatne rady i wskazówki Jak nauczyć się jeździć samochodem? Wybierz dobry kurs na prawo jazdy Jak nauczyć się jeździć samochodem? Ćwicz podstawowe manewry Jak nauczyć się jeździć samochodem? Regularnie siadaj za kierownicą Jak nauczyć się jeździć samochodem? Pokonaj lęk Jak nauczyć się jeździć samochodem? Przydatne rady i wskazówki Prowadzenie pojazdów na czterech kołach to niezwykle przydatna umiejętność, która zostaje z nami na całe życie. Nic dziwnego, że większość z nas chce jak najszybciej zrobić prawo jazdy. Nawet, jeśli nie mamy potrzeby codziennego jeżdżenia samochodem, od czasu do czasu na pewno zdarzy się sytuacja, w której posiadanie prawka pozwoli nam zaoszczędzić sporo czasu. Prowadzenie pojazdu może być niezwykle przyjemną czynnością, szczególnie, jeśli planujemy dalsze podróże i wyjazdy, na przykład w czasie wakacji. Jak nauczyć się jeździć samochodem w pewny i bezpieczny sposób? Poniżej przedstawiamy najlepsze wskazówki dla początkujących kierowców i kierowczyń! Jak nauczyć się jeździć samochodem? Wybierz dobry kurs na prawo jazdy Przygodę z nauką jazdy samochodem powinniśmy rozpocząć od wyboru dobrego i sprawdzonego kursu na prawo jazdy. Musimy pamiętać, że nie powinniśmy i powinnyśmy prowadzić żadnego pojazdu bez wcześniejszego przygotowania przez wykwalifikowanego instruktora. Dopiero zdanie oficjalnego, państwowego egzaminu daje nam możliwość samodzielnego kierowania samochodem. Jak wybrać kurs na prawo jazdy, który dobrze przygotuje nas do samodzielnego prowadzenia pojazdu mechanicznego? Pamiętaj, aby przed podpisaniem umowy sprawdzić opinie na temat danej szkoły jazdy, a także konkretnego instruktora. Nie podejmuj decyzji pochopnie, ponieważ jakość kursu będzie bezpośrednio przekładać się na twoją pewność za kierownicą. Czy to oznacza, że od razu po zdaniu egzaminu na prawo jazdy będziemy płynnie czuć się za kierownicą? To zależy przede wszystkim od naszych indywidualnych cech charakteru, zdolności motorycznych a także umiejętności radzenia sobie ze stresem. Jak nauczyć się jeździć samochodem z luzem i pewnością? Jak nauczyć się szpagatu? Wszystko, co musisz wiedzieć! Szpagat to niezwykle efektowna figura gimnastyczna. Choć wygląda na skomplikowaną, większość z nas jest w stanie wykonać ją po odpowiednim przygotowaniu ciała. Najważniejsze jest rozciąganie oraz poszerzanie mobilności naszych mięśni. Jak nauczyć się szpagatu? Czy będziemy w stanie wykonać go po miesiącu ćwiczeń? Podpowiadamy. Jak nauczyć się jeździć samochodem? Ćwicz podstawowe manewry Opanowanie podstawowych manewrów jest niezbędne do uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu praktycznego na prawo jazdy. To nie oznacza jednak, że od razu będziesz czuć się jak przysłowiowy „kierowca rajdowy”. Aby prowadzić z płynnością musisz trzymać się zasad wykonywania manewrów w ruchu drogowym i krok po kroku oswajać się z pewnym prowadzeniem pojazdu. Na jakich manewrach musisz najbardziej się skupić? Włączanie się do ruchu ulicznego Przy włączaniu się do ruchu drogowego pamiętaj o dokładnym sprawdzeniu okolic swojego pojazdu. Jeśli wyjeżdżasz z parkingu albo posesji zerknij w obie strony, aby upewnić się, czy inny kierowca nie wykonuje manewru wyprzedzania i nie znajduje się na twoim pasie. Pamiętaj o ciągłej czujności. Włączanie się do ruchu drogowego powinno odbywać się w sposób płynny. Od samego początku skup się na dokładnej obserwacji natężenia ruchu na drodze, aby móc określić prędkość, z którą powinieneś/aś wykonać manewr. Zwracaj też uwagę na „gesty uprzejmości” od innych kierowców. Czasami zdarza się, że dana osoba chce wpuścić nas na jezdnię, co sygnalizuje za pomocą świateł lub zrobienia luki między pojazdami. Ważne, abyśmy reagowali na tego typu sygnały płynnie i sprawnie, aby nie blokować ruchu drogowego. Wyprzedzanie Manewr wyprzedzania powinien być wykonywany szybko i zdecydowanie. Pamiętaj, żeby zawsze stosować się do poniższych kroków (w kolejności, w której zostały opisane): Spójrz w lusterko oraz zerknij przez ramię aby upewnić się, że możesz wykonać manewr wyprzedzania. Jeśli podejmiesz decyzję o wyprzedzaniu pojazdu, włącz odpowiedni kierunkowskaz. Wykonaj manewr – zmień pasy ruchu w sposób płynny, odpowiednio dostosowując prędkość pojazdu. Hamowanie Hamowanie powinno odbywać się w sposób płynny i bezpieczny dla innych pojazdów oraz osób na drodze. Jeśli musisz hamować w sposób szybki i zdecydowany, zerknij w lusterko i sprawdź, czy bezpośrednio za tobą nie znajduje się inny pojazd. W przypadku bardzo gwałtownego hamowania zawsze włączaj światła awaryjne, aby poinformować innych użytkowników drogi, że twój pojazd mocno traci na prędkości. Skręt w prawo, w lewo, sygnalizacja manewrów Jeśli planujesz skręcić w lewo, zbliż się do lewej osi jezdni, a jeśli planujesz skręcić w prawo, zbliż się do prawej osi jezdni. Włącz kierunkowskaz przed rozpoczęciem hamowania do skrętu. Zawsze przed wykonaniem manewru skrętu w lewo sprawdź w lusterku, czy inny pojazd nie wykonuje manewru wyprzedzania. Nie zapominaj, że zawsze musisz sygnalizować chęć wykonania manewru. Inni kierowcy nie mają pojęcia o tym, że chcesz zaraz skręcić w prawo albo zmienić pas – muszą zostać o tym poinformowani. To najważniejsza rada w kwestii zapobiegania ewentualnym nieporozumieniom na jezdni, a nawet stłuczkom. Uwaga! Pamiętaj, że przed zdaniem prawa jazdy nie powinieneś kierować samodzielnie pojazdów poza sytuacją, w której uczestniczysz w kursie pod okiem instruktora. Jak nauczyć się jeździć samochodem? Regularnie siadaj za kierownicą Aby uzyskać pewność siebie za kierownicą, musisz prowadzić pojazd regularnie. Nawet jeśli nie masz potrzeby częstego jeżdżenia samochodem, staraj się systematycznie siadać za kółkiem i nie robić bardzo długich przerw w prowadzeniu pojazdu. Jeśli masz taką możliwość, pojedź gdzieś samochodem przynajmniej raz w tygodniu, aby twój umysł i ciało przyzwyczajały się do bycia kierowcą. Jak nauczyć się dobrze jeździć samochodem? Trzymaj się również poniższych wskazówek: przed uruchomieniem pojazdu sprawdź, czy masz dobrą widoczność – pamiętaj, aby szyby i lusterka zawsze były czyste, zawsze sprawdzaj podstawowy stan techniczny pojazdu, na przykład działanie świateł, poziom płynu do spryskiwaczy i ciśnienia w oponach zawsze zapinaj pasy bezpieczeństwa, prowadź pojazd w różnych warunkach pogodowych – ucz się jeździć też podczas opadów deszczu i śniegu czy mrozu, staraj się ćwiczyć jazdę w terenie – nie mówimy tutaj o bardzo trudnych warunkach dla quada czy terenówki, ale warto raz na jakiś czas zjechać z prostej drogi asfaltowej i sprawdzić swoje umiejętności na trudniejszym podłożu, zawsze zachowuj bezpieczny odstęp między innymi kierowcami (przynajmniej 2 sekundy w standardowych warunkach, przynajmniej 3 sekundy w trudnych warunkach), myśl też za innych kierowców – pamiętaj o zasadzie ograniczonego zaufania, ponieważ nigdy nie wiesz, jak zachowa się inna osoba na drodze. Jak nauczyć się gotować? 5 sprawdzonych rad na podszkolenie warsztatu kulinarnego! Chcesz podszkolić swój warsztat kulinarny? A może szukasz nowej, ciekawej rozrywki, która pomoże ci wypełnić wolny czas? Kursy gotowania dostępne w formie fizycznej i online to świetny sposób na naukę gotowania od podstaw i rozwijanie wcześniej zdobytych umiejętności. Nie są one jednak niezbędne: kulinarne zdolności możemy poszerzać także samodzielnie, w zaciszu domowej kuchni i spiżarni. Jak nauczyć się gotować? Jakie przepisy są polecane dla początkujących? Co warto mieć w swoim wyposażeniu kuchennym? Podpowiadamy. Jak nauczyć się jeździć samochodem? Pokonaj lęk Jazda samochodem może być niezwykle stresującą czynnością, szczególnie jeśli jesteś osobą początkującą. Jeśli chcesz prowadzić z pewnością, musisz przyzwyczajać się do bycia kierowcą. Pokonaj lęk przed jazdą samochodem – osoba zdenerwowana częściej popełnia błędy. Staraj się skupić na otoczeniu, nie myśl o tym, co „mogłoby się wydarzyć”. Pamiętaj, że jeśli zdałeś/aś egzamin na prawo jazdy oznacza to, że posiadasz już wszystkie niezbędne umiejętności. Staraj się wyluzować – po jakimś czasie na pewno poczujesz się pewniej. Jak nauczyć się rysować? 8 zasad efektywnej nauki rysunku dla początkujących Rysowanie to niezwykle satysfakcjonujące hobby, które pomaga nam rozbudzać kreatywność. Niestety, nie jest wcale tak proste, jak mogłoby się wydawać. Jak nauczyć się rysować? Przedstawiamy 8 sprawdzonych zasad, które pomogą ci szybko i skutecznie opanować podstawy rysunku.
Jak nauczyć się rysować? 8 zasad efektywnej nauki rysunku dla początkujących
Rysowanie to niezwykle satysfakcjonujące hobby, które pomaga nam rozbudzać kreatywność. Niestety, nie jest wcale tak proste, jak mogłoby się wydawać. Jak nauczyć się rysować? Przedstawiamy 8 sprawdzonych zasad, które pomogą ci szybko i skutecznie opanować podstawy rysunku.
W tym artykule: Jak nauczyć się rysować? Nie idź drogą na skróty Jak nauczyć się rysować? Zgromadź niezbędne akcesoria Jak nauczyć się rysować? Nie polegaj na talencie Jak nauczyć się rysować? Inspiruj się innymi artystami Jak nauczyć się rysować? Czerp przyjemność z rysowania Jak nauczyć się rysować? Eksperymentuj Jak nauczyć się rysować? Chwal się swoimi pracami Jak nauczyć się rysować? Nie zniechęcaj się Jak nauczyć się rysować? Nie idź drogą na skróty Zanim podejmiesz decyzję o rozpoczęciu nowego hobby, musisz uświadomić sobie jedną, bardzo ważną rzecz. Rysowanie nie jest łatwe. Osiągnięcie satysfakcjonujących efektów będzie wymagało od ciebie czasu, pracy, zapału i zaangażowania. Nie ma tutaj szybkiej drogi na skróty. Nawet jeśli znajdziesz w internecie reklamę przyspieszonego kursu rysunku, musisz pamiętać, że nie przyniesie on magicznych efektów. W nauce rysowania najważniejsze są regularne ćwiczenia. Jeśli chcesz nauczyć się robić to dobrze, musisz mieć w sobie sporo motywacji i samozaparcia. Na tyle dużo, aby w wolnych chwilach nie rozstawiać się ze szkicownikiem. Jak nauczyć się rysować? Zgromadź niezbędne akcesoria Jak nauczyć się rysować samodzielnie w domu? Zacznij od zaopatrzenia się w niezbędne przybory. Będziesz potrzebować między innymi: zestawu ołówków (od 2B do 8B), sztywnego bloku rysunkowego, miękkiej, białej gumki do ścierania, temperówki, klipsów do papieru, deski do rysowania. Kiedy zgromadzisz wszystkie potrzebne akcesoria, możesz zacząć tworzyć swoje pierwsze szkice. Zanim zabierzesz się za rysowanie, znajdź w internecie lub księgarni źródła ze wskazówkami dotyczącymi kreski, perspektywy, cieni, kształtów, łączenia kolorów. Miej zawsze pod ręką materiały tłumaczące techniki rysowania, tak, żeby móc się nimi na bieżąco posiłkować. Jak nauczyć się rysować? Nie polegaj na talencie Jak nauczyć się rysować, jeśli wydaje ci się, że nie masz talentu artystycznego? Tak samo, jakby wydawało ci się, że go masz. Rysowanie to umiejętność, którą wytwarzamy wraz z regularną praktyką. Oczywiście, są osoby, którym złapanie podstaw przyjdzie szybciej (i takie, które będą musiały się trochę więcej namęczyć). Nie ma jednak czegoś takiego jak „brak talentu”. Jeśli poświęcisz odpowiednio dużo czasu na ćwiczenia, nauczysz się dobrze rysować. Pamiętaj o tym szczególnie wtedy, kiedy czujesz spadek motywacji spowodowany brakiem szybkich efektów. Jak nauczyć się rysować? Inspiruj się innymi artystami Szczególnie na początku przygody z nauką rysowania będziesz potrzebować dużej dawki inspiracji. Skąd brać pomysły na szkice? Najprościej mówiąc – od innych artystów. Przeglądaj portale ze sztuką, kupuj albumy, podziwiaj prace innych. Na początkowych etapach nauki staraj się jak najszczegółowiej odzwierciedlać wybrane przez ciebie rysunki – możesz starać się skopiować pracę innego artysty, używając w tym swojego ołówka i kredek. Kiedy poczujesz się pewnie, zacznij naśladować innych artystów, za każdym razem dodając coś od siebie. Po pewnym czasie nie będziesz potrzebować już tak wielu zewnętrznych inspiracji. Jak nauczyć się rysować autorskie, oryginalne dzieła? Zdolność do tworzenia własnych tematów prac przyjdzie do ciebie z czasem. Kiedy poznasz odpowiednie techniki, nauczysz się perspektywy, kreski i zasad łączenia kolorów, najprawdopodobniej zamiast „przerysowywać” prace innych autorów przerzucisz się na improwizację, a twoje dzieła będą w głównej mierze oparte na twojej własnej wyobraźni. Jak nauczyć się rysować? Czerp przyjemność z rysowania Jak nauczyć się rysować, nie trąc w procesie entuzjazmu i zaangażowania? Zaplanuj praktykę tak, aby była dla ciebie przyjemna. Zorganizuj przytulny kącik do rysowania, w którym będziesz czuć się komfortowo. Wybierz odpowiednią muzykę, zrób swoją ulubioną herbatę. Jeśli rysowanie będzie kojarzyło ci się z uczuciem radości i komfortu, nie będziesz mieć problemu z regularną praktyką i szybko osiągniesz oczekiwane efekty. Nie zmuszaj się do rysowania. Jeśli ta aktywność w ogólnie nie sprawia ci przyjemności, a na myśl o kolejnej praktyce robi ci się niedobrze, zastanów się nad poszukaniem innego hobby. Pamiętaj, że najlepsze efekty osiągniesz, jeśli będziesz rysować z sercem i zaangażowaniem. Prace tworzone pod presją lub z niechęcią nie przynoszą satysfakcjonujących efektów. Nie zapominaj też, że rysowanie to nie jedyne hobby z zakresu sztuki, którym możesz się zająć. Jeśli nie odpowiada ci przede wszystkim sama forma aktywności, możesz spróbować malowania, grafiki komputerowej, rzeźby czy wyrabiania ceramiki. Jak nauczyć się grać w szachy? Poradnik dla początkujących, którego nie powstydziłaby się Beth Harmon Szachy to jedna z najbardziej docenianych gier strategicznych na całym świecie. Jej historia sięga VI wieku naszej ery, a Międzynarodowy Komitet Olimpijski uznaje ją za dyscyplinę sportu. Szachy nie należą do najłatwiejszych gier, jednak w ostatnich latach zaczęły znowu zyskiwać na popularności. Jak nauczyć się grać w szachy? Przedstawiamy krótki poradnik dla początkujących szachistów! Jak nauczyć się rysować? Eksperymentuj Jak nauczyć się rysować w oryginalny sposób? W czasie ćwiczeń szukaj technik i narzędzi pracy, z którymi czujesz się najlepiej. Skupiaj się na rozwijaniu obszarów, z których jesteś najbardziej zadowolony/a. Pamiętaj, żeby nie trzymać się kurczowo jednej techniki, nawet, jeśli na początku to właśnie w niej chciałeś/łaś się rozwijać. Wraz z biegiem czasu styl artysty ewoluuje, a początkowe fazy nauki są idealnym momentem na eksperymenty i zabawę z formą. Podczas nauki rysowania nie musisz sztywno trzymać się ustalonych zasad i schematów. Jeśli w twojej głowie pojawi się pomysł, postaraj się go zrealizować. Baw się kolorem, perspektywą i kształtem. Rób rzeczy, których nie widzisz na co dzień w pracach innych artystów. Znajdź swój własny styl rysowania, nie bój się eksperymentować. Jak nauczyć się rysować? Chwal się swoimi pracami Jesteś zadowolony/a ze swojej pracy? Pokaż ją jak największej liczbie osób. Mimo tego, że możesz nie być przyzwyczajony/a do „chwalenia się” swoimi osiągnięciami przed innymi, może być to niezwykle dobre dla twojego rozwoju. Pozytywny odzew dotyczący czegoś, co samodzielnie narysowałeś/łaś jest gratyfikacją, która działa w niezwykle motywujący sposób. Miłe słowa prawdopodobnie sprawią, że nabierzesz pewności siebie podczas rysowania, a do każdej kolejnej pracy będziesz podchodził/a z radością i jeszcze większym zaangażowaniem. Jeśli twoja praca zostanie przez kogoś skrytykowana, nie przejmuj się. Konstruktywne uwagi pomogą ci wyłapać ewentualne błędy, nad którymi musisz jeszcze popracować. Za to bezsensowna krytyka, która ma na celu popsuć ci humor, zazwyczaj oznacza tylko jedno – zrobiłeś świetną robotę, a ktoś jest po prostu zazdrosny. Jak nauczyć się rysować? Nie zniechęcaj się Tak jak wcześniej wspomnieliśmy, rysowanie nie jest łatwym hobby. Prawdopodobnie szybko nie zobaczysz zadowalających efektów. Wytworzenie odpowiedniej techniki będzie wymagało od ciebie sporo pracy, czasu i zaangażowania. Nie zapominaj jednak, że przez ten proces musi przejść praktycznie każda osoba, która zaczyna swoją przygodę z rysunkiem. Rysowanie to zajęcie dla osób cierpliwych – efekty przychodzą powoli. Nie zniechęcaj się i nie nakładaj na siebie presji. Najważniejsze, żeby podchodzić do tej aktywności z radością, czerpać z niej przyjemność i satysfakcję. Pamiętaj też jednak, aby nie osiadać na laurach, nawet wtedy, kiedy słyszysz same komplementy. Na pewno jesteś w stanie nauczyć czegoś nowego, czy doszkolić konkretną technikę. Dopóki rysowanie sprawia ci radość, nie przestawaj się rozwijać! Jak nauczyć się śpiewać samodzielnie w domu? Rady i wskazówki na szlifowanie wokalu Śpiewanie pomaga rozwijać wrażliwość oraz kreatywność. Jest świetnym sposobem na pozbycie się stresu, może być też ciekawą rozrywką na imprezy i spotkania z przyjaciółmi. Wiele osób nie czuje się jednak pewnie ze swoim wokalem, szczególnie, jeśli nie był on wcześniej odpowiednio szkolony. Jak nauczyć się śpiewać? Czy jesteśmy w stanie wyszkolić nasz wokal samodzielnie w domu? Przedstawiamy przydatne rady i wskazówki dla początkujących!