Wstrząsające wyznanie Michała Czerneckiego. „Czułem się potwornie samotny. Wszystko, co złe, przypisywałem sobie”
Widzowie kojarzą go z ekranowych ról w „Skazanej”, „Na dobre i na złe” czy „Przyjaciółkach”. Dziś nie tylko otwiera się na nowe zawodowe doświadczenia, ale również coraz odważniej opowiada o swojej bolesnej przeszłości. Michał Czernecki przeszedł przez piekło.
W książce „Wybrałem życie” Czernecki po raz pierwszy mówi wprost o tym, przez co przeszedł jako nastolatek. Opowiada o molestowaniu seksualnym, śmierci ojca, depresji i próbach samobójczych. W szczerych słowach mówi o samotności, braku wsparcia i walce o przetrwanie – dosłownie i w przenośni. To opowieść o dorastaniu w cieniu traumy, która przez długi czas nie miała ujścia. Tragiczne doświadczenia z dzieciństwa Michała Czerneckiego Aktor nie ukrywa, że jego nastoletnie lata były naznaczone ogromnym cierpieniem. W wieku 12 lat został skrzywdzony przez opiekuna na obozie harcerskim. Zaledwie kilka lat później stracił ojca, który zmarł na nowotwór. Michał, pozbawiony narzędzi do radzenia sobie z bólem, winę za wszystko – nawet za śmierć bliskiego – brał na siebie. „Nie miałem kontaktu z własnymi emocjami. Czułem się potwornie samotny. Wszystko, co złe, przypisywałem sobie” – wyznał w rozmowie z „Vivą”. W wieku 16 lat pierwszy raz targnął się na swoje życie. Trafił do szpitala. Kilka miesięcy później ponowił próbę, ale w ostatniej chwili sam zgłosił się po pomoc. Dopiero z perspektywy lat zdał sobie sprawę, że nie tyle chciał umrzeć, ile zostać zauważonym i zrozumianym. Poczucie winy, zdrada i kryzys małżeński Choć z czasem Czernecki ułożył sobie życie zawodowe i założył rodzinę, jego problemy emocjonalne nie zniknęły. Aktor prowadził podwójne życie – zdradził żonę, z którą był związany od ponad dwóch dekad. „Chyba chciałem, żeby to wyszło na jaw. Żebym w końcu musiał się opowiedzieć po którejś stronie” – mówił w jednym z wywiadów. Choć jego małżeństwo udało się wtedy uratować, dziś aktor i jego żona są w trakcie rozwodu. Mimo wszystko Michał podkreśla, jak ogromne znaczenie miała dla niego rodzina – szczególnie dzieci. „Mój syn ma dziś 14 lat. Nie mogę sobie wyobrazić, że mógłby za dwa lata przeżyć to, co ja wtedy” – mówił szczerze. Po latach milczenia Czernecki zdecydował się na występ w jednym z najgłośniejszych programów rozrywkowych - „Tańcu z Gwiazdami”. Choć wcześniej stronił od świata celebrytów, teraz zdaje się gotowy na zmiany. Być może taneczna scena stanie się dla niego nie tylko zawodowym wyzwaniem, ale i symbolicznym krokiem w stronę nowego etapu życia. Jeśli zmagasz się z kryzysem psychicznym, nie jesteś sam_a. Skontaktuj się z Centrum Wsparcia: 800 70 2222. Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111. Telefon wsparcia emocjonalnego dla dorosłych: 116 123. W sytuacji zagrożenia życia zadzwoń na 112 lub udaj się do szpitala psychiatrycznego.
Ujawniono ostatnie słowa didżeja Avicii. Dzień przed śmiercią zapisał w swoim pamiętniku jedno zdanie
Avicii odebrał sobie życie w kwietniu 2018 roku. W 2021 roku wyszły na jaw informacje dotyczące jego problemów ze zdrowiem psychicznym. Światło dzienne ujrzały także ostatnie, poruszające zapiski gwiazdora. 31 grudnia 2024 roku Netflix wypuścił mocny dokument na ten temat. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: Avicii – nieznane fakty o didżeju z oficjalnej biografii Ostatnie słowa didżeja Avicii Filmy dokumentalne o didżeju Avicii: „Avicii: Mój ostatni koncert”, „Avicii: Jestem Tim” Przedwczesna śmierć didżeja Avicii to tragedia, która wiosną 2018 roku wstrząsnęła nie tylko fanami muzyki elektronicznej. Gdy bliscy autora hitów „The Nights”, „Wake Me Up” i „Hey Brother” potwierdzili, że 28-latek sam odebrał sobie życie, w mediach rozgorzała gorąco dyskusja wokół problemów natury psychicznej u młodych ludzi. Rok później rodzina gwiazdora utworzyła nazwaną od jego imienia i nazwiska fundację Tim Bergling Foundation. Jej celem jest m.in. zapobieganie samobójstwom oraz wspieranie ludzi i organizacji na płaszczyźnie chorób psychicznych. Avicii – nieznane fakty o didżeju z oficjalnej biografii Nieznane fakty na temat muzyka ujrzały światło dzienne w 2021 roku za sprawą książki „Tim - The Official Biography of Avicii”. Autor biografii, nagradzany szwedzki dziennikarz śledczy Måns Mosesson, przeprowadził wywiady z członkami rodziny twórcy, a także z jego najbliższymi przyjaciółmi oraz kolegami z branży muzycznej. Otrzymał także dostęp do prywatnych zapisków artysty, powstałych podczas jego pobytów w szpitalu czy na odwyku. Niektóre z nich są wstrząsające. Wynika z nich jasno, że Avicii kompletnie od dawna nie radził sobie ze stresem związanym z ciągłym życiem w trasie i ciągłymi występami przed wielotysięczną widownią. Tamte dni w szpitalu były najbardziej spokojnymi i bezstresowymi dniami, jakie pamiętam w ciągu ostatnich sześciu lat. To były moje prawdziwe wakacje, jakkolwiek przygnębiająco mogłoby to zabrzmieć – pisał. Okazuje się też, że nadużywający substancji psychoaktywnych Tim Bergling miał też problem ze stosowaniem się do zaleceń lekarzy. Ciężko mi było zaakceptować to, że nigdy więcej się nie napiję, chociaż wszyscy lekarze stanowczo zalecali mi, abym odczekał co najmniej rok, zanim wypiję chociaż jedno piwo – wspominał. Avicii stał się więc entuzjastą tzw. „trzeźwości kalifornijskiej” (z ang. California sober), która zakłada, że osoba uzależniona może od czasu do czasu napić się alkoholu i okazyjnie zapalić marihuanę. Oczywiście nie słuchałem większości lekarzy, słuchałem tych kilku, którzy powiedzieli, że jeśli będę ostrożny, wszystko będzie w porządku. Byłem ignorantem, byłem naiwny i wciąż podróżowałem po świecie, byłem w niekończącej się trasie... – wyznał. Ostatnie słowa didżeja Avicii Dzięki książce Mosessona poznaliśmy także ostatnie słowa, jakie Avicii napisał w swoim pamiętniku na dzień przed samobójstwem. Zapisał tylko jedno, wymowne zdanie. Filmy dokumentalne o didżeju Avicii: „Avicii: Mój ostatni koncert”, „Avicii: Jestem Tim” 31 grudnia 2024 roku na Netflixie pojawił się film dokumentalny „Avicii: Mój ostatni koncert” i to właśnie za jego sprawą o postaci didżeja znów jest głośno. Wcześniej, w czerwcu 2024 roku na festiwalu Tribece swoją premierę miał dokument „Avicii: Jestem Tim”, który również niedawno trafił na Netflixa i aktualnie jest jedną z najpopularniejszych tego typu produkcji na platformie. Jest mocny i naprawdę poruszający. Zobaczcie zwiastun:
Lato i wakacje cię nie cieszą? To może być summertime sadness. 3 sposoby na uporanie się z nim
O summertime sadness wciąż mówi się zbyt mało. To ważne, ponieważ społecznie wakacjom przypisujemy wręcz magiczne właściwości, a ten, kto się z tego wyłamuje, może być zupełnie zdezorientowany. Sprawdź, czy cię to dotyczy.
W tym artykule: Summertime sadness – co to? Summer time sadness – przyczyny Jak radzić sobie z summertime sadness? Jest już potwierdzone, że wiele osób boryka się z SAD, czyli sezonową depresją, co oznacza występowanie jej w zimnych miesiącach, kiedy to dni słonecznych jest znacznie mniej. Spada nam energia, pojawia się apatia i niezrozumiały smutek, niektórzy zaczynają się objadać i zamykają się w domu. Witamina D wpływa na nastrój, zatem nic dziwnego, że bez promieni słonecznych i ciepła czujemy się gorzej. Dlatego też przyjęło się, że lato to czas, kiedy wracamy do życia, mamy więcej energii i dużo lepszy nastrój. Jednak nie zawsze tak jest, a wtedy możemy mówić o summertime sadness. Dating Zen to najlepszy trend randkowy, jaki mógł nam się przytrafić. Znacząco minimalizuje ryzyko rozczarowania Aplikacje randkowe zupełnie odmieniły kwestię poznawania nowych osób. Jeszcze nigdy nie było to tak łatwe i szybkie, jednak z czasem okazało się, że ma też duże wady. Dating Zen to odpowiedź na wszelkie rozczarowania osobami poznanymi w ten sposób. Summertime sadness – co to? Określenie to padło już kilka lat temu w piosence Lany del Ray, o tym samym tytule. Letnia melancholia dotyka wielu osób, ale zważywszy na pewną gloryfikację zalet wakacji, nie mówią o tym zbyt głośno. Summertime sadness może wręcz skutkować pewnymi wyrzutami sumienia, wynikającymi z tego, że wydaje się, że wszyscy wokół ekscytują się tym okresem, a my mamy wprost odwrotny nastrój. Częste objawy tego stanu to obniżony poziom energii, smutek, którego powodu nie jesteśmy w stanie ustalić, brak chęci do życia, apatia, brak chęci do działania, osłabienie, senność, a nawet brak apetytu. Tracimy zapał do pracy, codziennych obowiązków czy pasji. Charakterystyczna jest też pewna drażliwość i szybkie wpadanie w złość, prokrastynacja, bezsenność, a także unikanie kontaktów towarzyskich. Wpływa to na związek, rodzinę i różne relacje, ale i na zdrowie. Nie rozumieją nas inni, ale i my sami. To bardzo niebezpieczny stan, nad którym wręcz trzeba się pochylić. 4 książki, które każda kobieta powinna przeczytać. Idealne pozycje na (anty)wakacje Masz kasę, wolny czas i z kim pojechać? Szczęściara. Ale mam dla ciebie scenariusze na każdą okoliczność (także tę bez forsy i bez przyjaciół). Plus najlepsze książki na wakacje! Summer time sadness – przyczyny Niektórzy zwyczajnie źle znoszą upały, odczuwają osłabienie i obniżony nastrój, tak samo jak osoby podupadające na duchu zimą. Noce są gorące, zatem mogą pojawić się problemy ze snem, co na dłuższą metę zaburza naturalny rytm dobowy. Mamy mniej energii w ciągu dnia. Inni odczuwają presję na zaplanowanie wakacji, a media społecznościowe podsycają poczucie, że to właśnie daje szczęście. W sytuacji gdy po prostu nas na to nie stać, to bardzo frustrujące i powoduje niezadowolenia z życia. Dla innych wakacje oznaczają konieczność zorganizowania czasu swoim dzieciom, co bywa męczące, szczególnie gdy większość dnia spędza się w pracy. Codzienna rutyna zostaje zburzona. Bardzo ważnym czynnikiem mogą być złe wspomnienia z wakacji czy po prostu lata, które co roku powracają i uniemożliwiają radość z ciepłych dni. Bed rotting ma coraz więcej zwolenników. Psychologowie odpowiadają, czy to naprawdę dobry sposób na relaks Po długim czasie przekonywania, że sukces można osiągnąć, jedynie poświęcając się pracy, od dłuższego czasu wiemy, że to work-life-balance jest najzdrowszą opcją dla ciała i psychiki. Odpoczynek jest bardzo ważny, ale teraz idziemy krok dalej. Furorę robi bed rotting. Jak radzić sobie z summertime sadness? Warto zacząć od analizy, czy obniżenie nastroju pojawia się cyklicznie i czy dobry nastrój mamy przede wszystkim zimą i jesienią. Jeśli tak to jest to podpowiedź, że możemy cierpieć na summertime sadness. Jeśli trwa to dłużej, to może coś więcej niż sezonowa depresja. Zawsze warto skonsultować się z psychiatrą lub psychoterapeutą i zastanowić się nad możliwościami wsparcia w tym trudnym czasie. Na własną rękę wstępnie możemy zadbać o takie kwestie jak: przygotowanie pokoju do spania, to znaczy zaciemnienie go roletami lub wyposażenie się w maskę do spania. Zadbanie o temperaturę z pomocą wentylatora, klimatyzatora lub pościeli z chłodnej tkaniny, odpowiednie nawodnienie, ponieważ to również wpływa na poziom energii, zminimalizowanie czasu spędzanego w mediach społecznościowych lub odobserwowanie profili, które źle na nas wpływają, urlop w chłodniejszym miejscu, zadbanie o czynności, które wprawiają nas w dobry nastrój np. oglądanie filmów rozgrywających się zimą i powrót do ulubionych książek. medytacja. I na koniec nie wstydźmy się rozmowy o emocjach i proszenia o pomoc.
Na cyklotymię nieświadomie może cierpieć wiele kobiet. Wpływa destrukcyjnie na ciało i psychikę
Łatwo ją zbagatelizować, ponieważ jej objawy przypominają szereg innych zaburzeń. Niestety ma ogromny wpływ na codzienne funkcjonowanie, a niedostrzeżona może mieć tragiczne konsekwencje. Czym jest cyklotymia?
W tym artykule: Cyklotymia – co to jest? Przyczyny cyklotymii Leczenie cyklotymii O depresji wiemy już dużo i w końcu nie jest powodem do wstydu. Podobnie jest z chorobami psychicznymi takimi jak choroba afektywno-dwubiegunowa czy nerwica. Są jednak pewne szare strefy, które nie wpisują się w powszechnie znane diagnozy. Równie niebezpieczne, ponieważ objawy są nieco bardziej nieoczywiste. Przykładem jest cyklotymia, bardzo często występująca u kobiet. Tak dotyka mężczyzna, dla którego jesteś miłością życia. W ten sposób pokazuje ci uczucie Dotyk zakochanego mężczyzny może powiedzieć więcej, niż ci się wydaje. Sposób, w jaki dotyka cię twój partner, świadczy o jego uczuciu do ciebie. Oto kilka znaków, które on wysyła ci, gdy jesteś miłością jego życia. Cyklotymia – co to jest? Cyklotymia oznacza przewlekłe zaburzenie nastroju charakteryzujące się naprzemiennymi okresami hipomanii i łagodnej depresji. Pozornie przypomina tak zwaną dwubiegunówkę ze względu na swoją zmienność, jednak nie jest tym samym. Mimo tego równie mocno utrudnia normalnie funkcjonowanie. Statystycznie dużo częściej występuje u kobiet, być może jest to związane z cyklem hormonalnym. Cyklotymia ma dwa przeplatające się ze sobą objawy, występujące okresowo i naprzemiennie. hipomania – okresy hipomanii są mniej intensywne niż pełnoobjawowa mania. Wówczas osoby dotknięte cyklotymią mogą odczuwać podwyższony nastrój, większą energię, a także nadmierną pewność siebie. Czują, że mogą zrobić wiele i stają się bardziej towarzyskie. W tym okresie skłonne są do nieprzemyślanych decyzji, choć nie tak skrajnych jak w przypadku CHAD. łagodna depresja – epizody łagodnej depresji mogą obejmować uczucie smutku, niską energię, problemy ze snem, trudności z koncentracją i brak zainteresowania codziennymi aktywnościami. Objawy te są jednak mniej intensywne niż w przypadku ciężkiej depresji, ponieważ mimo osłabienia psychicznego, chory stara się jakoś funkcjonować. Owa zmienność jest bardzo męcząca, odbiera poczucie stabilizacji, panowania nad swoim życiem, utrudnia kontakty, pracę, wprowadza dużo niepewności. W czasie hipomanii można nabrać nadziei, że wyszło się już z tego czarnego okresu. Kolejny epizod łagodnej depresji tę nadzieję odbiera. Zmienność wpływa także na zdrowie fizyczne, ponieważ pojawia się problem ze snem i apetytem. Single baiting tylko wydaje się być niegroźny. W rzeczywistości może zniszczyć bezpowrotnie związek Znany psychiatra poruszył kwestię dotąd postrzeganą jako nic szczególnego i zagrażającego. W rzeczywistości pozornie niewinny single baiting może skończyć się bardzo źle. Przyczyny cyklotymii Przyczyny cyklotymii są jeszcze nie do końca określone. Prawdopodobnie wynikają z kombinacji czynników genetycznych, biochemicznych i środowiskowych, szczególnie gdy w historii rodziny odnotowano zaburzenia psychiczne. Również stresujące wydarzenia życiowe mogą odgrywać rolę w wyzwalaniu epizodów choroby. Tak jak wspomniałam, u kobiet wpływ mogą mieć na to zaburzenia hormonalne i comiesięczny cykl, dlatego warto prowadzić notes w którym zapisujemy nastrój w poszczególnych dniach. 5 znaków, że twój partner się tobą znudził. Brak komplementów to tylko czubek góry lodowej Czasami dzieje się tak, że (najczęściej) w związkach z długim stażem, partner nudzi się swoją partnerką. I choć nie ma na to usprawiedliwienia, istnieją pewne powody. Zazwyczaj jest to rutyna i brak ekscytacji, nowości. Jeśli zauważasz te 5 znaków ze strony partnera, może oznaczać to, że nie czuje już do ciebie tego samego. Uważaj. Leczenie cyklotymii Cyklotymii nie można bagatelizować, ponieważ pomimo łagodniejszego przebiegu, wciąż stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia. Aby ją zdiagnozować, objawy muszą występować przez co najmniej dwa lata i bez okresów stabilnego nastroju trwających dłużej niż dwa miesiące. Muszą być na tyle znaczące, aby wpływać na codzienne funkcjonowanie. To nie oznacza, że z wizytą o specjalisty trzeba czekać aż dwa lata. Jeśli sytuacja powtarza się, to warto zrobić to wcześniej. Cyklotymię leczy się farmakologicznie i terapeutycznie i jak najbardziej można ją opanować, choć wymaga to czasu. Ponadto ważne jest utrzymywanie zdrowego stylu życia, unikanie stresujących sytuacji oraz ścisła współpraca z lekarzem i terapeutą. Dzięki tym wszystkim zabiegom osoby z cyklotymią mogą nauczyć się skutecznie zarządzać swoim stanem i prowadzić zdrowe, satysfakcjonujące życie.
Sarsa: „Gdy byłam na szczycie popularności, doskwierała mi samotność. Stałam w przedsionku depresji” [WYWIAD]
Sarsa powraca z albumem „*jestem marta*”. Staje w prawdzie przed fanami i fankami, ale też przed samą sobą. Daje sobie przyzwolenie na popełnianie błędów i – w końcu – przyznaje, że jest szczęśliwa i dumna z siebie.
Pamiętasz dziewczynę z charakterystycznymi czułkami z włosów, w szalonych kostiumach i makijażu? Dziewczynę, która śpiewała takie hity jak „Tęskno mi”, „Naucz mnie” czy „Zapomnij mi”? Tej Sarsy już nie ma. Zastąpiła ją Marta – bogatsza o doświadczenia i przeżycia, ale przede wszystkim po raz pierwszy tak szczera. Wobec siebie i swojej publiczności. Sarsa stała się rozpoznawalna dzięki programom telewizyjnym typu talent show. W 2015 roku wydała debiutancki album „Zapomnij mi”, który okazał się niekwestionowanym hitem i otworzył jej drzwi do kariery. Piosenkarka znalazła się w gronie najpopularniejszych gwiazd na polskiej scenie muzycznej. Po kilku latach i czterech płytach, które – podobnie jak ta pierwsza – osiągnęły sukces, artystka trochę się wycofała. Zaczęła szukać siebie i postawiła na naturalność. Teraz powraca silniejsza niż kiedykolwiek wcześniej. 6 października ukazała się nowa płyta Sarsy „*jestem marta*”. To zbiór osobistych i bezkompromisowych utworów. Refleksyjne, zmuszające do przemyśleń teksty mieszają się z elektronicznymi brzmieniami. Sarsa (wokalistka została przy swoim pseudonimie artystycznym) rozlicza się w nich ze sobą, dzieli doświadczeniami, nie szczędzi nam gorzkich słów. Jak w piosence „Zuch dziewczyna”: No zuch dziewczyna. Słyszałam to nie raz. Masz być na siłach. Mówili: weź się w garść. Nie chce się spinać. Więc ignoruje strach. Ze sobą mijam się. Zuza Kołodziejczyk: „Nie byłam zupełnie gotowa na popularność” [WYWIAD] Publikujemy fragment wywiadu z Zuzą Kołodziejczyk, która 10 lat po swoim debiucie na okładce magazynu GLAMOUR, znów jest naszą Cover Girl. Dziś też nas zachwyca i inspiruje. Przekaz mocny, ale płyta niesie nadzieję i daje motywację do zmiany. Szczególnie tym, którzy nie mają odwagi, żeby żyć na własnych zasadach, albo szukają w sobie siły. Bo Sarsa ją znalazła. Blisko 10 lat po debiucie znów czuje się jak nowicjuszka. Czuje ekscytację, bo – jak sama przyznaje – po raz pierwszy jest naprawdę sobą. Nie ukrywa się za scenicznym kostiumem, nie szuka akceptacji, pozwala sobie na potknięcia. Traktuje się z czułością. W rozmowie z nami dzieli się wszystkimi emocjami. Asia Twaróg: Opowiedz mi, proszę, o Marcie. Kim jest? Jaka jest? Sarsa: To bardzo trudne, nie wiem, czy jestem w stanie powiedzieć, kim jestem. Przyznaję, że nie znam odpowiedzi na to pytanie, i mam nadzieję, że jeszcze długo jej nie poznam. Bo poznawanie siebie traktuję jak przygodę. Co więcej, nie chcę skupiać się wyłącznie na sobie. Staram się szukać balansu między Sarsą, czyli pewnego rodzaju awatarem, a Martą – tą, którą trochę lepiej znam i widzę codziennie w lustrze, mamą, partnerką. Próbuję dokopać się do siebie. A czym Marta różni się od Sarsy – tej, którą wiele osób kojarzy z charakterystyczną fryzurą? Na pewno wizerunkiem. Ja – jako Marta – nigdy nie ubierałam się ani nie czesałam tak jak Sarsa, nie byłam taka kosmiczna. W zachowaniu też można dostrzec pewne różnice. Udzielając wywiadów, byłam „akuratna”, nie chciałam, by ktokolwiek zarzucił mi, że robię coś źle. A tak naprawdę wszystko było źle, bo nie byłam sobą. W prawdziwym życiu popełniam wiele błędów, chociażby komunikacyjnych. Jestem bezpośrednia i szczera, co uważam za wartość, ale wiem, że są osoby, które odbierają to inaczej. W przeciwieństwie do Sarsy daję sobie przyzwolenie na to, by czegoś nie wiedzieć. Jak czujesz się w momencie, w którym teraz jesteś? Premiera utworu „Prolog 5 minut” (w grudniu ubiegłego roku – przyp. red.) była dla mnie świeżym startem, nowym rozdaniem. Gdy stanęłam w prawdzie i powiedziałam ludziom wprost, że mam wrażenie, że okłamywałam ich przez ostatnie lata, poczułam przypływ weny. Myślę, że jestem w fajnym miejscu, to dobry moment. Mogłabym go porównać do tego, w którym debiutowałam. Tylko moja skóra jest wywrócona na drugą stronę. „Już się trochę wstydzę marzyć, nie mam śmiałości prosić o więcej” – mówi Daria Zawiałow [WYWIAD] Daria Zawiałow oddaje w ręce swoich fanek i fanów nową, czwartą w karierze płytę – „Dziewczyna pop”. W bardzo osobistych tekstach mierzy się z niełatwą przeszłością i deklaruje, że dojrzała. A najważniejszą wartością w jej życiu jest miłość. Rozmawiamy z artystką chwilę przed premierą albumu. Z debiutem kojarzą mi się takie określenia, jak „świeżość”, „ekscytacja”, ale również „niepewność”. Nie obawiałaś się tego, jak Twoi fani i fanki przyjmą nowy materiał, który różni się od tego, co wydawałaś w ostatnich latach? Staram się wyleczyć z myślenia o tym, co powiedzą ludzie, ponieważ jest to niezwykle obciążające i blokujące. Jak chyba każdy artysta życzyłabym sobie, żeby nowy materiał został dobrze przyjęty. Ale, wiesz, widzę, że moja pozycja na rynku muzycznym zmieniła się. Pewne drzwi się zamknęły, inne otworzyły. Oprócz publiczności, która ze mną została, pojawiła się nowa, co naprawdę mnie cieszy. Dzięki temu czuję powiew świeżości i ekscytację, o których wspomniałaś. Gdy byłam na szczycie popularności, doskwierała mi samotność, byłam nieszczęśliwa, stałam w przedsionku depresji. Śpiewam o tym w utworze „Balet”: czy jesteś na szczycie, czy jesteś w budzie psiej, tak samo wyje samotność. Za sprawą bolesnych doświadczeń przekonałam się, że nie milionowe wyświetlenia czy kolejne pochwały i platyny, ale stawianie czoła nowym wyzwaniom daje mi prawdziwą frajdę. Zdecydowałam się zacząć wszystko od początku, żeby czuć, żeby dzielić się przeżyciami i emocjami. Cały wywiad z Sarsą możecie przeczytać w listopadowym numerze magazynu GLAMOUR (w sprzedaży od 26 października 2023).
Ed Sheeran przez wiele lat zmagał się z depresją i uzależnieniami. „Nie chciałem dalej żyć”
„Czułem się, jakbym tonął i nie mógł się wydostać z otchłani wody”. Ed Sheeran, autor romantycznych piosenek przez lata zmagał się z uzależnieniem od alkoholu i problemami zdrowia psychicznego.
W tym artykule: Ed Sheeran zebrał się na szczere wyznanie Ed Sheeran o walce z uzależnieniami Wiele osób uważa go za specjalistę w tworzeniu romantycznych, wzruszających piosenek, które idealnie sprawdzą się jako utwór do pierwszego tańca podczas wesela. Ed Sheeran to bez wątpienia jeden z najbardziej rozpoznawalnych brytyjskich artystów młodego pokolenia słynący z powolnych ballad, które od lat okupują najwyższe miejsca listy przebojów. Uśmiechnięty, spokojny, sympatyczny i zawsze pogodny, z typowym angielskim poczuciem humoru – nikt zapewne nie domyślał się, że 32-letni wokalista zmagał się za kulisami z depresją, zaburzeniami odżywiania i uzależnieniem od alkoholu. Ed Sheeran zebrał się na szczere wyznanie Ed Sheeran w ramach promocji najnowszego albumu, którego premiera odbędzie się wraz z początkiem maja, udzielił obszernego wywiadu magazynowi „Rolling Stone”. Artysta zebrał się na szczere wyznanie, o którym jeszcze nigdy nie wspominał publicznie. 32-latek opowiedział m.in. o swoim zdrowiu psychicznym, relacji z alkoholem oraz zaburzeniach odżywiania (o których mówi się rzadko w kontekście mężczyzn). Jak się okazuje, miniony rok był jednym z najgorszych w życiu Brytyjczyka. W rozmowie z dziennikarzem Brianem Hiattem Sheeran zwierzył się z problemów, z którymi borykał się w 2022 roku. Najpierw u jego ciężarnej żony Cherry wykryty został nowotwór. W tym samym czasie zmarł najlepszy przyjaciel wokalisty, który przedawkował narkotyki i alkohol. Później artysta został posądzony o plagiat i w rezultacie musiał bronić się przed, jak się okazało, niesłusznymi oskarżeniami. Natłok negatywnych wydarzeń wpędził Eda w depresję. W ciągu jednego miesiąca moja ciężarna żona dowiedziała się, że ma guza, bez możliwości leczenia aż do porodu. Mój przyjaciel Jamal zmarł niespodziewanie, a ja musiałem bronić przed sądem mojej uczciwości jako twórcy. Krążyłem po spirali strachu, depresji i niepokoju. Czułem się, jakbym tonął z głową pod powierzchnią, patrząc w górę, ale nie będąc w stanie przebić się, by zaczerpnąć powietrza – cytuje wywiad w poście na Instagramie. Ed Sheeran o walce z uzależnieniami W jaki sposób muzyk radził sobie w trudnym psychicznie czasie? Przyznał, że zawsze chętnie nadużywał alkoholu i sięgał po narkotyki. „Zawsze lubiłem wypić. Mocniejsze używki zacząłem brać po ukończeniu 24. roku życia. Na jednym z festiwali pomyślałem, że skoro moi przyjaciele biorą, to nie może być aż tak złe. Najpierw robisz to dla zabawy, a potem to przeistacza się w nawyk – zamiast raz w tygodniu, bierzesz codziennie”. O tym, że używki mogą być drogą bez powrotu Ed uświadomił sobie po tragicznej śmierci przyjaciela, Jamala. Nigdy więcej tego nie tknę – powiedział – bo w taki sposób zmarł Jama – powiedział Sheeran dodając, że z nałogu pomogła mu wyjść żona – Dwa miesiące przed narodzinami naszej córeczki Lyry, Cherry powiedziała: »Jeśli nagle odejdą mi wody, czy naprawdę chcesz, aby ktoś inny zawiózł mnie do szpitala?«. A jej słowa mnie uderzyły, bo nie chciałem trzymać w ramionach swojego nowo narodzonego dziecka, będąc urżniętym. To by było straszne. Jak się okazuje, jedyne uzależnienie w życiu Eda Sheerana to obecnie dzieci i sport. W zasadzie wszystko robię kompulsywnie. Ostatnio nałogowo ćwiczę i równie obsesyjnie podchodzę do ojcostwa. I oczywiście do swojej pracy – żartuje artysta.
7 filmów o depresji, które trzeba obejrzeć
Z czym mierzą się ludzie cierpiący na depresję? Odpowiedzi na to pytanie można szukać także w filmach. Oto 7 produkcji, które konfrontują nas z tym tematem.
Według prognoz WHO do 2030 roku depresja będzie najczęściej występująca chorobą wśród mieszkańców naszego globu. Już teraz mierzy się z nią 350 mln ludzi na całym świecie, najcześciej w przedziale wiekowym 20-40 lat, a w Polsce to ok. 1,5 mln osób. Coraz częściej ofiarami depresji padają młodzi ludzie, a szczególnie podatne są kobiety. W ich przypadku choroba ta może wynikać z przyczyn biologicznych, trudności związanych z kształtowaniem się tożsamości czy związanym z tym procesem kryzysem rozwoju osobowości. Jak pomóc osobie z depresją i czego nie mówić, ani nie robić żeby jej nie zaszkodzić? Podstawowe kroki w walce z depresją Jak pomóc osobie z depresją? Po pierwsze zaakceptuj, że to choroba, a nie oznaka słabości. Po drugie, można i należy ją leczyć. Po trzecie, osobie z depresją można pomóc! Dowiedz się, jak możesz wspierać osobę w depresji i czego absolutnie nie mówić. W związku z tym, że depresja stała się niestety chorobą tak powszechną, tematowi temu poświęca się sporo miejsca w sztuce, czyli m.in. w kinematografii. Powstało wiele tytułów, które dotykają tego niełatwego tematu, starając się tym samym przybliżyć nam to zjawisko. Z czym zmagają się osoby cierpiące na depresję, w jaki sposób mogą i powinny szukać pomocy, oraz co osoby trzecie mogą zrobić, by ich wesprzeć. Wybraliśmy kilka naszym zdaniem świetnych produkcji traktujących o depresji, które trzeba zobaczyć. Sprawdźcie TUTAJ. Smutne filmy, przy których można sobie popłakać Komedie romantyczne, melodramaty i ekranizacje popularnych powieści. Jeżeli od czasu do czasu lubicie po prostu dać upust emocjom i popłakać sobie na wzruszającym filmie, to te produkcje koniecznie musicie nadrobić! Oto najlepsze smutne filmy, które pokochacie.
„Ból, który odczuwałam, był rozdzierający”. Bella Hadid szczerze o swoich zmaganiach ze zdrowiem psychicznym
Topmodelka Bella Hadid w przejmujących słowach opowiedziała w styczniu 2022 roku o swojej depresji i trudnościach psychicznych, których doświadczała przez ostatnie lata. Obok tego wyznania trudno przejść obojętnie.
W tym artykule: Bella Hadid szczerze o zdrowiu psychicznym Bella Hadid: „ból psychiczny i fizyczny był rozdzierający” Kryzys psychiczny: gdzie szukać pomocy? Bella Hadid szczerze o zdrowiu psychicznym Bella Hadid, amerykańska modelka palestyńsko-holenderskiego pochodzenia, w listopadzie 2021 roku zdecydowała się na intymne wyznanie. Publicznie opowiedziała o swych problemach ze zdrowiem psychicznym. Na Instagramie zamieściła prywatne fotografie, na których widać, jak cierpi. 25-latka skierowała też do swoich obserwatorów i obserwatorek poruszające, dodające otuchy słowa. Napisała: Wznosimy się i upadamy, ale na końcu drogi zawsze jest światło. Zawsze można zacząć od nowa. Czas leczy rany. Jeśli pracujecie nad sobą wystarczająco dużo, staracie się zrozumieć siebie i pracujecie nad swoimi traumami – nauczycie się, jak radzić sobie z bólem. To nie był pierwszy raz, kiedy topmodelka poruszyła tę kwestię. Już w 2019 roku przyznała, że walczy z depresją. Jak wyjaśniała, czuła się winna, że mając tyle możliwości w życiu, odczuwa bezbrzeżny smutek. W najnowszym wywiadzie, udzielonym dla magazynu „WSJ” starsza siostra Gigi Hadid opowiedziała o tym, jak dziś radzi sobie z utrudniającymi codzienne funkcjonowanie dolegliwościami. Takiego postu na Instagramie Belli Hadid jeszcze nie było. Modelka pokazała zapłakaną twarz i opowiedziała o swoich problemach zdrowotnych Post Belli Hadid wywołał w sieci duże poruszenie. Nie przypomina w niczym tych, które do tej pory modelka zamieszczała na swoim profilu na Instagramie. Tym razem zdecydowała się pokazać zapłakaną twarz. Poruszyła w ten sposób problem zdrowia psychicznego. Bella Hadid: „ból psychiczny i fizyczny był rozdzierający” Bella zaznaczyła, że obecnie jej stan psychiczny i emocjonalny się poprawił. Wciąż zdarza się jej jednak doświadczać epizodów depresyjnych. Miewam dobre dni. Dziś na przykład mam dobry dzień. Czuję się lepiej, mgła mózgowa wydaje się mniej dokuczliwa. Nie odczuwam tak dużego lęku, jak zazwyczaj. Ale mam świadomość, że jutro mogę się obudzić w zupełnie innym stanie. Dlatego to jest tak bardzo przytłaczające. Sił dodaje mi świadomość, że jest wiele osób, które świetnie rozumieją, przez co przechodzę – powiedziała modelka Victoria’s Secret. Hahid w rozmowie z „WSJ” wspomniała też najciemniejsze momenty, których doświadczała. Choroba – przyznała – doprowadziła do tego, że trudno było jej wychodzić z domu. Sytuacji nie poprawiali fotoreporterzy, którzy obserwowali niemal każdy jej ruch. Mierzenie się z opinią publiczną stanowiło dodatkowe wyzwanie w trudnym czasie. Ból psychiczny i fizyczny, który odczuwałam, był rozdzierający i wyniszczający. Nie wiedziałam, co jest jego powodem. To trwało przez ostatnie trzy lata – opowiedziała. Jak zaznaczyła gwiazda, decyzja o opublikowaniu listopadowego postu miała dla niej charakter autoterapeutyczny. Była nie tylko próbą zmierzenia się z własnymi demonami, ale również została pomyślana jako sposób na dodanie otuchy tym wszystkim, którzy doświadczają podobnych problemów. Gdy moja mama albo mój lekarz kontaktowali się ze mną, by sprawdzić, jak się czuję, zamiast pisać, wysyłałam im swoje zdjęcia – takie jak te, które wtedy opublikowałam. To było dla mnie wówczas prostsze niż pisanie, bo nie umiałam nazywać swoich uczuć. Poczułam potrzebę pokazania gorzkiej prawdy. Nie byłam już w stanie pokazywać ładnych zdjęć. Chciałam, by każdy, kto czuje się podobnie, usłyszał, że to w porządku. Jednocześnie dzięki temu wpisowi ja również poczułam się mniej samotna, bo odezwało się do mnie wiele osób, które zmaga się z tym, z czym ja się zmagam od tak dawna – wyznała Hadid. Niepokój i stany lękowe – wyjaśniamy przyczyny niepokoju i podpowiadamy jak sobie z nimi radzić Uczucie lęku to niestety znak naszych czasów. Szacuje się, że co druga osoba doświadczyła w swoim życiu niekontrolowanego uczucia niepokoju. Jednak posiadając odpowiednią wiedzę co może być przyczyną stanów lękowych, można sobie z nimi poradzić. Mówi się, że żyjemy w niespokojnych czasach. W zachowaniu spokoju ducha nie pomaga tempo życia, które generuje ogromny stres. Stąd niestety prosta droga do zachwiania równowagi nerwowej, czyli pojawienia się uczucia niepokoju, lęku lub napadów paniki. Kryzys psychiczny: gdzie szukać pomocy? Zmagasz się z jakiegokolwiek rodzaju trudnościami psychicznymi? Nie czekaj, nie wstydź się, zgłoś się do specjalisty, pozwól sobie pomóc! Wsparcia możesz poszukać w tych miejscach: 116 123 – Telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym; bezpłatna linia wsparcia działa od poniedziałku do piątku w godzinach 14:00-22:00. 116 111 - Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę; dostępny 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu 22 484 88 01 – Antydepresyjny Telefon Zaufania Fundacji Itaka; czynny w poniedziałek i czwartek w godzinach 17:00-19:00. 22 594 91 00 – Antydepresyjny Telefon Forum Przeciw Depresji; konsultanci są dostępni w środę i czwartek w godzinach 17:00-19:00.
Brak chęci do życia: podpowiadamy, jak nabrać więcej motywacji i uniknąć depresji
Brak chęci do życia, obniżony nastrój i przygnębienie to często spotykane dolegliwości. Objawy te rzadko kojarzone są z chorobą lub zaburzeniem psychicznym. Kiedy brak motywacji i celu w życiu przeradza się w depresję i czym jest dystymia?
W tym artykule: Brak chęci do życia – przyczyny Brak motywacji do życia – jak starać się wyjść z sytuacji? Brak chęci do czegokolwiek – jak pomóc bliskiej osobie z takim podejściem? Brak chęci i sił do życia to już depresja? – dystymia Brak chęci do życia – przyczyny Brak chęci do życia to dolegliwość, która postępuje stopniowo. Nigdy nie pojawia się ona nagle i nie łapie znienacka. Najczęściej eskaluje latami i przybiera różne formy, a jej powolny rozwój sprawia, że niełatwo ją zauważyć. Brak motywacji do życia może być oznaką poważnych chorób, dlatego nigdy nie należy lekceważyć jej symptomów. Przyczyną braku chęci i motywacji do życia najczęściej jest depresja. Choroba ta spowodowana jest zaburzeniem prawidłowej produkcji hormonów w mózgu człowieka. W zależności od jej stadium, depresja może mieć lekki lub bardzo ciężki przebieg. Głównymi, pierwszymi objawami depresji są m.in niechęć do życia, ciągłe zmęczenie, przygnębienie, ospałość, duże wahania wagi, myśli samobójcze, rozdrażnienie, uczucie niemocy i bezsensu. Kolejną z przyczyn braku motywacji do życia może być chwilowe obniżenie nastroju, tak zwana chandra. Jest to stan podobny do depresji, objawiający się czasowym obniżeniem ogólnego samopoczucia. Chandra częściej występuje w trakcie jesiennego lub zimowego przesilenia. Najczęściej nie jest związana z żadnymi przykrymi wydarzeniami z naszego życia i nie jest chorobą przewlekłą. Niepokój i stany lękowe – wyjaśniamy przyczyny niepokoju i podpowiadamy jak sobie z nimi radzić Uczucie lęku to niestety znak naszych czasów. Szacuje się, że co druga osoba doświadczyła w swoim życiu niekontrolowanego uczucia niepokoju. Jednak posiadając odpowiednią wiedzę co może być przyczyną stanów lękowych, można sobie z nimi poradzić. Mówi się, że żyjemy w niespokojnych czasach. W zachowaniu spokoju ducha nie pomaga tempo życia, które generuje ogromny stres. Stąd niestety prosta droga do zachwiania równowagi nerwowej, czyli pojawienia się uczucia niepokoju, lęku lub napadów paniki. Brak motywacji do życia – jak starać się wyjść z sytuacji? Brak motywacji do życia to dolegliwość, którą ciężko zwalczyć samodzielnie. Pozornie blokuje ona możliwości działania, odbierając siły i chęci do podjęcia działań oraz pozbawia możliwości odczuwania przyjemności. Brak entuzjazmu do życia to jeden z głównych objawów depresji, czyli choroby umysłu i smutku. Pierwszym krokiem do pozbycia się dolegliwości jest zasięgnięcie porady specjalisty. Wizyta u psychologa, psychoterapeuty lub psychiatry pomaga w odnalezieniu źródła problemu oraz ewentualnej diagnozie. Specjalista doradzi, jakie działania najlepiej podjąć oraz zdecyduje, czy potrzebne jest wsparcie farmakologiczne, zastosowanie leków przeciwdepresyjnych oraz przeciwlękowych, a może najskuteczniejszą formą leczenia będzie podjęcie psychoterapii. Wizyta u psychiatry czy psychologia to jednak nie jedyny sposób na poprawę stanu psychicznego. Pomóc może również każda aktywność fizyczna, niezależnie od stopnia jej intensywności. Podczas uprawiania sportu w mózgu wytworzone zostają endorfiny, potocznie zwane hormonami szczęścia. Endorfiny odpowiadają za uczucie przyjemnego zmęczenia, które odczuwamy w trakcie lub tuż po zakończeniu ćwiczeń. Zwalczają one kortyzol, czyli tak zwany hormon stresu. Regularnie wytwarzane endorfiny pomagają w walce z depresją. Jak się zmotywować do pracy? 6 sposobów na znalezienie motywacji, życie pełnią życia i spełnianie marzeń Jak się zmotywować do pracy? Skoro motywacja odgrywa tak istotną rolę, jak możemy pobudzić się do działania? Co najskuteczniej zainspiruje nas do działania? Jak pobudzić się do realizacji dokładnie tego, czego pragniemy? Brak chęci do czegokolwiek – jak pomóc bliskiej osobie z takim podejściem? Brak motywacji i celu w życiu to dolegliwość, która mocno wpływa na postrzeganie rzeczywistości, także życia społecznego. Rzutuje ona na życie codzienne osoby cierpiącej na nią, skutecznie zniechęcając do jakichkolwiek działań. Skutki tego odczuwa również rodzina oraz najbliżsi osoby, która zmaga się z tą dolegliwością. Czy jako bliska osoba możemy podjąć działania, które pomogą w walce z brakiem chęci i motywacji do życia? Osoba, która nie ma chęci do życia potrzebuje dużo cierpliwości oraz dodatkowej motywacji do działania. Obydwie rzeczy może jej zapewnić jedynie ktoś bliski, kogo będzie miała ochotę słuchać. Warto również zapewnić takiej osobie pomoc profesjonalisty, czyli zachęcić do wizyty u psychologa lub terapeuty. Oprócz tego, brak motywacji do życia można zwalczyć poprzez organizację drobnych aktywności i przyjemności dla osoby dotkniętej tą dolegliwością. Może to być wyjście na basen, do parku czy na koncert. Ważne jednak, by znajdowało się w kręgu zainteresowań oraz możliwości tych osoby. Nie warto proponować zupełnie nowych zajęć czy warsztatów. Podjęcie się takiego wysiłku może na wstępie zniechęcać do wyjścia lub spowodować rezygnację po jednym podejściu. Nowe wyzwania mogą jedynie pogłębić depresję oraz uczucie bezsensu życia. Depresja klimatyczna - co to jest? Pytamy psychologa, czym objawia się zaburzenie, które dotyczy coraz większej liczby osób Brak chęci i sił do życia to już depresja? – dystymia Uczucie zrezygnowania to dolegliwość, która dotyka ludzi w każdym wieku, choć wśród osób cierpiących na nią przoduje młode pokolenie. Jest to jeden z głównych objawów depresji nerwicowej, określanej również jako dystymia. Choroba ta ma charakter afektywny i przewlekły, trwa co najmniej 2 lata. Oznacza to, że dominującym objawem są wahania i nagłe zmiany nastrojów, często pozornie bez powodu. Dystymia to schorzenie, na które szacunkowo cierpi około 5 proc. społeczeństwa. Brak chęci i motywacji do życia w przypadku osób chorych ma swoje korzenie w dzieciństwie oraz złym wychowaniu. To choroba dziedziczna mająca podłoże genetyczne, ale może pojawić się również w przypadku wieloletniego tłumienia agresji i negatywnych emocji. Jednak stwierdzenie "nie mam chęci do życia" nie zawsze świadczy o poważnej chorobie. Czasowy spadek samopoczucia może być również wynikiem chandry, dużych ilości stresu, utraty bliskiej osoby lub innego, wstrząsającego wydarzenia. Warto jednak zwrócić uwagę na to, jak długo występują objawy. Istotne jest również, czy mają one charakter fizyczny pod postacią ociężałości ciała, czy też polegają wyłącznie na problemie z koncentracją i pamięcią. Brak chęci do życia to dolegliwość, której nie należy ignorować. W przypadku, gdy symptomy te trwają dłużej niż dwa tygodnie, warto zasięgnąć porady profesjonalisty. Monitorowanie częstotliwości nasilenia objawów, występowania silnych stanów oraz sytuacji, w których one występują również jest bardzo istotne. Powodem bierności i izolowania się może być również stresującą sytuacją życiową, lub być wywoływany przez określone sytuacje. W takim przypadku warto postarać się o wykluczenie czynników, mogących powodować czasowe spadki nastrojów i niepokój. Powodem braku chęci do życia mogą być również zaburzenia w produkcji odpowiednich ilości hormonów. W przypadku dolegliwości o charakterze przewlekłym lub chronicznym warto oprócz wizyty u specjalisty wykonać również podstawowe badania krwi oraz tarczycy. Jeśli zostaną stwierdzone nieprawidłowości, najczęściej wdrażane jest leczenie za pomocą środków psychotropowych lub hormonalnych. Brak chęci do życia oraz codziennej motywacji to poważna dolegliwość. Jeśli oprócz tego symptomu zauważacie u siebie lub bliskich dodatkowe objawy, warto jest skonsultować się ze psychologiem lub psychiatrą i ustalić ewentualne podjęcie leczenia. Nie milcz, nie udawaj, że nic się nie dzieje, kiedy choruje bliska osoba. Co robić w takiej sytuacji i jak rozmawiać z chorym na raka pytamy psychoonkologa Chorzy na raka to nie jest jakaś tajemnicza grupa do której nie masz wstępu. Drzwi do niej mogą otworzyć się w każdej chwili. Dziś, jutro. Dowiadujesz się, że Twoja przyjaciółka jest chora. Albo jej mama. Albo Twoja ukochana Ciocia. Pierwsza myśl? Jezu, co ja mam zrobić! Zobacz jak pomóc osobie chorej na raka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/e18ae76700dd1798a3dd8fdea1b4372a5fbf4d12-0668d4a.jpeg" width="938" height="624" alt="Nie milcz, nie udawaj, że nic się nie dzieje, kiedy choruje bliska osoba. Co robić i jak rozmawiać z chorym na raka pytamy psychoonkologa" title="Nie milcz, nie udawaj, że nic się nie dzieje, kiedy choruje bliska osoba. Co robić i jak rozmawiać z chorym na raka pytamy psychoonkologa" />
Jak pomóc osobie z depresją? Jak rozmawiać z osobą chorą, czego nie mówić
Jak pomóc osobie z depresją? Po pierwsze zaakceptuj, że to choroba, a nie oznaka słabości. Po drugie, można i należy ją leczyć. Po trzecie, osobie z depresją można pomóc! Dowiedz się, jak możesz wspierać osobę w depresji i czego absolutnie nie mówić.
W tym artykule: Co muszę wiedzieć o depresji? Jak pomóc osobie z depresją? Jak pomóc osobie z depresją na odległość? Opieka specjalisty Jak rozmawiać z osobą z depresją? Jak pomóc osobie z depresją za pomocą rozmowy? Jak nie zaszkodzić? Czego nie warto mówić choremu? Jak pocieszyć osobę z depresją? Jak postępować z osobą chorą na depresję? Jak żyć z osobą chorą na depresję? Psychoterapia, a depresja Gdy bliska nam osoba choruje na depresję, naturalne jest, że chcemy jej pomóc. Każda osoba dotknięta depresją potrzebuje wsparcia, aby poczuć się lepiej. Pierwszym krokiem jest pokazanie, że jesteś przy niej. Niech wie, że zależy ci na ich samopoczuciu i że mogą z tobą porozmawiać, kiedy tylko tego potrzebują. Zobacz, jak skutecznie pomóc bliskiej osobie i czego nie robić. Co muszę wiedzieć o depresji? Jak podaje Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), depresja jest obecnie czwartą najpoważniejszą chorobą na świecie, stanowi też jedną z głównych przyczyn samobójstw. Specjaliści prognozują, że do 2030 roku będzie najczęściej diagnozowaną jednostką chorobową na całym globie Według szacunków, choruje na nią aż 350 milionów ludzi na całym świecie, w Polsce liczba ta może wynosić nawet 4 miliony. Depresja jest chorobą, którą należy traktować jak każda inną np. cukrzycę czy nadciśnienie. Jej przyczyną jest nieprawidłowe funkcjonowanie neuroprzekaźników w mózgu, które może dotknąć każdego. To bowiem niezwykle demokratyczna choroba: dopada ludzi w różnym wieku, niezależnie od płci czy statusu społecznego. Na depresję nie pomogą ziółka czy „wyście do ludzi”. Depresja zabiera poczucie sensu, pozbawia energii, pogrąża w smutku lub obojętności, obniża samoocenę, utrudnia lub wręcz uniemożliwia funkcjonowanie. Jest przyczyną cierpienia psychicznego, którego prawdopodobnie nie da się wyrazić słowami. Na szczęście coraz więcej mówimy o tej chorobie, coraz więcej osób ma świadomość, że depresja nie wynika z lenistwa czy nadmiernego rozczulania się nad sobą. Wciąż jednak - gdy ktoś obok zaczyna chorować - nie wiemy, czy i jak możemy pomóc. Nie umiemy znaleźć odpowiednich słów, uciekamy się do wyświechtanych sloganów: jak „nie martw się, będzie dobrze” lub „weź się w garść, inni mają gorzej”. Z założenia mają pomagać, ale zazwyczaj przynoszą odwrotny skutek. Jak więc naprawdę możemy wesprzeć chorą osobę? Co powiedzieć, by przynajmniej nie pogarszać jej stanu? Odpowiedzi na te (i wiele innych pytań) znajdziesz poniżej. Jak pomóc osobie z depresją? Jak pomóc osobie z depresją? To pytanie często zadają sobie bliscy osób cierpiących na tą chorobę. Od reakcji najbliższego otoczenia w dużej mierze zależy to, czy depresja będzie postępować. Wsparcie okazane chorującym zawsze odgrywa istotną rolę w procesie leczenia. Oczywiście nie zawsze wiemy, jak się zachować a każda chora osoba może potrzebować czegoś trochę innego. Warto więc wykazać się empatią, pytać, zdobywać wiedzę, a przede wszystkim być blisko, zapewniać, że jest się gotową, by porozmawiać w każdej chwili, wysłuchać tego, co chorująca osoba przeżywa, bez oceniania, wywierania presji, "złotych rad". Czasami wystarczy po prostu bycie obok, mimo wszystko. Na depresję składa się szereg objawów i zaburzeń, takich jak poczucie wyizolowania, smutek, niechęć do życia czy nawet myśli samobójcze. Obecność i bliskość drugiej osoby to dla osoby cierpiącej na tą chorobę najlepsza forma wsparcia. Ważne jest, by zachęcać chorego do wykonywania drobnych aktywności, np. spaceru czy zakupów, przypominać o zażywaniu leków, wspierać w podjęciu decyzji o uczestniczeniu w terapii. Jak pomóc osobie z depresją na odległość? Opieka specjalisty Jak pomóc osobie z depresją, nie będąc obok? Jak wiadomo, bliskość i pozytywne relacje z ludźmi są dla osoby z depresją bardzo ważne. Istotne więc jest, by osoba chora nigdy nie pozostawała sama ze swoim problemem. W leczeniu depresji bardzo ważne jest, by chora osoba miała dostęp do profesjonalnej pomocy: psychiatrycznej i/lub psychologicznej. Często osoby zmagające się z depresją nie potrafią przed sobą przyznać, że ich problemy są poważne i powinny skorzystać z fachowego wsparcia. Bywa i tak, że nie chcą również otrzymać łatki osoby z problemami psychicznymi, bo w naszym społeczeństwie wciąż nie ma dostatecznego zrozumienia dla tego typu chorób. W takiej sytuacji warto im uświadomić, że problemy związane z psychiką wcale nie czynią z nich gorszych osób. Jednak można też przy okazji zadbać o odpowiednią edukację osób z najbliższego otoczenia chorej czy chorego, uświadamiać na temat depresji i uwrażliwiać. Istotne jest, by stale przypominać chorującej osobie o tym, jaką wartość ma dla ciebie jej przyjaźń. Osoby cierpiące na depresję mają bardzo niskie poczucie własnej wartości, bywają przekonane o własnej bezużyteczności. Dobrze więc na każdym kroku dawać im do zrozumienia, jak wiele znaczą i jakie talenty oraz umiejętności posiadają. Jak rozmawiać z osobą z depresją? Jak pomóc osobie z depresją poprzez słowa? Istotne jest nie tylko to, co mówisz ale również to, w jaki sposób. Osoby cierpiące na depresję są niezwykle wyczulone na szyderstwo, ironię i kpinę, warto więc zwrócić uwagę na sposób wypowiedzi. Jak wyciągnąć kogoś z depresji? Przede wszystkim zachęcając do szukania wspomnianej już fachowej pomocy. Kolejna sprawa: pokaż chorującej osobie, że zawsze może liczyć na twoją pomoc oraz pocieszenie. Możesz to zrobić za pomocą zwrotów takich jak "wierzę w ciebie", "nie opuszczę cię w tej sytuacji, nieważne co się stanie", "jesteś dla mnie bardzo ważny/a", "niezależnie od wszystkiego, zawsze będę obok". Jak pomóc osobie z depresją za pomocą rozmowy? Jak nie zaszkodzić? Czego nie warto mówić choremu? Jak pocieszyć osobę z depresją? W rozmowie z osobą chorą na depresję warto przede wszystkim unikać zwrotów mogących sugerować ignorowanie ich problemu. Frazesy takie jak "ja też jestem czasem smutna", "przejdzie ci", "przestań się nad sobą użalać" tylko pogarszają sprawę. Bagatelizowanie czy wręcz wyśmiewanie stanu chorej osoby najczęściej prowadzi do pogłębienia choroby oraz obniżenia poczucia własnej wartości. Osoby z depresją często czują się zaszczute przez otoczenie oraz niepotrzebne. Ich problemy oraz emocje są nierozumiane, ludzie wokół nich reagują w sposób nieadekwatny do sytuacji. Warto wystrzegać się mówienia "wiem, co czujesz", ponieważ każdy przeżywa depresję w inny sposób i inaczej sobie z nią radzi. Czego jeszcze nie mówić osobie chorującej na depresję? Przede wszystkim unikaj sugerowania, że jej stan przysparza problemów lub jest wymysłem. Nie wpędzaj w poczucie winy, ponieważ może go to pchnąć do bardziej radykalnych kroków, takich jak samookaleczanie czy nawet próba samobójcza. Iga Krefft wyznała, że miała myśli samobójcze: „Gdyby nie leczenie, nie wiem, jakby to się skończyło” Jak postępować z osobą chorą na depresję? Jak pomóc osobie z depresją w codziennym życiu? Czy można wyciągnąć kogoś z tej choroby samodzielnie? Jak pocieszyć osobę z depresją? W walce z depresją bardzo ważne jest poprawne zdiagnozowanie rodzaju oraz nasilenia choroby. W wielu przypadkach lekarze zalecają terapię farmakologiczną, mającą na celu przywrócić produkcję hormonów w mózgu na odpowiedni poziom. Jednak aby tak się stało, chory musi najpierw zdecydować się na wizytę u profesjonalisty czy profesjonalistki. Warto w delikatny sposób zachęcać do podjęcia leczenia. Im szybciej osoba z depresją zdecyduje się na terapię, tym większe są szansę na jej szybkie wyzdrowienie. Pamiętaj jednak, by nie naciskać i nie wywierać zbyt dużej presji, ponieważ może to przynieść efekt odwrotny od zamierzonego i zrazić do szukania pomocy. Niepokój i stany lękowe – wyjaśniamy przyczyny niepokoju i podpowiadamy jak sobie z nimi radzić Jak żyć z osobą chorą na depresję? Jak pomóc osobie z depresją? Jak wesprzeć partnera lub przyjaciółkę w walce z tą chorobą? Jak pomóc w przypadku depresji lękowej? Życie z osobą chorą na depresję nie jest łatwe, pochłania dużo energii oraz czasu. Potrzebuje ona zapewniania o tym, jaki jest ważna i ile znaczy, oraz przypominania o jej zaletach o mocnych stronach. Dlatego warto też przy okazji zadbać o siebie, jeśli trzeba również poszukać profesjonalnego wsparcia, czytać fachową literaturę, dbać o swoją kondycję psychiczną i fizyczną. W życiu z takim człowiekiem ważne jest, by okazać mu jak najwięcej serca i troski pod postacią małych czynności. Gesty, takie jak przygotowanie kanapek, kąpieli czy wspólne wyjście podnoszą go na duchu i sprawiają, że chorująca osoba czuje się istotna. Bliskość i chęć niesienia pomocy są najważniejsze. Banalne zdawałoby się przytulenie czy potrzymanie za rękę są bardzo ważne. Psychoterapia, a depresja Aby pomóc osobie, która zmaga się z depresją, możesz zachęcić ją do konsultacji z psychoterapeutą. Psychoterapia jest rodzajem leczenia psychologicznego, które koncentruje się na zmianie zachowań, myśli, emocji i tego, jak ludzie współdziałają z innymi. Może pomóc w wielu problemach ze zdrowiem psychicznym, w tym z depresją. Depresja jest stanem medycznym, który wpływa na sposób myślenia, odczuwania i zachowania danej osoby. Psychoterapia może pomóc w leczeniu depresji poprzez pomoc w identyfikacji myśli i emocji, które przyczyniają się do depresji. Poprzez ten proces, osoby mogą nauczyć się rozpoznawać wzorce w myśleniu, które prowadzą do negatywnych emocji lub zachowań. Mogą również być w stanie zbadać podstawowe problemy przyczyniające się do depresji, takie jak nierozwiązana trauma lub problemy w związku. Dzięki wskazówkom terapeuty osoby mogą opracować zdrowe strategie radzenia sobie z objawami i poprawić ogólne samopoczucie. Margaret o depresji: „Przeżyłam to, było ciężko, ale odnalazłam w sobie moc i poukładałam sobie życie od nowa” W marcowym numerze GLAMOUR Margaret opowiedziała szefowej działu kultura Angelice Kucińskiej m.in. o swojej depresji. Śpiewa o niej również na swojej najnowszej płycie, „Maggie Vision”. Kendall Jenner opowiedziała szczerze o swoich stanach lękowych: „Czasami myślę, że umieram” Iga Krefft wyznała, że miała myśli samobójcze: „Gdyby nie leczenie, nie wiem, jakby to się skończyło” Wstrząsające wyznanie Igi Krefft. Aktorka i piosenkarka opublikowała w sieci szczery do bólu wpis, w którym po raz pierwszy opowiedziała o swoich problemach ze zdrowiem psychicznym. Niepokój i stany lękowe – wyjaśniamy przyczyny niepokoju i podpowiadamy jak sobie z nimi radzić Uczucie lęku to niestety znak naszych czasów. Szacuje się, że co druga osoba doświadczyła w swoim życiu niekontrolowanego uczucia niepokoju. Jednak posiadając odpowiednią wiedzę co może być przyczyną stanów lękowych, można sobie z nimi poradzić. Mówi się, że żyjemy w niespokojnych czasach. W zachowaniu spokoju ducha nie pomaga tempo życia, które generuje ogromny stres. Stąd niestety prosta droga do zachwiania równowagi nerwowej, czyli pojawienia się uczucia niepokoju, lęku lub napadów paniki. ____ W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.
Selena Gomez w przejmującym wyznaniu: „Myślałam, że świat byłby lepszy, gdyby mnie nie było”
Na platformę Apple TV+ trafił właśnie dokument „Selena Gomez: nic o mnie beze mnie” w reżyserii Aleka Keshishiana. To osobisty portret gwiazdy, która bez koloryzowania opowiedziała o tym, jak wygląda jej życie poza blaskiem reflektorów. W szczerym wyznaniu 30-letnia wokalistka otworzyła się na temat bolesnych doświadczeń i problemów ze zdrowiem psychicznym.
Trigger warning: myśli samobójcze „Selena Gomez: nic o mnie beze mnie” na Apple TV+ Po latach spędzonych w świetle fleszy Selena Gomez dochodzi do ogromnej sławy. Jednak gdy osiąga kolejny szczyt, nieoczekiwane wydarzenia ściągają ją w ciemność. Ten wyjątkowo szczery i intymny dokument ukazuje jej sześcioletnią podróż ku światłu – tymi słowami Apple TV+ promuje dokument Aleka Keshishiana poświęcony jednej z największych gwiazd współczesnej popkultury. Produkcja „Selena Gomez: nic o mnie beze mnie” (ang. „Selena Gomez: My Mind & Me”) właśnie ujrzała światło dzienne i z marszu spotkała się z ogromnym zainteresowaniem. W osobistym, niezwykle szczerym filmie artystka opowiedziała bowiem o tym, jak wygląda jej życie poza blaskiem reflektorów. Wbrew pozorom nie jest to kolorowy obrazek. 30-latka już w 2020 roku otwarcie przyznała, że cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową, która bardzo mocno wpłynęła na jej funkcjonowanie – zarówno w sferze prywatnej, jak i zawodowej. Teraz gwiazda opowiedziała, jak wygląda życie z chorobą psychiczną. Nie brak tu bolesnych wyznań, traktujących o depresji, epizodach psychotycznych i najczarniejszych myślach. Selena Gomez mówi, że jest „wdzięczna, że żyje” w zwiastunie filmu dokumentalnego o sobie. Oto wszystko, co wiemy na temat produkcji „Selena Gomez: My Mind & Me” Już niedługo będziemy mogły i mogli oglądać dokument o Selenie Gomez. Dowiemy się z niego o wszystkich ciemnych stronach sławy, których doświadczyła piosenkarka i aktorka. Artystka opublikowała też niezwykle emocjonalny zwiastun, który wyraża więcej, niż to, co kiedykolwiek Selena mogłaby nam powiedzieć. Zobaczcie, co wiemy na temat dokumentu o tytule „Selena Gomez: My Mind & Me”. Selena Gomez o najczarniejszych momentach w swoim życiu W ramach promocji dokumentu Apple TV, Selena Gomez udzieliła także wywiadu magazynowi „Rolling Stone”, w którym odniosła się do przedstawionych w filmie wątków. Będę szczera – byłam w czterech ośrodkach leczenia. Kiedy skończyłam 20 lat, zaczęło się robić u mnie naprawdę mrocznie. Zaczęłam dostrzegać, że nie mam kontroli nad tym, co czuję, czy to, co robię, jest dobre, czy złe – powiedziała gwiazda. Wokalistka wyjawiła też, że w krytycznym dla siebie momencie myślała o zakończenie swojego życia. Latami nie widziała sensu własnej egzystencji, nie potrafiła dostrzec swojej wartości. Myślałam, że świat byłby lepszy, gdyby mnie w nim nie było – przyznała. Selena Gomez zdradziła, że wciąż ma problemy z samoakceptacją, nie zawsze radzi sobie z opresyjnością mediów, nierzadko czuje się zagubiona. Ale nauczyła się nie walczyć ze swoimi problemami, przyjęła do wiadomości i oswoiła się z faktem, że choroba jest częścią jej życia. Zrozumiała że jako osoba sławna, która zapłaciła wysoką cenę za swoją popularność, może wykorzystać swoje zasięgi do zrobienia czegoś dobrego: Chcę być głosem dla tych, którzy może nie wiedzą, przez co przechodzą, ale czują to, co ja czułam – zapewniła. Selena Gomez po raz pierwszy wypowiada się na temat wspólnego zdjęcia z Hailey Bieber! Gdy w połowie października na Instagramie pojawiło się wspólne zdjęcie Seleny Gomez i Hailey Bieber, internet wybuchł. Mało kto spodziewał się takiego duetu. Teraz Selena po raz pierwszy wypowiedziała się na temat tego zdjęcia, które z pewnością przejdzie do historii show-biznesu. -- Jeśli ty lub ktoś ci bliski znajduje się w trudnej sytuacji psychicznej, poszukaj pomocy. Zadzwoń na Antydepresyjny Telefon Zaufania (22 484 88 01) (czynny od poniedziałku do piątku od 15:00 do 20:00), gdzie specjaliści udzielą ci rad i pomogą w rozwiązaniu problemu. Możesz też skorzystać z Telefonu Zaufania Młodych (22 484 88 04), gdzie psycholodzy dyżurują od poniedziałku do soboty, od 11:00 do 21:00. Przez całą dobę 7 dni w tygodniu działa też telefon wsparcia dla osób w kryzysie emocjonalnym. Aby uzyskać pomoc, zadzwoń pod numer 800 70 2222.
Selena Gomez mówi, że jest „wdzięczna, że żyje” w zwiastunie filmu dokumentalnego o sobie. Oto wszystko, co wiemy na temat produkcji „Selena Gomez: My Mind & Me”
Już niedługo będziemy mogły i mogli oglądać dokument o Selenie Gomez. Dowiemy się z niego o wszystkich ciemnych stronach sławy, których doświadczyła piosenkarka i aktorka. Artystka opublikowała też niezwykle emocjonalny zwiastun, który wyraża więcej, niż to, co kiedykolwiek Selena mogłaby nam powiedzieć. Zobaczcie, co wiemy na temat dokumentu o tytule „Selena Gomez: My Mind & Me”.
W tym artykule: „Selena Gomez: My Mind & Me” – o czym będzie opowiadał film? „Selena Gomez: My Mind & Me” – reżyser „Selena Gomez: My Mind & Me” – nowa piosenka „Selena Gomez: My Mind & Me” – zwiastun „Selena Gomez: My Mind & Me” – data premiery Selena Gomez zaczęła swoją karierę bardzo wcześnie – od grania w serialach Disney Channel. Później wszystko potoczyło się w kierunku śpiewania, a artystka stała się jedną z najpopularniejszych popowych piosenkarek na świecie. Do czasu. W 2016 roku, wtedy, gdy wydawać się mogło, że jest na samym szczycie, Selena zawiesiła swoją trasę oraz wycofała się z życia publicznego oraz social mediów. Mało kto wiedział, przez co przechodziła. W najnowszym dokumencie o 30-latce, dowiedzieć się będziemy mogły i mogli wiele na temat jej zdrowia psychicznego, ale także i fizycznego (Selena musiała przejść przeszczep nerki). Pozwól, że złożę obietnicę. Przestanę tak żyć. Jak mam nauczyć się, jak znowu oddychać całą sobą? – mówi piosenkarka w poruszającym zwiastunie produkcji. Selena Gomez przerwała milczenie. Artystka zdobyła się na szczere wyznanie o chorobie dwubiegunowej, na którą cierpi Selena Gomez wiosną tego roku wyznała, że cierpi na chorobę afektywną dwubiegunową. Artystka otworzyła się na ten temat i opowiedziała, jak wygląda życie z chorobą psychiczną. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/f7974302b9dbbf79d0531e253c39c400161d78fb-f0bc76f.jpeg" width="933" height="700" alt="Selena Gomez przerwała milczenie. Artystka zdobyła się na szczere wyznanie o chorobie dwubiegunowej, na którą cierpi" title="Selena Gomez przerwała milczenie. Artystka zdobyła się na szczere wyznanie o chorobie dwubiegunowej, na którą cierpi" /> „Selena Gomez: My Mind & Me” – o czym będzie opowiadał film? Film zatytułowany „Selena Gomez: My Mind & Me” skupi się na sześciu latach z życia Seleny. Od 2016 roku aż do teraz. Obejmie bardzo intymne i wrażliwe tematy takie jak depresja, lęki, ataki paniki, brak wiary w siebie, poczucie bezsilności i brak poczucia własnej wartości. Z tym wszystkim zmagała i pewnie nadal, po części, zmaga się wokalistka. W dokumencie zobaczymy jednak przemianę artystki i stopniowy powrót do szczęścia oraz normalnego życia. Jestem wdzięczna, że żyję – słyszymy słowa Seleny na początku zwiastuna. Jesteśmy pewne i pewni, że ten film będzie szczery i autentyczny do bólu. Po latach spędzonych w centrum zainteresowania Selena Gomez osiągnęła niewyobrażalną sławę. Ale kiedy osiągnęła nowy szczyt, niespodziewany zwrot wciągnął ją w ciemność. Ten wyjątkowo surowy i intymny dokument przedstawia jej sześcioletnią podróż w kierunku nowego światła – czytamy w opisie filmu. Selena Gomez: „Jestem doskonała, taka jaka jestem”. Dlaczego takie wyznania są nam dziś wciąż bardzo potrzebne? Krytyka wyglądu znanych osób i obrzydliwe komentarze w ich kierunku, których jest całe mnóstwo w internecie, krzywdzą nie tylko ich adresatki i adresatów. Odbiorcami i odbiorczyniami są również inne osoby w mediach społecznościowych, których samoocena i zdrowie psychiczne wystawiane są na ogromne próby każdego dnia. Dlatego tak ważne są mądre wypowiedzi, których przekaz jest jasny – jesteś wystarczająco dobra taka, jaka jesteś. Bądź kim jesteś. Wszystko jest dobrze z tym, gdzie jestem i kim jestem – powtarza sobie Selena. Nie jest mi dobrze z tym, że jestem super sławna, ale wiem, że skoro tu jestem, to muszę to wykorzystać do czegoś dobrego – dodaje. „Selena Gomez: My Mind & Me” – reżyser Dzięki współpracy samej artystki i reżysera Aleka Keshishiana, powstało „Selena Gomez: My Mind & Me”. Keshishian odpowiadał także za reżyserię filmu „W łóżku z Madonną” z 1991 roku. Produkcja dokumentu o Selenie zajęła aż 6 lat! „Selena Gomez: My Mind & Me” – nowa piosenka W związku z premierą filmu, Selena nagrała też nową piosenkę, specjalnie na potrzeby dokumentu. W utworze śpiewa: Moja głowa i ja, czasem się nie dogadujemy. Ciężko jest oddychać, ale nie zmieniłabym mojego życia. Z tego krótkiego fragmentu możemy wywnioskować, że cała piosenka, tak samo, jak i film, będzie bardzo emocjonalna i szczera oraz że opowie nam o tym, jak czuła się Selena przez ostatnie 6 lat. „Selena Gomez: My Mind & Me” – zwiastun Wczoraj (10 października) pojawił się oficjalny zwiastun produkcji. Data ta nie jest przypadkowa, ponieważ w tym dniu obchodzony jest Światowy Dzień Zdrowia Psychicznego. Poniżej przedstawiamy wam emocjonalny zwiastun dokumentu o piosenkarce. „Selena Gomez: My Mind & Me” – data premiery Film dokumentalny o Selenie będziemy mogły i mogli oglądać już niebawem, bo 4 listopada tego roku. Produkcja dostępna będzie na Apple TV+. My już nie możemy się doczekać premiery, a wy?
Anna Wendzikowska oskarża TVN o mobbing. Agnieszka Woźniak-Starak dziękuje koleżance
„Piszę ten post, a z oczu lecą mi łzy” – tymi słowami Anna Wendzikowska zaczęła swoje instagramowe wyznanie na temat kulis rozstania ze stacją TVN. Dziennikarka oskarżyła w nim swojego byłego pracodawcę o mobbing, opowiedziała o depresji i myślach samobójczych. W komentarzach koleżanki pogratulowały jej odwagi. „Ja Ci za tego maila już zawsze będę wdzięczna” – napisała Agnieszka Woźniak-Starak.
W tym artykule: Odejście Wendzikowskiej z TVN miało „drugie dno Anna Wendzikowska o mobbingu w TVN: „Nie potrafię już milczeć” Anna Wendzikowska o depresji i myślach samobójczych Anna Wendzikowska: „Tak, to ja zapoczątkowałam dochodzenie” Agnieszka Woźniak-Starak wspiera Annę Wendzikowską Odejście Wendzikowskiej z TVN miało „drugie dno Na początku sierpnia 2022 roku Anna Wendzikowska za pośrednictwem mediów społecznościowych poinformowała o rozstaniu ze stacją TVN. 41-latka oznajmiła wówczas, że jej zawodowa przygoda z „Dzień Dobry TVN” dobiegła końca, a w związku ze spekulacjami na temat przyczyn nagłego zakończenia – jak sama to ujęła – „najdłuższego związku w jej życiu” reporterka wyjaśniła, że nie została zwolniona. Oświadczyła, że to ona postanowiła odejść. Przyznała również, że rozstanie z miejscem, w którym pracowała 15 lat, nie było dla niej łatwe i długo dojrzewała do podjęcia tej decyzji. W idealnym świecie wolałabym żeby było inaczej – zaznaczyła, nie kryjąc żalu. Teraz dowiadujemy się więcej na temat kulis nie tylko zakończenia relacji zawodowej, ale i samej pracy w TVN. Anna Wendzikowska po 15 latach znika z „Dzień Dobry TVN”. Fani pytają, czy została zwolniona – jest odpowiedź Anna Wendzikowska o mobbingu w TVN: „Nie potrafię już milczeć” Przepraszam, jeśli to „za dużo prywaty” dla kogoś. Ale potrzebowałam tego oczyszczenia – stwierdziła Anna Wendzikowska, rozpoczynając wpis, który spowodował niemałe poruszenie w rodzimej branży show-biznesu. Piszę to dla siebie siebie, ale i dla wszystkich innych, którzy mierzą się z podobnymi rzeczami. Widzę Was – kontynuowała dziennikarka. Przez cztery ostatnie miesiące próbowałam tego nie napisać, zostawić, dać spokój, iść dalej. Ale nie potrafię już milczeć. Mówiono mi, ostrzegano: nie mów o tym, nikt nie zrozumie, będzie hejt, a ty będziesz „niezatrudnialna”, stracisz kontrakty.. trudno. Już się nie boję. A jeśli ktoś mnie nie zatrudni, bo stanęłam w prawdzie, to ja i tak nie chcę takiej pracy… – czytamy dalej. 41-latka wyznała następnie otwartym tekstem, że przez lata doświadczała mobbingu w stacji. Mobbing to takie nowe słowo. Kiedyś poniżanie, gnębienie, krzyki, przekleństwa to była norma w wielu firmach. Na pewno w mediach. Podobnie teksty w stylu: nie podoba się to do widzenia, wiesz, ile osób chętnych jest na twoje miejsce? Do polskiej telewizji trafiłam cztery lata po pracy w Londynie. Znałam inne standardy. Nie miałam na to zgody. Zgłaszałam, jasne, że zgłaszałam. Na początku jest jeszcze ogromne poczucie niesprawiedliwości. Potem się cichnie... – napisała. Reporterka opowiedziała o szokujących sytuacjach, które (jak twierdzi) miały miejsce w pracy. M.in. zauważyła, że stacja zarzucała jej brak oglądalności. Według słów dziennikarki, były to nieprawdziwe tezy, a kiedy okazało się, że jej wyniki są dobre, wciąż pojawiały się nowe zarzuty kierowane w jej stronę. Byłam poniżana, gnębiona, codziennie drżałam o pracę. Niby »gwiazda z telewizji«, a ja byłam traktowana, jak dziewczynka z podstawówki, którą co chwilę bije się po łapkach za każde niedociągnięcie – stwierdziła Anna Wendzikowska. „Dzień Dobry TVN”: ujawniono, z kim Małgorzata Rozenek będzie prowadziła program. Stworzą zgrany duet? Małgorzata Rozenek-Majdan już wkrótce zadebiutuje w roli prowadzącej flagowego programu swojej macierzystej stacji - „Dzień Dobry TVN”. Do mediów przedostało się już także nazwiska dziennikarza, które będzie jej partnerem w porannym show. Anna Wendzikowska o depresji i myślach samobójczych Mama Kornelii i Antoniny opowiedziała też o depresji, której doświadczyła w związku z funkcjonowaniem w toksycznym środowisku i godzeniu się na szkodliwe schematy. Były leki, były terapia, na jakiś czas pomagało. Ale z przemocą jest tak, że jak się na nią godzisz, to jej poziom rośnie. To nie jest historia o tym, jak byłam źle traktowana, ale dlaczego w tym trwałam. W ciszy i w poczuciu winy, że mnie to spotkało. Najprościej byłoby stwierdzić, że mobbing był przyczyną depresji, ale myślę, że było zupełnie inaczej. Przyczyną mojej sytuacji w pracy były moje nieuleczone traumy i schematy, które sprawiły, że akceptowałam takie traktowanie. A depresja to był bezpiecznik. Wywaliła, żebym zwróciła uwagę na to, co się ze mną dzieje – zauważyła reporterka. Przyznała również, że w pewnym momencie było tak źle, że w jej głowie zaczęły pojawiać się myśli samobójcze Pamiętam, jak się zastanawiałam, czy skok z piątego piętra, na którym mieszkam, załatwi sprawę, czy trzeba jednak wejść wyżej. Wpisałam w Google: „z którego piętra trzeba skoczyć, żeby..”. Przeraziło mnie, ile jest w internecie pytań na ten temat – wspomniała. Jak pomóc osobie z depresją i czego nie mówić, ani nie robić żeby jej nie zaszkodzić? Podstawowe kroki w walce z depresją Jak pomóc osobie z depresją? Po pierwsze zaakceptuj, że to choroba, a nie oznaka słabości. Po drugie, można i należy ją leczyć. Po trzecie, osobie z depresją można pomóc! Dowiedz się, jak możesz wspierać osobę w depresji i czego absolutnie nie mówić. Anna Wendzikowska: „Tak, to ja zapoczątkowałam dochodzenie” Autorka licznych wywiadów z gwiazdami kina opisała również szokujące kulisy wyjazdu na galę rozdania Oscarów. Nikt nie wie, że poleciałam na wywiad do Los Angeles trzy tygodnie przed porodem. Musiałam mieć pisemną zgodę od lekarza. Cały lot siedziałam jak na szpilkach. Bałam się, że urodzę w samolocie. Nikt nie wie, że poleciałam na jedną noc do Filadelfii zostawiając dziecko z nianią, kiedy miało dwa tygodnie. Wiele osób wie natomiast, że wróciłam do pracy sześć dni po porodzie. Jak strasznie wieszaliście za to na mnie psy. Nie wiedzieliście, jak bardzo bałam się, że ciąża będzie idealnym pretekstem, żeby się mnie pozbyć... a ja potrzebowałam tej pracy, a przynajmniej wtedy, w burzy hormonów, tak właśnie myślałam. Bo byłam sama i miałam dwójkę dzieci na utrzymaniu – wyjawiła 41-latka. Wendzikowska podkreśliła również, że to ona zapoczątkowała dochodzenie dotyczące nadużyć w stacji. Dziennikarka postanowiła powiedzieć dość przemocowemu traktowaniu w pracy po powrocie z dwutygodniowego pobytu w Gwatemali, który okazał się dla niej swego rodzaju przełomem w myśleniu. Napisałam e-maila. Nie dla siebie, dla kolegów, którzy może się bali, a może nie czuli, że ich działania mogą coś zmienić. (...) Tak, to ja zapoczątkowałam dochodzenie, które skończyło się zwolnieniami – oznajmiła reporterka. To ona zastąpiła Edwarda Miszczaka. Kim jest Lidia Kazen, nowa dyrektorka kanału TVN? Swoje telewizyjne kariery zawdzięczają jej chociażby Przemek Kossakowski i Jacek Jelonek. Poznajcie Lidię Kazen, nową szefową TVN. Agnieszka Woźniak-Starak wspiera Annę Wendzikowską Pod wpisem pojawiło się mnóstwo komentarzy od fanek i fanów Anny Wendzikowskiej. Są też nieliczne głosy ze strony osób funkcjonujących w świecie polskiego show-biznesu. Odwagi koleżance pogratulowały m.in. Katarzyna Cichopek i Katarzyna Glinka, dobrym słowem wsparła ją też Gabi Grzewiecka. Co ciekawe, wypowiedziała się również Agnieszka Woźniak-Starak, która wciąż jest zawodowo związana z TVN. A ja Ci za tego maila już zawsze będę wdzięczna, bo udało się zmienić coś, co było beznadziejne, a wydawało się nie do ruszenia. Trzymaj się Ania – napisała prowadząca „Dzień dobry TVN”. Czyżby to była jakaś sugestia, że wkrótce usłyszymy więcej o nadużyciach w stacji, która wypromowała tyle gwiazd? Glamour Girlboss Podcast: Joanna Parafianowicz radzi, jak się bronić przed mobbingiem w pracy Posłuchaj nowego odcinka podcastu Glamour Girlboss, w którym adwokatka i mediatorka Joanna Parafianowicz odpowiada na najważniejsze pytania związane z mobbingiem! Jeśli ty lub ktoś ci bliski znajduje się w trudnej sytuacji psychicznej, poszukaj pomocy. Zadzwoń na Antydepresyjny Telefon Zaufania (22 484 88 01) (czynny od poniedziałku do piątku od 15:00 do 20:00), gdzie specjaliści udzielą ci rad i pomogą w rozwiązaniu problemu. Możesz też skorzystać z Telefonu Zaufania Młodych (22 484 88 04), gdzie psycholodzy dyżurują od poniedziałku do soboty, od 11:00 do 21:00. Przez całą dobę 7 dni w tygodniu działa też telefon wsparcia dla osób w kryzysie emocjonalnym. Aby uzyskać pomoc, zadzwoń pod numer 800 70 2222.
Małgorzata Halber trafiła do szpitala psychiatrycznego. Pisarka podzieliła się gorzką refleksją o systemie opieki zdrowotnej
Małgorzata Halber opublikowała obszerny wpis, w którym opisała swoje obserwacje na temat różnic między publicznym a prywatnym systemem ochrony zdrowia psychicznego. Wnioski, do których doszła pisarka, niestety nie napawają optymizmem.
W tym artykule: Małgorzata Halber o pobycie w szpitalu psychiatrycznym Małgorzata Halber krytykuje system opieki zdrowotnej Małgorzata Halber rozpoczęła swoją przygodę z mediami jeszcze jako nastolatka w popularnym programie młodzieżowym „5-10-15”. Wiele osób pamięta ją także z pracy w roli prezenterki stacji muzycznej Viva Polska. W 2011 roku odeszła z telewizji i krótko potem zaczęła spełniać się w roli rysowniczki. Swój lifestyle'owy komiks „Bohater” początkowo publikowała anonimowo w sieci. W tamtym okresie zaczęła też prace nad swoją debiutancką powieścią. Opowiadająca o zmaganiach z nałogiem alkoholowym i narkotykowym książka „Najgorszy człowiek na świecie” ukazała się cztery lata później i odbiła się szerokim echem w mediach. Autorka nigdy nie ukrywała bowiem, że inspiracją do powstania bestsellera były prawdziwe wydarzenia z jej życia. Małgorzata Halber o pobycie w szpitalu psychiatrycznym Małgorzata Halber obecnie pracuje nad swoją trzecią książką pod roboczym tytułem „Gruba”. Oprócz tego regularnie publikuje posty na Facebooku, gdzie jej profil obserwuje już przeszło 40 tysięcy użytkowników serwisu. W swoich wpisach nie stroni od poruszania trudnych i niewygodnych tematów, takich jak realia osób DDA (Dorosłe Dzieci Alkoholików) czy zaburzenia psychiczne. W minioną niedzielę współautorka „Książki o miłości”, którą napisała razem z Olgą Drendą, poinformowała swoich czytelników, że aktualnie przebywa w szpitalu psychiatrycznym. A więc stało się. Po półtora miesiąca siłowania się z tym, czy jestem w stanie wstać czy nie, leżeniu przy zasłoniętych zasłonach i absolutnym festiwalu nienawiści do samej siebie położyłam się do szpitala psychiatrycznego. Prywatnego - napisała. Halber, która od lat otwarcie opowiada o tym, że choruje na depresję, zdradziła, że nie jest to jej pierwszy pobyt w tego typu placówce. Nie ukrywa też, że miała opory przed zdecydowaniem się na podjęcie leczenia w szpitalu niepublicznym. Poprzednio, po ośmiu miesiącach bardzo ciężkiego kryzysu psychicznego / epizodu depresyjnego wylądowałam tu po ciężkim siłowaniu się ze sobą. Siłowanie się polegało na tym, że chciałam do publicznego. Bo raz, że przecież k***a płacę te podatki, a dwa: bo to niesprawiedliwe. Bo dlaczego ja mam mieć lepszą opiekę tylko bo, o. Poza tym 11 lat uczęszczania na mitingi, dwa i pół roku terapii uzależnień na NFZ (jak również nauka w państwowych szkołach) nauczyły mnie, że ja nie chcę siedzieć w jakimś pałacu z tworzywa, ja chcę do prawdziwych ludzi z normalnego społeczeństwa. Bo wyłażenie z bańki jest zdrowe - wyjaśnia. Pisarka wyznała, że ostatecznie za namową swojej lekarki postanowiła wybrać się do prywatnej placówki. Chciałabym Wam powiedzieć za co płacę horrendalne (nawet przy moich w sumie wyższych niż mediana zarobkach) pieniądze. Za to, że lekarz rozmawia ze mną codziennie co najmniej pół godziny. Sam na sam. Spisuje wszystkie objawy i natychmiast nanosi poprawki w karcie. Za to, że cztery razy w tygodniu mam rozmowę z psychologiem. Za to, że mam łazienkę w pokoju. Za to, że na korytarzu zawsze jest dostępny pielęgniarz, który w razie potrzeby konsultuje się z lekarzem gdy któryś z pacjentów czuje nasilone objawy. Za to że DWA RAZY dziennie mam terapię grupową łamane na zajęciową - wylicza. Małgorzata Halber krytykuje system opieki zdrowotnej W dalszej części wpisu pisarka szczegółowo opisała, jak pobyt w prywatnej placówce różni się od tego, co jest obecnie w stanie zaoferować państwowy system ochrony zdrowia. Osobiście dostrzega ogromną przepaść. Na sam koniec powiem że tak, leżałam w państwowym szpitalu. Na materacu na korytarzu w stołówce między gabinetem zabiegowym a palarnią. Obchód wyglądał tak jak wspominałam wcześniej, lekarz pytał mnie w obecności 10 stażystów jak się pani dzisiaj czuje, zapisywał i szedł dalej. O psychologu to może nawet nie będę wspominać - opisuje. Za te kolosalne dysproporcje Halber obwinia przede wszystkim rządzących. Jej zdaniem, od lat zaniedbują oni sektor ochrony zdrowia psychicznego. Ile to jeszcze będzie trwać? Czy zawsze? Czy k***a naprawdę nie można by było budżetu państwa ustalać tak, że w jednym roku na edukację i służbę zdrowia, dwa sektory które naprawdę powinny niwelować nierówności społeczne, że w jednym roku tyle co na zbrojenia poszłoby właśnie na służbę zdrowia? - oburza się pisarka. Chociaż oczywiście ja już nie wierzę w polityków. Natomiast wierzę w to, że państwo ma obowiązek dbać o swoich obywateli. Nawet, jeśli praktyka pokazuje jak jest - dodała na koniec. Z pełną treścią wpisu Małgorzaty Halber możecie zapoznać się poniżej. Jak pomóc osobie z depresją i czego nie mówić, ani nie robić żeby jej nie zaszkodzić? Podstawowe kroki w walce z depresją Jak pomóc osobie z depresją? Po pierwsze zaakceptuj, że to choroba, a nie oznaka słabości. Po drugie, można i należy ją leczyć. Po trzecie, osobie z depresją można pomóc! Dowiedz się, jak możesz wspierać osobę w depresji i czego absolutnie nie mówić.
Malwina Buss o presji idealnego wyglądu i akceptacji siebie: „Dowiedziałam się, że jestem za gruba, żeby zagrać główną rolę w serialu” [Czule o ciele]
W kolejnej odsłonie cyklu Czule o ciele rozmawiamy z Malwiną Buss. Znana aktorka opowiedziała o towarzyszącej jej presji idealnego wyglądu, (momentami wyboistej) drodze do samoakceptacji oraz o czułości na co dzień.
Malwina Buss zadebiutowała w 2007 roku – jeszcze jako nastolatka. Wystąpiła w wielu rodzimych produkcjach, w tym w „Barwach szczęścia” i „Belfrze”, a także w licznie nagradzanym filmie „Róża”. Prywatnie tworzy szczęśliwy związek z Tomaszem Włosokiem i jest mamą niespełna trzyletniej Jagody. W cyklu Czule o ciele aktorka opowiedziała o swojej drodze do samoakceptacji – o zaburzeniach odżywiania, o zmianach, jakie zaszły w jej ciele po urodzeniu dziecka, jak również o presji idealnego wyglądu, która towarzyszyła jej z racji wykonywanego zawodu. Czym jest dla niej czułość i jak okazuje ją sobie na co dzień? Malwina Buss o presji idealnego wyglądu i akceptacji siebie [WYWIAD] Asia Twaróg: Jaką masz obecnie relację ze swoim ciałem? Malwina Buss: Można powiedzieć, że jestem w takim punkcie wyjścia, jeśli chodzi o samoakceptację. Bliżej mi do tej dobrej, przyjaznej relacji ze swoim ciałem niż do tego, co złe. Niestety mam za sobą trudne momenty. Gdy byłam nastolatką, zmagałam się z zaburzeniami odżywiania. Potem zaczęłam intensywnie ćwiczyć i trzymałam się diety, liczyłam dosłownie każdą kalorię. Wpadłam w pewnego rodzaju pułapkę, bo tak naprawdę nie robiłam tego dla siebie – dla własnego dobra i komfortu. Teraz jestem na takim etapie, że nie nakręcam się. Jem to, na co mam ochotę i kiedy mam ochotę, Jeżeli ćwiczę, to też dlatego, że chcę, że sprawia mi to przyjemność. Bardzo nie lubię, gdy ktoś mi mówi, że powinnam coś robić czy nie. W takich sytuacjach zazwyczaj się buntuję. Co więcej, nie traktuje już swojego wyglądu jako wartość. Lubię siebie za to, jakim jestem człowiekiem, czym się zajmuję, a nie za to, ile ważę albo jaki rozmiar noszę. Czy te trudne momenty mogą wynikać z tego, że stałaś się rozpoznawalna w dość młodym wieku, gdy twoje ciało naturalnie się zmieniało? I że ludzie zaczęli oceniać twój wygląd? Wydaje mi się, że w tym wypadku nie chodzi o rozpoznawalność czy ocenę ze strony widzów i widzek. Dużo większy wpływ na moją relację z ciałem miało środowisko, którego stałam się wtedy częścią. Wymagano od nas, byśmy były szczupłe, piękne, perfekcyjne pod każdym względem. Pamiętam jeden z castingów, na który poszłam po urodzeniu córki. Dowiedziałam się, że jestem za gruba, żeby zagrać główną rolę w serialu. Zrozumiałabym to, gdyby chodziło o postać o ściśle określonym wyglądzie, na przykład modelkę. Ale starałam się o rolę zwykłej dziewczyny. W związku z tym moja waga nie powinna mieć takiego znaczenia. W takich sytuacjach myślisz sobie, że nie liczy się to, jaką jesteś aktorką, w jaki sposób przekazujesz swoje emocje, ale to, jak wyglądasz i ile ważysz. Niestety to bardzo krzywdzące. Środowisko powinno częściej słuchać swoich odbiorców i odbiorczyń. Może wtedy powstawałoby więcej produkcji w stylu „Dziewczyn”. Serial stworzony przez Lenę Dunham stał się hitem, bo coraz więcej osób pragnie różnorodności na ekranie, nie chce oglądać jednego – ściśle określonego wizerunku, który niestety potrafi wpędzić w kompleksy. Myślisz, że to podejście może się kiedyś zmienić? Myślę, że nasze pokolenie może to zmienić. Osoby, które są teraz w szkołach teatralnych albo właśnie skończyły studia. Im zależy na różnorodności w kinie czy w telewizji. Mam nadzieję, że za jakiś czas będzie można to pokazać. Niestety na razie w środowisku obecne jest to, powiedzmy, starsze pokolenie, które skupia się na wpisującym się w tak zwany kanon wizerunku, na promowaniu często niemożliwych do doścignięcia ideałów. Presja idealnego wyglądu w twoim zawodzie dotyczy tylko kobiet czy jest niezależna od płci? Moim zdaniem jest to zjawisko niezależne od płci. Jesteśmy w takim momencie, że my – kobiety zaczynamy głośniej mówić o trudnościach, z którymi musimy się mierzyć na co dzień, w tym w pracy, coraz częściej opowiadamy o tym, co nam nie pasuje. Natomiast mężczyźni dają nam na to przestrzeń, wspierają nas. Czasem więc tego nie widać, ale presja dotyka także ich. Przynajmniej w zawodzie aktora. Poruszyłaś już temat ciąży i urodzenia dziecka. Jestem ciekawa, czy twoje podejście do własnego ciała zmieniło się, gdy zostałaś mamą? Tak i to było dla mnie trudne doświadczenie. Bardzo długo nie lubiłam swojego ciała, nie mogłam pogodzić się z tym, jak wygląda w oraz po ciąży. Ze względu na zaburzenia odżywiania, o których już wspomniałam, bałam się, że przytyję. Tak się stało – będąc w ciąży, dowiedziałam się, że mam niedoczynność tarczycy. W związku z tym zaczęłam przybierać na wadze całkowicie niezależnie od siebie, od tego, co robię i jak dbam o siebie. Dodatkowo źle się czułam i nie miałam na nic siły, byłam permanentnie zmęczona. Miałam ogromne pretensje do samej siebie. To było bezsensowne, ale wtedy tego nie rozumiałam. Jestem w trakcie terapii. Leczę depresję, ale jednocześnie naprawiam swoją relację z ciałem. Jakiś czas temu zmieniłam swoje podejście. Uświadomiłam sobie, ile to ciało mi dało. Stworzyło człowieka. Moje ciało było domem, początkiem życia mojego dziecka. JA to zrobiłam. To brzmi banalnie, bo możemy o tym przeczytać na niemal każdym profilu młodej mamy na Instagramie. No ale taka jest prawda. Dlatego jestem pod ogromnym wrażeniem, a poza tym bardzo szanuję i wspieram każdą kobietę, która jest w podobnym momencie, jest tego świadoma. A czy to nie jest trochę tak, że zauważamy to, co zrobiły inne osoby, a nie doceniamy siebie? Absolutnie. Często nie doceniamy siebie i dotyczy to nie tylko osób, które niedawno zostały mamami, ale ogólnie naszych relacji z własnymi ciałami. Ostatnio powiedziałaś coś bardzo fajnego na swoim Instagram Stories, a mianowicie, że odobserwowałaś osoby, które z różnych względów źle na ciebie wpływały, m.in. ze względu na wygląd. Co ciekawe, nie było to tak proste jak mogłoby się wydawać. Dlaczego? Wszystko zaczęło się, kiedy byłam w ciąży. Obserwowałam wtedy wiele kobiet, które także spodziewały się dziecka – były w tym samym miesiącu, a często nawet w tym samym tygodniu co ja. Niestety po urodzeniu córki zaczęłam się do nich porównywać. Zauważałam, że niektóre dziewczyny bardzo szybko wracały do wagi sprzed ciąży, w mojej głowie wyglądały idealnie. Zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak? Dlaczego ja nie mogę schudnąć? Wmawiałam sobie, że byłam od nich gorsza. Wpadłam w kolejną pułapkę. Patrzyłam na profile moich koleżanek, które przeżywały najlepsze momenty w swojej karierze, robiły super rzeczy i osiągały kolejne sukcesy zawodowe. A ja co? Siedziałam w domu z małym dzieckiem, byłam przemęczona, do tego uważałam, że wyglądam źle. Myślałam: gdybyś była lepszą aktorką, to na pewno poradziłabyś sobie z dzieckiem na planie. Nie rozumiałam, że byłam wtedy na zupełnie innym etapie w życiu. Najtrudniej było odobserwować profile moich znajomych. Nie chciałam, żeby ktoś się na mnie obraził. Jednak w końcu się na to zdecydowałam i naprawdę dobrze to na mnie podziałało. Polecam to każdemu. To działa też w drugą stronę, prawda? Absolutnie. Jeśli ktoś czuje się źle w związku z tym, co pokazuję na swoim profilu na Instagramie, niech kliknie „unfollow”. Dbajmy o swoje zdrowie psychiczne. Otaczajmy się ludźmi, którzy wnoszą coś pozytywnego do naszego życia – także w świecie wirtualnym. Justyna Lis o samoakceptacji w erze mediów społecznościowych: „Trudno czuć się wystarczającą w świecie, który ciągle każe nam być najlepszymi wersjami samych siebie” [Czule o ciele] Influencerka Justyna Lis opowiedziała o (momentami wyboistej) drodze do samoakceptacji, a także o tym, jak okazuje sobie czułość na co dzień. Dlaczego zdecydowała się mówić o miłości do siebie i własnego ciała na Instagramie czy TikToku? Czy to jej misja? W rodzimych mediach można przeczytać, że porzuciłaś aktorstwo na rzecz macierzyństwa. Poza tym twoi fani oraz fanki często pytają na Instagramie, czy zakończyłaś karierę. Jak to jest w rzeczywistości? To pytanie rzeczywiście pojawia się dość często. Nie porzuciłam kariery. Tak się stało, że mój partner, Tomek, stał się bardzo popularny w momencie, w którym ja zwolniłam – zaszłam w ciążę, a następnie urodziłam dziecko. Zauważyłam, że teraz nie jestem postrzegana przez niektórych ludzi jako Malwina Buss – aktorka, ale jako partnerka Tomasza Włosoka albo matka dziecka Tomasza Włosoka. To zrozumiałe, że nie wszyscy mnie kojarzą. Nie przeszkadza mi to. Jednak myślę, że przez tego rodzaju opinie kobiety w moim zawodzie często nie decydują się na macierzyństwo. Boją się, że zostaną zapomniane. Byłam aktywna zawodowo i grałam do szóstego miesiąca ciąży. Wróciłam do pracy niedługo po urodzeniu dziecka. Brałam udział w castingach, ale uświadomiłam sobie, że to nie jest mój moment. Pod względem psychicznym, jak również fizycznym. Potrzebowałam przerwy. Osoby, które piszą, że porzuciłam karierę, po pierwsze: w ogóle mnie nie znają, a poza tym chyba nie myślą o tym, jak ich słowa mogą wpłynąć na drugiego człowieka, brakuje im empatii. Zauważyłam, że ludzie w dzisiejszych czasach nie potrafią odpoczywać. Ciągle są w pracy albo myślą o pracy. Ja też bardzo długo tego nie potrafiłam. Jednak nauczyłam się tego i muszę przyznać, że najpiękniejsze rzeczy w moim życiu wydarzyły się właśnie wtedy, gdy pozwoliłam sobie na tak zwane nic-nierobienie. Wspomniałaś o Tomku Włosoku, czyli o swoim partnerze. Często pokazujecie się razem na Instagramie, zdecydowanie rzadziej publicznie. Ale wydaje się, że tworzycie bardzo cool parę i że możecie zawsze na siebie liczyć. Mam rację? Jesteś szczęściarą, bo masz Tomka – często dostaję takie wiadomości. Niestety wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że jak się poznaliśmy, to byliśmy na bardzo podobnym etapie w życiu. Dopiero po studiach, z niewielkim dorobkiem artystycznym. Takie nieopierzone kurczaczki. Od początku mocno się wspieraliśmy. To się nie zmieniło. Kochamy się bezwarunkowo, pozwalamy sobie na wszystko, nie oceniamy się. Tomek bardzo często powtarza, że nie byłby w tym miejscu, w którym jest teraz, gdyby nie ja. Bo nikt w niego tak nie wierzył jak ja, nie był przy nim. Jak wiesz, ten cykl nazywa się Czule o ciele. Powiedz, proszę, jak okazujesz sobie czułość na co dzień? Wbrew pozorom to bardzo trudne pytanie. Dopiero uczę się tej czułości. Na pewno zmieniłam sposób, w jaki mówię o sobie i swoim ciele. Kiedyś pytałam Tomka, jak w ogóle może na mnie patrzeć... Teraz oszczędzam sobie takich komentarzy. Patrzę na swoje ciało i myślę, że fajnie wygląda. Czułość dla mnie to także ruch, ale w formie oraz ilości, która mi akurat odpowiada. Trenuję tajski boks. To najlepsze, co dla siebie robię. Zyskuje na tym nie tylko moje ciało, ale również moja głowa. Po treningach czuję się jak prawdziwa bogini. Co więcej, zyskuję pewnego rodzaju poczucie bezpieczeństwa jako kobieta. Wiem, że jeśli ktoś mnie zaczepi, gdy będę gdzieś szła sama w nocy, będę potrafiła się obronić. Justyna Przygońska o krytykowaniu wyglądu w social mediach: „Według pewnych osób jestem niesymetryczna, inne pozwalają sobie postawić jakąś diagnozę” [Czule o ciele] Rozpoczynamy cykl ciałopozytywnych rozmów Czule o ciele. Tym razem rozmawiamy z Justyną Przygońską. Jakiś czas temu współtwórczyni The Odder Side, otworzyła się ostatnio na temat hejtu w mediach społecznościowych, na czele z Instagramem. Jak wpływają na nią negatywne komentarze?
Taco Hemingway rapuje o problemie, który może dotknąć każdego. Posłuchaj utworu z nowej płyty Maty!
Taco Hemingway wielokrotnie udowadniał, że jego teksty są skupione wokół ważnych tematów. Tym razem w piosence nawiązał do depresji.
W tym artykule: O czym śpiewa Taco Hemingway? „Kurtz” Taco Hemingway’a – piosenka o depresji O czym śpiewa Taco Hemingway? Taco Hemingway, czyli właściwie Filip Tadeusz Szcześniak, wielokrotnie poruszał na swoich krążkach tematy, które były ważne nie tylko dla niego. Obok płyty „Cafe Belga”, na której znalazły się piosenki skupione wokół problemu kolorowej prasy i paparazzi zainteresowanych jego prywatnym życiem, pojawiły się też inne z utworami komentującymi rzeczywistość, w której wszyscy żyjemy. „Trójkąt warszawski” odnosi się do takich haseł jak: złamane serca, Warszawa, alkohol, papierosy, kalafiory i PZPN. „Jarmark” stał się pretekstem do skomentowania i surowej oceny sytuacji w naszym kraju. „Umowa o dzieło” to kolejny krążek poświęcony codzienności. Dzięki piosenkom skupionym wokół prozy życia Taco Hemingway bywa nazywany głosem pokolenia dwudziestolatków z dużych miast i sumieniem prekariatu. Taco Hemingway udzielił wywiadu „The New York Times” i skomentował sytuację polityczną w Polsce Taco Hemingway, który na co dzień nie udziela wywiadów, zrobił wyjątek i porozmawiał z Alexem Marshallem, dziennikarzem „The New York Times”. Raper opowiedział o swoim singlu „Polskie Tango”, a także skomentował sytuację polityczną w Polsce. W weekend mogliśmy się przekonać na żywo, że raper po raz kolejny odniósł się do ważnego problemu, który dotyka już nie tylko jego rówieśników, ale jest coraz większą zmorą dla ludzi z różnych grup wiekowych. Mowa o piosence „Kurtz”, która pojawiła się na płycie Maty „Młody Matczak”. Płytę promował singiel „Papuga”, stworzony wspólnie z Quebonafide (Kuba Grabowski) i Malikiem Montaną (Mosa Ghawsi). Jednak podczas weekendowego koncertu na warszawskim Bemowie, który zgromadził ponad 30 tysięcy widzów, to właśnie utwór wykonany z Taco Hemingway’em wzbudził największe emocje. „Kurtz” Taco Hemingway’a – piosenka o depresji Gościnny występ Taco Hemingway’a na płycie Maty, czyli Michała Matczaka, ma związek z bardzo ważną piosenką. „Kurtz” to utwór, za pośrednictwem którego raper podzielił się swoimi przemyśleniami na temat zdrowia psychicznego. Poruszony przez niego problem w obliczu zapaści tej gałęzi medycy w naszym kraju zwłaszcza w przypadku dzieci i młodzieży, jest nie tylko bardzo aktualny, ale również ważny. Zapewne po raz kolejny wielu odbiorców muzyki Taco Hemingway’a nie będzie miało problemu z identyfikacją z jego słowami. Raper śpiewa z własnej perspektywy trzydziestojednolatka, ale odnosi się do swoich przemyśleń i odczuć z czasów, kiedy był w wieku o dziesięć lat młodszego Maty. „A w wieku Maty chciałem być gwiazdą i to na całą kulę ziemską. W piwnicy w lato się upijałem, gdy brakowało mi tekstów.” – śpiewa Taco Hemingway. Ważna jest tu jednak nie tylko refleksja nad młodzieńczymi priorytetami. Raper nazywa wprost problem, z którym się wtedy zmagał i wskazuje na brak jakiejkolwiek pomocy, kiedy już zaczął jej szukać. „Jak nie odpisuję, to nie dzwoń, jestem na randce ze swoją depresją. Tańczę we mgle niczym dziecko, a paparazzi skitrani po krzakach jak Wietkong. Myślę o śmierci porankiem, brak czasu by rozkminiać sprzedaż. Gdy chciałem iść na terapię, powiedzieli, że terminów już nie ma. Każdy w Warszawie się leczy i uzupełnia apteczkę.” – możemy usłyszeć w piosence „Kurtz”. View oEmbed on the source website
Iga Krefft wyznała, że miała myśli samobójcze: „Gdyby nie leczenie, nie wiem, jakby to się skończyło”
Wstrząsające wyznanie Igi Krefft. Aktorka i piosenkarka opublikowała w sieci szczery do bólu wpis, w którym po raz pierwszy opowiedziała o swoich problemach ze zdrowiem psychicznym.
W tym artykule: Iga Krefft o nerwicy lękowej i stanach depresyjnych Iga Krefft o tym, jak dziś radzi sobie ze swoimi zaburzeniami psychicznymi Iga Krefft zdecydowała się w końcu otworzyć przed swoimi obserwatorami. Znana telewidzom z serialu M jak miłość i programu Twoja Twarz Brzmi Znajomo artystka opublikowała w niedzielę na swoim oficjalnym profilu na Instagramie niezwykle poruszający post. Sama nie wierzę, że to piszę, ale od dawna chciałam to zrobić, wisiało to nade mną. Piszę to po to, aby osoby, które mają podobne przeżycia, wiedziały, że to nie jest jakiś jedyny przypadek na tej planecie, że nie są same, bo mi kiedyś przeczytanie takich słów szalenie pomogło - zaczęła swój wpis. Iga Krefft o nerwicy lękowej i stanach depresyjnych Występująca pod pseudonimem Ofelia aktorka i piosenkarka po raz pierwszy wyznała publicznie, że cierpi na poważne zaburzenia psychiczne. Od 6 lat choruję na nerwicę z epizodami depresji. Dwa lata temu przeszłam załamanie nerwowe, a o samej depresji dowiedziałam się na tydzień przed rozpoczęciem programu „Twoja Twarz Brzmi Znajomo” - czytamy. Utalentowana 25-latka otwarcie przyznała, że w najgorszych momentach zmagała się nawet z myślami samobójczymi. Było to cholernie trudne wyzwanie i jak wchodziłam na próby, to miałam naprawdę czarne myśli. Gdyby nie leczenie, nie wiem, jakby to się skończyło... - napisała. Iga Krefft zdradziła, że gdy dwa lata temu brała udział w jedenastej edycji rozrywkowego show Polsatu, nikt z produkcji programu nie miał pojęcia o jej problemach. Nikt wtedy nie wiedział o tym, bo było to dla mnie potwornie wstydliwe. Może lepiej byłoby, gdybym jednak wtedy o tym powiedziała komuś, bo może uniknęłabym komentarzy w stylu „widza masz zabawić, jego nie obchodzi, że jest Ci ciężko” - wyznała. Z wpisu dowiadujemy się, że stany depresyjne artystki w znacznej mierze nasiliły się po jej przeprowadzce do stolicy. Więc tak, było mi cholernie ciężko. Bycie zupełnie samemu w Warszawie (Wiktor wtedy mieszkał na Islandii, rodzina 500 km ode mnie) i przechodzenie depresji, nie mając nawet chwili, aby zadbać o siebie, to piekło. 3, 4h snu, z jednej roboty do drugiej i widmo tego, że jeśli zrezygnuję, to nie dość, że pójdzie na mnie plaga złych opinii, to jeszcze pewnie kary pieniężne, a pieniędzy wtedy nie miałam zbyt wiele... - zwierzyła się. Artystka zdradziła, że pierwsze objawy zaburzeń psychicznych zauważyła u siebie już wcześniej, tuż po ukończenie szkoły średniej. Patowa sytuacja. Ale! Skąd się to wzięło? Ta kulminacja w styczniu 2019? Stąd, że odkąd miałam 19 lat, kiedy zrozumiałam, że coś złego z moim zdrowiem psychicznym się dzieje, nie poszłam do lekarza. Zaczęło się to po egzaminach do szkoły teatralnej. Schudłam, byłam śliczna, a przynajmniej próbowałam (wydawało się, że jak będę chuda, to będę śliczna), bo najbardziej chciałam dostać się do warszawskiej AT, tam przecież przyjmują tylko śliczne dziewczyny, a słyszałam: „do Łodzi masz szansę, bo tam lubią takie dziwne...” - czytamy. Iga Krefft nie ukrywa, że wywierała na siebie zbyt dużą presję i nie pozwalała sobie na słabość. Ja zdawałam oczywiście do wszystkich szkół. Same egzaminy wspominam dobrze, poznałam wspaniałych ludzi, super się bawiłam. Tamten stres jakoś wyparłam. Chociaż ciężko się dziwić stresowi, banda ludzi ocenia mnie, kiedy ja w ciągu chwili otwieram się przed nimi z moimi najbardziej delikatnymi problemami, bo przecież na tym polega bycie AKTOREM. PRAWDA MUSI BYĆ - NIE WOLNO ZADAWAĆ PYTANIA „JAK” - teraz wiem, że to bzdura, nie warto ryzykować zdrowia psychicznego dla rozrywki innych - opisała swój tok myślenia w tamtym okresie. Z perspektywy czasu żałuje, że o wiele wcześniej nie sięgnęła po pomoc. Jednej nocy, jadąc pociągiem do Wrocławia, nastąpiła kulminacja, czułam, że jeśli to się nie skończy, to ja skończę ze sobą. Nie dam rady... To mnie zaalarmowało. Zaczęłam czytać następnego dnia o chorobach psychicznych i zadzwoniłam do rodziców z pytaniem, czy mój stan to może być to...? Po ponad miesiącu życia w jakimś koszmarze, objawy uspokoiły się. Samoczynnie. Nie poszłam do lekarza ani nic i to był błąd... - wyznała. Iga Krefft o tym, jak dziś radzi sobie ze swoimi zaburzeniami psychicznymi W końcu jednak takie symptomy, jak ataki paniki czy nagłe i niekontrolowane ataki płaczu sprawiły, że postanowiła udać się ze swoimi problemami do lekarza. Stąd, że przez tyle lat wypierałam chorobę, która wcale nie zmniejszała się, tylko rosła w siłę. Autostrada do najgorszych stanów już nie zatrzymywała lęku, tylko przechodziła w zwykłą rezygnację z chęci na cokolwiek, łatwiej było płakać, odczuwać całym ciałem ból i poddać się. Kolejny raz poratowałam się wiedzą z Internetu i poszłam WRESZCIE do psychiatry - opisała. Dzięki wizytom u psychiatry i odpowiednio dobranej farmakoterapii autorka hitów Zaraz i Tu dziś na szczęście czuje się już o wiele lepiej. Mimo tego, że czarne myśli i ciężkie stany powracają, to dziś wie już jednak, jak sobie z nimi radzić. Dostałam leki, bo to była jedyna opcja wtedy i po kilku miesiącach życie odzyskało sens. Serio - jedna krótka decyzja o tym, aby pójść do specjalisty i zacząć terapię zmieniła moje życie. Wiem doskonale, skąd się wzięły te lęki, ale nie o tym dzisiaj. Może kiedyś napiszę o tym więcej. Dzisiaj o tej części mojej drogi, bo obecnie jestem po masakrze emocjonalnej, po przygotowaniu projektu, który wypłukał ze mnie chyba wszystkie leki. I nagle poczułam się znowu jak wtedy w sierpniu po egzaminach, ale teraz wiem, że to choroba i wiem, jak ją poskromić. Stąd też mój samotny wyjazd do Włoch i chęć zrobienia czegoś tylko dla siebie, bo tego uczę się też na terapii, która bywa meeeega ciężka - zakończyła swój wpis. Jeśli masz myśli samobójcze, masz jakiś problem, zmagasz się z depresją i obniżonym nastrojem i nie masz z kim o tym porozmawiać, zadzwoń pod numer 116 111 - jest to bezpłatny, anonimowy i czynny całą dobę telefon zaufania dla dzieci i młodzieży. Możesz też napisać - https://116111.pl/napisz/. W sytuacjach zagrożenia życia zawsze dzwoń pod ogólnopolski numer alarmowy 112. Ofelia opowiedziała o beauty rytuałach, festiwalu Lekko i muzycznych planach na przyszłość [WYWIAD] Już niebawem startuje Lekko Festiwal, czyli absolutnie wyjątkowe wydarzenie, podczas którego wystąpią najbardziej cool artystki i artyści w Polsce. Z tej okazji rozmawiamy z Ofelią o jej rytuałach, inspiracjach oraz muzycznych planach na przyszłość.
Margaret o depresji: „Przeżyłam to, było ciężko, ale odnalazłam w sobie moc i poukładałam sobie życie od nowa”
W marcowym numerze GLAMOUR Margaret opowiedziała szefowej działu kultura Angelice Kucińskiej m.in. o swojej depresji. Śpiewa o niej również na swojej najnowszej płycie, „Maggie Vision”.
Odmawiano Ci prawa do depresji, bo jesteś ładna, popularna, masz pieniądze i fajne życie? Wiadomo, dziewczyna ma dobre życie, a opowiada o depresji, coś jej się w głowie poprzewracało. Chociaż rozumiem tę retorykę, ja też często wpadam w pułapki instagramowego idealnego życia. Fanaberia gwiazdy! Depresja to najtrudniejszy temat na płycie („Maggie Vision” - przyp.red.). Opowiadam tę historię, bo dla mnie jest źródłem siły. Przeżyłam to, było ciężko, ale odnalazłam w sobie moc i poukładałam sobie życie od nowa. Nigdy nie chodziło mi o wzbudzanie litości i o użalanie się nad sobą. Mało tego, w najczarniejsze dni wychodziłam do ludzi szeroko uśmiechnięta. Tę chorobę przechodzi się w samotności. Mimo że było wokół mnie mnóstwo ludzi i dostałam ogromne wsparcie, to nadal mierzyłam się sama ze sobą. Paradoksalnie, kiedy już poczułam się lepiej i mogłam odpuścić wizerunek wytapetowanej Margaret, pokazać się naturalnie, bez makijażu, to wtedy słyszałam, że jest ze mną źle. Ej guys, było kompletnie na odwrót! W piosence „Sold Out” śpiewam: „W błyskach fleszy mortal kombat” i tak było. Cały wywiad Angeliki Kucińskiej z Margaret znajdziecie w marcowym numerze GLAMOUR. Marcowy numer GLAMOUR z Margaret na okładce już w sprzedaży! A co w środku? Już jest! Nowe marcowe wydanie GLAMOUR. A na okładce jedna z najzdolniejszych polskich wokalistek – Margaret. Opowiada nam m.in. o swojej nowej płycie „Maggie Vision” oraz dlaczego wyprowadziła się do lasu. I nie ona jedna! W nowym GLAMOUR przedstawiamy więcej takich bohaterek. A oprócz tego podpowiadamy, jakie są najgorętsze trendy na sezon wiosna-lato 2021, jakie są najlepsze pasty i pudry do mycia twarzy czy jak skutecznie segregować śmieci. Piszemy też dlaczego warto posłuchać podcastu „Lesbijski SOR”, po co nam magia oraz za co Hollywood (i nie tylko!) pokochało Zendayę. Co jeszcze znajdziecie w marcowym numerze GLAMOUR? Sprawdźcie!
Marka Medicine w ogniu krytyki. Najnowsza kampania promuje „ubrania, które leczą” i zapewnia, że to „terapia, jakiej jeszcze nie było”
Odzieżowa marka Medicine znalazła się w ogniu krytyki po opublikowaniu swojej najnowszej kampanii, promującej kolekcję zaprojektowaną przez Dorotę Masłowską i Macieja Chorążego. „Ubrania, które leczą” nie rozbawiły potencjalnych klientów, ale oburzyły trywializowaniem depresji i terapii.
Przemysł rozrywkowy lubi stygmatyzować depresję i problemy psychiczne, a sięgnięcie po profesjonalną pomoc i chodzenie na terapię wciąż jest dla niektórych osób powodem do wstydu. Nie potrafimy rozmawiać o zaburzeniach psychicznych, co udowodniło kilka ostatnich incydentów w branży rozrywkowej, a teraz w branży mody. Na pewno pamiętacie Filipa Chajzera i jego słynny już udawany „atak paniki” na wizji „Dzień dobry TVN”, który zamiast rozbawić widzów, mocno ich zniesmaczył. Niedawno dużą niewiedzą wykazali się również prowadzący „Pytanie na śniadanie” – Iga Nowakowska i Łukasz Nowicki – którzy pokazali stereotypowe myślenie, rekomendując, aby zażywać jak najmniej leków, a jako lekarstwo na depresję polecili ich program śniadaniowy. „Oglądajcie nas, spotykajcie się z najbliższymi. Sport, sport, sport!”, „To prawda. Głowa do góry, można jeść i chrupać” i inne komentarze prowadzących, które pojawiły się na antenie TVP2 również spotkały się z ogromną krytyką. Niestety profesjonaliści (a przynajmniej osoby, które powinni nimi być) po raz kolejny wykazali się nie tylko nieznajomością tematu, ale również brakiem klasy i bagatelizowaniem poważnych problemów i kwestii, jakimi są depresja i terapia. Marka Medicine opublikowała kampanię z hasłami typu „Ubrania, które leczą”, „Everyday therapy” i wiele innych sloganów, które sugerują, że aby uporać się z depresją i brakiem sił do życia, trzeba wybrać się na zakupy do sklepów Medicine. Ale po kolei. Marka Medicine w ogniu krytyki – dlaczego kampania „Everyday therapy” jest szkodliwa i nie powinna mieć miejsca? Przedwczoraj na Instagramie Medicine pojawiły się teasery kampanii, promującej kolekcję Doroty Masłowskiej i Macieja Chorążego. Pod zdjęciem imitującym pudełko tabletek z logo marki i hasłem „Everyday therapy”, pojawił się podpis „Pora zająć się prawdziwą Medycyną! Pora na alternatywną TERAPIĘ, jakiej jeszcze nie było! Pora na ubrania, które leczą!”. Internauci zareagowali natychmiast, posypało się wiele negatywnych komentarzy – w tym od osób, które chodzą na terapię i zmagają się z różnymi zaburzeniami i którzy poczuli się urażeni. Okazało się, że kampania promuje kolekcję Doroty Masłowskiej i Macieja Chorążego, którzy stworzyli linię „koszulek terapeutycznych” oraz „prawdziwą terapeutyczną kolekcję Medicinie: innowacyjne ubrania, które wywierają diametralny wpływ na funkcjonowanie i samopoczucie”, jak głosi inne hasło z tej samej kampanii. View oEmbed on the source website Jednocześnie marka pod każdym postem na Instagramie, Instagram Stories, a także w opisie krótkiego spotu na platformie YouTube dodała informację o tym, że „powyższe informacje mają charakter wyłącznie fikcyjny, służący kreacji artystycznej”. Po wielu głosach krytyki, Medicine wydało oświadczenie i poinformowało, że cały zysk ze sprzedaży kolekcji trafi do instytucji zajmującej się problemami psychicznymi. „(…) podkreślamy, że koncepcja kolekcji jest wizją i kreacją artystyczną, w której spotykają się światy mody, sztuki i literatury. Dorota Masłowska i Maciej Chorąży oparli swój pomysł na przewrotnej konwencji, wykorzystując takie narzędzia, jak pastisz czy ironia. (…) Przepraszamy wszystkich, którzy poczuli się urażeni przekazem zapowiedzi projektu. (…)”, czytamy w oficjalnym oświadczeniu marki odzieżowej. To jednak nie powstrzymało fali krytyki, która zalała media społecznościowe Medicine. Głos zabrali nie tylko internauci i klienci Medicine, ale również specjaliści, którzy alarmują, że takie kampanie są szkodliwe. – Rozumiem, ze kampania miała obśmiać pseudoekspertów, którzy polecają na depresje suplementy diety czy inne nieskuteczne metody, ale zabrakło tutaj chyba umiejętnie poprowadzonej narracji – mówi psycholog Kinga Rajchel. – W kraju, w którym wiedza na temat zdrowia psychicznego i zaburzeń psychicznych jest wciąż za mała, niestosowne są takie chwyty marketingowe. Tym bardziej w dobie, w której ważna jest polityka, idea firmy, wartości jakimi się kieruje, a nie tylko same jej produkty. Oczywiście, dozwolone jest niemal wszystko, jeśli chodzi o promowanie produktu, ale konsekwencją jest niesmak klientów. Marka tłumaczy, że był to pastisz – pastisz ma bawić, obśmiewać, jeśli jest umiejętnie zrobiony – dodaje. Mamy nadzieję, że tym razem marki modowe i przemysł rozrywkowy, a także reklamowy wyciągnie wnioski z niefortunnej kampanii Medicine, a marketingowcy następnym razem zastanowią się dłużej nad taką „formą kreacji”, krzywdzącą inne osoby i umacniającą stereotypy dotyczące zaburzeń psychicznych. – Konsekwencje mogą być takie, że utwierdzą innych, być może głównie młodych ludzi, w przekonaniu, że depresja to chandra i że zakupoholizm (który jest destruktywnym sposobem radzenia sobie z nastrojem) jest metodą – dodaje Kinga Rajchel. Kinga Rajchel – psycholog specjalizująca się w diagnozie psychologicznej. Prowadzi gabinet w Warszawie. Stara się popularyzować wiedzę opartą o rzetelne dowody naukowe. Nagrywa podcasty i wykorzystuje media społecznościowe, w tym swój Instagram (@kinga.rajchel) do kontaktu z młodymi ludźmi. Chce pokazać, że dzisiaj specjalista nierzadko musi sam wyjść z inicjatywą, poszukiwać nowych form komunikacji z ludźmi. Propaguje korzystanie z rzetelnych naukowych źródeł oraz pokazuje jak czytać i gdzie szukać badań. Stara się udostępniać treści dotyczące tego, gdzie nauka, a szczególnie nauka dotycząca zdrowia psychicznego zmierza w Polsce i na świecie, a także co obecnie jest tematem badań, jakie technologie są lub mają być wykorzystywane oraz jak rozwijają się aplikacje, które sama na sobie testuje.
Top modelka Cleo Ćwiek o chorobie afektywnej dwubiegunowej i innych zaburzeniach psychicznych: „Może być ok!”
Z Cleo Ćwiek, top modelką i założycielką fundacji Można Zwariować, rozmawiamy o jej chorobie afektywnej dwubiegunowej i innych zaburzeniach psychicznych. Bo może być ok, jeśłi tylko odważymy się, poprosić o pomoc specjalistów.
Z Cleo Ćwiek rozmawiamy o jej chorobie afektywnej dwubiegunowej i innych zaburzeniach psychicznych Już jako 15-latka pracowała jako modelka dla największych domów mody na świecie (i pracuje zresztą do dziś). Pojawiła się na wybiegach Marca Jacobsa i Marni. Jej najnowsze osiągnięcie? Udział w kampanii perfum Hermès. „Największa rzecz, jaką zrobiłam w ciągu ostatnich 11 lat” – mówi. Za swój największy sukces Cleo Ćwiek uważa jednak to, że jest w stanie normalnie żyć – pracować, studiować, robić co chce. Odkąd pamięta cierpi bowiem na chorobę afektywną dwubiegunową (ChAd) – zaburzenie psychiczne, które charakteryzuje się występowaniem epizodów manii i depresji. Nie od razu jednak, wiedziała, co jej jest, ani tym bardziej jak sobie z tym poradzić. Dziś prowadzi fundację Można Zwariować i pomaga osobom, takim jak ona. Cleo Ćwiek opowiedziała nam o tej drodze. Magdalena Zawadzka: Jak czuje się nastolatka, kiedy słyszy diagnozę „choroba afektywna dwubiegunowa”? Wpadłaś w panikę czy może poczułaś ulgę? Cleo Ćwiek: Wpadłam w panikę rok wcześniej, kiedy trafiłam do szpitala psychiatrycznego. Właściwa diagnoza, w moim przypadku ChAd, którą dostałam rok później, zdecydowanie przyniosła mi ulgę. Od wielu lat czułam, że coś jest ze mną nie tak, ale nikt nie był w stanie powiedzieć, co może mi dolegać. Mój stan zrzucano na karb dorastania. „To taki wiek” – słyszałam. Mówiono, że z tego wyrosnę. Gdy po latach niepewności i niezrozumienia, dowiadujesz się, że to tylko zaburzenie procesów chemicznych w mózgu i, że niektórzy ludzie po prostu tak mają, a także, że można to skorygować odpowiednim leczeniem farmakologicznym, dostrzegasz światełko w tunelu. Diagnoza zmieniła coś w twoim życiu? Dała mi wiedzię, dzięki której wreszcie mogłam rozpocząć właściwe leczenie. Wcześniej przez dużą część czasu czułam się po prostu źle, a im byłam starsza tym było gorzej. Chociaż się starałam, to nie mogłam uciec od absolutnie wszechogarniającego natłoku myśli. Wtedy myślałam, że każdy tak ma, że inni po prostu lepiej sobie z tym radzą. Nie sądziłam, że kiedykolwiek osiągnę mentalny spokój. Teraz wiem, że to możliwe. Niepokój i stany lękowe – wyjaśniamy przyczyny niepokoju i podpowiadamy jak sobie z nimi radzić >>> Praca w branży mody pomogła ci radzić sobie z chorobą czy wręcz przeciwnie? Pracuję jako modelka, odkąd skończyłam 15 lat – przez całe moje dorosłe życie. Ponieważ z natury jestem osobą nieśmiałą i introwertyczną, to taki zawód był dla mnie ogromnym wyzwaniem – wyjściem poza strefę komfortu. Myślę, że to trochę mnie ośmieliło – do wypowiadania swojego zdania, otwartości na innych ludzi. Spotkałam się też z dużym wsparciem ze strony osób z branży mody, co potwierdza pewien rodzaj otwartości i akceptacji, cechujący to środowisko. W ostatnim czasie coraz więcej mówi się o zaburzeniach psychicznych, przede wszystkim o depresji. Pojawiają się jednak głosy, że to wszystko przesada, że ludzie powinni wziąć się w garść, zrobić „po prostu” coś przyjemnego... Jakie jest twoje zdanie? Czy te same osoby powiedziałyby osobie ze złamaną nogą „spróbuj iść pobiegać, może to jest tylko w twojej głowie, może jesteś leniwy”? Wątpię. To, że jakichś zaburzeń w funkcjonowaniu naszego organizmu nie widać, to nie znaczy, że one nie istnieją. Czy choroba Hashimoto jest bardziej prawdziwa od depresji? Dlaczego umniejszamy zaburzeniom, które dotyczą naszego mózgu? Czy to nie organ, o który powinniśmy dbać najbardziej, bo właśnie tam skupia się całe nasze „ja”? DOBROSTAN PSYCHICZNY TO PODSTAWA ZDROWIA. Największe bzdury na temat zaburzeń psychicznych, z jakimi się zetknęłaś to... Fałszywe opinie które krążą zbyt często? Słyszałam ich naprawdę wiele, ale najgorszy jest stereotyp osoby z zaburzeniem psychicznym przedstawiany w mediach. To zawsze jest osoba groźna, która popełniła jakieś ciężkie przestępstwo. Bardzo często okazuje się, że u tej osoby były podejrzewane zaburzenia psychiczne, ale nie zostały potwierdzone, jednak ta informacja już się nie pojawia. Ten stereotyp ma jednoznaczny, bezpośredni negatywny wpływ na wszystkie osoby leczące się psychiatrycznie. Bella Hadid zdobyła się na szczere wyznanie! Modelka chorowała na depresję >>> Innym wprowadzającym w błąd stwierdzeniem jest to, że leczenie farmakologiczne zaburzeń psychicznych zmienia osobowość pacjenta. Myślę, że gdyby istniała taka możliwość, to te specyfiki na pewno byłyby wyłącznie w rękach FBI. Leki które przepisują psychiatrzy regulują chemię w naszym mózgu – najpopularniejsze to takie z wychwytem zwrotnym serotoniny i dopaminy, czyli popularnie zwanych „hormonów szczęścia”. Mają one wpływ wyłącznie na nasz nastrój, nie na cechy osobowości. Dlaczego postanowiłaś głośno mówić o swojej chorobie? Nie bałaś się stygmatyzacji czy odrzucenia? Zorientowałam się, w jakiej bańce żyłam, mając całkowitą swobodę w rozmawianiu o swoim zdrowiu psychicznymi i fizycznym Dotarło do mnie jak wiele osób żyje w strachu o to, że ich diagnoza się wyda i stracą pracę, że zaczną być inaczej traktowani przez otoczenie. Wszystko co stało się później, było dla mnie naturalne – zostałam poproszona o zabranie głosu, zapraszana do opowiadania swojej historii związanej z ChAd. Uznałam, że taki głos jest potrzebny. Pojawił się pomysł kampanii społecznej, a w trakcie pracy nad nią, z przyczyn formalnych, pomysł powołania fundacji. Tak narodziło się Można Zwariować. Czym dokładnie zajmuje się fundacja Można Zwariować? Zaalarmowani niskim poziomem świadomości na temat zaburzeń psychicznych, stygmatyzowaniem osób cierpiących i silnym tabu związanym z poruszaniem kwestii zdrowia psychicznego, postanowiliśmy zainicjować́ kampanię społeczną, której celem jest uruchomienie dialogu i zmiany społecznej w zakresie postrzegania i adresowania problemów zdrowia psychicznego. Pracujemy nad kampanią społeczną, która miała mieć premierę na wiosnę, jednak ze względu na kwarantannę zdecydowaliśmy się przełożyć ją na jesień. Co poradziłabyś osobom, które podejrzewają u siebie chorobę – depresję czy chorobę afektywną dwubiegunową? Poleciłabym im nie zwlekać i nie bać się umówić wizyty u psychologa czy psychiatry. Psycholog ze specjalizacją w diagnozie, jak np. współpracująca z nami Kinga Rajchel, jest świetną osobą do pierwszego kontaktu, ponieważ przeprowadza wszelkie niezbędne testy i zaleca dalsze działania, np. terapię czy wizytę u psychiatry celem podjęcia leczenia farmakologicznego. Jak powinni się zachowywać bliscy osób cierpiących na depresję? Czy są w stanie pomóc? To ogromnie trudny temat. Sama byłam w tej pozycji, kiedy moja siostra chorowała na anoreksję. Wiem, że bezradność wobec najbliższej osoby, która sabotuje sama siebie, a ty nic nie możesz zrobić, jest najgorszym uczuciem na świecie. Niestety, możemy tylko pomagać empatią, zrozumieniem, cierpliwością, opieką i uwagą, mając na uwadze, że jesteśmy w interakcji z kimś, kto czuje, że bycie w swojej skórze jest aktualnie najgorszym miejscem do życia. Jak ty sama odnalazłaś w sobie siłę, by poradzić sobie z chorobą, by dalej normalnie żyć? Właściwa terapia, właściwe leczenie i zmiana nastawienia na całkowitą, szczerą współpracę ze specjalistami. Ostatecznie gracie do jednej bramki i jedyna osoba, która może dzięki temu wygrać to ty, więc po prostu szkoda czasu! Jak dziś wygląda twoja codzienność? Myślisz o chorobie na co dzień? Na co dzień myślę tylko o tym, żeby wziąć leki: o 15 i przed snem. Poza tym co poniedziałek chodzę na terapię i tam przez godzinę skupiam się na rzeczach związanych z moją kondycją psychiczną. Poza tym, sporadycznie. Nauczyłam się już z tym żyć i odpowiednio reagować. Jeszcze parę lat temu nie uwierzyłabym, że kiedykolwiek będę mogła po prostu czuć się ok. A jest ok!
Niepokój i stany lękowe – wyjaśniamy przyczyny niepokoju i podpowiadamy jak sobie z nimi radzić
Uczucie lęku to niestety znak naszych czasów. Szacuje się, że co druga osoba doświadczyła w swoim życiu niekontrolowanego uczucia niepokoju. Jednak posiadając odpowiednią wiedzę co może być przyczyną stanów lękowych, można sobie z nimi poradzić. Mówi się, że żyjemy w niespokojnych czasach. W zachowaniu spokoju ducha nie pomaga tempo życia, które generuje ogromny stres. Stąd niestety prosta droga do zachwiania równowagi nerwowej, czyli pojawienia się uczucia niepokoju, lęku lub napadów paniki.
W tym artykule: Uczucie niepokoju i lęku – jak się objawia? Uczucie niepokoju i lęku w klatce piersiowej – czym może być wywołane? Ciągłe uczucie lęku i niepokoju – przyczyny Przewlekłe uczucie niepokoju bez powodu wymaga specjalistycznego leczenia? Uczucie niepokoju i lęku – jak sobie z nim poradzić? Uczucie niepokoju i lęku – jak się objawia? Uczucie niepokoju i lęku sporadycznie może przytrafić się każdemu. Każdy z nas czegoś się boi, od czegoś chce uciec lub stara się o czymś zapomnieć. Zdarza się, że w tym całym nerwowym pędzie któregoś dnia nasz organizm mówi: dość. Pojawienie się ataków lęku albo stanów niepokoju można porównać do awarii systemu, w tym przypadku systemem jest nasz układ nerwowy. - Strach jest naturalną emocją, która może pojawić się w obliczu sytuacji realnie zagrażającej, na przykład wtedy kiedy stracimy pracę lub na coś zachorujemy. Lęk zaś jest stanem, w którym doświadczamy bardzo silnego stresu nawet na myśl o tym. że moglibyśmy zachorować albo że moglibyśmy coś stracić. Czyli lęki często pojawiają się nie tyle wobec realnego zagrożenia, a w następstwie wyobrażenia sobie, że coś by się stało – tłumaczy psycholog i psychoterapeuta Katarzyna Kucewicz. Stan niepokoju i lęku może się objawiać na kilka sposobów. Może dotyczyć tylko naszej głowy, albo objąć też ciało. Najczęściej pojawia się razem ze strachem i nie pozwala na racjonalne zebranie myśli. Osoba, która doświadcza uczucia lęku i niepokoju ma często rozszerzone źrenice, jest pobudzona i nie zawsze jest w stanie przerwać spiralę niespokojnych myśli. Mogą pojawić się objawy somatyczne, czyli kołatanie serca, ból głowy, paraliżujący strach (np. osobie, która doświadcza ataku lęku może się wydawać, że nie jest w stanie się poruszać albo zatrzymać ), ucisk w klatce piersiowej, a nawet problemy z oddychaniem. Jeśli pojawiają się wspomniane objawy somatyczne, mówimy zazwyczaj o nerwicy lękowej. Nie każdy atak lęku albo uczucie niepokoju jest nerwicą lękową, ale warto wiedzieć o istnieniu takiego schorzenia, które nie jest groźne dla życia, ale potrafi na jakiś czas skutecznie utrudnić normalne funkcjonowanie. Jeśli doświadczamy uczucia lęku czy niepokoju, to najczęściej nie jesteśmy w stanie wtedy racjonalnie ocenić sytuacji stresowej. Dobrze więc znać mechanizmy, które pomogą nam sobie z tym radzić. Depresja klimatyczna - co to jest? Pytamy psychologa, czym objawia się zaburzenie, które dotyczy coraz większej liczby osób >>> Uczucie niepokoju i lęku w klatce piersiowej – czym może być wywołane? Stany lękowe bardzo często objawiają się właśnie uczuciem ucisku w klatce piersiowej. Podczas ataku lęku wydaje nam się, że coś ściska naszą klatkę piersiową, mamy trudności z oddychaniem, a nawet bóle przypominające zawał. To są objawy somatyczne, czyli wywołane przez lęk lub niepokój, ale niebędące groźne dla naszego zdrowia. Jeśli wiemy, że stanom lękowym mogą towarzyszyć objawy ze strony układu oddechowego, czy klatki piersiowej, wtedy łatwiej nam będzie zachować spokój, jeśli się one pojawią. Ucisk w klatce piersiowej jest jednym z najczęstszych objawów, które pojawiają się przy uczuciu lęku czy niepokoju. Oczywiście każdy taki objaw warto skonsultować z lekarzem, żeby mieć pewność, że jest to objaw nerwicy, a nie innych chorób. Wręcz podstawową zasadą przy postępowaniu w chorobach nerwowych jest przeprowadzenie obszernego wywiadu lekarskiego. Jeśli lekarz nie znajdzie innych chorób, wtedy odejdzie nam jeden z częstych powodów uczucia lęku i niepokoju – strach o własne zdrowie. W przypadku wystąpienia wyżej wymienionych objawów można otworzyć okno, włączyć swoją ulubioną piosenkę, usiąść w wygodnej pozycji i skupić się tylko na oddychaniu. Odpowiednie techniki oddechowe potrafią zdziałać cuda w przypadku ataków paniki. Skupiamy się na oddychaniu tak długo, aż ucisk lub ciężkość w klatce piersiowej nie zniknie. Ciągłe uczucie lęku i niepokoju – przyczyny Sporadyczne uczucie lęku czy niepokoju nie powinno nas martwić. Nie zawsze jesteśmy w stanie poradzić sobie z sytuacjami stresowymi tak, jak byśmy chcieli. Nie musimy wymagać od siebie, żebyśmy zawsze stawali na wysokości zadania jeśli chodzi o spokój ducha. Problem pojawia się jednak, kiedy stany lękowe zaczynają powtarzać się coraz częściej, a z czasem przechodzą w formę przewlekłą. Przewlekłe stany lękowe utrudniają normalne funkcjonowanie do tego stopnia, że osoby tym dotknięte często wycofują się z życia towarzyskiego, przestają wywiązywać się ze swoich obowiązków na uczelni czy w pracy i mają coraz większe trudności z utrzymaniem normalnych kontaktów międzyludzkich. Do najczęstszych przyczyn ciągłego uczucia lęku i niepokoju należą przewlekły stres (w życiu codziennych lub w pracy) nieprawidłowe relacje rodzinne, towarzyskie, strach o własne zdrowie czy niedostatki emocjonalne z dzieciństwa. Ciągłe stany lękowe mogą pojawić się również jako skutek traumatycznego wydarzenia w naszym życiu, którego nie umiemy przepracować. Generalnie przyczyn może być naprawdę wiele, wszystkie jednak mają swój początek w naszej głowie. Psychologowie uważają, że stany lękowe i ataki paniki są tym, co robimy sobie sami. To znaczy, że najczęściej, tylko my jesteśmy odpowiedzialni za to, co czujemy. Skoro to wszystko zależy tylko od nas, to w nas samych jest też odpowiedź na to, jak to zakończyć. Warto też podkreślić, że statystycznie 80% tego, czego dotyczą nasze lęki nigdy się nie wydarzy. Czy warto zatem marnować swoją energię i swoje zdrowie na zamartwianie się, jeśli raczej na pewno okaże się, że nie było czym się martwić? - Trzeba przede wszystkim zobaczyć i nazwać konkretnie, czym tak naprawdę się stresujemy, a potem określić, jaki mamy wpływ na swoje lęki. Warto te przykre emocje zamienić w działanie – jeśli się boje, to co mogę zrobić, by obniżyć poziom leku, co jest w zasięgu moich możliwości, a na co nie mam wpływu? – mówi Katarzyna Kucewicz. Zdarza się, że przyczyną stanów lękowych jest brak odpowiedniej ilości snu i nieodpowiednia dieta. Jeśli przez dłuższy czas nie zapewnimy swojemu organizmowi tyle snu, ile potrzebuje (około 8h/dobę) to ucierpi na tym nasz układ nerwowy. Również dieta uboga w niektóre pierwiastki i składniki mineralne może być przyczyną pojawienia się uczucia lęku i niepokoju. Lekarze uważają, że brak magnezu, potasu i witamin grupy B może nasilać stany lękowe. Dlatego warto poprosić lekarza o skierowanie na podstawowe badania (morfologie, hormony tarczycy) i zbadać, czy nasz organizm ma wystarczające zapasy żeby dobrze pracować. Single na kwarantannie – gatunek zagrożony? Czyli jak radzić sobie z samotnością, kiedy za oknem szaleje epidemia >>> Przewlekłe uczucie niepokoju bez powodu wymaga specjalistycznego leczenia? Jeśli lekarz uzna, że nie ma żadnych medycznych powodów naszych stanów lękowych, to znaczy, że zostały nam dwa wyjścia. Możemy umówić się na wizytę do psychiatry i poprosić o leki, które pomogą nam się wyciszyć i normalnie funkcjonować. Możemy też spróbować sobie z tym poradzić z pomocą psychologa lub samodzielnie. Farmakoterapia w leczeniu przewlekłego uczucia niepokoju to sprawa bardzo indywidualna, zależy od nasilenia objawów, stopnia utrudnienia życia i naszych predyspozycji psychicznych (tzn. tego czy chcemy spróbować samodzielnie pozbyć się stanów lękowych). Jeśli stany lękowe nie pozwalają nam normalnie funkcjonować i zabierają radość z życia to warto rozważyć terapię lekami (o ile lekarz uzna to za wskazane). Nie ma w tym niczego złego, a na pewno nie jest to żaden powód do wstydu. Nie trzeba się też obawiać, że zostanie tak już na zawsze, lekarze zwykle wnikliwie obserwują pacjentów i kiedy sytuacja się polepszy, zalecają stopniowe odstawienie leków. Leki wspomagające wychodzenie z nerwicy nie są formą specjalistycznego leczenia, nerwica nie jest stanem zagrożenia życia. Mogą być pomocne, ale nie są konieczne. Wiele osób podjęło samodzielną próbę wyjścia z nerwicy bez leków i odniosło sukces. Pamiętajmy, że każda droga będzie dobra, jeśli na końcu będzie czekało na nas życie bez lęku. Terapia dla par: jak wygląda i czy pomaga? Terapia w związku może rozwiązać wasze problemy >>> Uczucie niepokoju i lęku – jak sobie z nim poradzić? Mówi się, że ile osób, tyle sposobów radzenia sobie z uczuciem niepokoju i lęku. Jednak zwykle opiera się to na podobnych schematach, które warto znać, żeby móc sobie pomóc, kiedy sytuacja stanie się trudna do zniesienia. Jednym z najlepszych sposobów jest psychoterapia. Psycholog pomoże dotrzeć do źródła problemu, co na może okazać się przełomowe w walce z nerwicą. Co jeśli nie możemy udać się na terapię z różnych przyczyn, np. do najbliższego psychologa mamy zbyt daleko, albo tak jak teraz, z powodu pandemii nie można wychodzić z domy? - Pamietajmy, że wielu terapeutów i psychiatrów też jest dostępnych online. Takie sesje nie odbiegają jakością od sesji face to face, mówię to z własnego doświadczenia – mówi psycholog. Wiele osób pomaga sobie także medytacją – w internecie można znaleźć wiele filmików instruktażowych albo nagrań osób, które tonem swojego głosu wprowadzają w stan relaksu. Bardzo dobrze działa również sport np. bieganie, spacery, siłownia albo pływanie. Ciekawe efekty daje także motywacja indywidualna, czyli znalezienie tego, co nas relaksuje i powoduje, że jesteśmy w stanie oderwać się od natrętnych myśli. - Może być to joga, medytacja, może tez być to oglądanie spokojnego filmu, serialu. Słuchanie dźwięków natury czy relaksującej muzyki. Wyciszanie jest kluczowe w dzisiejszych czasach - mówi Katarzyna Kucewicz. W radzeniu sobie z nerwicą kluczowe jest dostarczanie sobie pozytywnych bodźców, które skierują nasze myśli na drogę prowadzącą do pozbycia się objawów. Ważne jest też zrozumienie, że taki stan nie będzie trwał wiecznie - skoro uczucie lęku i niepokoju pojawiło się, to dzięki naszej ciężkiej pracy może też zniknąć. Jesteśmy silniejsi niż myślimy, tylko musimy sobie o tym po prostu przypomnieć. Czego unikać, kiedy zmagamy się uczuciem niepokoju i lęku? - Myślę, że warto unikać mediów lub social mediów, które nas stresują. A także rozmów, które podkręcają nasze niepokoje. Wiele osób z lęku szpera w sieci, by uzyskać jakieś nowe informacje – to błąd. Jeśli już musimy zbierać niepokojące dane, to wyznaczmy sobie na to limit czasowy, np. 15 min dziennie, a pozostały czas róbmy rzeczy przyjemne, relaksujące – zaleca Katarzyna Kucewicz. Jak nie panikować w czasach pandemii koronawirusa i jak poradzić sobie z izolacją? Pytamy psychologa >>>
Ze strachu o świat, czyli depresja klimatyczna. Czym się objawia?
Nie możesz spać, bo maniakalnie liczysz wszystkie plastikowe opakowania, które masz w domu? Jest ryzyko, że cierpisz na depresję klimatyczną. Jak wiele osób, które przejmują się przyszłością planety.
W drugim sezonie Wielkich kłamstewek jedna z matek zostaje wezwana do szkoły po tym, jak jej kilkuletnia córka dostaje ataku paniki w trakcie zajęć, na których nauczyciel tłumaczył, czym jest zmiana klimatu i jakie zagrożenia się z nią wiążą. Dziewczynka wpada w histerię. Telewizyjna fikcja? Kilka miesięcy temu brytyjscy psychologowie dziecięcy alarmowali, że najmłodsi nie radzą sobie emocjonalnie z informacjami o globalnym ociepleniu i jego skutkach. Z jednej strony nie mają narzędzi, by przyswoić i przerobić informacje, z drugiej dorośli nie potrafią przekazywać tej wiedzy w odpowiedni sposób. Zresztą nie tylko najmłodsi sobie nie radzą. Wśród grup objętych największym ryzykiem depresji klimatycznej są naukowcy, którzy na co dzień np. analizują dane związane z emisją dwutlenku węgla, rodzice małych dzieci, których przeraża fakt, że nie są w stanie zapewnić bezpiecznej przyszłości swojemu potomstwu, i młodzież, która obserwuje, jak dorośli bezwstydnie trwonią zasoby, z których deficytem za kilka lat będą musieli zmierzyć się właśnie dzisiejsi nastolatkowie. Ale nie trzeba być klimatologiem, młodą matką czy szesnastoletnim ekoaktywistą. Depresja klimatyczna może dopaść każdego, kto ma choć trochę świadomości, wyobraźni i empatii. Apokalipsa jest blisko Lista objawów depresji klimatycznej jest długa i mogą one przyjmować różne natężenie. Obezwładniający smutek. Stany lękowe. Poczucie bezsilności. Utrata sensu życia. Przewlekły stres. Bezsenność. „Ludzie obserwują, co dzieje się ze środowiskiem, czytają w mediach o zmianach klimatycznych, a potem konfrontują się z faktem, że trzeba by bardzo dużo zrobić w bardzo krótkim czasie, żeby zapobiec katastrofalnym skutkom. Zarazem widzą, że niewiele się robi, żeby na przykład bardzo szybko zredukować emisję dwutlenku węgla. To sprawia, że czujemy się bezradni, przeczuwamy nieuchronną katastrofę. A przecież ludzie chcą mieć przyszłość. Planują, wyobrażają sobie, jak za X lat będzie wyglądał świat – dla nich i dla ich dzieci. Te wyobrażenia są bardzo przygnębiające” – mówi Magdalena Budziszewska, psycholożka z Uniwersytetu Warszawskiego, przewodnicząca zespołu doradczego do spraw kryzysu klimatyczno-ekologicznego na UW, współautorka inicjatywy Psychologowie dla Klimatu. „Depresja klimatyczna nie zawsze jest depresją, którą należy leczyć, bo bezradność, poczucie bezsensu, lęk czy smutek, które odczuwamy w związku ze zmianą klimatu, nie u wszystkich osiągną natężenie kliniczne. Są jednak osoby, dla których świadomość zmian jest tak paraliżująca, że zapadają na depresję klimatyczną, którą należy leczyć tak jak każdą inną depresję” – kontynuuje Magdalena Budziszewska. Depresja klimatyczna nie jest oficjalną diagnozą, nie ma jej w rejestrze chorób. Czy to znaczy, że nie istnieje? Że można ją umniejszać, ignorować? „W psychologii nie ma takiego obyczaju, żeby dzielić depresję ze względu na jej powody. W podręcznikach diagnostycznych nie ma też depresji po rozstaniu, po utracie pracy, po śmierci kogoś bliskiego, a przecież są to sytuacje, które mogą powodować depresję. Depresja klimatyczna jest prawdziwa, a w niektórych środowiskach to zjawisko jest już tak powszechne, że można mówić o epidemii” – przekonuje Budziszewska. Smutek czy strach są adekwatną, w pełni uzasadnioną pierwszą reakcją na realne zagrożenia, jakie wypunktował chociażby zeszłoroczny raport ONZ na temat zmian klimatu. Na wizje, w których katastrofy naturalne, jak pożary, powodzie i tajfuny, pozbawią nas pożywienia czy dachu nad głową. Osoby, które przejmują się kryzysem klimatycznym, przeraża potencjalny rozpad cywilizacji. „Boją się, że zabraknie pożywienia i wody. Że wiele miejsc na świecie nie będzie nadawało się do życia, co z kolei spowoduje napływ uchodźców – mówi Magdalena Budziszewska. – Są raporty mówiące o tym, że zmiana klimatu zwiększa ryzyko wybuchu konfliktów zbrojnych. Wystarczy spojrzeć na Syrię. Konflikty społeczne były tam obecne już wcześniej, ale przedłużające się susze doprowadziły do ich eskalacji. Ludzie świadomi konsekwencji zmian klimatu boją się, że zaczną napadać na siebie nawzajem, by zdobyć żywność i wodę. Że będziemy strzelać do uchodźców, bo nie będziemy mieć wyboru. To dystopijna wizja, w której świat jest brutalny i zły”. Tryb „Nie przeszkadzać” w iPhonie: oto dlaczego powinniście używać go jak najczęściej >>> Wylecz depresję,walcząc z jej przyczyną Dla osób przejmujących się przyszłością planety szczególnie dotkliwe jest poczucie, że nie mogą nic zrobić, aby zapobiec katastrofie. A gdy jeszcze obserwują, że reszta świata – ich współpracownicy, rodzina, sąsiedzi, znajomi z Facebooka – żyje, jakby nic strasznego się nie działo, czują się potwornie osamotnieni w swoich lękach. Co wtedy robić? Cokolwiek. Najlepszą metodą, by poradzić sobie z depresją klimatyczną, jest działanie. „Wiele osób wychodzi z depresji klimatycznej, gdy zaczyna coś robić dla poprawy klimatu. Najlepiej w grupie, bo samemu się nie da –mówi Magdalena Budziszewska. – Aktywiści z ruchów klimatycznych to często osoby, które dołączyły do jakiejś inicjatywy, ponieważ informacje o zmianie klimatu dotknęły ich emocjonalnie. Jest to jedna ze strategii radzenia sobie z depresją klimatyczną. Działanie wyprowadza z poczucia bezradności i łączy nas z innymi ludźmi będącymi w podobnej sytuacji emocjonalnej, a to z kolei pozwala nam zwalczyć poczucie osamotnienia. Przestajemy myśleć, że coś jest z nami nie tak, kiedy wszyscy przejmują się tym, czy ładnie wyglądają, a tylko my martwimy się zmianą klimatu. Osobie, która czuje się osamotniona ze swoimi lękami, pomoże spotkanie z ludźmi, którzy odczuwają podobnie”. Są tacy, którzy twierdzą, że depresji klimatycznej nie należy nigdy wpisywać do rejestru chorób. Nie dlatego, że nie trzeba traktować jej poważnie. Eksperci obawiają się, że gdy depresja klimatyczna zostanie uznana za oficjalną jednostkę chorobową, cały wysiłek pójdzie w jej leczenie, a nie w naprawę sytuacji, która do niej doprowadziła. Bo łatwiej przepisać wszystkim antydepresanty, niż obniżyć emisję CO2. Nie walczmy z depresją klimatyczną, walczmy z jej przyczyną, czyli kryzysem klimatycznym. Partnerem cyklu jest Santander Bank Polska
Kolejne szczere wyznanie Sophie Turner. Gwiazda „Gry o Tron” zdradziła, że kazano jej schudnąć do roli Sansy Stark
Sophie Turner wyznała, że podczas kręcenia „Gry o Tron” wciąż słyszała, że powinna schudnąć. Miała wtedy kilkanaście lat, co odbiło się na jej zdrowiu psychicznym.
Sophie Turner kilka tygodni temu wyznała, że od kilku lat cierpi na depresję, a jej problemy ze zdrowiem psychicznym zaczęły się, kiedy w wieku 15 lat zaczęła grać w Grze o Tron. Aktorka dorastała na oczach widzów, których było całkiem sporo - obecnie produkcja HBO w reżyserii Davida Benioffa i D.B. Weissa jest najpopularniejszym serialem na świecie. Gwiazda uczęszczała na terapię, która pomogła jej poradzić sobie nie tylko z tym, że stała się rozpoznawalna, ale również z hejtem, który dotknął jej bezpośrednio. W wieku 17 lat zaczęły się jej problemy z depresją, wywołane niepochlebnymi komentarzami o jej urodzie i grze aktorskiej. Sophie wyznała, że na planie serialu myślała tylko o tym. Szokujące wyznanie Sophie Turner. Aktorka miała myśli samobójcze >>> Sophie Turner o presji chudnięcia, którą czuła podczas kręcenia serialu Gra o Tron Sophie Turner wyznała, że najwięcej niepochlebnych komentarzy dotyczyło jej wagi. Widzowie Gry o Tron wytykali jej, że przytyła kilka kilogramów i wciąż robili uwagi o jej wyglądzie. Nastoletnia wówczas aktorka, która przechodziła i tak trudny okres dojrzewania, nie umiała poradzić sobie z hejtem i wierzyła w niepochlebne opinie na swój temat. W okładkowym wywiadzie dla magazynu Marie Clare serialowa Sansa Stark wyznała, że czuła presję, aby schudnąć do roli, co destrukcyjnie wpłynęło na jej zdrowie psychiczne. „[Kiedy miałam kilkanaście lat - przyp. red.] mój metabolizm nagle zapadł się w głębiny oceanu i zaczęłam przybierać na wasze, a wszystko to działo się ze mną przed kamerą”. Bycie narażoną na ciągłe ocenianie i wytykanie kompleksów z wagą doprowadziło Sophie do ciężkiego stanu, ale poradziła sobie z tym dzięki terapii, o której również zdecydowała się powiedzieć. „Każdy potrzebuje terapii, zwłaszcza gdy ludzie ciągle ci mówią, że nie jesteś wystarczająco dobry. Myślę, że trzeba mieć kogoś, z kim możesz porozmawiać i kto pomoże Ci przez to przejść”. Sophie Turner to nie jedyna gwiazda serialu Gra o Tron, która zmaga się z depresją. Maisie Williams, z którą aktorka zaprzyjaźniła się, dwukrotnie podjęła próbę samobójczą. Według informacji, jakie ujawniła Sophie, będąc gościem podcastu Phil in the Blanks, gwiazda GoT miała dużo szczęścia i za pierwszym razem przewieziono ją do szpitala wystarczająco szybko. Z kolei „za drugim razem wzięła niewystarczającą ilość narkotyków”.
Zaczęło się od Julii Banaś, która otwarcie powiedziała, że o depresji powinno się mówić głośno. Zaraz po niej do kampanii promującej najnowszy projekt edukacyjny, komiks „Czarne fale” dołączyły kolejne znane modelki i blogerki z Polski.
Nie jest to komiks służący rozrywce, ale nie zmienia to faktu, że każdy młody człowiek powinien go przeczytać. Według najnowszych statystyk około 350 mln ludzi na świecie choruje na depresję, najczęściej w przedziale wiekowym 20-30 lat. Możecie myśleć, że Was ten problem nie dotyczy, bo to przecież tylko zwykły ból dorastania, ale sprawa wygląda tak, że nie każdy ból dorastania powinno zbywać się machnięciem ręki. „Czarne fale” mają pomóc młodym ludziom otwarcie mówić o swojej chorobie jaką jest depresja i bez wstydu szukać wsparcia i pomocy. Głównym bohaterem komiksu jest młody chłopak Dominik, który zaczyna zauważać u siebie objawy depresji: brak energii, niewytłumaczalny żal i smutek. Niestety, jak to w prawdziwym świecie bywa, zanim chłopak sięgnie po profesjonalną pomoc, będzie musiał stawić czoła stereotypom, które powstały wokół młodzieżowych humorów i kryzysu dojrzewania. Autodestrukcja w takich przypadkach często jest efektem braku zrozumienia. Julia Banaś, Magdalena Jasek, Jessica Mercedes i Cleo Karolina Ćwiek to tylko niektóre ze znanych osób, które postanowiły wesprzeć najnowszy projekt edukacyjny mający na celu walkę z depresją. Cleo wykazała się wielką odwagą nagrywając szczery filmik w którym dzieli się ze światem informacją o swojej chorobie dwubiegunowej. Modelka ma nadzieję, że jej historia zainspiruje młode osoby do zadawania pytań i szukania odpowiedzi dotyczących depresji. My czekamy już na swój egzemplarz. Jak będzie z Wami?