5 rzeczy, które do związku wnoszą kobiety niekochane w dzieciństwie. Wieczne analizowanie i kontrola to nie wszystko
Brak miłości w dzieciństwie nie kończy się wraz z dorosłością - często przenosi się do związków i wpływa na to, jak kobiety budują relacje. Wczesne doświadczenia tworzą schematy, które później odtwarzamy w życiu uczuciowym. Jakie wzorce najczęściej się pojawiają, skąd się biorą i co zrobić, żeby nie powielać ich w dorosłych relacjach?
Niekochane w dzieciństwie kobiety nie przestają potrzebować miłości. Zaczynają jej tylko szukać w miejscach, w których łatwiej o powtórkę znanego scenariusza niż o prawdziwą bliskość. Psychologia nazywa to „wzorcami przywiązania” i „reenactmentem” - czyli odgrywaniem starej historii w nowych relacjach. Oto 5 najczęstszych rzeczy, które takie kobiety wnoszą do relacji romantycznych. Skąd biorą się te wzorce, jak wyglądają w praktyce i co można z nimi zrobić, żeby związek nie był przedłużeniem dziecięcego braku miłości. Niekochane dziecko w dorosłym ciele W psychologii mówimy o „deprywacji emocjonalnej” - to sytuacja, w której dziecko normalnie ma rodziców, dom, jedzenie, a jednak nie dostaje tego, co dla mózgu rozwijającego się człowieka jest kluczowe. Chodzi o czułość, uwagę, regulowanie emocji, poczucie bycia ważną. To jak posiadanie pięknego mieszkania bez ogrzewania - ściany stoją, ale w środku jest zimno. Te wczesne doświadczenia tworzą tzw. styl przywiązania. Jeżeli w domu panował chłód, odrzucenie, krytyka albo emocjonalna nieobecność, to bardzo często rozwija się przywiązanie lękowe lub unikające. Pierwsze sprawia, że człowiek „przykleja się” do drugiej osoby w relacjach. Drugie - że trzyma dystans, zanim ktoś zdąży go zranić. Oba style są w gruncie rzeczy różnymi sposobami na poradzenie sobie z tym samym: głębokim lękiem przed odrzuceniem. W praktyce często widać, że kobieta, która nie czuła się kochana jako dziecko, wchodzi w związek jak w pole minowe. Bardzo chce bliskości, a jednocześnie spodziewa się bólu. Jej umysł działa jak system alarmowy - reaguje na każdy szmer najgorszym scenariuszem. I to wcale nie jest przesada. Jak dzieciństwo odbija się na osobach niekochanych w dzieciństwie? Teoria przywiązania Johna Bowlby’ego i rozwinięte przez Mary Ainsworth badania pokazują jednoznacznie: wczesne relacje z rodzicami stają się matrycą dla późniejszych relacji romantycznych. To jak program operacyjny dla całego systemu - na nim odpalają się potem wszystkie „aplikacje” w postaci związków, przyjaźni, relacji zawodowych. Badania Hazan i Shaver pokazały, że styl przywiązania z dzieciństwa przenosi się na związki dorosłych. Osoby z historią emocjonalnego zaniedbania częściej deklarują lęk przed porzuceniem, trudność w zaufaniu i skłonność do wchodzenia w relacje z partnerami niedostępnymi emocjonalnie. Inne badania, np. pracy Judith Herman nad traumą relacyjną, podkreślają, że brak miłości ze strony ważnych dorosłych to mikro-trauma powtarzana latami. Co, więc, kobiety niekochane w dzieciństwie wnoszą do związku? Chociaż te rzeczy potrafią uprzykrzyć życie, to są też darami. Nadmierna odpowiedzialność Kobiety niekochane w dzieciństwie często wnoszą do związku nadmierną odpowiedzialność emocjonalną. W psychologii mówi się o „parentyfikacji” - dziecko emocjonalnie zajmuje miejsce rodzica. Mała dziewczynka pociesza mamę po kłótni z ojcem, „pilnuje” nastroju w domu, domyka konflikty, zanim wybuchną. Uczy się, że jej zadaniem jest utrzymać rodzinę w całości. W dorosłym życiu taka kobieta wchodzi w rolę emocjonalnej opiekunki partnera. Dba o jego nastrój, organizuje mu życie, tłumaczy jego wybuchy, racjonalizuje milczenie. W relacji pojawia się komunikat: „Ja dam radę unieść wszystko, tylko mnie nie zostawiaj”. To nie jest świadoma decyzja. To jest automatyczna strategia radzenia sobie z lękiem przed porzuceniem. W praktyce wygląda to tak, że ona przeprasza za jego agresję, tłumaczy jego bierność, bierze na siebie winę za kryzysy. On bywa jak dziecko, ona jak jego emocjonalna matka. Ten układ jest znajomy - przypomina jej dzieciństwo - dlatego wydaje się „normalny”. Psychologicznie jest to jednak dysfunkcyjne. Związek partnerski zamienia się w relację opiekun-podopieczny. Głód miłości Deprywacja emocjonalna tworzy coś, co wielu autorów nazywa „głodem emocjonalnym”. To stan, w którym organizm jest tak spragniony ciepła, uwagi i potwierdzenia, że reaguje nadmiarowo na każdą ich namiastkę. Kobieta, która nie czuła się kochana w dzieciństwie, często bardzo intensywnie przeżywa początki relacji. Pierwsze zainteresowanie, pierwsze komplementy, pierwsze „tęsknię” działają jak narkotyk. Mózg zalewa dopamina, oksytocyna, adrenalina. To biologiczne koktajle zakochania, które u kogoś z historią zaniedbania są silniejsze. Stąd częste przekonanie: „Skoro tak bardzo za nim tęsknię i tak bardzo to przeżywam, to musi być miłość”. Psychologicznie to często wcale nie jest miłość, tylko uruchomiony stary głód. To mechanizm przypominający „uzależnienie od relacji” - relacja staje się sposobem regulowania emocji i poczucia własnej wartości. Takie kobiety często wracają do destrukcyjnych związków nie dlatego, że partner naprawdę jest wyjątkowy, ale dlatego, że on idealnie je karmi. Raz daje, raz zabiera. To przypomina dzieciństwo. Niezwracanie uwagi na własne potrzeby Brak miłości w dzieciństwie bardzo często łączy się z komunikatem: „Twoje potrzeby są za duże”, „Nie przesadzaj”, „Nie rób problemu”. Dziecko uczy się więc tłumić sygnały głodu, smutku, samotności. Psychologicznie to tzw. dysocjacja potrzeb - odcięcie się od własnych sygnałów wewnętrznych, bo kiedyś były źródłem wstydu lub kary. Dorosła kobieta z takim doświadczeniem wchodzi w związek z przekonaniem, że jej rolą jest „dostosować się”. Partner wybiera film, restaurację, tempo zbliżeń, sposób spędzania świąt. Ona mówi: „Mnie to wszystko jedno”. I to nie zawsze jest kłamstwo. Taka kobieta naprawdę nie czuje, czego chce. Czy często mówisz sobie: „Nie wiem, czy tego chcę, czy nie chcę. Po prostu robię tak, jak on”? To nie jest brak charakteru. To jest efekt wieloletniego uczenia się, że twoje potrzeby są nieistotne. W praktyce związkowej oznacza to, że relacja jest asymetryczna. Jeden partner jest „źródłem decyzji”, drugi dostosowującym się tłem. Na początku wydaje się to wygodne dla obu stron. Po latach zamienia się w poczucie niewidzialności, a czasem w nagłe, niespodziewane wybuchy złości. Nadmierna czujność i kontrola Niekochane w dzieciństwie kobiety często były dziećmi, które „czytały” nastrój rodzica. Czy dziś będzie awantura, czy będzie cicho? Czy mama zamknie się w sobie, czy będzie dostępna? To tzw. hiperczujność - nadmierne napięcie uwagi nastawione na wykrywanie zagrożenia. W dorosłym związku ta sama strategia zamienia się w mikrokontrolę. Ona analizuje ton głosu partnera, długość odpowiedzi na SMS-y, przerwy w kontakcie. Tworzy w głowie scenariusze: „Na pewno się odkochuje”, „Na pewno ma kogoś”. Dla kogoś, kto nie jest świadomy tego, co dzieje się w głowie takiej kobiety może wyglądać to, jak zazdrość albo kontrolowanie wszystkiego. Partner czuje się osaczony, ona czuje się cały czas w niebezpieczeństwie. To nie jest chęć „władzy” nad partnerem, tylko próba odzyskania poczucia wpływu. W dzieciństwie nie miała kontroli nad tym, kiedy będzie zraniona. Teraz próbuje ją stworzyć, śledząc każdy sygnał. Dwa skrajne style bliskości Brak miłości w dzieciństwie najczęściej prowadzi do dwóch skrajnych styli funkcjonowania w bliskości. Jeden jest lękowo-przywiązaniowy - kobieta bardzo mocno wchodzi w relację, szybko się angażuje. Drugi jest unikająco-przywiązaniowy - kobieta deklaruje, że „nie potrzebuje związku”, „lepiej czuje się sama”, „nie lubi zależności”. Oba style mają wspólną przyczynę: lęk przed odrzuceniem. Różnią się tylko strategią obronną. W stylu lękowym bliskość jest jak tlen. Brak kontaktu boli fizycznie. Niektóre kobiety nie potrafią wytrzymać kilku godzin bez odpowiedzi na wiadomość. Włącza się wtedy katastrofizacja - umysł dopisuje najgorszą możliwą historię. Uspokaja dopiero sygnał, że partner „jest”. To bardziej przypomina regulowanie ataku paniki niż naturalną tęsknotę. W stylu unikającym bliskość jest jednocześnie pożądana i zagrażająca. Kobieta trzyma dystans, ironizuje na temat „romantycznej miłości”, kończy relacje, kiedy zaczyna się robić poważnie. Często mówi: „Jak ktoś jest niedostępny, to mnie przyciąga. Jak ktoś jest naprawdę zainteresowany, to tracę ochotę”. To nie jest kaprys. To jest mechanizm obronny, który ma chronić przed powtórką z dzieciństwa: najpierw nadzieja, potem odrzucenie. Co zrobić, jeśli w dzieciństwie nie doświadczyłaś miłości? Widzisz siebie w powyższych opisach? Kobieta niekochana w dzieciństwie bardzo często latami nie wiąże swoich dzisiejszych problemów w relacjach z historią domu rodzinnego. Mówi o sobie: „Mam pecha do facetów”, „Za dużo wymagam”, „Jestem trudna”. To tak naprawdę internalizacja winy - dziecko, które nie dostało miłości, zakłada, że to ono jest problemem. Łatwiej pomyśleć „ze mną coś jest nie tak”, niż przyjąć do świadomości: „moi rodzice zawiedli”. Co zrobić w takiej sytuacji? Rozpoznanie tych pięciu wzorców u siebie jest pierwszym krokiem. Umysł przestaje wtedy traktować twoje reakcje jak wady, a zaczyna widzieć je jako dawne strategie przetrwania. Ta zmiana perspektywy zdejmie z ciebie ciężar. Pomocne bywa kilka ruchów. Świadome zauważanie, kiedy wchodzisz w rolę opiekunki partnera, i zatrzymanie się choćby na jednym pytaniu: „Czego ja teraz potrzebuję?”. Stopniowe uczenie się nazywania swoich potrzeb - czasem zaczyna się to od prostych zdań typu: „Jestem zmęczona”, „Potrzebuję pobyć sama”. Praca nad regulacją emocji poza związkiem - tak, żeby relacja nie była jedynym „lekiem” na lęk i samotność. U niektórych osób konieczna jest też praca terapeutyczna nad traumą relacyjną z dzieciństwa. Zwłaszcza gdy historia obejmuje przemoc, uzależnienia, powtarzające się odrzucenia. Warto pamiętać, że związek nie jest psychoterapią, chociaż bywa ważny w procesie gojenia. Partner może dawać inną jakość bliskości niż ta z dzieciństwa, ale nie zastąpi procesu uporządkowania dawnych ran. Warto szukać profesjonalnej pomocy wtedy, kiedy widzisz, że wciąż wybierasz podobnych partnerów, wciąż wracasz do relacji, które cię ranią, albo kiedy twoje reakcje emocjonalne są znacznie silniejsze niż to, co realnie dzieje się w relacji.
Trudne, brudne i marudne? Hejtując dzieci, zapominamy, że mali ludzie to też ludzie
Nie wypada dziś źle mówić o innych, chyba że chodzi o dzieci. Że głośne, zakłócają porządek i najlepiej, jakby ich nie było. Hejtując je, zapominamy, że mali ludzie to też ludzie. I że kiedyś wszyscy byliśmy dziećmi.
W tym artykule: „Wszystkie dzieci nasze są”? Adultism, czyli dzieciofobia Zakaz wstępu dla dzieci A gdyby dzieci zaczęły rządzić światem? „Wszystkie dzieci nasze są” W latach 90. Majka Jeżowska śpiewała, że „wszystkie dzieci nasze są”. Dziś brzmi to raczej jak ironiczny tekst z memu. Twoje dziecko – twój problem, matko/ojcze. I radź sobie sama/sam w wielkomiejskiej dżungli, która do jazdy wózkiem dziecięcym jest przystosowana równie świetnie jak asfalt do biegania. Gdzie wciąż ze świecą szukać przewijaków, nie wspominając o miejscach, w których można dyskretnie nakarmić dziecko czy podłączyć się do laktatora. – Tu się je – usłyszała moja znajoma, gdy była w knajpie z maluchem, który domagał się piersi. – No właśnie, pan je i moje dziecko też je – zgasiła zgorszonego gościa. – Nie tylko pani jest z wózkiem – odparł mi oburzony pan, którego poprosiłam w sklepie, by się przesunął. Ja w wózku miałam dziecko, on sześciopak piwa. – Trzeba się było zabezpieczać, toby nie było problemu – burknął. Ale jak to, przez dziewięć miesięcy byłam w stanie „błogosławionym” (cudzysłów zamierzony), by wydać na świat problem? Nie małego obywatela (obywatelkę), który będzie zarabiać na emerytury moich rówieśników, tylko problem, balast, element zakłócający porządek społeczny? Taka niestety narracja pokutuje dziś w Polsce, gdzie obrywa się zarówno „bombelkom”, jak i „madkom”. Tym pierwszym za to, że bezczelnie drą japę, tym drugim – bo wywalają cycki w miejscach publicznych (bezwstydnice), pchają się z tymi swoimi wózkami i wydaje im się, że wszystko im się należy. Listę przewinień można edytować dowolnie. Z drugiej strony statystyki i politycy biją na alarm. Przyrost naturalny w Polsce już od 10 lat jest ujemny, a w 2024 roku liczba urodzeń była najniższa od końca II wojny światowej. O tym, że Polki są egoistyczne i stawiają na karierę, słyszeliśmy wystarczająco dużo od poprzedniej ekipy rządzącej. Nowa władza zmieniła nieco retorykę i obiecała zmiany w polityce prorodzinnej i reprodukcyjnej. W tej pierwszej poszło nieźle (800+, świadczenia wspierające dla rodziców wracających do pracy), w drugiej skończyło się na obietnicach. „Życie nienarodzone” wciąż okazuje się dla rządzących cenniejsze niż to z krwi i kości. Adultism, czyli dzieciofobia Bo Polacy walczą o dzieci jedynie na etapie ich życia płodowego. Tych wchodzących pod nogi, krzyczących wniebogłosy czy zakłócających spokój, ciszę i porządek nie akceptują i najchętniej wymazaliby je z przestrzeni publicznej. Hejt na dzieci ma nawet profesjonalną nazwę: adultism (jak „ageism”, tylko wymierzony w młodych, nie starych). Mamy też swojsko brzmiącą „dzieciofobię”, o której pisze autor książki „Zakaz gry w piłkę. Jak Polacy nienawidzą dzieci” Michał R. Wiśniewski. Jego zdaniem „żyjemy w społeczeństwie zorganizowanym przez dorosłych, które na dzieci patrzy jak na coś, co nie potrafi się komunikować, daje się pokonać w walce, nie płaci podatków i nie zarabia na siebie, tylko śpi, dokucza innym i je: studnia bez dna, jeśli chodzi o pieniądze. Taki większy kot albo pies. Albo nawet nie, bo obecnie zwierzęta często traktowane są lepiej”. Cytując Dorotę Masłowską, „społeczeństwo jest niemiłe” i każdemu można dowalić, dostaje się więc i bezdzietnym, i rodzicom, i samym dzieciom. Tylko że o ile my dorośli możemy się jakoś bronić, te ostatnie są na przegranej pozycji. Dziecko ma nie odzywać się niepytane. Nie przeszkadzać dorosłym w realizacji ich własnych ambicji, nie wybijać ich ze strefy komfortu. W domu, szkole, placówkach ochrony zdrowia dzieci nie są traktowane jak ludzie, ale jak bezwolne pacynki. Bo przecież dzieci i ryby głosu nie mają. Daj babci buzi, jedz i nie dyskutuj. Dlaczego? Bo ja tak mówię. Nie posłuchasz, będzie kara. Taka ładna dzidzia, a tak brzydko się zachowuje. A fe. Zakaz wstępu dla dzieci Nie znam nikogo, kto przyznałby się do stosowania kar cielesnych, ale beka z dzieci to już co innego. Cudzych i własnych. Zapominamy tylko, że małe dziecko jest bezbronne – wobec przemocy, ale i wobec żartu, wyśmiewania czy zawstydzania. Niedotrzymania słowa, zastraszania i manipulacji. Nie zrewanżuje się ciętą ripostą, co najwyżej wybuchnie płaczem (za co jeszcze mu się oberwie, że beksa) albo zamknie się w sobie i będzie dorastać w przekonaniu, że jest niewystarczająco mądre/ładne/grzeczne. Że nie wolno okazywać strachu czy słabości. Że nie warto mówić prawdy. Że świat jest pełen zagrożeń. Że są równi i równiejsi. Że musi radzić sobie samo. Tak jak dorośli – kłamiąc, kombinując, nadużywając słabszych. We Włoszech do późnych godzin nocnych w knajpach siedzą wszystkie pokolenia, od noworodków po seniorów. I nikomu nie przeszkadzają płacz ani dziecięce krzyki. Tymczasem w Polsce przybywa hoteli i knajp, które reklamują się jako miejsca bez dzieci. Bez gwaru jak w ulu, przyklejonych do krzeseł gum do żucia i tłustych odcisków paluszków na lustrach. Niby wszystko fajnie, tylko co dalej? Hotele dla ludzi poniżej 40. roku życia? Zakaz wstępu dla rudych/łysych/ jedzących gluten? Przecież to ładnie opakowana marketingowo dyskryminacja, tyle że chodzi o dzieci, a one się nie sprzeciwią. A gdyby dzieci zaczęły rządzić światem? A gdyby tak to dzieci zaczęły rządzić światem? Moglibyśmy się od nich wiele nauczyć. Zwłaszcza że jako dorośli daliśmy plamę na wielu polach. W filmie Jaśminy Wójcik „Król Maciuś Pierwszy” (zobaczycie go na MDAG w maju) dwie małe bohaterki punktują dorosłych za ich przewinienia: wojny, katastrofę klimatyczną, kłamstwa. Dlatego dzieci tak nas irytują, bo są autentyczne i szczere. Gdy płaczą, cieszą się albo wściekają, to na serio i całymi sobą. I to właśnie prawda jest ich największą siłą. Wystarczy przypomnieć sobie, że wszyscy kiedyś byliśmy dziećmi. I możemy do tego wrócić. Nie tylko w Dzień Dziecka.
4 najczęstsze problemy w związkach, które wynikają z deficytów w dzieciństwie. Ty też możesz je mieć
Współcześni młodzi rodzice wiedzą, jak ogromną rolę w rozwoju dziecka odgrywa okazywanie uczuć i komunikacja. Dekady temu świadomość była dużo mniejsza, dlatego też wiele dzieci doświadczyło różnych zaniedbań, mających pokłosie w relacjach w dorosłości. Szczególnie widać to w związkach.
W tym artykule: Problemy w związkach a dzieciństwo Lękowy styl przywiązania Unikowy styl przywiązania Chorobliwy perfekcjonizm Poświęcanie się Choć mogłoby się wydawać, że malutkie dziecko w dużej mierze jest nieświadome, to od początku rejestruje ono wzorce przekazywane przez rodziców. Już na najmłodszym etapie rozwoju rozpoczyna się kształtowanie stylu przywiązania, który przełoży się na budowanie związków w przyszłości. Pierwsze 3 lata są wręcz strategiczne! To pewne wgrane oprogramowanie, które mimowolnie steruje naszymi zachowaniami i wyborami. Jeśli notorycznie przeżywasz podobne do siebie sytuacje w związkach, to warto przeanalizować, jak wyglądało dzieciństwo i relacje rodziców/opiekunów. Oto 4 najczęstsze rodzaje problemów, które są konsekwencjami deficytów w dzieciństwie. Małżeństwo z ponad 70-letnim stażem ujawniło, jaka jest ich recepta na szczęśliwy związek, który przetrwa wszystko. Macie ją w zasięgu ręki Recepta na szczęśliwy związek wynika z wielu zachowań i czynników, które wzajemnie się uzupełniają? Tak, ale według małżeństwa z kilkudziesięcioletnim stażem jest coś jeszcze... Odpowiedź jest dużo prostsza, niż myślicie i macie ją (właściwie) w zasięgu ręki. Problemy w związkach a dzieciństwo Postawa rodziców wpływa na styl przywiązania, który wykształca dziecko. Doktor Bruce Perry, pracownik Akademii Traum Dziecięcych podkreśla, że silne doświadczenia wpływają na funkcjonowanie mózgu dorosłego człowieka. Co więcej, trudne emocjonalnie zdarzenia w dzieciństwie zmieniają całą strukturę mózgu, który jest nieco jak mięsień, poddawany treningowi. Traumy wpływają na ścieżki neuronowe, które będą zarządzać w przyszłości już dorosłym człowiekiem. Chodzi o zarówno o przemoc fizyczną, jak i psychiczną i na ogół tego typu sytuacje są dosyć jasne w interpretacji, Dużo trudniej rozpoznać konsekwencje zaniedbań, które kiedyś uznawane były za zwyczajne metody wychowawcze. Należą do nich na przykład wyśrubowane wymagania wobec dziecka i warunkowanie uczuć w zależności od osiąganych wyników np. w nauce, sporcie, muzyce. Dziecko wówczas uczy się, że na uczucia może liczyć jedynie wtedy, jeśli zapracuje na nie wyjątkowo ciężko. Nie wie, że zasługuje na miłość bezwarunkową. Co więcej, bardzo wpływa to na podejście do pracy i pasji, bo granice i przyjemność rozmywają się, może pojawić się niezdrowa fiksacja. Ogromnym problemem jest zjawisko parentyfikacji. Czym jest? To zjawisko psychosocjologiczne polegające na odwróceniu ról w rodzinie, w wyniku czego dziecko pełni rolę opiekuna, partnera i powiernika w stosunku do swych rodziców, bądź rodzeństwa, przy czym zadania oraz obciążenia przypadające na dziecko są z reguły nieadekwatne do jego poziomu rozwoju i możliwości emocjonalnych. W praktyce może to mieć postać wciągania dziecka w kłótnie rodziców, obciążanie go problemami dorosłych, wymaganie opieki, zwierzanie się, obgadywanie drugiego rodzica. To tylko niektóre przykłady, ale wszystko sprowadza się do pomieszania ról i zakłócenia normalnego rozwoju emocjonalnego dziecka. I z takim bagażem wkracza w dorosłość, w tym związki romantyczne, w których wszystko objawia się w pełnej krasie. Powrót do ex to decyzja, na którą nie decydują się wszyscy. Po jakim czasie najlepiej jest wrócić do byłego partnera i czy ma to w ogóle sens? Powrót do ex to kontrowersyjny temat. W końcu mówi się, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, więc czy warto w ogóle wracać do byłego partnera? A jeśli tak, to po jakim czasie? Czytaj dalej, aby dowiedzieć się, czy powrót do ex ma jakikolwiek sens. Lękowy styl przywiązania Pierwszym problemem wynikającym z zaniedbań w dzieciństwie jest lęk przed odrzuceniem. Rodzic, który miał bardzo zmienne nastroje, raz odpychał, raz uwielbiał dziecko, powoduje poczucie braku jakże ważnej stabilności. Za mała ilość poświęcanego czasu, częsta nieobecność lub brak uważności, a nawet brak czułych gestów sprawiają, że dorosły boi się, że ukochana osoba go porzuci, pomimo że nic na to nie wskazuje. Ta pierwsza relacja uczuciowa kojarzy mu się z niepewnością, co przekłada się na związek miłosny. Taka osoba wątpi w czyjeś uczucia, spodziewa się zdrady, lub rozpadu związku. Czasami nawet sabotuje go, ponieważ nie odnajduje się w relacji stabilnej i spokojnej. Jest zazdrosna, zaborcza i ma ogromny problem z zaufaniem. Unikowy styl przywiązania Zaniedbania rodziców mogą też spowodować wykształceniem się unikowego stylu przywiązania. Przejawia się on ogromnym problemem z bliskością, unikaniem relacji albo zachowywaniem dystansu w nich i niepełnym zaangażowaniem. To również przejaw lęku przed odrzuceniem. Dziecko w pewien sposób nauczyło się zamrażania swoich potrzeb i emocji, ażeby uodpornić się nad odrzucenie przez rodzica. Dzieje się tak również w przypadku osób, których rodzice piętnowali okazywanie uczuć, uznawanych jako słabość. Wyśmiewanie płaczu, blokowanie smutku, wypieranie złości, utrwajalają mechanizm blokowania uczuć. Z jednej strony dorosły z unikowym stylem przywiązania bezwarunkowej miłości pragnie, z drugiej boi się, że jeśli już wyzna je, to zostanie odrzucony, dlatego nie umie się otworzyć. Wycofuje się ze związków, albo jest oziębły emocjonalnie. Nie umie się komunikować, ucieka w samotność i chowa się za swojego rodzaju maską. Co ciekawe, częstym zjawiskiem jest to, że osoby z unikowym stylem przywiązania wiążą się z tymi o lękowym stylu przywiązania. Owe deficyty niejako się przyciągają, ale nikt nie jest szczęśliwy. 3 zachowania świadczące o tym, że mężczyzna czuje się niezrozumiany w związku, ale o tym nie mówi Komunikacja w związku jest bardzo ważna, jednak nie zawsze jest łatwa. Osoby, które mają z nią problem duszą w sobie różne trudne emocje i możemy być zupełnie nieświadomi ich cierpienia. Mężczyzna może to okazywać na te 3 sposoby. Chorobliwy perfekcjonizm Na świadectwie widniała 6, a rodzic pytał: dlaczego nie 6? Zamiast radości z gry w piłkę rodzic punktował rzekome błędy w technice i słaby wynik? A może wiecznie porównywał z innym dzieckiem? Takie sytuacje mają ogromne konsekwencje w przyszłości. Wiecznie niezadowolenie, stawianie wyśrubowanych wymagań, krytyka i uczynienie z pasji kolejnego pola do bicia rekordów, wpływa na postrzeganie pracy i pasji w przyszłości. Może pojawić się chorobliwy perfekcjonizm i presja na wynik. Nigdy nie jest się zadowolonym z pracy, bo zawsze przecież można było zrobić coś lepiej, a wszelkie hobby są jedynie po to, ażeby odnotowywać wyniki, a nie robić coś przyjemnego dla siebie. Nie ma mowy o work-life-balance czy czystej radości z pasji. Osoba, która jest chorobliwym perfekcjonistą, rzadko kiedy jest zadowolona z siebie i staje się niewolnikiem własnych oczekiwań, co też przekłada się na związki. Perfekcjonista ma nierealne oczekiwania wobec drugiej osoby, potrafi dotkliwie skrytykować i warunkować swoje uczucia do kogoś w zależności od wyników. Przez brak świadomości, że nie ma ideałów, można w ten sposób skreślić wiele wartościowych osób, z którymi ma się szansę na zbudowanie szczęśliwego związku. Zamanifestuj związek swoich marzeń! Oto 6 sposobów, jak kreować swoje życie za pomocą umysłu (mają ogromną moc) Manifestacja to nie magia, chociaż jej praktykowanie może mieć magiczny wpływ na nasze życie. Proces, który zakłada wpływ myśli i intencji na rzeczywistość, ma źródło w wielu tradycjach duchowych. Czy rzeczywiście jesteś w stanie kreować swoje życie za pomocą umysłu? Może, zamiast gdybać, lepiej spróbować? Zwłaszcza że manifestowanie pomaga też głębiej poznać siebie, a tym samym dotrzeć do źródeł naszych lęków i niepowodzeń. Wystarczy kilka minut dziennie. Poświęcanie się Parentyfikacja może spowodować, że w życiu dorosłym osoba taka bierze na siebie zbyt dużo i przeistacza się w opiekuna wszystkich i wszystkiego. Nie umie strzec swoich granic, poświęca się, nadwyręża, nie jest nawet świadoma swoich potrzeb. W związku brakuje równowagi, ponieważ jedna strona wyręcza drugą, zaniedbując siebie. Komunikacja kuleje, ponieważ w dzieciństwie nikogo te potrzeby nie interesowały. To bardzo destrukcyjna ścieżka, która nazywa się też syndromem wybawiciela. Na szczęście nad wszystkimi tymi konsekwencjami da się pracować. Skoro mózg można kształtować niczym mięsień, to możemy pracę tę wykonać również jako dorosłe osoby. Wszystko zaczyna się od zauważenia mechanizmów, które nami kierują. Być może dostrzeżesz je wtedy, kiedy kolejny związek ma taki sam scenariusz i znowu cierpisz. Terapia może być wspaniałym narzędziem, dzięki któremu uda się wykształcić zdrowy styl przywiązania w związku.
Gdy byliśmy dziećmi, nieustannie je słyszeliśmy. Dziś to toksyczny bagaż rujnujący nasze związki
Choć rozwijamy i zmieniamy się przez całe życie, to wzorce z dzieciństwa są w nas bardzo silnie ugruntowane. Czasami są świetnym startem w dorosłość, ale jeszcze częściej ciężkim bagażem utrudniającym relacje. Dotyczy to szczególnie tych kilku komunikatów. To toksyczne wzorce z dzieciństwa.
W tym artykule: Brak zdrowej komunikacji w dzieciństwie Toksyczne komunikaty kierowane do dziecka Wzorce z dzieciństwa da się zmienić Zakochanie nie wymaga od nas większego wysiłku. Hormony robią swoje, ponieważ ten etap wiąże się ze zwiększonym wydzielaniem m.in. serotoniny i dopaminy. Na partnera patrzymy przez różowe okulary, nie dostrzegając jego wad. Szukamy przede wszystkim podobieństw, dlatego idealizacja sięga zenitu. Ten stan trwa od kilku miesięcy nawet do 2-3 lat, później następuje czas budowania prawdziwej miłości. Widzimy partnera wraz z jego wadami, docieramy się i sprawdzamy kompatybilność. I tutaj strategiczne znaczenie mogą mieć nasze wzorce z dzieciństwa. Poniższe komunikaty, które słyszeliśmy jako dzieci, to ogromnie toksyczny bagaż rujnujący związki. Brak wsparcia to tylko czubek góry lodowej. Oto 5 wyraźnych oznak, że jesteś samotna w związku Oddalacie się od siebie i masz wrażenie, że tak naprawdę nie jesteście razem? Tak wygląda samotność w związku. Oto pięć oznak, że jesteś samotna w związku i możliwe rozwiązania, które możesz podjąć, aby uratować relację. Brak zdrowej komunikacji w dzieciństwie Współcześni rodzice mają do dyspozycji poradniki, podcasty, artykuły psychologów, no i cudowne narzędzie, jakim jest terapia. Wiele lat temu raczej powielano wzorce i wychowywano dzieci intuicyjnie, często w tak zwanym zimnym chowie. Jesteśmy produktem swoich czasów, zatem wielu rodziców nawet nie wiedziało, że popełnia poważne błędy, rzutujące na całe życie ich dzieci. Przemoc fizyczna jest oczywistym złem, ale ta psychiczna ma więcej odcieni szarości. Ogromnym zaniedbaniem o długofalowych skutkach jest brak odpowiedniej komunikacji i nieokazywanie uczuć. Kończyło się to tłumieniem emocji, z którymi nikt nie wiedział, jak się obchodzić. Co to znaczy w praktyce? Okazywanie ich było odbierane jako słabość czy też coś zupełnie zbytecznego. Tak w związku zachowują się osoby niekochane w dzieciństwie. To zakodowane schematy, które krzywdzą partnera Schematy, którymi kierujemy się w budowaniu związków, nie są do końca od nas zależne. Możemy je wynieść z domu rodzinnego i często są one bardzo toksyczne, dla obu stron. Oto 4 charakterystyczne zachowania osoby, niekochanej w dzieciństwie. Toksyczne komunikaty kierowane do dziecka „Nie płacz”, „Nie histeryzuj”, „Nie bądź mazgajem”, „Weź się w garść”, „Nie mogę już słuchać tego płaczu”, „Przecież nic się nie stało”, „Uspokój się”, „Nie udawaj”, „Może ja też się popłaczę?”. Mnóstwo współczesnych dorosłych po 30. słyszało takie komunikaty i odcisnęło to piętno na ich podejściu do wyrażania emocji, a raczej ich tłumienia. Jako dzieci słyszeli, że nie mają prawo do smutku, złości i płaczu, ponieważ kazano im szybko zrezygnować z ich wyrażania. To rodzi blokadę i strach przed uczuciami. Kolejnym aspektem takiej komunikacji są stereotypy dotyczące płci. Chłopcy często słyszeli zawstydzanie wyrażane słowami: „Nie bądź jak baba”, tym samym sugerując, że płacz jest domeną kobiet, a prawdziwy mężczyzna nie powinien sobie na niego pozwolić. Pokłosiem tego jest fala depresji wśród mężczyzn, którzy są o wiele mniej chętni do podjęcia terapii. Nie potrafią się komunikować i mówić emocjach, tłumią je w sobie, co utrudnia budowanie zdrowego związku, a także relację z dziećmi. Z kolei dziewczynki były od małego maglowane do roli kobiety posłusznej i zdominowanej. „Grzeczne dziewczynki tak się nie zachowują”, „Dziewczynkom to nie przystoi”, „To dobre dla chłopaków, a nie dziewczynek”, „To nie są zabawy dla dziewczynek”. W życiu dorosłym kobiety przez takie słowa mogą bać się wyrażania swojego zdania, wybierać toksycznych dominujących partnerów i nie umieć bronić swoich granic. To również droga do bardzo niezdrowych relacji i ryzyko powielania w kółko tych samych schematów. Wspólny mianownik większości rozstań i cichy zabójca relacji. Jak nierozwiązany problem w związku wpływa na relacje? Nierozwiązany problem w związku to wróg nawet najszczęśliwszych par. Narastając, może powoli, ale skutecznie niszczyć więź. Czym może być i co zrobić, żeby się przez niego nie rozstać? Wzorce z dzieciństwa da się zmienić Wzorce z dzieciństwa odgrywają ogromną rolę w dorosłym życiu, ale na szczęście da się pracować nad ich zmianą. Przede wszystkim warto pozwolić sobie na płacz, niezależnie od płci i wieku. Płacz daje ujście emocjom, nie jest żadnym powodem do wstydu, pozwalamy emocjom dojść do głosu, przeżyć je. Płacz wręcz oczyszcza i daje ulgę. Po drugie w związkach kluczowa jest komunikacja, choć wiele osób musi uczyć się jej od podstaw. Warto! Dzięki temu nawet trudne relacje można uzdrowić, oczywiście o ile nie dochodzi do przemocy. Praca nad sobą możliwa jest przez całe życie i jest warta wysiłku.
Sanah pokazała prywatne materiały w klipie do nowej piosenki „Płomień”. Takiej jej jeszcze nie widzieliście
Sanah sprawiła niespodziankę swoim słuchaczom i bez większych zapowiedzi udostępniła nowy utwór. W teledysku do piosenki „Płomień” wykorzystano prywatne materiały artystki. Fani są zachwyceni.
W tym artykule: Sanah królową dram i streamingu Sanah publikuje „Płomień”. W teledysku nagrania z prywatnego archiwum Sanah królową dram i streamingu Sanah nie może w ostatnim czasie narzekać na brak powodów do świętowania. Bilety na koncerty i wszystkie cztery studyjne płyty piosenkarki wciąż sprzedają się jak świeże bułeczki, a do tego okazało się, że autorka hitu „Szampan” jest także niekwestionowaną królową streamingu. Zuzanna Irena Grabowska, bo tak właściwie nazywa się artystka, znalazła się na pierwszym miejscu stworzonego przez Spotify rankingu najczęściej słuchanych artystek w Polsce w ciągu ostatnich 10 lat. Sanah publikuje „Płomień”. W teledysku nagrania z prywatnego archiwum W ramach podziękowania dla fanów za to gigantyczne wsparcie Sanah parę dni później podzieliła się czymś wyjątkowym. O północy w serwisach muzycznych pojawił się wyczekiwany przez słuchaczy dwudziestopięciolatki utwór „Płomień”. Przypomnijmy, że to właśnie ta balladowa kompozycja z autobiograficznym tekstem otwierała występy w ramach szeroko komentowanej w mediach trasy koncertowej o nazwie Bankiet u Sanah, ale nie było wiadomo, czy w ogóle zostanie oficjalnie wydana. Aż do teraz. Orkiestra, chór i gołe stopy. Byłem na koncercie Sanah w Filharmonii Narodowej i oto, co o tym myślę [RELACJA, ZDJĘCIA] Sanah kontynuuje podbój rodzimej sceny muzycznej. „Bankiet u sanah TOUR”, czyli kolejna wyprzedana trasa koncertowa aktualnie najpopularniejszej polskiej artystki, w końcu dotarła do Warszawy. Czy autorka hitu „Szampan” sprostała własnym ambicjom? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/orkiestra-chor-i-gole-stopy-bylem-na-koncercie-sanah-w-filharmonii-narodowej-i-oto-co-o-tym-mysle-relacja-zdjecia-6a03e48.jpg" width="948" height="632" alt="Orkiestra, chór i gołe stopy. Byłem na koncercie Sanah w Filharmonii Narodowej i oto, co o tym myślę [RELACJA, ZDJĘCIA]" title="Orkiestra, chór i gołe stopy. Byłem na koncercie Sanah w Filharmonii Narodowej i oto, co o tym myślę [RELACJA, ZDJĘCIA]" /> Na samej piosence jednak się nie skończyło. Tym razem zamiast standardowego wideoklipu fani Sanah otrzymali coś innego, ale równie, jeśli nawet nie bardziej ekscytującego. Grabowska zilustrowała bowiem swój premierowy utwór niepublikowanymi wcześniej materiałami z prywatnego archiwum. W teledysku do singla „Płomień” widzimy m.in. jak Zuzia stawia swoje pierwsze kroki, bawi się ze swoim rodzeństwem na rodzinnych wakacjach nad morzem czy zaczyna swoją przygodę z muzyką, która wkrótce zaprowadzi ją na stadiony w Chorzowie i Gdańsku. W teledysku znalazło się ujęcie Sanah ze złamanym nosem! Sanah pierwszą Polką, która zagra na stadionach. Bilety na „Ucztę nad Ucztami” wciąż dostępne – ile kosztują? Sanah udowadnia, że nie ma dla niej rzeczy niemożliwych. Już w przyszłym roku autorka przeboju „Ostatnia nadzieja” spełni swoje marzenie o koncertach na wielkich stadionach. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/sanah-w-2023-wystapi-na-stadionach-wiemy-gdzie-i-za-ile-kupic-bilety-na-koncerty-z-cyklu-uczta-nad-ucztami-37db4cc.jpg" width="948" height="632" alt="Sanah w 2023 wystąpi na stadionach. Wiemy, gdzie i za ile kupić bilety na koncerty z cyklu Uczta nad Ucztami" title="Sanah w 2023 wystąpi na stadionach. Wiemy, gdzie i za ile kupić bilety na koncerty z cyklu Uczta nad Ucztami" /> Duży płomień się wydarzył z takich małych rzeczy! – napisała Sanah pod zajawką teledysku na Instagramie. Fani nie kryją zaskoczenia i cieszą się, że ich idolka podzieliła się z nimi tak szczególnym materiałem. Najsłodszy teledysk na świecie I znowu mnie do płaczu doprowadzasz… Coś pięknego Cudowna piosenka, cudowny tekst, cudowny teledysk. Czekałem od bankietu na tę piosenkę – komentują internauci. Gorący jeszcze teledysk Sanah do piosenki „Płomień” możecie w całości obejrzeć poniżej. View oEmbed on the source website
Iga Krefft o dzieciństwie i nadużyciach na planie filmowym. „To był hardcore, mobbing i psychiczne ubezwłasnowolnienie”
27-letnia aktorka i piosenkarka Iga Krefft otworzyła się na temat początków kariery. Twierdzi, że jako 12-latka w branży filmowej doświadczyła przemocy psychicznej, a cena, jaką musiała zapłacić za wejście do show-biznesu w młodym wieku, okazała się naprawdę wysoka. „To, co tam się działo, wyzysk i brak wyrozumiałości, to był hardcore” – opowiedziała artystka.
Iga Aleksandra Krefft, którą znacie też pod pseudonimem scenicznym Ofelia, jest kolorowym ptakiem polskiej sceny muzycznej i mediów społecznościowych. 27-letnia dziś aktorka i piosenkarka pierwsze kroki w show-biznesie stawiała jeszcze jako dziecko. Znana widzom i widzkom z serialu TVP „M jak miłość” i programu Polsatu „Twoja Twarz Brzmi Znajomo” artystka została niedawno wyróżniona w plebiscycie Kobieta Roku Glamour 2022 (w kategorii popkultura). Jej płyta „8” to doskonałe połączenie przebojowej formy, mądrej treści i szlachetnej misji, by szczerze i błyskotliwie opowiedzieć o kobiecości. Ta dziewczyna rządzi dziś polską muzyką! – można było przeczytać w uzasadnieniu werdyktu. Listopadowy numer GLAMOUR z Ofelią na okładce już w sprzedaży. Oto 6 powodów, dla których warto go kupić Listopadowe wydanie GLAMOUR już w kioskach! Gwiazdą okładki została Ofelia, natomiast w środku znajdziecie wiele interesujących materiałów. Przedstawiamy 6 powodów, dla których warto go mieć. Iga Krefft o dzieciństwie w show-biznesie W ubiegłym roku Iga Krefft po raz pierwszy wyznała publicznie, że zmaga się z problemami psychicznymi. Od 6 lat choruję na nerwicę z epizodami depresji. Dwa lata temu przeszłam załamanie nerwowe – opowiedziała aktorka, piosenkarka, autorka tekstów i kompozytorka, wracając wspomnieniami do najczarniejszych myśli i leków, które pomogły jej ponownie stanąć na nogi. Teraz w wywiadzie udzielonym tygodnikowi „Wprost” gwiazda otworzyła się na temat początków kariery i tego, jakie piętno odcisnął na niej start w niewłaściwym dla nieletnich środowisku. Miejsce dziecka jest na placu zabaw, z rówieśnikami. Moje upłynęło na planach filmowych wśród 30-40 latków… Dziś wiem, że praca na planie to nie było miejsce przystosowane dla dzieci – stwierdziła Iga Krefft. Skąd takie wnioski? Ofelia opisała sytuacje, z którymi musiała mierzyć się na planie filmowym przed laty. Nie wiedziała wówczas, jak przeciwstawić się nadużyciom, nauczyła się żyć pod presją i w lęku. Cena, jaką musiała zapłacić za wejście do show-biznesu w młodym wieku, okazała się naprawdę wysoka. Bałam się telefonu, dojeżdżania psychicznego. Szczególnie w jednej produkcji, gdzie zatrudniane były głównie dzieci. To, co tam się działo, wyzysk i brak wyrozumiałości, to był hardcore, to był mobbing i psychiczne ubezwłasnowolnienie. Ja jako nastolatka, jako dziecko nie miałam przestrzeni na to, żeby powiedzieć: Nie, tego nie chcę zrobić. Na to nie mam ochoty – opowiedziała artystka. Iga Krefft wyznała, że miała myśli samobójcze: „Gdyby nie leczenie, nie wiem, jakby to się skończyło” Wstrząsające wyznanie Igi Krefft. Aktorka i piosenkarka opublikowała w sieci szczery do bólu wpis, w którym po raz pierwszy opowiedziała o swoich problemach ze zdrowiem psychicznym. -- Jeśli ty lub ktoś ci bliski znajduje się w trudnej sytuacji psychicznej, poszukaj pomocy. Zadzwoń na Antydepresyjny Telefon Zaufania (22 484 88 01) (czynny od poniedziałku do piątku od 15:00 do 20:00), gdzie specjaliści udzielą ci rad i pomogą w rozwiązaniu problemu. Możesz też skorzystać z Telefonu Zaufania Młodych (22 484 88 04), gdzie psycholodzy dyżurują od poniedziałku do soboty, od 11:00 do 21:00. Przez całą dobę 7 dni w tygodniu działa też telefon wsparcia dla osób w kryzysie emocjonalnym. Aby uzyskać pomoc, zadzwoń pod numer 800 70 2222.
Qczaj szczerze o walce z nałogiem: „Nie piję już 38 dni”. Opowiedział też o straszliwej traumie z dzieciństwa
Qczaj udzielił niezwykle emocjonalnego wywiadu. Popularny trener po raz pierwszy opowiedział w nim publicznie o swoich zmaganiach z chorobą alkoholową. Wyznał, że główną przyczyną jego problemów w dorosłym życiu są traumatyczne przeżycia z dzieciństwa, gdy wielokrotnie padał ofiarą przemocy seksualnej.
W tym artykule: Qczaj o problemach z alkoholem Qczaj o molestowaniu seksualnym Trigger warning: przemoc seksualna, stosowanie substancji odurzających. Qczaj przez lata uchodził za jedną z najweselszych postaci w polskim show-biznesie. Dwa lata temu wyszło na jaw, że uśmiechnięty i zarażający wszystkich swoją pozytywną energią trener niesie za sobą ogromny bagaż bolesnych doświadczeń. We wstrząsającym wpisie na Instagramie wyjawił bowiem, że jako dziecko doznał krzywdy ze strony pedofila. Płacząc z bólu po cichu zmywam z siebie to, czego nie zmyję do końca życia – ale jeszcze tego nie wiem, bo mam zaledwie siedem lat – pisał. W tym samym poście Daniel Kuczaj, bo tak naprawdę nazywa się znany motywator, dokonał także coming outu, wyjawiając publicznie, że jest gejem. Jego szczery wpis oczywiście odbił się szerokim echem w mediach, a tysiące internautów dziękowały mu za podzielenie się swoją historią. Qczaj dokonał coming out’u i wyznał, że w dzieciństwie zgwałcił go pedofil. Ten post powinien przeczytać każdy Qczaj, czyli trener personalny i influencer, zdobył sympatię fanów z całej Polski. Wczoraj podzielił się z fanami wstrząsającym wyznaniem. Qczaj o problemach z alkoholem Qczaj jest dziś w szczęśliwym związku ze znanym tancerzem i choreografem Tomaszem Nakielskim oraz spełnia się zawodowo. Nie ukrywa jednak, że traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa rzuciły cień na całe jego dorosłe życie. W najnowszym wywiadzie 35-latek zwierzył się ze swojego nałogu i wyjawił, że jego partner solidarnie z nim unika alkoholu. To jest niesamowicie piękne, że Tomek wspiera mnie w mojej trzeźwości, wiedząc, że mam problem. Wiedząc, że jestem niepijącym alkoholikiem – wyznał w rozmowie z Michałem Dziedzicem, redaktorem serwisu Pudelek. Dziennikarz wprost zapytał Daniela, jak długo nie pije. Celebryta nie unikał odpowiedzi. Teraz, tak w ogóle? 38 dni. Tak, chodzę na spotkania AA. (...) To jest najdłuższy moment mojej abstynencji w ogóle, nie licząc momentu, kiedy szykowałem się do zawodów kulturystycznych – powiedział. Qczaj o molestowaniu seksualnym W trakcie emocjonalnego wywiadu Qczaj stwierdził, że jego dzisiejsze problemy bezpośrednio są powiązane z bolesnymi wydarzeniami z przeszłości. Wyjawił, że „został zgwałcony wiele razy” jako kilkuletni chłopiec. Z taką traumą nie da się uporać. Z taką traumą uczysz się po prostu żyć. To powraca w mniejszym lub większym stopniu. Ja dzisiaj mogę siebie chronić, mając świadomość taką jaką mam, będąc w psychoterapii – wyznał. Uczestnik pierwszej edycji polskiej wersji programu „Mask Singer” wyjawił, że do dziś mierzy się z poczuciem winy. Pedofil działa w taki sposób, że on w dziecku to poczucie winy bardzo zakorzenia i go w tym poczuciu winy utwierdza – wyjaśnił. Qczaj zdradził, że z biegiem lat udało mu się jednak wyzbyć żalu wobec członków swojej najbliższej rodziny, którzy dopuścili do tego, że w dzieciństwie przydarzyła mu się tak wielka krzywda. Trener ma bardzo dobre relacje ze swoją mamą i aktualnie mocno ją wspiera w walce o zdrowie. Przypomnijmy, że w połowie sierpnia Qczaj poinformował opinię publiczną o tym, że jego mama walczy z rakiem. Daniel QCZAJ wyznaje: "Chodzę na terapię od kilku lat i nie wstydzę się tego" [WYWIAD]
Członkowie Maneskin pokazali swoje zdjęcia z dzieciństwa. Fani nie mogą się zdecydować, które z nich było najsłodsze
Maneskin to obecnie najpopularniejszy zespół na świecie. Z okazji osiągnięcia spektakularnego sukcesu na światowych listach przebojów grupa przygotowała dla swoich słuchaczy niespodziankę w postaci niezwykle uroczych fotografii z domowego archiwum. W takim wydaniu ich jeszcze nie widzieliście!
W tym artykule: Maneskin numerem jeden na światowym Spotify Członkowie Maneskin pokazali swoje stare zdjęcia Maneskin idzie jak burza. Od zwycięstwa w tegorocznym Konkursie Piosenki Eurowizji w Rotterdamie zespół cieszy się nieustającym pasmem sukcesów. Do wydłużającej się w ekspresowym tempie listy osiągnięć grupa może właśnie dopisać zajęcie pierwszego miejsca w światowym rankingu Spotify. Maneskin numerem jeden na światowym Spotify Z wynikiem niemal 7,5 miliona odtworzeń w ciągu zaledwie jednej doby wykonywany przez Włochów anglojęzyczny utwór Beggin' dotarł 3 lipca na sam szczyt prestiżowej listy Top 200 streamingowego giganta. Energetycznemu kwartetowi udało się tym samym strącić z pozycji liderki popową sensację tego roku, osiemnastoletnią Olivię Rodrigo, która okupowała to miejsce ze swoim najnowszym hitem good 4 u. Co ciekawe, rockowy cover kultowej kompozycji z 1967 roku w wykonaniu Maneskin wyprzedził też m.in. taneczną propozycję Bad Habits od powracającego po paru latach muzycznej przerwy Eda Sheerana. Warto dodać, że liczba słuchaczy Maneskin w serwisie Spotify w tym miesiącu wynosi już ponad 33 miliony. Członkowie Maneskin pokazali swoje stare zdjęcia Aby uczcić ten ważny kamień milowy w swojej karierze, Damiano David i spółka przygotowali dla swoich fanów coś ekstra. W niedzielę po południu na oficjalnych profilach Maneskin w mediach społecznościowych pojawiły cztery wyjątkowe zdjęcia. Te dzieciaki dotarły właśnie do pierwszego miejsca na globalnej liście - czytamy w opisie posta. Tak, dobrze zrozumieliście. Członkowie bijącej rekordy popularności grupy podzielili się z milionami swoich obserwatorów uroczymi zdjęciami z dzieciństwa. Fani utalentowanych muzyków są zachwyceni, ale jednocześnie mają teraz twardy orzech do zgryzienia – nie są w stanie rozstrzygnąć, który z członków Maneskin był najsłodszym dzieciakiem. Duża część osób wskazuje Ethana, ale automatyczny „cuteness overload” wywołały wśród internautów tak samo urocze fotki Thomasa, Victorii i Damiano. Jedno jest pewne – cała czwórka może być z siebie naprawdę niesamowicie dumna! Wspomniane zdjęcia członków Maneskin znajdziecie w naszej <a href="https://www.glamour.pl/artykul/czlonkowie-maneskin-pokazali-swoje-zdjecia-z-dziecinstwa-fani-nie-moga-sie-zdecydowac-ktore-z-nich-bylo-slodsze-210704040123" target="_blank" data-old-href="https://www.glamour.pl/galeria/czlonkowie-maneskin-pokazali-swoje-zdjecia-z-dziecinstwa-fani-nie-moga-sie-zdecydowac-ktore-z-nich-bylo-najslodsze/stare-zdjecia-czlonkow-maneskin-jak-wygladali-w-dziecinstwie-5" rel="noopener">GALERII. Damiano David z zespołu Maneskin ma brata! Jak wygląda Jacopo? Najpierw cała Europa zachwyciła się Damiano Davidem z zespołu Maneskin, a teraz… jego bratem. Jacopo wygląda niemal identycznie! Co o nim wiemy?
13 rzeczy, które zawsze będą nam się kojarzyć z dzieciństwem
Gdybyście mogli przywrócić jedną z tych rzeczy z dzieciństwa, co by to było?
Te rzeczy nieodłącznie kojarzą nam się z dzieciństwem? Wam też? Jeśli Wasze dzieciństwo – tak jak nasze – przypadło na lato 90. i 2000., na pewno uronicie łezkę wzruszenia, przeglądając naszą galerię (u góry strony). Z okazji Dnia Dziecka zgromadziliśmy bowiem dla Was 13 rzeczy, które nieodłącznie z dzieciństwem nam się kojarzą. W końcu nie od dziś wiadomo, że kiedyś było lepiej. Dlatego, przeżyjmy to jeszcze raz. Przygotujcie chusteczki, bo czekają na was zarówno zabawki, o których marzyłyście w wieku szkolnym, jak i chłopcy, do których wzdychałyście jako nastolatki. Bez wzajemności, jak to w tym wieku, wiadomo! Najlepszego! Sentymentalna podróż w czasie, czyli 35 piosenek, które przeniosą Was do czasów dzieciństwa! >>
Ta dziewczynka została okrzyknięta najpiękniejszym dzieckiem na świecie!
A jej mamę dosięga fala (uzasadnionego) hejtu.
Nie tylko świat mody uwielbia takie przypadki. Pamiętacie Thylane Blondeau? Dziś 17-letnia gwiazda zachwyciła świat swoją oszałamiającą urodą i przetarła szlaki najmłodszym pięknościom. Zaczynała jako 4-latka, jako jedna z najmłodszych modelek pojawiła się na wybiegu u Jeana Paula Gaultiera, by w wieku 10 zostać bohaterką sesji Vogue’a i na stałe zapisać się na kartach historii mody. Wszystko wskazuje na to, że dziś prawie dorosła piękność ma swoją godną następczynię. Większość jej rówieśniczek koncentruje się na zabawie i korzystaniu z uroków dzieciństwa, ale nie ona. 6-letnia Anastasia Knyazeva nie zaprząta sobie głowy błahostkami. Pochodząca z Rosji pierwszoklasistka wyrasta na prawdziwą influencerkę – pracuje jako profesjonalna modelka, a założony przez jej mamę profil na Instagramie dokumentujący kulisy jej kariery, a także migawki z życia codziennego, ma już prawie 530 tysięcy obserwatorów. Pod pojedynczym postem Anastasia potrafi zgromadzić kilkadziesiąt tysięcy polubień. Zleceniodawców nie brakuje – w rodzinnej Rosji dziewczynka robi prawdziwą karierę, a jej wizerunek wykorzystywany jest w licznych kampaniach marek dziecięcych. ZOBACZ TEŻ: Najlepsze memy o Stormi, córce Kylie Jenner i Travisa Scotta Grono wielbicieli urody małej gwiazdy stale się rozrasta, ale przybywa nie tylko zwolenników; postawa jej mamy spotyka się także z ostrą krytyką – za eksponowanie wizerunku dziecka w mediach społecznościowych, skutkujących odarciem z prywatności i pozbawieniem warunków do prawidłowego rozwoju osobowości, a także narażenie dziecka na to, że zgromadzi wokół siebie ludzi zainteresowanych jedynie jej urodą i sprowadzających osobę dziewczynki właśnie do wyglądu. A wy jak się zapatrujecie na takie kariery? Czy dziewczynka dorastająca na oczach świata ma szansę na normalne dzieciństwo, a w przyszłości prawdziwy sukces? Jak wpłynie na nią fakt, że najbliższa jej osoba bez jej zgody – bo tak trzeba nazwać wykorzystanie nieświadomości dziecka – dysponuje jej wizerunkiem i wykorzystuje go jako źródło własnego dochodu? ZOBACZ TEŻ: Udowodniono, że dzieci urodzone w tym miesiącu są mądrzejsze
Rzeczy, które rozczarowały nas równie mocno co fakt, że Św. Mikołaj nie istnieje
Czyli krótka historia o tym, jak rzeczywistość okazała się brutalna.