Najdziwniejszy film o trudach macierzyństwa, o którym być może nigdy nie słyszeliście, ale zdecydowanie powinniście go obejrzeć
„Nocna suka” to ekscentryczny, zbijający z tropu i bardzo pomysłowy film. Właściwie to lepiej za dużo o nim nie wiedzieć, zobaczyć bez żadnego przygotowania i pozwolić się zaskoczyć. Dlatego powinniście to zrobić, nie czytając tego tekstu, bo za dużo zdradza. Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że trudno się powstrzymać od pisania, gdy widziało się coś tak fajnego.
Film „Nocna suka” w reżyserii Marielle Heller jest ekranizacją powieści Rachel Yoder. Książka ukazała się również w Polsce pod tym samym tytułem. Wpisuje się ona w nurt feministycznych komentarzy do służalczej roli kobiet w społeczeństwie patriarchalnym, którą szczególnie wyraźnie widać, gdy urodzą dziecko i ciężar wychowania spada przede wszystkim na ich barki. Często wyłącznie. Niewątpliwie jest to problem, o którym trzeba głośno mówić, ale wcale nie jest powiedziane, że należy to robić całkiem serio. Można do tego podejść inaczej, z fantazją, w sposób, który zaskoczy i zmusi do myślenia. Tak właśnie zrobiła Yoder w swojej powieści, a filmowa adaptacja jej twórczości podążyła tym samym tropem. „Nocna suka” to jeden z najdziwniejszych (ale jakże prawdziwych) filmów o macierzyństwie Główną bohaterką jest tu Matka – w tej roli świetna Amy Adams – niegdyś artystka mieszkająca w mieście i prowadząca intensywne, fascynujące życie. A obecnie „zwykła” kobieta wychowująca syna na nudnych przedmieściach i utrzymywana przez Męża (granego przez Scoota McNairy’ego), którego często nie ma w domu, bo wyjeżdża w delegacje. Matka niewątpliwie kocha swojego syna, zajmuje się nim z miłością i troską, ale coraz trudniej jej udawać, że całkowite poświęcenie się macierzyństwu jest dla niej źródłem szczęścia. Z dnia na dzień jest z nią coraz gorzej. A Mąż nie bardzo pomaga. Nawet jeśli jest w domu. Frustracja matki rośnie i dzieje się coś jeszcze, coś dziwnego. Zaczyna się od tego, że Matce wyostrza się węch i smak. Nabiera też ochoty na surowe mięso. W nocy budzi ją wycie psów i ma wrażenie, jakby ją wzywały. Potem zauważa na swoim ciele zmiany, które sprawiają, że zaczyna podejrzewać, że sama zmienia w psa, a właściwie sukę, bo gdy w nocy Mąż spi zamiast zająć się dzieckiem, Matka w wulgarnych i dosadnych słowach daje mu do zrozumienia, co o tym myśli. Wizje zezwierzęcenia eskalują, a całą sytuację dodatkowo pogarsza spotkanie ze starymi znajomymi ze świata sztuki, które uzmysławia Matce, że nie jest już częścią życia, w jakim wciąż chciałaby uczestniczyć. Czuje, że dłużej tak nie może. Tylko jak sobie z tym poradzić? Co można zrobić? Rozwiązanie okazuje się w zasięgu ręki. „Nocna suka” subiektywnie [recenzja] Kluczem do zrozumienia tego filmu jest pierwsza scena, w której Matka przypadkiem spotyka w sklepie znajomą z dawnego życia i zaczyna jej się żalić, że jest nieszczęśliwa, bo dziecko, chociaż cudowne, uwięziło ją w roli, w której nie czuje się dobrze i w ogóle ma wrażenie, że straciła ostatnie resztki swojej sprawczości, co ją przygnębia i odbiera chęć do życia. A potem okazuje się, że Matka nie powiedziała tego na głos. Tylko pomyślała. Od tego momentu wiadomo, że spora cześć tego, co mówi i czego doświadcza, dzieje się tylko w jej głowie. Chociaż często nie jest aż takie oczywiste, co zachęca do nieustannej czujności i interpretacji. W sumie jednak to, co ma nam do powiedzenia ta historia, jest banalnie proste. Ale po pierwsze, wcale nie oznacza to, że nie jest prawdziwe. A po drugie, sposób, w jaki zostało to zrobione – mieszanie fantasmagorycznych wizji z twardymi realiami macierzyństwa, pokazanymi z prawdziwie czarnym humorem – sprytnie sabotuje tę banalność i sprawia, że ogląda się to z poczuciem przyjemnego zdumienia, bo trudno przewidzieć, co tu się jeszcze może wydarzyć. Na szczęście „Nocna suka” nie jest filmem, który szuka winnych i rzuca oskarżenia. Mąż nie został pokazany jako ten zły. Jest raczej bezradny, zagubiony w tej sytuacji, ponieważ głównym winowajcą jest tu brak komunikacji. Czy gdy Matka odkryje, czego dokładnie chce – od Męża, życia, w ogóle – pogodzi się ze swoją zwierzęcą naturą i sprawy natychmiast zaczną się lepiej układać? Żyli długo i szczęśliwie? Niekoniecznie. Macierzyństwo to masakra, czasem piękna, zawsze wzbogacająca, o ile umie się wyznaczać granice. Gdzie obejrzeć fim „Nocna suka”? Film dostępny jest na serwisie Disney + w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Tragedia Sandry Kubickiej – gwiazda podzieliła się poruszającym wpisem. „Żegnaj bobasku”
W sobotę Sandra Kubicka opublikowała wpis, w którym poinformowała, że poroniła. Dołączyła kilka czarno-białych zdjęć. Na jednym widać ją z widocznym ciążowym brzuchem, drugie zostało zrobione w szpitalu, gdy była pod kroplówką, a na trzecim widać splecione dłonie – jej i Barona.
W odpowiedzi gwiazda otrzymała mnóstwo wspierających komentarzy, lecz ostatecznie zdecydowała się wyłączyć możliwość komentowania pod tym postem. Kubicka nie zdradzała wcześniej, że spodziewa się dziecka. Dla fanów była to więc podwójnie zaskakująca wiadomość – najpierw o ciąży, a zaraz potem o jej stracie. W maju 2024 roku modelka urodziła swojego pierwszego syna, Leonarda, który jest owocem jej związku z muzykiem Aleksandrem Baronem, byłym członkiem zespołu Afromental. Para przeżywała w ostatnich latach wzloty i kryzysy, jednak ostatecznie zdecydowali się dać sobie kolejną szansę i wspólnie wychowywać dziecko. Kim jest Sandra Kubicka? Sandra Kubicka to jedna z najbardziej znanych polskich modelek młodego pokolenia. Pracowała w Stanach Zjednoczonych, pojawiała się na okładkach prestiżowych magazynów i brała udział w kampaniach światowych marek. Dziś skupia się nie tylko na karierze, ale także na życiu rodzinnym. Jak jednak pokazuje nowy wpis, dalej pozostaje szczera i autentyczna wobec swoich odbiorców. Pokazuje nie tylko te dobre chwile, lecz także te złe.
Pierwsze tak szczere wyznanie Ewy Chodakowskiej o świadomej bezdzietności i macierzyństwie. Jej słowa chwytają za serce
Ewa Chodakowska zdobyła się na szczere i poruszające wyznanie o tym, dlaczego nie ma dzieci. Odniosła się do krytyki, z którą nieustannie spotyka się w związku ze swoją decyzją. Wcześniej nie mówiła o tym publicznie.
Ewa Chodakowska, jedna z najbardziej znanych trenerek fitness w Polsce, postanowiła opowiedzieć o swoim najtrudniejszym wyborze – decyzji o bezdzietności, którą podjęła wspólnie z mężem, Lefterisem Kavoukisem. W emocjonalnym wyznaniu, które zmieściła na swoim profilu na Instagramie, otwarcie opowiedziała o tym, że jej wybór jest świadomy i skrywa znacznie więcej, niż mogłoby się wydawać. Trenerka fitness odniosła się do krytyki internautów w pierwszym tak szczerym wyznaniu. Ewa Chodakowska pierwszy raz tak szczerze o bezdzietności. Emocjonalne wyznanie trenerki „Zarzucasz matkom lenistwo? To ty jesteś bezdzietna z lenistwa. Wiedz, że nie dorastasz matkom do pięt” – do tych słów pod swoim adresem postanowiła odnieść się Ewa Chodakowska. Trenerka fitness zamieściła na swoim Instagramie poruszający film, w którym wyjaśniła, że jej decyzja o bezdzietności jest świadoma, przemyślana i ugruntowana. Ewa Chodakowska przyznała, że jej wybór, żeby nie mieć dzieci, to jej świadoma droga życiowa. Wynika z głębokiej refleksji, osobistych powodów, własnych przekonań i wartości oraz przeżyć z przeszłości, o których dotychczas nie mówiła publicznie. To pierwsze tak otwarte i osobiste wyznanie Ewy Chodakowskiej na temat jej decyzji o braku potomstwa. „Jako dziecko usłyszałam historię mojej mamy. Moja mama przeszła śmierć kliniczną podczas pierwszej ciąży. Tę ciążę straciła, a jej serce przestało bić na 4,5 minuty. Moja mama bardzo długo dochodziła do siebie. Widziałam, jak spełnia marzenia nas wszystkich, tylko nie swoje. Kiedy pytałam, czego chce, o czym marzy, zawsze odpowiadała: „chcę zrobić coś dla ciebie”. Moja mama nie miała swoich marzeń. Bezwarunkowo kochała nas wszystkich, czwórkę swoich dzieci. Zawsze była cierpliwa, wyrozumiała, pomocna, oddana. Zawsze gotowa, żeby być. Była wszystkim dla nas wszystkich i była bardzo zmęczona, ale nigdy nie narzekała, nigdy nie chorowała, a obiad jadła zawsze na końcu” – wyznała. Ewa Chodakowska odpiera zarzuty. „Dla kobiet-matek 14 lat temu wróciłam do Polski” Ewa Chodakowska stanowczo zaprzeczyła, jakoby zarzucała matkom lenistwo. Przyznaje, że nie rozumie, skąd wzięła się taka narracja, którą internautki i internauci często wiążą z jej wyborem o bezdzietności. „Gdy dzisiaj czytam, że zarzucam matko lenistwo, muszę temu głośno zaprzeczyć. Nie wiem skąd ta narracja. Dla kobiet-matek 14 lat temu wróciłam do Polski, dla takich kobiet jak moja mama. Moim marzeniem było pomóc każdej kobiecie-matce odnaleźć siebie na nowo w obliczu wyzwania i trudu, jakim jest macierzyństwo” – wyznała trenerka.
Trudne, brudne i marudne? Hejtując dzieci, zapominamy, że mali ludzie to też ludzie
Nie wypada dziś źle mówić o innych, chyba że chodzi o dzieci. Że głośne, zakłócają porządek i najlepiej, jakby ich nie było. Hejtując je, zapominamy, że mali ludzie to też ludzie. I że kiedyś wszyscy byliśmy dziećmi.
W tym artykule: „Wszystkie dzieci nasze są”? Adultism, czyli dzieciofobia Zakaz wstępu dla dzieci A gdyby dzieci zaczęły rządzić światem? „Wszystkie dzieci nasze są” W latach 90. Majka Jeżowska śpiewała, że „wszystkie dzieci nasze są”. Dziś brzmi to raczej jak ironiczny tekst z memu. Twoje dziecko – twój problem, matko/ojcze. I radź sobie sama/sam w wielkomiejskiej dżungli, która do jazdy wózkiem dziecięcym jest przystosowana równie świetnie jak asfalt do biegania. Gdzie wciąż ze świecą szukać przewijaków, nie wspominając o miejscach, w których można dyskretnie nakarmić dziecko czy podłączyć się do laktatora. – Tu się je – usłyszała moja znajoma, gdy była w knajpie z maluchem, który domagał się piersi. – No właśnie, pan je i moje dziecko też je – zgasiła zgorszonego gościa. – Nie tylko pani jest z wózkiem – odparł mi oburzony pan, którego poprosiłam w sklepie, by się przesunął. Ja w wózku miałam dziecko, on sześciopak piwa. – Trzeba się było zabezpieczać, toby nie było problemu – burknął. Ale jak to, przez dziewięć miesięcy byłam w stanie „błogosławionym” (cudzysłów zamierzony), by wydać na świat problem? Nie małego obywatela (obywatelkę), który będzie zarabiać na emerytury moich rówieśników, tylko problem, balast, element zakłócający porządek społeczny? Taka niestety narracja pokutuje dziś w Polsce, gdzie obrywa się zarówno „bombelkom”, jak i „madkom”. Tym pierwszym za to, że bezczelnie drą japę, tym drugim – bo wywalają cycki w miejscach publicznych (bezwstydnice), pchają się z tymi swoimi wózkami i wydaje im się, że wszystko im się należy. Listę przewinień można edytować dowolnie. Z drugiej strony statystyki i politycy biją na alarm. Przyrost naturalny w Polsce już od 10 lat jest ujemny, a w 2024 roku liczba urodzeń była najniższa od końca II wojny światowej. O tym, że Polki są egoistyczne i stawiają na karierę, słyszeliśmy wystarczająco dużo od poprzedniej ekipy rządzącej. Nowa władza zmieniła nieco retorykę i obiecała zmiany w polityce prorodzinnej i reprodukcyjnej. W tej pierwszej poszło nieźle (800+, świadczenia wspierające dla rodziców wracających do pracy), w drugiej skończyło się na obietnicach. „Życie nienarodzone” wciąż okazuje się dla rządzących cenniejsze niż to z krwi i kości. Adultism, czyli dzieciofobia Bo Polacy walczą o dzieci jedynie na etapie ich życia płodowego. Tych wchodzących pod nogi, krzyczących wniebogłosy czy zakłócających spokój, ciszę i porządek nie akceptują i najchętniej wymazaliby je z przestrzeni publicznej. Hejt na dzieci ma nawet profesjonalną nazwę: adultism (jak „ageism”, tylko wymierzony w młodych, nie starych). Mamy też swojsko brzmiącą „dzieciofobię”, o której pisze autor książki „Zakaz gry w piłkę. Jak Polacy nienawidzą dzieci” Michał R. Wiśniewski. Jego zdaniem „żyjemy w społeczeństwie zorganizowanym przez dorosłych, które na dzieci patrzy jak na coś, co nie potrafi się komunikować, daje się pokonać w walce, nie płaci podatków i nie zarabia na siebie, tylko śpi, dokucza innym i je: studnia bez dna, jeśli chodzi o pieniądze. Taki większy kot albo pies. Albo nawet nie, bo obecnie zwierzęta często traktowane są lepiej”. Cytując Dorotę Masłowską, „społeczeństwo jest niemiłe” i każdemu można dowalić, dostaje się więc i bezdzietnym, i rodzicom, i samym dzieciom. Tylko że o ile my dorośli możemy się jakoś bronić, te ostatnie są na przegranej pozycji. Dziecko ma nie odzywać się niepytane. Nie przeszkadzać dorosłym w realizacji ich własnych ambicji, nie wybijać ich ze strefy komfortu. W domu, szkole, placówkach ochrony zdrowia dzieci nie są traktowane jak ludzie, ale jak bezwolne pacynki. Bo przecież dzieci i ryby głosu nie mają. Daj babci buzi, jedz i nie dyskutuj. Dlaczego? Bo ja tak mówię. Nie posłuchasz, będzie kara. Taka ładna dzidzia, a tak brzydko się zachowuje. A fe. Zakaz wstępu dla dzieci Nie znam nikogo, kto przyznałby się do stosowania kar cielesnych, ale beka z dzieci to już co innego. Cudzych i własnych. Zapominamy tylko, że małe dziecko jest bezbronne – wobec przemocy, ale i wobec żartu, wyśmiewania czy zawstydzania. Niedotrzymania słowa, zastraszania i manipulacji. Nie zrewanżuje się ciętą ripostą, co najwyżej wybuchnie płaczem (za co jeszcze mu się oberwie, że beksa) albo zamknie się w sobie i będzie dorastać w przekonaniu, że jest niewystarczająco mądre/ładne/grzeczne. Że nie wolno okazywać strachu czy słabości. Że nie warto mówić prawdy. Że świat jest pełen zagrożeń. Że są równi i równiejsi. Że musi radzić sobie samo. Tak jak dorośli – kłamiąc, kombinując, nadużywając słabszych. We Włoszech do późnych godzin nocnych w knajpach siedzą wszystkie pokolenia, od noworodków po seniorów. I nikomu nie przeszkadzają płacz ani dziecięce krzyki. Tymczasem w Polsce przybywa hoteli i knajp, które reklamują się jako miejsca bez dzieci. Bez gwaru jak w ulu, przyklejonych do krzeseł gum do żucia i tłustych odcisków paluszków na lustrach. Niby wszystko fajnie, tylko co dalej? Hotele dla ludzi poniżej 40. roku życia? Zakaz wstępu dla rudych/łysych/ jedzących gluten? Przecież to ładnie opakowana marketingowo dyskryminacja, tyle że chodzi o dzieci, a one się nie sprzeciwią. A gdyby dzieci zaczęły rządzić światem? A gdyby tak to dzieci zaczęły rządzić światem? Moglibyśmy się od nich wiele nauczyć. Zwłaszcza że jako dorośli daliśmy plamę na wielu polach. W filmie Jaśminy Wójcik „Król Maciuś Pierwszy” (zobaczycie go na MDAG w maju) dwie małe bohaterki punktują dorosłych za ich przewinienia: wojny, katastrofę klimatyczną, kłamstwa. Dlatego dzieci tak nas irytują, bo są autentyczne i szczere. Gdy płaczą, cieszą się albo wściekają, to na serio i całymi sobą. I to właśnie prawda jest ich największą siłą. Wystarczy przypomnieć sobie, że wszyscy kiedyś byliśmy dziećmi. I możemy do tego wrócić. Nie tylko w Dzień Dziecka.
Maciej Pela o swojej roli w małżeństwie z Agnieszką Kaczorowską. Aktorka wymownie odpowiedziała byłemu partnerowi
Maciej Pela zasugerował, że przez 5 ostatnich lat zajmował się głównie domem i opieką nad córkami. Agnieszce Kaczorowskiej nie spodobały się jego słowa i odpowiedziała mu wymownym wpisem.
W tym artykule: Maciej Pela o swojej roli w małżeństwie z Agnieszką Kaczorowską. „W kółko dom, sprzątanie dzieci i zakupy” Agnieszka Kaczorowska o wychowywaniu córek. Odpowiedziała byłemu partnerowi Agnieszka Kaczorowska i Maciej Pela postanowili zakończyć swoje małżeństwo po sześciu latach. I choć oboje deklarowali, że nie będą komentowali tej sprawy publicznie, to rzeczywistość jest inna. Niedawno Agnieszka Kaczorowska gościła na kanapie u Kuby Wojewódzkiego, a jednym z tematów był rozwód z Maciejem Pelą. Kilka dni później tancerz sam udzielił wywiadu „Dzień Dobry TVN”, w którym uzewnętrznił się na temat rozwodu oraz dał upust swoim emocjom. Oba występy odbiły się szerokim echem. Kolejna odsłona słownych potyczek ma miejsce na mediach społecznościowych pary. Ostatnia dotyczy wychowywania ich córek. Maciej Pela twierdzi, że wywiad Agnieszki Kaczorowskiej i Kuby Wojewódzkiego był ustawiony. Dziennikarz mocno zareagował Drama alert? Kuba Wojewódzki mocno zareagował na oskarżenia Macieja Peli w związku z jego wywiadem z Agnieszką Kaczorowską. Padły mocne słowa. Maciej Pela o swojej roli w małżeństwie z Agnieszką Kaczorowską. „W kółko dom, sprzątanie dzieci i zakupy” Agnieszka Kaczorowska i Maciej Pela niemal każdego dnia nie szczędzą sobie wzajemnie uszczypliwych komentarzy na Instagramie. Tancerz zorganizował ostatnio ze swoimi obserwatorkami i obserwatorami Q&A oraz odniósł się na zadawane mu pytania i wysyłane wiadomości. A wśród nich takie, o zmęczonych oczach tancerza, na co odpowiedział: Moje oczy były zmęczone, bo jak się siedziało przez pięć lat w domu z dziećmi, nic się nic nie robiło i się wróci do pracy, no to wiadomo, że się można zmęczyć – napisał w żartobliwym tonie. Użytkownik/użytkowniczka pociągnął/pociągnęła temat dalej, zadając pytanie: „Czyli firmą nie zajmowałeś się w ogóle? Tylko w kółko dom, sprzątanie dzieci i zakupy?”, na co Maciej Pela odpowiedział: Zajmowałem się firmą. Faktury, umowy, robienie zdjęć, kręcenie rolek, obróbka zdjęć, montaż video itd itd. Plus to, co w pytaniu. Agnieszka Kaczorowska o wychowywaniu córek. Odpowiedziała byłemu partnerowi Słowa Macieja Peli, które mogą sugerować, że to głównie on wychowywał córki i zajmował się domowymi obowiązkami na przestrzeni 6-letniego małżeństwa z Agnieszką Kaczorowską, nie spodobały się aktorce. Kilka godzin później zamieściła wymowne Insta Stories, którymi odpowiedziała i „zrewanżowała się” byłemu partnerowi. Nie bezpośrednio, ale między słowami: Największą wdzięczność czuję, słysząc „jesteś najwspanialszą mamą na świecie”. Dobranoc – napisała Agnieszka Kaczorowska. - PS. I tak, mniej tu (red. na Instagramie) jest chwil z dziewczynkami... i tak będzie. Bo gdy z nimi jestem, to jestem jeszcze bardziej uważna i jeszcze bardziej obecna. Odkładam telefon ile mogę i po prostu JESTEM. Jeśli nie muszę, to nie nagrywam. Tak mi znacznie lepiej. Im również. Kocham być mamą. Zawsze tak miałam. I zawsze tak będzie – dodała aktorka. Maciej Pela już wcześniej poruszył temat wychowywania 5-letniej Emilii i 4-letniej Gabrieli. Przy okazji wspomnianego wcześniej wywiadu dla „Dzień Dobry TVN”, przyznał, jest to dla niego najtrudniejszy temat. Jej (red. Agnieszki Kaczorowskiej) decyzja pozbawiła mnie możliwości bycia z dziewczynkami na sto procent. Musiałem się nauczyć trochę funkcjonować w nowej rzeczywistości, natomiast wiem, że Agnieszka bardzo kocha dziewczyny. [...] One bardzo potrzebują mamy – dodał tancerz.
Gwyneth Paltrow wyznała, że czuje niesamowity smutek i rozpacz. Chodzi o jej dzieci. „To był największy ból, jakiego doświadczyłam w życiu”
Gwyneth Paltrow podzieliła się bardzo osobistym wyznaniem dotyczącym jej rodziny. Moses, 17-letni syn gwiazdy, niebawem wyprowadzi się z domu, ponieważ rozpoczyna naukę w college’u. Aktorce ciężko jest pogodzić się z tą sytuacją i faktem, że jej kolejne dziecko opuści dom, a ona zostanie sama.
W tym artykule: Gwyneth Paltrow przeżywa trudne chwile Gwyneth Paltrow mówi o macierzyństwie Gwyneth Paltrow przeżywa trudne chwile Gwyneth Paltrow nie mówi zbyt wiele o swojej rodzinie i raczej dba o prywatność. Jednak tym razem, postanowiła podzielić się swoimi obawami. Jej 17-letni syn, którego ojcem jest frontman zespołu Coldplay, Chris Martin, już niebawem wyprowadzi się z domu. Moses rozpocznie naukę w college'u. To nie pierwszy raz, gdy gwiazda będzie musiała zmierzyć się z tzw. „syndromem pustego gniazda”. Kilka lat temu, jej córka Apple również wyjechała na studia. Syn Gwyneth Paltrow podbija Instagram. „Mały klon Chrisa Martina”, „Będzie przystojniakiem” Moses Martin w „szkolnym” outficie podbija Instagram. Syn Gwyneth Paltrow i Chrisa Martina ma zadatki na modela! Zresztą, zobaczcie same/sami. 51-letnia aktorka przeżywa trudne chwile. Jesienią syn Brada i mój syn wyjadą na studia. Ciekawe, jak zmieni się nasza poranna rutyna, gdy dzieci nie będzie w domu – mówiła w rozmowie z „The Sunday Times”. Dodała, że z jednej strony czuje niesamowity smutek i rozpacz, a z drugiej wie, że tak po prostu musi być. Dzieci stają się młodymi dorosłymi, którzy zaczynają odnosić sukcesy, muszą radzić sobie w życiu, poznawać ludzi i uczyć się, jak być odpornym. Właśnie tego chcemy, ale to oznacza, że muszą opuścić dom. Gwyneth Paltrow opublikowała urocze zdjęcie z Dakotą Johnson. Była żona i obecna dziewczyna Chrisa Martina udowadniają, że taka przyjaźń też istnieje Gwyneth Paltrow rozpaliła internet po tym, gdy opublikowała urocze zdjęcie z Dakotą Johnson. Przypominamy, że Gwyneth była żoną Chrisa Martina przez 13 lat, a Dakota jest jego dziewczyną teraz. Aktorki udowadniają, że w tej sytuacji też można się przyjaźnić. Gwyneth Paltrow mówi o macierzyństwie Gwyneth Paltrow przyznała, że macierzyństwo nadaje jej życiu sens, ale teraz wiele się zmieni i nie wie, czy jest na to gotowa. Macierzyństwo sprawia, że czuję się spełniona. Macierzyństwo jest w samym centrum… nawet nie wiem, jak to wyrazić. Jest jak siła, która mnie prowadzi – tłumaczyła w wywiadzie. Obserwuję znajomych, których dzieci wyjechały na studia. Ale gdy chodzi o twoje dziecko, to co innego. Oczywiście dzieci często odwiedzają dom rodzinny, ale to nie to samo, co życie pod jednym dachem przez wszystkie dni w roku. Próbuję być otwarta na to, co się z tym wiąże. Wakacyjne zdjęcie Gwyneth Paltrow w bikini rozgrzewa internet do czerwoności Gwyneth Paltrow przywitała nowy rok na egzotycznych wakacjach na Barbados. Gwiazda na swoim profilu na Instagramie podzieliła się wyjątkowymi fotografiami z dziećmi, które nieczęsto pojawiają się w mediach społecznościowych 50-letniej aktorki. Całe show skradło jednak zdjęcie zwyciężczyni Oscara w bikini. W 2022 roku jej córka Apple wyprowadziła się, by studiować język angielski, prawo, historię i socjologię na Vanderbilt University w Nashville w stanie Tennessee. Wtedy Gwyneth otwarcie mówiła, że to największy ból, jakiego doświadczyła do tej pory. Nie wiedziała, czego się spodziewać, ale zdawała sobie sprawę, że będzie to trudne doświadczenie, ponieważ jest blisko ze swoją córką. Czułam się tak, jakby miłość mojego życia zerwała ze mną na wiele tygodni. To było okropne – mówiła. Apple i ja jesteśmy bardzo blisko i cały czas byłyśmy razem. (...) To był największy ból, jakiego doświadczyłam w życiu – powiedziała w rozmowie z „Us Weekly”. Gwyneth Paltrow ma dwójkę dzieci ze związku z byłym mężem, Chrisem Martinem: córkę Apple Blythe Alison (20 l.) i syna Mosesa Bruce’a Anthony’ego (17 l.). We wrześniu 2018 roku wzięła kolejny ślub i wspólnie z Bradem Falchukiem wychowuje 17-letniego Brody’ego i 20-letnią Isabell. Gwyneth Paltrow przyjaźni się z byłymi partnerami dzięki pewnej „metodzie”. Czym jest „counscious uncoupling”? 50-letnia Gwyneth Paltrow twierdzi, że ma sposób, który pomaga jej zachować dobre relacje z partnerami po rozstaniu. Po raz pierwszy powiedziała o tym w 2014 roku, ogłaszając koniec związku z Chrisem Martinem. O co chodzi w „counscious uncoupling”, czyli „świadomym rozstaniu” czy też „świadomym oddzieleniu”?
Kiedy zaszły w ciążę, nie miały jeszcze 25 lat i niewiele więcej, gdy zostały z dziećmi same. Samotne czy samodzielne mamy?
Macierzyństwo w pojedynkę okazało się trudniejsze niż wszystko, czego doświadczyły wcześniej. Oto historie o miłości przeplatane zmęczeniem i bezradnością. Słodko-gorzkie.
W styczniu na swoich profilach napisałam, że do artykułu poszukuję młodych mam samotnie wychowujących dzieci. Moją skrzynkę zalały historie z najróżniejszych części Polski, te sprzed kilkudziesięciu lat i te całkiem świeże. Wszystkie o ogromnej sile i miłości, ale też samotności, depresji i zmęczeniu, sądowych bataliach, niepłaconych alimentach i kończeniu studiów, gdy podczas zajęć pod ławką drzemie niemowlak. Wiele historii opowiedziały mi moje koleżanki – samotne mamy, o których sytuacji nie miałam pojęcia. To pokazało mi, że często samotne macierzyństwo jest niewidoczne dla innych. Samodzielna nie samotna mama: Karolina Karolina o ciąży dowiedziała się tydzień po obronie pracy inżynierskiej. Miała niespełna 23 lata, była świeżo po zaręczynach, w kilkuletnim związku z deklaracjami wspólnego życia. Mieszkała u rodziców i dorywczo pracowała na stacji benzynowej, chciała kontynuować studia. – Nie cieszyłam się długo zaręczynami ani ciążą – wspomina. Gdy była w czwartym miesiącu, jej narzeczonego widziano na imprezach z inną dziewczyną. Wszystko później wydarzyło się bardzo szybko. – Przestał się odzywać, odbierać telefony, aż któregoś dnia odebrała kobieta i powiedziała, że mam mu dać spokój, że już nie chce ze mną być – mówi. Choć wiedziała, że urodzi dziecko w czasie magisterki, chciała mieć skończone pełne studia. Udało jej się zorganizować indywidualny tok nauczania, dużo projektów robiła zdalnie. Kiedy córka miała cztery miesiące, za zgodą wykładowców wróciła z nią na zajęcia. – Potrzebowałam wyjść do ludzi, bo zamknięta w domu miałam silne stany depresyjne – opowiada Karolina. Udało jej się skończyć studia w normalnym trybie i obronić się w pierwszym terminie, a po macierzyńskim – znaleźć pracę. Jeszcze będąc w ciąży, bała się jednak o swoje bezpieczeństwo, pojawiały się bowiem groźby, głównie ze strony partnerki eks. – W ósmym miesiącu zdecydowałam, że nie zgłaszam ojca do urzędu stanu cywilnego. Tym samym od urodzenia córki jestem jej jedynym prawnym opiekunem. Początkowo widywał córkę regularnie, ale kiedy za bardzo próbował ingerować w moje życie prywatne, zastraszał mnie i moich bliskich, śledził, złożyłam zawiadomienie na policję o nękaniu i zerwałam kontakt – mówi o byłym narzeczonym Karolina. Od początku mogła za to liczyć na wsparcie rodziców, z którymi mieszkała przez pierwsze trzy lata życia córki. Pomagali także przyjaciele oraz rodzeństwo Karoliny. Na pierwsze USG pojechała z przyjaciółką. Dlatego od określenia „samotna mama” woli „singiel mama” lub „samodzielna mama”. – Samotny jest człowiek, który nie ma wokół siebie żadnych ludzi. Ja od ponad siedmiu lat mam kochającą córkę i wspierających bliskich – tłumaczy. Odmienne wizje życia, czyli historia Ady Ada wychowała się w małej miejscowości na Lubelszczyźnie, od rozstania z ojcem swojego dziecka mieszka w Trójmieście. Kiedy rodziła, miała nieskończone 25 lat, dopiero co rozpoczęła pracę w korporacji, czekała ją obrona pracy inżynierskiej. Zarabiała nieźle, ale za mało na utrzymanie rodziny. To partner dawał jej stabilizację finansową. Gdy córka miała osiem miesięcy, została samotnie wychowującą ją mamą. – Kompletnie nie potrafiliśmy się dogadać. Miałam problemy emocjonalne po przedwczesnym porodzie i trzech tygodniach, które musiałam spędzić w szpitalu przez zakażenie. Dziś, po tych kilku latach, myślę, że mieliśmy odmienne wizje wspólnego życia – wspomina Ada. Początek życia w pojedynkę z dzieckiem był bardzo trudny. Ada nie miała większego wsparcia ze strony partnera czy rodziny. Czekały ją więc powrót do pracy, znalezienie mieszkania i pozbieranie się po rozstaniu. Na kredyt kupiła – jak mówi – ruderę, rozpoczęła remont i przez pierwsze dwa lata życia córki nie miała chwili dla siebie. Sytuacja ustabilizowała się, gdy dziewczynka skończyła trzy lata. – Wtedy dopiero mogłam zacząć robić z nią różne rzeczy – pisze Ada. Dzięki temu jej siedmiolatka pływała na windsurfingu, jeździła na nartach, konno, bywa w teatrach, na koncertach. – Staram się też wygospodarować czas tylko dla siebie, ale przy niewielkim udziale jej ojca ani nie może to być spontaniczne, ani częste – dodaje. Więcej historii przeczytacie w marcowym numerze Glamour, gdzie czeka na was pełna wersja artykułu. Gdzie kupić to wydanie? Wystarczy, że klikniecie w zdjęcie poniżej, by przenieść się do sklepu online: View Burdaffi on the source website
Polska to nie jest kraj dla bezdzietnych ludzi. „Gdyby coś się stało, mogę liczyć tylko na siebie”
– Nie wszystkie osoby „childfree” świetnie sobie radzą pod względem finansowym. A fakt, że w trudnej sytuacji mogą liczyć wyłącznie na siebie, może rodzić frustrację. Tym większą, im większe wsparcie otrzymują rodzice – mówi Marcin, bezdzietny z wyboru dziennikarz z Warszawy.
W tym artykule: „Polska to kraj dla masochistów” „Sok dla kretynów” Wsparcie dla rodziców potrzebne, ale... Polki i tak nie będą rodzić? Jeden właściwy model Wsparcie dla bezdzietnych? Trwa ożywiona debata na temat podwyższenia świadczenia 500 plus do 800 zł miesięcznie. Wielu rodziców jest zdania, że potrzebują większych środków finansowych, ponieważ wzrost inflacji i cen znacznie wpływa na standard ich życia. Z tego powodu niedawno prezes Jarosław Kaczyński ogłosił, że PiS wprowadzi program 800 plus począwszy od 1 stycznia 2024 r. Mnie ta zapowiedź skłoniła do refleksji nad sytuacją osób, które dzieci nie mają i mieć nie zamierzają. W końcu bezdzietników i bezdzietnic inflacja nie omija w jakiś cudowny sposób. A przecież wobec nachalnej propagandy rodzinnych wartości w kraju, na tym problemy osób nieposiadających potomstwa się nie kończą. Dlatego postanowiłam porozmawiać z zaprzyjaźnionymi osobami „childfree” o tym, jak im się żyje w Polsce, która nie tylko ich nie rozpieszcza, ale zdaje się z premedytacją ignorować. Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem” Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi. „Polska to kraj dla masochistów” Czy kraj nad Wisłą to dobre miejsce do życia dla niematek i nieojców? – zapytałam na początek Basię Starecką, dziennikarkę, autorkę bloga „Nakarmiona Starecka” i osobę bezdzietną z wyboru. – To w ogóle nie jest dobry kraj do życia. To kraj dla masochistów – mówi półżartem, ale jednak w dużej mierze serio Starecka. I dodaje już całkiem poważnie: – Dla ludzi, dla których ważne są wartości demokratyczne i wolność wyboru, Polska to trudne miejsce do życia, bo właściwie na każdym polu tę wolność się ogranicza. Pewne rozwiązania, odgórnie proponowane, utrudniają powstrzymywanie się przed rozmnażaniem, począwszy od tych wszystkich „rejestrów ciąż” przez brak dostępu do wczesnoporonnych pigułek. Za granicą pomoc dla osoby, która się zorientowała, że mogła zajść w nieplanowaną ciążę, jest na wyciągnięcie ręki. W Polsce osoba aktywna seksualnie ma z tym problem. Paulina Klepacz, redaktorka naczelna Glamour.pl, również bezdzietna z wyboru, także zwraca uwagę na to, że funkcjonujące w naszym kraju przepisy dotyczące praw reprodukcyjnych (a zwłaszcza należące do najbardziej radykalnych w Europie zapisów antyaborcyjnych) utrudniają życie osobom nieplanującym dzieci. Jednak (podobnie jak Starecka) współautorka książek „Dziwki, zdziry i szmaty” i „Sexy zaczyna się w głowie” zauważa, że problem jest znacznie bardziej złożony. – Myślę, że niematki wciąż w wielu zakątkach świata nie mają łatwo, bo ile można słuchać pytań o dzieci i to niezależnie od twojego statusu, pytań będących jak wchodzenie z butami do twojej macicy, nawet od tych dość bliskich osób. Ale faktycznie w Polsce mamy do czynienia z kultem dzieci nienarodzonych (niepoczętych też w sumie). Ludzie są zachęcani pieniędzmi do rozmnażania się, te pieniądze na pewno istotnie się przydają, ale brakuje całościowego, empatycznego spojrzenia na rodzicielstwo. Brakuje systemowych warunków, w których można dokonać wyboru co do swojej dzietności, gdzie nie będziemy traktowanie przedmiotowo, jak inkubatory, gdzie płód nie będzie ważniejszy od matki, gdzie będzie opieka okołoporodowa z prawdziwego zdarzenia zamiast horrorów i traum z porodówek. Gdzie będzie wsparcie leczenia niepłodności, żłobki, miejska infrastruktura, gdzie pamięta się o wózkach… – punktuje Paulina. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. „Sok dla kretynów” Marcin, 38-letni bezdzietny dziennikarz z Warszawy, w swojej ocenie idzie w innym kierunku i bez krygowania się mówi, że osoby „childfree” są w Polsce traktowane jako obywatele gorszego sortu. Przede wszystkim (choć nie tylko) w wymiarze ekonomicznym. – Jest taki genialny mem, który powstał w czasie pandemii, kiedy rząd ogłosił wprowadzenie bonów turystycznych dla rodzin. Można tam przeczytać coś w stylu: „Kiedy jesteś bezdzietnym, pracującym, niekaranym obywatelem powyżej 26. roku życia i wierzyłeś, że rząd da ci tę jedną rzecz, czyli bon na wakacje”. A do tego jest zdjęcie słodkiego białego pomeraniania, który przez słomkę pije sok dla kretynów. Ten mem jest absolutnie aktualny również dziś. Rządzący konsekwentnie pokazują nam środkowy palec – stwierdza z nieskrywanym rozgoryczeniem mój rozmówca. 38-latek zgadza się z tym, co w jednym ze swoich wpisów na blogu „Bezdzietnik” zauważyła Edyta Broda. Mianowicie: że w Polsce tylko osoby, które nie potrafią liczyć, nie decydują się na posiadanie potomstwa. „Wystarczy rzucić okiem na listę świadczeń przysługujących na oseska, by dojść do wniosku, że w Polsce nie rozmnażają się tylko skończeni frajerzy i matołki, które nie potrafią zliczyć do ośmiu tysięcy. Tyle bowiem – według uśrednionych danych firmy doradczej PwC – dostaje rocznie rodzina z dwójką dzieci” – konstatuje Broda w swoim wpisie „Bezdzietni z wyboru – dyskryminowani czy uprzywilejowaniu?” z grudnia 2021 roku. Autorka tekstu wylicza „katalog benefitów, jakimi państwo wodzi nas na pokuszenie”. Wymienia m.in. becikowe, zasiłki: macierzyński, rodzinny, wychowawczy, ulgi podatkowe, Rodzinny Kapitał Opiekuńczy (12 tys. zł na drugie i każde kolejne dziecko) itd. Twórczyni „Bezdzietnika” dziś pewnie uśmiecha się z przekąsem w odpowiedzi na szumne zapowiedzi dotyczące waloryzacji świadczenia 500 plus. Z przekąsem uśmiecha się też Paulina Klepacz, kiedy słyszy o propozycjach polskiego rządu takich jak 800 plus. – Z jednej strony cieszę się, że nie chcą opodatkować osób żyjących w pojedynkę, bez dzieci, w ramach „kary” czy by przymusić do rozmnażania się (pomysł wprowadzenia tzw. „bykowego”, czyli podatku dla osób, które pomimo wejścia w określony wiek nie mają potomstwa, od niedawna pojawia się regularnie, jednak do tej pory nie został wcielony w życie – przyp. red.). Ale z drugiej strony – kontynuuje Klepacz – uważam to za mało empatyczną często próbę skłonienia ludzi do posiadania dzieci zamiast pomyślenia, jak stworzyć lepszy system wspierający rodzicielstwo. A jeszcze z trzeciej strony – to przykre, kiedy słyszy się, że rządzący są niby dla nas wszystkich, ale jednak pod różnymi względami dyskryminują wiele grup i wcale nie zależy im, by kogoś wspierać. Pchają pieniądze tam, gdzie zdaje się im, że osiągną swoje polityczne cele. Rządzą środkami, które mają dzięki naszej pracy. – Jestem jak najbardziej za wspieraniem na różne sposoby tych, którzy chcę mieć dzieci, a nie stać ich na to, ale chciałabym, żeby to się działo z głową, a nie po omacku i z lekceważeniem innych problemów – podsumowuje Paulina. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Wsparcie dla rodziców potrzebne, ale... Finansowe wsparcie dla osób wychowujących dzieci popiera Basia Starecka, która nie czuje, że dzieje się to jej kosztem. – Jestem dzieckiem, które wychowywała samotna matka, dlatego – jeśli taka pomoc jest skierowana także do samotnych rodziców – uważam, że jest ona bardzo potrzebna. O ile wiem, w krajach europejskich podobne dotacje dla osób, które zdecydowały się na dzieci, są standardem. Nie oburza mnie więc specjalnie to, że Polska również troszczy się o rodziców w taki sposób. Na tym przecież m.in. polega rola państwa, by wspierać osoby, które zdecydowały się na dzieci. Dziennikarka podkreśla, jak olbrzymie koszty wiążą się z byciem rodzicem: – Z obserwacji moich koleżanek, które mają potomstwo, wiem, jak drenujące portfel jest pojawienie się nowego człowieka w rodzinie – mówi. – Czuję się uprzywilejowana, że mogę sobie pozwolić na wydatki, na które nierzadko nie mogą sobie pozwolić osoby mające dzieci. Czuję się uprzywilejowana w związku z moim statusem osoby bezdzietnej, ponieważ cenię sobie wolność, czas na refleksję, pewną koncentrację na swojej osobie i niezależność, którą daje bycie niematką. Macierzyństwo zawsze było trudnym zadaniem, ale w obecnych czasach urasta do jeszcze większego wyzwania – myślę tu o kosztach psychicznych i wszystkim tym, z czym matki muszą się mierzyć w tak strasznie szybko zmieniającym się świecie. Dlatego wydaje mi się, że naprawdę należy im się wsparcie. Starecka nie ma jednak wątpliwości co do intencji stojących za propozycjami PiS. – Nie mierzi mnie zupełnie zwiększenie świadczenia 500 plus do 800 zł. Mierzi mnie natomiast fakt, że jest to kiełbasa wyborcza, że tu nie chodzi o pomoc, a o populistyczne, wyrachowane działanie, mające na celu nakłonienie ludzi, by opowiedzieć się za pewną opcją polityczną. Monika Brodka w mocnych słowach o braku dzieci: „Ta presja społeczna mnie potwornie drażni” Znana z tego, że niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, przy okazji promocji nowej płyty Monika Brodka zrobiła wyjątek. Zabrała głos w sprawie (nie)posiadania dzieci. W szczerym i zarazem mocnym komentarzu zamknęła usta wszystkim, którzy nie rozumieją, że pytanie kogokolwiek o plany prokreacyjne (bądź ich brak) jest przejawem braku kultury oraz zwyczajem, od którego najwyższa pora się odzwyczaić. Polki i tak nie będą rodzić? W odróżnieniu od swojej przedmówczyni Marcin nie czuje się uprzywilejowany. Zwraca uwagę na to, że nie wszystkie osoby „childfree” świetnie sobie radzą pod względem finansowym. A fakt, że w trudnej sytuacji mogą liczyć wyłącznie na siebie, może rodzić frustrację. Tym większą, im większe wsparcie otrzymują rodzice. – Czasami rozumiem te wszystkie hejty w internetach na roszczeniowe „madki”, które są przekonane, że wszystko im się należy. To właśnie tak jawne promowanie przez partię rządzącą wyłącznie jednego stylu życia jako tego „właściwego” rodzi w naszym społeczeństwie podziały. No bo jak się nie wkurzać, kiedy urabiasz sobie łokcie po pachy, a i tak jesteś traktowany z pogardą? – Jedyna nadzieja – dodaje 38-latek – jest w tym, że ponieważ grupa osób bezdzietnych w Polsce konsekwentnie się zwiększa, kiedyś stanie się na tyle znacząca, by brać ją pod uwagę w wyborczych obietnicach. Faktycznie bowiem według najnowszego badania CBOS, przeprowadzonego w drugiej połowie 2022 r., jedynie 32 procent Polek w wieku od 18 do 45 lat ma w bliższej lub dalszej przyszłości zamiar zajść w ciąże, natomiast 68 procent nie ma takich planów. W porównaniu z danymi z 2017 r. odsetek kobiet wyrażających chęć posiadania dzieci zmniejszył się o 9 punktów procentowych. To sporo, zważywszy na wysiłki podejmowane przez rządzących, mające na celu zwiększyć dzietność w Polsce. Obok wspomnianych już programów wsparcia dla osób decydujących się na prokreację mowa m.in. o niezbyt subtelnej promocji wartości rodzinnych. Coraz mniej kobiet przed trzydziestką decyduje się na dziecko? Badania nie pozostawiają wątpliwości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282.jpeg" width="933" height="700" alt="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" title="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" /> Jeden właściwy model Jeśli chodzi o tę ostatnią, Marcin mówi bez ogródek: – To przemoc symboliczna. Doświadczają jej w Polscy chyba wszyscy, którzy wychodzą poza definicję tradycyjnej rodziny. Ten problem dostrzega również redaktorka naczelna Glamour.pl, która zauważa: – Jestem ze swoimi życiowymi wyborami dobrze poukładana, więc mnie to nie dotyka szczególnie, osobiście. Jestem jednak wyczulona na takie rzeczy. Wiem, że jestem uprzywilejowana w tym, że mogłam podjąć taki a nie inny wybór i że w moim bliskim otoczeniu jest to akceptowane, wspierane. Jednak w naszym kraju totalnie stawia na wybraną grupę, na jedną wartość – wąsko pojmowaną rodzinę tworzoną przez heteroseksualną parę, co jest dla mnie bardzo skostniałe, zwłaszcza że żyjemy w XXI wieku! Narzucanie skostniałych wzorców – podkreśla z kolei autorka bloga „Nakarmiona Starecka” – jest po prostu dehumanizujące. – Konserwatyzm w polskiej mentalności ma się dobrze, bo jest bezustannie i systemowo podkarmiany. A im częściej się coś powtarza, tym bardziej się osadza w rzeczywistości. To zatrzymuje nas w rozwoju, uwstecznia, odczłowiecza, bo wszystkich mierzy się jedną miarą, a przecież jesteśmy różni. Kiedy pewien model życia zaczyna funkcjonować jako jedyny obowiązujący, robi się ciasno i duszno. W tym podejściu rażące jest właśnie to traktowanie ludzi z góry jak bezrozumną masę – zwraca uwagę moja rozmówczyni. – Ja sama nie czuję się wspierana, zrozumiana. Mam swój rozum, umiem stanąć po swojej stronie, nie potrzebuję, by mi ktoś podpowiadał, jak żyć, bo wiem doskonale, co dla mnie jest dobre. Jednak w tym w praktycznym sensie mam świadomość, że gdyby cokolwiek się stało, mogę liczyć tylko na siebie, jestem pozbawiona pomocy instytucjonalnej. Ale nie wiem, czy to dotyczy tylko osób bezdzietnych. Mam wrażenie, że mimo tych wszystkich świadczeń, którymi partia rządząca próbuje do siebie przekonać, wiele osób żyjących w Polsce ma odczucia podobne do moich. Czesław Mozil świadomie wybrał bezdzietność i chwali sobie tę decyzję. „Patrzę na rodziców, którzy nie dają rady...” Czesław Mozil i jego żona Dorota odpadli z programu „Azja Express” po drugim odcinku. Wcześniej zdążyli wywołać niemałą burzę, przed kamerami mówiąc o tym, że nie planują powiększenia rodziny. Teraz podzielili się z widzami i widzkami „Dzień dobry TVN” swoimi refleksjami na temat świadomej bezdzietności. Ich słowa dają do myślenia. Wsparcie dla bezdzietnych? No dobrze, ale czy bezdzietni i bezdzietne mają konkretne postulaty, których wcielenie w życie poprawiłoby ich komfort bycia w Polsce? Owszem. I to niejeden. – Myślę, że warto byłoby mówić więcej o różnych stylach życia i nie faworyzować modelu z dziećmi. Bo każdy może mieć swoje problemy – a to chory zwierzak, a to chorą bliską osobę – rodzica czy przyjaciela. Powinno się chociażby stworzyć przepisy umożliwiające wzięcie w pracy urlopu opiekuńczego, który będzie przysługiwał nie tylko na dziecko czy kogoś, z kim łączą nas więzy krwi. Zastanawiam się nad tym też z pozycji nie tylko niematki, ale i osoby żyjącej w pojedynkę, która sama musi udźwignąć wiele kosztów, więc jakieś ulgi podatkowe byłyby przeze mnie mile widziane – mówi Paulina Klepacz. Basia Starecka zwraca natomiast uwagę, że wszelkie zmiany muszą zacząć się od zmiany myślenia. – Większa elastyczność, uważność na to, co mniej popularne, bardziej indywidualne podejście do człowieka, sięganie poza horyzont tradycyjnego modelu... Na szczęście na świecie jest już coraz większa tego świadomość. Pojawia się coraz większe jest zrozumienie dla tak prostej prawdy, że jesteśmy różni i potrzebujemy mieć wolność wyboru. Bardzo chciałabym żyć w miejscu, w którym po prostu szanuje się drugiego człowieka, jego potrzeby, jego niezależność – i gdzie te wartości się chroni – podsumowuje dziennikarka. – Mam nadzieję, że dożyję tych czasów w Polsce. Jak wygląda młode macierzyństwo? Matki przed 30-stką opowiadają o swoim doświadczeniu Choć statystyczna szala przechyla się na stronę świadomej rezygnacji z rodzicielstwa, nadal wiele młodych osób decyduje się na potomstwo. Bycie matką jest dla nich czymś oczywistym i wyczekiwanym.
Uma Thurman z córką jak bliźniaczki. Piękna Maya Hawke to kopia znanej mamy
Podczas uroczystej gali Room To Grow w Nowym Jorku w 2023 roku Uma Thurman z córką zachwyciły! Aktorka i Maya Hawke wyglądały jak bliźniaczki, a ich zdjęcia obiegły świat. Zobaczcie sami/same.
W tym artykule: Uma Thurman z córką na czerwonym dywanie Córka Umy Thurman i Ethana Hawke'a: kim jest Maya Hawke? Jaka matka (i ojciec), taka córka. Maya Hawke, córka Umy Thurman i Ethana Hawke'a poszła w ślady rodziców i coraz chętniej pojawia się na ściankach. Tym razem towarzyszyła znanej mamie podczas gali Room To Grow, która z organizacją filantropijną związana jest od początku jej istnienia. Wsparcie córki dodało Umie skrzydeł - obie panie w matching stylizacjach wyglądały obłędnie i świetnie czuły się w swoim towarzystwie. Uma Thurman z córką na czerwonym dywanie Uma Thurman z córką Mayą postawiły na eleganckie, pasujące do siebie stylizacje. Obie w wersji total black. Uma miała na sobie długą suknię z rozcięciem z przodu oraz pelerynę, do których dobrała minimalistyczne dodatki - diamentową biżuterię (kolczyki i broszkę), klasyczne szpilki i skórzaną kopertówkę. Maya postawiła natomiast na set złożony z marynarki ze złotymi guzikami i prostych spodni. Jeśli chodzi o dodatki, wzorem mamy zdecydowała się na totalny minimalizm - czarne szpilki w szpic i torebkę-bagietkę by Prada. Chic! Uma i Maya wiedzą, jak sprawić, by wszystkie oczy były zwrócone tylko na nie. Córka Umy Thurman i Ethana Hawke'a: kim jest Maya Hawke? Maya Thurman-Hawke urodziła się 8 lipca 1998 roku w Nowym Jorku. Jej rodzice, Uma Thurman i Ethan Hawke rozwiedli się gdy miała zaledwie pięć lat. Ma młodszego brata Levona, a także trójkę przyrodniego rodzeństwa - Clementine Hawke, Indianę Hawke oraz Rosalind Thurman-Busson. Maya poszła w ślady rodziców i została aktorką. W 2017 roku zagrała u boku gwiazdy „Wielkich kłamstewek”, Kathryn Newton w telewizyjnej adaptacji „Małych kobietek”, gdzie wcieliła się w postać Jo March. Rok później pojawiła się w niszowej produkcji „Ladyworld” w reżyserii Gii Coppoli. Mało brakowało, zagrałaby też u Sofii Coppoli w fabularnej wersji „Małej syrenki”. Największą popularność przyniosła jej rola Robin Buckley w trzecim sezonie „Stranger Things”. Aktualnie pracuje nad dwoma kolejnymi filmami. Maya próbowała również swoich sił w modelingu i muzyce. W sierpniu 2019 roku wydała dwa pierwsze single „To Love A Boy” i „Stay Open”. Utwory zostały napisane i nagrane przez Mayę i Jessego Harrisa. 15 najlepiej zarabiających „nepo babies” na Instagramie. Ile, dzieci sławnych rodziców, są w stanie dostać za jeden post sponsorowany? Możecie być w szoku Zebrałyśmy 15 nepo babies i wzięłyśmy pod lupę ich zarobki z Instagrama. Ile tysięcy dolarów za jeden post sponsorowany są w stanie zarobić gwiazdy, które mają sławnych rodziców?
Stylowa moda chłopięca. 4 propozycje ubrań idealnych na jesień
Moda dla chłopców stała się równie istotna jak moda dla dziewczynek. Coraz więcej rodziców zwraca uwagę na to, aby ich synowie wyglądali stylowo i modnie. Oto kilka sugestii odzieżowych, które sprawdzą się jesienią.
Sklepy, których produkty prezentujemy w artykule, biorą udział w akcji Szaleństwo Zakupów, w której w dniach 12-18 października można kupić wiele produktów z rabatami sięgającymi do -70% - kupony rabatowe do tych sklepów znajdziecie na końcu artykułu. Jesienią - szczególnie w przypadku dzieci - ważne jest, by zadbać o warstwowanie. Ubieranie na tak zwaną cebulkę sprawi, że w razie zmian temperatury zawsze będziemy mogli zdjąć z siebie którąkolwiek warstwę lub założyć kolejną. Ważne jest jednak, aby znaleźć odpowiedni balans między komfortem, funkcjonalnością a modnym wyglądem. Dziecięca bluza kangurka z kapturem, Diverse Bluza idealnie nadaje się zarówno dla chłopca, jak i dla dziewczynki. Ma luźny krój, dzięki czemu nie będzie krępować ruchów podczas zabaw. Z przodu znajduje się obszerna kieszeń. Bluza ma również kaptur, który będzie dodatkowo chronić w razie niepogody. Z przodu znajduje się duża aplikacja z logo na klatce piersiowej, a także dekoracyjna metka z przodu na kieszeni. Jest dostępna w rozmiarach od 98 do 152. View Burdaffi on the source website Dres Tommy Hilfiger Monotype Regular Fit, Modivo Dla nieco młodszych dzieci, bo noszących rozmiar od 62 do 92, mamy propozycję dwuczęściowego dresu w kolorze beżowym. Zarówno spodnie, jak i bluza zakończone są ściągaczem, dzięki czemu materiał nie będzie podwijał się wyżej. Spodnie mają dodatkowo sznurek, aby lepiej dopasować je w pasie. Mięsisty materiał przyjemnie otuli skórę i nie będzie ograniczał ruchów dziecka. View Burdaffi on the source website Pikowana kurtka przejściowa, Cocodrillo Kurtka przejściowa będzie jesienią niezbędnym elementem dziecięcej garderoby. Pikowany model w kolorze zielonym z Cocodrillo jest dostępny w rozmiarach dla dzieci od 92 do 164. To idealny wybór na co dzień dla małych i dużych łowców przygód. Kurtka z kolekcji Outerwear jest wodoodporna, a dodatkowo wzmocniono ją hydrofobową powłoką WR, która sprawia, że woda spływa po materiale. Jest również wiatroodporna oraz zapewnia odpowiednią cyrkulację powietrza. Specjalna membrana oddaje na zewnątrz nadmiar ciepła, redukując efekt pocenia się i jednocześnie zachowując komfort termiczny. View Burdaffi on the source website Bluzka bawełniana z długim rękawem i nadrukiem, 5.10.15 W poszukiwaniu bluzki z długim rękawem warto wybrać się do sklepu 5.10.15. Idealnie sprawdzi się w chłodniejszych warunkach, zapewniając komfort i ciepło. Bluzka jest bawełniana, więc subtelnie otula ciało. Nadruk z przodu doda charakteru każdemu outfitowi. Ciemny kolor sprawia, że jest uniwersalna i będzie pasować do wielu stylizacji. Dostępna jest w rozmiarach od 134 do 170. View Burdaffi on the source website Sklepy, których produkty polecamy, biorą udział w akcji Szaleństwo Zakupów, w której w dniach 12-18 października można kupić wiele produktów z rabatami sięgającymi do -70%. Kupony rabatowe znajdziecie tutaj: View Burdaffi on the source website Więcej rabatów sklepów biorących udział w akcji możesz znaleźć tu: View Burdaffi on the source website
Kendall Jenner szczerze o lękach związanych z macierzyństwem: „To po prostu za dużo”
Kendall Jenner jest jedyną siostrą z klanu Kardashian Jenner, która nie ma jeszcze (lub po prostu) dzieci. W nowym odcinku reality show o jej rodzinie, modelka otworzyła się na temat lęków związanych z macierzyństwem.
W tym artykule: Kendall Jenner szczerze wypowiedziała się na temat jej obaw związanych z macierzyństwem Czy Kendall Jenner myśli o dzieciach w przyszłości? Kendall Jenner jest jedną z najpopularniejszych kobiet na świecie. Mimo tego, swoje życie prywatne stara się trzymać w tajemnicy i nie zdradzać zbyt dużo szczegółów na jego temat. W nowym odcinku „The Kardashians” możemy jednak dowiedzieć się nieco więcej na temat jej opinii o macierzyństwie i tego, dlaczego nie zdecydowała się jeszcze na dziecko. Kendall Jenner nie utożsamia się z siostrami. „Nie czuję się Kardashianką” Kendall Jenner woli żyć na uboczu, unikać paparazzi i spędzać wolne chwile w swojej stadninie koni. Czy kogoś dziwi więc fakt, że nie do końca czuje się jedną z Kardashianek? 27-latka wyjaśniła w najnowszym wywiadzie , dlatego nie utożsamia się z siostrami. Kendall Jenner szczerze wypowiedziała się na temat jej obaw związanych z macierzyństwem W nowym odcinku czwartego sezonu reality show „The Kardashians” mogliśmy obserwować rozmowę między modelką a Scottem Disickiem – ex Kourtney Kardashian. 28-latka otworzyła się na temat jej lęków. Ostatnio było u mnie naprawdę źle – zaczęła. – Moje lęki to jeden z głównych powodów, dlaczego boję się mieć dzieci – wyznała. W zeszłym roku gwiazda wyznała, że zmaga się ze stanami lękowymi. Dodatkowo modelka wypowiedziała się na temat swojego życia uczuciowego i nazwała się „najgorszą singielką”. Warto pamiętać, że program był kręcony, zanim Kendall weszła w związek z Bad Bunnym. Jestem najgorszą singielką ever, ponieważ nigdzie nie wychodzę. Niczego nie odkrywam – powiedziała Jenner. – Po prostu siedzę w domu. Ale nie ważne. Ja nie gonię, a przyciągam. Kendall Jenner i Bad Bunny pojawili się razem na pokazie Gucci. Wyglądali niezwykle stylowo Kendall Jenner i Bad Bunny już chyba nawet nie starają się kryć ze swoim uczuciem. Teraz pojawili się wspólnie na pokazie Gucci, który oglądali z pierwszego rzędu. Najbardziej stylowa para w show-biznesie? Modelka przyznała też, że jest niezależna i ceni to sobie. To kolejny powód, dla którego wybrała życie singielki (choć, jak wiemy teraz jest inaczej) i nie zdecydowała się na dziecko. I to jest jak najbardziej ok. Dodatkowo 28-latka odniosła się do dwóch ciąż swojej siostry – Kylie. To po prostu za dużo – stwierdziła. Kylie Jenner wyznała, że zmagała się z depresją poporodową. „Przez trzy tygodnie płakałam cały czas” W najnowszym zwiastunie drugiego sezonu „The Kardashians” Kylie Jenner wyznaje swojej siostrze, że po urodzeniu synka nie czuła się dobrze psychicznie i zmagała się z depresją poporodową. Czy Kendall Jenner myśli o dzieciach w przyszłości? To, że Kendall nie ma jeszcze dzieci, nie znaczy, że nie zdecyduje się na nie w przyszłości. W końcu ma jeszcze na to sporo czasu. Najważniejsze jest to, aby znaleźć odpowiedniego partnera i czuć się gotową na tak ogromną zmianę w życiu. Pod koniec czerwca gwiazda udzieliła wywiadu „The Wall Street Journal”, w którym wyznała, że cieszy się na ten etap jej życia. Po prostu wiem, że to jeszcze nie ten moment – dodała. Kendall Jenner i Bad Bunny – historia związku, który wzbudza ogromne kontrowersje. „Jej nie brakuje przypraw?” O co chodzi? Od lutego 2023 roku o Kendall Jenner i Bad Bunnym jest głośno. Najpierw były plotki i spekulacje, później okazało się, że modelka i piosenkarz faktycznie byli razem, co budziło skrajne emocje. Para postanowiła się jednak rozstać. Najnowsze informacje zza oceanu mówią jednak, że ta dwójka znów jest razem. Poznajcie historię tego związku i kontrowersje, które się za nim kryją.
Związek z kobietą, która ma dziecko – czy może się udać?
Wizja związku z samotną matką może wydawać się niepokojąca, szczególnie dla osób będących na etapie życia, w którym nie myślą jeszcze o dzieciach. Musimy jednak pamiętać, że kobiety „po przejściach” mają prawo do bliskości, kochania oraz tworzenia stabilnych związków. Jedyne, czego potrzebują, to żeby ktoś dał takiej relacji szansę. Czy związek z kobietą, która ma dziecko z inną osobą może się udać? Co warto wiedzieć o tego typu relacjach? Czytaj dalej.
W tym artykule: Związek z kobietą, która ma dziecko – co musisz wiedzieć? Dlaczego samotne matki szukające miłości przez niektórych są uważane za temat tabu? Przyszywany rodzic – czy warto wiązać się z kobietą, która ma dziecko? Związek z kobietą, która ma dziecko - przydatne rady Związek z kobietą, która ma dziecko – co musisz wiedzieć? Według badań statystycznych, w obecnych czasach w Polsce rozpada się co trzecie małżeństwo. Przynajmniej połowa z nich doczekała się potomstwa. Samotne macierzyństwo nie jest już dla nikogo niespodzianką. Jednak dalej w świadomości niektórych funkcjonują krzywdzące stereotypy. Na przykład, że tworzenie związku z kobietą, która ma dziecko z poprzedniej relacji jest trudne, problematyczne czy wręcz niemożliwe. Dla wielu osób potomstwo z innym mężczyzną jest wystarczającym powodem, dla którego nie chcą kontynuować spotykania się z daną osobą, nawet jeśli darzą ją uczuciem lub uważają za atrakcyjną. Dzieci kojarzą im się ze zbyt dużym zobowiązaniem, a świadomość obecności „drugiego” faceta w życiu kobiety może być dla nich nie do zniesienia. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Dlaczego samotne matki szukające miłości przez niektórych są uważane za temat tabu? Niestety, w społeczeństwie dalej panuje przekonanie, że potomek z innego związku oznacza przede wszystkim kłopoty. Wizja stworzenia relacji z kobietą z dzieckiem może być przerażająca szczególnie dla osób, które nie dojrzały jeszcze do macie/tacierzyństwa. Nie możemy też zapomnieć, że niektóre osoby w ogóle nie chcą mieć dzieci, ani biologicznych, ani adoptowanych. Inne po prostu boją się, że nie sprawdzą się w roli rodzica. Dla jeszcze innych problematyczny może okazać się aspekt finansowy. Opieka nad przyszywanym potomkiem najczęściej wiąże się z wyższymi kosztami utrzymania gospodarstwa domowego. W grę mogą wchodzić też aspekty takie jak nacisk społeczny i brak akceptacji relacji ze strony rodziny i bliskich. Musimy jednak pamiętać, że w większości przypadków tworzenie relacji z kobietą z dzieckiem nie jest tak problematyczne, jak niektórym się wydaje. Matki, które same wychowują swoje pociechy to najczęściej niezwykle zaradne, odpowiedzialne, dojrzałe osoby, które nie szukają „drugiego rodzica” do pomocy w opiece nad dzieckiem. Są w stanie sobie z tym znakomicie poradzić same, a to, czego naprawdę potrzebują to po prostu miłość i bliskość. Zazwyczaj są gotowe na stworzenie dojrzałej i szczerej relacji, w której nie będą miały problemu z okazywaniem uczuć i wsparcia dla swojej osoby partnerskiej. O co chodzi z beżowymi flagami, o których mówi się na TikToku? Zapomnijcie o red flags, nadchodzą beige flags. Beżowe flagi to termin, który zyskuje popularność na TikToku i pozwoli wam ocenić potencjalnego kandydata na partnera lub partnerkę. Przyszywany rodzic – czy warto wiązać się z kobietą, która ma dziecko? Wiele osób zastanawia się, czy warto wiązać się z kobietą z dzieckiem z poprzedniej relacji. Odpowiedź na to pytanie zależy przede wszystkim od indywidualnych czynników dotyczących obojga partnerów. Jeśli znajdujesz się w tego typu sytuacji i nie jesteś pewny, jaką podjąć decyzję, spróbuj odpowiedzieć sobie na kilka ważnych pytań: Czy chcesz sprawdzić się w roli rodzica? Czy myślałeś kiedyś o tym, że chcesz mieć dzieci? Czy jesteś gotowy na dodatkowe wyzwanie/zobowiązanie? Czy ty i twoja partnerka potraficie szczerze ze sobą rozmawiać? Czy ty i twoja partnerka poruszyliście temat wspólnego wychowywania jej dziecka? Czy jesteś w stanie zaakceptować fakt, że nie będziesz najważniejszą postacią w życiu swojej partnerki? Czy jesteś pewny, że chcesz budować przyszłość ze swoją partnerką? Jeśli twoją odpowiedzią na większość z tych pytań jest TAK, jak najbardziej powinieneś dać szansę relacji z osobą, na której ci zależy. Często zdarza się, że kiedy poznasz jej dziecko sam stracisz dla niego głowę, a wtedy wszystko pójdzie już jak z górki. Co jednak ważne, nie możemy przymykać oczu na fakt, że branie pod opiekę dziecka kobiety, z którą się spotykamy, będzie wiązało się z dużą odpowiedzialnością. Aby tego typu relacja zadziałała, musimy być pewni, że znaleźliśmy się na etapie życia, w którym będziemy w stanie sprawdzić się w roli opiekuna czy przyszywanego rodzica. Nie powinniśmy próbować, jeśli nie jesteśmy pewni. Kiedy relacja wejdzie na poważne tory, a matka i dziecko przyzwyczaja się do naszej obecności, o wiele trudniej będzie im zaakceptować ewentualne rozstanie. Decyzja powinna być rozsądna i przemyślana, tak, aby nikogo potem nie skrzywdzić. Jeśli czujesz, że jesteś zbyt młody na tego typu zobowiązanie, rzeczywiście wchodzenie w relację z samotną matką może nie być najlepszym pomysłem. Jeśli jednak nie masz problemu z podjęciem nowego wyzwania, a opieka nad dzieckiem jest czymś, czego pragniesz, związek z samotną matką jak najbardziej ma szansę się udać. Od „10 minut uwagi” do zasady „screen-free”. Psychoterapeutka Sylwia Miller zdradza 6 sposobów na utrzymanie miłości w związku, by żyć długo i szczęśliwie Jak utrzymać miłość? Jak o nią dbać, by nie wygasła? Co zrobić, aby w relacji układało nam się, aby się ona rozwijała a my wraz z nią? Czy to w ogóle możliwe? Sylwia Miller, psychoterapeutka z MeWell, zdradza nam 6 cennych relacyjnych tipów, by żyć długo i szczęśliwie. Związek z kobietą, która ma dziecko - przydatne rady Czy związek z kobietą, która ma dziecko z poprzedniej relacji ma szansę przetrwać próbę czasu? Tak, będzie wymagał jednak od ciebie i twojej partnerki zaangażowania i kompromisów, a także wyznaczenia odpowiednich zasad oraz granic. Pamiętaj jednak, że wyrzeczenia, zobowiązania i aktywna praca nad budowaniem związku to filary, które dotyczą każdej dojrzałej relacji romantycznej. Związek z kobietą z dzieckiem niewiele się w tym przypadku różni. Co zrobić, aby relacja z kobietą, która ma dziecko się udała? Budowanie relacji jest długotrwałym procesem - daj wam czas Jeśli myślisz o stworzeniu wspólnej przyszłości z kobietą, która ma dziecko, w zdecydowanej większości przypadków musisz zawrzeć je w tych planach. Co za tym idzie, poznać się ze swoim nowym podopiecznym i spróbować stworzyć z nim personalną relację. Jest to niezbędny krok, którego nie da się ominąć - kobieta nie będzie w stanie związać się z osobą, która nie akceptuje jej dziecka, i która nie jest przez to dziecko akceptowana (chociaż w najmniejszym stopniu). Nie nakładaj na siebie jednak presji względem szybkiego zdobycia serca swojego przyszłego podopiecznego. Pamiętaj, że cała sytuacja jest nowa, zarówno dla ciebie, jak i dla twojej wybranki i jej dziecka. Daj im (oraz sobie!) sporo czasu na akceptację zmieniających się warunków otoczenia. Poznawaj dziecko krok po kroku. Bądź na miejscu i okazuj zainteresowanie bliższym zapoznaniem, ale dawaj mu przestrzeń, jeśli jej potrzebuje. Twoja wybranka na pewno doceni zaangażowanie, które wkładasz w budowanie relacji z jej pociechą i będzie wspierała was na każdym kroku tej drogi. [Kobiety, które mają dziecko - przy. red.] Głównie szukają faceta dla siebie, ale marzy im się także, by dał im wytchnienie w rodzicielstwie, nie tyle był ojcem dla ich dzieci, co pomógł, wsparł. Większość kobiet mówi, że niezwykle istotne w wyborze faceta jest to, jaki on będzie dla dzieci. Niektóre twierdzą nawet, że jak nie dogada się z ich dziećmi, to mowy nie ma, żeby dały mu szansę" - mówi psychoterapeutka Katarzyna Miller w wywiadzie dla magazynu Zwierciadło. Pamiętaj, że szczerość to podstawa Szczere, otwarte rozmowy są ważne dla każdej relacji. Jednak w przypadku związku z kobietą, która ma dziecko, są one wręcz niezbędne. Pamiętaj, że twoja partnerka ma prawo na bieżąco dowiadywać się, jak czujesz się w obecnej sytuacji. Nie ukrywaj przed nią emocji, które pojawiają się w tobie w procesie budowania relacji z jej potokiem, nawet, jeśli nie zawsze są one pozytywne. Twoja partnerka najprawdopodobniej nie będzie miała problemu z tym, żeby je zrozumieć. Dodatkowo, jeśli będziecie ze sobą szczerzy, łatwiej będzie wam wypracować odpowiedni plan na przyszłość, który zwiększy szanse powodzenia waszej relacji. Wypracuj własny model relacji z dzieckiem twojej partnerki Kim powinien być przyszywany rodzic? Przede wszystkim najlepszym przyjacielem swojego podopiecznego. Pamiętaj, że nigdy nie zastąpisz mu biologicznego rodzica, a próby wejścia w jego rolę mogą spotkać się z buntem i niechęcią ze strony dziecka. Kiedy wchodzisz do „patchworkowej” rodziny, zacznij od obserwowania relacji i przyzwyczajeń, które w niej obowiązują. Małymi kroczkami staraj się znaleźć wśród nich miejsce dla siebie. Pamiętaj, że relacja którą tworzysz z przyszywanym dzieckiem nie musi naśladować tej, którą ma ze swoimi biologicznymi rodzicami. Nie próbuj zmuszać też samego siebie do okazywania uczuć, które się jeszcze nie pojawiły. Ty też potrzebujesz czasu na akceptację sytuacji i stworzenia emocjonalnej więzi z twoim nowym podopiecznym. Udawanie, że istnieje, zanim jeszcze zacznie się pojawiać, będzie nieuczciwe w stosunku do dziecka i jego matki. Zaakceptuj element rywalizacji z „drugim” rodzicem Jeśli biologiczny rodzic twojego przyszywanego potomka dalej ma z wami kontakt, w większości przypadków może wytworzyć się między wami element cichej rywalizacji lub porównywania. Pamiętaj, że jest to całkowicie naturalne i dotyczy najbardziej dojrzałych i odpowiedzialnych osób. Nie zapominaj jednak, że to ty jesteś w tym przypadku dorosłym i musisz sam poradzić sobie z tego typu uczuciami. Nawet, jeśli nie podoba ci się sposób zachowania biologicznego rodzica twojego nowego podopiecznego, pamiętaj, że nie powinieneś wyrażać tego na głos, szczególnie przy dziecku. Jeśli twój podopieczny zwierza ci się z rzeczy dotyczących relacji z biologicznym rodzicem, możesz uważać się za szczęściarza. Uważaj jednak z przesadnym wyrażaniem opinii na temat „drugiego” rodzica. Dziecko nie powinno zdawać sobie z negatywnych emocji występujących pomiędzy jego biologicznym i przyszywanym rodzicem. Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby go zrozumieć? Przydatne rady i wskazówki
Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby go zrozumieć? Przydatne rady i wskazówki
W tym artykule: Jak rozmawiać z nastolatkiem? Praktyczne wskazówki Jak rozmawiać z nastolatkiem? Stwórz warunki do rozmowy Jak rozmawiać z nastolatkiem? Słuchaj Jak rozmawiać z nastolatkiem? Zadawaj pytania Jak rozmawiać z nastolatkiem? Trzymaj emocje na wodzy Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie oceniaj Jak rozmawiać z nastolatkiem? Bądź szczery i otwarty Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie unikaj trudnych tematów Jak nie rozmawiać z nastolatkiem? Prowadzenie konwersacji z osobą w okresie dojrzewania może być niezwykle trudne. Często wydaje nam się, że bez względu na to, jak bardzo się staramy, nie jesteśmy w stanie skończyć rozmowy bez kłótni i zgrzytów. Niestety, często wina leży po naszej stronie, nawet wtedy, kiedy mamy dobre chęci. Jak rozmawiać z nastolatkiem? W jaki sposób stworzyć idealne warunki do konwersacji? Których tematów lepiej nie poruszać? Czytaj dalej! Jak rozmawiać z nastolatkiem? Praktyczne wskazówki Relacje opiekunów z nastolatkami są często trudne, złożone, pełne napięć i kłótni. Nic dziwnego, ponieważ okres dorastania jest momentem, w którym dziecko zaczyna budować swoją tożsamość i autonomię. W tym czasie zachodzi też duża ilość zmian hormonalnych w jego organizmie, co może powodować występowanie huśtawek nastroju i wzmożonej emocjonalności. To wszystko znowu może prowadzić do przeciwstawiania się dorosłym i niechęci do prowadzenia z nimi szczerych rozmów. Jak wiemy, komunikacja z podopiecznym jest niezwykle ważna, szczególnie w burzliwym okresie dorastania. Jak stworzyć bezpieczne i komfortowe warunki do rozmowy, w których nastolatek poczuje się pewnie? To oczywiście w pewnym stopniu zależy od cech charakteru i stanu emocjonalnego konkretnej osoby. Jest jednak kilka uniwersalnych zasad, które pomogą nam w prowadzeniu produktywnych i szczerych konwersacji. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Staraj trzymać się poniższych zasad: Stwórz warunki do rozmowy. Ustal jej termin oraz zasady, zorganizuj odpowiednią przestrzeń. Bądź zaangażowany w konwersację - aktywnie słuchaj i zadawaj pytania. Nie oceniaj. Pamiętaj, że każdy ma prawo do własnych zainteresowań i przekonań. Trzymaj emocje na wodzy. Bądź szczery i otwarta. Pokaż podopiecznemu, że darzysz go zaufaniem. Nie unikaj trudnych tematów, nawet, jeśli boisz się o nich rozmawiać. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Stwórz warunki do rozmowy Każda poważna, długa rozmowa z nastolatkiem (na przykład na temat jego zachowania i rzeczy, które cię w nim niepokoją) powinna zostać dokładnie zaplanowana. Zamiast „atakować” swojego podopiecznego w biegu i nerwach, stwórz dobre warunki do konwersacji. Spokojne, przemyślane spotkanie, do którego oboje się przygotujecie, ma o wiele większe szanse na powodzenie. Jak stworzyć idealne warunki do rozmowy z nastolatkiem? Umów się na rozmowę Często zdarza się, że temat, który chcemy poruszyć z nastolatkiem pojawia się nagle. To naturalne, że naszym pierwszym instynktem jest konfrontacja z podopiecznym i rozpoczęcie dłuższej rozmowy. Musisz jednak pamiętać, że nastolatek, nawet jeśli nie jest jeszcze pełnoletni, ma prawo do samodzielnego rozporządzania własnym czasem. To, że ty chcesz rozpocząć konwersację w danym momencie nie oznacza, że druga osoba będzie czuła się z nią komfortowo. Może boli ją głowa, jest umówiona na telefon z koleżanką, albo ma bardzo ważny projekt do szkoły, z którym się nie wyrabia? Jeśli chcesz poruszyć dłuższy lub ważny temat z nastolatkiem, pamiętaj, żeby wcześniej umówić się z nim na rozmowę. Daj mu czas na przygotowanie, znajdźcie termin, który będzie odpowiadał każdemu z was. Kiedy nastolatek poczuje, że traktujesz go na zasadach partnerstwa, o wiele prościej będzie mu się przed tobą otworzyć. Ustal wspólnie z nastolatkiem zasady rozmowy Przed rozpoczęciem rozmowy poinformuj nastolatka, na jakie tematy chcesz z nim porozmawiać. Nie musisz wchodzić w szczegóły, jednak bardzo ważnym jest, aby twój rozmówca dowiedział się, z jakiego powodu zaplanowaliście rozmowę. Zapytaj nastolatka, czy on też chciałby przy okazji poruszyć z tobą jakieś konkretne kwestie. Zapiszcie zasady, które będą obowiązywać w czasie rozmowy. Czy jest jakiś temat, którego twój podopieczny bardzo nie chce dzisiaj poruszać? Czy są konkretne zwroty lub sformułowania, które wyprowadzają któreś z was z równowagi? Doprecyzowanie tego typu kwestii niezwykle ułatwi wam późniejszą komunikację. Wybierz dobre miejsce na rozmowę Planując rozmowę z nastolatkiem znajdź miejsce, w którym nikt wam nie będzie przeszkadzał. Jeśli chcecie zahaczać o wrażliwe i poważne tematy bardzo ważnym jest, aby twój rozmówca poczuł się komfortowo i bezpiecznie. Tylko wtedy będzie w stanie się przed tobą otworzyć. Unikaj sytuacji, w których wasza rozmowa jest słyszalna przez innych domowników, albo są oni w stanie wejść do pomieszczenia w trakcie konwersacji. Wybierz ciche, przytulne miejsce, najlepiej z opcją zamknięcia drzwi od środka. W innym wypadku poinformuj resztę domowników, że ty i podopieczny potrzebuje chwili czasu tylko dla siebie i będziecie wdzięczni, jeśli nikt nie będzie wam przeszkadzał. Pozbądź się rozpraszaczy Jak rozmawiać z nastolatkiem podczas zaplanowanej wcześniej konwersacji? Przede wszystkim postaraj się być w stu procentach skupionym na swoim rozmówcy. Zrezygnuj z wszelkich „rozpraszaczy”. Wyłącz telewizor czy radio, nie przeglądaj telefonu, nie wykonuj w tym czasie obowiązków domowych. Najważniejsze, aby nastolatek poczuł, że cała twoja uwaga jest skoncentrowana wokół rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Słuchaj Jednym z najważniejszych punktów prowadzenia produktywnej rozmowy z nastolatkiem jest aktywne słuchanie. Podkreślamy tutaj słowo aktywne, ponieważ często wydaje nam się, że jesteśmy zaangażowani w rozmowę, a tak naprawdę nasze myśli uciekają w siną dal, koncentrując się na kompletnie innych tematach. Niestety, nasz rozmówca zazwyczaj jest w stanie wyczuć, że nie jesteśmy w stu procentach skupieni na tym, co próbuje nam przekazać. To znowu może wywołać w nim frustrację oraz niechęć do kontynuacji rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby poczuł się wysłuchany? Postaraj się skupić na każdej części jego wypowiedzi, a nie tylko tej, która zahacza o ważne dla ciebie tematy. Oczywiście, jeśli rozmowa dotyczy jego słabych ocen albo niegrzecznego zachowania, w końcu będziecie musieli przejść do meritum. Pamiętaj jednak o daniu swojemu rozmówcy przestrzeni do wypowiedzi i dokładnego przedstawienia swojego punktu widzenia. Uważnie wysłuchaj tego, co nastolatek chce ci przekazać, nawet jeśli do końca się z nim nie zgadzasz. Nie próbuj mu przerywać ani wchodzić w słowo. Prowadź dyskusję, ale nie próbuj komentować, oceniać czy krytykować jego wypowiedzi. Jeśli dane zachowanie lub sytuacja tego wymagają, udziel swojemu podopiecznemu reprymendy. Nie zapominaj jednak, że ma prawo do bycia wysłuchanym i przedstawienia swojego punktu widzenia. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Zadawaj pytania Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby jak najbardziej zaangażować go w konwersację? Nie zapomnij o częstym zadawaniu pytań. Twój rozmówca musi poczuć, że realnie interesujesz się tym, co ma do powiedzenia. Jeśli widzisz, że skupia się na konkretnym wątku lub wydarzeniu, zadaj kilka pytań, które ułatwią mu rozwinięcie myśli. Mogą być to zdania takie jak: „Jak tamto wydarzenie wyglądało z twojej perspektywy?” „Jak czułeś/aś się w tamtym momencie?” „Jak skończyła się ta historia?” „Co teraz myślisz o tym, co się wydarzyło?” „Czy żałujesz tego, jak w tamtym momencie zareagowałeś?” Daj nastolatkowi przestrzeń do wypowiedzi na temat, który go interesuje. Bądź aktywnie zaangażowany w rozmowę. Pamiętaj jednak, żeby nie zadawać pytań zbyt natarczywie. Granica między szczerym zainteresowaniem, a sprawieniem, że druga osoba poczuje się „jak na przesłuchaniu”, może być bardzo cienka, szczególnie podczas rozmów na drażliwe tematy. Twój rozmówca powinien czuć się komfortowo, dlatego jeśli widzisz, że bardzo nie chce dzielić się z tobą którąś z informacji, najlepiej odpuść. Do każdego tematu możesz wrócić przecież później, na przykład przy okazji następnej rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Trzymaj emocje na wodzy Spokój jest jednym z kluczowych elementów produktywnej rozmowy z nastolatkiem. Niestety, czasami jest nam bardzo trudno go utrzymać, szczególnie, jeśli poruszane są trudne i drażliwe tematy. Czasami wystarczy jedno złe słowo lub stwierdzenie, które wyprowadzi któregoś z rozmówców z równowagi. Jak skutecznie trzymać nerwy na wodzy podczas rozmów z nastolatkiem? Pamiętaj, że to ty jesteś osobą dorosłą. Twój podopieczny dopiero wchodzi w okres dojrzewania, a w jego organizmie zachodzi wiele zmian. W przeciwieństwie do ciebie nastolatek ma prawo się unosić. Ty nie powinieneś reagować emocjonalnie. Jeśli widzisz, że rozmowa wkroczyła na „niebezpieczne” tory, a nastolatek mówi podniesionym głosem, krzyczy lub używa niestosownych zwrotów, zakończ rozmowę. Zrób to samo w sytuacji, w której poczujesz, że sam jesteś zbyt zdenerwowany lub emocjonalny do kontynuowania konwersacji. Pamiętaj, że do rozmowy możecie zawsze wrócić w późniejszym terminie. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie oceniaj Jeśli chcemy zbudować szczerą i obustronną więź emocjonalną z nastolatkiem musimy mu pokazać, że akceptujemy go takim, jaki jest. Dlatego tak ważnym jest, aby podczas rozmów nie oceniać swojego podopiecznego. Najczęstszym błędem, który popełniamy, jest bagatelizowanie jego uczuć oraz problemów, ponieważ nie wydają nam się „wystarczająco ważne”. Nie możemy jednak zapominać, że emocje, które nastolatek odczuwa, są prawdziwe. To, że my nie jesteśmy w stanie ich zrozumieć nie znaczy, że powinny być zamiatane pod dywan. Nigdy też nie powinniśmy podchodzić do rozmowy z nastolatkiem stereotypowo i dewaluować jego pomysłów lub poglądów. Pamiętaj, że każdy z nas ma prawo do własnych przekonań i zainteresowań. Jeśli twój rozmówca z pasją i zaangażowaniem opowiada o rzeczy, która wydaje ci się błaha i nieważna, nie dawaj tego po sobie poznać. Nawet delikatny wyraz braku zainteresowania może sprawić, że twój podopieczny poczuje się zignorowany i w konsekwencji straci chęć do rozpoczynania z tobą kolejnych rozmów. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Bądź szczery i otwarty Jak rozmawiać z nastolatkiem, który ma problem z okazywaniem emocji? Przede wszystkim nie wstydź się przed nim swoich własnych uczuć. Jeśli któryś z tematów sprawia, że robi ci się przykro, smutno albo zbiera ci się na łzy, powiedz o tym otwarcie swojemu rozmówcy. Jeśli twój podopieczny zobaczy, że czujesz się przy nim bezpiecznie, również w kwestii okazywania uczuć, o wiele prościej będzie mu się przed tobą emocjonalnie otworzyć. Nie zatajaj przed podopiecznym swoich myśli oraz uczuć. Nie unikaj trudnych pytań, a jeśli są tematy, na które bardzo nie chcesz rozmawiać, postaraj się dokładnie wytłumaczyć dlaczego jest tak a nie inaczej. Pamiętaj, że jeśli wymagasz od drugiej osoby szczerości podczas rozmowy, musisz najpierw zdobyć jej zaufanie, a co za tym idzie, samemu być stuprocentowo szczerym. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie unikaj trudnych tematów Prawdopodobnie każdy z nas ma tematy, które trudno mu poruszać z innymi osobami. Sprawa może wyglądać jeszcze ciężej, kiedy czujemy, że powinniśmy podjąć je z naszym podopiecznym, szczególnie, jeśli jest w burzliwym okresie dorastania. Niestety, odkładanie trudnych tematów „na potem” zazwyczaj przynosi nam więcej szkody niż korzyści. Wiele problemów będzie nam o wiele łatwiej rozwiązać, jeżeli zareagujemy szybko i stanowczo. Poza tym, spuszczanie kurtyny milczenia na stresujące dla nas tematy może sprawić, że staną się rodzinnym tabu i konsekwencji jeszcze trudniej będzie nam się zebrać do rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem o seksualności? Najlepiej szczerze i otwarcie, bez oceniania i tworzenia tematów tabu. Jeśli podopieczny zapyta nas o kwestie związane z seksem, powinniśmy odpowiadać w sposób odpowiedni do jego wieku. Możemy wspomóc się artykułami i książkami dotyczącymi poruszania tego typu wątków z nastolatkami. Pamiętaj jednak, żeby zawsze zahaczać o temat nietykalności cielesnej nastolatka i przypominać mu, że nikt nie powinien przekraczać jego granic. Jak rozmawiać z nastolatkiem, u którego podejrzewamy depresję? W takiej sytuacji opiekun powinien powiedzieć podopiecznemu, że zauważył u niego niepokojące objawy i zapytać, czy mógłby w jakikolwiek sposób mu pomóc. Warto też jak najszybciej umówić wizytę u specjalisty. Tylko psychiatra lub psychoterapeuta będzie w stanie odpowiednio zdiagnozować problem, a następnie wdrożyć odpowiednie leczenie. Podcast Sekspertki: Iza Jąderek o dojrzewaniu, edukacji seksualnej i książce „Zmieniam się” Seksuolożka Iza Jąderek napisała książkę dla wchodzących w okres dojrzewania dzieciaków. „Zmieniam się” bez wahania można nazwać lekturą przełomową, która w przyjazny i rzetelny sposób wyjaśnia procesy zachodzące w ciele, kwestię stawiania granic i pomaga w zaprzyjaźnieniu się z własną seksualnością, wypełniając brak edukacji seksualnej w naszym kraju. Dlaczego to książka dobra nie tylko, dla dzieci w wieku 10-12 lat, ale i trzydziestolatków? Posłuchajcie podcastu! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/sekspertki-sekspertki-iza-jaderek-o-dojrzewaniu-edukacji-seksualnej-i-ksiazce-zmieniam-sie-c4a2d0f.jpeg" width="700" height="700" alt="Sekspertki: Sekspertki: Iza Jąderek o dojrzewaniu, edukacji seksualnej i książce „Zmieniam się”" title="Sekspertki: Sekspertki: Iza Jąderek o dojrzewaniu, edukacji seksualnej i książce „Zmieniam się”" /> Jak nie rozmawiać z nastolatkiem? Niestety, nawet jeśli podejdziemy do rozmowy z podopiecznym z jak najlepszymi chęciami i starannym przygotowaniem, może zdarzyć się, że nie pójdzie ona zgodnie z planem. Z czego lepiej zrezygnować podczas rozmowy z nastolatkiem? Wypytywanie o znajomych/partnera Jako opiekun dziecka masz prawo wiedzieć co dzieje się w jego życiu. Nie oznacza to jednak, że nastolatek musi dzielić się z tobą każdą swoją myślą. Bardzo ważne, aby miał przestrzeń tylko dla siebie - przecież to oddzielny byt. Młodzi mogą być szczególnie wrażliwi na tematy związane z bliskimi znajomymi lub potencjalną sympatią. Jeśli nastolatek nie chce podzielić się z tobą tym obszarem życia od razu, nie naciskaj i nie wypytuj. Jeśli będziesz zbyt natarczywie wyciągać z niego informacje, prawdopodobnie jeszcze bardziej zamknie się w sobie. Ocenianie jego zainteresowań Wspomnieliśmy o tym już we wcześniejszym akapicie, ale to powtórzymy: nikt nie lubi być oceniany, każdy ma prawo do własnych przekonań i zainteresowań. Nie próbuj wywierać na swoim podopiecznym nacisku względem tego, co powinno mu się podobać. Jeśli chce rozmawiać z tobą o swoich zainteresowaniach, spróbuj dawać mu do zrozumienia, że je akceptujesz i chętnie o nich posłuchasz. Pamiętaj, aby w żaden sposób nie podcinać swojemu rozmówcy skrzydeł.
Nela Mała Reporterka jest już dorosła. Co dziś robi i jak wygląda?
Nela Mała Reporterka, czyli autorka bestsellerowych książek podróżniczych dla dzieci, jest już dorosła. Autorka reportaży bardzo się zmieniła. Sprawdźcie, jak wygląda i co dziś robi.
W tym artykule: Nela Mała Reporterka jest już dorosła Co dziś robi Nela Mała Reporterka? Nela Mała Reporterka zdobyła popularność w 2014 roku, gdy miała około 8 lat. To właśnie wtedy światło dzienne ujrzała pierwsza książka, w której opisano jej przygody. Publikacja okazała się hitem wśród najmłodszych czytelniczek i czytelników, co zachęciło autorkę do dalszego dzielenia się swoimi doświadczeniami. Od tamtej pory Nela Mała Reporterka wydała kilkanaście książek i nagrała cykl reportaży, który emitowano na kanałach z rodziny TVP. Co więcej, zdobyła kilka prestiżowych nagród, w tym cztery Bestellery Empiku. Autorka reportaży podróżniczych dorosła, a co za tym idzie: bardzo się zmieniła. Co słychać u Neli Małej Reporterki i co wiemy o jej życiu? Nela Mała Reporterka jest już dorosła Nela Mała Reporterka ma wiele fanek i fanów, którzy dorastali, czytając książki jej autorstwa. Mimo popularności autorce, a właściwie jej rodzicom udało się zachować jej prywatność (w sieci, jak również w mediach dostępne są przede wszystkim informacje związane z rozwojem jej kariery i projektami, w których tworzenie była lub jest zaangażowana, a nie ze sprawami osobistymi). Ich działania okazały się skuteczne do tego stopnia, że w sieci pojawiają się pytania: czy Nela Mała Reporterka istnieje? Tak. Istnieje. I, podobnie jak wiele nastolatek i nastolatków, Nela jest aktywna w mediach społecznościowych, w tym na Instagramie, gdzie regularnie publikuje nowe posty. Dzięki temu wiemy, jak teraz wygląda. Poznałybyście i poznalibyście ją? Więcej aktualnych zdjęć Neli Małej Reporterki możecie zobaczyć w naszej galerii (na dole strony). Najlepiej zarabiające pisarki i pisarze. Jedna z autorek zarabia co roku 100 milionów dolarów! Kogo najchętniej czytamy i kto zarabia najwięcej na pisaniu książek? Co dziś robi Nela Mała Reporterka? Wiele fanek i fanów zastanawia się, co dziś robi Nela Mała Reporterka? Jak wynika z materiałów zamieszczanych na wspomnianym profilu, nastolatka nadal chętnie podróżuje i odkrywa najpiękniejsze zakątki świata. Poza tym tworzy fundację „The Adventure starts Here Foundation”, której celem ma być tworzenie baz badawczych dla naukowców oraz dzieci. Dzięki niej chce również wspierać ochronę zwierząt i przyrody, a także szerzyć wiedzę na ten temat.
Czesław Mozil świadomie wybrał bezdzietność i chwali sobie tę decyzję. „Patrzę na rodziców, którzy nie dają rady...”
Czesław Mozil i jego żona Dorota odpadli z programu „Azja Express” po drugim odcinku. Wcześniej zdążyli wywołać niemałą burzę, przed kamerami mówiąc o tym, że nie planują powiększenia rodziny. Teraz podzielili się z widzami i widzkami „Dzień dobry TVN” swoimi refleksjami na temat świadomej bezdzietności. Ich słowa dają do myślenia.
W tym artykule: Czesław Mozil i Dorota Mozil nie chcą dzieci Czesław Mozil z żoną o świadomej bezdzietności Czesław Mozil i Dorota Mozil nie chcą dzieci Czesław Mozil ma 43 lata, piękną żonę i karierę, o której wielu może tylko pomarzyć. Muzyk nie ma jednak dziecka i – jak się okazuje – niektórym nie mieści się w głowie, że można z rozmysłem podjąć taką decyzję. O tym, jak wielkie emocje wywołuje temat, świadczyć mogą reakcje internautek i internautów na wypowiedzi pary przed kamerami popularnego programu „Azja Express”, który tym razem kręcony był w Turcji, Gruzji i Uzbekistanie. Małżonkowie zdecydowali się wziąć udział w 5. edycji podróżniczego show i choć odpadli z niego już po drugim odcinku, zdążyli wywołać niemałe zamieszanie. Wszystko przez to, iż podzielili się z widownią swoimi poglądami na rodzicielstwo. Przyznali, że nie chcą dziecka i jest to ich świadomy wybór. Po emisji odcinka, który zakończył ich przygodę z programem, duńsko-polski piosenkarz oraz projektantka mody pojawili się w studiu „Dzień dobry TVN”, by opowiedzieć o wrażeniach z „azjatyckiej przygody”. Byliśmy tam bardzo krótko, a jednak mieliśmy poczucie, że byliśmy tam bardzo, bardzo długo. Przeżyliśmy strasznie dużo rzeczy, spotkaliśmy cudownych ludzi – stwierdzili. Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem” Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi. Czesław Mozil z żoną o świadomej bezdzietności Para, która wzięła ślub w 2016 roku, odniosła się też do poruszonego przez nich w reality-show wątku świadomej bezdzietności. Czesław Mozil zaznaczył, że nie wszyscy muszą chcieć spełniać społeczne oczekiwania i żyć według ustalonych schematów. Bardzo często w życiu słyszałem, że „dorośniesz do ojcostwa”, a ja mówię: „Ja nie dorosnę, nie będę ojcem”. (...) Świadome macierzyństwo albo wychowanie to już całkowicie inna, ciężka droga i decyzja – stwierdził Czesław Mozil. Wokalista podkreślił, że bardzo dobrze czuje się ze swoim wyborem. Upewnia się w nim, kiedy obserwuje osoby, które zdecydowały się podążyć ustaloną drogą, a następnie tego żałowały. Patrzę na rodziców, którzy sobie nie dają rady, a potem przyznają, że się wcale do tego nie nadają, ale tak ich się życie potoczyło. (...) Ja się cieszę, że nasze życie się potoczyło tak, jak jest teraz – zaznaczył gwiazdor. To wyznanie nie powinno być wielkim zaskoczeniem, bo już wcześniej artysta mówił w jednym z wywiadów o związku ze swoją żoną: Spotkaliśmy się dość późno, już jako dojrzali ludzie i stwierdziliśmy, że nie będziemy rodzicami. Tak otwarte postawienie sprawy wciąż budzi jednak opory. Świadczyć mogą o tym liczne komentarze w tej sprawie na serwisach plotkarskich. Z kolei Dorota Mozil w studiu „Dzień dobry TVN” przyznała, że po wyemitowaniu odcinków „Azja Express” z udziałem jej i partnera otrzymała wiele głosów wdzięczności od osób, które podzielają ich poglądy na temat świadomej bezdzietności. Żona Czesława zaznaczyła, że często pisali do niej ludzie, którzy nie mieli tyle samozaparcia, by sprzeciwić się społecznym normom. Tym bardziej gratulujemy więc gratulujemy małżonkom odwagi kroczenia własnymi ścieżkami! „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem?
Tracee Ellis Ross o tym, że płodność i posiadanie dzieci nie są wyznacznikami kobiecości. „Muszę walczyć, by zachować swoją prawdę”
Córka legendarnej Diany Ross, aktorka Tracee Ellis Ross, otworzyła się ostatnio na temat swoich doświadczeń związanych z wejściem w okres perimenopauzalny oraz bezdzietnością. 50-latka zakwestionowała społeczne założenie, że posiadanie potomstwa oraz „płodność” są naturalnym i centralnym elementem bycia kobietą. Niezwykle inspirujące i potrzebne słowa.
Tracee Ellis Ross o bezdzietności Tracee Ellis Ross była ostatnio gościnią podcastu „We Can Do Hard Things” prowadzonego przez Glennon Doyle. Aktorka i pisarka odbyły niezwykle potrzebną rozmowę m.in. na temat tego, co w dzisiejszych czasach oznacza bycie kobietą – zgodnie z definicją samych zainteresowanych, a nie patriarchalnymi oczekiwaniami. 50-latka szczerze opowiedziała o swoich doświadczeniach związanych z bezdzietnością i wejściem w okres okołomenopauzalny. Aktorka, która zagrała między innymi w serialach „Przyjaciółki” oraz „Czarno to widzę”, zakwestionowała społeczne założenie, że posiadanie dzieci jest naturalną i centralną częścią bycia kobietą. Opuszcza mnie moja płodność? Czy to moja kobiecość? A może wcale nie? – powiedziała. Muszę walczyć, aby zachować swoją prawdę (...). Czuję się płodna dzięki mojej kreatywności, czuję się pełna mocy, bardziej kobieca niż kiedykolwiek wcześniej. A przecież ta moc, której kazano mi użyć, nigdy nie została użyta – kontynuowała gwiazda. Płodność – stwierdziła córka legendarnej piosenkarki Diany Ross – nie tylko nie definiuje współczesnych kobiet, ale wręcz prosi się o redefinicję jako pojęcie. Moja zdolność do posiadania dziecka mnie opuszcza, ale nie zgadzam się, że do tego sprowadza się płodność, nie zgadzam się, że to właśnie jest kobiecość – stwierdziła aktorka. Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem” Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi. Tracee Ellis Ross o byciu singielką i patriarchalnej narracji Tracee Ellis Ross zwróciła też uwagę, jak trudno jest funkcjonować z uwewnętrznioną patriarchalną narracją, w której wciąż żyjemy. Gdy moje ciało staje się dla mnie obcym miejscem, w którym tak naprawdę nie czuję się bezpiecznie ani jak w domu… Nie wiem, jak zarządzać, kontrolować lub walczyć z zewnętrzną binarną narracją patriarchatu, która mnie prześladowała przez większość mojego dorosłego życia – przyznała. 50-latka opowiedziała tez o swoim doświadczeniu bycia singielką – zwłaszcza o tym, jak „sprzedano” jej pomysł, że musi zostać „wybrana” przez „tę jedyną osobę”. Zasugerowała, że takie myślenie i postrzeganie skazuje nas w pewnym sensie na wymazanie tego, kim jesteśmy jako ludzie, jeśli potwierdzeniem naszej wartości ma być to, czy ktoś nas „wybierze”. Aktorka stwierdziła, że bycie „wybraną” nie ma nic wspólnego z tym, kim jestem, tym, co powoduje, że moje serce śpiewa, co unosi moją łódź, sprawia, że czuję się bezpieczna, sprawia, że czuję się komfortowo, dobrze, że czuję się potężna, mądra. Bardzo mądre, potrzebne słowa. Warto wziąć je sobie do serca. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem?
Stare imiona polskie dla chłopców. Jakie staropolskie imiona dla chłopców wybrać?
Stare imiona polskie dla chłopców mają swój urok. Jeżeli chcesz wybrać imię dla małego dziecka, nie rezygnuj ze staropolskich imion męskich. Przygotowaliśmy listę najładniejszych tradycyjnych polskich imion dla chłopców.
W tym artykule: Polskie imiona męskie Najpiękniejsze staropolskie imiona dla chłopców - ranking Stare imiona polskie dla chłopców - Bogdan, Mirosław, Sławomir Stare imiona polskie dla chłopców - Jaromir, Radomir, Witosław Stare imiona polskie dla chłopców - Wojciech, Bogusław, Włodzimierz Stare imiona polskie dla chłopców - Jarosław, Stanisław, Zbigniew Stare imiona polskie dla chłopców – Kazimierz, Tadeusz, Przemysław Polskie imiona męskie Polskie imiona męskie często wywodzą się z języka słowiańskiego i mają unikalne, ciekawe znaczenia. Popularne polskie imiona męskie to Jan, co oznacza "Bóg jest łaskawy", Marek, co oznacza "wojowniczy" oraz Wojciech, co oznacza "pokojowy wojownik". Inne popularne imiona to Adam, Jakub, Krzysztof, Tomasz i Paweł, które mają szczególne znaczenie w polskiej kulturze. Imię Witold składa się z dwóch elementów: wit (drewno) i stary (przodek). Imię to symbolizuje mężczyznę, który ma silny związek ze swoimi przodkami i korzeniami rodzinnymi. Niektóre polskie imiona męskie pochodzą ze źródeł niesłowiańskich, jak np. Franciszek czy Stanisław pochodzenia niemieckiego. Imiona te są do dziś powszechnie używane w Polsce i niosą ze sobą szczególne znaczenia, które reprezentują dumną polską kulturę. Oto ranking polskich imion dla chłopców, które wracają do łask. Najpiękniejsze staropolskie imiona dla chłopców - ranking Trendy w nadawaniu imion zmieniają się jak w kalejdoskopie. Dziś to stare polskie imiona powracają do łask. Oto nieco zapomniane, staropolskie imiona dla chłopców. Stare imiona polskie dla chłopców - Bogdan, Mirosław, Sławomir Imiona starodawne posiadają swój niebanalny urok. Typowe dawne imię posiada swoje znaczenie, według którego możemy dokonać właściwego wyboru miana osobistego. Co oznaczają stare imiona polskie dla chłopców? Bogdan, Mirosław i Sławomir stanowią imiona słowiańskie, które wywodzą się z przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej. Są to imiona staropolskie. Każde z nich posiada charakterystyczne znaczenie. Imię Bogdan to złożone, dwuczłonowe imię staropolskie, stanowiące relikt imion pogańskich ze wczesnego średniowiecza używane przez Słowian. Składa się z dwóch wyrazów: "Bóg" oraz "dan" (co znaczy "dany"). Można zatem wywnioskować, że imię to oznacza "dany przez Boga" bądź "Bogu oddany". Jaki charakter przypisywany jest Bogdanowi? Jest on osobą energiczną, dynamiczną, a także przedsiębiorczą. Zdarza mu się działać lekkomyślnie. Jest niezwykle pewny siebie i dąży do celu za wszelką cenę. Wbrew temu, co pokazuje na zewnątrz, jest on typem zamkniętym w sobie, który skrywa własne wnętrze przed innymi. Ma wielu zaufanych przyjaciół, którym w razie potrzeby doradza i zawsze ich wysłuchuje. Bogdan docenia życie rodzinne i jest wierny w uczuciach. W małżeństwie okazuje miłość oraz zrozumienie. Imieniny Bogdana są obchodzone: 6.02, 19.03, 17.07, 31.08, 02.09, 09.11. Jednak najbardziej popularna data to szósty luty. Mirosław to imię staropolskie dwuczłonowe, złożone z członów "miro" (staropolskie "mir", "mier" oznacza "pokój, przyjaźń, bezpieczeństwo") oraz "sław", czyli "sława". Oznaczało ono prawdopodobnie „ten, który zdobywa sławę poprzez zaprowadzenie porządku, pokoju” bądź "ten, który sławi pokój". Mirosław obchodzi imieniny 26 lutego. Jest to mężczyzna energiczny, posiadający wiele talentów i zdolności. W młodości szalony, nie da się nudzić w jego towarzystwie. Późno dojrzewa do założenia rodziny, ale partnerkę życiową kocha do szaleństwa. Jest niezależny, ale nie lubi samotności - najlepiej czuje się w towarzystwie innych ludzi. Wykazuje wrodzony obiektywizm. Sławomir jest staropolskim imieniem dwuczłonowym, składającym się z członów "sławo" ("sława", "czcić") oraz "mir" ("pokój, przyjaźń, bezpieczeństwo"). Sławomir oznacza więc tego, który zdobywa sławę poprzez zachowanie pokojowe. Imieniny Sławomira są obchodzone 5 listopada. Jest to człowiek inteligentny oraz chętnie podejmujący nowe wyzwania. Jest jednocześnie analityczny i artystyczny. Sławomir nie przepada za samotnością - to typ człowieka towarzyskiego i wiernego przyjaciela. W miłości wykazuje pragnienie adoracji i sam często zaskakuje swymi pomysłami ukochaną. Sam również potrafi dowartościować wybrankę swojego serca i ją uszczęśliwić. Stare imiona polskie dla chłopców - Jaromir, Radomir, Witosław Jaromir to męskie imię pochodzenia słowiańskiego. Jest ono złożone z dwóch członów: "Jaro" ("surowy, ostry") oraz "mir" ("pokój"). Imię to nie posiada jednoznacznego znaczenia. Często tłumaczy się je jako: krzepki, jary, dzielny. Imieniny Jaromira są obchodzone 11 kwietnia, 28 maja, 24 września. Jaromir to osoba temperamentna i przebojowa, a jednocześnie potrafiąca zachowywać zimną krew i spokój w trudnych sytuacjach. Jest człowiekiem odważnym i śmiałym, a przy tym skrajnym indywidualistą. Posiada mocny charakter, jest pamiętliwy i lepiej mieć w nim przyjaciela niż wroga. Radomir stanowi staropolskie, słowiańskie imię męskie składające się z członów "Rad" ("cieszyć się, być zadowolonym" lub od "radzić" - "troszczyć się) oraz "mir" ("dobro, pokój"). Tłumaczy się je często jako: "ten, który troszczy się o pokój". Imieniny Radomira są obchodzone 28 stycznia i 3 lipca. Ten człowiek lubi wyróżniać się w tłumie i zwracać na siebie uwagę. Wykazuje zdolności analityczne i dobrą pamięć. Uwielbia rywalizację i chętnie dąży do sukcesu. Sprawdza się w zawodach, które wymagają niezawodnej pamięci i analitycznego podejścia do problemów. Witosław stanowi męskie imię staropolskie, składające się z członów: "Wit(o)" - "pan, władca" oraz "sław" - "sława". Prawdopodobnie znaczenie imienia wykazuje na charakter życzący i brzmi: "ten, który będzie panem". Imieniny Witosława są obchodzone 15 czerwca. Witosław to człowiek zdeterminowany, a także wytrwale dążący do celu. Jest rycerski i odważny, choć jednocześnie leniwy i dominujący. U Witosława zauważalna jest duma oraz szlachetność, ale także pewna wyniosłość, co czasem zniechęca otoczenie. To także człowiek niezwykle szczodry i hojny. Stare imiona polskie dla chłopców - Wojciech, Bogusław, Włodzimierz Wojciech stanowi męskie imię staropolskie o pochodzeniu słowiańskim. Składa się ono z dwóch członów: "woj" - "wojownik" oraz "ciech" - "cieszyć się, radość". Posiadało ono zatem znaczeń: "cieszący się wojownik", "ten, który cieszy jako żołnierz", "ten, któremu walka sprawia radość". Imieniny Wojciecha są obchodzone 23 kwietnia. Wojciech to człowiek wytrwale podążający do celu, idący prostą drogą. Nie dotykają go problemy metafizyczne. Wykazuje naturę introwertyka. Jest mężczyzną praktycznym oraz pewnym siebie. Lubi towarzystwo ludzi, ale traktuje ich z pewnym dystansem i nieufnością. Bogusław to staropolskie, złożone imię dwuczłonowe, składające się z członów: "Bogu" - "Bóg, Boga", ale też "dola, szczęście" oraz "sław" - "sława". Prawdopodobnie pierwotnie znaczyło "tego, który sławi los", a z czasem "sławiącego Boga". Imieniny Bogusława są obchodzone 22 marca, 18 kwietnia, 29 kwietnia, 1 lipca, 23 września i 18 grudnia. Bogusław to mężczyzna świadomy swoich możliwości, pracowity, ambitny i szczery. Potrafi korzystać z życia i z chwili. Wykazuje duże oddanie swojej rodzinie. Jest osobą wrażliwą, wykazującą pewien altruizm. Nieufnie podchodzi do nowych ludzi i starannie dobiera sobie przyjaciół. Włodzimierz jest męskim imieniem słowiańskim. Składa się z dwóch członów: "włodzi" - "panuje" oraz "mierz" - pochodzące z dawnego "mir" - "pokój". Włodzimierz oznacza dzielnego władcę, który zyskał sławę przez pokojowe władanie. Imieniny Włodzimierza są obchodzone 16 stycznia, 12 czerwca, 15 lipca i 11 sierpnia. Włodzimierz jest osobą groźną, choć jednocześnie wrażliwą na bolączki świata. Bardzo dokładnie podchodzi do podejmowanych przez siebie wyzwań. Jest on typem towarzyskiego gawędziarza. Ma duże powodzenie u płci przeciwnej, jest bowiem pełen osobistego uroku i posiada znakomite poczucie humoru. Stare imiona polskie dla chłopców - Jarosław, Stanisław, Zbigniew Jarosław stanowi imię słowiańskie, które oznacza kogoś, kto ma "mocną, silną sławę". Jarosław obchodzi imieniny 21 stycznia, 25 kwietnia, 7 czerwca, 24 czerwca, 1 sierpnia, 27 listopada. Jarosław jest człowiekiem ambitnym oraz przedsiębiorczym, wykazuje także spore zdolności intelektualne. Jest także niezwykle wytrwały oraz pewny siebie. Niestety bywa arogancki i może się uważać za lepszego od innych, przez co nie ma zbyt wielu przyjaciół. Stanisław to imię staropolskie o pochodzeniu słowiańskim. Składa się z dwóch członów: "Stani" - "stać, stanąć, stać się" oraz "sław" - "sława". Oznacza zatem tego, który jest sławą swojego rodu. Imieniny Stanisława są obchodzone 5 maja, 8 maja, 18 września i 13 listopada. Stanisław często odnosi sukcesy zawodowe. Jest bowiem pewny siebie, pracowity oraz konsekwentny w działaniu. Ma duże powodzenie u płci przeciwnej i jest lubiany przez ludzi. Bardzo dobrze sprawdza się w roli męża, pana domu i ojca. Zbigniew to imię o pochodzeniu słowiańskim. Składa się z dwóch członów: "zby" - "zbyć się, zbyć, pozbyć się" oraz "gniew" - "gniew". Możliwe, że oznaczało tego, który pozbył się gniewu. Imieniny Zbigniewa są obchodzone 17 lutego, 17 marca, 1 kwietnia, 7 czerwca, 10 października i 10 grudnia. Zbigniew to dumny awanturnik oraz człowiek czynu. To mężczyzna sprawiedliwy i pracowity. Jego pewność siebie graniczy niekiedy z arogancją. Zbigniew nie przepada za samotnością, ceni sobie przyjaźnie. Nie ma możliwości, aby go oszukać czy wykorzystać. Stare imiona polskie dla chłopców – Kazimierz, Tadeusz, Przemysław Kazimierz to imię słowiańskie, na które składają się dwa człony. Pierwszy człon od czasownika kazić, który oznacza niszczyć albo kazać. Drugi natomiast to rzeczownik mir, który oznacza pokój. Z tego powodu imię Kazimierz tłumaczy się jako nakazujący pokój. Kazimierz obchodzi imieniny 4 marca, 22 marca i 12 czerwca. Kazimierz z natury jest osobą bardzo serdeczną i rodzinną. Wobec obcych osoby o tym imieniu są dużo milsze niż dla swojego najbliższego otoczenia. Kazimierza charakteryzuje także niezwykłe poczucie humoru. Jego anegdoty i żarty oraz drobne psikusy sprawiają, że ludzie dobrze czują się w jego towarzystwie. Kazimierz ma jednak także drugie oblicze. Jest osobą zadziorną, a swoje zamiłowanie do płatanie figli potrafi wykorzystać nie tylko w celu rozbawienia kogoś. Tadeusz najprawdopodobniej może mieć dwa źródła pochodzenie. Jedni uważają, że wywodzi się od hebrajskiego słowa taddai, które można tłumaczyć jako odważny i mądry. Z drugiej jego korzenie mogą mieć związek z aramejskim słowem thad-daj, które oznacza mężczyznę o szerokim torsie. Tadeusz obchodzi imieniny 11 maja, 25 października i 28 października Tadeusz to osoba, które jest bardzo drażliwa na swoim punkcie. Uwagi i żarty dotyczącego bezpośrednio niego nie są przyjmowane z uśmiechem i zadowoleniem. To nie zmienia jednak faktu, że Tadeusz jest bardzo towarzyski. Lubi spędzać czas w towarzystwie i otaczać się przyjaznymi ludźmi, którzy nie będą testowali jego wrażliwości dotyczącej własnej osoby. Przemysław to imię pochodzenia słowiańskiego. Znane są dwie teorie jego powstania. Pierwsza upatruje jego źródła w połączeniu wyrazów „prze” i „mysł” od „myśleć”, co daje w efekcie osobę, która żyje w sposób przemyślany, jest bystra oraz pomysłowa. Przemysław obchodzi imieniny 13 kwietnia, 4 września, 10 października i 30 października. Przemysław to osoba sprytna i zaradna, co bardzo pozytywnie przekłada się na jej relacje z innymi ludźmi. Zna się na negocjacjach i potrafi łagodzić spory. Do tego Przemysła potrafi zabłysnąć w towarzystwie swoją inteligencją. Trafne riposty i zabawne żarty na poziomie to w jego przypadku naturalna reakcja na spotkania ze znajomymi lub nawet te zawodowe.
Sennik: dziecko – popularne interpretacje. Co oznacza sen o dziecku?
Jeśli chcesz poznać znaczenie jakiegoś snu, sprawdź, co mówi sennik. Dziecko to popularny motyw. Dziecko w wózku, bawiące się, śpiące – to tylko kilka przykładów. Oto, jak interpretować tego rodzaju wizje.
W tym artykule: Sennik: dziecko. Co oznacza sen o dziecku? Sennik: dziecko – narodziny dziecka Sennik: dziecko – martwe dziecko Sennik: dziecko – bawiące się dziecko Sennik: dziecko w wózku Sennik: dziecko – porwanie dziecka Sennik: dziecko – śpiące dziecko Sennik: dziecko na rękach Sennik: małe dziecko, niemowlę Sennik: dziecko – opieka nad dzieckiem Sennik: dziecko płaczące To, ile razy fraza „sennik dziecko” jest wpisywana do wyszukiwarek internetowych potwierdza, że dzieci bardzo często pojawiają się w naszych marzeniach sennych. Niektórym dają nadzieję, dla innych to koszmar. Dlatego warto przypomnieć, że snów o dziecku i nie tylko nie należy tłumaczyć dosłownie. Chcąc lepiej zrozumieć ich znaczenie, warto po pierwsze: zwrócić uwagę na detale, np. na sytuację, w jakiej znajduje się dziecko, a następnie zajrzeć do sennika. Jeśli śniło wam się ostatnio dziecko i chcecie sprawdzić, co to oznacza, świetnie trafiłyście lub trafiliście. Oto popularne interpretacje. Sennik: dziecko. Co oznacza sen o dziecku? Co oznacza sen, w którym pojawia się dziecko? Sennik podaje, że – ogólnie – to dobra wróżba. Jednak, jak wspomnieliśmy na początku i co będziemy jeszcze podkreślać, niezwykle ważne we właściwej interpretacji są detale. Dziecko w śnie często jest utożsamiane z niewinnością czy brakiem trosk. Sen o dziecku może oznaczać nowy początek albo że osoba śniąca czuje się bezbronna i pogubiona. Marzenia senne: czym są i jak je objaśniać? Co oznacza ich brak? Marzenia senne są fascynujące. Właśnie dlatego wyjaśniamy, czym są, jak długo trwają oraz w jaki sposób można je interpretować. Co więcej, podajemy przykłady popularnych snów, a także tłumaczymy, o czym świadczy brak marzeń sennych. Jest się czym martwić? Sennik: dziecko – narodziny dziecka Narodziny dziecka we śnie można interpretować różnie. Wszystko zależy od sytuacji sennej, w której się znajdujecie. Jeżeli śniło wam się, że rodzicie dziecko, przygotujcie się na zmiany w życiu. Spokojnie, będą to dobre zmiany. Co więcej, otworzą się przed wami nowe możliwości. Natomiast dla mężczyzn, którzy we śnie są świadkami porodu, nie mamy takich dobrych wiadomości. Jeśli dziecko rodzi nieznana wam kobieta, w prawdziwym życiu może dojść do rozstania z ukochaną osobą. Miejcie się na baczności, panowie! Sennik: dziecko – martwe dziecko Przyśniło się wam martwe dziecko? Pamiętajcie, że snów nie można interpretować dosłownie. Sen o martwym dziecku (niezależnie od tego czy je znacie, czy nie) nie oznacza, że ktokolwiek umrze. Zwiastuje to raczej problemy w życiu prywatnym lub zawodowym. Według niektórych senników, sen z martwym dzieckiem w roli głównej może oznaczać również utratę pracy w najbliższym czasie. Sen o zmarłej osobie: co oznacza, kiedy przyśni nam się ktoś, kto już nie żyje? Sen o zmarłej osobie raczej nie należy do grona tych przyjemnych. Może przywrócić trudne czy bolesne wspomnienia, a nawet wywołać strach. Co oznacza tego rodzaju marzenie senne? Czy jest się czego obawiać? Oto, co mówi sennik: śmierć. Sennik: dziecko – bawiące się dziecko Jeżeli śniliście o bawiącym się dziecku, jesteście prawdziwymi szczęściarzami. Taki sen oznacza bowiem radość i zdrowie. Co więcej, sen o bawiącym się dziecku, które jest nie tylko wesołe, ale również piękne, zwiastuje pasmo sukcesów w przyszłości. Sennik: dziecko w wózku Śniło ci się, że pchasz wózek, w którym jest dziecko? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, możesz odetchnąć z ulgą. Wszystko wskazuje bowiem na to, że już niedługo znajdziesz rozwiązanie pewnego problemu albo zamkniesz temat, który ostatnio spędzał ci przysłowiowy sen z powiek. Jeśli natomiast w swoim marzeniu sennym widzisz dziecko w wózku, ale nie wchodzisz z nim w interakcje, czeka cię pewnego rodzaju „nowe otwarcie”, a co za tym idzie: nowe możliwości. Sennik: dziecko – porwanie dziecka Porwanie dziecka to prawdziwy koszmar – zarówno w marzeniu sennym, jak i na jawie. Jak interpretować sen, w którym doszło do tego rodzaju zbrodni? W tym wypadku należy zwrócić uwagę na kilka – dodatkowych czynników. Jeśli jesteś porywaczem, zwróć uwagę na sprawy zawodowe. Czekają cię bowiem problemy. Ktoś porywa twoje dziecko? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, zamartwiasz się albo masz za dużo spraw na głowie. Sennik: włosy. Śniły ci się włosy? Koniecznie sprawdź znaczenie snu o włosach Sennik: dziecko – śpiące dziecko Widziałaś śpiące dziecko we śnie? To dobry znak! Według sennika, tego rodzaju marzenie senne zwiastuje nadejście lepszych czasów i błogi spokój. Sennik: dziecko na rękach To kolejny rodzaj snu, z którego należy się cieszyć. Sen, w którym trzymacie dziecko na rękach, zapowiada korzyści materialne. Spodziewajcie się podwyżki, albo wyjątkowego prezentu. Co ważne, jeżeli niesiecie dziecko do chrztu, w przyszłości będziecie żyć w zgodzie z Bogiem. Sennik: małe dziecko, niemowlę Jeśli przyśniło wam się niemowlę, powinniście zwrócić uwagę na pewne szczegóły. Sen o śpiącym niemowlaku oznacza bowiem spokojną przyszłość. Natomiast karmiony piersią maluszek zwiastuje dobry, szczęśliwy czas w waszym życiu. Sytuacji, w których może wam się przyśnić niemowlę jest mnóstwo. Ale spokojnie! Popularne senniki mówią, że sen o noworodku zawsze zwiastuje coś pozytywnego. Sennik: znaczenie snów - najpopularniejsze interpretacje Sennik: dziecko – opieka nad dzieckiem Opieka nad dzieckiem znajomych czy kogoś z rodziny bywa stresująca. Zarówno w prawdziwym życiu, jak i podczas snu. Natomiast jak podaje sennik, dziecko, którym opiekujemy się w marzeniu sennym, to dobra wróżba. Ma związek z zaangażowaniem. Dlatego takie sny są często analizowane w kontekście uczuciowym. Singlom i singielkom zwiastuje się interesującą relację. Natomiast dla osób, które już są w związkach, mają być pewnego rodzaju potwierdzeniem, że ich partner lub partnerka jest tym właściwym albo tą właściwą. Sennik: dziecko płaczące Śniło wam się płaczące dziecko? Sennik podaje, że może być to zapowiedź pewnego niepowodzenia. Według innych interpretacji, to znak, że osoba śniąca jest dla siebie za bardzo surowa. Być może nie radzi sobie też z problemami, a jednocześnie nie chce prosić o pomoc albo nie wie, jak to zrobić.
Cristiano Ronaldo otwiera się na temat śmierci syna: „Jego prochy są ze mną, tutaj w domu. Rozmawiam z nim codziennie”
Cristiano Ronaldo udzielił poruszającego wywiadu, w którym opowiedział o przeżyciach związanych ze stratą swojego syna. „To był najgorszy moment w moim życiu” – wyznał piłkarz.
W tym artykule: Życiowe problemy Cristano Ronaldo Cristiano Ronaldo przerywa milczenie na temat śmierci syna Cristiano Ronaldo jest bez wątpienia największą gwiazdą futbolu. Na swoim koncie ma nie tylko liczne wyróżnienia, rekordy, ale i prestiżowe odznaczenia państwowe. To wszystko złożyło się na niespotykaną wręcz rozpoznawalność. Piłkarz jest na ten moment najpopularniejszą osobą w serwisie Instagram. Z blisko pół miliarda obserwatorów pozostawia daleko w tyle nie tylko Lionela Messiego, ale także takie znane osobistości z branży rozrywkowej jak Kylie Jenner, Selena Gomez i Ariana Grande. Życiowe problemy Cristano Ronaldo Sława, pieniądze, kochająca się rodzina – na pozór mogłoby się wydawać, że życie Cristano Ronaldo jest istną sielanką. Pławiący się w luksusach piłkarz nie jest jednak całkowicie wolny od stresu, zmartwień i trosk. Nie jest tajemnicą, że Ronaldo miał dość trudne dzieciństwo. Jego ojciec, José Dinis Aveiro, po powrocie ze służby wojskowej popadł w alkoholizm. Zmarł w 2005 roku w wieku zaledwie 51 lat. Ronaldo do dziś ubolewa, że nie miał bliskich relacji ze swoim tatą. Mierzący się z demonami przeszłości Cristiano nie chce powtarzać błędów swojego ojca, który z powodu swoich osobistych problemów odsunął się od najbliższej rodziny. Ronaldo od kilku lat jest w szczęśliwym związku z pochodzącą z Hiszpanii Georginą Rodriguez. Razem z partnerką wychowują w sumie pięcioro dzieci, które są dla nich absolutnym priorytetem. Georgina Rodriguez: kim jest wybranka Cristiano Ronaldo? Jej historia przypomina bajkę o Kopciuszku Pół Polski emocjonuje się obecnie dokumentem Netflixa „Jestem Georgina”, którego bohaterką jest partnerka Cristiano Ronaldo. Historia 28-letniej modelki jest niczym bajka. Jak mówi sama zainteresowana – na początku ich znajomości do pracy „przyjeżdżała autobusem, wracała bugatti”. Wkrótce na świat przyjdą kolejne dzieci pary. W kwietniu 2022 roku urodziły im się bliźnięta, córka i syn. Chłopiec niestety zmarł krótko po porodzie, o czym para poinformowała w oficjalnym oświadczeniu. Z najgłębszym smutkiem informujemy, że nasz synek odszedł. To największy ból, jaki mogą czuć rodzic. Tylko narodziny córeczki dają nam siłę, by przeżyć ten cios z pewną nadzieją i szczęściem – oznajmili we wspólnym komunikacie. Syn Cristiano Ronaldo nie żyje. „Jesteś naszym aniołkiem. Zawsze będziemy cię kochać” Cristiano Ronaldo przekazał fanom i fankom tragiczną wiadomość. Piłkarz, który oczekiwał narodzin bliźniąt, poinformował za pośrednictwem mediów społecznościowych, że jego nowo narodzony syn nie żyje. Poród przeżyła jedynie córka. Cristiano Ronaldo przerywa milczenie na temat śmierci syna Niedawno Cristiano Ronaldo zdecydował się po raz pierwszy opowiedzieć przed kamerami o swoich bolesnych doświadczeniach. Gio wróciła do domu, a dzieci zaczęły pytać, „Gdzie jest drugie dziecko?” – wspomina w rozmowie z Piersem Morganem. To był najgorszy moment w moim życiu – wyznał piłkarz. Futbolista wyznał, że pierwsze miesiące życia Belli Esmeraldy wiązały się dla niego z niespotykaną dotąd mieszaniną emocji. Wyznał, że czasami nie wiedział, czy ma płakać, czy się uśmiechać. Czasami próbowałem to wytłumaczyć mojej rodzinie, a nawet bliskim przyjaciołom. Mówiłem, „Nigdy nie czułem się szczęśliwy i smutny w tym samym momencie”. Nigdy się tak nie czułem. Trudno to wytłumaczyć – opowiada. Sportowiec wyjawił, że ciało chłopca, któremu razem z Georginą zdążyli już nadać imię Angel (z ang. Anioł - przyp. red.), po jego przedwczesnej śmierci zostało skremowane, a urna z jego prochami do tej pory trzymana jest w ich domu. Jego prochy są ze mną, podobnie jak mojego tatusia. Są tutaj w domu. To jest coś, co chcę mieć do końca życia, a nie wyrzucić do oceanu lub morza. Trzymam je blisko. Są obok mojego taty. Na dole mam mały kościółek, kaplicę, w której trzymam tatę i syna – wyjaśnił. Rozmawiam z nimi codziennie. Oni są obok mnie. Pomogli mi być lepszym mężczyzną, lepszą osobą, lepszym ojcem – dodał. Poruszający fragment wywiadu Piersa Morgana z Cristiano Ronaldo możecie obejrzeć poniżej. View oEmbed on the source website
Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem”
Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi.
Anna Jastrzębska, Glamour.pl: Cytując klasyka: „a co, jeśli ci się odmieni”? Edyta Broda, „Bezdzietnik”: Statystycznie wielu kobietom się odmienia. Zarówno w jedną, jak i drugą stronę. Ja sama jednak nigdy nie wierzyłam w to, że mi się odmieni. I nie chciałam, by mi się odmieniło. Zawsze głęboko odczuwałam swoją potrzebę bezdzietności, a wizja zostania matką była dla mnie wręcz odstręczająca. A co jest nie tak z pytaniem, od którego zaczęłam? To normalne, że zadajemy sobie to pytanie i zmieniamy zdanie, ale nikt nie ma prawa wmawiać nam tego ani nas tym straszyć. Osoby bezdzietne nie chcą słuchać, że „im się odmieni” i że swoich wyborów będą żałować. Wyobraźmy sobie, że takimi „proroctwami” społeczeństwo częstuje rodziców, którzy przecież też czasami żałują, i to mocno, tylko nie mogą już niczego zmienić. Dopiero w tym kontekście widać, jak bardzo takie napominania są absurdalne i przemocowe. Mamy prawo rozgościć się w naszej bezdzietności, urządzić w niej i poszukać spokoju, otwierając na to, co przyniesie los. Będąc osobami bezdzietnymi, mamy czas i przestrzeń na podjęcie najlepszej decyzji. Bo bezdzietność tym właśnie w moim przekonaniu jest – przestrzenią, również na zmianę zdania. Będąc matką, już tej przestrzeni nie masz. Warto to docenić i wykorzystać najlepiej, jak się da. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Tyle że – znów muszę odwołać się do klasyka – „zegar tyka”. Rzeczywiście, u kobiet w pewnym momencie okienko prokreacyjne się zamyka. I zdarzają się przypadki czterdziestolatek, takich zatwardziałych niematek, które doznają nagle macierzyńskiego przebudzenia. Tak bardzo chcą mieć dziecko, że podporządkowują temu wszystkie inne ambicje i pragnienia. Zwykle słyszymy wtedy, że to „naturalne”, że przebudził się „instynkt”. Śmiem w to wątpić. Prawdziwie naturalne instynkty rzadko budzą się spóźnione o kilka czy kilkanaście lat. Podejrzewam, że w świecie natury to się nie zdarza. Zaprzeczałoby to definicji instynktu. Gdyby takimi pragnieniami rządziła natura, potrzeba dziecka budziłaby się wtedy, gdy jesteśmy w prokreacyjnym rozkwicie. Niestety, u ludzi to znacznie bardziej skomplikowane. O pragnieniu lub niepragnieniu potomstwa decydują złożone czynniki. Jeżeli przez kilkadziesiąt lat kobieta nie chciała być matka i nagle zmieniła zdanie, to na początek warto zastanowić się, dlaczego tak się stało. Za takim nagłym zwrotem może stać obawa, że coś nas w życiu omija, nuda, poczucie braku sensu i wiele innych emocji, które warto przegadać z terapeutą. Może po prostu tyle razy usłyszała „będziesz żałować”, że w to uwierzyła? To również. Jeśli wychowujemy się w konserwatywnym środowisku, które codziennie wbija nam do głowy, że dzieci to oczywistość, że trzeba je mieć i że to jest „naturalne”, trudno przyznać sobie prawo do wyboru bezdzietnego życia. Zgłasza się do mnie sporo kobiet z takimi wątpliwościami. Są mądre, świadome siebie i z głęboką potrzebą bezdzietności, a mimo to brak dzieci je uwiera. Wydaje im się nienaturalny. Obawiają się, że coś tracą. To jest uwarunkowane społecznie i historycznie. Kiedyś bezdzietność rzeczywiście wiązała się ze stratami. Nie mogąc urodzić dziecka, kobiety traciły szacunek społeczny, poczucie sprawczości, partnera, zabezpieczenie na starość… I choć współcześnie sytuacja wygląda zupełnie inaczej, wciąż pokutują w nas te stare przekonania. Do dziś bezdzietność kojarzy się ze stratą. To dla zdeklarowanych bezdzietników na ogół nie ma już znaczenia, ale u osób, które wciąż się wahają: być czy nie być rodzicem, może powodować dyskomfort. Najgorsze, co mogą zrobić, to roztrząsać te wszystkie negatywne scenariusze, którymi są zasypywani: że będą żałować, że skazują się na samotność, że nikt im szklanki wody nie poda. Nie korzystają wtedy z bezdzietności i nie pomagają swojej przyszłości. Z lęku nic dobrego wyniknąć nie może. Rodzenie dzieci z lęku musi skończyć się fatalnie. Ale przynajmniej „ktoś ci poda tę nieszczęsną szklankę wody na starość”. Niejednokrotnie pisałam o tym na blogu i w mojej książce „Szczerze o życiu bez dzieci”. Takie prorokowanie to próba odreagowania złości.... Złości? Tak, złości. Bezdzietność z wyboru odwraca znaczenia, a to jest w społeczeństwie bardzo źle widziane. Do tej pory to rodzice byli hołubieni. Pod każdym względem – od finansowego po symboliczny. Matka i ojciec to byli społeczni bohaterowie. Nawet jeśli ich życie nie było do końca szczęśliwe, miało sens, bo robili coś dobrego nie tylko dla siebie, ale też dla ogółu, dla narodu, dla świata. Obecnie sytuacja się zmienia. Młode pokolenie, które dostrzega m.in. depresję klimatyczną, coraz częściej uważa, że aktem odwagi i odpowiedzialności jest nie rodzicielstwo, a jego odmowa. Ci, którzy byli bohaterami, nagle stają się szkodnikami – i odwrotnie. I tu wkraczamy na pole minowe związane z wartościami. A to, co wiąże się z wartościami, z poczuciem sensu, jest bardzo silnie nacechowane emocjonalnie. Kiedy ktoś otwarcie przeciwstawia się ustalonym sensom i wartościom, budzi u wielu złość, a nawet wściekłość. Stąd między innymi te nieprzyjemne „proroctwa”. Gdy ludzie mówią, że będę żałować, to tak naprawdę chcą, bym żałowała. Tego właśnie mi życzą. Na tej samej zasadzie kobietom, które przerwały ciążę, wmawia się, że będą cierpieć na syndrom poaborcyjny. Ci, którzy ideologicznie nie zgadzają się z aborcją, bardzo by chcieli, by takie osoby cierpiały. Badania jednak jasno pokazują, że zdecydowana większość kobiet po aborcji czuje ulgę. Takie kobiety są znacznie szczęśliwsze od tych, które nie chciały być w ciąży, a mimo to urodziły. Podobnie rzecz się ma z bezdzietnością – ci, którzy się z nami nie zgadzają, chcą, byśmy swoich wyborów żałowali. A czy rzeczywiście będziemy żałować? Tego żadna wróżka nie jest w stanie nam przepowiedzieć. W każdy wybór – zarówno bezdzietności, jak i rodzicielstwa – wpisane są straty. Trzeba po prostu mieć tego świadomość. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. Tymczasem, jak zauważyła Karolina Lewestam w książce „Pasterze smoków. Rodzice kontra świat”, to wybór, o którym trudno dyskutować. Ani nie możemy racjonalnie wybrać bezdzietności, ani nie możemy w wydedukowany sposób wybrać rodzicielstwa. Tak, według niej możemy wybierać jedynie na podstawie niewystarczających przesłanek. Karolina Lewestam przyłożyła do tematu (nie)dzietności intelektualną miarę. To bardzo współczesne. Już od jakiegoś czasu zarówno o bezdzietności, jak i o rodzicielstwie mówimy jako o wyborze – a żeby coś wybrać, musimy to wcześniej przemyśleć. I zapewne wiele osób tak właśnie do tego podchodzi. Ale możliwe jest też inne podejście. Zarówno rodzicem, jak i osoba bezdzietną możemy zostać nie „z myślenia”, ale „z czucia”. Przez długi czas swoją bezdzietność postrzegałam w kategoriach wykalkulowanego wyboru. Miałam w głowie miliony powodów, dla których nie chcę mieć dzieci. Jednak w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że gdybym chciała je mieć, to te moje argumenty nie byłyby funta kłaków warte. Wzięłabym je wszystkie na klatę, a macierzyństwo potraktowała jak wyzwania. Odkąd dorosłam, wchodziłam w wiele ról, których się bałam, które były dla mnie trudne i wymagające. Tak samo odważnie weszłabym w rolę matki, pokonując rozmaite przeszkody. Ale sęk w tym, że akurat tej roli nie chciałam. Czułam, że jest nie dla mnie. Nawet gdyby usłano mi rodzicielstwo różami i zagwarantowano, że to będzie wspaniałe doświadczenie, i tak nie miałabym dzieci. Ale to jest raczej niszowe podejście… ...do tego stopnia, że w niedawnym raporcie OKO.Press na pytanie „dlaczego pani/pana zdaniem kobiety w Polsce nie chcą mieć dzieci” nie było w ogóle możliwości wybrania odpowiedzi „bo nie ma we mnie takiej potrzeby”. Powodem mogły być: niskie pensje, drogie mieszkania, problemy na rynku pracy, niezadowalająca opieka okołoporodowa. Ale ani słowa o tym, że kobieta po prostu może nie chcieć dziecka. Tak jakby to było niepoważne, nieistotne, zupełnie niewarte wzięcia pod uwagę. Wynika to zapewne stąd, że badania socjologiczne robi się zawsze po coś – trzeba zdiagnozować problem społeczny i poszukać rozwiązania. W tym przypadku problemem jest to, że ludzie chcą mieć dzieci, ale z powodów leżących po stronie państwa nie mogą zrealizować tego pragnienia. Te powody trzeba rozpoznać i usunąć, by zagwarantować obywatelom jedno z najważniejszych praw – prawo do posiadania potomstwa. I w porządku. Jednak taka optyka usuwa w cień tych wszystkich ludzi, dla których bezdzietność jest potrzebą – równie silną i ważną jak potrzeba rodzicielstwa. Mądre państwo powinno zawsze mieć to na uwadze. Nakłanianie – wszelkimi dostępnymi środkami – jak największej liczby ludzi do tego, by mieli dzieci, to według mnie nadużycie władzy. W rzeczywistości przesiąkniętej pronatalizmem bardzo trudno realizować kolejne bardzo ważne prawo reprodukcyjne – prawo do nieposiadania dzieci. Inna sprawa, że bezdzietność z wyboru zawsze traktowana była z lekceważeniem – jako coś przejściowego i niezbyt poważnego. Monika Brodka w mocnych słowach o braku dzieci: „Ta presja społeczna mnie potwornie drażni” Znana z tego, że niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, przy okazji promocji nowej płyty Monika Brodka zrobiła wyjątek. Zabrała głos w sprawie (nie)posiadania dzieci. W szczerym i zarazem mocnym komentarzu zamknęła usta wszystkim, którzy nie rozumieją, że pytanie kogokolwiek o plany prokreacyjne (bądź ich brak) jest przejawem braku kultury oraz zwyczajem, od którego najwyższa pora się odzwyczaić. I tu znów zahaczamy o historię. Ślub i spłodzenie potomstwa oznaczało w przeszłości wejście do wspólnoty dorosłych. Dziś, choć nie jest to już tak oczywiste, bezdzietność wciąż postrzegana jest jako objaw niedojrzałości. Tłumaczę to sobie tym, że nie mamy w tej chwili żadnych społecznie uznanych „rytuałów przejścia”, które włączałyby młodych ludzi do grona dorosłych. Jeszcze jakiś czas temu wystarczyło zrobić maturę i wyprowadzić się z domu, by zyskać status dorosłego. Nie trzeba było nawet mieć dziecka. Obecnie żyjemy w kulturze celebrującej wieczną młodość. Z domów wychodzimy bardzo późno, matura przestała cokolwiek znaczyć, a współczesne rytuały przejścia (np. „osiemnastki”) są formą zabawy i z dojrzałością mają niewiele wspólnego. Dlatego potrzebujemy jasnych sygnałów: kto zasługuje na poważne traktowanie, a kto nie. Dziecko nadaje się do tego znakomicie, bo je widać. No i stoi za tym wielowiekowa tradycja. Dzieci jako „oznaka dorosłości” wydają mi się ryzykownym konceptem. Bo nawet chcąc prowadzić auto, musisz wcześniej zrobić prawo jazdy. Chcąc mieć dzieci, nie potrzebujesz żadnych uprawnień. I to pociąga za sobą określone konsekwencje. Wiele osób nie chce mieć potomstwa, by nie powielać błędów popełnionych przez swoich rodziców. Podejrzewam, że kiedyś ten argument nie istniał, bo ludzie inaczej patrzyli na życie, czegoś innego od niego oczekiwali. Nie marzyło im się szczęście, samorealizacja ani życiowe spełnienie. Uważali natomiast, by nie podpaść wspólnocie, by nie naruszyć boskich ani ludzkich praw, by wywiązać się z obowiązków przypisanych społecznej roli. Nastanie indywidualizmu zmieniło reguły gry. Młode pokolenie jest bardzo refleksyjne, dba o swój komfort i krytycznie obserwuje rzeczywistość. A to nie sprzyja decyzji o posiadaniu dziecka. Rodzicielstwo – co widać na każdym kroku – wymaga wysokich kompetencji i olbrzymich nakładów, zarówno finansowych, jak i emocjonalnych. W dodatku obarczone jest rozmaitymi lękami związanymi z niepewną przyszłością. To nowe – młode – postrzeganie świata zderza się z archaicznymi stereotypami narzucającymi rodzicielstwo jako jedyną ścieżkę samorealizacji. Niestety brakuje nam społecznie wypracowanego wzorca szczęśliwego bezdzietnego życia. Trudno o obraz szczęśliwej bezdzietności w kraju, który tak bardzo celebruje dzietność. Władza hołduje rodzinie, traktuje bezdzietnych jako obywateli gorszej kategorii. Drenuje kieszenie osób nierozmnażających się, pomija w rozdawaniu benefitów. Tak jak zauważyłaś w jednym ze swoich wpisów – chyba tylko osoby, które nie potrafią liczyć, w naszym kraju nie decydują się na potomstwo. Najbardziej jednak zaskoczyło mnie twoje stwierdzenie, że to dobrze, że państwo nie interesuje się osobami odmawiającymi rozrodu. „Trzymajmy kciuki by władza miała nas, bezdzietnych, jak najdłużej w d. Módlmy się, by nie dawała nam przywilejów ani pieniędzy” – piszesz. Tak, bo władza niczego nie daje bezinteresownie. Zawsze jest to podyktowane jakimś interesem. Tym razem chodzi o demografię i ideologię. Politycy u władzy nie mają na względzie dobra niepłodnych par czy kobiet, które chciałyby być matkami, ale ich na to nie stać. Myślą jedynie o słupkach, statystykach, finansach publicznych, a także – a może przede wszystkim – o konserwatywnej utopii. Chcieliby przyciąć wszystkich do jednego prokreacyjnego wzorca. Nie godzę się na to, by państwo – zarówno agresywnymi strategiami finansowymi, jak i przepisami – przymuszało ludzi do posiadania dzieci. Co innego zapewniać dobre warunki do ich rodzenia i wychowywania. Jest wiele osób, które chcą mieć potomstwo, a nie mogą sobie na nie pozwolić. Od tego są instytucje państwowe, by im pomagać. Nasza władza jednak przegina. Działa w interesie tylko jednej grupy społecznej, a to narusza zasadę równości. Próbuje (na szczęście mało skutecznie) stworzyć warunki, w których nierodzenie dzieci będzie trudne do pomyślenia. Muszę tu jednak zaznaczyć, że tamtem post napisałam z przekąsem. Nie chcę, by władza mieszała swoją szkodliwą ideologię do mojego życia. Chciałabym jednak, by od czasu do czasu zainteresowała się osobami bezdzietnymi. Bo po pierwsze, za chwilę będzie ich sporo... Coraz mniej kobiet przed trzydziestką decyduje się na dziecko? Badania nie pozostawiają wątpliwości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282.jpeg" width="933" height="700" alt="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" title="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" /> ...według badania przeprowadzonego kilka lat temu w ramach projektu FAMWELL, z pokolenia na pokolenie rośnie liczba kobiet, które nie planują zostać matkami. Wśród kobiet urodzonych po 1970 roku odsetek tych, które nie urodzą dziecka, wynosi 17 procent, wśród urodzonych po 1995 roku bezdzietnych będzie dwa razy więcej. I to trend, którego nie da się odwrócić rozwiązaniami proponowanymi przez naszą władzę. Po drugie, zmienia się model rodziny. Nawet ci, którzy mają dzieci, na starość mogą zostać sami. Bo dzieci wyjadą, zajmą się swoim życiem, bo nie będzie ich stać na obsługiwanie schorowanych rodziców… Najwyższa pora, by państwo zainteresowała się losem osób starszych. By tworzyło miejsca opieki dla schorowanych i samotnych, by zajęło się służbą zdrowia, odbudowało geriatrię, aktywizowało starszych, tworzyło dla nich przyjazne przestrzenie. Trudno uwierzyć, że coś takiego w ogóle jest możliwe. Wierzę, że jeśli władza się tym nie zajmie, to my sami się zorganizujemy. Jest coraz więcej działań oddolnych, tworzących sieci wsparcia. Mówię tu o nieformalnych grupach sąsiedzkich, stowarzyszeniach, inicjatywach międzypokoleniowych – to już się dzieje. Wcześniej nie było warunków do takiej samoorganizacji, bo całą energię ludzie wkładali w podtrzymanie więzów rodzinnych. Ale kształt rodziny się zmienia, zwiększa się dystans pokoleniowy… Lepsze zrozumienie i wsparcie zagwarantuje koleżanka albo sąsiadka-równolatka niż dziecko, które gdzieś w świecie zajmuje się własnym życiem. Wierzę w takie wspierające się nieformalne kręgi dojrzałych ludzi – dzietnych i bezdzietnych. Ale na to też trzeba ciężko pracować przez całe życie, tak jak pracuje się nad więzami rodzinnymi. Najgorsze to pozamykać się w domach i mieć w nosie resztę świata.
Monika Brodka w mocnych słowach o braku dzieci: „Ta presja społeczna mnie potwornie drażni”
Znana z tego, że niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, przy okazji promocji nowej płyty Monika Brodka zrobiła wyjątek. Zabrała głos w sprawie (nie)posiadania dzieci. W szczerym i zarazem mocnym komentarzu zamknęła usta wszystkim, którzy nie rozumieją, że pytanie kogokolwiek o plany prokreacyjne (bądź ich brak) jest przejawem braku kultury oraz zwyczajem, od którego najwyższa pora się odzwyczaić.
W tym artykule: Monika Brodka: związki i życie prywatne Monika Brodka o presji posiadania dzieci Monika Brodka: związki i życie prywatne Osobisty, przemyślany, pełen melancholii i mroku. Taki jest najnowszy album Moniki Brodki „Sadza”, który właśnie ukazał się na rynku. W związku z promocją wydawnictwa artystka udzieliła ostatnio kilku wywiadów, w których opowiedziała o okolicznościach powstawania nagrań. Choć 34-latka zazwyczaj niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, tym razem zdecydowała się odrobinę otworzyć na temat swoich związków i życia osobistego. W rozmowie z Karolem Paciorkiem w podcaście „Imponderabilia” 34-latka przyznała, że ostatnie miesiące były dla niej bardzo intensywne. Wokalistka niedawno rozstała się ze swoim wieloletnim narzeczonym (fotografem Przemkiem Dzienisem, z którym współpracowała przy licznych projektach) i związała się z nową miłością (również fotografem, 34-letnim Maksymem Rudnikiem). W wywiadzie Monika Brodka zapewniła, że relacje prywatne są niezwykle istotną przeciwwagą dla pracy, którą wykonuje. Stanowią dla niej cenne lekcje i wspierają w rozwoju. Potrzebuję stabilizacji w życiu, bo moje życie zawodowe jest dosyć niestabilne, więc relacje są dla mnie oparciem w trudnych chwilach, ale chyba tak powinno być. Dużo się dowiaduję z tych związków o sobie. O takim funkcjonowaniu, jak bardzo ego jest istotne, a jak czasami nie powinno być istotne. To jest trudna szkoła, relacje. Staram się wychodzić z jakichś utartych schematów, bo chyba każdy w nie w życiu wpada – stwierdziła. Monika Brodka rozstała się z narzeczonym, znalazła jednak nową miłość. Kim jest obecny partner wokalistki? Monika Brodka rozstała się z Przemkiem Dzienisem, z którym jeszcze jakiś czas temu planowała ślub. Jak donoszą media, trwający sześć lat związek przeszedł już do historii. Artystka nie tak dawno znalazła jednak nową miłość... Kim jest jej obecny chłopak? Monika Brodka o presji posiadania dzieci Prowadzący, który sam wielokrotnie podkreślał, że nie planuje mieć dzieci, zapytał o tę kwestię również swoją rozmówczynię. Początkowo Monika Brodka nie była zdecydowana, czy chce opowiadać o tak prywatnych sprawach jak potomstwo. Ostatecznie jednak zabrała głos, zwracając uwagę na to, że rozmnażanie się nie jest jedynym celem człowieka, a naciski społeczne jedynie utrudniają podjęcie świadomej decyzji. Na kobiety w określonym wieku jest nakładana tak bardzo duża presja społeczna z tym tematem, że chyba kobietom też niejednokrotnie jest trudno usłyszeć siebie w tym wszystkim. Na ile to jest potrzeba społeczeństwa, które ci mówi: „masz tam ileś lat, czas!”, a na ile to rzeczywiście jest twoja własna potrzeba. Szczególnie kiedy intensywnie pracujesz, te rozważania bardzo często odkłada się na później. We mnie potrzeba rozpracowania tego tematu jeszcze nie nadeszła, więc nie mam jeszcze odpowiedzi na to pytanie, ale ta presja społeczna mnie potwornie drażni – podkreśliła wokalistka. Słowa Moniki Brodki trafiają w punkt. Tym, którzy wciąż nie rozumieją, dlaczego pytania o potomstwo i sugerowanie, że już „najwyższy czas”, są – mówiąc delikatnie – nie na miejscu, przypominamy tekst „Czego nie mówić dziewczynom, które nie planują macierzyństwa”. Wszystkie możliwe wątpliwości objaśniamy w nim krok po kroku. Monika Brodka opublikowała odważne nagie zdjęcie. Widać na nim jej tatuaż z młodości Monika Brodka opublikowała na Instagramie post z wieloma zdjęciami. Na jednym z nich piosenkarka jest nago. Dodatkowo widzimy tatuaż, który nieczęsto pokazuje. Zobaczcie zmysłową fotografię.
Hilaria i Alec Baldwin opublikowali rodzinny portret. Po raz pierwszy pozowali z siódemką dzieci
Rodzina Baldwinów w komplecie! Hilaria Baldwin opublikowała na Instagramie zdjęcie, na którym pozuje ze swoim mężem i siódemką dzieci. W końcu możemy zobaczyć ich wszystkich razem. To najbardziej urocze, co dziś zobaczycie.
W tym artykule: Hilaria i Alec Baldwinowie pozują z dziećmi na najnowszym zdjęciu rodzinnym Hilaria i Alec Baldwinowie – dzieci Ilaria Catalina Irena – narodziny Rodzina Hilarii i Aleca Baldwinów znów się powiększyła. 22 września urodziła się Ilaria Catalina Irena. To już siódme dziecko pary. Z tej okazji aktor i trenerka jogi postanowili zrobić sobie wspólny rodzinny portret. Hilaria Baldwin opublikowała na Instagramie zdjęcie, które momentalnie zrobiło furorę. Zobaczcie! Hilaria Baldwin i Alec Baldwin znów zostali rodzicami. To już ich siódme wspólne dziecko Hollywoodzki klan Baldwinów powiększył się o nowego członka. A właściwie członkinię. Hilaria Baldwin, żona sławnego aktora Aleka Baldwina, właśnie poinformowała o narodzinach kolejnej pociechy. Para podzieliła się serią uroczych zdjęć oraz zdradziła imię córki. Hilaria i Alec Baldwinowie pozują z dziećmi na najnowszym zdjęciu rodzinnym Wczoraj na Instagramie Hilarii Baldwin pojawiło się zdjęcie, które przedstawia jej rodzinę w komplecie. Cała dziewiątka siedzi w sypialni i patrzy w stronę aparatu. Fotografia wygląda bardzo naturalnie, a główni zainteresowani całą sprawą wyglądają na bardzo szczęśliwych. Na pierwszy plan wysuwa się małżeństwo. Alec – ubrany w czarną koszulkę i dżinsy oraz Hilaria, która wygląda prześlicznie w białej, zwiewnej sukience. Pomiędzy nimi widzimy dzieci. Czterech synów i trzy córki. Nasze pierwsze zdjęcie z najmłodszymi Baldwinami! – napisała trenerka – Baldwinito dream team. Ireland, brakuje nam ciebie, kochamy cię – zwróciła się do córki swojego ukochanego z małżeństwa z Kim Basinger. Drugą część wpisu 38-latka poświęciła swojej przyjaciółce i fotografce, Erouli Dimitriou. Teraz mój list miłosny do @roushoots: 20 lat przyjaźni, uwieczniałaś momenty z moją rodziną, odkąd byłam w ciąży z Rafa. Jesteśmy wdzięczni, że cię mamy. (…) Rou ma cierpliwość świętej, ma w sobie spokój i dodatek z mamy. Kochamy cię – napsiała Hilaria Baldwin do swojej przyjaciółki, która jest autorką ich rodzinnego zdjęcia. Hilaria i Alec Baldwinowie – dzieci Para jest małżeństwem już ponad 10 lat, bo od czerwca 2012 roku. Od tamtego czasu doczekała się siódemki dzieci. Najstarsza córka, Carmen, ma 9 lat, następnie Rafael, który ma 7 lat, 5-letni Leonardo, 4-letni Romeo, Eduardo, który ma niecałe dwa lata i Lucia, która skończyła 18 miesięcy. Teraz do tego grona dołącza także wspomniana już Ilaria Catalina Irena. Dziewczynka przyszła na świat kilka tygodni temu. Trenerka jogi bardzo często publikuje zdjęcia swoich dzieci w mediach społecznościowych, dlatego, obserwując ją, z pewnością będziemy na bieżąco. Hilaria chętnie dzieli się kadrami z życia prywatnego, pokazując realia bycia matką (już) siódemki. Ilaria Catalina Irena – narodziny Najmłodsza córeczka pary urodziła się 22 września tego roku. Dwa dni później jej mama opublikowała wzruszające wideo, za pośrednictwem którego poinformowała fanki oraz fanów, że dziewczynka jest już na świecie, poza tym pokazała wspólne kadry z rodzeństwem. Ona już tu jest! Jesteśmy bardzo podekscytowani, aby przedstawić wam nasze małe spełnione marzenie – napisała wtedy na Instagramie.
„Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”. Czego nie mówić dziewczynom, które nie planują macierzyństwa
Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem?
W tym artykule: Seks bez dzieci Rodzicielstwo – konstrukt społeczny? Rachunek zysków i strat Tokofobia – co to takiego? Bezdzietne na cenzurowanym Na koniec – tego nie mówcie! Czasy się zmieniły, dzieci mamy coraz później, coraz więcej z nas decyduje się też ich nie mieć w ogóle. Powody stojące za naszymi decyzjami są najróżniejsze, nie powinno się ich oceniać. Jedne z nas boją się ciąży, inne nie chcą sprowadzać potomstwa na świat zagrożony choćby katastrofą ekologiczną, jak i przykładać ręki do pogorszenia stanu planety. Istotne są też często czynniki ekonomiczne. Zresztą, ile osób, tyle powodów. jednak pytania o ciążę nie ustają. Pyta rodzina, pytają przyjaciółki, pytają bliżsi i dalsi znajomi. Nawet wtedy, kiedy już wiele razy oznajmiłyśmy wszem i wobec swoją decyzję o bezdzietności. Co najgorsze – ludzie nie powstrzymują się przed komentowaniem naszej decyzji. Paradoksalnie nie zadajemy innych pytań o życie seksualne, nie rozmawiamy o intymności, ale o posiadanie dzieci – przecież z seksem mocno związane – dopytujemy bez ogródek. Seks bez dzieci Wynalezienie pigułki antykoncepcyjnej w latach 60. XX wieku stanowiło wyczekiwaną rewolucję – oznaczało, że kobiety będą mogły lepiej kontrolować swoją płodność, decydować o swojej dzietności, uprawiać seks bez strachu przed niechcianą ciążą. Mimo tego do dziś dla wielu osób, niekoniecznie religijnych, seks wciąż równa się prokreacji. Kobieca wolność wyboru i przyjemność seksualna spychane są na margines, a nasz kraj jest tego najlepszym przykładem – utrudnienia w dostępie do antykoncepcji awaryjnej czy aborcji, stygmatyzacja zapłodnienia in vitro... Rodzicielstwo – konstrukt społeczny? Jeszcze kilkadziesiąt lat temu większość ludzi nie rozważała, czy chcą mieć dzieci, uważali to za coś naturalnego. Model był taki: ślub, dziecko i chwilę później zapewne kolejne dziecko. Obecnie modele związków i w ogóle życia są bardziej różnorodne, a my zadajemy sobie pytania, czy macierzyństwo/tacierzyństwo to faktycznie spełnienie naszych marzeń. Czy nasze życie bez dziecka będzie niepełne? Taki namysł się przydaje, bo część z nas nie tyle chce mieć dzieci czy czuje się na siłach podjąć rodzicielstwa, co internalizuje społeczne i kulturowe przekazy. Wydaje nam się więc, że priorytetem dla kobiety powinno być macierzyństwo. Cóż, społeczne stereotypy pod tym względem godzą w nas silniej niż w mężczyzn. Oni bardzo rzadko muszą mierzyć się z pytaniami o ciążę i zdaniami o tykającym zegarze biologicznym. Oni też wymigują się od płacenia alimentów, a państwo nic z tym nie robi. Polska to nie jest kraj dla bezdzietnych ludzi. „Gdyby coś się stało, mogę liczyć tylko na siebie” – Nie wszystkie osoby „childfree” świetnie sobie radzą pod względem finansowym. A fakt, że w trudnej sytuacji mogą liczyć wyłącznie na siebie, może rodzić frustrację. Tym większą, im większe wsparcie otrzymują rodzice – mówi Marcin, bezdzietny z wyboru dziennikarz z Warszawy. Uważne wsłuchanie się w swoje pragnienia, porzucając stereotypy i społeczne powinności, może doprowadzić nas do wniosku, że mamy inny, lepszy pomysł na życie niż bycie rodzicem, że na rodziców się nie nadajemy, że nie jesteśmy gotowe czy gotowi na taki przewrót. Bo dziecko w życiu bardzo dużo zmienia. I kosztuje. A wcale nie jest gwarantem, że nas na starość wspomoże, więc argument o szklance wody powinien pozostać wszelkim ciociom i wujkom „dobra rada” na końcu języka. Rachunek zysków i strat Dziś coraz częściej rozważamy, jakie wyrzeczenia oznacza posiadanie dziecka. Liczymy też pieniądze. Bo niestety jest i tak, że wielu z nas po prostu na dziecko nie stać. Niestabilne zatrudnienie, umowy śmieciowe, rosnące koszty życia. Przez ludzi przemawia tu nie tylko zdrowy egoizm, ale też odpowiedzialność – nie chcą skazywać potomstwa na życie w trudnych warunkach finansowych, na to, aby rodzicielskie frustracje odbijały się na nim. Dziecku wypada zapewnić warunki materialne i emocjonalne do rozwoju. A rodzicami jesteśmy do końca życia. Według raportu „Koszt wychowania dzieci w Polsce 2018” autorstwa ekspertów z Centrum im. Adama Smitha jedno dziecko, które utrzymujemy do 18. roku życia to jakieś 190 do 210 tysięcy złotych. Choć przecież bywa tak, że wspomagamy potomstwo o wiele dłużej. Decyzja o nieposiadaniu dzieci to też wyraz poczucia odpowiedzialności za naszą planetę, która i tak jest już przeludniona, a to z kolei jeden z powodów coraz poważniejszych zmian klimatycznych. Tokofobia – co to takiego? Kolejna istotna sprawa to strach przed ciążą i porodem. Nie można powiedzieć, że się przeżyje, że to tylko 9 miesięcy. Dla jednej osoby będzie to „tylko”, dla drugiej „aż”. Każdy organizm jest inny. Ciąża i poród to ogromny wysiłek psychiczny i fizyczny. Są wśród z nas takie, które nie wyobrażają sobie bycia w ciąży i porodu, panicznie się ich boją i nie chcą podejmować tego ryzyka. Wiele z nich pewnie zmaga się z tokofobią, czyli stosunkowo niedawno, bo zaledwie kilka lat temu, zdiagnozowaną jednostką chorobową. Dotyka ona od 8 do 13% kobiet. Nie ma więc im co powtarzać, że jakoś to będzie czy że nie one pierwsze na świecie będą rodziły. W naszym kraju strach przed ciążą i porodem potęguje też słaba opieka okołoporodowa i brak dostępu do aborcji w przypadku wad letalnych płodu, co skazuje kobiety na traumatyczne przeżycia. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. Bezdzietne na cenzurowanym Wydaje się, że każdy powód nieposiadania dziecka jest dobry, to są osobiste sprawy. Poza tym lepszy zdrowy egoizm niż decydowanie się na dziecko, bo tak wypada, nie zważając na swoje warunki emocjonalne i materialne. A w kontekście przyszłości naszej planety wręcz egoizmem, krótkowzrocznością czy też lekceważeniem może być dzieci posiadanie. Pamiętajmy też, że pytania o dzieci i komentarze dotyczące decyzji o bezdzietności wkurzają, męczą, ranią. Przecież jest i tak, że za decyzją o nieposiadaniu dzieci stoją bolesne sprawy, traumy. Oczywiście te wszystkie pytania można mieć gdzieś z tyłu głowy i wypowiadać bezwiednie, skoro wszyscy wokół o plany macierzyńskie pytają. Łącznie z pracodawcami. Ale zawsze jeśli takie pytanie mimowolnie nasunie się na myśl, lepiej go nie wypowiadać. Zawsze warto postawić się w sytuacji drugiej osoby i pomyśleć, jakbyśmy się czuli, gdyby to nas zasypywano pytaniami czy oceniano nasze życiowe wybory. Każdy ma swoją wizję szczęścia. A kobiety zwłaszcza, doskonale wiedzą, co robią, i potrafią odpowiednio decydować o swojej płodności, ciążach, macierzyństwie. Stara panna służyła za „straszak” dla młodych dziewczyn: „oto co cię czeka, jeśli będziesz się buntować” „W XIX wieku kobieta, która nie wyszła za mąż, oznaczała bankructwo przedsiębiorstwa. Stara panna nie tylko przegrała i z tego powodu należała jej się pogarda albo litość, ale też postąpiła wbrew temu, czego się od niej oczekiwało – i z tego powodu należała jej się kara” – mówi kulturoznawczyni Alicja Urbanik-Kopeć, autorka książki „Matrymonium. O małżeństwie nieromantycznym” (Wydawnictwo Czarne). Na koniec – tego nie mówcie! Zmieni ci się – może tak być, ale nie musi. Ludzie naprawdę są coraz bardziej samoświadomi i odpowiedzialni, mało kto deklaruje niechęć posiadania potomstwa bezpodstawnie. Czas mija, zegar biologiczny tyka. Zamroź jajeczka na wszelki wypadek. Ciąża to nie choroba, nie ma co histeryzować zawczasu. Bez dziecka życie jest niepełne. Kto ci poda na starość szklankę wody. Widocznie nie czujesz się bezpiecznie/nie trafiłaś na miłość życia/odpowiednią osobę... Najlepiej wypowiedziane w obecności obecnej partnerki/partnera ;). To wbrew bogu/naturze/tradycji... Szkoda dobrych genów. Będziesz tego żałować – polecam doskonały fanpage Żałuję Rodzicielstwa, gdzie pojawiają się historie przełamujące tabu jako przeciwwagę, jak również Bezdzietnik.pl. Pewnie można by tak długo wymieniać. Po prostu nie komentujcie, uszanujcie cudzą decyzję i ją wspierajcie.
Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które świadomie rezygnują z bycia rodzicami
Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami.
W tym artykule: “Z czasem ci się zmieni” – o presji społeczeństwa Kobiety Hollywoodu, które świadomie nie zdecydowały się na macierzyństwo Bezdzietność jako wybór Osiągając pewien wiek, niczym szczeble społecznych wymogów, kobiety mierzą się z pytaniami o partnera, małżeństwo czy dzieci. Otoczenie obliguje nas do spełniania pewnych założeń. Bez względu na to, czy tego chcemy, czy nie. To jak z niechcianą radą – mówimy głośno o swoich potrzebach, jednak ktoś zawsze ma dla nas lepszy plan. Jeśli rozmowy schodzą na grunt macierzyństwa, zaczyna się robić nieprzyjemnie. “Z czasem ci się zmieni” – o presji społeczeństwa W 2016 roku Amerykańskie Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom opublikowały raport, z którego wynika, że w rzeczonym roku na 1000 kobiet w przedziale wiekowym 15–44, tylko 62 urodziły dziecko. Według prowadzonych statystyk, był to rok o najmniejszej liczbie urodzeń w USA. Jednak dane pokazują, że kobiety podjęły walkę o swoje prawa reprodukcyjne. To, z czym musimy się mierzyć, to komentarze społeczeństwa i presja, jaką to społeczeństwo na nas wywiera. Pytania: dlaczego? kiedy? zazwyczaj kończą się słowami: dlaczego jeszcze nie masz męża, by po czasie zamienić się w kiedy dziecko. Teraz postaw się na miejscu kobiety – nie samotnej! – bez partnera bądź partnerki, której wyborem jest bezdzietność. Ostracyzm gwarantowany. Jeśli czegoś nie czujemy, nie możemy spełniać wymogów społeczeństwa wbrew sobie. Doprowadzi to do różnego rodzaju zaburzeń bądź w przypadku ciąży, na przykład do depresji poporodowej i braku przywiązania do dziecka. Wówczas poszkodowane będą dwie osoby – matka i dziecko. Lecz winą zostanie obarczona kobieta. Decyzja podjęta raz, może ulec zmianie. Jednak jest to wyłącznie decyzja osoby, której ona bezpośrednio dotyczy. Bezdzietne kobiety z wyboru nie są same w tej społecznej polemice. Gwiazdy światowej sławy, które cieszą się rzeszą fanek i fanów, dzięki swoim mediom społecznościowym, bronią świadomego wyboru bezdzietności. Słowa obrony popierają własnym przykładem. Jesteście ciekawe i ciekawi, które kobiety z Hollywood nie zdecydowały się na macierzyństwo? Kobiety Hollywoodu, które świadomie nie zdecydowały się na macierzyństwo Jennifer Aniston Gwiazda „Przyjaciół” wiele razy interweniowała w mediach, kiedy pojawiały się plotki o jej ciąży. W pewnym momencie przestała z tym walczyć i skierowała do mediów komunikat, w którym jasno określiła, że nie widzi siebie w roli matki. Jako feministka, broni kobiet, którym umniejsza się z racji bycia bezdzietną czy niezamężną. Postuluje, iż kobiety wcale nie są niekompletne, nieszczęśliwe czy nie odnoszą sukcesów, jeśli decydują się na życie w pojedynkę, bez rodziny. Jesteśmy kompletni z partnerem/ką lub bez niego/niej, z dzieckiem lub bez. Jeśli chodzi o nasze ciała, sami decydujemy, co jest piękne. Nie musimy być w małżeństwie ani matkami, aby być kompletnymi. Możemy same określić nasze własne „długo i szczęśliwie”. Miley Cyrus Dla piosenkarki sprawa posiadania dziecka uzależniona jest od kondycji naszej planety. Dla amerykańskiego „Elle” w 2019 roku udzieliła wywiadu, w którym jasno określiła swoje macierzyńskie poglądy. Dopóki my, jako istoty ludzkie, nie zaczniemy dbać o planetę, która nie wychowa innych pokoleń, ponieważ chyli się ku upadkowi, ona nie przyniesie na świat kolejnego człowieka, który będzie się musiał zmierzyć z konsekwencjami działania obecnego pokolenia. Dla Miley byłoby to nieetyczne skazywać drugiego człowieka na życie w nieznanej przyszłości, gdzie, jak sama mówi: nie wiadomo, czy ryby będą jeszcze pływać w wodzie. Tracee Ellis Rose W 2018 roku Tracee Ellis Rose podzieliła się swoimi przemyśleniami dotyczącymi macierzyństwa z „The Times”. Otrzymując pytania dotyczące posiadania dzieci, zadaje sobie samej jedno, kluczowe pytanie: czy decyzja należy do niej samej, czy do społeczeństwa? Życie oparte na spełnianiu oczekiwań społecznych jest według niej wyczerpujące i bezcelowe. Aktorka wie, że posiadanie męża i dzieci to wymóg, zwłaszcza wtedy, kiedy wejdziesz już w pewien okres życia. Ludzie wówczas odbijają piłeczkę, argumentując, że naszym celem jako ludzi jest prokreacja. Tracee Ellis Rose uważa, że na świecie jest dużo dzieci, kolejne nie poprawią życia tym poprzednim. A bezdzietni ludzie mogą pracować na lepszy byt dla każdego. Renee Zellweger Odtwórczyni kultowej roli Bridget Jones już w dość młodym wieku wiedziała, że nie zostanie mamą. I na pewno spotkała się z komentarzem, że jest za młoda, by podejmować takie decyzje. Jednak trzyma się do tej pory swego zdania. Macierzyństwo nigdy nie było moją ambicją. W rozmowie z „The Times of London” powiedziała, że nie przeżywa życia z ustalonym harmonogramem, że w wieku 25 lat zrobi to czy to. Aktorka bierze od życia to, co aktualnie jej ono oferuje. Chce przez nie przejść w pełni niezależnie, by móc dbać o siebie. Lily Tomlin Cudowna Frankie z serialu „Grace i Frankie” jako serialowa mama oddałaby za swoje (i nie swoje) dzieci wszystko. Jednak Lily Tomlin w prawdziwym życiu zdecydowała się nigdy nie zostać matką. Już w 1973 roku podczas występu w „The Tonight Show” ujawniła Johnny’emu Carsonowi, że nie widzi się w roli mamy i do tej pory trwa przy swojej decyzji. Tak jak wtedy, tak i obecnie zdaje sobie sprawę, że nie mogłaby przedłożyć dzieci ponad swoją karierę. Nie chciała w ten sposób skrzywdzić swoich potencjalnych pociech, więc zrezygnowała z macierzyństwa. To zdecydowanie dojrzała decyzja! Oprah Winfrey Oprah stawia sprawę jasno i zwięźle. Podczas gdy jej przyjaciele planowali zakładanie rodziny, ona bardzo świadomie uznała, że styl życia, na który postawiła, nie byłby odpowiedni dla jej ewentualnego potomstwa. Powodem byłby jej program, który stawiałaby na równi z dziećmi. Oprah jest przykładem kolejnej kobiety podejmującej dojrzałe decyzje. Ellen DeGeneres Ellen wraz ze swoją partnerką kochają dzieci! Jednak, jak mówi Ellen, rodzicem trzeba zostać, jeśli się tego pragnie bardziej niż czegokolwiek innego. Jeśli się wie, jak wychować drugiego człowieka. Ona uważa, że by tego nie potrafiła i wychowałaby go źle, dlatego podjęła decyzję, że macierzyństwo to nie jej zadanie. Razem z partnerką opiekują się więc zwierzakami! A przecież zwierzaki też potrzebują domu! Kim Cattrall Kim Cattrall, czyli Samatha Jones z „Seksu w wielkim mieście” również zrezygnowała z macierzyństwa. I niech was nie zwiedzie rola, jaką grała przez lata. Kim od dawna kieruje się następującą dewizą życiową: Postaraj się nie słuchać tego, co się powinno lub może, i spróbuj wyjść poza oczekiwania, presję rówieśników lub próbę ich zadowolenia – i po prostu słuchaj siebie. Wierzę, że wszystkie odpowiedzi są ostatecznie w nas. W ten sposób dowiedziała się o sobie między innymi tego, że nie chce być matką, ponieważ presja macierzyństwa pochodziła od społeczeństwa, nie z jej wnętrza. Jednak aktorka stała się matką – matką-mentorką dla początkujących aktorów. Bezdzietność jako wybór Bezdzietność dla niektórych to wybór, czego przykładem są kobiety, które podziwiamy każdego dnia. Każda z nich argumentuje swoją decyzję inaczej, jednak ich powody są równie ważne i wypływają z przekonań czy doświadczeń. Kobieta, która zdecydowała się zrezygnować z macierzyństwa, nie uargumentuje swojej decyzji: “bo nie”, choć przecież teoretycznie nie musi się tłumaczyć. Społeczeństwo zmusiło nas jednak do posiadania solidnego argumentu, który byłby trudny do zbicia. Ashley Judd nie chce urodzić dziecka, ponieważ w jej odczuciu, na świecie jest za dużo dzieci porzuconych, które potrzebują pomocy, adopcji. Sarah Paulson zna siebie i wie, że jako osoba impulsywna, mogłaby żałować decyzji o posiadaniu dziecka. Jednak na wszelki wypadek zamroziła jajeczka. Chelsea Handler z kolei zdaje sobie sprawę, że nie poświęciłaby dziecku zbyt dużo czasu i w ostatecznym rozrachunku dziecko zostałoby wychowane przez nianię. Bezdzietność to indywidualna decyzja, tak jak posiadanie wielodzietnej rodziny. Każdy z nas ma inne potrzeby, szanujmy je. I nie nakładajmy na innych presji! Kiedy Ewa Chodakowska planuje powiększyć rodzinę? „Nigdy”. Dlaczego zdecydowała się powiedzieć o tym dopiero teraz?
Rosie Huntington-Whiteley ujawniła imię dziecka. Ciekawostka? Jest coś, co łączy je z dzieckiem Kylie Jenner!
Rosie Huntington-Whiteley zdradziła imię dziecka, a tym samym potwierdziła, jakiej jest płci. Pochwaliła się też uroczym zdjęciem.
To już oficjalne! Rosie Huntington-Whiteley urodziła drugie dziecko. Bo choć wiadomość wyszła na światło dzienne już kilka dni temu, modelka nie zabrała głosu w tej sprawie. Aż do teraz. Rosie Huntington-Whiteley właśnie ujawniła imię dziecka, tym samym potwierdzając plotki o jego płci. Do publicznej wiadomości podała też dokładną datę urodzenia maluszka – 2 lutego 2022 roku. A to oznacza, że drugie dziecko gwiazdy i jej narzeczonego Jasona Stathama ma więcej wspólnego z synkiem Kylie Jenner niż mogliśmy się tego spodziewać, bo on także przyszedł na świat tego samego dnia! Oboje mają więc „anielską datę urodzenia”, co wiąże się z ważnym przesłaniem na przyszłość. Dziecko Rosie Huntington-Whiteley i Jasona Stathama – płeć i imię Fani Kylie Jenner są przekonani, że ze względu na „anielską datę urodzenia” jej synek otrzymał imię Angel. Czy właśnie tak się stało? Zapewne dowiemy się już niebawem. Pewne jest natomiast jak nazywa się dziecko Rosie Huntington-Whiteley i Jasona Stathama. Wszystko za sprawą posta na Instagramie, który modelka dodała na Instagram we wtorek, 8 lutego, wieczorem. „Isabella James Statham” – napisała, dodając przy okazji datę urodzenia maluszka – 2.2.22 i emotkę przedstawiającą aniołką (wiecie już dlaczego). Tym samym nie tylko ujawniła imię swojej drugiej pociechy, ale potwierdziła plotki, jakiej jest płci (tak, to dziewczynka). Przy okazji pokazała też pierwsze zdjęcie dziecka, które nie mogłoby być bardziej urocze, choć – niestety – niewiele na nim widać. Na pierwszym planie znajduje się bowiem kosz Mojżesza – modne ostatnio łóżeczko dla noworodków zrobione z wikliny. Wprawne oko wypatrzy jednak także malutką rączkę noworodka, którą wyciąga w stronę słońca. Wszystko wygląda nie tylko bardzo wzruszająco, ale i – jak na zdjęcia Rosie Huntington-Whiteley – bardzo stylowo. Przekonajcie się, zaglądając do naszej galerii. Rosie Huntington-Whiteley i Jason Statham – dzieci Mała Isabella James Statham to drugie dziecko Rosie Huntington-Whiteley i Jasona Stathama. W 2017 roku (rok po zaręczynach pary) na świat przyszedł ich pierworodny synek – Jack Oscar Statham. Teraz doczekał się rodzeństwa! A my czekamy na więcej zdjęć.
Hailey Bieber wyznała, kiedy ona i Justin Bieber planują mieć dzieci. Czy starania rozpoczną już w tym roku?
Czy Hailey i Justin Bieber planują mieć dzieci? A jeśli tak, to kiedy? Choć naszym zdaniem to raczej wścibskie pytania, Hailey Bieber postanowiła na nie odpowiedzieć szczerze. Spodziewałyście i spodziewaliście się tego?
Kiedy dzieci? Choć nie do końca rozumiemy, dlaczego wciąż pyta się o to młode małżeństwa, skoro jest to ich prywatna sprawa (tym bardziej, że łatwo trafić na bolesny grunt, bo nie zawsze można mieć dzieci mimo chęci), w trakcie jednego z ostatnich wywiadów – z magazynem „Wall Street Journal” – zapytano o to Hailey Bieber. A ona zdecydowała się szczerze odpowiedzieć. Hailey i Justin Bieber: Kiedy dzieci? Dziennikarka nie owijała w bawełnę i zapytała wprost, czy Hailey i Justin Bieber planują mieć dzieci jeszcze w tym roku, na co usłyszała: Definitywnie żadnych dzieci w tym roku, to zdecydowanie zbyt szybko. Hailey Bieber dała jednak do zrozumienia, że to, że nie planują zostać mamą już teraz, nie oznacza, że nie chce nią zostać nigdy. Idealnie byłoby rozpocząć starania o dziecko w ciągu najbliższych kilku lat – wyznała. Ale nie bez przyczyny nazywa się to staraniami – nigdy nie wiadomo, jak długo to wszystko potrwa – podsumowała żartobliwie. I nie sposób nie przyznać jej racji. Hailey Bieber o macierzyństwie Gwiazda dorzuciła także swoje trzy grosze na temat dotyczących dzieci oczekiwań społecznych i związanej z tym presji, dając do zrozumienia, że choć w wielu przypadkach świeżo upieczone mężatki marzą o tym, by zostać mamami, wcale nie musi tak być. Nie powinno się więc tego narzucać. Wszyscy zawsze zakładają, że miłość, ślub i dzieci to naturalna kolej rzeczy. A co z rzeczami, które chcę jeszcze osiągnąć w swojej firmie? – zapytała retorycznie, podkreślając, że jest też masa innych rzeczy do zrobienia. Długo wydawało mi się, że od razu będę chciała mieć dzieci, planowałam, że będę je mieć bardzo, bardzo młodo. Potem skończyłam 25 lat i wiecie co? Nadal jestem bardzo, bardzo młoda! – podsumowała, zaznaczając, że ma jeszcze sporo czasu na dzieci. Hailey i Justin Bieber – historia związku Hailey i Justin Bieber uchodzą za jedną z najgorętszych, ale i najlepiej dobranych par w showbiznesie. Poznali się jeszcze gdy byli nastolatkami – podczas premiery biograficznego filmu o Bieberze, pod tytułem „Never Say Never” On miał wtedy 16 lat, ona – 14. Spotykać zaczęli się trzy lata póżniej, czyli w 2014 roku, ukrywali to jednak przed światem. W 2015 ich związek stał się oficjalny, po tym, jak Justin wyznał publicznie, że zakochał się w Hailey. Trzy lata póżniej byli już małżeństwem (mimo, że w międzyczasie zaliczyli także rozstanie). Para na swoim koncie ma zresztą dwa śluby. Pierwszy, potajemny, wzięli we wrześniu 2018 roku w Nowym Jorku. Drugi, ślub kościelny, który odbył się rok później w luksusowym hotelu w Karolinie Południowej, był już huczny i medialny. Zdjęciami z wydarzenia Justin i Hailey pochwalili się także na Instagramie. Do dziś są równie szczęśliwi co w dniu ceremonii. Justin Bieber i Hailey Bieber: Historia ich związku pełna jest zaskoczeń i zwrotów akcji. Pamiętasz? Justin Bieber i Hailey Bieber to obecnie jedno z najbardziej znanych małżeństw w show-biznesie. Ich historia pokazuje, że droga do zaślubin nie zawsze jest usłana różami, ale wzloty i upadki są potrzebne, by zbudować coś trwałego. Związek Hailey i Justina od lat budzi ogromne emocje, a imiona dwójki zakochanych od dawna są na ustach fanów na całym świecie. Co warto o nich wiedzieć? Jak zaczęła się ich znajomość i jak wyglądał ich ślub?
Oburzająca decyzja polskiego rządu. Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży traci dofinansowanie
W Polsce próby samobójcze zdarzają się już wśród siedmiolatków, wynika z danych Komendy Głównej Policji. Nasi rządzący wolą jednak finansować TVP niż wspierać młode osoby w kryzysie psychicznym. Zadecydowali o odcięciu finansowania Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży (116 111) prowadzonego przez Fundację Dajemy Dzieciom Siłę – podał Onet.
W tym artykule: Przerażające statystyki: próby samobójcze już wśród siedmiolatków Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 bez finansowania rządowego Bo „w Polsce działa inny bezpłatny telefon zaufania” Przerażające statystyki: próby samobójcze już wśród siedmiolatków Od początku stycznia do końca listopada 2021 roku aż 1339 nastolatków podjęło próbę samobójczą (to niemal 500 prób więcej niż w całym 2020 roku), a życie odebrało sobie w tym czasie 47 dziewczynek i 72 chłopców - wynika z danych Komendy Głównej Policji. Co przeraża jeszcze bardziej, na życie targają się już nawet siedmioletnie dzieci. W przedziale wiekowym od 7 do 12 lat takich prób było w ubiegłym roku aż 51! Bez cienia wątpliwości jednym z najważniejszych elementów zapobiegania najtragiczniejszym skutkom kryzysów psychicznych wśród młodych osób jest Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111. Ta bezpłatna i anonimowa linia telefoniczna działa w Polsce od 6 listopada 2008 roku, kiedy to zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej Urząd Komunikacji Elektronicznej przyznał numer 116 111 Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Przez ponad 13 lat funkcjonowania telefonu eksperci fundacji odebrali ponad 1,4 miliona połączeń od nieletnich z depresją i innymi problemami, którzy potrzebowali pomocy. W ubiegłym roku konsultanci dyżurowali przy telefonie przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. W tym czasie przeprowadzili ponad 57,6 tys. rozmów i odpowiedzieli na 9232 wiadomości online. Niejednokrotnie telefon okazywał się jedynym miejscem, w którym dzieci znajdywały wsparcie w trudnych, czasem dramatycznych sytuacjach. Jak pomóc osobie z depresją i czego nie mówić, ani nie robić żeby jej nie zaszkodzić? Podstawowe kroki w walce z depresją Jak pomóc osobie z depresją? Po pierwsze zaakceptuj, że to choroba, a nie oznaka słabości. Po drugie, można i należy ją leczyć. Po trzecie, osobie z depresją można pomóc! Dowiedz się, jak możesz wspierać osobę w depresji i czego absolutnie nie mówić. Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 bez finansowania rządowego Jak 17 stycznia podał Onet, mimo tych zatrważających statystyk, w tym roku Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 pozostanie bez jakiegokolwiek wsparcia finansowego ze strony rządu. Prowadząca i obsługująca linię Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę apeluje do decydentów o zmianę postanowień. Bez pomocy państwa telefon zaufania nie będzie mógł działać w dotychczasowym zakresie. Nie rozumiemy tej sytuacji. Wobec pogarszającej się kondycji dzieci i młodzieży, ogromnych problemów społecznych wywołanych pandemią ten telefon jest ważnym zasobem zdalnej pomocy psychologicznej - czytamy w petycji, która dziś trafi do kancelarii premiera. Jak przypomina Onet, do 2015 roku Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 był regularnie (w niewystarczającym stopniu, ale jednak) dotowany przez MSWiA. W latach 2016-2019 utrzymywał się m.in. dzięki datkom prywatnych darczyńców, w tym Fundacji „Ludzki gest”, Kulczyk Foundation i internetowym akcjom Szymona Hołowni. W 2020 i 2021 roku rząd wsparł linię kwotą 130 tys. zł (to zaledwie 5 proc. rocznego budżetu 116 111, ale dla fundacji ważna jest każda złotówka), w tym jednak nie zamierza pomagać. W tej chwili telefon działa wyłącznie dzięki hojności indywidualnych obywateli, prywatnych fundacji i firm. Jednak w sytuacji braku jakiegokolwiek wsparcia ze strony budżetu państwa, a także wysokiej inflacji, jego dalsze działanie w trybie 24/7 nie będzie możliwe, co pozbawi wiele dzieci szansy na pomoc, także w dramatycznych sytuacjach – ostrzega FDDS. Pokolenie covidowe – co ze zdrowiem psychicznym młodych osób? Z początku w rozmowach na temat pandemii dominowała kwestia zdrowia i bezpieczeństwa osób starszych. Dziś coraz częściej przyglądamy się temu, jak izolacja społeczna wpływa na kondycję psychiczną dzieci, młodzieży i młodych dorosłych. Bo „w Polsce działa inny bezpłatny telefon zaufania” „Gazeta Prawna” zwróciła się do MSWiA z prośbą o odniesienie się do sytuacji. W odpowiedzi otrzymała informację, że w Polsce funkcjonuje inny bezpłatny telefon zaufania, który jest „czynny całą dobę, siedem dni w tygodniu”. Mowa o uruchomionym w 2020 roku przez rząd Dziecięcym Telefonie Zaufania, działającym przy biurze Rzecznika Praw Dziecka pod numerem 800 12 12 12 (linia jest zarówno telefonem zaufania, jak i pełni rolę telefonu interwencyjnego). Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę zwraca uwagę, że nie rywalizuje z tą inicjatywą. Po prostu potrzeby młodych osób w kryzysie psychicznym są obecnie tak wielkie, iż jedna tego typu forma pomocy będzie absolutnie niewystarczająca. Niestety, zapotrzebowanie jest ogromne i sami, pracując dotąd nieustannie, byliśmy w stanie odebrać tylko jedną czwartą przychodzących połączeń – cytuje wypowiedzi członków FDDS „Gazeta Prawna”. FacebookTwitter
Jennifer Aniston o spekulacjach na temat braku dzieci: „Nie macie pojęcia, co się dzieje ze mną, z moim zdrowiem”
Bezdzietność Jennifer Aniston od lat jest tematem dyskusji w mediach. W najnowszym wywiadzie aktorka odniosła się do spekulacji, że „karierę przedkłada nad dzieci”. Przyznała, że zawsze ją takie głosy raniły. „To było naprawdę bolesne i po prostu paskudne” – powiedziała.
Gwiazda „Przyjaciół” pojawiła się właśnie na okładce grudniowego numeru „The Hollywood Reporter”. Klimatycznej sesji zdjęciowej towarzyszył wywiad. Jennifer Aniston opowiedziała w nim m.in. o tym, jak ciężko jest jej znaleźć swoje miejsce w dzisiejszej branży filmowej i wśród reguł narzucanych przez Hollywood. Zwróciła uwagę, że obecnie wartości aktora, artysty nie wyznacza jego talent, tylko lajki zebrane na portalach społecznościowych „Powoli wszystko zaczyna się kręcić wokół obserwujących na TikToku i Instagramie. Teraz robimy tak, że zatrudniamy na podstawie obserwujących, a nie talentów?”. 52-latka odniosła się również do bezustannego zainteresowania mediów jej życiem prywatnym. A zwłaszcza przewijającego się od lat pytania: dlaczego nie została matką. Gwiazda wielokrotnie musiała publicznie tłumaczyć się z braku potomstwa, bardzo często też doszukiwano się u niej zaokrąglonego brzucha. Dziś co prawda pytania o dzieci nie pojawiają się otwarcie, ale wciąż nie brakuje „sensacyjnych” informacji na temat jej macierzyństwa. Jeszcze w kwietniu bieżącego roku zagraniczne media rozpisywały się o tym, że Jennifer Aniston zdecydowała się na adopcję. „Jest w trakcie procedury adopcyjnej” - donosiły portale plotkarskie. Jennifer Aniston chce adoptować dziecko? W zagranicznych mediach pojawiły się informacje, według których Jennifer Aniston jest w trakcie procedury adopcyjnej. Czy rzeczywiście jest coś na rzeczy? Rzecznik prasowy aktorki skomentował te doniesienia! Aktorka zawsze powtarzała, że macierzyństwo nie jest jedyną drogą kobiety do spełnienia w życiu. Nieraz powtarzała, że tego rodzaju przekonania umniejszają temu, co udało się osiągnąć zarówno jej, jak i innym ambitnym, odważnym, utalentowanym bezdzietnym kobietom. Teraz przyznała, że snute przez tabloidy i portale plotkarskie domysły na temat jej wyborów życiowych, ale również pogłoski o kolejnych ciążach, sprawiały jej dużo bólu. Jednocześnie aktorka zasugerowała, że brak dzieci nie do końca jest jej wyborem. „Traktowałam to wszystko bardzo osobiście - plotki o ciąży i całe to założenie ‘karierę przedłożyła nad dzieci’. Myślałam sobie: ‘Nie macie pojęcia, co dzieje się w moim życiu, z moim zdrowiem, dlaczego nie mogę... czy mogę mieć dzieci?’. Nikt nic na ten temat nie wiedział, a to było naprawdę bolesne i po prostu paskudne”. Myślicie, że to wyznanie da jej na chwilę spokoju, czy wręcz przeciwnie: wzbudzi jeszcze większe zainteresowanie? Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami - Glamour.pl
4 najbardziej wścibskie pytania, które pewnie znów usłyszysz w święta. Podpowiadamy, jak na nie krótko i dosadnie odpowiedzieć!
Wścibskie pytania bliskich o życie prywatne to dla wielu osób immanentny element Bożego Narodzenia. Jak sobie z nimi radzić? Jak odpowiadać? Przychodzimy z pomocą! Nasze propozycje zamienią cię w mistrza ciętej riposty. Pamiętaj tylko, że jeśli babcia, stryjek czy siostra cioteczna mamy brata babci nie mają poczucia humoru, może być nie do końca wesoło. Żeby nie było, że nie ostrzegaliśmy.
W tym artykule: Wścibskie pytania w święta - jak na nie odpowiadać? Pytanie nr 1: A ty znalazłaś już swoją drugą połówkę? Pytanie nr 2: To kiedy poznamy tego twojego kawalera? Pytanie nr 3: No to kiedy ślub? Pytanie nr 4: A kiedy ty zamierzasz mieć dziecko? Przemoc psychiczna przy wigilijnym stole Święta to taki wyjątkowy czas w roku: wszyscy są dla siebie mili, bardzo się kochają i tylko czasem wbijają sobie nawzajem nóż w plecy. Opinie, o które nikt nie prosił, pytania, które sugerują, że twoje życie to porażka, komunikaty gorzkie, choć przecież takie słodkie... Znasz to z autopsji? My także. Dlatego na te święta przygotowaliśmy dla ciebie małą instrukcję przetrwania. Wścibskie pytania w święta - jak na nie odpowiadać? Kiedyś lubiłaś przygotowywania do Bożego Narodzenia - szukanie prezentów, dekorowanie mieszkania, ubieranie choinki, pieczenie pierniczków. Czekałaś na święta cały rok i naprawdę cieszyłaś się na samą myśl odpoczynku, dobrej zabawy i najpiękniejszych chwil z rodziną czy przyjaciółmi. Ale niestety… Entuzjazm nieco osłabł, gdy święta zaczęły ci się kojarzyć przede wszystkim ze wścibskimi, niewygodnymi pytaniami, zahaczającymi o tematy dotyczące twojego życia prywatnego. Od tamtej pory spotkania z bliskimi przypominają mało profesjonalną rozmowę rekrutacyjną, a nawet przesłuchanie na komisariacie. Bywa naprawdę ciężko. Jak przeżyć takie spotkanie z rodziną? Nie przejmować się? Wiemy z doświadczenia, że walka z wsadzaniem nosa w nie swoje sprawy wymaga czasem większego poświęcenia. Czy wyścig o bycie najbardziej wścibskim członkiem rodziny tym razem wygra dziadek, babcia, ciocia, druga ciocia, mąż cioci, kuzynka, czy o dziwo kuzyn, którego w sumie darzysz sympatią? Nieważne. Te święta mogą wyglądać inaczej. Mamy bowiem dla ciebie małą ściągawkę. Po zasięgnięciu opinii u dziewczyn, które musiały stawić czoło tego rodzaju atakom, mamy kilka sprawdzonych odpowiedzi* na najbardziej wkurzające pytania, które prawdopodobnie znowu usłyszysz w te święta od swoich bliskich. *Odradzamy, jeżeli użycie ich grozi awanturą stulecia, bo twoi bliscy zapomnieli, co to dystans i poczucie humoru. 10 powodów, dla których w święta lepiej być singlem Brak drugiej połówki wcale nie musi oznaczać, że Wasze święta będą nieudane. Wręcz przeciwnie! Pytanie nr 1: A ty znalazłaś już swoją drugą połówkę? Odpowiedź A: Nie, wujku, wolę dwie ćwiartki. Odpowiedź B: Nie szukałam, bo jestem cała. Pytanie nr 2: To kiedy poznamy tego twojego kawalera? Odpowiedź A: Czekam, aż się rozwiedzie! Odpowiedź B: Babciu, a nie wolisz mnie odwiedzić w mojej kawalerce? Pytanie nr 3: No to kiedy ślub? Odpowiedź A: No właśnie też czekam na jakieś zaproszenie, potańczyłabym na weselu! Odpowiedź B: Oj, ciociu, dlaczego mi tak źle życzysz? Pytanie nr 4: A kiedy ty zamierzasz mieć dziecko? Odpowiedź A: Jak skończę studia. Doktoranckie. Odpowiedź B: Gdy tylko wrócę z Syrii (prawdopodobnie ta odpowiedź pociągnie za sobą kolejne pytanie: „A kiedy lecisz?”, na co możesz śmiało odeprzeć „Nie wybieram się”) Powodzenia! 5 rzeczy, których w Święta powinnaś unikać jak ognia Dobry nastrój, który odczuwałaś lub odczuwałeś jeszcze przed kilkoma dniami, zaczyna ustępować gęsiej skórce na myśl o zbliżających się Świętach? Nic się nie martw. Mamy kilka prostych wskazówek, które pomogą ci przetrwać Boże Narodzenie. Wprowadź je w życie, by wycisnąć z nadchodzących dni tyle dobrego, ile się da. Przemoc psychiczna przy wigilijnym stole A mówiąc już całkiem poważnie: pamiętaj, że tego typu pytania „korygujące”, próby zawstydzania, ośmieszanie twoich wyborów życiowych czy wyglądu to zawoalowana forma przemocy psychicznej, na którą nie musisz się zgadzać. „Na pewno masz ochotę na to ciasto? - chwila na języku, wieczność w biodrach”, „nie wydziwiaj tylko zjedz to mięso jak normalny człowiek” czy „młodsza nie będziesz, kiedy pomyślisz o dziecku?” - pewnie nieraz słyszałaś podobne teksty, które przekraczały twoje granice. Jeżeli dotyczą sfer, które nie są dla ciebie przedmiotem żartów, nie ma innego sposobu: musisz być asertywna. Konsekwentnie komunikuj, że nie będziesz na te tematy rozmawiać. I że serdecznie dziękujesz za opinie, o które nie prosiłaś. Oczywiście jest szansa, że ciocia, wujek, babcia będą oporni na twoje sugestie i nie zdołasz zmienić ich zachowania. W takim układzie pamiętaj, że wcale nie musisz brać udziału w tych rodzinnych zjazdach (a jeżeli wydaje ci się musisz, najwyższy czas popracować ze swoją głową). Spędzenie świąt w towarzystwie przyjaciół, znajomych czy kolegów z organizacji, w której pomagasz np. seniorom czy krzywdzonym zwierzętom) to naprawdę nie jest najgorsze rozwiązanie!
Evan Rachel Wood zeznała, że Marilyn Manson groził zgwałceniem jej 8-letniego syna
„Daily Mail” dotarł do akt dochodzenia, które toczy się przeciwko Marilynowi Mansonowi w sprawie wykorzystywania seksualnego i handlu ludźmi. W dokumentach znalazły się m.in. zeznania Evan Rachel Wood, byłej partnerki muzyka. Jak donosi portal, aktorka zeznała, że Manson groził gwałtem na jej 8-letnim dziecku.
W tym artykule: Evan Rachel Wood oskarża Marilyna Mansona Evan Rachel Wood twierdzi, że Marilyn Manson groził gwałtem na jej dziecku Evan Rachel Wood oskarża Marilyna Mansona Na początku roku Evan Rachel Wood, aktorka i ekspartnerka Marilyna Mansona, oskarżyła muzyka o psychiczne i fizyczne znęcanie się nad nią. „Mój oprawca nazywa się Brian Warner, znany światu również jako Marilyn Manson. Zaczął uwodzić mnie, kiedy jeszcze byłam nastolatką, i wykorzystywał mnie latami. Zrobił mi pranie mózgu, manipulował tak, abym stała się mu podległa” – napisała wówczas w oficjalnym oświadczeniu. Gwiazda serialu „Westworld” zdecydowała się wyjawić szokujące informacje dopiero po 10 latach od rozstania się ze skandalistą. „Miałam wyprany mózg. Nie chcę już żyć w strachu przed jego zemstą. Najwyższy czas powiedzieć, że ten mężczyzna zagraża kobietom” – mówiła. Wyznanie artystki poruszyło lawinę. O swoich traumatycznych przejściach z kontrowersyjnym gwiazdorem opowiedziały również inne kobiety. A w połowie listopada magazyn „Rolling Stone” opublikował reportaż będący wynikiem dziewięciomiesięcznego dziennikarskiego śledztwa. Kory Grow i Jason Newman dotarli do ponad 55 osób, w tym byłych przyjaciół i współpracowników twórcy oraz do dokumentów sądowych. Wnioski z tego „dochodzenia” są przeraźliwe. W raporcie, który ujrzał światło dzienne 15 listopada, pod adresem Mansona padły oskarżenia o przemoc fizyczną, gwałt, tortury psychiczne. Pojawiły się też informacje o zamykaniu kobiet w „pokoju dla niegrzecznych dziewczynek”. Marilyn Manson więził kobiety w dźwiękoszczelnej izolatce i torturował je psychicznie - donosi „Rolling Stone” Kontrowersyjny muzyk Marilyn Manson stał się obiektem śledztwa dziennikarzy magazynu „Rolling Stone”. Ich ustalenia mrożą krew w żyłach. Z relacji ponad 55 osób wynika, że skandalista stosował przemoc seksualną, psychiczną i fizyczną – padają m.in. oskarżenia o zamykanie kobiet w „pokoju dla niegrzecznych dziewczynek”. Evan Rachel Wood twierdzi, że Marilyn Manson groził gwałtem na jej dziecku Obecnie przeciwko Marilynowi Mansonowi toczy się dochodzenie w sprawie wykorzystywania seksualnego i handlu ludźmi. „Daily Mail” dotarł do dokumentów sądowych, w których znalazły się m.in. zeznania Evan Rachel Wood (oprócz niej zeznawały także inne byłe partnerki muzyka). W dokumencie pojawiły się informacje, że Manson groził aktorce, w związku z czym była ona zmuszona do zamontowania kuloodpornych okien, stalowych drzwi i ogrodzenia – oraz do przeniesienia się z Los Angeles do Nashville. Ponadto w oświadczeniu złożonym przez aktorkę w kwietniu 2021 r. znalazł się zarzut dotyczący pogróżek, jakie muzyk kierował w stronę jej dziecka. Evan Rachel Wood zeznała, jej ekspartner groził zgwałceniem jej 8-letniego syna. „Boję się o bezpieczeństwo naszego dziecka” – powiedziała artystka o synu, którego ojcem jest aktor Jamie Bell. Jak wynika z akt sądowych, do których dokopał się „Daily Mail”, Wood stwierdziła, że ma dowody na to, iż Manson zastraszał kobiety, wykorzystując do tego ich dzieci. Inna domniemana ofiara skandalisty rzekomo nagrała go w takiej sytuacji. Adwokat kontrowersyjnego gwiazdora nie komentuje tych informacji. Sam zainteresowany wcześniej zaprzeczył doniesieniom, nazywając je „potwornym wypaczeniem rzeczywistości”.