Nie chodzi do szkoły, uczy się sama! 16-letnia Blanka Chmielewska ujawnia, dlaczego zrezygnowała z tradycyjnej edukacji
Blanka Chmielewska była gościem naszego podcastu Z talks. Otworzyła się w nim na temat szkoły w chmurze i wyjaśniła, dlaczego zrezygnowała z tradycyjnej formy edukacji na rzecz samodzielnej nauki. Jak wygląda to w praktyce? 16-letnia influencerka opowiedziała nam o tym w najnowszym wywiadzie.
Glamour Z talks – rozmowy z gwiazdami generacji Z Blanka Chmielewska była kolejną gościnią cyklu Glamour „Z talks”, w którym rozmawiam z gwiazdami pokolenia Z w komfortowej i intymnej atmosferze. Odcinek (jak i każdy poprzedni) można obejrzeć na Glamour.pl oraz na kanale na YouTube Glamour Polska. Zachęcamy! Blanka Chmielewska zrezygnowała ze szkoły. Uczy się sama! 16-latka od kilku lat uczęszcza do szkoły w chmurze. Nie ma nauczycieli i samodzielnie przygotowuje się do egzaminów i zaliczeń. Jak przyznała, jej intensywny tryb życia nie pozwala jej na tradycyjną formę edukacji. Blanka co chwila wyjeżdża, ma nagrania, spotkania, a w międzyczasie prowadzi jeszcze swoją firmę z ubraniami. Jak wygląda więc jej „typowy” dzień nauki? „Dzień nauki wygląda tak, że wstaje przeważnie o 8:00 [...] i zaczynam pakować paczki. To jest dla mnie na początku dnia priorytet, żeby je spakować. Jak jest dobre światło, to nagrywam w pokoju jakieś filmiki, a kiedy go nie ma, to po prostu siadam do nauki. Uczę się jak najwięcej, bo wiem, że moje życie jest na tyle szybkie, że nie wiadomo, co się wydarzy za tydzień. Wolę uczyć się bardzo dużo, póki mam na to czas” - mówiła w rozmowie z GLAMOUR. Przyznała również, że uczy się w dni, w które wyznacza sobie na to cza. Są to średnio 3/4 godziny dziennie. „Czasami mniej, czasami więcej. Przeważnie wieczorami siadam do tego na 2 godziny, 2 godziny rano” - dodała. Więcej na temat szkoły w chmurze Blanka opowiada w wideo, które znajdziecie na górze strony.
17-latek z Polski wyróżniony przez NASA. „Z wrażenia trudno było mi zasnąć”
Amerykańska agencja kosmiczna wyróżniła 17-latka z Polski. Antoni Zegarski został laureatem nagrody „Astronomy Picture of the Day”. NASA przyznała mu ją za wyjątkowe zdjęcie Księżyca.
W tym artykule: 17-latek z Polski wyróżniony przez NASA Antoni Zegarski o pasji do astronomii, wyróżnieniu przez NASA i marzeniach. „Ten sukces mnie przytłoczył” Antoni Zegarski jest 17-letnim uczniem liceum im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie. Pochodzi z Grodziska Mazowieckiego. Jego pasją jest astronomia, a jak sam przyznaje, „wszechświat fascynował go od zawsze”. W przyszłości chce zostać inżynierem kosmicznym. Wyróżnienie przyznane młodemu Polakowi przez NASA było jego marzeniem. 17-latek z Polski wyróżniony przez NASA Amerykańska agencja kosmiczna każdego dnia wyróżnia tylko jedno zdjęcie wszechświata, które następnie publikuje na stronie internetowej. Swoją autorską propozycję postanowił nadesłać Antoni Zegarski, który uchwycił na wykonanej we włoskich Alpach fotografii „Wilczy Księżyc”. NASA przyznała mu za nie nagrodę „Astronomy Picture of the Day” 13 lutego 2024 roku. „To, co jest uderzające w tym zdjęciu, to fakt, że niektórym chmury otaczające Księżyc jawią się jako paszcza wilka gotowa do połknięcia Wilczego Księżyca, podczas gdy inni widzą na nim Księżyc jako wilcze oko” - czytamy pod nagrodzonym zdjęciem opublikowanym na stronie apod.nasa.gov. O swoim sukcesie 17-letni Antoni Zegarski poinformował w mediach społecznościowych, twierdząc, że to prawdopodobnie najbardziej prestiżowe wyróżnienie dla każdego astrofotografa. Dodał, że „to dopiero początek”. Antoni Zegarski o pasji do astronomii, wyróżnieniu przez NASA i marzeniach. „Ten sukces mnie przytłoczył” Zachęcamy do przeczytania fragmentów interesującego i wartościowego wywiadu z 17-latkiem. Z Antonim Zegarskim rozmawiała Milena Walenta. Milena Walenta: W jaki sposób astronomia zmieniła twoje życie? Antoni Zegarski: Z pewnością mnie rozwinęła. Pochłonęła masę czasu. Przestałem skupiać się na rzeczach nieistotnych. Dużo się nauczyłem i znalazłem dzięki niej pracę. Mam swoje pieniądze, a zarazem ogromną satysfakcję. A z którego osiągnięcia jesteś najbardziej dumny? Wydawałoby się, że wyróżnienie NASA APOD, prawda? Oczywiście, jestem bardzo zadowolony z tego, że moja kilkuletnia praca zaowocowała nagrodą takiej rangi, ale to nie jest coś, z czego jestem najbardziej dumny. Na nagrodę złożyło się wiele czynników. Na pewno miałem trochę szczęścia. Natomiast wbrew pozorom najcenniejsza jest dla mnie moja… porażka. W zeszłym roku wystartowałem po raz pierwszy w olimpiadzie astronomicznej. Zacząłem przygotowywać się do drugiego etapu z dwutygodniowym wyprzedzeniem i zabrakło mi jednego punktu, aby dostać się do finału. Z tego jestem dumny, bo przez te dwa tygodnie sumiennie pracowałem. Pierwszy raz w życiu aż tak się do czegoś przyłożyłem. Jestem z siebie zadowolony, bo patrzę na to tak, że zabrakło mi tylko jednego punktu, a nie aż jednego. Z dzisiejszego punktu widzenia, co byłoby szczytem twoich marzeń w przyszłości? Przysłużyć się w pracy nad technologią kosmiczną, która byłaby przełomowa. Organizacje kosmiczne wypuszczają w kosmos masę różnych sond. Raz na jakiś czas zdarzy się taka wyjątkowa misja, która przynosi światu nauki setki nowych odkryć. Praca przy konstrukcji tak ważnego narzędzia byłaby moim marzeniem. Rodzice wspierają twoją pasję? Tak, na swój sposób. Na cały sprzęt, który mam, zarobiłem sam. Ich wsparcie polega na tym, że pozwalają mi poświęcać czas na moją pasję. Zdarza się, że o godzinie dwudziestej trzeciej mówię, że chcę gdzieś pojechać na 5 godzin zrobić zdjęcia i dostaję na to zgodę. Oczywiście mówią mi, że to fatalny pomysł, ale jednak zawsze się zgadzają. I to jest to wsparcie, którego najbardziej mi potrzeba. Gdzie chciałbyś w przyszłości studiować? Jeszcze trzy lata temu chciałem studiować w Holandii, bo tam jest bardzo dobry wydział inżynierii kosmicznej, ale to się zmieniło. Licencjat tam jest na tym samym poziomie co w Polsce, a życie dużo droższe. Mój obecny plan to studia na Wydziale Mechaniki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Udzielałeś już wielu wywiadów. Zdarza się, że czujesz się jak gwiazda? Nie, absolutnie nie czuję się jak gwiazda, choć były momenty, że mogło mi już zacząć odbijać od tej sławy (śmiech). Pierwsze dni po otrzymaniu wyróżnienia NASA były najtrudniejsze. W dniu przyznania nagrody dostałem ok. 30 tysięcy powiadomień w telefonie. Do dziś ich nie odczytałem. Ten sukces mnie przytłoczył. Zalano mnie gratulacjami, lajkami. Co godzinę pojawiał się artykuł na nowym portalu. Otrzymałem też zaproszenie do telewizji, które mnie zaskoczyło. To było szaleństwo. Z wrażenia trudno było mi zasnąć. Jaki stosunek mieli do tego nauczyciele? Profesor od fizyki był ze mnie bardzo dumny, to wspaniały człowiek. Inni nauczyciele nie dawali mi żadnej taryfy ulgowej, bo to byłoby nie w porządku wobec innych.
Informatyka jest kobietą. „Czasami czuję, że to właśnie ze względu na płeć mam przewagę”
Weronika ma 28 lat. Aktualnie zajmuje się projektowaniem, implementacją i wdrażaniem rozwiązań AI/ML. Jest również na studiach doktoranckich z informatyki. „IT nie jest dla dziewczyn”? Moja rozmówczyni zdecydowanie temu zaprzecza, potwierdzając tezę, że branża technologiczna jest bardziej kobieca, niż mogłoby się wydawać.
Xymena Borowiecka, Glamour.pl: Jak zaczęła się Twoja historia? Dlaczego wybrałaś akurat programowanie? Weronika Łazarz: Początek mojej historii jest w pewnym sensie dziełem przypadku. Samo programowanie nigdy szczególnie nie pasjonowało. Dopiero w połączeniu z modelowaniem AI stało się moją pasją (Model AI – sztucznej inteligencji – to złożony system, który korzysta z algorytmów uczenia maszynowego do analizowania i interpretowania dużych ilości danych – red.). Sztuczna inteligencja często mylnie kojarzona jest z inteligentnymi robotami rodem z Matrixa. I nic w tym dziwnego, coraz częściej powtarzane hasło: „sztuczne sieci neuronowe” lub właśnie „sztuczna inteligencja” narzuca pewien sposób myślenia. W praktyce, za modelowaniem AI stoi mniej lub bardziej złożona matematyka i to właśnie ona od zawsze była moją mocną stroną. I tak, stojąc przed wyborem kierunku studiów, mając wtedy mnóstwo planów na siebie – interesowała mnie m.in. biotechnologia i psychologia – pragmatycznie postawiłam na kierunek mający wiele wspólnego z matematyką. Ważna była dla mnie również perspektywa dużych możliwości rozwoju i fakt, że zarobki w branży technologicznej są zazwyczaj wysokie, a co za tym idzie – satysfakcjonujące. Jak wyglądało Twoje zderzenie z „niekobiecą” – z pozoru – informatyką? W przeciwieństwie do większości kolegów z roku, nie miałam żadnych podstaw programowania. Pierwszy rok był dla mnie bardzo trudny, nie tylko dlatego, że obawiałam się o to, czy zdam konkretne egzaminy. Jestem perfekcjonistką. Zaakceptowanie faktu, że nie jestem w gronie najlepszych było procesem, z którym musiałam się zmierzyć. Z perspektywy czasu myślę, że takie doświadczenia są w życiu potrzebne, a to konkretne dało mi jeszcze większą motywację do pracy nad sobą. I tak, z semestru na semestr, stawałam się coraz lepsza, walcząc już nie o zaliczenie przedmiotu, a o najwyższą średnią ocen wśród studentów. Wtedy właśnie odkryłam obszary informatyki, których nauka sprawiała mi przyjemność i z nieskrywaną ciekawością zaczęłam je zgłębiać. Miałaś przełomowy moment, który skłonił Cię do wyboru takiej drogi? Z perspektywy czasu myślę, że właściwie od dziecka ciągnęło mnie do świata technologii. W przeciwieństwie do większości dziewczynek, a potem nastolatek, które marzyły o karierach w show-biznesie, czy modelingu, mnie najbardziej inspirowały przebojowe informatyczki-superbohaterki z filmów akcji, włamujące się do tajnych systemów. Podziwiałam kobiety, które w ostatnim stuleciu opracowywały technologie, będące podstawą rozwoju dzisiejszych systemów informatycznych. Rzeczywiście wciąż niewiele kobiet decyduje się pójść tą drogą, ale głęboko wierzę, że powodem nie jest strach albo niezdolność do nauki przedmiotów ścisłych, tylko to, że nasza kobiecość popycha nas w stronę pracy z ludźmi i jesteśmy w tym znakomite. Wybierając taką ścieżkę zawodową nie kierowałam się tym, co jest typowe dla mojej płci, a co nie. Szczerze mówiąc nawet nie miałam ochoty się nad tym zastanawiać, pomimo głosów z różnych stron, że będę nieszczęśliwa spędzając połowę dnia z komputerem. Natomiast jeśli miałabym wskazać jeden przełomowy moment, który skłonił mnie do wyboru takiej drogi, to było to podpisanie mojej pierwszej umowy o pracę. Trafiłam do firmy z sektora IT i choć początkowo nie wiązałam z nią dużych nadziei, to wszystko potoczyło się inaczej niż przypuszczałam. Po miesiącu byłam już pełnoetatową pracowniczką. Ja i szefowa zespołu byłyśmy wtedy jedynymi kobietami w firmie. Być może właśnie ten „kobiecy pierwiastek” pomógł jej zauważyć, że bardziej niż programowanie stron internetowych interesuje mnie sztuczna inteligencja i po krótkim czasie z jej inicjatywy trafiłam pod skrzydła Pana Doktora, który w tej samej firmie projektował rozwiązania AI. Bardzo szybko zrozumiałam, że to jest TO i zaczęłam w tą stronę kierować swoją karierę zawodową i naukową. Teraz naprawdę się spełniasz, ale na pewno bywałaś / bywasz zdemotywowana. Oczywiście, że bywam zdemotywowana. Nawet teraz zdarza mi się czuć brak motywacji. W mojej pracy bardzo częstym rozczarowaniem a jednocześnie poważnym wyzwaniem są projekty, które nie mają nic wspólnego ze stanowiskiem pracy, na które aplikowaliśmy. Czasami dają pole do rozwoju swoich kompetencji, a czasami są po prostu nieprzyjemnym obowiązkiem. W sukcesy w branży IT, podobnie zresztą jak w innych obszarach, są okupione irytacją, brakiem wiary w siebie, a nawet łzami. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że tutaj takie uczucia mogą pojawiać się częściej, szczególnie wśród osób, które tak, jak ja specjalizują się w uczeniu maszynowym, gdzie znane, sprawdzone, a przede wszystkim powielane metody rozwiązywania problemów nie wystarczają. Programista musi być w pewnym stopniu artystą – kreować nowe metody analizy danych bez pewności, że przyniosą oczekiwane rezultaty. Podobnie wygląda kwestia prowadzenia badań naukowych, które bardzo często mają charakter eksperymentalny. Dobrym przykładem jest sytuacja, w której stawiamy pewną tezę, którą chcemy udowodnić i opublikować wnioski w konkretnym terminie. Poświęcamy temu mnóstwo czasu i pracy, a w rezultacie okazuje się, że teza była niepoprawna. Dodajmy do tego fakt, że naukowiec jest zobowiązany do publikowania badań, żeby otrzymać stopień naukowy. Niepowodzenie tego typu może być nie tyle demotywujące, co wręcz deprecjonujące. Takie i inne porażki są naturalne w każdej pracy i najważniejsze jest to, by nie dać im się zdominować. Im więcej ich przetrwamy, tym szybciej będziemy wyciągać wnioski z kolejnych lub zaakceptować to, na co już nie mamy wpływu. Eksperci Agile bardzo często posługują się stwierdzeniem, że „nie ma przeszkód, tylko wyzwania” i choć może to brzmieć banalnie w momencie kiedy na naszej drodze staje przeszkoda, to satysfakcja z takich „opłakanych” sukcesów jest ogromna i warta swojej ceny. Dyskrymacja w IT to mit? „Mam wrażenie, że w takich środowiskach mężczyźni są w stosunku do nas bardziej empatyczni” Czy na Twojej drodze pojawiały / pojawiają się specyficzne wyzwania związane z byciem jedyną kobietą w swoim zespole lub projekcie? Myślę, że z powodu bycia jedyną kobietą w zespole otrzymywałam i nadal otrzymuję więcej zadań wymagających umiejętności miękkich. To m.in. kontakt z klientem, czy opracowywanie dokumentów i prezentacji. Gdybym była na ich rzecz odsuwana od zadań bardziej technicznych, to być może taka dynamika pracy by mi przeszkadzała, ale od czasu do czasu lubię oderwać się od programowania. Jeśli miałabym wskazać sytuacje, które dla mnie osobiście były wyzwaniem, to na pewno oswojenie się ze sposobem, w jaki komunikują się (szczególnie młodzi) mężczyźni kiedy w pobliżu nie ma kobiet – jakie tematy poruszają, w jaki sposób żartują. Musiałam przekonać się, że dystans do siebie jest kluczowy. W „środkowisku IT” nie ma miejsca na przeciągające się konflikty, a na pewno nie eskalują one do poziomu niechęci do siebie nawzajem. Sporym wyzwaniem było dla mnie również wpasowanie się w taki sposób pracy i przekonanie mężczyzn, że mogą zachowywać się przy mnie swobodnie, a ze swojej strony będę sygnalizować, jeśli poczuję się urażona. Miałaś okazję zmierzyć się z sytuacjami, w których Twoje pomysły, sugestie zostały zlekceważone tylko dlatego, że jesteś kobietą? Myślę, że zaczynając pracę w jakiejkolwiek branży, musimy liczyć się z tym, że nasze sugestie zostaną zlekceważone przez bardziej doświadczonych pracowników czy przełożonych. Zwykle możliwych powodów jest wiele, niekoniecznie są związane z płcią, czy stażem pracy, chociaż ta druga kwestia dosyć często wpływa na postrzeganie nas jako pracowników. Oczywiście, takie sytuacje spotykały też mnie, ale zwykle nie łączyłam ich z faktem, że jestem kobietą. Chyba tylko raz przeszło mi przez myśl, że zostałam oceniona jako mniej kompetentna ze względu na płeć, jednocześnie wierzyłam mocno, że jestem w stanie lepiej poradzić sobie z problemem, niż większość mężczyzn w zespole. To były początki mojej kariery zawodowej, byłam otoczona ludźmi z dużo większą wiedzą od mojej. Przez długi czas obawiałam się popełnienia błędu, więc każdy pomysł analizowałam dokładnie wiele razy, zanim przedstawiłam go bardziej wykwalifikowanym współpracownikom. Często zanim byłam pewna swoich racji, problem stawał się nieaktualny. Nie chcę generalizować, ale obserwując w środowisku zawodowym kobiety i mężczyzn mam wrażenie, że jesteśmy bardziej podatne na takie obawy – czasami boimy się przedstawiać i udowadniać swoje racje bojąc, że zostaniemy zlekceważone albo popełnimy błąd. Nad tym trzeba pracować, często właśnie przez odważne narażanie się na krytykę, a przy okazji warto wręcz wbić sobie do głowy, że mamy prawo popełniać błędy, szczególnie kiedy dopiero się czegoś uczymy. Czy kiedykolwiek odczułaś, że ze względu na płeć zostałaś surowiej oceniona? Wręcz przeciwnie, czasami czuję, że to właśnie ze względu na płeć mam przewagę. W szczególności dały mi to odczuć studia informatyczne, gdzie również dysproporcja kobiet i mężczyzn była bardzo wysoka. Jeśli dobrze pamiętam studia rozpoczęło pięć kobiet i ponad stu mężczyzn. Koledzy z roku chętnie mi pomagali nadrabiać zaległości, może czasami chętniej niż sobie nawzajem. Wykładowcy starali się traktować nas równo, ale zdarzało się, że jeśli ktoś miał nieco łatwiej, to właśnie ja. Mam wrażenie, że w takich środowiskach mężczyźni są w stosunku do nas bardziej empatyczni. Natomiast ja byłam i jestem świadoma rywalizacji z mężczyznami i w ogóle mi to nie przeszkadza. Chcę konkurować na równi. Nigdy nie byłam zwolenniczką odmiennego traktowania jakiejkolwiek grupy społecznej. Pomijając predyspozycje, wszyscy mamy takie same możliwości uczenia się, czy logicznego myślenia bez względu na płeć. Czujesz, że praca z mężczyznami w jakiś sposób Cię zmieniła? Wieloletnia praca w zmaskulinizowanym środowisku wpłynęła poniekąd na mój sposób bycia. Z mojej perspektywy w pewnym sensie odbiera odrobinę kobiecości. Po wielu latach pracy z mężczyznami bardzo dobrze odnajduję się wśród nich, natomiast niejako „odbiło się” to na moich relacjach z innymi kobietami. Myślę, że nie jestem odosobnionym przypadkiem. Jednocześnie myślę, że dzięki temu my, kobiety uczymy się odważnie wyrażać swoje zdanie, podejmować ryzyko, szybciej dystansować się od porażek (w tym mężczyźni są mistrzami), a są to cechy dobrych liderów. No i oczywiście nie tylko my musimy się dostosować do pracy w takim zespole, ale również zespół nabiera bardziej „ludzkiego charakteru” przyjmując do siebie kobiety, których domeną jest otwartość na świat zewnętrzny i empatia, nie umniejszając również solidnym kwalifikacjom zawodowym. Zauważasz, że środowisko IT staje się bardziej inkluzywne? Jakie zmiany zaobserwowałaś w ciągu 5 lat kariery naukowej i zawodowej? Obserwuję jak cały świat zmierza w kierunku równowagi kulturowej, religijnej, społecznej. Z naszej różnorodności wynikają odmienne przekonania, do których mamy prawo, ale bez względu na nie musimy szanować siebie nawzajem, a w pracy efektywnie współpracować i rzeczywiście ludzie są coraz bardziej tego świadomi. Skoro jesteśmy w temacie kobiet w IT, to chciałabym szczególnie zaakcentować postęp w równości płciowej w branży IT, bo on jest tutaj najbardziej odczuwalny. Coraz więcej kobiet chce być informatyczkami. Pięć lat temu zaczynałam od pracy w zespołach całkowicie męskich, a w tym momencie dysproporcja płci w moim zespole jest prawie zerowa. Pozytywnym skutkiem takiej zmiany jest to, że w zespołach na pierwszy plan wybijają się najlepsi specjaliści, bez względu na płeć. Departamenty informatyczne przestają kojarzyć się z piwnicami zamkniętymi na świat zewnętrzny – stają jednymi z najbardziej prestiżowych, przyciągających uwagę HUB-ów. Hasło „informatyk”/ „informatyczka” nabiera zupełnie innego znaczenia – brzmi jak profesja, którą można się chwalić. Tę dobrą zmianę obserwuję również na swojej uczelni, gdzie wciąż przybywa chętnych na kierunki informatyczne, a wśród kandydatów i kandydatek jest coraz więcej kobiet. Czy odczuwasz specyficzną dynamikę pracy z mężczyznami w porównaniu do pracy z kobietami w branży IT? Odnoszę wrażenie, że mężczyźni są mniej podatni na stres. Dużo spokojniej i swobodniej podchodzą do realizowania projektów, mniej przejmują się wyznaczonymi terminami. Chętniej wychodzą poza ramy zleconych zadań i próbują nowych rzeczy. Również chętniej zostają po godzinach, choć to prawdopodobnie dlatego, że kobiety często nie mogą sobie na to pozwolić ze względu na swój drugi, najpiękniejszy etat – opiekę nad rodziną. Zadałam kiedyś to samo pytanie swojemu partnerowi życiowemu, który również jest związany z branżą IT, ale pracuje w środowisku zróżnicowanym pod względem płci. Usłyszałam, że kobiety są dużo bardziej skrupulatne i zorganizowane, nie uznają półśrodków, są perfekcjonistkami. Nasze opinie na ten temat są spójne – kobiety i mężczyźni uzupełniają się nawzajem, w życiu i w pracy. Czy zgodzisz się ze stwierdzeniem, że bardziej efektywnie kobiecie współpracuje się właśnie z mężczyznami? To zależy od wielu czynników. W sektorze IT umiejętność pracy w zespole jest niezwykle ważna i myślę, że wszyscy z branży się ze mną zgodzą, że projekty realizowane wspólnie są zwykle lepszej jakości, ponieważ programując w większym zespole, sprawdzamy siebie nawzajem, wskazujemy poprawki do kodu, bo każdy z członków zespołu ma trochę inne doświadczenie i umiejętności i coś dobrego wnosi do projektu. Natomiast wracając do pytania, to nie zgodzę się z ze stwierdzeniem, że bardziej efektywnie kobiecie współpracuje się właśnie z mężczyznami. W mojej karierze zawodowej miałam styczność z kobietami, z którymi doskonale mi się współpracowało. Wręcz pokuszę się o stwierdzenie, że bywały w pracy zespołowej lepsze niż mężczyźni – chętniej rozmawiały o pomysłach i umiały prosić o wsparcie. W kwestiach zarządzania również niczym nie odstają od płci przeciwnej. Również o kobietach naukowczyniach mogę powiedzieć wiele dobrego – dosłownie zarażają pasją i bardzo angażują się w wykształcenie przyszłych specjalistów. Jednocześnie muszę przyznać, że w swojej karierze zawodowej najwięcej nauczyłam się od męskich współpracowników i to również im po części zawdzięczam swoje sukcesy zawodowe. Życzę każdej kobiecie, która postawi na pracę w IT, żeby trafiła na takich świetnych facetów, jak ja. Dziewczyny, nie bójcie się IT! „Myślcie o sobie jako o świetnych specjalistkach w swojej dziedzinie i nie bójcie się konkurować z mężczyznami” Jakie umiejętności, cechy osobiste uważasz za kluczowe dla osiągnięcia sukcesu w branży IT? W IT obecnie pracować może praktycznie każdy. Rozwój narzędzi low-code jest tak dynamiczny, że nie musimy programować, by móc wspótworzyć oprogramowanie. A zatem „wejść” do branży można stosunkowo łatwo, ale żeby zostać dobrym informatykiem/informatyczką, to przede wszystkim trzeba lubić wykonywać tę pracę. Chcąc odnieść duży sukces w branży IT musimy pamiętać, że trzeba stale się doszkalać i poszukiwać projektów angażujących najnowsze technologie na rynku, poświęcając na to również część swojego czasu wolnego. To przy braku pasji do zawodu może być bardzo męczące, wręcz demotywujące. Mając motywację i radość z programowania warto natomiast zainwestować w rozwój swoich kompetencji miękkich takich, jak: cierpliwość i otwartość, które przydają się podczas współpracy z klientami, odwaga, pomysłowość, skupienie oraz zdolność do pracy w zespołach (często międzynarodowych). Ważna jest również dociekliwość, bo ta praca wymaga od nas poszukiwania nowych, lepszych rozwiązań. Jakie swoje cechy uważasz za te najcenniejsze? Trudno siebie samą ocenić, tak naprawdę powinnaś zapytać o to moich współpracowników (śmiech). Na pewno lubię to, co robię i nauka w czasie wolnym nie powoduje u mnie dyskomfortu. Jestem osobą upartą – zdarza mi się zostać w pracy dłużej, żeby dokończyć zadanie nawet, jeśli nikt tego ode mnie nie oczekuje. Jeśli coś naprawdę mnie interesuje, czuję potrzebę doprowadzenia tego do końca. Przez lata pracy w IT nauczyłam się sygnalizować, kiedy coś mi nie pasuje, nie zostawiać tego bez echa i proponować własne rozwiązania problemów. Dzięki temu moja praca jest przyjemniejsza, zajmuję się tym, co jest dla mnie ciekawe, w czym widzę sens i ograniczam ryzyko wypalenia zawodowego. Mam też jedną moc specjalną – nie boję się zmian – jeśli praca mi nie odpowiada, nie staram się na siłę uczynić jej przyjemną, tylko szukam firmy, która bardziej odpowiada moim oczekiwaniom. Stosunkowo częsta zmiana pracy w branży IT jest czymś pozytywnym, bo każda firma wykorzystuje trochę inne technologie, nawet, jeśli zajmuje się podobną tematyką. Dzięki temu rozwijamy swój zakres kompetencji i stajemy się atrakcyjniejsi na rynku pracy. Łączysz karierę zawodową z naukową. Które projekty / inicjatywy są dla Ciebie najważniejsze, a które najbardziej satysfakcjonujące i dlaczego? Na takim etapie rozwoju informatyki trudno jest opracować coś nowego, co zrewolucjonizuje świat, dlatego praca naukowca jest bardzo trudna i często niedoceniana. Zwykle nasze badania „kręcą się” wokół bardzo niszowych tematów, które stanowią wycinek większej całości. Na co dzień często słyszymy o kolejnych, nowoczesnych technologiach. Większość z nas wie, w która firma za nimi stoi i jakie wielkie nazwiska są z nimi powiązane, ale niewiele osób ma świadomość, że wykorzystano wiedzę, która pod kątem teoretycznym została opracowana właśnie przez naukowców – matematyków, informatyków, fizyków. Realizując projekty IT w naszych firmach również budujemy oprogramowanie, korzystając z metod wypracowanych przez naukowców. Zawsze, kiedy otrzymuję informację, że moje badania zostaną opublikowane, to czuję ogromną radość i ulgę, że praca przez długie miesiące opłaciła się, ale dosyć szybko o tym fakcie zapominam, ponieważ wpadam w wir kolejnych badań. Inaczej wygląda kwestia z projektów zawodowych. Czasami potrafią „ciągnąć się” bardzo długo, ale efekty są widoczne niemal na każdym etapie budowania takiego projektu. A kiedy już doprowadzimy go do finału, to wiemy, że jest wykorzystywany i na jak dużą skalę. Dlatego, z jednej strony, jako naukowiec mam satysfakcję z tego, że moje odkrycia znajdą zastosowanie, i to nie w pojedynczym projekcie, ale przyczynią się do rozwoju całej branży IT. Zaś z drugiej, efekt tej pracy nie jest dla mnie tak widoczny jak projekt, który doprowadziłam do końca w swojej firmie. Reasumując, najważniejsze są dla mnie projekty naukowe, ale te zawodowe są bardziej satysfakcjonujące. Co sprawiało / sprawia, że wciąż to lubisz i wiesz, że chcesz osiągać kolejne cele zawodowe i naukowe? Nie da się ukryć, że w tej branży dużym motywatorem są cele finansowe, a każde nowe doświadczenie zawodowe albo tytuł naukowy zbliżają do ich osiągnięcia. Oczywiście, to tylko jeden z wielu powodów i z pewnością nie jest tym najważniejszym. Ogromnym profitem mojego zawodu jest obcowanie na co dzień z najnowszymi technologiami. Często wartymi tyle, że będąc spoza IT nie moglibyśmy się nimi „pobawić”. A ponieważ tworzymy oprogramowanie i mamy wiedzę niskopoziomową, rozumiemy cyfrowy świat, który nas otacza. Coraz więcej ludzi, również spoza branży, chce i stara się go rozumieć, ale to my mamy naturalną przewagę. Z kolei dużą motywacją do pracy naukowca jest możliwość prezentowania rezultatów swoich badań na arenie międzynarodowej, spotkania z inspirującymi ludźmi, dzielenie się doświadczeniami, a przy okazji możliwość podróżowania po świecie na sympozja i konferencje naukowe, gdzie bardzo często mamy również czas na poznawanie kultury, zwiedzanie okolicy i smakowanie lokalnych potraw. Dla mnie potrzeba rozwoju wynika też po części z charakteru. Jestem osobą, która jak coś zaczyna, to musi dokończyć, nawet jeśli momentami jest to dla mnie uciążliwe. Lubię udowadniać ludziom w moim otoczeniu, ale przede wszystkim sobie, że nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych. Potrafisz żyć bez technologii? Umiesz się naprawdę się „wyłączyć”? Jak dbasz o równowagę pomiędzy życiem zawodowym a prywatnym? Chciałabym powiedzieć, że doskonale radzę sobie z work-life-balance, ale często jest to bardzo trudne, właśnie ze względu na łączenie pracy zawodowej z karierą naukową. Niestety należę do osób, które najefektywniej pracują pod presją czasu, więc zdarza mi się zostawiać obowiązki „na później”, czego skutkiem jest spędzanie przed komputerem czasami nawet kilkunastu godzin dziennie. Jest to mój słaby punkt, nad którym staram się pracować. Zwykle tak dysponuję czasem, żeby weekendy były dla rodziny i przyjaciół. Mieszkam na południu Polski, więc oczywistym kierunkiem do aktywnego spędzania czasu są góry. Na szlaku jesteśmy ze znajomymi (również informatykami) dosyć często. Długie wędrówki, momentami bez zasięgu, czy dostępu do internetu, dają naprawdę dużo pozytywnej energii na cały tydzień. W okresie urlopowym podróżujemy również po świecie, zwykle aktywnie, dużo zwiedzając, rzadziej odpoczywając na plaży. Urlop jest dla mnie okresem wolnym od telefonów służbowych i przeglądania maili. Oczywiście nawet na wakacjach często towarzyszy mi telefon, rzadziej laptop. Potrzeba całodobowego dostępu do mediów stała się chorobą cywilizacyjną i dotyczy większości z nas, a jeśli poszerzymy pojęcie technologii o wszystkie narzędzia elektroniczne, mniej lub bardziej inteligentne to myślę, że śmiało możemy powiedzieć, że nikt z nas nie jest w stanie obyć się już bez technologii. W którym kierunku chcesz się rozwijać? Co sprawi, że poczujesz się spełniona w swoim zawodzie i spełniona jako człowiek? Moim głównym celem na ten moment jest obrona pracy doktorskiej. Kolejne cele naukowe będę stawiać sobie już na bieżąco. Na pewno będą wśród nich publikacje badań w jeszcze bardziej prestiżowych czasopismach naukowych. Na razie nie jestem przekonana o kontynuowaniu kariery naukowej po doktoracie, ale na pewno będę propagować naukę. Jeśli nie na uniwersytecie, to w inny sposób. Bardzo dużą przyjemność sprawia mi uczenie studentów. Teraz chciałabym się bardziej skupić na rozwijaniu swoich umiejętności praktycznych i współtworzyć projekty, które są dla mnie ciekawe i nowatorskie, a jednocześnie wnoszą coś dobrego do naszego świata. Co powiedziałabyś sobie kilka lat temu, dokładnie wtedy, kiedy dostałaś pierwszą pracę w IT? Jakie rady miałabyś dla tamtej Weroniki i jakie masz dla innych kobiet, które marzą o karierze podobnej do Twojej? Powiedziałabym tamtej Weronice żeby trochę sobie odpuściła i przestała ciągle krytykować samą siebie. Zawsze byłam podatna na krytykę ekspertów w swoich zespołach projektowych. Teraz, kiedy sama jestem ekspertem, staram się być bardziej wyrozumiała dla siebie i dla innych. Koleżankom, które planują karierę w branży IT powiedziałabym, żeby nigdy nie definiowały siebie jako „kobietę w IT”, bo stąd jest krótka droga do stwierdzenia, że „jestem słabszym informatykiem, bo jestem kobietą”. Zamiast tego myślcie o sobie jako o świetnych specjalistkach w swojej dziedzinie i nie bójcie się konkurować z mężczyznami. Praca w tej branży postawi przed wami wiele wyzwań, ale jeśli pozwolicie jej dać się wciągnąć, to okaże się ogromnie ciekawa i satysfakcjonująca. Cytując Katherine Johnson: „Kobiety są w stanie zrobić wszystko to, do czego są zdolni mężczyźni, czasami z większą wyobraźnią”. Zapraszamy do Glamour Academy. „Będziemy pogłębiać wiedzę o sobie samych i o świecie" – wyjaśnia redaktorka naczelna Katarzyna Dąbrowska Glamour Academy to nowy projekt, w którym prezentujemy bieżącą wiedzę na różne ważne tematy. W każdym miesiącu omawiamy inny obszar naszego życia i publikujemy treści, które pomogą zgłębić dane zagadnienie.
Aneta Korycińska, @baba od polskiego: „Młode pokolenie jest bardzo empatyczne [...] Gorzej z nauczycielami”
Nic ich nie interesuje, nie czytają książek, nie są w stanie przyswoić wiedzy, bo ich mózgi reagują już wyłącznie na pstrokate filmy z TikToka i nie chcą studiować, bo po co to komu. Co z tego jest prawdą o generacji Z? O to pytam Anetę Korycińską, nauczycielkę, polonistkę, oligofrenopedagożkę, która w mediach społecznościowych prowadzi edukacyjne profile Baba od polskiego.
Angelika Kucińska: W Stanach Zjednoczonych wyraźnie spada zainteresowanie edukacją wyższą. Dane mówią o tym, że coraz mniej osób decyduje się na studia. Oczywiście ważny jest tu kontekst ekonomiczny, bo osoby z pokolenia Z patrzą na starszych od siebie o 10-15 lat milenialsów, zarzynających się, by spłacić kredyty studenckie, więc nic dziwnego, że mają wątpliwości, czy studia to dobry pomysł. Ale może chodzi o coś jeszcze? Może młodzi nie chcą studiować nie tylko w USA i nie tylko z powodów finansowych? Aneta Korycińska: Nie chcą już od jakiegoś czasu, to nie jest nowa tendencja. Zasuwałam na studiach, bo zależało mi na stypendium, na doktoracie, i jednocześnie pracowałam, bo byliśmy biedni. Standardem były dwie i pół godziny snu. A moja młodsza o sześć lat siostra mówiła mi, że może zarobić więcej, opiekując się dzieckiem sąsiadki, niż ja, ucząc. Nie poszła na studia. Radzi sobie nie gorzej niż znajomi nauczyciele z wieloletnim stażem. Dziś młodzi ludzie często chcą studiować za granicą. Wyjeżdżają, żeby wyrwać się z domów. Ale czy kończą te studia? Niekoniecznie. Pracowałam w prestiżowym społecznym liceum, gdzie rodzice naprawdę sporo płacą za edukację dziecka, a dziecko zdaje maturę, zaczyna studia, ale kończy je najwyżej po licencjacie. Mój obecny asystent, który był moim uczniem, zrobił licencjat, a potem powiedział, że ma dość, że nie znosi studiowania, bo egzaminy go stresują. A ma takie pomysły, że gdyby nie on, moja firma by nie działała. Kiedyś było nie do pomyślenia, żeby młoda osoba bez pełnego wyższego wykształcenia zarabiała sensowne pieniądze, a dziś liczy się pomysłowość. Zresztą osoby, które przychodzą do mnie na korepetycje – a to przecież spory wydatek dla rodziców – też niekoniecznie mają w planach, by po maturze pójść na studia. Dlaczego? Stracili wiarę w sens studiowania, a może nie uważają, żeby wiedza była jakimkolwiek kapitałem? Wiedza ma dla nich dużą wartość. Interesują się, chcą wiedzieć, chcą rozmawiać. Często pozostajemy w kontakcie już po zakończonych korepetycjach. Wysyłają mi tytuły książek, które czytają. Zdjęcia z wystaw, na które chodzą. Wiedza ich kręci. Ale nie obchodzi ich studiowanie tylko po to, żeby coś skończyć i mieć papier. Nasze pokolenie lubi papiery. Sama co jakiś czas muszę sobie strzelić nowy kursik. Co chwilę zapisuję się na kolejne studia podyplomowe. Zbieram papierki, bo dają mi poczucie, że się rozwijam i robię coś dla siebie. Młodzi ludzie tak nie mają. Uczę też osoby w spektrum autyzmu. I one często w szkole słyszą, że matura jest nie dla nich. Bo mają autyzm. Wszystkie osoby w spektrum, z którymi pracuję, zdają maturę. Mało tego, te osoby przychodzą do mnie na korepetycje, wiedząc, co będą robić w życiu, a te obszary zainteresowań i aktywności są bardzo konkretne i specyficzne — jeden fascynuje się gramatyką, drugi chce pisać scenariusze do gier wideo. Często potrzebują matury, żeby ją po prostu mieć, a nie żeby pójść na studia, bo już działają zawodowo w obszarach, z którymi chcą się związać na długo. Udaje im się to. Czy ten protekcjonalny stosunek do osób w spektrum to odgórne założenie, że ich możliwości są mniejsze, to największe wyzwanie, z którym autyści mierzą się w polskiej szkole? Na pewno jest to duże wyzwanie. Szkoły zapominają, że każdy ma inaczej i warto dokładnie czytać orzeczenia z poradni psychologiczno-pedagogicznych, a nie automatycznie uznawać, że skoro orzeczenie zostało wystawione – niezależnie od jego szczegółowej treści – to dziecko na przykład nie potrzebuje uczyć się dwóch języków. Dużym problemem jest sam sposób uczenia. Wciąż dzieciom zadaje się do przeczytania lekturę, a potem robi test znajomości treści. Tylko że nikt w tym teście nie pyta o problematykę, o ważne zagadnienia, a o rozmiar rękawiczek Izabeli Łęckiej, jakby miał jakiekolwiek znaczenie. Nadal tak się uczy, bo tak uczono kiedyś. W szkole nie kładzie się nacisku na rzeczy ważne. Nie robi się przestrzeni dla dyskusji, a przecież w dyskutowaniu rozwijamy umiejętności komunikacyjne. Tego osoby w spektrum potrzebują bardzo, bo tyle razy usłyszały, że mówią coś niewłaściwego, zachowują się nieodpowiednio albo robią nieadekwatne do sytuacji miny, że w kontaktach z osobami, których nie znają, blokują się. Szkoła w żaden sposób nie odpowiada na tę potrzebę osób neuroatypowych. Również prestiżowa szkoła. Serio? Byłam przekonana, że prywatne szkoły są bardziej przystosowane do pracy z osobami o różnych potrzebach. Trochę. Na przykład w niektórych nie ma dzwonków. Ale to już nawet Lidl wpadł na to, że trzeba robić strefy wyciszenia. Takie strefy od dawna były obecne w szkołach specjalnych, od niedawna nawet zaczęły jakoś wyglądać, nie są już kątem za szafą czy składzikiem na szczotki. Ale chyba też nie chodzi o to, żeby wszystkie młode osoby w spektrum czy z niepełnosprawnością wysyłać do szkół specjalnych? Oczywiście, że nie! Na tym polega edukacja włączająca, która ma naprawdę dużą moc. Możemy się wiele nauczyć od siebie nawzajem. Pamiętam, jak jeden z moich uczniów, który jest osobą w spektrum, czytał Hamleta jako autystę. Tłumaczył, dlaczego Hamlet umiera wewnętrznie, bo coś nie zgadza się z jego systemem wartości. Że zasady, które wyznaje, są dla niego tak ważne, że woli umrzeć niż funkcjonować w świecie, który rządzi się inną moralnością. To była wspaniała, nowa interpretacja bohatera. Potrzebujemy różnych osób w szkołach publicznych właśnie po to, by prowadzić takie otwierające rozmowy o Hamlecie. Uczniowie sobie poradzą. Młode pokolenie jest bardzo empatyczne. To nie jest dla nich szokujący temat, że ktoś ma autyzm albo jest osobą transpłciową. Gorzej z nauczycielami, którzy są przeciążeni, zarabiają marnie i nie rozumieją, dlaczego mieliby się dodatkowo doszkalać albo przygotowywać osobne sprawdziany dla osób neuronietypowych. Różnorodność jest dla generacji Z oczywistością, podobnie jak potrzeba zadbania o zdrowie psychiczne. Czy szkoła dba o dobrostan młodych osób? Uważam, że rodzice powinni odkładać pieniądze z 500+ na terapię dla swoich dzieci. Taki specjalny fundusz. Bo terapia jest droga, a każdy jej potrzebuje. Moi uczniowie mówili mi o swojej potrzebie terapii, bo czuli, że mogą. Byłam i jestem przy nich sobą, mylę się, to ich ośmiela. Nawet dorastający mężczyźni, przychodzili i prosili o wsparcie, bo źle się czuli, chcieli pójść na terapię, ale wiedzieli, że w domu ta potrzeba nie zostanie zrozumiana. Nie każdy nauczyciel czy nauczycielka jest w stanie zbudować taką relację z osobami, których uczy. Może szkoły powinny zatrudniać terapeutów? Powinny i to więcej niż jedną osobę, bo jedna osoba nie poradzi sobie z całą szkołą. Choć może pokazać młodym ludziom, że jest takie narzędzie jak terapia, na czym ono polega i że jest pomocne, że działa. Czasem najtrudniejszy jest ten pierwszy krok, by pójść do obcej osoby i opowiedzieć jej o swoich lękach. To wsparcie emocjonalne jest tak samo ważnym kawałkiem systemu edukacji, jak przekazywanie wiedzy? Kiedy zaczynałam uczyć, myślałam, że będę po prostu opowiadać o tych wszystkich książkach i wierszach, które znam i które są wspaniałe. Nikt mnie nie uprzedził, że będę wychowywać cudze dzieci, tymczasem ten wychowawczy kawałek to jakieś 80 procent pracy nauczycielki. Ale mam też doświadczenie prowadzenia klasy, w której było 35 osób. Nie jesteś w stanie wszystkich zauważyć, zareagować na każdy spadek nastroju. Dlatego terapeuta w szkole jest bardzo potrzebny. Media donosiły w ubiegłym roku, że żeby dotrzeć do młodych osób, trzeba podawać im informacje tak, by ich przebodźcowane głowy były w stanie zareagować. W krótkich, zwięzłych, atrakcyjnych, sycących formach. Szkoła ma być jak TikTok. To prawda? Tak. Sama publikuję treści edukacyjne na trzech platformach, Facebooku, Instagramie i TikToku. Widzę w statystykach, że na Facebooku głównie docieram do osób starszych ode mnie. I one często się oburzają, że filmiki są szybkie, kolorowe. „A po co tyle napisów?”. „A po co to tak miga?”. Na Instagramie to samo minutowe wideo jest OK - zostaje uznane za fajne, śmieszne. Na TikToku, gdzie odbiorcy są najmłodsi, minuta to za dużo. Chyba że przyciągniesz uwagę ciekawostkami. Możesz opowiedzieć na TikToku o średniowiecznym wierszu „Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią” pod warunkiem, że zainteresujesz oglądających nieoczywistym faktem. Trzeba rzucić przynętę. Powiedzieć coś szokującego. Na przykład: „Czy wiecie, że to był analfabeta?”. Wszystko, co mówisz, przeczy powszechnemu przekonaniu, że młodych nic nie interesuje, nie chcą się uczyć, są bandą zadowolonych z siebie, najedzonych idiotów. Nie są. Do tego to pokolenie, które ma odwagę buntować się przeciwko sytuacjom czy zjawiskom, na które my jedynie narzekałyśmy. Oni już nie chcą tylko narzekać, domagają się zmiany, nowych form podawania wiedzy. To też pokolenie, które ma odwagę powiedzieć, że nie zgadza się na nadużycia, które bardzo długo były tolerowane w szkołach. Sama odchodziłam ze szkoły, bo nie było we mnie zgody na przykład na romanse dorosłych nauczycieli z dziewczynami, które dopiero co kończyły szkołę. Media pisały też o molestowaniu uczennic przez nauczyciela wychowania fizycznego. Te informacje o nadużyciach nie wyszłyby na jaw, gdyby nie uczniowie. Wcześniej, gdy nauczyciele zgłaszali różne sytuacje, o których wiedzieli od swoich uczennic i uczniów, dyrekcja nie reagowała. A dzieciakom udało się w jeden dzień zebrać 300 podpisów za odsunięciem tego nauczyciela od pracy z młodymi ludźmi, podpisywały się nawet osoby absolwenckie. To osoby uczniowskie zaproponowały też, by wprowadzić do szkoły warsztaty antydyskryminacyjne. Tylko znowu świetny pomysł skopali dorośli – bo to dorośli powinni wziąć udział w tych warsztatach, a nie wysyłać na nie młodzież, która z tolerancją nie ma problemu. Ta młodzież też dużo czyta, prawda? Doczekaliśmy fantastycznych czasów, w których modnie jest czytać książki. Młodzi czytają dużo i to potężne tomiszcza, a każde szanujące się wydawnictwo prowadzi dział young adult, literatury dla młodych dorosłych. Oczywiście, że wolałabym, żeby te książki były pisane bogatszym językiem, bo wtedy młode osoby uczyłyby się rozbudowanych struktur językowych, ale cieszę się, że w ogóle czytają. A czego potrzebują młodzi od szkoły? Czego ważnego nie daje im system edukacji? Rozmowy. Nauka nie może być nadrzędnym celem, jeśli nie zauważamy człowieka. Generacja Z jest pokoleniem, dla którego niezwykle ważna jest uważność na jednostkę. W szkole powinna być przestrzeń dla różnorodności, dla dyskusji. Szkoła powinna uczyć młodych rozmawiać ze sobą pomimo dzielących ich różnic. Żyjemy w bardzo spolaryzowanym społeczeństwie, musisz wybrać jedną z dwóch dostępnych opcji, do tego sprowadzają się wszystkie rozmowy dotyczące kwestii społecznych, a przecież chodzi o to, żeby widzieć siebie nawzajem, szanować cudze poglądy, ale też mieć swobodę wyrażania własnych. Potrzebujemy nauczyć się rozmawiać. -- Aneta Korycińska – polonistka, nauczycielka, oligofrenopedagożka. Pracowała w prestiżowym warszawskim liceum, dziś prowadzi firmę zajmującą się udzielaniem korepetycji. Pracuje z osobami w spektrum autyzmu. W mediach społecznościowych znana jako Baba od polskiego. --- Wywiad ukazał się pierwotnie we wrześniowym wydaniu magazynu GLAMOUR.
Nie pozwól, by destrukcyjny apetyt na idealne życie odebrał ci radość z tego, co masz. Oto, co możesz zrobić, by nie poddać się presji otoczenia
Człowiek uczy się całe życie. Ale czy naprawdę powinien? Głód rozwoju osobistego często wynika z autentycznej potrzeby pracy nad sobą. Jak jednak odróżnić destrukcyjny apetyt na idealne życie, który rośnie w nas pod wpływem presji otoczenia od zdrowego łaknienia?
W tym artykule: #WorkOnYourself, ale musisz wiedzieć, dlaczego tak tyrasz Destrukcyjny apetyt na idealne życie: zdrowa równowaga vs toksyczna perfekcja Religia w kryzysie, rozwój w rozkwicie Od kilku tygodni atakuje mnie na Instagramie reklama nowej aplikacji edukacyjnej. „Czy nie męczy cię obezwładniająca głupota mediów społecznościowych?” – pada zaczepne pytanie. Czasem mnie męczy, przyznaję. I odpowiedzią na to ma być wspomniana platforma serwująca sycącą wiedzę w formie lekkostrawnych, szybkich przekąsek. „Nasza aplikacja przypomina medium społecznościowe, ale jest wypełniona ekscytującymi informacjami dotyczącymi sztuki, historii, nauki – wszystkim, co sprawi, że poczujesz się mądrzejsza, a nie głupsza”. Też podejrzewacie tu podły postęp? Ktoś właśnie próbuje mi odebrać mój cudownie bezproduktywny kwadrans, który poświęcam każdego dnia na scrollowanie Instagramu, żeby powzdychać do obcych mężczyzn z włoskich klubów biegowych albo wzruszyć się nad zdjęciem Paula Mescala z planu „Gladiatora”. Lubię również śmieszne rolki z pandami. Tymczasem anonimowy głos z reklamy twierdzi, że powinnam ten czas spędzić inaczej, a w domyśle: lepiej. Argument straty czasu w świecie, który pędzi i żeruje na naszym FOMO – poczuciu, że coś nas ominie i staniemy się nieadekwatni – jest wybitnie skuteczną metodą wywierania presji. #WorkOnYourself, ale musisz wiedzieć, dlaczego tak tyrasz Medytujemy, praktykujemy jogę, bierzemy udział w warsztatach rozwojowych, żeby budować poczucie spokoju wewnętrznego, rozwijać świadomość siebie i inteligencję emocjonalną, lepiej radzić sobie ze stresem. Bo koleżanki tak robią i sobie chwalą. Wracamy na studia, uczymy się języków obcych, zapisujemy na kursy programowania albo kreatywnego pisania, słuchamy podcastów o nowych technologiach – żeby zdobywać wiedzę i kompetencje, które sprawią, że nasze życie zawodowe rozkwitnie. Bo znajomi z biura ostrzegają, że za parę lat rynek pracy podziękuje tym, którzy zatrzymali się, gdy trzeba było przeć do przodu. I czytamy poradniki o efektywnym zarządzaniu czasem, by znaleźć tych kilka godzin tygodniowo na doszkalanie się i doskonalenie. Przydałby się kurs odpuszczania, ale nie mamy już siły. – Nie ma badań, które pokazują, że sięgamy po narzędzia rozwojowe, bo inni tak robią – zastrzega doktorka Joanna Gutral, psycholożka, psychoterapeutka i autorka psychoedukacyjnego podcastu „Gutral Gada”. – Widzimy jednak, że rynek usług związanych z rozwojem osobistym rośnie. Pojawiają się platformy wellbeingowe, pracodawcy oferują swoim pracownikom benefity w postaci usług związanych z dbaniem o dobro- stan. Jeśli obserwuję na Instagramie swoje koleżanki, które co weekend praktykują jogę, medytują w odosobnieniu i uczęszczają na kurs asertywności, to mogę mieć poczucie, że inni się rozwijają, a ja stoję w miejscu. Taka refleksja może obniżyć nasz dobrostan, ale też może zmotywować nas do działania – mówi ekspertka. Na TikToku, który jest niezłym barometrem społecznych trendów, treści opatrzone hashtagami #WorkOnYourself (#PracujNadSobą) i #GetYourLifeTogether (#OgarnijSwoje- Życie) wyświetlono łącznie prawie 200 mln razy. To pokazuje skalę zainteresowania tematyką rozwoju osobistego. Jego gigantyczny wzrost potwierdzają sukcesy profili edukacyjnych dostępnych w mediach społecznościowych, podcastów wellbeingowych czy aplikacji do nauki języków obcych. Duolingo, wciąż najpopularniejsza wśród tych ostatnich, w 2016 roku chwaliła się przychodem w wysokości miliona dolarów, a pięć lat później zarobiła przez rok już 250 mln. W marcu 2022 z opcji płatnej subskrypcji w Duolingo korzystało 2,9 mln osób, a w marcu 2023 – 4,8 mln. Nie ma nic złego w chęci nabywania kompetencji i umiejętności, w pracy nad sobą. Wręcz przeciwnie – to, że coraz częściej sięgamy po szeroko rozumiane narzędzia rozwojowe, pozwala snuć idealistyczną wizję świata, w którym wiedza (o świecie, ale też o sobie) jest najcenniejszą z walut. Chyba że ten masowy pęd ku samodoskonaleniu to konsekwencja toksycznego przekazu o tym, że w ekonomii wysokiej rywalizacji przetrwanie gwarantuje wyłącznie intensywny, nieprzerwany rozwój? – Musimy sobie zadać pytanie o motywację. Dlaczego uczę się nowego języka? Bo zawsze chciałam mówić po hiszpańsku czy dlatego że usłyszałam od koleżanki, że teraz warto znać co najmniej trzy języki obce? Dlaczego zaczynam trzecie studia? Bo tego wymaga ode mnie moja ścieżka zawodowa? Bo temat studiów zawsze mnie interesował, ale dopiero teraz mam czas, żeby zrealizować to marzenie? A może dlatego, że czuję się niewystarczająco kompetentna? – wyjaśnia doktorka Joanna Gutral. – Jeżeli to są moje trzecie studia, a ja wciąż wątpię we własne kompetencje, to nie studia są problemem, ale moje przekonania o sobie. Kiedy poczuję się wystarczająco kompetentna? Ile studiów muszę skończyć? I co w ogóle oznacza dla mnie być wystarczają- co kompetentną? – dodaje. Destrukcyjny apetyt na idealne życie: zdrowa równowaga vs toksyczna perfekcja Presja kreowana przez otoczenie pochłonięte samorozwojem precyzyjnie celuje w nasze kompleksy i niskie poczucie wartości, w naturalny i zrozumiały lęk przed wykluczeniem i potrzebę przynależenia, a do tego efektownie mami obietnicą idealnego życia. Eksperci i ekspertki, którzy z rezerwą przyglądają się modzie na samodoskonalenie, zgodnie przypominają, że w samorozwoju powinno chodzić o poszukiwanie równowagi w życiu, a nie o niszczące dążenie do perfekcji. – To, jak i dlaczego używamy narzędzi samorozwoju, może być sygnałem, że mamy cechy perfekcjonizmu dezaptacyjnego. Fajnie mieć narzędzia, które pozwalają poradzić sobie, gdy życie przyniesie coś trudne- go, bo na pewno przyniesie. Fajnie mieć umiejętności, które pozwalają realizować ambicje, ale trudno oczekiwać, że nagle życie, które jest pełne górek i dołów, zmieni się i będzie tylko dobre, bo poszłam na medytację – mówi doktorka Joanna Gutral. – Wracamy do pytania o motywację. Czy chcę nauczyć się uważności i mieć ją w swoim repertuarze narzędzi do radzenia sobie z rzeczywistością? A może chcę praktykować tę uważność tak długo, aż osiągnę stan zen, będę żyła w krainie wiecznej szczęśliwości? To drugie oczekiwanie jest nierealistyczne. Pogoń za nieosiągalnymi celami sprawia, że spada motywacja, rośnie poczucie winy i złość wobec samej siebie. Zaczynamy szukać kompensacji. Albo tak angażujemy się w samorozwój, że zaniedbujemy inne obszary życia, co przeczy idei rozwoju osobistego. Bo gdzie tu czas, żeby pożyć i korzystać z kompetencji, które nabyliśmy? – tłumaczy. Czas to najcenniejszy z zasobów, jakimi dziś dysponujemy. Im mniej go mamy, tym większe ryzyko, że będziemy nabierać się na rewolucyjne metody ekspresowego uczenia się, obietnice trenerów rozwoju zawodowego, którzy w dwa tygodnie przywrócą naszą karierę na właściwy tor, i kursy radzenia sobie ze stresem z gwarancją natychmiastowych efektów. Oczywiście rozwój osobisty został już dawno wciągnięty w kapitalistyczne mechanizmy, a na szlachetnej potrzebie pracy nad sobą żerują samozwańczy przewodnicy, którzy zwęszyli intratny biznes. Lara Gessler opowiedziała o relacji z mamą: „Mówiła, że będę idealną żoną dyplomaty” W najnowszym wywiadzie dla GLAMOUR, Lara Gessler otworzyła się na temat relacji z mamą. Restauratorka i modelka wyznała, jak traktowała ją Magda Gessler, gdy dorastała. Religia w kryzysie, rozwój w rozkwicie Alexandra Schwartz, dziennikarka „The New Yorker”, zauważa, że za tym, jak dziś korzystamy z rozwoju osobistego, stoi coś jeszcze: zmiana w myśleniu o samej zmianie. „Chcesz znaleźć męża? Zrób miejsce w szafie dla mężczyzny swoich marzeń i wyobrażaj sobie, jak wiesza w niej krawaty” – pisała w jednym ze swoich artykułów, w którym tę poradę o sposobie „na garderobę” podała jako przykład zuchwałego optymizmu, charakterystycznego dla okresu sprzed załamania globalnej gospodarki. „A dziś, w czasach nieustających technologicznych innowacji, tamto myślenie życzeniowe ustąpiło miejsca twardej doktrynie osobistej optymalizacji. Nie wystarczy już wizualizacja ścieżki ku lepszej kondycji ciała i umysłu. Musimy mierzyć progres, liczyć kroki, śledzić rytm snu, regulować dietę, zapisywać negatywne myśli – a potem analizować i kalibrować dane” – kontynuowała Schwartz. Z kolei duński psycholog i autor popularnych antyporadników Svend Brinkmann w swojej książce „Poczuj grunt pod nogami. Jak uciec z pułapki samorozwoju” już 10 lat temu przekonywał, że obsesja samodoskonalenia to pokłosie powszechnego kryzysu duchowego. Gdy zinstytucjonalizowana religia zawodzi, szukamy przestrzeni do karmiącego wglądu w siebie gdzie indziej. „W świeckim świecie raj wieczny nie jest już marchewką na kiju życia” – pisał Brinkmann. „Dlatego staramy się jak najbardziej wypełnić ten nasz relatywnie krótki czas na ziemi”. Refleksje Alexandry Schwartz i Svenda Brinkmanna łączą się w niepokojącą diagnozę. Technologia zachęca, by patrzeć na swoje ciało jak na maszynę, a rozwój osobisty traktować jak wymierny proces. I dlatego nie uważamy już za rozwijające tych czynności, których efektów nie da się łatwo zmierzyć: czytania poezji, spaceru po lesie (ale bez liczenia kroków), rozmowy z przyjaciółką, fantazjowania na jawie. A paradoksalnie to właśnie one mogłyby nas również wprowadzać w stan duchowej satysfakcji. I przy okazji przypomnieć, że rozwój osobisty to złożony proces, na który składa się zarówno przyswajanie konkretnych umiejętności, jak i żmudna praca z przekonaniami, czujna diagnoza własnych potrzeb w kontrze do cudzych oczekiwań oraz świadomość motywacji. Bo trudno zrobić coś naprawdę dla siebie, w kółko oglądając się na innych. Artykuł pierwotnie ukazał się w Magazynie GLAMOUR Nr 9/24 View Burdaffi on the source website Więcej treści Glamour Academy: Edukacja: Edukacja jest brat. Nauczycielka języka angielskiego i przedsiębiorczyni Grammarmamma uczy, jak językową pewność siebie przełożyć na życie Agata Borowiecka na swoich social mediach uczy, jak elegancko (ale skutecznie) wygarnąć szefowi, w prosty sposób przyswoić gramatyczne niuanse, czy napisać gorącą wiadomość do crusha. Uważa, że językowa biegłość wyznacza granice naszego świata i pozwala zająć należne nam miejsce. Zamieniała szkolą ławę na TikToka, bo zależy jej, by dostęp do jakościowej edukacji miał każdy, bez względu na miejsce zamieszkania i zasobność portfela. Swoje lekcje kończy słowami: „idźcie i mówicie”, czym inspiruje followersów do mówienia głośno o sprawach ważnych. W rozmowie z Martą Kutkowską tłumaczy, jak pozbyć się językowego wstydu i angielskim po prostu się bawić Jak nie kłócić się o pieniądze w związku? Zaplanujcie w kalendarzu Money Meetings Konflikty związane z pieniędzmi należą do najczęstszych powodów rozwodów. Bo nie potrafimy o nich rozmawiać i robimy to za rzadko. Może więc pora wpisać w kalendarz Money Meetings?
Edukacja jest brat. Nauczycielka języka angielskiego i przedsiębiorczyni Grammarmamma uczy, jak językową pewność siebie przełożyć na życie
Agata Borowiecka na swoich social mediach uczy, jak elegancko (ale skutecznie) wygarnąć szefowi, w prosty sposób przyswoić gramatyczne niuanse, czy napisać gorącą wiadomość do crusha. Uważa, że językowa biegłość wyznacza granice naszego świata i pozwala zająć należne nam miejsce. Zamieniała szkolą ławę na TikToka, bo zależy jej, by dostęp do jakościowej edukacji miał każdy, bez względu na miejsce zamieszkania i zasobność portfela. Swoje lekcje kończy słowami: „idźcie i mówicie”, czym inspiruje followersów do mówienia głośno o sprawach ważnych. W rozmowie z Martą Kutkowską tłumaczy, jak pozbyć się językowego wstydu i angielskim po prostu się bawić
W tym artykule: Misja: edukacja Język pokolenia Z Agata Borowiecka stworzyła Grammarmammę, swoje internetowe alter ego, w kontrze do stereotypowych wyobrażeń o nauczycielce angielskiego. Jej język jest tak jak ona: ostry, brawurowy, barokowy. Ma stanowić narzędzie komunikacji, ale też oręż do walki o swoje: w miłości i pracy. Chciałabyś gładko przyswoić present simple, ale też umieć zakląć jak szewc w londyńskim pubie? Pokochasz jej profil. Misja: edukacja Marzenie o byciu nauczycielką wydało się otoczeniu Agaty absurdalne, pomysł próbowali torpedować bliscy i przyjaciele. Edukacja współcześnie nie jest wymarzoną ścieżką kariery, a nauczyciele uciekają z zawodu nawet po kilkudziesięciu latach (przeczytasz o tym w artykule Ismeny Dąbrowskiej najnowszym wydaniu „Glamour”). Zostają najwytrwalsi, ci, którzy nie widzą dla siebie innej opcji, albo ci z misją i wizją. Agata kocha uczyć, bo chce przekazać swoim uczniom to, co sama w szkole dostała: poczucie sprawczości, siły i pewność siebie. „Oszczędzanie to dbanie o samą siebie”. Edukatorka finansowa Dominika Nawrocka o tym, jak mądrze zainwestować w swoją przyszłość Nie czekaj, już dziś zadbaj o swoją niezależność finansową na emeryturze. Dominika Nawrocka podpowiada, jak zrobić to… z przyjemnością. Bo oszczędzanie nie musi być przykrym obowiązkiem. Język pokolenia Z Grammarmamma świadomie zamieniła szkole ławy na media społecznościowe. Uważa, że pokolenie Z szuka edukacyjnej alternatywy i intuicyjnie szuka jej w mediach społecznościowych. TikTok i Instagram przyprawiają starszych o ból głowy, ale Agata udowadnia, że także tu można znaleźć przemyślane i jakościowe treści. Na jej kanałach furorę robią filmiki objaśniające chwytliwe internetowe powiedzonka, metody na zaczepny flirt w hotelowej windzie albo bardzo, bardzo poważne rady na stworzenie biznesowego CV. Teraz Agata tworzy platformę do nauki angielskiego, a jej kursy może kupić dosłownie każdy, bo ceny zaczynają się od 20 zł. Idźcie i mówcie: jak chcecie: byleby głośno, feministycznie i sexy. Więcej treści Glamour Academy: „Samoakceptacja przychodzi z czasem, to ciągła praca nad sobą”. Psycholożka i psychoterapeutka Katarzyna Kucewicz o tym, jak zmienić myślenie o swoim ciele Polub swoje ciało, a poczujesz się lepiej. Katarzyna Kucewicz podpowiada jak zrobić to dobrze, mądrze i z czułością dla samej siebie.
Miesiączka i sport wciąż budzą lęk w kobietach? [Rozmowa z Natalią Kaczmarek]
Menstruacja wciąż kojarzy się z czymś wstydliwym. Tymczasem to nieodłączna część życia kobiet – również sportowczyń. Wiele z nich obawia się, że z powodu okresu nie osiągnie lepszych wyników. Jak przełamać bariery związane z miesiączką w sporcie? Mówi o tym Natalia Kaczmarek, lekkoatletka i ambasadorka marki Always.
W tym artykule: Wykluczone z powodu miesiączki Igrzyska olimpijskie i… podpaski Komfort dla przyszłych pokoleń Na temat okresu krąży wiele mitów. Jednym z nich jest to, że przeszkadza on w uprawianiu sportu. Prawda jest taka, że to naturalny stan. Nie powinniśmy się go wstydzić, ani tym bardziej rezygnować z ulubionych aktywności. Wiedzą o tym zawodniczki, które biorą udział w wydarzeniach sportowych i często wtedy miesiączkują. Według badań marki Always na rynku brytyjskim aż 61% sportowczyń doświadcza tzw. period anxiety. Na naszym rodzimym podwórku wcale nie jest lepiej. Według badań z rynku polskiego, 77% atletek wyznaje, że miesiączka i związane z nią potrzeby kobiet, nie są uwzględniane w środowisku sportowym. Czy rzeczywiście menstruacja stanowi tak duży problem w sporcie? Z badań wynika, że niestety tak. Chcąc to zmienić marka Always, wraz ze swoją ambasadorką Natalią Kaczmarek, rozpoczęła kampanię „To nowy okres”. Główną ideą jest wyeliminowanie lęku przed miesiączką w branży sportowej, prowadzenie otwartych rozmów na ten temat, a także zmiana nastawienia i zwiększenie świadomości, co do wpływu miesiączki na zawodniczki. Wykluczone z powodu miesiączki Okazuje się, że menstruacja w świecie sportu bywa wyzwaniem – nie tylko fizjologicznym, ale również psychicznym. Kobiety boją się, że okres będzie przeszkodą w osiągnięciu lepszych wyników. Czy wiesz, że 54% kobiet uprawiających sport zostało wykluczonych z udziału w zawodach z powodu miesiączki? View Ediplayer on the source website Igrzyska olimpijskie i… podpaski Natalia Kaczmarek to 26-letnia polska lekkoatletka specjalizująca się w biegu na 400 metrów. W 2023 roku zajęła 2 miejsce na Mistrzostwach Świata w Budapeszcie. Kolejnym sukcesem było 2 miejsce w Diamentowej Lidze w Xiamen w Chinach, a także 2 miejsce w sztafecie 4 x 400 m na mistrzostwach Mistrzostwa Świata sztafet (World Athletics Relays 2024) Nassau, Bahamy. Oprócz tego zajęła 4. miejsce w 89. Plebiscycie Przeglądu Sportowego na sportowca roku. W styczniu 2024 r. na dystansie 300 m pobiła rekord Ireny Szewińskiej. Na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu 2024 sportowczyni wywalczyła brązowy medal w biegu na 400 m! Oprócz tego, że jestem sportsmenką, jestem również kobietą, więc oczywiście okres to jest bliski mi temat – mówi Natalia Kaczmarek. Jako ambasadorka marki Always otwarcie mówi o miesiączce i lęku, z jakim zmagają się zawodniczki. W trakcie rozmowy opowiedziała o zjawisku „period anxiety”, a także swoich doświadczeniach związanych z miesiączką przed zawodami. Natalia zdradziła też, z jakimi dolegliwościami niejednokrotnie musiała zmagać się przed ważnym startem. Kampania „To nowy okres” stara się zapoczątkować nową erę. Poza rozmowami na temat okresu w branży sportowej marka będzie również dostarczać pakiety edukacyjne dla nauczycieli wychowania fizycznego i trenerów. Chodzi o to, by umożliwić otwarty dialog między kadrą wychowawczą a młodymi sportowczyniami na temat cyklu miesiączkowego. Co więcej, produkty Always Platinum będą łatwo dostępne dla zawodniczek w wiosce olimpijskiej i poza nią. Komfort dla przyszłych pokoleń Według Badania nad Dojrzewaniem i Pewnością Siebie przeprowadzonym w 2016 r. przez Always, aż 35 proc. kobiet w wieku 17 lat porzuca uprawianie sportu. Brak udziału w zajęciach WF’u związany jest m.in. ze zdrowiem oraz samopoczuciem – szczególnie w czasie miesiączki. 80% dziewcząt, które rezygnują ze sportu w okresie dojrzewania, czują, jakby nie przynależały do świata sportu. Z kolei 54% dziewczyn spośród tych, które kontynuują uprawianie sportu, czuje, że do niego przynależą. Z tego 43% dziewcząt czuje, że otoczenie nie pomaga im w powrocie do aktywności fizycznej. Badanie pokazało również, że trzy najważniejsze korzyści z zaangażowania w sport według dziewcząt to: umiejętność pracy w zespole, przynależność do grupy oraz wzrost pewności siebie. Mając to na uwadze, warto przełamywać miesiączkowe tabu, by młode dziewczyny nie czuły lęku przed uprawianiem aktywności fizycznej. Materiał promocyjny marki Always
Konstruktywna krytyka, czyli jak zwrócić uwagę, żeby nie urazić? Oto 5 skutecznych sposobów
Konstruktywna krytyka to sztuka, której można – i warto – nauczyć się, aby móc budować prawidłowe relacje w życiu codziennym i w pracy. Jest ona sposobem oceniania czyjegoś zachowania lub wyników czyjejś pracy poprzez przedstawienie argumentów i jednoczesne wskazanie innych możliwych rozwiązań. Nie stanowi przy tym piętnowania lub ośmieszenia osoby. Jak wyrazić konstruktywną krytykę, a jednocześnie nie urazić rozmówcy / rozmówczyni? Podpowiadamy.
W tym artykule: Na czym polega konstruktywna krytyka? 5 kroków do skutecznej konstruktywnej krytyki Konstruktywna krytyka a hejt Krytykowanie samo w sobie nie jest niczym złym, choć na ogół ludzie niechętnie słuchają negatywnych ocen. Często jednak taka informacja jest niezbędna, aby usprawnić pracę całego zespołu lub wskazać bliskiej osobie powód kłopotów w relacjach międzyludzkich. Jak zatem przeprowadzić rozmowę, aby pomóc, a nie urazić? Jak się okazuje, zwrócenie komuś uwagi nie zawsze musi być negatywnym i przykrym (dla jednej lub obu stron) doświadczeniem. Na czym polega konstruktywna krytyka? Konstruktywny krytycyzm powinien opierać się na kilku ważnych zasadach. Pierwszą z nich jest poprowadzenie rozmowy bez zbędnych emocji, złości i wyśmiewania. Ważne, by argumenty prezentowane były w sposób konkretny, zrozumiały i spokojny. Wszystkie uwagi powinny odnosić się przede wszystkim do tematu, na przykład wyników pracy lub zachowania, nie zaś do osoby. Warto więc przygotować sobie konkretne przykłady, na których można bazować tak, by krytyka została jak najlepiej zrozumiana. Psychologowie podkreślają także, że aby w ogóle mówić o konstruktywnej krytyce, należy wcześniej ustalić zasady i oczekiwania. To ważne zarówno w rodzinie, jak i w miejscu pracy. Dopiero wówczas, gdy punkt odniesienia znany jest wszystkim stronom, a krytykowana osoba zrozumie pewien tok myślowy, krytyczne zdania będzie mogła potraktować jako wypływające z wcześniej znanych wytycznych, a nie osobisty atak. Konstruktywna krytyka musi mieć cel. Jeszcze przed przystąpieniem do rozmowy warto zastanowić się, czy dana sytuacja w ogóle wymaga jej przeprowadzenia i czy przekazane uwagi przełożą się na realną zmianę. Rozładowanie napięcia i frustracji nie jest właściwą motywacją krytycznych argumentów. Dlaczego najbardziej zależy nam na akceptacji tych, którzy nas odrzucają? Odrzucenie jest bolesne dla każdego – jedni radzą sobie z tym lepiej, inni gorzej. Ale co zrobić w momencie, gdy bardzo zależy nam na akceptacji tych, którzy wciąż nas odrzucają? Zabieganie o ich uwagę może mieć szkodliwe skutki dla zdrowia psychicznego i samooceny. 5 kroków do skutecznej konstruktywnej krytyki Konstruktywna krytyka pracownika, ucznia, dziecka czy partnera nie jest zadaniem łatwym. Podpowiadamy, jakie metody warto wdrożyć, aby nie deprecjonować rozmówcy, a wskazać mu konkretne rozwiązania. Eliminacja negatywnych emocji Oczywiście, każdy z nas zna opowieści o bardzo skutecznym nauczycielu krzyczącym na całe piętro czy trenerze, którego słychać było z drugiego końca basenu. Problem polega na tym, że takie działania bardziej przypominają sposób wyładowania zdenerwowania i frustracji niż chęć przekazania jakiejkolwiek wiedzy. Menadżerowie w firmach także posiłkują się czasem ekspresyjnym gestem czy podniesionym głosem, badania pokazują jednak, że krytyka jest znacznie skuteczniejsza, gdy przekazywana jest w sposób rzeczowy wsparty neutralnym językiem ciała. Pozbawiona emocji komunikacja czyni z krytyki i oceny postaw standardowy element pracy lub procesu wychowawczego. Zaangażowanie strony krytykowanej w szukanie nowego rozwiązania Zwłaszcza gdy komunikaty oceniające są bardzo ogólne, ich odbiorca może nie wiedzieć, jakiej poprawy tak naprawdę się od niego oczekuje. Przykładem może być stwierdzenie, że czyjeś zachowanie jest obcesowe lub że nastolatek zachowuje się niegrzecznie. Jak zrobić to lepiej? Powiedzmy dziecku, że dotarły do nas słuchy o konflikcie z nauczycielem, a pracownikowi, że jego rozmowy z klientami są odbierane jako zbyt ogólnikowe. W obu przypadkach warto zapytać, co można zmienić, aby percepcja zachowania była inna? Strona krytykowana sama może zasugerować kilka pomysłów, które łatwiej będzie jej wdrożyć. Powiązanie krytyki z tym, co dla osoby krytykowanej ważne Jeśli dziecku zależy na dobrze zdanej maturze, a pracownikowi na szacunku kolegów, zapytajmy, czy dostrzegają związek pomiędzy opuszczaniem zajęć lub spóźnianiu się na spotkania zespołu a swoim priorytetem? Odpowiedź zapewne będzie twierdząca. Pozwiązywanie krytyki z ważnymi dla osoby krytykowanej wartościami to technika, która przynosi niezwykle wysoką skuteczność. Indywidualizacja krytyki Dobry szef, skuteczny nauczyciel i otwarty na potrzeby dziecka rodzic powinien wiedzieć, czy lepszym rozwiązaniem będzie przekazanie krytyki od razu po danym zdarzeniu, np. spotkaniu z klientem, czy może preferowaną formą jest tygodniowe podsumowanie wszystkich działań. Wpływ na sposób przekazania negatywnych uwag przekłada się na późniejsze ich przyjęcie. Zasada równowagi Konstruktywna krytyka zawiera nie tylko negatywy, ale także docenienie tego, co jest dobre. Jeśli chcemy udzielić komuś wskazówek, a nie krzywdzić go, zwróćmy uwagę, że chaos w pracy przeszkadza innym członkom zespołu, ale doceniamy zaangażowanie danego pracownika, choć wolelibyśmy, by było bardziej uporządkowane. Taką gorzką pigułkę w słodkim otoczeniu łatwiej jest przełknąć. Konstruktywna krytyka to sztuka, która wymaga praktyki i empatii. Kiedy wykorzystasz powyższe sposoby, aby skutecznie przekazać swoje uwagi, zwiększysz szanse na konstruktywną odpowiedź i wspólną pracę nad polepszeniem sytuacji. Celem krytyki jest zmotywowanie pracownika do lepszych działań i zmian ku dobremu, a nie poniżenie czy wpędzenie w poczucie winy. Krytyka ma być dla pracownika prezentem, umożliwiającym mu skorygowanie złego toru działania, który obrał i uniknięcie katastrofy. Dając prezent zwykle mamy dobre intencje – przypomina psycholożka społeczna dr Paulina Sobiczewska z Uniwersytetu SWPS. Jak odbudować zaufanie, gdy zawiedliśmy bliską osobę? Oto 5 zasad, które warto wcielić w życie „Jak odbudować zaufanie” – to pytanie zadaje sobie wiele osób, które dopuściły się zdrady lub zostały oszukane przez bliską osobę. Wyjaśniamy, czym jest zaufanie i w jaki sposób je odbudować – zarówno w związku, jak i relacji przyjacielskiej. Konstruktywna krytyka a hejt Konstruktywna krytyka nie ma nic wspólnego z hejtem. Swego rodzaju popularność tego drugiego słowa sprawiła, że często jest ono nadużywane w odniesieniu do każdej negatywnej oceny jakiegoś zjawiska. Tymczasem celem krytyki jest próba wpłynięcia na zachowanie danej osoby lub na odbiór tego zachowania przez otoczenie. Ten drugi aspekt dotyczy najczęściej recenzji dzieł literackich lub filmowych oraz komentowania zachowania osób publicznych. Hejtem natomiast jest wyśmiewanie człowieka, dążenie do zranienia go oraz sprawienia, by inni ludzie także nie darzyli go szacunkiem.
Jest ponad 700 chorób, które u kobiet diagnozuje się dłużej, niż u mężczyzn. To wina tzw. „luki zdrowotnej”
Femtech to technologia koncentrująca się wokół zdrowia i dobrostanu kobiet. W drugim odcinku cyklu rozmów Glamour Academy rozmawiamy z Sarą Marską-Maj, projektantką produktów femtechowych i autorką instagramowego profilu femtech.poland
Co to jest femtech? I jak może zmienić nasze życie? Femtech to kategoria start-upów, których misją jest tworzenie produktów adresowanych tylko do kobiet. Dlaczego? Bo wcześniej technologia i medycyna koncentrowała się tylko na mężczyznach. Autorką nazwy „femtech” jest Ida Tin, współtwórczyni pionierskiej aplikacji do śledzenia cyklu Clue. Misją femtechu jest zniwelowanie tzw. gender health gap, czyli luki zdrowotnej, wykluczającej kobiety z badań i dostępu do opieki medycznej. Jest ponad siedemset chorób, które u kobiet diagnozuje się dłużej, niż u mężczyzn. Rozmawiamy z Sarą Marską-Maj, która zajęła się femtechem zawodowo i prywatnie. Na swoim profilu instagramowym femtech.poland popularyzuje skomplikowane technologiczne zagadnienia i uczula na nierówności w dostępnie do ochrony zdrowia. Teraz podzieliła się swoją wiedzą z nami. Aplikacje menstruacyjne - najlepsze apki do monitorowania cyklu miesiączkowego Aplikacje menstruacyjne to ułatwienie życia, bez którego większość z nas nie jest już w stanie funkcjonować. Ty też potrzebujesz, żeby ktoś (oprócz ciebie) kontrolował twój cykl menstruacyjny? Dziś wyręczać w tym temacie może cię... twój smartfon. A konkretniej, dedykowana temu aplikacja. Femtech podejmuje tematy, które dotąd były tabu Nie bez powodu Ida Tin wprowadziła określenie femtech. Wcześniej, szukając finansowania, odbijała się od drzwi do drzwi, bo nikt nie chciał zainwestować w produkt z „menstruacją” w nazwie. Teraz na rynku pojawiły się już produkty, które pozwalają, dzięki domowym badaniom płynu menstruacyjnego, szybko zdiagnozować między innymi endometriozę. Kolejnym szybko rozwijającym się kierunkiem femtechu jest menopauza, wcześniej kulturowo całkowicie wykluczona z otwartej dyskusji. Brzmi wspaniale? Owszem, ale femtech ma też ciemne strony. Jesteście ciekawe jakie? Obejrzyjcie całą rozmowę.
10 trików na udany związek. Te rzeczy musisz zrobić, by twoja relacja się nie rozpadła. Przerwij cykl sercowych porażek
Po licznych sercowych fiaskach doświadczamy silnych emocji i trudnych przeżyć, które mogą pozostawić trwały ślad w psychice. Negatywne doświadczenia prowadzą do powstawania myślowych pułapek, które komplikują budowanie zdrowych związków w przyszłości.
W tym artykule: Autosabotaż i strach przed powtórzeniem błędów: Zahamowanie w budowaniu zaufania: Unikanie konfrontacji i wyparcie emocji: 10 kroków do zdrowego związku: Schematy myślowe, przez pryzmat których patrzymy na kolejne związki, mogą powodować zakłócenia w postrzeganiu partnerów i zdarzeń. W tym kontekście bardzo istotne jest zrozumienie, jaki mają wpływ na zdrową relację oraz jak możemy przełamywać negatywne wzorce. Autosabotaż i strach przed powtórzeniem błędów: Jednym z powszechnych zachowań, po nieudanym związku, jest autosabotaż. Osoby, które doświadczyły bólu w poprzednich relacjach, mogą nieświadomie obawiać się ponownego zranienia. Ten strach często prowadzi do autodestrukcyjnych myśli i nawyków, przez które jedna ze stron zaczyna bezpodstawnie wątpić w wartość nowej relacji lub obawiać się, że historia się powtórzy, szukając na siłę powodów, by udowodnić swoją słuszność. Białe kłamstwo pojawia się w każdym związku. Jak je rozpoznać i dlaczego mówimy, że to „kłamstwo prospołeczne”? Białe kłamstwo to powszechne zachowanie. Mówimy coś, co mija się z prawdą, ponieważ chcemy ochronić drugą osobę, staramy się jej nie urazić lub mamy poczucie, że w ten sposób oszczędzimy jej nieprzyjemnych emocji. Pozostaje pytanie, czy na pewno robimy to dla jej dobra? Zahamowanie w budowaniu zaufania: Schemat myślowy, który wpływa negatywnie na zdrowy związek, powoduje trudności w budowaniu zaufania. Osoby, które doświadczyły zdrady czy kłamstw w poprzednich relacjach, mogą mieć trudności z otwarciem się na nowego partnera. To zahamowanie prowadzi do konfliktów i utrudnia rozwój silnej więzi emocjonalnej. Unikanie konfrontacji i wyparcie emocji: Niektórzy, po bolesnych związkach, rozwijają system obronny, który prowadzi do unikania konfrontacji i wyparcia emocji. Zamiast otwarcie wyrażać swoje uczucia, zaczynają chować je wewnątrz siebie, obawiając się, że otwarcie się na bliskość może prowadzić do kolejnych rozczarowań. Jak więc przerwać ten cykl blokad mentalnych, by mieć możliwość budowania zdrowego związku, opartego na zaufaniu i poczuciu bezpieczeństwa, o którym marzy każda z nas? Poniżej przedstawiamy 10 kluczowych kroków, które pomogą odnaleźć się w zdrowej relacji. 10 kroków do zdrowego związku: 1. Zrozumienie Siebie: Zanim wkroczysz w nowy związek, zrozum siebie. Zastanów się nad tym, co wzbudza w Tobie poczucie bezpieczeństwa, jakie są twoje realne oczekiwania i potrzeby. Uświadomienie sobie tych aspektów, znacznie ułatwia nawiązywanie zdrowych relacji. Pamiętaj też, że przeszłe niepowodzenia mogą skłaniać do negatywnego myślenia o sobie. Dlatego pracuj nad samoakceptacją, dostrzegając zarówno swoje zalety, jak i wady. „Test obranej pomarańczy” opanował TikToka. Ujawnia prawdę na temat twojego związku Kolejny trend zawojował TikToka. Tym razem mamy do czynienia z „teorią obranej pomarańczy” – testem, który możesz przeprowadzić na partnerze. Dla wielu użytkowników TikToka, zwykła zabawa stała się pretekstem do rozważań nad aktualną relacją. Psychologowie ostrzegają, by być uważnym, przy ocenianiu swojej drugiej połówki. 2. Otwartość na Komunikację: Kluczowym elementem zdrowego związku jest komunikacja. Bądź otwarta w wyrażaniu swoich uczuć, obaw i potrzeb. Jednocześnie szanuj przestrzeń i uczucia partnera. 3. Stopniowe Budowanie Zaufania: Zaufanie nie powstaje natychmiast. Buduj je stopniowo poprzez szczere rozmowy, przejrzystość i konsekwencję w działaniach. Zrozum, że każdy związek jest unikalny, a przeszłość nie musi determinować teraźniejszości. 4. Samorozwój: Zdrowe związki rozwijają się wraz z rozwojem partnerów. Inwestuj w rozwój osobisty, swoje pasje i zainteresowania. Silne jednostki tworzą silny związek. 5. Budowanie Bezpiecznej Przestrzeni: Zdrowa relacja to bezpieczna przestrzeń, w której obie strony mogą być autentyczne i otwarte. Twórzcie wspólnie atmosferę akceptacji, w której każde z was może wyrażać swoją indywidualność, bez strachu przed oceną. 6. Równowaga Pomiędzy Niezależnością a Zależnością: Dla zdrowego związku istotne jest, aby obie strony miały swoją przestrzeń, pasje i solidny kręgosłup emocjonalny, jednocześnie realizując wspólne cele. Dlatego skup się na utrzymaniu równowagi pomiędzy niezależnością a zależnością. Obie strony powinny mieć poczucie odrębności i wiedzieć, że świadomie decydują się na budowanie wspólnej przyszłości, bez przymusu czy obawy przed nieporadzeniem sobie w życiu w pojedynkę. 7. Akceptacja Zmian: Zarówno w życiu, jak i w związku, zmiany to jedyna rzecz, której możesz być pewna na 100 proc.! Ich akceptacja, jako naturalnej części życia, może pomóc w budowaniu trwałego związku. Ważne jest, aby być elastycznym i otwartym na ewolucję relacji, co pozwala budować jej realny progres. 8. Radość z Małych Chwil: Doceniajcie razem małe chwile radości. Często to właśnie drobne gesty, uściski czy wspólne śmiechy tworzą solidną podstawę związku. Znalezienie radości w codziennych przeżyciach wzmacnia waszą więź. Za stara na wszystko? Oto, jak wpływa na nas presja planowania i porównywania się Poważny związek, dwoje dzieci, własne mieszkanie, świetna praca. I jeszcze wysoka pozycja na liście najzdolniejszych przed trzydziestką. Tylko że to nie o tobie. Co więc poszło nie tak? 9. Rozwijanie Intymności Emocjonalnej: Intymność emocjonalna jest bardzo ważna w każdym związku. Dzielenie się uczuciami, obawami i marzeniami wzmacnia więź między partnerami. Budowanie tej formy bliskości wymaga czasu i zaufania. Pomaga w tym tzw. aktywne słuchanie. To umiejętność zrozumienia partnera bez oceniania lub przerywania. 10. Umiejętność Przebaczania: Przeszłe nieudane relacje mogą skłaniać do trzymania w sobie urazy czy żalu. Jednak umiejętność przebaczania, zarówno sobie, jak i partnerowi, jest kluczowa dla budowania trwałego związku. Przebaczenie uwalnia od ciężaru przeszłości, dzięki czemu żyje nam się po prostu lżej. Odnalezienie się w zdrowym związku po sercowych fiaskach wymaga przede wszystkim pracy nad sobą, zrozumienia partnera i skupienia się na pozytywnych aspektach relacji. Kluczem jest także otwarta komunikacja, budowanie zaufania i aktywna empatia. Pamiętaj, że każdy związek jest inny, a sukces wymaga zaangażowania obu stron.
Piłam imbirowego shota codziennie przez miesiąc. Ilość korzyści, która z tego wynikła przerosła moje wszelkie oczekiwania
Co dzieje się z organizmem, jeśli codziennie będzie się pić shota imbirowego? Sprawdziłam to i porozmawiałam z ekspertką o korzyściach.
W tym artykule: Shot imbirowy każdego dnia – właściwe przygotowanie Shot imbirowy codziennie przez miesiąc – moje doświadczenia Korzyści z codziennego picia shotów imbirowych Stawiaj na własne shoty imbirowe Nigdy nie przepadałam za shotami imbirowymi. Jeszcze dwa miesiące temu, to ile wypiłam ich w życiu, mogłam policzyć na palcach jednej ręki. Imbir był mi potrzebny tylko wtedy, gdy byłam przeziębiona. Czasem kupowałam go też, gdy czułam się szczególnie zmęczona i potrzebowałam czegoś mocniejszego niż flat white na mleku owsianym. Wszystko jednak zmieniło się kilka miesięcy temu, gdy dowiedziałam się o wywiadzie „Shape” z Anną Kendrick z 2020 roku. Imbir dodaje mi energii – powiedziała w nim aktorka. – W lodówce zawsze mam shoty z imbirem, cytryną i cayenne. Kiedy podróżuję i nie mogę nigdzie dostać imbiru, od razu źle się czuję. Kiedyś byłam w Niemczech przez 3 miesiące i nie mogłam znaleźć miejsca, w którym sprzedawaliby soki tłoczone. Kupiłam więc sokowirówkę i dużo imbiru, żebym sama mogła sobie je przygotowywać. Jestem pewna, że to dzięki imbirowi jestem zdrowa. Zwykle nie daję się nabrać na takie pochwały celebrytów. Szczególnie w kwestii wellness. W tym przypadku jednak nie mogłam się powstrzymać. Brzmiało to bardzo zachęcająco. Dodatkowo, nie czułam się wtedy dobrze i chciałam wypróbować tę moc imbiru. Byłam zmęczona, wypalona, budziłam się z katarem i bólem głowy. Czy magiczne napoje Anny Kendrick rzeczywiście działały cuda i, tak jak mówiła, utrzymywały ją przy życiu? Też chciałam się tak czuć. Więc zaczęłam pić shoty imbirowe regularnie. Shot imbirowy każdego dnia – właściwe przygotowanie Zaczęło się od dodania 7 shotów imbirowych do mojej cotygodniowej listy zakupów. Jednak mój partner nalegał, żebyśmy robili je sami. Przyznam, że na początku trochę się zmartwiłam – domowy shot imbirowy nigdy nie będzie miał tak pikantnego smaku i takiej konsystencji, jak kupny. Spoiler: myliłam się. Znaleźliśmy superłatwy przepis, który składa się tylko z trzech składników. Nasze napoje smakowały jeszcze lepiej niż te kupione w sklepie. Piłam sok z buraka codziennie przez miesiąc. Dał mi największy zastrzyk energii, jakiego kiedykolwiek doświadczyłam Zima nadchodzi powoli, ale nieubłaganie. A gdy dni stają się krótsze i ciemne, po raz kolejny szukamy idealnego stymulatora, który pomoże nam przetrwać dzień. Redaktorka Bianca London (i samozwańcza miłośniczka kawy) wypróbowała najmodniejszy obecnie napój, czyli sok z buraka i wyciąga wnioski po miesiącu testów. I tak zaczęła się moja przygoda z shotami imbirowymi. Postawiłam sobie za cel, aby każdego ranka pić 25 mililitrów shota. Czasami piłam je powoli, gdy szłam do pracy. W niektóre dni dosłownie połykałam je na raz. Shot imbirowy codziennie przez miesiąc – moje doświadczenia Shot imbirowy ma w sobie coś takiego, że momentalnie czujesz się zdrowsza. Jest jak zastrzyk, który dodaje energii i zdrowia. Żeby nie było tak kolorowo – oczywiście czuję pieczenie w ustach, gardle i nosie, ale i tak mam wrażenie, że jest to dobre. Czuję, jakby mój cały organizm został uwolniony dosłownie od wszystkiego, co złe. Zwykle budziłam się bez energii, ale już po pierwszym dniu wszystko się zmieniło. W ciągu pierwszego tygodnia zauważyłam, że przez cały dzień czułam się bardziej pobudzona, nie byłam taka zmęczona. Zazwyczaj po południu miałam najgorszy moment. Byłam zdziwiona, jak długo potrafił działać efekt jednego shota. Pod koniec pierwszego miesiąca czułam się niepokonana. Przeziębienie? Jestem odporna. Bezsenność? Nie doskwiera mi to. Poczułam nawet poprawę nastroju, ponieważ zwiększył się mój poziom energii. Po codziennym piciu shotów imbirowych przez miesiąc, pojechałam do Kanady na 3 tygodnie. Razem z moim partnerem jeździliśmy od miejsca do miejsca, więc nie zabraliśmy ze sobą naszej sokowirówki. W związku z tym nie mieliśmy też naszych shotów. Co ciekawe, nie miałam już tak dużo energii, a uczucie oczyszczenia zaczęło powoli słabnąć. Korzyści z codziennego picia shotów imbirowych Okay, ja zdecydowanie jestem zwolenniczką imbiru. Co jednak na ten temat mówi nauka? Aby się tego dowiedzieć porozmawiałam z Breą Lofton, dietetyczką i specjalistka od żywienia w firmie Lumen. Moje pierwsze pytanie brzmiało: Co jest takiego wspaniałego w imbirze? Imbir jest uważany za przeciwutleniacz i może mieć działanie przeciwzapalne. Pomaga w utrzymaniu zdrowego układu odpornościowego - mówi. I faktycznie, może się to przyczynić do wyższego poziomu energii. Imbir może również pomóc w zrównoważeniu poziomu cukru we krwi, dlatego czujemy się pełni energii, mniej zmęczeni i mamy lepszy nastrój – dodaje. - Skoki i spadki poziomu cukru we krwi mogą negatywnie wpłynąć na poziom energii w ciągu dnia. Zapytałam tez o to, ile czasu potrzeba, aby imbir zaczął działać. Efekty spożywania imbiru w połączeniu ze zdrową dietą mogą poprawić poziom cukru we krwi od razu. Jednak, żeby mieć energię i odporność przez dłuższy czas, należy być regularnym – mówi. – Shoty imbirowe powinno się łączyć z innymi zdrowymi nawykami. Jak żyć w stylu less waste? Poradnik krok po kroku dla początkujących eko-lovers Segregujesz śmieci i oszczędzasz wodę, ale chcesz dać z siebie trochę więcej? Styl życia less waste to coś dla ciebie! Co to jest less waste? Jak wprowadzić zasady less waste do swojej codzienności Lofton ostrzega jednak, że imbirowe shoty nie są dla każdego. U zdrowych osób nie powinny one mieć żadnych negatywnych skutków – mówi. – W przypadku osób cierpiących na przykład na cukrzycę, zawsze zaleca się konsultację z lekarzem. Ekspertka zaleca także wybieranie najbardziej naturalnych produktów. Jeśli chcesz pić shoty imbirowe, najlepiej wybierać takie o niskiej zawartości substancji słodzących. Substancje te mogą mieć negatywny wpływ na poziom cukru we krwi – mówi. Stawiaj na własne shoty imbirowe Jeśli nie masz czasu na przygotowywanie shotów, możesz kupić je supermarkecie. Jednak, jak już wspomniałam, ich przygotowanie w domu jest naprawdę proste. Tak jest zdecydowanie taniej i świeżej. Jedyne czego potrzebujesz to świeży imbir, sok jabłkowy, cytryna, blender i sitko. Przygotowuj 7 porcji w każdą niedzielę, tak, aby starczyły na cały tydzień. Naprawdę warto spróbować! BlendyGo 3: ten bezprzewodowy blender nie bez powodu pokochało już tak wiele osób. Sprawdź, skąd wynika jego popularność Polska marka BlendyGo nie spoczywa na laurach! Bezprzewodowy blender BlendyGo 3 to ich kolejne, przenośne urządzenie, które umożliwia szybkie i niezwykle proste przygotowywanie posiłków... w każdych okolicznościach. Jakie jeszcze funkcje ma BlendyGo 3 i czym różni się od swojego poprzednika? Rozwiewamy wątpliwości! Ten artykuł pojawił się pierwotnie na glamour.de
Zalando we współpracy z fundacją SexedPL wspiera kobiety poprzez projekt o nazwie "Mamy do pogadania"
Inicjatywa "Mamy do pogadania" koncentruje się na pomaganiu kobietom w rozwijaniu się na każdym etapie ich drogi jako rodziców.
Zalando, jedna z wiodących europejskich destynacji e-commerce dla mody i lifestyle’u, wraz z fundacją SexedPL uruchomiły projekt „Mamy do pogadania”, wspierający mamy w Polsce w dążeniu do realizacji różnych osobistych celów na każdym etapie rodzicielskiej podróży: akceptacji własnego ciała, rozwoju osobistego, relacji, pasji, kariery, przedsiębiorczości. Inicjatywa, składająca się z trzech części: bezpłatnych konsultacji online, cyklu spotkań w Poznaniu, Warszawie i Łodzi oraz ogólnodostępnych treści edukacyjnych, jest odpowiedzią na wyzwania, z jakimi zmagają się polskie mamy. Na podstawie badań, Zalando wraz z fundacją SexedPL, wskazało trzy kluczowe obszary, przysparzające matkom w Polsce trudności: Niska samoocena po urodzeniu dziecka, która przyczynia się także do narastania presji związanej z koniecznością pogodzenia roli młodej matki z innymi rolami w dorosłym życiu (jak np. partnerka, osoba aktywna zawodowo).1 Niski współczynnik uczestnictwa w rynku pracy (30% matek z dziećmi w wieku 1-9 lat nie jest zatrudnionych, a co szósta niepracująca matka ma trudności w znalezieniu odpowiedniej pracy), połączony z rosnącym pragnieniem powrotu do życia zawodowego po urlopie macierzyńskim.2 Wreszcie eskalacja presji i obciążenia psychicznego kobiet będących matkami w miejscu pracy.3 Program darmowych wydarzeń obejmuje panele dyskusyjne i warsztaty na temat: psychologii zmiany, przedsiębiorczości kobiet, prawa pracy oraz siostrzeństwa i seksuologii. Wśród panelistów znajdują się: Sylwia Chutnik (Fundacja MaMA), Marta Majrzchak-Ostrowska (Herstories), Sandra Frydrysiak (SWPS) oraz doradca prawny Marta Rolirad (Prawo jest proste). Ponadto w Poznaniu kobiety powracające na rynek pracy będą miały możliwość zrobienia profesjonalnego zdjęcia do CV. Zalando i Fundacja SexedPL zapraszają do udziału w projekcie kobiety na różnych etapach macierzyństwa – od matek niemowląt po matki, których dzieci są już dorosłe. Agata Stola, psychoterapeutka i seksuolożka, opiekunka merytoryczna projektu: Niezależnie czy myśli się o powrocie na etat, założeniu własnego biznesu, czy innej aktywności zawodowej, warto dowiedzieć się, jak o siebie zadbać – emocjonalnie, prawnie i fizycznie. Projekt wychodzi naprzeciw kobietom w wypracowaniu indywidualnego balansu pomiędzy życiem rodzinnym i zawodowym. Proponuje im w ramach spotkań szczere, otwarte i pełne czułości rozmowy między kobietami, które chcą cieszyć się macierzyństwem, jednocześnie nie rezygnując z siebie. Wierzę w to, że dobra mama to przede wszystkim spełniona i szczęśliwa kobieta. Daniel Rogiński, General Manager CEE Zalando: Inicjatywa 'Mamy do pogadania' ma na celu wsparcie polskich mam, które borykają się z różnymi wyzwaniami i presją społeczną związaną z ich rolą. Projekt ten opiera się na dialogu kobiet i jest dedykowany właśnie im. Naszym priorytetem jest stworzenie przestrzeni, w której kobiety mogą zadawać pytania, dzielić się swoimi doświadczeniami, budować wspólnotę i uzyskiwać eksperckie porady. Całe to przedsięwzięcie nie mogłoby się udać bez współpracy z naszym zaufanym partnerem, Fundacją SexedPL. Poprzez to partnerstwo dążymy do nagłośnienia istotnej kwestii społecznej oraz udzielenia realnego wsparcia polskim mamom, na każdym etapie ich macierzyńskiej podróży. Przez cały wrzesień, projektowi “Mamy do pogadania” będą towarzyszyć także darmowe konsultacje online, do których zaproszono specjalistów z czterech dziedzin - prawnika, seksuolożkę, psychoterapeutkę i położną. W mediach społecznościowych SexedPL (Instagram, Tiktok) znaleźć będzie można również różnorodne treści edukacyjne związane z projektem. Panele dyskusyjne i warsztaty są całkowicie bezpłatne. Szczegółowe informacje znajdują się na stronie internetowej oraz na profilach społecznościowych fundacji. Wszystkie spotkania zaplanowano w komfortowych przestrzeniach hoteli PURO. Daty spotkań: Poznań (16-17.09) Warszawa (23.09) Łódź (30.09) 1 prof. dr hab. Beata Ziółkowska „Obraz ciała i samoocena. Perspektywa kobiet w połogu”, link 2 Najnowszy raport Polskiego Instytutu Ekonomicznego (publikacja: 7/03/2023) 3 „Niech nas usłyszą” – raport 30% Club Poland i UNGC (publikacja: marzec 2023)
Kourtney Kardashian jest po czterdziestce i spodziewa się dziecka. Dlaczego kobietom nadal wytyka się wiek, w którym zaszły w ciążę i sprawia, że czują się zawstydzone?
Po tym, gdy Kourtney Kardashian ogłosiła swoją ciążę po raz kolejny rozpoczęła się dyskusja o jej wieku. I o wieku kobiet, które decydują się na dzieci generalnie. Żyjemy w XXI wieku. Czy nie możemy robić tego, co chcemy i kiedy chcemy? Wytykanie kobietom wieku, w którym zaszły w ciążę musi się w końcu skończyć!
Parę dni temu Kourtney Kardashian ogłosiła, że razem z Travisem Barkerem spodziewają się dziecka. Zrobiła to podczas koncertu zespołu Blink 182, w którym gra jej ukochany. Ciążę ogłosiła w nietypowy sposób – trzymała transparent z napisem – Travis I’m pregnant. Okazało się, że było to odniesienie do teledysku piosenki „All The Small Things”, w którym jedna z fanek trzyma identyczny transparent. Cute. Kourtney Kardashian jest w ciąży! Radosną nowinę ogłosiła w naprawdę szalony sposób Kourtney Kardashian jest w ciąży. Celebrytka spodziewa się swojego pierwszego dziecka z mężem Travisem Barkerem. Wideo z ogłoszenia nowiny robi furorę na Instagramie i TikToku. Kourtney nie mogła cieszyć się poinformowaniem świata o swojej ciąży zbyt długo. Celebrytka od razu spotkała się z krytyką za to, w jaki sposób ogłosiła swój stan. Została nazwana „atencjuszką” i spotkała się z zarzutami, że cały moment był wyreżyserowany. Dodatkowo ktoś napisał, że jej jajeczka są stare. To cios zdecydowanie poniżej pasa. To nie jest sprawa nikogo innego oprócz Kourtney i Travisa. Kardashianka ma 44 lata. Jest mamą trójki dzieci z poprzedniego związku ze Scottem Disickiem. Są one w wieku od 8 do 13 lat, co oznacza, że gwiazda urodziła swoją pierwsza pociechę tuż po trzydziestce. Czy to sprawia, że te ciąże są w jakiś sposób bardziej uzasadnione, jeśli chodzi o oczekiwania społeczeństwa dotyczące rodzenia dzieci? Jeden z hejterów napisał: 44 lata i w ciąży? Stare jajeczka nie nadają się do rodzenia zdrowych dzieci. Ktoś inny dodał tweeta (który btw. został już usunięty), że każda ciąża po 25. (!) roku życia obarczona jest dużym ryzykiem. Serio? Kolejne komentarze były po prostu chamskie. Ona jest za stara na to, aby się rozmnażać – brzmiał jeden z nich. Kourtney Kardashian wyznała, że zamrożone przez nią jajeczka nie przeżyły: „Żadne z nich nie przekształciło się w zarodek” Kourtney Kardashian w najnowszym odcinku „The Kardashians” opowiedziała o swoich problemach z płodnością, które zaczęły się jeszcze przed tym, jak poznała Travisa Barkera. Celebrytka przeszła długą drogę, by zostać mamą. Wydaje się, że zbyt wiele osób, a już szczególnie w internecie, uważa, że ma prawo oceniać wybory kobiety dotyczące ciąży. Dodatkowo wiek jest czynnikiem, który wywołuje jeszcze większe oburzenie. „Jak kobieta śmie zajść w ciążę po 40. roku życia”? Takie podejście jest wspieraniem przestarzałej już mogłoby się zdawać narracji, że 25-letnia kobieta jest w pełni sił wieku lub że do 30. roku życia musi wyjść za mąż. Podobna sytuacja miała miejsce w brytyjskiej edycji „Love Island”. Jedna z uczestniczek powiedziała innemu uczestnikowi, że chciałaby mieć dzieci w wieku 37 lat, na co usłyszała okrutną odpowiedź: To nie chcesz być cool mamą? Jego koncepcja sugeruje, że cool mama jest młodsza niż 37 lat i że aby być atrakcyjną i wchodzić w popkulturowy/patriarchalny kanon macierzyństwa w ciążę musisz zajść w wieku 20 lat. Niezależnie od tego, czy jesteś gotowa do bycia mamą i czy znalazłaś już odpowiedniego partnera, z którym widzisz się w przyszłości. To jest tak bardzo męczące i krzywdzące. Jednak na tym się nie kończy. Jennifer Aniston szczerze o in vitro i próbach zajścia w ciążę pod obstrzałem opinii publicznej Gwiazda „Przyjaciół” pojawiła się na okładce najnowszego wydania magazynu „Allure” i postanowiła poruszyć ważny temat starania się o dziecko, jak i tego, że jej bezdzietność była przez lata szeroko komentowana. Z jednej strony kobiety krytykowane są za używanie „starych jajeczek” do zajścia w ciążę. Nie możemy jednak zapominać o tym, jak bardzo piętnowane są nastoletnie ciąże i z jaką agresją się do nich podchodzi. Chociaż teoretycznie to właśnie wtedy jesteśmy najbardziej płodne i „gotowe do rodzenia dzieci”. Dzięki współczesnej medycynie wiek nie gra już tak dużej roli, jeśli chodzi o zachodzenie w ciążę, jak kiedyś. Zdaje się, że punkt widzenia, o którym pisałyśmy i naciski społeczeństwa mają dużo do nadrobienia. Priyanka Chopra namawia wszystkie kobiety, aby zamroziły swoje jajeczka. „To najlepszy prezent, jaki możecie sobie sprawić” Jedna z fanek (o wiele bardziej wspierająca i niemizoginiczna) opublikowała tweeta, w którym napisała: Kourtney Kardashian ma 44 lata, jest świeżo po ślubie i znowu w ciąży. Czy możecie przestać wbijać kobietom do głowy, że po trzydziestce już nie ma dla nich nadziei? Go KK! View oEmbed on the source website Mamy dość tego, że jesteśmy powstrzymywane przed doświadczeniem pełnego szczęścia, gdy ogłaszamy ciążę. Gdy ktoś decyduje się na ten krok powinien otrzymać nic innego, jak miłość, wsparcie i power! I żadna rekcja nie powinna odnosić się do wieku kobiety. Ten artykuł ukazał się pierwotnie w Glamour UK
Jak wyglądałoby twoje życie, gdyby już w dzieciństwie uczono cię, w jaki sposób zarządzać finansami? To narzędzie pomoże ci zadbać o przyszłość twojego dziecka
Co możesz zrobić, aby zadbać o edukację finansową swoich dzieci? Aplikacja PeoPay KIDS pozwala najmłodszym odkrywać fascynujący świat finansów... poprzez zabawę. Jest dostępna dla użytkowników od 6 roku życia.
Pakiet PeoPay KIDS: zadbaj o przyszłość swojego dziecka Jak nie teraz, to kiedy? Hasło najnowszego projektu dla dzieci Banku Pekao nawołuje do tego, aby nie odkładać tematów finansowych na później. Czy istnieje bowiem wiek idealny, w którym należałoby podarować dziecku własną kartę płatniczą? Kiedy jest na to za wcześnie, a kiedy za późno? Nie ma jednoznacznej odpowiedzi, ale jedno jest pewne - im szybciej zaczniemy wdrażać nasze pociechy w świat finansów, tym prędzej (i prawdopodobnie lepiej) się w nim odnajdą. Na pakiet PeoPay KIDS składa się konto, karta (o ciekawym projekcie) i edukacyjna aplikacja dedykowana najmłodszym - to wszystko za 0 zł. Własna karta płatnicza to niezwykle przydatny element, który ułatwia codzienność nie tylko dzieciakom, ale także ich rodzicom. W tym przypadku, w połączeniu z nowoczesną aplikacją, ma też wymiar edukacyjny. Uczy najmłodszych m.in tego, w jaki sposób zarządzać budżetem. Wirtualni trenerzy ułatwiają dzieciom stawianie pierwszych kroków w bankowaniu. Przyjemne z pożytecznym - lubimy takie rozwiązania. Fenomen aplikacji PeoPay KIDS Gry edukacyjne (dla posiadaczy telefonów z systemem Android), intrygujące wyzwania, ciekawe zadania, podejmowanie istotnych decyzji, wirtualne skarbonki - te elementy sprawią, że w perspektywie czasu twoje dziecko odważnie wkroczy w dorosłość, mając solidne fundamenty do budowania własnego zaplecza finansowego. Z raportem na temat edukacji finansowej dzieci można zapoznać się TUTAJ. Informacje zawarte w aplikacji są pracą od podstaw - przydadzą się zarówno najmłodszym, jak i nastolatkom... czyli wszystkim tym, którzy dopiero oswajają się ze swoimi pieniędzmi (aplikacja dedykowana jest dzieciom od 6 do 13 roku życia). Użytkownicy znajdą tutaj wiele ciekawostek związanych z pieniądzem, oszczędzaniem, przedsiębiorczością, bezpieczeństwem i budżetem. Do korzystania z aplikacji dodatkowo zachęca możliwość jej personalizowania. Nie bez znaczenia są też szybkie płatności BLIK, błyskawiczne logowanie (za pomocą odcisku palca Touch ID lub rozpoznawania twarzy Face ID) czy... możliwość wysyłania prośby o kieszonkowe. W Panelu Rodzica możesz zatem zlecać dziecku przelewy, a także kontrolować jego stan konta i limity. Masz stały (dyskretny) podgląd jego wydatków oraz oszczędności (w aplikacji PeoPay rodzica). Sprawdzaj więc, jak sobie radzi! W każdym momencie możesz też zablokować/zastrzec lub odblokować kartę dziecka albo aktywować lub zablokować zainstalowaną na telefonie aplikację. Miałyśmy ostatnio przyjemność pojawić się w siedzibie Banku Pekao w Warszawie przy ul. Burakowskiej 14 i samodzielnie sprawdzić, na czym polega fenomen aplikacji PeoPay. Doszłyśmy do jednego wniosku - wielka szkoda, że dawniej nie było możliwości, aby w tak przyjemny sposób zanurzyć się w świat finansów, odkrywając go od najmłodszych lat. Kto wie, być może ta wiedza pozytywnie wpłynęłaby na naszą relację z pieniędzmi w dorosłości. Pssst, aplikacja przypomina dzieciom, że powinny odejść od telefonu. Powstała we współpracy nie tylko z samymi zainteresowanymi (dziećmi), ale również pedagogami, którym bardzo zależało na aktywizacji najmłodszych. Edukacja poprzez zabawę? Jak najbardziej! Wygląda więc na to, że świat pieniądza wcale nie musi być skomplikowany. Korzystając z aplikacji PeoPay KIDS, dziecko będzie odkrywać kolejne sezony: pieniądz, portfel, majątek, przedsiębiorczość, na bank, bankowość elektroniczna, ludzie sukcesu, trudne tematy, bezpieczeństwo, przyszłość. Młody użytkownik weźmie także udział w turniejach, będzie podejmował 10 decyzji w ciągu 3 dni i wykonał konkretne zadania. Nagrodą są zbierane gwiazdki (które wymienia się na gadżety dla wirtualnego przyjaciela - stworka) i... cenna wiedza, która zaowocuje w przyszłości. Co robić, żeby skorzystać z tej okazji? Wystarczy, że założysz dziecku Pakiet PeoPay KIDS i ściągniesz mu najnowszą wersję aplikacji PoePay KIDS, a następnie... podejmiecie pierwszy krok, klikając na ikonę trenera i wchodząc do gry. Dobrej zabawy!
Nastolatki zagubione w sieci? Czy rządowe regulacje faktycznie ograniczą dzieciom dostęp do social mediów?
Młodzi ludzie w internecie są pozostawieni sami sobie. Potrzebują dorosłych jako przewodników, którzy będą uświadamiać im zagrożenia, kierować w stronę realu i uwrażliwiać, że to, co zobaczą na ekranie, nie oznacza, że taki jest świat. bo prawdziwe życie jest tu i teraz, w trybie offline – mówi psycholożka dzieci i młodzieży Agnieszka Dąbrowska z MeWell Strefa Zdrowia Psychicznego.
Francuski rząd ogranicza nastolatkom dostęp do social mediów. Według nowych przepisów dzieci poniżej 13 r.ż. nie będą tam mogły założyć konta na Instagramie, TikToku, Facebooku, a te do 15 r.ż. będą potrzebowały zgody rodziców. U nas zgodnie z regulaminem FB i IG osoba mająca mniej niż 13 lat też nie może utworzyć sobie profilu, ale te obostrzenia bardzo łatwo obejść. Czy przydałyby się nam ostrzejsza weryfikacja i takie regulacje prawne, jak przyjęte przez Francuzów i amerykański stan Utah, a wcześniej m.in. Hiszpanię i Koreę Południową, gdzie trzeba ukończyć 14 lat, by założyć konto? Myślę, że to dobry punkt wyjścia. W Polsce żeby założyć konto w social mediach, trzeba tylko podać datę urodzenia, ale przecież można to łatwo sfingować. I tak też się dzieje. Dzieciaki, najczęściej na etapie pójścia do szkoły, w wieku około siedmiu lat, sobie tę datę przesuwają i zakładają konta na Facebooku, Messengerze, Twitterze i Instagramie. Zwykle ich rodzice o tym wiedzą. Część nie jest świadoma ograniczeń wiekowych, ale wielu przymyka na nie oko. A to nic innego jak przyzwolenie na oszustwo i naginanie zasad. Poza tym taka zmiana jest potrzebna, by chronić młode osoby przed szkodliwym wpływem internetu, z którego rodzice często nie zdają sobie sprawy, udostępniając dzieciom telefon albo tablet, żeby zajęły się sobą i zwyczajnie im nie przeszkadzały. Efekt jest taki, że dzieci ogarniają nowe technologie lepiej niż rodzice. Niemal rodzą się z tabletem w ręku. Mamy dostęp do badań, które pokazują, że aż 40 proc. polskich dzieci w wieku roku i dwóch lat korzysta z telefonów i tabletów. Co trzecie z nich robi to codziennie. One dorastają równolegle z technologią i dla nich to są naturalne narzędzia. Ale zagrożeń jest mnóstwo. Choćby to, że gdy dziecko spędza dużo czasu w internecie, nie poznaje świata dookoła, nie uczy się go. A taka wiedza jest konieczna,by móc w nim dobrze funkcjonować, mieć pasje, relacje, cele i wartości. Potem na różnych etapach życia młode osoby nie potrafią nawiązywać kontaktów, rozpoznawać niebezpiecznych sytuacji ani na nie reagować. Dzieci z racji wieku i braku doświadczeń są też łatwymi ofiarami nadużyć, przestępstw, ale i wpływów – reklam, mediów, różnych treści, które krążą w sieci. Dziecko z natury jest ufne, postrzega dorosłego jako autorytet i tak samo podchodzi do przekazu w internecie. Chłonie go bez filtra, co z tych informacji jest prawdziwe i warte uwagi. Badania pokazują, że dzieci i młodzież są zdane na siebie w korzystaniu z sieci. Same sobie weryfikują treści, a gdy mają wątpliwości, sięgają po wsparcie rówieśników, którzy wiedzą tyle, co oni. Nie mają ani wiedzy, która ochroni ich przed wpływem niebezpiecznych treści, ani przewodnika w postaci rodzica, który poznaje z nimi świat wirtualny i uczy zdrowych nawyków w korzystaniu z sieci. Przed jakimi zagrożeniami mogłoby to je uchronić? Choćby przed tym, że dzieci mogą łatwo paść ofiarą oszustwa i ujawnić dane wrażliwe, np. adres. Pytanie, gdzie w danej chwili są, nie budzi ich wątpliwości, same chętnie udostępniają lokalizację. Kolejne zagrożenie - niebezpieczne treści, na które mogą natknąć się nawet niechcący. Osoby w późniejszym wieku uzależnione od porno często pierwszy raz trafiają na nie właśnie przez przypadek. W sieci jest też mnóstwo hejtu, agresji, cyberprzemocy, które mają niekorzystny wpływ na psychikę młodych osób. Z powodu drastycznych obrazów mogą one doświadczyć PTSD (zespołu stresu pourazowego). Czasem zdjęcie wyświetlone przez trzy sekundy sprawia, że dziecko przez kilka kolejnych miesięcy mierzy się z traumą i silną reakcją na tę treść. Ponieważ w sieci jest przyzwolenie na wszechobecną przemoc i agresję, może też zacząć myśleć, że hejt to siła, że ktoś popularny ma prawo tak traktować innych. Sporo dzieciaków ma styczność z hazardem w sieci w postaci gier online. To także stwarza ryzyko uzależnienia albo narażenia rodziców na duże straty. Do tego dochodzą kwestie samooceny, poczucia własnej wartości i zdrowia psychicznego – to, jak młodzi ludzie postrzegają siebie pod wpływem tego, co widzą w mediach, i jakie to wywołuje u nich emocje. Towarzyszy im tzw. FOMO, stałe czucie napięcia i niepokoju, są ciągle w gotowości, by sprawdzać przychodzące co chwila powiadomienia. Chcą być non stop online, by mieć kontrolę nad tym, co się dzieje w sieci. Nawet gdy widzą, że to nie wpływa na nich dobrze, tracą czas, są przygnębieni, trudno im się skupić i zebrać do nauki, to i tak nie są w stanie się od tego odciąć. Wytwarza się u nich nawyk bezrefleksyjnego skrolowania na tzw. autopilocie. Pojawiają się też liczne krytyczne myśli na temat samych siebie, własnych umiejętności, wyglądu. Zwłaszcza wyglądu, z którego aż 60 proc. polskich nastolatek jest niezadowolonych i chciałoby go zmienić – według badań w ramach programu Dove Self-Esteem 2022. Z kolei aż 67 proc. dziewczynek w wieku 10–13 lat chce wyglądać jak obserwowane influencerki. To wszystko wina Instagramu? Już sam okres dorastania jest trudny dla kształtowania się samooceny. Młodzi ludzie różnie radzą sobie z licznymi zmianami w ciele, jak trądzik, rosnące piersi, zarost, mutacja. Jeśli do tego ciągle obserwują idealne sylwetki pięknych ludzi, a sami czują się brzydcy, to jest to bardzo przytłaczające. Zwłaszcza że dla nich świat wirtualny to taka sama rzeczywistość jak ta tu i teraz i jednakowo przeżywają wszystko, co się tam dzieje. Co więcej, osoba, która siebie nie akceptuje, szuka tej aprobaty na zewnątrz, np. w social mediach. Duże znaczenie ma obietnica szybkiej nagrody – wstawiam zdjęcie i zaraz mam 50 serduszek. Albo nie mam, jestem smutna i myślę, że coś ze mną nie tak. Osoby w wieku 11–15 lat są bardzo skupione na tej nagrodzie i za wszelką cenę do niej dążą. Przez to stają się bardziej podatne na wpływy i trudno jest im odmówić, gdy nie mają na coś ochoty. Ale zgodzą się, bo dzięki temu usłyszą coś fajnego na swój temat i lepiej się poczują. I tak samo jest w przypadku wyglądu. Próbując się dopasować, nastolatki dążą do instagramowego kanonu, który nie dość, że jest nierealny, to jeszcze wyprany z indywidualności, oparty na klonach. Klątwa porównywania się, czyli jak media społecznościowe zniekształcają nasz obraz świata i samych siebie Patrząc na wyidealizowane zdjęcia influencerów, młode osoby są przekonane, że oni tak wyglądają, i też chcą tak wyglądać. Ale nie wiedzą, że nigdy nie osiągną tego celu. Bo to sztucznie wykreowany obraz, nad którym sztab ludzi pracuje godzinami. To potęguje niezadowolenie z siebie i ryzyko zaburzeń postrzegania własnego ciała, w tym zaburzeń odżywiania, i może skłaniać do groźnych zachowań, które mają do tego ideału doprowadzić. Wśród nastolatków szczególnie popularne są ryzykowne praktyki wokół odchudzania: głodzenie się, połykanie jaj tasiemca, tabletki o nieznanym składzie, owijanie się folią, by pozbyć się cellulitu. Wymieniają się też w sieci „trikami” np. na powiększanie ust, wkładają je w korki od butelek, by nienaturalnie opuchły. Nie weryfikują, czy to bezpieczne, testują te porady od razu na sobie, co może się skończyć uszkodzeniem ciała. Coraz więcej młodych osób korzysta z chirurgii plastycznej i medycyny estetycznej. W teorii jest to dozwolone od 18 r.ż., ale pracując z nastolatkami, widzę, że często 16-, a nawet 14-latki mają powiększone usta, sztuczne rzęsy. Za zgodą, ale bez świadomości rodziców, z czego się to bierze i do czego może prowadzić. Tak jak wielu rodziców nie zauważa ryzyka zjawiska tzw. sharentingu, z którym też chce walczyć francuski rząd. Aż 90 proc. Francuzów dzieli się zdjęciami swoich dzieci poniżej 5 r.ż. Bez wiedzy i de facto zgody samych zainteresowanych. Bezmyślne upublicznianie wizerunku dzieci naraża je na różne niebezpieczne sytuacje. W sieci grasują szajki pedofilskie, które właśnie na social mediach szukają zdjęć małoletnich, zwłaszcza takich, na których są one rozebrane albo przedstawione w dwuznacznych sytuacjach. Ponadto zdjęcia raz udostępnione w internecie nie znikają. Nawet jeśli je usuniemy, nie ma pewności, czy ktoś ich nie utrwalił, nie zrobił screena i potem tego nie wykorzysta. W przypadku influencerek i celebrytek – nawet jeśli nie pokażą one twarzy malucha, to i tak nieraz wiadomo, że to dziecko tej osoby, co może je potem narazić na wyzwiska, hejt, wyśmiewanie w szkole. Takie nieuszanowanie godności, prywatności i niepodmiotowe podejście do dziecka jest bardzo krzywdzące. Bez względu na wiek ma ono prawo nie chcieć być osobą publiczną. A zwykle nikt z rodziców o to dzieci nie pyta, a nawet jak zapyta, to nie powie o realnych konsekwencjach, co wyniknie z tego fajnego, a co może być niebezpiecznego. Pamiętajmy, że przykład idzie z góry i to dorośli odpowiadają za to, by młodzież i dzieci chronić, uświadamiać je i ograniczać im dostęp do niektórych miejsc w internecie. Tylko jak mają to zrobić, skoro nieraz sami dali się złapać w ryzykowne pułapki albo nie mają pojęcia, co to TikTok, nie potrafią obsługiwać Instagramu, są odcięci od świata cyfrowego i nie chcą się go nauczyć. Brakuje rodziców świadomych, umiejących korzystać z nowych technologii, ale w sposób bezpieczny i służący nam. A niestety bez nich trudno będzie zapewnić dzieciom i młodzieży rzetelną edukację i ochronę. Na szkołę też średnio można liczyć w tej kwestii. Na informatyce często brakuje nawet jednej godziny o tym, jakimi hasłami zabezpieczać swoje konto, aby uchronić się przed atakiem hakerskim, albo czemu nie wolno ich udostępniać nawet najlepszej przyjaciółce. Dzieciaki mają w szkole kontakt z technologią, ale nie jest on dostosowany do obecnej rzeczywistości. Takie lekcje z bezpieczeństwa cyfrowego bardzo by się przydały, ale prowadzone przez kogoś, kto się na tym zna i uchodziłby za autorytet. To młodzi są w tej kwestii ekspertami i nieraz przewyższają wiedzą nauczycieli, są w stanie ich zagiąć. Czyli aby móc edukować dzieci, dorośli powinni zacząć od własnego podszkolenia się w sieci? Nawet jeśli rodzice unikają social mediów, powinni wiedzieć, jak się ich używa. Jeśli 13-latek upiera się, że chce i potrzebuje założyć konto, to niech to robi wspólnie z rodzicami. W kontekście dzieci w internecie często nawiązuję do metafory noża jako niebezpiecznego, ale i potrzebnego narzędzia. Gdy uczymy dziecko kroić, to nie dajemy mu najostrzejszego noża, tylko robimy to razem z nim, trzymamy nóż, rękę dziecka. Tak samo z internetem: jeśli nie poinstruuję dziecka, jak się nim posługiwać, może ono zrobić sobie krzywdę. Dlatego też dobrze jest wprowadzić w domu zasady polityki ekranowej – dotyczące np. limitu używania sprzętu. Im wcześniej je wdrożymy, tym większe szanse, że będą nam długo służyć. Tyle że one muszą się zacząć od dorosłych, żeby miały szansę być powielane u dzieci. Warto też kształtować zdrowe nawyki – najpierw u nas samych – i potem stosować je wspólnie, np. odkładać telefon podczas posiłków i najpóźniej na godzinę przed pójściem spać, żeby nie być ciągle narażonym na szkodliwe światło ekranu. Młode osoby często nie mogą zasnąć, ale siedząc z telefonem w łóżku, nie dają sobie szansy, by organizm się uspokoił. Zadaniem rodzica jest także tzw. reality check – uświadamianie dziecku fikcji w postaci fake newsów czy obrazów tworzonych przez AI, które nie mają odbicia w rzeczywistości. Chodzi o to, by uwrażliwiać młode osoby na prawdę i kierować je w stronę realu. Warto inwestować też w alternatywne metody spędzania czasu: sport, kino, planszówki, spacery. Wspólne aktywności umacniają naszą więź. Plus im więcej rzeczy będziemy robić razem, tym mniej dziecko będzie samo w sieci. Agnieszka Dąbrowska – psycholożka dzieci i młodzieży, pracuje w warszawskiej poradni MeWell Strefa Zdrowia Psychicznego.
Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby go zrozumieć? Przydatne rady i wskazówki
W tym artykule: Jak rozmawiać z nastolatkiem? Praktyczne wskazówki Jak rozmawiać z nastolatkiem? Stwórz warunki do rozmowy Jak rozmawiać z nastolatkiem? Słuchaj Jak rozmawiać z nastolatkiem? Zadawaj pytania Jak rozmawiać z nastolatkiem? Trzymaj emocje na wodzy Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie oceniaj Jak rozmawiać z nastolatkiem? Bądź szczery i otwarty Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie unikaj trudnych tematów Jak nie rozmawiać z nastolatkiem? Prowadzenie konwersacji z osobą w okresie dojrzewania może być niezwykle trudne. Często wydaje nam się, że bez względu na to, jak bardzo się staramy, nie jesteśmy w stanie skończyć rozmowy bez kłótni i zgrzytów. Niestety, często wina leży po naszej stronie, nawet wtedy, kiedy mamy dobre chęci. Jak rozmawiać z nastolatkiem? W jaki sposób stworzyć idealne warunki do konwersacji? Których tematów lepiej nie poruszać? Czytaj dalej! Jak rozmawiać z nastolatkiem? Praktyczne wskazówki Relacje opiekunów z nastolatkami są często trudne, złożone, pełne napięć i kłótni. Nic dziwnego, ponieważ okres dorastania jest momentem, w którym dziecko zaczyna budować swoją tożsamość i autonomię. W tym czasie zachodzi też duża ilość zmian hormonalnych w jego organizmie, co może powodować występowanie huśtawek nastroju i wzmożonej emocjonalności. To wszystko znowu może prowadzić do przeciwstawiania się dorosłym i niechęci do prowadzenia z nimi szczerych rozmów. Jak wiemy, komunikacja z podopiecznym jest niezwykle ważna, szczególnie w burzliwym okresie dorastania. Jak stworzyć bezpieczne i komfortowe warunki do rozmowy, w których nastolatek poczuje się pewnie? To oczywiście w pewnym stopniu zależy od cech charakteru i stanu emocjonalnego konkretnej osoby. Jest jednak kilka uniwersalnych zasad, które pomogą nam w prowadzeniu produktywnych i szczerych konwersacji. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Staraj trzymać się poniższych zasad: Stwórz warunki do rozmowy. Ustal jej termin oraz zasady, zorganizuj odpowiednią przestrzeń. Bądź zaangażowany w konwersację - aktywnie słuchaj i zadawaj pytania. Nie oceniaj. Pamiętaj, że każdy ma prawo do własnych zainteresowań i przekonań. Trzymaj emocje na wodzy. Bądź szczery i otwarta. Pokaż podopiecznemu, że darzysz go zaufaniem. Nie unikaj trudnych tematów, nawet, jeśli boisz się o nich rozmawiać. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Stwórz warunki do rozmowy Każda poważna, długa rozmowa z nastolatkiem (na przykład na temat jego zachowania i rzeczy, które cię w nim niepokoją) powinna zostać dokładnie zaplanowana. Zamiast „atakować” swojego podopiecznego w biegu i nerwach, stwórz dobre warunki do konwersacji. Spokojne, przemyślane spotkanie, do którego oboje się przygotujecie, ma o wiele większe szanse na powodzenie. Jak stworzyć idealne warunki do rozmowy z nastolatkiem? Umów się na rozmowę Często zdarza się, że temat, który chcemy poruszyć z nastolatkiem pojawia się nagle. To naturalne, że naszym pierwszym instynktem jest konfrontacja z podopiecznym i rozpoczęcie dłuższej rozmowy. Musisz jednak pamiętać, że nastolatek, nawet jeśli nie jest jeszcze pełnoletni, ma prawo do samodzielnego rozporządzania własnym czasem. To, że ty chcesz rozpocząć konwersację w danym momencie nie oznacza, że druga osoba będzie czuła się z nią komfortowo. Może boli ją głowa, jest umówiona na telefon z koleżanką, albo ma bardzo ważny projekt do szkoły, z którym się nie wyrabia? Jeśli chcesz poruszyć dłuższy lub ważny temat z nastolatkiem, pamiętaj, żeby wcześniej umówić się z nim na rozmowę. Daj mu czas na przygotowanie, znajdźcie termin, który będzie odpowiadał każdemu z was. Kiedy nastolatek poczuje, że traktujesz go na zasadach partnerstwa, o wiele prościej będzie mu się przed tobą otworzyć. Ustal wspólnie z nastolatkiem zasady rozmowy Przed rozpoczęciem rozmowy poinformuj nastolatka, na jakie tematy chcesz z nim porozmawiać. Nie musisz wchodzić w szczegóły, jednak bardzo ważnym jest, aby twój rozmówca dowiedział się, z jakiego powodu zaplanowaliście rozmowę. Zapytaj nastolatka, czy on też chciałby przy okazji poruszyć z tobą jakieś konkretne kwestie. Zapiszcie zasady, które będą obowiązywać w czasie rozmowy. Czy jest jakiś temat, którego twój podopieczny bardzo nie chce dzisiaj poruszać? Czy są konkretne zwroty lub sformułowania, które wyprowadzają któreś z was z równowagi? Doprecyzowanie tego typu kwestii niezwykle ułatwi wam późniejszą komunikację. Wybierz dobre miejsce na rozmowę Planując rozmowę z nastolatkiem znajdź miejsce, w którym nikt wam nie będzie przeszkadzał. Jeśli chcecie zahaczać o wrażliwe i poważne tematy bardzo ważnym jest, aby twój rozmówca poczuł się komfortowo i bezpiecznie. Tylko wtedy będzie w stanie się przed tobą otworzyć. Unikaj sytuacji, w których wasza rozmowa jest słyszalna przez innych domowników, albo są oni w stanie wejść do pomieszczenia w trakcie konwersacji. Wybierz ciche, przytulne miejsce, najlepiej z opcją zamknięcia drzwi od środka. W innym wypadku poinformuj resztę domowników, że ty i podopieczny potrzebuje chwili czasu tylko dla siebie i będziecie wdzięczni, jeśli nikt nie będzie wam przeszkadzał. Pozbądź się rozpraszaczy Jak rozmawiać z nastolatkiem podczas zaplanowanej wcześniej konwersacji? Przede wszystkim postaraj się być w stu procentach skupionym na swoim rozmówcy. Zrezygnuj z wszelkich „rozpraszaczy”. Wyłącz telewizor czy radio, nie przeglądaj telefonu, nie wykonuj w tym czasie obowiązków domowych. Najważniejsze, aby nastolatek poczuł, że cała twoja uwaga jest skoncentrowana wokół rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Słuchaj Jednym z najważniejszych punktów prowadzenia produktywnej rozmowy z nastolatkiem jest aktywne słuchanie. Podkreślamy tutaj słowo aktywne, ponieważ często wydaje nam się, że jesteśmy zaangażowani w rozmowę, a tak naprawdę nasze myśli uciekają w siną dal, koncentrując się na kompletnie innych tematach. Niestety, nasz rozmówca zazwyczaj jest w stanie wyczuć, że nie jesteśmy w stu procentach skupieni na tym, co próbuje nam przekazać. To znowu może wywołać w nim frustrację oraz niechęć do kontynuacji rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby poczuł się wysłuchany? Postaraj się skupić na każdej części jego wypowiedzi, a nie tylko tej, która zahacza o ważne dla ciebie tematy. Oczywiście, jeśli rozmowa dotyczy jego słabych ocen albo niegrzecznego zachowania, w końcu będziecie musieli przejść do meritum. Pamiętaj jednak o daniu swojemu rozmówcy przestrzeni do wypowiedzi i dokładnego przedstawienia swojego punktu widzenia. Uważnie wysłuchaj tego, co nastolatek chce ci przekazać, nawet jeśli do końca się z nim nie zgadzasz. Nie próbuj mu przerywać ani wchodzić w słowo. Prowadź dyskusję, ale nie próbuj komentować, oceniać czy krytykować jego wypowiedzi. Jeśli dane zachowanie lub sytuacja tego wymagają, udziel swojemu podopiecznemu reprymendy. Nie zapominaj jednak, że ma prawo do bycia wysłuchanym i przedstawienia swojego punktu widzenia. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Zadawaj pytania Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby jak najbardziej zaangażować go w konwersację? Nie zapomnij o częstym zadawaniu pytań. Twój rozmówca musi poczuć, że realnie interesujesz się tym, co ma do powiedzenia. Jeśli widzisz, że skupia się na konkretnym wątku lub wydarzeniu, zadaj kilka pytań, które ułatwią mu rozwinięcie myśli. Mogą być to zdania takie jak: „Jak tamto wydarzenie wyglądało z twojej perspektywy?” „Jak czułeś/aś się w tamtym momencie?” „Jak skończyła się ta historia?” „Co teraz myślisz o tym, co się wydarzyło?” „Czy żałujesz tego, jak w tamtym momencie zareagowałeś?” Daj nastolatkowi przestrzeń do wypowiedzi na temat, który go interesuje. Bądź aktywnie zaangażowany w rozmowę. Pamiętaj jednak, żeby nie zadawać pytań zbyt natarczywie. Granica między szczerym zainteresowaniem, a sprawieniem, że druga osoba poczuje się „jak na przesłuchaniu”, może być bardzo cienka, szczególnie podczas rozmów na drażliwe tematy. Twój rozmówca powinien czuć się komfortowo, dlatego jeśli widzisz, że bardzo nie chce dzielić się z tobą którąś z informacji, najlepiej odpuść. Do każdego tematu możesz wrócić przecież później, na przykład przy okazji następnej rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Trzymaj emocje na wodzy Spokój jest jednym z kluczowych elementów produktywnej rozmowy z nastolatkiem. Niestety, czasami jest nam bardzo trudno go utrzymać, szczególnie, jeśli poruszane są trudne i drażliwe tematy. Czasami wystarczy jedno złe słowo lub stwierdzenie, które wyprowadzi któregoś z rozmówców z równowagi. Jak skutecznie trzymać nerwy na wodzy podczas rozmów z nastolatkiem? Pamiętaj, że to ty jesteś osobą dorosłą. Twój podopieczny dopiero wchodzi w okres dojrzewania, a w jego organizmie zachodzi wiele zmian. W przeciwieństwie do ciebie nastolatek ma prawo się unosić. Ty nie powinieneś reagować emocjonalnie. Jeśli widzisz, że rozmowa wkroczyła na „niebezpieczne” tory, a nastolatek mówi podniesionym głosem, krzyczy lub używa niestosownych zwrotów, zakończ rozmowę. Zrób to samo w sytuacji, w której poczujesz, że sam jesteś zbyt zdenerwowany lub emocjonalny do kontynuowania konwersacji. Pamiętaj, że do rozmowy możecie zawsze wrócić w późniejszym terminie. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie oceniaj Jeśli chcemy zbudować szczerą i obustronną więź emocjonalną z nastolatkiem musimy mu pokazać, że akceptujemy go takim, jaki jest. Dlatego tak ważnym jest, aby podczas rozmów nie oceniać swojego podopiecznego. Najczęstszym błędem, który popełniamy, jest bagatelizowanie jego uczuć oraz problemów, ponieważ nie wydają nam się „wystarczająco ważne”. Nie możemy jednak zapominać, że emocje, które nastolatek odczuwa, są prawdziwe. To, że my nie jesteśmy w stanie ich zrozumieć nie znaczy, że powinny być zamiatane pod dywan. Nigdy też nie powinniśmy podchodzić do rozmowy z nastolatkiem stereotypowo i dewaluować jego pomysłów lub poglądów. Pamiętaj, że każdy z nas ma prawo do własnych przekonań i zainteresowań. Jeśli twój rozmówca z pasją i zaangażowaniem opowiada o rzeczy, która wydaje ci się błaha i nieważna, nie dawaj tego po sobie poznać. Nawet delikatny wyraz braku zainteresowania może sprawić, że twój podopieczny poczuje się zignorowany i w konsekwencji straci chęć do rozpoczynania z tobą kolejnych rozmów. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Bądź szczery i otwarty Jak rozmawiać z nastolatkiem, który ma problem z okazywaniem emocji? Przede wszystkim nie wstydź się przed nim swoich własnych uczuć. Jeśli któryś z tematów sprawia, że robi ci się przykro, smutno albo zbiera ci się na łzy, powiedz o tym otwarcie swojemu rozmówcy. Jeśli twój podopieczny zobaczy, że czujesz się przy nim bezpiecznie, również w kwestii okazywania uczuć, o wiele prościej będzie mu się przed tobą emocjonalnie otworzyć. Nie zatajaj przed podopiecznym swoich myśli oraz uczuć. Nie unikaj trudnych pytań, a jeśli są tematy, na które bardzo nie chcesz rozmawiać, postaraj się dokładnie wytłumaczyć dlaczego jest tak a nie inaczej. Pamiętaj, że jeśli wymagasz od drugiej osoby szczerości podczas rozmowy, musisz najpierw zdobyć jej zaufanie, a co za tym idzie, samemu być stuprocentowo szczerym. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie unikaj trudnych tematów Prawdopodobnie każdy z nas ma tematy, które trudno mu poruszać z innymi osobami. Sprawa może wyglądać jeszcze ciężej, kiedy czujemy, że powinniśmy podjąć je z naszym podopiecznym, szczególnie, jeśli jest w burzliwym okresie dorastania. Niestety, odkładanie trudnych tematów „na potem” zazwyczaj przynosi nam więcej szkody niż korzyści. Wiele problemów będzie nam o wiele łatwiej rozwiązać, jeżeli zareagujemy szybko i stanowczo. Poza tym, spuszczanie kurtyny milczenia na stresujące dla nas tematy może sprawić, że staną się rodzinnym tabu i konsekwencji jeszcze trudniej będzie nam się zebrać do rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem o seksualności? Najlepiej szczerze i otwarcie, bez oceniania i tworzenia tematów tabu. Jeśli podopieczny zapyta nas o kwestie związane z seksem, powinniśmy odpowiadać w sposób odpowiedni do jego wieku. Możemy wspomóc się artykułami i książkami dotyczącymi poruszania tego typu wątków z nastolatkami. Pamiętaj jednak, żeby zawsze zahaczać o temat nietykalności cielesnej nastolatka i przypominać mu, że nikt nie powinien przekraczać jego granic. Jak rozmawiać z nastolatkiem, u którego podejrzewamy depresję? W takiej sytuacji opiekun powinien powiedzieć podopiecznemu, że zauważył u niego niepokojące objawy i zapytać, czy mógłby w jakikolwiek sposób mu pomóc. Warto też jak najszybciej umówić wizytę u specjalisty. Tylko psychiatra lub psychoterapeuta będzie w stanie odpowiednio zdiagnozować problem, a następnie wdrożyć odpowiednie leczenie. Podcast Sekspertki: Iza Jąderek o dojrzewaniu, edukacji seksualnej i książce „Zmieniam się” Seksuolożka Iza Jąderek napisała książkę dla wchodzących w okres dojrzewania dzieciaków. „Zmieniam się” bez wahania można nazwać lekturą przełomową, która w przyjazny i rzetelny sposób wyjaśnia procesy zachodzące w ciele, kwestię stawiania granic i pomaga w zaprzyjaźnieniu się z własną seksualnością, wypełniając brak edukacji seksualnej w naszym kraju. Dlaczego to książka dobra nie tylko, dla dzieci w wieku 10-12 lat, ale i trzydziestolatków? Posłuchajcie podcastu! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/sekspertki-sekspertki-iza-jaderek-o-dojrzewaniu-edukacji-seksualnej-i-ksiazce-zmieniam-sie-c4a2d0f.jpeg" width="700" height="700" alt="Sekspertki: Sekspertki: Iza Jąderek o dojrzewaniu, edukacji seksualnej i książce „Zmieniam się”" title="Sekspertki: Sekspertki: Iza Jąderek o dojrzewaniu, edukacji seksualnej i książce „Zmieniam się”" /> Jak nie rozmawiać z nastolatkiem? Niestety, nawet jeśli podejdziemy do rozmowy z podopiecznym z jak najlepszymi chęciami i starannym przygotowaniem, może zdarzyć się, że nie pójdzie ona zgodnie z planem. Z czego lepiej zrezygnować podczas rozmowy z nastolatkiem? Wypytywanie o znajomych/partnera Jako opiekun dziecka masz prawo wiedzieć co dzieje się w jego życiu. Nie oznacza to jednak, że nastolatek musi dzielić się z tobą każdą swoją myślą. Bardzo ważne, aby miał przestrzeń tylko dla siebie - przecież to oddzielny byt. Młodzi mogą być szczególnie wrażliwi na tematy związane z bliskimi znajomymi lub potencjalną sympatią. Jeśli nastolatek nie chce podzielić się z tobą tym obszarem życia od razu, nie naciskaj i nie wypytuj. Jeśli będziesz zbyt natarczywie wyciągać z niego informacje, prawdopodobnie jeszcze bardziej zamknie się w sobie. Ocenianie jego zainteresowań Wspomnieliśmy o tym już we wcześniejszym akapicie, ale to powtórzymy: nikt nie lubi być oceniany, każdy ma prawo do własnych przekonań i zainteresowań. Nie próbuj wywierać na swoim podopiecznym nacisku względem tego, co powinno mu się podobać. Jeśli chce rozmawiać z tobą o swoich zainteresowaniach, spróbuj dawać mu do zrozumienia, że je akceptujesz i chętnie o nich posłuchasz. Pamiętaj, aby w żaden sposób nie podcinać swojemu rozmówcy skrzydeł.
W Polsce brakuje specjalistek IT. Dołącz do bezpłatnego programu Uniwersytet Sukcesu i naucz się jednego z zawodów przyszłości
W Polsce kobiety stanowią 15,5 proc. wszystkich zatrudnionych w branży IT. Tymczasem praca w IT jest nadal jedną z atrakcyjniejszych pod względem zarobków i możliwości rozwoju, dlatego Fundacja Digital University już od 2019 r. zachęca młode dziewczyny do wybrania tej ścieżki zawodowej. Właśnie rozpoczął się nabór do 5. edycji Uniwersytetu Sukcesu – bezpłatnego programu pozwalającego zdobyć zawód IT i pierwszą pracę w branży. Zgłoszenia można wysyłać do połowy maja.
W IT jest praca także dla humanistów i artystów Ostatnie dane Eurostatu pokazują, że wśród wszystkich specjalistów IT w naszym kraju jest niecałe 91 tys. kobiet i około 495 tys. mężczyzn. - W Polsce wciąż pokutuje błędne przekonanie, że do pracy w branży IT niezbędny jest tzw. umysł ścisły. Tymczasem IT potrzebuje specjalistów z różnymi umiejętnościami i predyspozycjami. Niezwykle istotne są kompetencje miękkie, takie jak krytyczne myślenie, zdolności komunikacyjne czy umiejętność przystosowywania się do szybko zmieniającego się świata i pozytywnego reagowania na te zmiany. Wiele kobiet nie jest świadoma tego, że ma predyspozycje do pracy w IT, o czym przekonujemy się podczas różnych spotkań i warsztatów - wyjaśnia Ela Wojciechowska, prezeska Fundacji Digital University i inicjatorka Uniwersytetu Sukcesu. Program, który wprowadza do świata IT Uniwersytet Sukcesu działa od 2019 roku i pozwala wejść do świata IT tym kobietom, które nie mogą sobie pozwolić na studia czy kursy programistyczne. - Są to najczęściej ambitne, zdolne dziewczyny, ale nieświadome swojego potencjału, bo np. dorastały np. w domach dziecka czy wielodzietnych rodzinach i nie otrzymały odpowiedniego wsparcia. Dzięki uczestnictwu w naszym programie mogą w rok nabyć kompetencje pozwalające rozpocząć pierwszą pracę w IT, przy czym kursy i zajęcia są tak dobrane, aby mogły je wykonywać z dowolnego miejsca w Polsce i aby miały czas na pracę zarobkową. W tej edycji uczestniczki będą korzystać ze specjalnej platformy edukacyjnej przygotowanej dzięki dofinansowaniu otrzymanemu z funduszy EOG. – tłumaczy prezeska fundacji. W dotychczasowych czterech edycjach Uniwersytetu Sukcesu wzięło udział 348 kobiet, które uczyły się głównie programowania w wybranych przez siebie językach i digital marketingu. Jedna z absolwentek uważa Uniwersytet Sukcesu za najbardziej wartościowy z programów, w których brała udział: - Warsztaty w dużych, znanych firmach, spotkania z ciekawymi ludźmi, kolacja w Warsaw Spire podniosły moje poczucie własnej wartości. Warsztaty dały dużo wiedzy, która mi pomaga do tej pory w budowaniu ścieżki zawodowej jak i w życiu prywatnym. To był naprawdę wartościowy punkt startowy dla mnie. Co składa się na program? Obecnie trwa rekrutacja do 5. edycji. Do programu przyjmowane są kobiety w wieku 18-25 lat, które chciałyby rozwijać się w jednym z tych kierunków: UX Designer, Java Developer lub Frontend Developer. Oprócz kursów specjalistycznych, czekają je 5-dniowe warsztaty motywacyjno-rozwojowe w Białymstoku, Krakowie, Warszawie i Wrocławiu, spotkania z mentorami z branży i doradcami HR, a na zakończenie – płatne staże. W role indywidulanych doradców wprowadzających uczestniczki do świata IT wcielają się pracownicy Partnerów programu – chętnych jest zawsze więcej niż miejsc, bo proces mentoringowy to zawsze obopólna korzyść. - Decyzję o tym, żeby wesprzeć 5. edycję projektu podjęliśmy bez wahania, ponieważ jesteśmy z nim związani od samego początku. Wspólnie z pracownikami i współpracownikami angażujemy się, aby pomóc dziewczynom, które nie mają łatwego startu na początku swojej drogi zawodowej, wzmacniać kompetencje zarówno w zakresie nowych technologii, jak również w rozpoczęciu zawodowej kariery w branży IT. Nasz udział w projekcie to nie tylko wsparcie finansowe, to przede wszystkim zaangażowanie, mentoring, dzielenie się ekspercką wiedzą i odpowiedzialność za rozwój młodych, ambitnych kobiet w świecie digitalu – mówi Marta Pokutycka-Mądrala, Dyrektor Komunikacji Korporacyjnej Nationale-Nederlanden. Dotychczas wsparcie V edycji programu, oprócz Partnera Głównego Nationale-Nederlanden, potwierdzili:Cisco, Elavon, Fundacja Inter Cars, Fundacja Empiria i Wiedza oraz Havas Media Group. A także Partnerzy wspierający: Gestalt Szkoła Psychoterapii, Lumina Learning, Kancelaria Prawna BWHS, Sukces Pisany Szminką, Cyber Women Community, Ekspertki Razem i Fundacja Edukacyjna Perspektywy. Wciąż można dołączyć do grona partnerów. Zgłoszenia do programu przyjmowane są od 01.03.2023 r. do 14.05.2023 r. Dostępnych jest 80 miejsc. By zgłosić się do programu należy wypełnić formularz na stronie.
Feminatywy w dzisiejszych czasach wciąż budzą kontrowersje. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki?
Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych.
W tym artykule: Czym są feminatywy? Feminatywy: nazwy żeńskie w starych słownikach Posełki – osiem pierwszych kobiet Maskulinizacja języka w PRL-u Feminatywy: śmieszne słowa? Niewidzialne kobiety, czyli język narzędziem niebezpiecznej dyskryminacji Posłanki Lewicy walczą o żeńskie końcówki Język neutralny płciowo – wyzwanie współczesności Są co chwilę gorącym tematem. A nie są niczym nowym. Żeńskie formy rzeczowników (zwłaszcza tych odnoszących się do nazw funkcji, zawodów), czyli feminatywy jak najbardziej funkcjonowały w naszym języku od dawna a on pozwala na ich tworzenie. Nie są wymysłem feministek i nie tylko feministki ich używają. Czym są feminatywy? Feminatywy lub feminatywa – to pochodząca z łaciny oboczna (czyli obie formy są poprawne) nazwa rzeczowników rodzaju żeńskiego, które w języku polskim występowały i występują do dziś. Najczęściej kojarzymy je, kiedy mowa o żeńskich odpowiednikach męskich nazw zawodów. Kim jest feministka? I czy też nią jesteś? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Feminatywy: nazwy żeńskie w starych słownikach Feminatywy rzeczywiście mają długą tradycję językową. Otóż, jak odnotowuje Stanisław Krawczyk w magazynie „Kontakt” w tekście „Gender niszczył nasz język już w XVI wieku”, „Słownik polszczyzny XVI wieku” opracowywany w Instytucie Badań Literackich PAN utrwala żeńskie nazwy, które kiedyś były w użyciu. Znajdziemy tam zarówno funkcjonujące do dziś formy, jak i przestarzałe, np. „łotryni”. Krawczyk przypomina również o takich słownikach jak choćby ten autorstwa Samuela Bogumiła Lindego z lat 1807-1814, gdzie również znajdziemy żeńskie formy, np. „burmistrzyni”. Nic dziwnego, że takie wersje żeńskie się pojawiały, w końcu są one jak najbardziej zgodne z zasadami słowotwórczymi języka polskiego. Można przytoczyć na potwierdzenie stanowisko Rady Języka Polskiego z 19 marca 2012 roku. Formy żeńskie nazw zawodów i tytułów są systemowo dopuszczalne. Jeżeli przy większości nazw zawodów i tytułów nie są one dotąd powszechnie używane, to dlatego, że budzą negatywne reakcje większości osób mówiących po polsku. Skąd te negatywne reakcje? Można wymienić choćby kilka prawdopodobnych przyczyn: "zła" sława feminizmu, z którym feminatywy są kojarzone, stereotypowe myślenie na temat feminizmu; sukces PRL-owskich działań "równościowych", które wyrugowały żeńskie formy na rzecz męskich i męskoosobowcyh; brak świadomości, jak istotny jest język, jak duży ma wpływ na kształtowanie naszej rzeczywistości i świadomości i wciąż mocno męskocentryczne, patriarchalne społeczeństwo, myślenie człowiek=facet; nieosłuchanie się z teoretycznie nowymi formami, co sprawia, że postrzega się je jako śmieszne, dziwne, trudne. Posełki – osiem pierwszych kobiet Powstawanie i rozpowszechnianie się nowych rzeczowników rodzaju żeńskiego może i budziło kiedyś emocje, ale zdaje się nie aż tak negatywne jak obecnie. W czasach, kiedy kobiety zyskiwały kolejne prawa – do nauki, do pracy, pojawiały się w życiu publicznym, tworzono także żeńskie nazwy zawodów, funkcji. Dla ówczesnych użytkowniczek i użytkowników języka, zwłaszcza profesjonalistów jak dziennikarze i dziennikarki, było to naturalne, że poprawnie jest posługiwać się formą żeńską. Taka sytuacja miała miejsce w 1919 roku, kiedy do Sejmu Ustawodawczego II Rzeczypospolitej weszło 8 kobiet. Nie głowiono się wtedy nad tym, czy nazywać je w formie męskiej czy żeńskiej, lecz jak ta ostatnia powinna brzmieć: posłanki, posełki, poślice? Na tamten moment popularność zyskiwały posełki. Taki też tytuł nosi książka Olgi Wiechnik, która opisuje sylwetki 8 pierwszych posełek. Znajdziemy tam sporo przykładów tego, że formy żeńskie były wówczas w codziennym użyciu. Zwracano się też do obywateli i obywatelek, czyli stosowano splitting – użycie równocześnie rzeczowników męskiego i żeńskiego. Maskulinizacja języka w PRL-u Niestety w połowie lat 50. XX wieku zaczęto odchodzić od takiej formy i do zbiorowości, składającej się zarówno z kobiet, jak i mężczyzn, zwracano się coraz częściej w rodzaju męskoosobowym (co miało być formą równouprawnienia według logiki aparatu państwowego), przez co udział kobiet w życiu publicznym choć coraz powszechniejszy, to jednak stawał się językowo niewidoczny. Michał Rusinek potwierdza niechlubne zasługi PRL-u na tym polu w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”. Do męskich nazw zawodów i funkcji przyzwyczaił nas PRL. To wtedy próbowano pozbawić zawody płci, uznając, że kobiety i mężczyźni są równi. A przez to, że niemożliwa gramatycznie jest wersja zawodu w rodzaju nijakim, obowiązująca stała się forma męska. Dlatego środowiska feministyczne, ale nie tylko one, walczą o równouprawnienie także na polu języka. Osoby broniące jedynie męskich wersji nazw zawodów argumentują, że są one bardziej prestiżowe. Tu znów można przytoczyć słowa Rusinka dla WO. Patriarchalny model społeczeństwa, patriarchalny model rodziny, patriarchalny model panujący w przedsiębiorstwach utrwalony przez kulturę pokazuje, że prezesem jest mężczyzna. Który rzecz jasna ma sekretarkę. Podział ról jest w naszej kulturze ściśle ustalony i oczywisty. Podobne językowe przemyślenia ma Jacek Dehnel, o czym napisał jakiś czas temu na swoim koncie na Facebooku: Przeszkadzają tam, gdzie mężczyzn kobieta kole w oczko, na pozycjach władzy. Feminatywy nie przeszkadzają w »sprzątaczce« i »służącej«, gdzie są rzekomo »normalniejsze«”. Feminatywy: śmieszne słowa? Z dzisiejszej perspektywy argument o prestiżu traci rację bytu, stanowi podkreślanie niesprawiedliwości, nierówności, niewidoczności. Inna sprawa, że przez dominację męskich form nie tworzono lub nie używano żeńskich i te, obco dziś brzmiące, nowe, budzą w nas lęk czy śmiech a nawet... agresję. A przecież to tylko słowa i kwestia osłuchania się z nimi, używania, by nam spowszedniały, by przedszkolanka i przedszkolanek czy adwokat i adwokatka stały się równoważne, równie naturalne. A tak na marginesie, dla tych, którzy śmieją się z reżyserki (dla mnie – podobnie jak redaktorka, wydawczyni, prezeska – nie budzi żadnych emocji, jest totalnie akceptowalnym słowem, którego używam w pierwszej kolejności w stosunku do osoby, kobiety, a nie do pomieszczenia) – przecież adwokata można tak samo obśmiać, biorąc go za likier a nie poważnego absolwenta prawa, który pojawia się na sali rozpraw. A taki pilot? Przecież jest do telewizora. Zresztą zobaczcie świetne wystąpienie absolwenta polonistyki i redaktora w jednym z wydawnictw, Macieja Makselona, który znakomicie i przy okazji zabawnie tłumaczy rolę feminatywów. View oEmbed on the source website Niewidzialne kobiety, czyli język narzędziem niebezpiecznej dyskryminacji Dobrym przykładem językowej niewidzialności i tego, jak męskoosobowa forma może być krzywdząca jest aleja Włókniarzy w Łodzi. Ta nazwa zupełnie zaciemnia historię zawodu, w którym pracowały głównie kobiety – włókniarki. O tej niesprawiedliwości przypomina Marta Madejska w swojej książce „Aleja Włókniarek”. Jednak walka o feminatywy może być nie tylko działaniem na rzecz sprawiedliwość, o czym pisze Marcin Napiórkowski w artykule „Żeńskie końcówki to kwestia życia i śmierci” na portalu Mitologiawspolczesna.pl. Napiórkowski odnosi się do tego, że świat projektowany jest pod mężczyzn. Podaje przykład manekinów, których używa się do testowania samochodów w czasie wypadku. Manekiny te zwykle są wymiarów i ogólnie budowy przeciętnego mężczyzny. I to właśnie dla nich samochody są bezpieczne, dla kobiet są bezpieczne dużo mniej. Inny przykład? Testy leków. Pierwszą grupę badawczą stanowią mężczyźni. Lek na nich nie działa? Do kosza. Niewykluczone jednak, że to, co nie działa na męski organizm, zadziałałoby na kobiecy… Napiórkowski odnosi się też do słowa „gościni” – z jego powodu bywa co jakiś czas gorąco w publicznej debacie Jako semiotyk jestem niemal pewny, że niechęć do słowa >>gościni. I dodaje: Na niewidzialność kobiet w licznych obszarach życia składa się wiele czynników. Sposób zaprojektowania przestrzeni, bodźce ekonomiczne, biologia, uprzedzenia, tradycja, religia… Ale język jest niewątpliwie jednym z najważniejszych czynników, umożliwiającym konsolidację pozostałych. Zatem nieobecność kobiet w języku, który ma wpływ na postrzeganie przez nas rzeczywistości, wpływa na niewidoczność ich w społeczeństwie. A skutki męskocentrycznego spojrzenia mogą mieć nawet śmiertelne skutki, dlatego podkreślanie płci w języku ma kluczowe znaczenie, działa na naszą wyobraźnię. Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn. Posłanki Lewicy walczą o żeńskie końcówki Mimo wszystko feminatywy w dzisiejszych czasach wciąż budzą kontrowersje, choć wydawałoby się, że po prostu powinny być coraz powszechniej używane, skoro nie są ani nowe, ani dziwne, nie szkodzą, a działają w imię sprawiedliwości. Tymczasem w 2019 roku wybuchła medialna emocjonująca dyskusja po tym, jak Magda Biejat, posłanka Lewicy, w poście na Instagramie nazwała siebie gościnią, zapowiadając swoją wizytę w telewizji. – Według mnie ta burza, która się rozpętała, dowodzi tego, że kwestia żeńskich form jest istotnym problemem – mówi nam polityczka. – Używam feminatywów w stosunku do siebie, bo uważam, że język konstruuje rzeczywistość i nie bez powodu jest duży opór wobec żeńskich nazw zawodów, które wiążą się z większym prestiżem społecznym. To odzwierciedla miejsce kobiet w społeczeństwie, nierówność. Według mnie ważne jest podkreślanie, że kobiety także są dyrektorkami, architektkami czy posłankami, bo pokazuje naszą obecność w tych dziedzinach. Kiedy używamy formy męskiej, mówimy np. architekt, w pierwszej kolejności staje nam przed oczami mężczyzna, wydaje nam się, że to taki męski zawód, co zupełnie nie przekłada się na to, jak sytuacja wygląda naprawdę. Cieszy mnie, że małe dziewczynki zaczynają być uświadamiane, że mają równe prawa, powstają takie publikacje jak „Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek”, pokazujemy herstorię, to, że kobiety też miały i mają wpływ na losy świata, spełniają się także w innych rolach, nie tylko tych tradycyjnie uznanych za kobiece – podkreśla nasza rozmówczyni. Posłanki Lewicy poszły za ciosem i złożyły w Kancelarii Sejmu postulat, by w oficjalnych dokumentach sejmowych zaczęło występować słowo „posłanka”: Zwracamy się z prośbą o uwzględnienie naszej płci w nazewnictwie zarówno w dokumentach będących w obiegu Sejmu RP, jak i we wszelkiego rodzaju przedmiotach przeznaczonych do naszego użytku. Szczególnie zależy nam na takich przedmiotach jak: karty do głosowania czy tabliczki, które wskazują nasze miejsce na sali plenarnej. Pragniemy, aby sformułowanie >>posłanka. Sprawa feminatywów jest ważna, ale powinna być już na porządku dziennym a nie budzić kontrowersje. Nasz postulat o stosowanie wobec nas żeńskich form nie jest nowy – już Wanda Nowicka dwie kadencje temu walczyła o formy takie jak posłanka czy marszałkini i miała swoje sukcesy – przypomina Magda Biejat. – Szkoda, że takich emocji jak feminatywy nie budzą sprawy transportu publicznego, ochrony zdrowia, brak miejsc w żłobkach czy prawa lokatorskie, o czym chcemy jako Lewica rozmawiać. W 2019 roku popularny był też mem zestawiający byłego posła Artura Zawiszę, o którym było głośno z powodu jazdy samochodem pod wpływem alkoholu czy z potrącenia rowerzystki, z Marceliną Zawiszą z partii Razem. Ten przykład świetnie przedstawiał, po co nam są żeńskie końcówki, jak i to, dlaczego posłanka Zawisza nie chciałaby być pomylona z posłem Zawiszą. Można też jeszcze w tym miejscu wspomnieć równie medialne dyskusje. Tę o formie ministra zapoczątkowała Izabela Jaruga-Nowacka w 2004 roku, a następnie do sprawy powróciła Joanna Mucha w 2012 roku. Język neutralny płciowo – wyzwanie współczesności Język jest żywym tworem, a my – jego użytkowniczki i użytkownicy czy też użytkujące go osoby – mamy na niego ogromny wpływ. I dobrze, bo ten z kolei, opisując naszą rzeczywistość, ma też wpływ na jej kształt i na nas. Więc to niebagatelna rola. Napiórkowski pisze w swoim tekście, że o język warto powalczyć, a „każda wypowiedziana >>chirurżka>muzykolożka>profesora. Więc walczmy, używając odpowiedniego języka. Możemy też wziąć udział w akcji zapoczątkowanej na Instagramie i zgłosić na stronie sloworoku.uw.edu.pl „feminatyw”. Niech o żeńskich nazwach mówi się jak najwięcej, żebyśmy były widoczne! A kiedy już oswoimy się z feminatywami, to czas pomyśleć o języku jak najbardziej neutralnym płciowo. Bo język, jak już wiemy, może być dyskryminujący. W obecnej formie niewidoczne w języku są na przykład osoby niebinarne, nieidentyfikujące się z żadną płcią. Dlatego stawiajmy, kiedy tylko możemy na jak najszersze formy lub najbardziej neutralne płciowo, w których będzie mogło się odnaleźć jak najwięcej osób. I pamiętajmy, by mieć wrażliwość językową i najlepiej pytać nowo poznane osoby, jak chciałyby, aby się do nich zwracać. To pytanie może nas na początku krępować, być dziwne, ale jak feminatywy i inne nowe działania – na pewno prędzej czy później wejdzie nam w krew i stanie się oczywistością. Mamy wpływ na język, a co za tym idzie na naszą rzeczywistość – warto to podkreślić jeszcze raz. To wielka odpowiedzialność, ale i wielka siła, dzięki której możemy zmieniać świat na lepszy. Zobacz także: 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać tej jesieni
Czym zastąpić mięso w diecie wegetariańskiej? 7 smacznych i bogatych w białko zamienników mięsa (nie tylko w obiedzie)!
Już nie tylko weganie i wegetarianie zadają sobie pytanie: czym zastąpić mięso w diecie, by było pożywnie i smacznie? Coraz więcej osób przekonuje się do alternatyw: roślinnych zamienników mięsa, które są nie tylko bogate w białko, ale też mają mnóstwo właściwości prozdrowotnych. Te produkty świetnie sprawdzą się w obiedzie, zupie czy na kanapkę, z powodzeniem zastąpią kurczaka i mielone w twoim ukochanym spaghetti. Naprawdę warto spróbować!
W tym artykule: Czym zastąpić mięso w diecie? Smaczne i bogate w białko zamienniki mięsa Czym zastąpić mięso w zupie (i nie tylko): soczewica Czym zastąpić mięso w diecie wege: soja Czym zastąpić mięso w obiedzie: kalafior Zamienniki mięsa w diecie wegetariańskiej: grzyby Czym zastąpić mięso w diecie roślinnej: fasola Czym zastąpić mięso w obiedzie: ciecierzyca (cieciorka) Czym zastąpić mięso z kurczaka i mielone: tofu i tempeh (idealne nie tylko do spaghetti) Czym zastąpić mięso – przepisy, które pokochasz „Co jesz zamiast mięsa?" – to jedno z kilku (trochę irytujących) pytań, na które jeszcze do niedawna musiały odpowiadać osoby na diecie wegetariańskiej lub wegańskiej. Na szczęście sytuacja szybko się zmienia i coraz więcej osób wprowadza do swojego jadłospisu roślinne alternatywy. Cieszymy się z tego powodu: to dobre dla waszego zdrowia i planety, którą w szybkim tempie wykańcza masowa i pełna cierpienia hodowla zwierząt na mięso. Czym zastąpić mięso w diecie? Smaczne i bogate w białko zamienniki mięsa Według najnowszych badań już ponad milion Polaków wykluczyło mięso i ryby z codziennej diety. A jeszcze więcej ograniczyło spożycie ich do minimum. Zainteresowanie dietą bezmięsną bezustannie wzrasta, a pytanie „czym zastąpić mięso w diecie” nie powinno już spędzać nam snu z powiek, bo zamienników mięsa jest naprawdę wiele. Niewyszukanych, a więc łatwo dostępnych w sprzedaży, a także bardzo smacznych. Czym zastąpić mięso w diecie wegetariańskiej, wegańskiej i w zasadzie każdej innej? Rozwiewamy wątpliwości. Specjalnie dla was wybraliśmy 7 składników, które dostarczą wszystkich składników, jakie znaleźć można w mięsie. A w dodatku są zdrowe, pożywne i bardzo smaczne. W Polsce spadło spożycie mięsa. I to aż o 20% na osobę! Jest raport GUS na 2019 rok Główny Urząd Statystyczny opublikował raport „Rolnictwo”, z którego wynika, że Polacy w 2019 zjedli znacznie mniej mięsa niż w roku ubiegłym. Spożycie mięsa w naszym kraju spadło aż o 20% na osobę. i wygląda na to, że nadal spada! Czym zastąpić mięso w zupie (i nie tylko): soczewica Jeden z najpopularniejszych zamienników mięsa w diecie to soczewica. Ta jedna z pierwszych roślin uprawnych należy do grupy roślin strączkowych. Czyli jednego z najbardziej podstawowych elementów diety każdego wegetarianina i weganina. Soczewica zawiera w sobie około 30% przyswajalnego białka – jest więc doskonałym zamiennikiem mięsa w diecie. Tym bardziej, że bogata jest także w: potas, magnez, witaminę B oraz błonnik. Soczewica występuje w wielu odmianach, dzięki czemu tak łatwo się nam nie znudzi. Dostępna jest w czterech kolorach: czerwonym, zielonym, brązowym oraz czarnym. Niezależnie od tego, na którą postawicie, szybko się ją gotuje (choć czas gotowania jest różny w zależności od odmiany), jest tania i bardzo sycąca! Odpowiednio przyprawiona ma smak zbliżony do mięsa. Dlatego z soczewicy z powodzeniem można przygotować przepyszne burgery, pulpety lub pasztet. Będzie także świetnym farszem do pierogów albo... składnikiem gęstej i sycącej zupy. Czym zastąpić mięso w diecie wege: soja Czym jeszcze zastąpić mięso w diecie? W roli zamiennika świetnie sprawdza się soja. Która podobnie jak soczewica, również zalicza się do roślin strączkowych – z rodziny bobowatych. Początkowo stosowana w kuchni azjatyckiej, na dobre już zagościła na naszych talerzach. To chyba najczęściej używany zamiennik mięsa w diecie, który idealnie uzupełnienia ilość białka, w tradycyjnej diecie dostarczanego przez mięso. Najbardziej powszechnym produktem uzyskiwanym z soi jest tofu, czyli wegański ser, dostępny w kilku wariantach do wyboru: naturalnym, wędzonym i marynowanym. Tofu doskonale sprawdza się jako zamiennik mięsa z kurczaka. W przypadku diety wegańskiej jest to doskonała alternatywa dla serów z mleka zwierzęcego. Mleko sojowe świetnie smakuje też z poranną kawą! Semiwegetarianizm: co jeść? Jakie są jego wady i zalety? Dieta semiwegetariańska to intrygującą alternatywa diety wegetariańskiej i wegańskiej dla osób, które chcą ograniczyć spożywanie mięsa. Poznaj zasady semiwegetarianizmu i sprawdź czym różni się od innych diet bezmięsnych, w tym fleksitarianizmu. Czym zastąpić mięso w obiedzie: kalafior Jeżeli nie próbowaliście jeszcze steków z kalafiora, to najwyższy czas zabrać się za przyrządzenie tego dania! Uwierzcie nam, nie będziecie tego żałować. Idealnie przygotowany kalafior swoim smakiem jest w stanie zastąpić królującego wcześniej na talerzu kurczaka. Podany w panierce i z sosem barbecue będzie przepysznym zamiennikiem „skrzydełek”. Można go zresztą przyrządzić na bardzo wiele różnych sposobów, bo sam w sobie ma tak delikatny smal, że z łatwością przyswaja wszelkiego rodzaju przyprawy. My uwielbiamy kalafiora na przykład z dodatkiem imbiru. Zamienniki mięsa w diecie wegetariańskiej: grzyby Wiecie, jak brzmi potoczna nazwa grzybów? Mięso lasu. To właśnie one wydobywają głębie smaku we wszystkich mięsnych potrawach. Ich mięsista struktura sprawia, że idealnie sprawdzą się jako zamiennik mięsa w takich potrawach jak strogonow. Szczególnie polecamy wam grzyby boczniaki oraz pieczarki Portobello, z których po zamarynowaniu i upieczeniu przygotować można pyszne burgery. Warzywa na grilla: które smakują najlepiej? Jak je przyprawić? Warzywa z grilla to doskonałe rozwiązanie nie tylko dla wegetarian i wegan, lecz także dla osób, które chcą wzbogacić posiłek o dodatkowe smaki i witaminy. Jakie warzywa można grillować i jak to zrobić? Oto wszystko, co powinniście wiedzieć o warzywach na grilla. Czym zastąpić mięso w diecie roślinnej: fasola Warzywa strączkowe powinny stanowić podstawę diety każdej osoby, która przymierza się do rezygnacji z mięsa. To jeden z najlepszych zamienników mięsa w diecie, dlatego fasola to królowa kuchni wege! Można z niej przygotować przepyszny pasztet, kotlety a nawet smalec, który z dodatkiem pieczonego jabłka i cebulki powali was swoim smakiem na kolana. Fasola jest sycąca, więc po takim posiłku nie będziecie dojadać i wytrzymacie bez problemu do kolejnego dania. Pod tym względem fasola to także doskonały zamiennik mięsa w diecie. Czym zastąpić mięso w obiedzie: ciecierzyca (cieciorka) Kolejny pomysł na to, czym zastąpić mięso w diecie? Ciecierzyca, przez dietetyków uważana za magiczną. A wszystko to dzięki jej właściwościom. Ciecierzyca bogata jest nie tylko w białko, ale i żelazo (jeden z występujących w czerwonym mięsie składników, który według sceptyków najtrudniej znaleźć gdzie indziej), a także błonnik oraz kwas foliowy. Regularne spożywanie cieciorki pozwala uchronić organizm od wielu chorób, jak choćby cukrzyca drugiego typy, miażdżyca czy otyłość. Chyba najpopularniejszą formą, w jakiej możecie spotkać się z cieciorką, to hummus. Ale nie tylko! Z ciecierzycy robi się również pasztety i oczywiście zupę. Hitem jest także gulasz po malijsku – z ciecierzycy i masła orzechowego, który znajdziecie w drugiej książce Marty Dymek z serii „Jadłonomia”. Cieciorka to bogate źródło białka, więc jeżeli zamierzacie porzucić mięso, powinna na stałe zagościć w waszym jadłospisie. Najlepsze restauracje wegańskie i wegetariańskie w Warszawie Interesują was najlepsze wegetariańskie i wegańskie restauracje w Warszawie? Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, świetnie trafiłyście lub trafiliście. Poznajcie nasze ulubione adresy. Czym zastąpić mięso z kurczaka i mielone: tofu i tempeh (idealne nie tylko do spaghetti) Tofu ma tyle samo zwolenników co przeciwników. Dlatego wiemy, że nawet osoby wykreślające z diety mięso, nie zawsze przekonają się do tego składnika. Nie zmienia to jednak faktu, że warto znać jego drogocenne właściwości. Jest to produkt pozyskiwany z mleka sojowego, dlatego bywa, że nazywa się go również wegańskim twarogiem. Z kolei tempeh, także pochodzący z soi, powstanie w wyniku procesów fermentacyjnych. Zarówno jeden jak i drugi produkt charakteryzuje się wysoką zawartością białka, więc są idealnym substytutem mięsa w diecie wegetariańskiej. Odpowiednio przyrządzone, świetnie zastąpią mięso kurczaka w obiedzie czy też, pokruszone, wieprzowe mięso mielone w spaghetti. Czym zastąpić mięso – przepisy, które pokochasz Wiesz już, czym zastąpić mięso w diecie, ale nie masz pojęcia, jak przygotować posiłki z wymienionych produktów? Żaden problem! W sieci znajdziesz niezliczone przepisy na dania z zamiennikami mięsa. Zajrzyj chociażby na roślinne blogi ErVegan.com czy Wegannerd.com, a na pewno znajdziesz coś dla siebie! Na rynku dostępnych jest również cała masa książek kucharskich zorientowanych na potrzeby wegan i wegetarian. Sprawdzone przepisy na każdą okazję znajdziesz m.in. w publikacjach: „Nowa Jadłonomia. Roślinne przepisy z całego świata”, Marta Dymek, wyd. Marginesy, „A jak nie mięso, to co? 120 przepisów z roślinnymi zamiennikami mięsa”, Dorota Jaworska, wyd. Pascal, „Roślinna kuchnia polska”, Katarzyna Cichoń, Ida Kulawik, wyd. Dwie Siostry, „Świętujemy! Roślinne przepisy na uroczystości i święta”, Alicja Rokicka, wyd. Marginesy, „Kuchnia roślinna dla każdego”, Eryk Wałkowicz, wyd. Znak. Podcast Glamour EcoTalk: Weganizm to nie dieta, to styl bycia i filozofia W kolejnym odcinku podcastu Glamour EcoTalk rozmawiamy z Pawłem Gnatowskim, szefem kuchni Youmiko, wegańskiej restauracji sushi.
Aplikacje dla studentów. 10 najlepszych aplikacji niezbędnych dla każdego studenta
Aplikacje dla studentów to nie tylko plan zajęć i notatnik. Sprawdź najlepsze aplikacje, które ułatwią ci poruszanie się po kampusie i wzbogacą twoje życie towarzyskie po wykładach i zajęciach.
Życie studenta bywają trudne, ale znamy kilka sposobów na to, by nieco to sobie ułatwić. Między innymi są to aplikacje dla studentów. Oto 10 aplikacji, które pomogą wam się zorganizować, sprawniej poruszać się po mieście, dostarczą rozrywki (w końcu nie samą nauką żyje człowiek) oraz inspiracji. Studenci, a także studentki je uwielbiają. Aplikacje dla studentów - mobilny niezbędnik z życia studenta Apka, która naszym zdaniem powinna znaleźć się na każdym studenckim telefonie, to oczywiście Kalendarz Google. Dzięki niemu nie zapomnicie już o żadnym kolokwium! Jeżeli natomiast zajęcia na waszej uczelni okażą się nudne, a wy będziecie chcieli zgłębić wiedzę na dany temat, to koniecznie zainstalujcie na swoich telefonach aplikację TED. Gwarantujemy, że na tej platformie znajdziecie najciekawsze wykłady oraz krótkie filmiki, poświęcone takim tematom, jak fizyka, chemia, kultura, ochrona środowiska, historia, a nawet moda. Aplikacje do nauki - wybrałyśmy kilka sprawdzonych, które ułatwią Wam wkuwanie i zdobywanie wiedzy Telefon mamy przy sobie cały czas, więc pora zacząć robić na nim coś produktywnego! Oto najlepsze aplikacje do nauki, które Wam w niej pomogą. Aplikacje dla studentów, czyli nie samą nauką żyje człowiek! Pamiętajcie jednak o tym, że życie studenckie nie polega tylko i wyłącznie na nauce. Natłok uczelnianych obowiązków sprawia, że nie zawsze chce nam się gotować. Właśnie dlatego na naszych telefonach pojawiły się takie apki, jak Too Good To Go. To aplikacja, która cieszy się coraz większą popularnością w Polsce. Umożliwia bowiem zakup jedzenia z popularnych restauracji, ale w zdecydowanie niższych cenach. W ofercie są bowiem dania, które nie sprzedały się w danym dniu i (niestety) musiałyby zostać wyrzucone. To dobra okazja, by zrobić coś dobrego nie tylko dla siebie (oszczędzić czas czy pieniądze), ale również dla środowiska. Jesteśmy na tak! Spragnieni wrażeń (i imprez) z całą pewnością docenią też aplikację Going, które pozwalają dowiedzieć się, co ciekawego dzieje się w okolicy. Jeżeli natomiast wyjechaliście na studia do obcego miejsca, to z całą pewnością przydadzą wam się aplikacje, pomagające i usprawniające poruszanie się po mieście. Naszą ulubioną jest Jakdojade (korzystamy z niej codziennie!), czyli mobilny rozkład jazdy. Jest prosta w obsłudze i intuicyjna. Aplikacje do robienia notatek dla studentów Wśród najlepszych aplikacji dla studenta nie mogło zabraknąć aplikacji do robienia notatek. Jedną z naszych ulubionych – studenckich aplikacji jest Notability, która pomaga gromadzić, modyfikować, a także udostępniać swoje notatki. Równie przydatny bywa Tiny Scanner, czyli nic innego, jak skaner dokumentów. Jego użytkownicy są w stanie zaoszczędzić czas, pieniądze oraz papier! Kuszące, prawda? Równie przydatna może okazać się aplikacja do robienia notatek głosowych. Messenger wprowadził nową funkcję! Co to jest Czarny Messenger i jak go włączyć? Messenger uruchomił nową funkcję, która na pewno przypadnie wam do gustu! Co to jest Czarny Messenger i jak go uruchomić? Podpowiadamy! Darmowa chmura dla studentów Dla studentów bezpłatne usługi w chmurze mogą być świetnym sposobem na zapisywanie i przechowywanie dużych ilości danych bez konieczności zakupu drogich urządzeń pamięci masowej. Polecamy aplikację Dropbox. Możesz w niej przechowywać ważne dokumenty bez obawy, że zabraknie miejsca. Darmowe usługi w chmurze są doskonałym wyborem dla studentów, którzy potrzebują wygodnego i bezpiecznego sposobu zarządzania swoimi danymi. To tylko część z polecanych przez nas aplikacji. Wszystkie apki, które według nas powinny znaleźć się na każdym – studenckim telefonie (i z których same chętnie korzystamy) znajdziecie w galerii. Poznajcie nasze propozycje i przygotujcie dodatkowe miejsce w pamięci na swoich smartfonach!
Gwiazdozbiory i ich nazwy (polskie oraz łacińskie). Wszystko, co warto wiedzieć o popularnych konstelacjach
Gdzie znajduje się niebo północne? Jakie są gwiazdozbiory nieba północnego? Oto historia oraz ciekawostki z mitologii greckiej, które skrywają w sobie najpopularniejsze konstelacje. Nie tylko zodiakary będą zachwycone.
W tym artykule: Gdzie jest niebo północne? Jakie są gwiazdozbiory nieba północnego? Wielka Niedźwiedzica (łac. Ursa Maior) Mała Niedźwiedzica (łac. Ursa Minor) Kasjopeja (łac. Cassiopeia) Cefeusz (łac. Cepheus) Gwiazdozbiory to nic innego jak zbiory gwiazd, które połączono w charakterystyczne, niekiedy symboliczne kształty, a następnie nadano im nazwy. Większość z nich pochodzi z mitologii greckiej. Konstelacje mają niezwykłą historię. Do tego wiąże się z nimi wiele ciekawostek. Nic więc dziwnego, że od wieków interesują tyle osób zajmujących się różnymi dziedzinami nauki i nie tylko. Oto wszystko, co warto wiedzieć o niebie północnym oraz jego gwiazdozbiorach. Gdzie jest niebo północne? Niebo północne, jak nazwa wskazuje, umiejscowione jest po północnej stronie równika niebieskiego, który to rozdziela całą sferę niebieską na niebo północne oraz niebo południowe. To pierwsze stanowi naturalne sklepienie dla osób, które zamieszkują półkulę północną, natomiast widoczne jest również z niektórych obszarów półkuli południowej. Im dalej na północ znajduje się obserwator, tym mniej nieba południowego jest w stanie zobaczyć, a znajdując się na biegunie, widzi on wyłącznie niebo północne. Jakie są gwiazdozbiory nieba północnego? Najpopularniejsze gwiazdozbiory na niebie północnym to Cefeusz, Kasjopeja, Mała Niedźwiedzica oraz Wielka Niedźwiedzica. Pozostałe konstelacje nieba północnego to: Gwiazdozbiór Andromedy Gwiazdozbiór Byka Gwiazdozbiór Herkulesa Gwiazdozbiór Jaszczurki Gwiazdozbiór Korony Północnej Gwiazdozbiór Liska Gwiazdozbiór Lutni Gwiazdozbiór Łabędzia Gwiazdozbiór Małego Lwa Gwiazdozbiór Pegaza Gwiazdozbiór Perseusza Gwiazdozbiór Psów Gończych Gwiazdozbiór Rysia Gwiazdozbiór Smoka Gwiazdozbiór Strzały Gwiazdozbiór Trójkąta Gwiazdozbiór Warkocza Bereniki Gwiazdozbiór Wolarza Gwiazdozbiór Woźnicy Gwiazdozbiór Źrebięcia Gwiazdozbiór Żyrafy Horoskop partnerski na 2022 rok dla każdego znaku zodiaku. Retrogradacja Wenus w Koziorożcu, koniunkcja Marsa i Wenus, zaćmienia... Kiedy będzie najlepszy moment, by wyznać miłość? Te i inne ważne informacje można wyczytać z gwiazd! Sprawdź nasz horoskop partnerski na 2022 roku, by przekonać się, kiedy masz szansę spotkać miłość czy kiedy najlepiej zacząć rozmowę o kolejnym etapie związku! Wielka Niedźwiedzica (łac. Ursa Maior) Wielka Niedźwiedzica to konstelacja ciągnąca się wokół bieguna. Jej nazwa pochodzi z mitologii greckiej i jest owocem jednej z wielu sekretnych relacji Zeusa – tym razem ze śmiertelną nimfą Kallisto. Gdy żona Zeusa, Hera, dowiedziała się o kolejnej kochance męża, postanowiła ukarać nimfę i zamieniła ją w niedźwiedzicę. Arkas, syn nieszczęsnej nimfy, był fanem myślistwa. Podstępna Hera w akcie zemsty zaprowadziła go na tereny zamieszkiwane przez jego matkę i namówiła na polowanie. Nieświadomy niczego Arkas uniósł oszczep, jednak dzięki interwencji Zeusa nie zabił swojej matki uwięzionej w ciele niedźwiedzicy. Najwyższy z bogów umieścił na niebie zarówno matkę, jak i syna jako Wielką Niedźwiedzicę i Małą Niedźwiedzicę. Hera jednak nie chciała dopuścić do tego, aby niedźwiedzie zaznały odpoczynku w morzu, tak jak ma to miejsce w przypadku innych konstelacji – dlatego właśnie gwiazdozbiory te krążą wokół bieguna. Ursa Maior to duży i wyrazisty gwiazdozbiór nieba północnego, będący trzecią co do wielkości konstelacją sfery niebieskiej. Z szerokości geograficznej Polski widoczny jest przez cały rok, przy czym nieuzbrojonym okiem, czyli pozbawionym wszelkich narzędzi optycznych, jesteśmy w stanie dostrzec około 125 gwiazd z tej konstelacji. Jak ją odnaleźć? Spróbuj dostrzec siedem najjaśniejszych gwiazd, które współtworzą Wielki Wóz – jego dyszel jest jednocześnie ogonem Wielkiej Niedźwiedzicy. Niebieski Księżyc to zjawisko, którego nie możecie przegapić. Pojawia się raz na kilka lat! Wielka Niedźwiedzica to gwiazdozbiór między innymi takich gwiazd jak: Dubhe, Merak, Phecda, Megrez, Alkaid, Ksi Ursae Majoris czy SU UMa. Najjaśniejszą gwiazdą w tej konstelacji jest jednak ε UMa (Alioth), znajdująca się w odległości 83 lat świetlnych od Słońca. Chcąc przeliczyć ten dystans na dobrze nam znane kilometry, osiągnęlibyśmy długość 785767457400000 km! Nazwa pochodzi z języka arabskiego i oznacza „czarnego konia” lub „byka”. Co prawda w przeszłości różne nacje próbowały nadać gwieździe zróżnicowane nazwy – na przykład Chińczycy określali ją jako Yùhéng, czyli „jadeitową tubę do patrzenia”, a Hindusi jako Angiras, stanowiącego imię jednego z siedmiu wedyjskich wieszczów. Ostatecznie jednak w 2016 roku Międzynarodowa Unia Astronomiczna ustanowiła nazwę Alioth. Mała Niedźwiedzica (łac. Ursa Minor) Mała Niedźwiedzica to słabo widoczna konstelacja nieba północnego, którą z Polski można dostrzec przez cały rok. Gołym okiem jesteśmy w stanie zobaczyć około 20 gwiazd z tego gwiazdozbioru, a najpopularniejszą i zarazem najjaśniejszą z nich stanowi Polaris, czyli północna Gwiazda Polarna Ziemi. Jej odległość od Słońca to 430 lat świetlnych. Ciekawostką jest, że w przeciwieństwie do innych gwiazd nieba północnego, które wschodzą i zachodzą, Polaris niemal nie zmienia swojego położenia. Dzięki temu można ją wykorzystywać do trafnego określania kierunków świata, gdyż jest ona widoczna zawsze na północy. Jak ją odnaleźć? Wystarczy zlokalizować tylne koła Wielkiego Wozu, a następnie przedłużyć pięciokrotnie odcinek dzielący Betę i Alfę Wielkiej Niedźwiedzicy. Nazwa tego gwiazdozbioru także wywodzi się z mitologii greckiej. Utożsamia się ją z synem kochanki Zeusa, Arkasa. Inne podania mitologiczne prawią jednak o tym, że Zeus zaraz po swoich narodzinach został ukryty przed swoim ojcem na jednej z greckich wysp, gdzie otoczyły go opieką dwie nimfy – Ida oraz Adrastea. Najwyższy z bogów w ramach wdzięczności umieścił je na nieboskłonie jako Wielką i Małą Niedźwiedzicę. Kasjopeja (łac. Cassiopeia) Kasjopeja jest gwiazdozbiorem znanym już w czasach starożytnych. Jej nazwa pochodzi z przekazów mitologicznych, zgodnie z którymi Kasjopeja była królową Etiopii. Jej cecha rozpoznawalna to zarozumiałość – królowa uważała się bowiem za bardziej urodziwą niż powszechnie znane z niezwykłej urody nimfy Nereidy. W ramach kary za zarozumiałe i samolubne postępowanie królowej, Nereidy oraz żona króla morskiego, Amfitryta, postanowiły wzburzyć wody i zesłać powodzie na królestwo Etiopii. Posejdon natomiast wysłał tam potwora, by ten pustoszył kraj. Aby temu zapobiec, Kasjopeja i jej mąż, Cefeusz, złożyli ofiarę z córki – Andromedy. Ta jednak została uratowana przez swojego przyszłego męża, Perseusza. Królowa Etiopii po dokonaniu żywota dostała się do nieboskłonu, jednak mściwe nimfy zadbały o to, aby została ona umieszczona z dala od wód, w pobliżu bieguna, często zwisając tam głową do dołu. Gwiazdozbiór ten widoczny jest z Polski przez cały rok, jednak nieuzbrojonym okiem możemy zobaczyć zaledwie około 90 gwiazd. Najjaśniejszą z nich jest Gamma Cassiopeiae, oddalona od Słońca o 549 lat świetlnych. Żeby pokonać taką odległość, musielibyśmy okrążyć Ziemię aż 129 miliardów razy! Retrogradacje Merkurego w 2022 roku: kiedy wypadają i co nas w związku z nimi czeka? Pierwsza lada moment! Nadeszła pierwsza retrogradacja Merkurego w 2023 roku. Co to zjawisko dla nas oznacza? Jak wpłynie na nasze życie zawodowe i miłosne? Jak działać w czasie retrogradacji? Czy mamy się czego obawiać? Cefeusz (łac. Cepheus) Cefeusz jest 27. co do wielkości konstelacją nieba północnego. Podobnie jak wszystkie opisane wcześniej gwiazdozbiory, z terytorium Polski jesteśmy w stanie go dostrzec przez cały rok, a bez użycia specjalistycznych narzędzi optycznych możemy zobaczyć 60 gwiazd. Nazwa tego gwiazdozbioru również pochodzi z greckiego mitu, opowiadającego o karach zesłanych na królestwo Etiopii. Cefeusz jako mąż zarozumiałej królowej Kasjopei został ukarany przez Zeusa w taki sposób, że jego konstelacja składa się z gwiazd o średniej jasności. Najjaśniejszą z nich jest Alderamin, odległa od Słońca o około 49 lat świetlnych.
Essa – co to znaczy? Sprawdzamy wszystkie definicje Młodzieżowego Słowa Roku 2022
Nie mogło być inaczej. Zwycięzcą plebiscytu na Młodzieżowe Słowo Roku 2022 został zwrot „essa”. W tym roku dodatkowo przyznano także nagrodę jury dla słowa „odklejka”. Wyjaśniamy, co właściwie oznaczają te popularne wyrażenia.
W tym artykule: Młodzieżowe Słowo Roku 2022 – wyniki Co to znaczy essa? Co to znaczy odklejka? Nietrudno zauważyć, że z roku na rok plebiscyt na Młodzieżowe Słowo Roku budzi coraz większe emocje. Po ubiegłorocznym zamieszaniu, jakie wywołało zwycięstwo nieznanego szerzej pojęcia „śpiulkolot”, o organizowanej od kilku lat zabawie zrobiło się bowiem głośno praktycznie w całym polskojęzycznym internecie. W tym roku obyło się jednak bez większych zaskoczeń i kontrowersji. Młodzieżowe Słowo Roku 2022 – wyniki Na ten moment czekały tysiące internautów. 7 grudnia w końcu ogłoszono wyniki plebiscytu na Młodzieżowe Słowo Roku 2022. Przypomnijmy, że w finałowej dwudziestce, wyłonionej spośród aż 8221 różnych słów i wyrażeń, znalazły się m.in. takie twory językowe jak gigachad, naura, rel i... twoja stara. Żaden z wymienionych zwrotów nich nie mógł się jednak równać zwycięzcy. Bez większego zaskoczenia została nim robiąca już od dłuższego czasu ogromną furorę wśród dzieci i młodzieży „essa”. Dużo głosów otrzymały również takie słowa i zwroty jak slay, łymyn, betoniarz czy NPC. Kapituła postanowiła w tym roku przyznać także dodatkową nagrodę nagrodę jury. Otrzymało ją słowo „odklejka”. Jak czytamy na oficjalnej stronie internetowej organizatora konkursu, czyli Wydawnictwa Naukowego PWN, w tegorocznej edycji zabawy wzięło udział prawie ćwierć miliona osób. Młodzieżowe Słowo Roku 2022 – głosowanie rozpoczęte. Oto pełna lista nominowanych wyrazów Wystartowało głosowanie na Młodzieżowe Słowo Roku 2022. W finale tegorocznej edycji plebiscytu znalazły się takie słowa i wyrażenia jak „essa”, „naura”, „odklejka” i „rel”. Podajemy ich definicje oraz wyjaśniamy, jak oddać ważny głos na swojego faworyta. Co to znaczy essa? Sporo osób żartuje, że essa oznacza.. wszystko i nic zarazem. Trzeba jednak przyznać, że jest w tym trochę prawdy. Essa to bowiem słowo, którego można użyć niemal na każdą okazję. Kojarzy się pozytywnie. Essa oznacza luz lub coś łatwego, co przychodzi łatwo dlatego, że jesteśmy wyluzowani (dlatego mówi się „mieć essę”). Często występuje jako okrzyk radości lub triumfu. Zwrot wykorzystywany jest też często jako ekspresja pozytywnych uczuć. Essy można też użyć jako pozdrowienia – szczególnie na pożegnanie. Warto wspomnieć, że wypowiadaniu słowa essa towarzyszy często gest stosowany powszechnie przez amerykańskich surferów, znany m.in. jako shaka sign, hang ten (lub hang 10), surfer dude czy hang loose. Co to znaczy odklejka? Laureat nagrody jury, czyli słowo odklejka oznacza stan oderwania od rzeczywistości lub osobę, która nie rozumie, co się dzieje, jest nieobecna myślami, nie zachowuje się odpowiednio. Wiele osób stosuje odlejkę jako zamiennik wyrażenia mówić od rzeczy, a także gdy chce zwrócić uwagę, że komuś odbiła sodówka i stracił kontakt z realnym światem. Występuje w wielu różnych wariantach – zarówno jako rzeczownik, jak i czasownik oraz przymiotnik. Młodzież używa takich form jak odklejeniec, odklejony, odkleiło, odkleja (czynność), odkleja (osoba). Znaliście te słowa? Sprawdź również na czym polega efekt aueroli.
„Jak rozwijać biznes w konkurencyjnym otoczeniu” Rusza rekrutacja do społecznego programu TOP Women w e-biznesie
27 października rozpoczął się nabór zgłoszeń do III edycji największego w Polsce programu edukacyjnego dla kobiet „Top Women w e-biznesie”. Kolejny raz kobiety będą miały wyjątkową szansę wzięcia udziału w bezpłatnych szkoleniach prowadzonych przez najlepszych ekspertów i praktyków z branży e-commerce.
W tegorocznym programie będzie mogło uczestniczyć aż 250 kobiet z całej Polski. Udział w programie jest darmowy. Zajęcia rozpoczną się w lutym 2023 roku i będą odbywać się w formule online w piątkowe popołudnia oraz soboty. „Wokół nas jest wiele utalentowanych i kreatywnych kobiet, które niesłusznie odkładają na później decyzję o rozpoczęciu własnego biznesu. Mają wszystko - umiejętności, wiedzę, pomysły, ale brak im odwagi by zrobić ten pierwszy krok. Wsparcie, które daje kobietom program TOP Women w e-biznesie jest ogromne i nieocenione. Zarówno na płaszczyźnie edukacyjnej, mentalnej, jak i networkingowej. Z przyjemnością patrzę, jak uczestniczki kolejnych edycji programu rozwijają skrzydła w e-biznesie - mówi Małgorzata Ohme, Ambasadorka programu „TOP Women w e-biznesie”. Celem bezpłatnego programu, organizowanego od 2020 roku przez Fundację Kobiety E-biznesu, jest podnoszenie kompetencji kobiet w obszarze digital i e-commerce, aktywizacja zawodowa Polek powracających na rynek pracy po urlopie macierzyńskim, edukacja kobiet chcących się przekwalifikować i przejść z etatu na własną działalność gospodarczą. To także wsparcie dla tych przedsiębiorczyń, które pierwsze kroki w e-biznesie mają już za sobą, ale ze względu na dynamiczną sytuację na rynku i niepewne nastroje potrzebują poszerzyć kompetencje zawodowe. „Jak rozwijać e-commerce w kryzysie” to hasło przewodnie III edycji TOP Women Jest ono odpowiedzią na sytuację na rynku e-commerce, który wyhamowuje po ostatnich dwóch latach spektakularnych (dwucyfrowych) wzrostów. Zdaniem ekspertów branży e-commerce, aby skutecznie konkurować w Internecie trzeba mieć pomysł na e-biznes, przemyślaną strategię marketingową, a także znajomość narzędzi cyfrowych. Wymaga to stałego dokształcania się, gdyż rynek e-commerce cały czas się zmienia. Dlatego w tegorocznej edycji podczas szkoleń poruszony będzie również aspekt rozwijania e-commerce w warunkach kryzysu gospodarczego, rosnących cen oraz spadku nastrojów. Sytuacja na rynku sprawia, że stałe rozwijanie swoich kompetencji oraz umiejętność adaptacji do zmieniających się realiów jest w biznesie jeszcze bardziej istotna. W Ceneo od lat wspieramy małe i większe firmy w docieraniu do klientów i dzielimy się z nimi naszą wiedzą oraz doświadczeniem. Chcemy, żeby więcej kobiet mogło decydować się na rozpoczęcie swojej przygody z e-commerce i wierzymy, że Ceneo jest do tego doskonałym miejscem. Tym bardziej cieszymy się, że możemy wspierać Fundację Kobiety e-Biznesu oraz kolejną edycję programu TOP Women w e-biznesie – Dominika Wabich, PR Officer w Ceneo. Kapituła programu W kapitule programu zasiadają eksperci z branży e-commerce, płatności online oraz przedstawiciele firm, które rozwijają narzędzia dla e-biznesu. Wspólnie zdecydowali, jak dobrać tematykę kursu, aby była jak najbardziej przydatną merytoryczną wiedzą dla kobiet zdobywających nowe kompetencje. Nadchodzące spowolnienie konsumenckie wymaga nowego podejścia i przygotowania się do prowadzenia biznesu, wprowadzenia efektywnych działań lub zmiany zawodu. „Jak wynika z analizy przeprowadzonej przez Dun&Bradstreet odsetek polskich firm prowadzonych przez kobiety wynosi 32,5 proc. W stosunku do początku 2021 r. jest to jednak spadek o 3 proc. Z uwagą przyglądamy się małym i średnim firmom. Wiemy, z jakimi wyzwaniami muszą mierzyć się na co dzień. Widzimy też, że mikroprzedsiębiorcy coraz śmielej patrzą w stronę e-commercu. Biznes internetowy jest jednak wymagający i stawia wiele wyzwań, również tych związanych z obszarem płatności elektronicznych. Z myślą o MŚP przygotowaliśmy Akademię Przedsiębiorcy. Na portalu można znaleźć ciekawe artykuły, podcasty i webinary z zakresu prowadzenia własnego biznesu, również w e-commerce. Chcemy być blisko przedsiębiorców i wspierać ich na każdym kroku, a także pokazywać przewagi płatności bezgotówkowych w prowadzeniu własnego biznesu” – komentuje Anna Spychalska-Grzeszek, Dyrektor Obszaru Marketingu i Produktów z Fundacji Polska Bezgotówkowa. Rekordowa liczba 250 miejsc to odpowiedź na rosnące zainteresowanie Po sukcesie dwóch pierwszych edycji programu, zainteresowanie nim cały czas rośnie. W tym roku organizatorzy zwiększyli liczbę miejsc dla uczestniczek programu do 250. Sytuacja rynkowa sprzyja rozwojowi biznesu e-commerce. Ograniczanie kosztów związanych z prowadzeniem działalności, przenoszenie większej części działań do Internetu to oczekiwane zachowania na najbliższe lata. Cyfryzacja nabrała tempa i każdy powinien wykorzystać ten moment i działać zgodnie z trendami. Opinie uczestniczek z poprzednich edycji świadczą też o tym, że program ten wnosi do ich życia nie tylko wiedzę i nowe kompetencje, ale też niesamowitą energię i impuls do działania. “Uczestniczki programu oprócz zdobywania biznesowych kompetencji przechodzą metamorfozę wizerunkową, ale też w pewnym sensie duchową. Uczą się budować personalny wizerunek, nabierają pewności siebie i zawierają nowe przyjaźnie. W trudnych czasach bardzo ważne jest poczucie wsparcia i wiary w siebie. Program TOP Women w e-biznesie to pomocna dłoń dla poszukujących swojej drogi” – mówi Anna Heimberger, współzałożycielka Fundacji Kobiety e-biznesu. „Wierzę, że również w tegorocznej edycji pomożemy wielu kobietom wejść na nową drogę zawodową, być może otworzyć własny sklep internetowy, ale przede wszystkim nabrać ‘wiatru w żagle’ aby podejmować odważne decyzje. W poprzedniej edycji było aż 700 zgłoszeń. Argumenty wskazywane przez uczestniczki, by dostać się do programu, ich kreatywność oraz wysoki stopień motywacji kandydatek, pokazały jak ważna jest taka społeczna inicjatywa” – mówi Dorota Bachman, współzałożycielka Fundacji Kobiety e-biznesu. „Rekrutacja do programu jest bardzo prosta, udział w programie jest bezpłatny. Wystarczy wypełnić formularz oraz uargumentować w kreatywny sposób, dlaczego kandydatka chce wziąć udział w tym wyjątkowym kursie szkoleniowym. „TOP Women w e-biznesie” to program dla każdej kobiety. Nie ma ograniczenia ze względu na wiek, wykształcenie, dochody czy miejsca zamieszkania” – dodaje Agnieszka Brytan-Jędrzejowska, współzałożycielka Fundacji Kobiety e-biznesu. Zapisz się już dziś! Półroczny kurs szkoleniowy dla kobiet Masz poczucie, że nadszedł czas, żeby dokonać zmiany w swoim życiu zawodowym? Masz pomysł na e-biznes, ale brak Ci odwagi by zacząć? Zainwestowałaś w e-sklep, ale wyniki sprzedaży Cię nie satysfakcjonują? stronę internetową. Kolejne etapy rekrutacji znajdują się w poniższym harmonogramie. Harmonogram III edycji Top Women w e-biznesie do 15 stycznia 2023 – przyjmowanie zgłoszeń do 1 lutego 2023 – weryfikacja zgłoszeń kandydatek 4 lutego 2023 – ogłoszenie listy 250 uczestniczek 24 lutego 2023 – uroczysta inauguracja programu i rozpoczęcie zajęć maj 2023 – uroczysta gala kończąca program Program Szkoleń w programie Top Women w e-biznesie Tegoroczny cykl szkoleń obejmuje wykłady prowadzone przez profesjonalistów, którzy znają najnowsze trendy oraz rozwiązania dla biznesu. Podczas wykładów będą odbywały się również warsztaty oraz konkursy. Jednym z ulubionych jest konkurs TOP pomysł na e-biznes, podczas którego uczestniczki programu mogą zdobyć wsparcie finansowe dla swojej nowej działalności gospodarczej. Wystarczy, że prześlą zgłoszenie. Podczas 12 weekendowych sesji online Uczestniczki m.in. nauczą się jak założyć działalność gospodarczą i prowadzić e-biznes, jak zaprojektować samodzielnie własną stronę internetową oraz zbudować platformę skutecznie sprzedającego sklepu internetowego. Poznają tajniki kreowania profesjonalnego wizerunku marki oraz budowania jej świadomości za pośrednictwem social mediów. Zdobędą umiejętność promowania swojej witryny w wyszukiwarce oraz wykorzystywania narzędzi do mierzenia efektywności działań w on-line. Ważną sesją, otwierającą program, jest warsztat z zakresu metamorfozy i budowania własnego wizerunku w biznesie. Wszystkie zajęcia będą rejestrowane i dostępne w formie nagrań wideo na dedykowanej to tego celu platformie. Co ważne, uczestniczki będą miały wsparcie ekspertów podczas trwania programu i także po jego zakończeniu, na etapie tworzenia własnego biznesu. Po raz kolejny ambasadorką programu jest Małgorzata Ohme, jedna z najbardziej znanych i cenionych psycholożek oraz dziennikarek w Polsce. Od lat wspiera i motywuje kobiety do rozwoju i działania. Program powstaje dzięki współpracy z Partnerami, takimi jak: Visa, Allegro, MODIVO, InPost, Ceneo, ERGO Hestia, Fundacja Polska Bezgotówkowa, Przelewy24, Hebe, Ziaja, Future Collars i Progressivo. Patronat honorowy objęła Izba Gospodarki Elektronicznej. Patronat medialny nad programem objęły: Wirtualna Polska, Money.pl, Claudia, Glamour, polki.pl, e-biznes.pl, ecommerceportal.pl O Fundacji Fundacja Kobiety e-biznesu to polska organizacja non-profit zajmująca się edukacją z zakresu e-commerce oraz prowadzenia działalności online. Jednym z celów Fundacji jest też poprawa życia kobiet i ich rozwój zawodowy głównie w branży e-commerce. Założycielki Fundacji – Anna Heimberger, Dorota Bachman, Agnieszka Brytan-Jędrzejowska chcą pomagać kobietom w różnym wieku, na różnych etapach ich rozwoju zawodowego i osobistego, żeby mogły uczestniczyć w procesach związanych z rozwojem społeczeństwa o wysokich kompetencjach cyfrowych. Misją fundacji jest dzielenie się wiedzą i wspieranie w rozwijaniu swoich kompetencji w działalności związanej z gospodarką cyfrową i rozwojem biznesu w Internecie. www.kobietyebiznesu.pl
Nie wyrzucaj butów, w których już nie chodzisz i weź udział w zbiórce obuwia dla osób w kryzysie bezdomności
To już 5. edycja akcji, którą kieruje aktywistka Martyna Zastawna. Przekonuje, że niewyrzucanie butów, a przekazanie ich dla osób w kryzysie bezdomności jest nieocenioną pomocą zarówno dla potrzebujących, jak i dla środowiska.
W tym artykule: Zbiórka obuwia – o co chodzi? Marka woshwosh o butach wie wszystko Zbiórka obuwia – pomoc ludziom i środowisku Zbiórka obuwia – jak wziąć udział? Zbiórka obuwia – o co chodzi? Jeśli jeszcze nie wiecie, to w poniedziałek 10 października ruszyła 5. edycja zbiórki obuwia dla osób dotkniętych bezdomnością organizowana przez firmę woshwosh. Zebrane i odświeżone buty, jak zawsze, trafią do osób najbardziej potrzebujących. Dzięki czterem edycjom zbiórek udało się pomóc ponad 30 tysiącom osób potrzebujących. To dowód na to, że te działania i otwartość na dzielenie się tym, co mamy, odmienia los innych i pomaga przetrwać zimę. Martyna Zastawna, założycielka firmy woshwosh, tłumaczy: Tegoroczna, jubileuszowa edycja jest dla mnie niezwykle ważna, ponieważ wiem, że w wyniku wojny i czasów w jakich przyszło nam żyć zapotrzebowanie na zimowe obuwie jest znacznie większe niż miało to miejsce rok temu. (…) Liczę, że razem uda nam się „przejść przez zimę” i przekazać rekordową liczbę butów. Marka woshwosh o butach wie wszystko Marka woshwosh na co dzień popularyzuje działania zero waste, zajmując się czyszczeniem, renowacją i naprawą obuwia. Twórczyni i właścicielka firmy, Martyna Zastawna, co roku organizuje zbiórkę obuwia, sprawiając, że osoby dotknięte bezdomnością nie są pozostawione same sobie. Nadchodząca zima może być jedną z najtrudniejszych, jakie przyjdzie nam przeżyć. W kontekście toczącej się wojny w Ukrainie, zmian politycznych i ekonomicznych każdy obawia się o to, czy nie zabraknie „ciepła”, do którego tak się przyzwyczailiśmy. W jeszcze trudniejszej sytuacji są ci, którzy domu nie mieli i nie mają, osoby dotknięte bezdomnością, których w Polsce według oficjalnych danych jest ponad 35 tysięcy, a nieoficjalnych może być nawet dwa razy więcej. Od wielu lat w tym trudnym okresie niskie temperatury niejednokrotnie są przyczyną wielkich tragedii i mogą prowadzić nawet do śmierci. Pozbawieni dachu nad głową, bez ciepłej odzieży i odpowiedniego, zimowego obuwia bezdomne i bezdomni każdego dnia walczą o swoje życie. Zbiórka obuwia – pomoc ludziom i środowisku Drugorzędnym, choć nie mniej ważnym celem jest poszerzanie świadomości na temat zero waste i odpowiedzialnej mody. Zamiast wyrzucać buty, w których nie chodzimy, możemy je oddać innym, przedłużyć ich życie i w ten sposób pomóc drugiej osobie oraz Planecie. Takie podejście sprawia, że marka woshsowsh oswaja i kreuje nowe nawyki, realizując tym samym misję związaną z edukacją branży modowej w zakresie wdrażania realnych zmian mających na celu obniżenie śladu węglowego oraz zmianę nawyków zakupowych. Zbiórka obuwia – jak wziąć udział? Akcja trwa do 24 października, więc jeszcze można zajrzeć do swojej szafy w poszukiwaniu nieużywanego obuwia jesienno-zimowego, a także sportowego. Zarówno męskie, jak i damskie buty można wysłać na adres pracowni woshwosh na ul. Płochocińskiej 35, 04-033 Warszawa, z dopiskiem „zbiórka” albo za pośrednictwem paczkomatu InPost, który jako partner akcji gwarantuje 1000 darmowych paczek poprzez Paczkomat (aby uzyskać kod na wysyłkę, należy wysłać maila na adres napiszdonas@woshwosh.com ). Buty można również dostarczyć bezpośrednio do showroomu woshwosh na ulicę Międzyborską 57/65 w Warszawie. Kolejnym plusem jest 20% rabatu na czyszczenie lub naprawę swoich butów dla każdej osoby, która weźmie udział w akcji. Ważne, aby buty były w dobrym stanie, zasznurowane ze sobą lub połączone za pomocą taśmy, gumki. Nie przyjmowane są buty na obcasie, obuwie dziurawe (szczególnie dziury na podeszwie), z odchodzącymi bądź odklejającymi się elementami oraz niekompletne (np. bez rzepów).
Od września w szkołach prowadzone będą zajęcia z nauki strzelania. Styczność z bronią będą mieć dzieci w wieku 14 lat
Minister Przemysław Czarnek podpisał rozporządzenie zmieniające podstawę programową. Według nowych wytycznych w szkołach prowadzone będą zajęcia z nauki strzelania. Z bronią będą miały styczność m.in. uczennice i uczniowie VIII klasy szkoły podstawowej!
W tym artykule: Zajęcia z nauki strzelania w szkołach – nowe rozporządzenie Zmiany w podstawie programowej od nowego roku szkolnego 2022/2023 Minister edukacji i nauki Przemysław Czarnek podpisał rozporządzenie zmieniające podstawę programową dla szkół podstawowych i ponadpodstawowych w zakresie edukacji dla bezpieczeństwa. Według najnowszych wytycznych uczniowie i uczennice będą uczestniczyć w zajęciach ze strzelectwa. Warto przypomnieć, że przedmiot edukacja dla bezpieczeństwa jest obowiązkowy w VIII klasie szkoły podstawowej i I klasie szkoły ponadpodstawowej (zarówno w liceum ogólnokształcącym, jak i technikum i szkołach branżowych I stopnia). Oznacza to, że styczność z bronią palną będą miały już 14-latkowie i 14-latki! Zajęcia z nauki strzelania w szkołach – nowe rozporządzenie Rozporządzenie zmieniające podstawę programową przewiduje dwuletni okres przejściowy. Oznacza to, że zmieniona podstawa programowa edukacji dla bezpieczeństwa z umiejętności strzeleckich z wykorzystaniem broni kulowej, pneumatycznej, repliki broni strzeleckiej, strzelnic wirtualnych lub laserowych w pełni obowiązywać będzie dopiero od roku szkolnego 2024/2025. W przypadku szkół, które aktualnie spełniają wymagania i mają dostęp do wymienionej w rozporządzeniu broni na terenie powiatu – zajęcia z nauki strzelania będą obowiązywać od zaczynającego się za miesiąc roku szkolnego 2022/2023. Aktualne wyzwania i zagrożenia wymagają uzupełniania celów kształcenia i treści nauczania o kwestie związane z obronnością państwa, nabyciem umiejętności strzelectwa oraz przygotowaniem uczniów do radzenia sobie z zagrożeniami wywołanymi działaniami wojennymi oraz podstawami ratownictwa taktycznego – wyjaśnia w uzasadnieniu Ministerstwo Edukacji i Nauki. Ministerstwo podkreśla również, że zaprojektowane zmiany zostały przygotowane z uwzględnieniem aktualnej liczby godzin zajęć wspomnianego przedmiotu oraz przy założeniu maksymalnego wykorzystania treści dotychczasowej podstawy programowej. Ponadto podstawa programowa została rozszerzona o identyfikację wyzwań dla bezpieczeństwa indywidulanego i zbiorowego, znaczenia cyberzagrożeń w wymiarze cywilnym, przygotowanie do działań ratowniczych w sytuacjach nadzwyczajnych zagrożeń. Zmiany w podstawie programowej od nowego roku szkolnego 2022/2023 Oprócz zmian w edukacji dla bezpieczeństwa uczniowie szkół mogą spodziewać się zupełnie nowego przedmiotu. Znany dotychczas wos, czyli wiedza o społeczeństwie zostanie zastąpiona przez nowy przedmiot historia i teraźniejszość, który nauczany będzie jedynie w I klasach szkół ponadpodstawowych. Co myślicie o tych zmianach? Czy nie lepiej byłoby zająć się wprowadzeniem rzetelnej edukacji seksualnej, edukacji klimatycznej, zajęć z cyberbezpieczeństwa, mówić o zdrowiu psychicznym, różnorodności i kształtować otwarte postawy zamiast kazać dzieciakom biegać z bronią w ręku?
Taylor Swift otrzymała doktorat na Uniwersytecie w Nowym Jorku
Piosenkarka otrzymała honorowy doktorat w dziedzinie sztuk pięknych. Wygłoszonym przemówieniem poruszyła tegorocznych absolwentów i absolwentki.
W tym artykule: Taylor Swift – wykształcenie Taylor Swift otrzymała stopień doktora Taylor Swift – przemówienie na Uniwersytecie w Nowym Jorku Joe Alwyn wspiera Taylor Swift Teraz wytyczasz własną ścieżkę. Każdy wybór, którego dokonujesz, prowadzi do następnego wyboru, który prowadzi do następnego, i wiem, że czasami trudno jest określić, którą ścieżkę wybrać. Przyjdą w życiu chwile, kiedy będziesz musiał stanąć w obronie siebie. Czasy, kiedy należy się wycofać i przeprosić. Czasy, kiedy właściwą rzeczą jest walczyć, czasy, kiedy właściwą rzeczą jest odwrócić się i uciec. Czasy, by trzymać się wszystkiego, co masz, i czasy, by odpuścić z wdzięcznością – powiedziała Taylor Swift podczas wręczenia honorowego doktoratu na Uniwersytecie Nowojorskim. Co wiemy o tym tak ważnym dla piosenkarki dniu? Taylor Swift – wykształcenie Taylor Swift powiedziała, że nie ma doświadczenia, jeśli chodzi o naukę w college’u. Uczęszczała do publicznego liceum do 10. klasy, a następnie kontynuowała edukację w domu – czy też jak wspomina, na podłodze terminali lotniczych. Zawsze myślała, że będzie normalnie uczyć się na uniwersytecie, że będzie mogła powiesić plakaty na ścianach akademika i tak jak w piosence „Love Story” spotkać czytającego na trawniku przystojniaka. Tak się jednak nie stało, bo Taylor rozpoczęła swoją muzyczną karierę już jako nastolatka, co wiązało się z rezygnacją z marzeń o wyższej edukacji. Taylor Swift kolejny raz została skrytykowana przez mężczyznę. Tym razem jej twórczość podważył Damon Albarn Damon Albarn publicznie skrytykował teksty piosenek Taylor Swift. To nie pierwszy raz, gdy podważono twórczość jednej z najpopularniejszych wokalistek na świecie. Gwiazda jednak nie pozostawiła tego bez odpowiedzi. Taylor Swift otrzymała stopień doktora Na Yankee Stadium w Nowym Jorku w środę 18 maja Taylor Swift oficjalnie otrzymała doktorat honoris causa New York University z dziedziny sztuk pięknych. Piosenkarka po raz pierwszy mogła założyć togę i czapkę studencką. Swoim strojem pochwaliła się na TikToku na chwilę przed wydarzeniem. Całość dopełniły usta w charakterystycznym dla Taylor czerwonym kolorze (Taylor uwielbia pomadkę marki MAC - odcień Ruby Woo). Wokalistka wygłosiła też przemówienie skierowane do absolwentów. Opowiedziała o swojej wyboistej drodze ku dorosłości i o tym, że nauka podczas pandemii musiała być wymagającym doświadczeniem dla studentów. Taylor Swift wkurzyła się na twórców popularnego serialu Netflixa za żarty z jej życia uczuciowego Piosenkarka Taylor Swift zarzuca seksizm produkcji serialu „Ginny & Georgia”, który niedawno pojawił się na platformie Netflix i cieszy się popularnością. Chodzi o żart, który pojawił się w finałowym odcinku pierwszej serii. Taylor Swift – przemówienie na Uniwersytecie w Nowym Jorku Podczas wręczenia honorowego doktoratu Taylor Swift wygłosiła przemówienie do tegorocznych absolwentów na Uniwersytecie Nowojorskim. W ciepłych, mądrych i zabawnych słowach zawarła kilka ważnych spraw: Naprawdę uważam, że wszyscy jesteśmy pisarzami. A większość z nas pisze różnymi głosami w różnych sytuacjach. Inaczej piszecie na Instagram Stories, a inaczej pracę magisterską. Wysyłasz do szefa inny rodzaj e-maila niż do najlepszego przyjaciela. Wszyscy jesteśmy literackimi kameleonami i myślę, że to fascynujące. To tylko kontynuacja idei, że przez cały czas się zmieniamy. I wiem, że zastanawianie się nad tym, kim i kiedy chcecie być jest naprawdę przytłaczające – kim jesteś teraz i co robić, żeby pójść tam, gdzie chcecie. Mam dobre wieści: to zależy wyłącznie od was samych. Mam też przerażającą wiadomość: to całkowicie zależy od was samych. Piosenkarka opowiedziała również o trudnych początkach swojej kariery, kiedy była upokarzana, popełniała błędny (nawet te modowe!), wciąż musiała słuchać rad starszych i wpasowywać się w stereotypy oraz oczekiwania innych. Dodała także: Bycie zakłopotanym, kiedy zrobisz coś nie tak, jest częścią ludzkiego doświadczenia. Trzeba wstać z powrotem, otrzepać się i zobaczyć, kto nadal chce się z tobą spotykać i śmiać. To prezent. Czasy, kiedy powiedziano mi „nie” albo nie zostałam wybrana, uwzględniona lub czegoś nie wygrałam… Patrząc wstecz, naprawdę wydaje mi się, że te momenty były równie ważne, jeśli nie ważniejsze, niż chwile, gdy powiedziano mi „tak”. (…) tracenie rzeczy nie oznacza po prostu przegrywania. Często, kiedy coś tracimy, też coś zyskujemy. Joe Alwyn szczerze o związku z Taylor Swift. Aktor zebrał się na wyznanie po 5 wspólnych latach Taylor Swift i Joe Alwyn to bardzo tajemnicza para. Pogłoski dotyczące ich zaręczyn i małżeństwa nigdy nie zostały przez nich potwierdzone. Oboje mają jednak ważny powód, dla którego nie dzielą się swoją prywatnością. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/joe-alwyn-szczerze-o-zwiazku-z-taylor-swift-aktor-zebral-sie-na-wyznanie-po-5-wspolnych-latach-5418a30.jpeg" width="714" height="700" alt="Joe Alwyn szczerze o związku z Taylor Swift. Aktor zebrał się na wyznanie po 5 wspólnych latach" title="Joe Alwyn szczerze o związku z Taylor Swift. Aktor zebrał się na wyznanie po 5 wspólnych latach" /> Joe Alwyn wspiera Taylor Swift Joe Alwyn i Taylor Swift są parą od 2017 roku, ale o ich związku nie wiele wiadomo. Bardzo chronią swoją prywatność i jak widać, wychodzi im to na dobre. Aktor poproszony o skomentowanie otrzymania przez Taylor doktoratu wyraził swoją wielką radość: „To niesamowity zaszczyt! Absolutnie niesamowite”. Można powiedzieć, że ma w tym swój niewielki udział. W jednym z wywiadów wyznał, że zdarza mu się pomagać swojej dziewczynie w tworzeniu piosenek. Zazwyczaj wychodzi im to bardzo spontanicznie. Joe Alwyn ma również swoje sukcesy. Na HBO będziemy mogły i mogli już wkrótce obejrzeć serial z jego udziałem. „Rozmowy z przyjaciółmi” to produkcja stworzona na podstawie bestselerowej powieści Sally Rooney o tym samym tytule. Już nie możemy się doczekać! -- W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.
Znamy wyniki Rankingu Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022. W których polskich szkołach młodzież czuje się najbezpieczniej?
W dniu rozpoczęcia rekrutacji do szkół średnich ujawniono wyniki kolejnej edycji Ogólnopolskiego Rankingu Szkół Przyjaznych LGBTQ+. Twórcom badania udało się w tym roku dotrzeć do 2 tysięcy placówek na terenie całego kraju. Czego się dowiedzieliśmy?
W tym artykule: Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022 – jakie wnioski płyną z badania? Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022 – TOP 10 Ogólnopolski Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ to wyjątkowe badanie społeczne, którego polska oświata potrzebowała od dawna. Podstawowymi kryteriami są tutaj otwartość szkoły i bezpieczeństwo dla uczniów i uczennic LGBTQ+. Nie jest tajemnicą, że inicjatywa powstała na fali dwóch tragicznych zdarzeń, które kilka lat temu wstrząsnęły całym krajem. Mowa o samobójstwach 14-letniego Dominika z Bieżunia i jego rówieśnika, Kacpra z Gorczyna. Po tych wydarzeniach sporo osób zaczęło zastanawiać się, co ma w zasadzie wpływ na to, że środowisko w jednej szkole jest tak bardzo homofobiczne, że doprowadza osoby do myśli i niestety także prób samobójczych, a w drugiej szkole jest na odwrót, to znaczy jest tam środowisko, które działa, organizuje tęczowe piątki, w którym osoby LGBTQ+ mogą brać udział w studniówkach w takich parach, w jakich by chciały - mówił w wywiadzie dla GLAMOUR Unicorn pomysłodawca i koordynator Rankingu, Dominik Kuc. W corocznym badaniu, które początkowo obejmowało jedynie szkoły z Warszawy, już od paru lat mogą brać placówki z całej Polski. Na stronie www.maparownosci.pl można co roku oceniać szkoły ze względu na przyjazny stosunek nauczycieli, rówieśników, ale też samej szkoły do osób LGBTQ+ na jej terenie. Na podstawie tych ocen co roku powstaje ranking szkół przyjaznych LGBTQ+ - tłumaczy Dominik Kuc. Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022 – jakie wnioski płyną z badania? Wyniki wskazują, że 30% młodzieży uważa, że nie każda osoba może czuć się w szkole bezpiecznie. Biorąc pod uwagę, że obowiązek szkolny obejmuje około 1,5 mln uczniów i uczennic - daje to prawie pół miliona osób, które uczą się i dorastają w poczuciu zagrożenia. Co więcej, nie jest to tylko młodzież LGBTQ+, to każda osoba, która w powszechnym mniemaniu odstaje od normy. Aż 83% ankietowanych mówi o tym, że w ich szkole jest przynajmniej jedna osoba, do której mogą zwrócić się o pomoc. Niestety tylko 1/5 uczniów i uczennic bierze udział w warsztatach i akcjach dotyczących równości np. Tęczowych Piątkach. To pokazuje wprost, że cały system opiera się na ludziach i dobrej woli pojedynczych nauczycieli i nauczycielek. Bez nich uczniowie i uczennice byliby pozostawieni sami sobie, ponieważ system ich nie wspiera. Od kilku edycji obserwujemy dużą rozbieżność między postawami młodych ludzi, a rolą systemu oświaty - komentuje Kuc. W 2022 roku Ranking dotarł do ponad 2000 szkół średnich z całej Polski. Niezmieniona pozostaje widoczność osób LGBTQ+ – ponad 90% ankietowanych wskazuje, że zna przynajmniej jedną taką osobę w swojej szkole, a ponad 3/4 widuje regularnie tęczowe symbole. Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022 – TOP 10 Które szkoły w Polsce są najbardziej przyjazne i zaangażowane? W tegorocznym Rankingu najlepiej wypadło Dwujęzyczne Liceum Ogólnokształcące nr 38 im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Poznaniu. Na podium znalazły się także: Międzynarodowe Liceum Ogólnokształcące Paderewski z Lublina (2. miejsce) oraz Liceum „Collegium Gedanense” z Gdańska (3 miejsce). Pierwsza dziesiątka prezentuje się następująco: XXXVIII Dwujęzyczne Liceum Ogólnokształcące z Poznania Międzynarodowe Liceum Ogólnokształcące Paderewski Liceum Ogólnokształcące „Collegium Gedanense” w Gdańsku I Społeczne Liceum Ogólnokształcące im. Maharadży Jam Saheba Digvijay Sinhji "Bednarska" w Warszawie Wielokulturowe Liceum Humanistyczne im. Jacka Kuronia w Warszawie 21. Społeczne Liceum Ogólnokształcące im. Jerzego Grotowskiego w Warszawie Liceum Ogólnokształcące nr 17 w Warszawie I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Olsztynie III Liceum Ogólnokształcące im. Samuela Bogumiła Lindego w Toruniu XXX Liceum Ogólnokształcące im. Jana Śniadeckiego w Warszawie Na dziesięciu najlepszych szkołach zostały zawieszone tablice z napisem „BEZPIECZNA SZKOŁA”. Warto dodać, że tegoroczny ranking odbył się pod patronatem Komisji Europejskiej w Polsce, Prezydentów miast Warszawy, Łodzi, Poznania, Gdańska i Opola oraz marszałek województwa lubuskiego. Szkoła bez homofobii jest możliwa - wywiad z Dominikiem Kucem dla GLAMOUR Unicorn W jego corocznym rankingu szkół przyjaznych LGBTQ+ biorą udział placówki z całej Polski. Dominik Kuc, student ekonomii i członek zespołu edukacyjnego w Radzie Konsultacyjnej Strajku Kobiet, opowiedział nam, gdzie widzi nadzieję na realne, pozytywne zmiany w polskiej oświacie.
Dzień Ziemi: SodaStream i David Hasselhoff uratują milion żółwi morskich!
Najpopularniejszy amerykański ratownik wraca do gry! Wraz z marką SodaStream oraz organizacją SEETurtles.org, w najnowszej kampanii z okazji Dnia Ziemi, pomaga zagrożonym wyginięciem żółwiom morskim! Dowiedz się, w jaki sposób przejawia się ich wspólna troska o naszą piękną, zieloną planetę. Ty też możesz przyłączyć się do akcji.
W tym artykule: SodaStream, David Hasselhoff i SEETurtles.org: na ratunek żółwiom morskim! SodaStream: ekologiczne podejście marki 22 kwietnia to niezwykle ważny dzień - obchodzimy wówczas Dzień Ziemi. Zdradź - w jaki sposób ty planujesz uczcić tę wyjątkową datę? Napawa optymizmem fakt, że coraz więcej dużych firm angażuje się w tematy dotyczące troski o środowisko. Doskonałym tego przykładem jest SodaStream - marka, która nawiązała współpracę z organizacją SEETurtles.org. Jak powszechnie wiadomo zanieczyszczenie mórz i oceanów wpływa na zachwianie ekosystemów i śmierć morskich stworzeń. Głównym celem kampanii SodaStream jest ochrona populacji żółwi morskich, które są zagrożone wyginięciem. A co ma z tym wspólnego nasz idol z dzieciństwa, David Hasselhoff? I jakie działania podjęto dotąd w tym temacie? W artykule znajdziesz więcej informacji na temat tej wspaniałej (i niezwykle potrzebnej) kampanii. SodaStream, David Hasselhoff i SEETurtles.org: na ratunek żółwiom morskim! Twarzą najnowszej kampanii SodaStream na rzecz uratowania, zagrożonych wyginięciem, żółwi morskich został David Hasselhoff. Firma razem z organizacją SEETurtles.org zobowiązała się do uratowania jednego małego żółwia morskiego za każdy sprzedany na całym świecie ekspres do gazowania wody SodaStream (akcja trwa przez cały kwiecień 2022 roku). Fundusze przekazane przez naszego partnera wspomogą lokalne programy ochrony na ponad 20 kluczowych plażach lęgowych w 16. krajach - powiedział Brad Nahill, dyrektor generalny SeeTurtles.org. Marka opublikowała jakiś czas temu viralowy klip wideo, którego bohaterem jest słynny ratownik. W filmie widzimy, jak z - doskonale znanym jego fanom - niesamowitym zapałem aktor powrócił, aby ratować potrzebujących. W tym przypadku nie są to jednak plażowicze, a... żółwie morskie. Ta utrzymana w humorystycznym tonie reklama ma jednak niezwykle ważny przekaz. Zresztą, zobaczcie sami: View oEmbed on the source website A co takiego na temat Dnia Ziemi sądzi aktor zaangażowany w akcję? Dzień Ziemi jest ważnym wydarzeniem, w które wierzę, ponieważ pomaga zwrócić uwagę świata na ochronę naszej planety. Uważam też, że ochrona środowiska wymaga zaangażowania 365 dni w roku. Musi to być sposób myślenia, który jest częścią naszego codziennego życia - zarówno w kwestii dużych, jak i małych wyborów - twierdzi David Hasselhoff - Każdy z nas musi zrobić to, co do niego należy, aby przyczynić się do zrównoważonego rozwoju świata. Milczenie nie jest rozwiązaniem - dodał aktor. SodaStream: ekologiczne podejście marki Nie jest żadną nowością to, że marka SodaStream od lat angażuje się w projekty i akcje mające na celu troskę o środowisko. Współpraca z organizacją SeeTurtes.org jest zatem naturalną kontynuacją ich dotychczasowych działań. W tym roku zrobiliśmy kolejny krok (...), organizując największą jak dotąd kampanię z okazji Dnia Ziemi, która będzie trwała przez cały kwiecień, więc w SodaStream obchodzimy Miesiąc Ziemi. Dzięki tej inicjatywie angażujemy ludzi nie tylko w oczyszczanie oceanów z plastikowych odpadów jednorazowego użytku, ale także dajemy im możliwość ratowania zagrożonych żółwi morskich na całym świecie - mówi Karin Schifter-Maor, globalny CMO SodaStream. Zastanawiacie się, w jaki sposób kupno ekspresu do gazowania wody może pozytywnie wpłynąć na naszą planetę? SodaStream umożliwia przygotowywanie wody gazowanej w domowym zaciszu, tym samym eliminując następstwo kupowania pakowanych butelek napoju, które w znaczącym stopniu zaśmiecają środowisko. 7 powodów, dlaczego nie powinniśmy pić wody butelkowanej Okazuje się, że jedna butelka SodaStream pozwala wyeliminować średnio 1769 tych jednorazowych, a sam ekspres zapewnia świeżą wodę gazowaną zawsze wtedy, gdy mamy na nią ochotę. Poza kwestią dotyczącą ekologii korzystanie z tego sprzętu jest więc po prostu... niezwykle wygodne. Idealne dla wszystkich tych, którzy troszczą się o naszą planetę, a dodatkowo cenią sobie oszczędność czasu i własny komfort. A jakby tego było mało, design saturatorów SodaStream dopełni wnętrze każdej kuchni. 22 kwietnia to doskonała okazja, żeby wodą gazowaną wznieść toast za przyszłość morskich żółwi i... naszej czystej, zielonej planety! Przyznajemy - ta idea całkowicie nas urzekła. Podobnie jak David Hasselhoff i ten sentymentalny powrót do młodości...
Talibowie znów zamknęli żeńskie szkoły w Afganistanie. Miliony Afganek od sierpnia nie mają dostępu do edukacji
Talibowie zapowiedzieli, że w nowym roku szkolnym swą działalność wznowią także szkoły średnie dla dziewcząt (powyżej szóstej klasy). Niestety kilka godzin po otwarciu placówek nakazano ponowne ich zamknięcie. Spełnia się najczarniejszy scenariusz.
W tym artykule: Prawa kobiet w Afganistanie pod rządami talibów Talibowie w Afganistanie: brak edukacji dla dziewcząt Prawa kobiet w Afganistanie pod rządami talibów W momencie przejęcia przez talibów władzy w Afganistanie 15 sierpnia 2021 roku zamknięte zostały wszystkie szkoły. W pierwszej kolejności zezwolono, by do placówek edukacyjnych wróciły najmłodsze dzieciaki oraz chłopcy od klasy 6 do 12 i ich nauczyciele (wyłącznie mężczyźni). Kobietom nakazano pozostanie w domach – do czasu „przygotowania bezpiecznych warunków do nauki”. Owe „bezpieczne warunki do nauki” to przede wszystkim ścisła segregacja płci, dostosowana do surowej interpretacji prawa muzułmańskiego. Dopiero w drugiej połowie października talibowie wyrazili zgodę na to, aby kobiety w Afganistanie mogły kontynuować naukę na uczelniach wyższych oraz studiach podyplomowych (pod warunkiem, że studentki dostosują się do restrykcyjnych zasad dotyczących ubioru i będą nosiły hidżaby). Od połowy sierpnia miliony Afganek ze szkół średnich pozostają natomiast wykluczone z edukacji. Na edukację patrzymy z islamskiej perspektywy. Oznacza to oddzielne klasy i oddzielne środki transportu. Gdy tylko tę sprawę rozwiążemy, kobiety będą mogły kontynuować edukację - zapewniał w listopadzie Abdul Hakeim z talibskiego ministerstwa edukacji. Afganistan pod rządami talibów: seriale telewizyjne bez kobiet, coraz więcej ograniczeń dla Afganek Sytuacja Afganek staje się coraz trudniejsza. Jak podała BBC, talibowie przekazali stacjom telewizyjnym w kraju nowe wytyczne. Obok zakazu przedstawiania kobiet w serialach telewizyjnych zabroniono m.in. występowania dziennikarkom i prezenterkom z odsłoniętymi włosami. Talibowie w Afganistanie: brak edukacji dla dziewcząt Z obietnic nic nie wyszło: w znacznej części Afganistanu pozostały jedynie szkoły dla najmłodszych dzieci oraz wszystkie placówki dla chłopców. W środę 23 marca miał nastąpić przełom. Zapowiedziano bowiem, że wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego swą działalność wznowią także żeńskie szkoły średnie, powyżej szóstej klasy – a przynajmniej tak wynikało z obwieszczenia, że do szkół zaproszeni są „wszyscy uczniowie”. Niestety... Kilka godzin po otwarciu placówek edukacyjnych dla dziewcząt talibowie nakazali ponowne ich zamknięcie. Informację tę potwierdził rzecznik talibów Inamullah Samangani przedstawicielom agencji AFP, którzy nagrywali film w jednej ze szkół średnich w Kabulu. W trakcie kręcenia zdjęć pojawił się nauczyciel i wyprosił wszystkich z budynku. Czy mamy więc powtórkę z lat 1996-2001, kiedy talibowie sprawowali w Afganistanie opresyjne rządy, wykluczające kobiety i dziewczęta ze sfery publicznej, w tym edukacji i pracy zarobkowej? Choć przedstawiciele obecnych władz zapewniają, że zmienili swój stosunek do kobiet i nie zamierzają cofać się w czasie o dwie dekady, deklaracje wciąż pozostają deklaracjami. W praktyce – prawa milionów Afganek do edukacji są z rozmysłem i brutalnie deptane. A rzeczywistość afgańskich dziewczynek i kobiet jest coraz trudniejsza. Talibowie u władzy w Afganistanie. Ogłosili zakaz aborcji, przymusowe małżeństwa... Co będzie z afgańskimi kobietami? 15 sierpnia 2021 roku Talibowie przejęli władzę w Afganistanie. Ludzie próbują uciec z kraju. Talibowie wydają kolejne zakazy. Uwolnili też więźniów z kabulskiego więzienia, gdzie przebywali w większości bardzo niebezpieczni członkowie Państwa Islamskiego. -- W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.
Eurowizja 2022: „Nasz występ to swego rodzaju manifest, zwrócenie uwagi na otaczające nas bariery i próba przełamywania ich”. Wywiad z członkami zespołu Unmute
Zespół Unmute - to właśnie na nich skierowany był wzrok całej Polski podczas Krajowych Eliminacji na Eurowizję 2022. Grupa artystów otarła się o zwycięstwo, uzyskując 3. miejsce. Udało nam się porozmawiać z członkami tej wyjątkowej grupy.
W tym artykule: Unmute: historyczny występ podczas Krajowych Eliminacji na Eurowizję 2022 Unmute: wywiad z członkami zespołu Unmute: historyczny występ podczas Krajowych Eliminacji na Eurowizję 2022 O członkach zespołu Unmute mieliśmy przyjemność pisać już wcześniej. Ich zgłoszenie do Krajowych Eliminacji na Eurowizję 2022 dla wielu osób było niemałym zaskoczeniem. Nie minęło wiele czasu, a zrobiło się o nich... naprawdę głośno. Zespół Unmute uzyskał bardzo wysokie notowania, zajmując trzecie miejsce. Czy osiągnęli zatem swój sukces? Nie udało im się wprawdzie przejść eliminacji, jednak ich występ, bez wątpienia, przejdzie do historii. Jakie są dalsze plany artystów i... czym jeszcze nas zaskoczą? View oEmbed on the source website Zespół Unmute (w Polskim Języku Migowym: „Cisza stop!”) pokazuje, że ograniczenia istnieją tylko w naszej głowie - przełomowy moment w historii Eurowizji Unmute: wywiad z członkami zespołu Kasandra Zawal: Czym chcieliście zaskoczyć Europę (i świat)? Zuzanna Szymańska: Chcieliśmy pokazać Europie, że Głusi też mogą śpiewać, tańczyć, tworzyć muzykę, że są obecni w popkulturze. Mamy swój język i chcemy się w nim wyrażać, mamy dosyć obniżania rangi języka migowego, pomijania go, utrudniania nam komunikacji w naszym naturalnym języku. Alina Jagodzińska: Konkurs Eurowizji kojarzy się wszystkim ze słyszącymi artystami i wyrażaniem muzyki za pomocą śpiewu. Po raz pierwszy miałyby wystąpić w nim osoby głuche ze swoim przekazem - myślę, że to było największe zaskoczenie. Tworzymy historię, zmieniamy postrzeganie społeczeństwa w kwestiach dostępu do popkultury. Kuba Stanisławczyk: My, Głusi, tak naprawdę nie różnimy się tak bardzo od was. Jedynie, co nas odróżnia, to język, którym się posługujemy oraz to, że nie możemy słyszeć. Tylko tyle i aż tyle. Dlaczego akurat tę formę przekazu wybraliście? Alina Jagodzińska: Próbowaliśmy już wielu innych sposobów na promocję kultury Głuchych, jednak gdy przekaz jest za słaby, to nie przebija się w takim stopniu, w jakim byśmy tego oczekiwali. Dlatego obecna kampania była inna, odważna, mocna. Za długo osoby głuche przebywały w cieniu i godziły się na nierówne traktowanie. Tym występem chcieliśmy to zmienić. Zuzanna Szymańska: No i jaką formę przekazu mieliśmy wybrać? Język migowy jest naszym naturalnym językiem i nim porozumiewamy się na co dzień, w każdym aspekcie naszego życia. Niestety nadal otaczają nas bariery, mamy utrudniony lub ograniczony dostęp do komunikacji w języku migowym, nie mamy zapewnionej pełnej dostępności w żadnej dziedzinie życia. Dlatego ten utwór i tekst to strzał w dziesiątkę. Kuba Stanisławczyk: Muzyka zdecydowanie nie jest czymś kojarzonym ze społecznością Głuchych. Robimy coś szokującego, zaskakującego i wyjątkowego. Kto zainicjował pomysł pokazania się szerszej publiczności? Krzysztof Kotyniewicz: Z okazji Międzynarodowego Dnia Głuchych i Tygodnia Głuchych, Polski Związek Głuchych, razem z Agencją Change Serviceplan, przygotował nietypową kampanię społeczną, w ramach której został utworzony zespół Unmute. Grupa składa się wyłącznie z osób głuchych, które odpowiedziały na ogłoszony nabór. Pomysł kampanii narodził się z potrzeby edukacji społecznej na temat odbioru muzyki przez osoby głuche. Ponieważ kochają one muzykę, tak samo jak osoby słyszące, popkultura powinna być dostępna również dla nich - bez żadnych ograniczeń. Nazwa zespołu „Unmute” to w dosłownym tłumaczeniu „wyłącz wyciszenie”. My rozumiemy to jako stop ciszy, dosyć tej ciszy, teraz chcemy głośno mówić o naszych potrzebach. Kuba Stanisławczyk: Tak, na początku spotkaliśmy się z pozytywną reakcją ludzi na teledysk, który stworzyliśmy z okazji międzynarodowego tygodnia Głuchych. Zuzanna Szymańska: A grupę udało się zebrać dość szybko. Znamy się ze szkoły, pracy i ze środowiska głuchych. Dlaczego padło na Eurowizję? Krzysztof Kotyniewicz: W konkursie Eurowizji liczy się głównie element zaskoczenia - pokazanie czegoś, czego jeszcze nie było. Zgłoszonym utworem chcieliśmy jasno zaznaczyć naszą obecność i udział w popkulturze. Widzimy, że polska publiczność to zrozumiała i doceniła nasz przekaz. Zuzanna Szymańska: Postanowiliśmy, że wystąpimy w konkursie Eurowizji, dla wszystkich Głuchych z Polski, Europy i Świata, bo osoby głuche wszędzie muszą mierzyć się z barierami i walczyć o dostępność. To, co chcemy przekazać, dotyczy wszystkich - bez względu na miejsce zamieszkania. Dlatego tak bardzo zależało nam na występie w Turynie. Chcieliśmy, żeby jak najwięcej osób zobaczyło, że osoby głuche mogą tworzyć kulturę, mogą ją tworzyć w swoim języku i nie są z tego powodu wykluczane. Wręcz przeciwnie, mają zapewniony dostęp do niej na równi ze słyszącymi. Kuba Stanisławczyk: Jest to jedno z największych wydarzeń na świecie i nie było lepszego miejsca, aby nasz przekaz dotarł naprawdę wszędzie. Z jakim odbiorem waszej aktywności spotykacie się na co dzień? Zuzanna Szymańska: Zauważyłam, że nasze społeczeństwo ma małą wiedzę o osobach i potrzebach Głuchych. Doskonale to rozumiem, bo zawsze byliśmy pomijani, nie liczono się z naszymi potrzebami, ogólnie mało było nas słychać. Widziałam komentarze, że PJM to tylko abstrakcja, taniec, machanie ręką. Smuci mnie to, ponieważ część społeczeństwa nie wie, że PJM to jest nasz język, w którym na co dzień się komunikujemy. Pisanie dużą literą G-Głuchy, oznacza tożsamość głuchych, kulturę głuchych. Na przykład: jestem Głucha, jestem dumna z tego, że mam swoją kulturę Głuchych, moim językiem jest Polski Język Migowy. A małą literą, g-głuchy, oznacza osobę, która posiada ubytek słuchu. Dlatego ja zawsze mówię, że jestem tylko Głucha, ale jestem w pełni zdrowa. Potrzebuję tylko polskiego języka migowego do komunikowania się. Jaka jest wasza definicja zwycięstwa? Zuzanna Szymańska: Naszym zwycięstwem był już udział w preselekcjach krajowych do konkursu Eurowizji. Niewątpliwie występ w Turynie byłby jeszcze większym osiągnięciem, ale... tak naprawdę olbrzymim sukcesem jest dla nas zmiana w postrzeganiu osób głuchych przez osoby słyszące, dostrzeżenie naszych potrzeb i zrozumienie ich. Kuba Stanisławczyk: My tak naprawdę już wygraliśmy. Byliśmy w top 10 do Eurowizji, mówią o nas i tym samym - o społeczeństwie Głuchych. Teraz planujemy dotrzeć do jeszcze większego grona i zobaczyć zmiany na obszarze kulturowym i społecznym. W jaki sposób planujecie wykorzystać swoją popularność? Zuzanna Szymańska: Na pewno powstaną kolejne teledyski w PJM, planujemy wykłady na temat kultury osób Głuchych, będziemy prowadzić kursy PJM dla słyszących, opowiadać na temat Głuchych za pomocą mediów społecznościowych. Kuba Stanisławczyk: Zamierzam dalej uświadamiać słyszących. Myślę o założeniu kanału na YouTube, w końcu to jedno z najłatwiejszych mediów do komunikacji z ludźmi na większą skalę. A jakie jeszcze są wasze dalsze plany artystyczne? Zuzanna Szymańska: Pracuję zawodowo, więc mam swoje zobowiązania poza zespołem, ale poza tym chcę też działać aktywnie w zespole UNMUTE. To jest część moich marzeń - śpiewać i tańczyć w PJM. Alina Jagodzińska: To niespodzianka, nie możemy teraz niczego zdradzić... Kuba Stanisławczyk: Tak, to na razie sekret, ale zdecydowanie nie ściągamy nogi z gazu! Jakie są najważniejsze kwestie, które chcieliście przekazać światu? Zuzanna Szymańska: To, że migamy, a nie mówimy, nie oznacza, że jesteśmy gorsi od osób słyszących. Lubimy śpiewać w PJM, lubimy tańczyć, słyszymy muzykę i chcemy być artystami. Potrzebujemy 100% dostępności we wszystkich dziedzinach życia. Alina Jagodzińska: Jesteśmy tak samo wartościowi, jak osoby słyszące. Potrzebujemy dostępności w każdej dziedzinie życia. Zaakceptujcie język migowy i pozwólcie się nam w nim komunikować - to nasz język i powinniśmy mieć zapewniony dostęp do niego w każdym miejscu, w każdej sprawie. Kuba Stanisławczyk: Głusi nie gryzą, Jesteśmy tacy sami, jak wy. Inni Głusi też mogą zrobić to samo, co my. Zdradzicie, jakie jest wasze najpiękniejsze wspomnienie z Krajowych Eliminacji? Alina Jagodzińska: Wszystkie emocje, które towarzyszyły nam tego wieczoru, były piękne. Zajęliśmy 3. miejsce, zrobiliśmy coś niewiarygodnego! Czy czujecie, że nareszcie zostaliście usłyszani i wasza misja została zakończona? Alina Jagodzińska: ZOSTALIŚMY USŁYSZANI, ale... to zdecydowanie nie jest koniec naszej misji. Jak myślicie, co takiego udało wam się zmienić w postrzeganiu Głuchych? Alina Jagodzińska: Na pewno to, że Głusi mogą wstępować na Eurowizji i podobnych wydarzeniach. Przełamujemy ogromną barierę. Przykro nam jedynie, że stacja TVP nie zapewniła w 100% tłumaczenia na żywo. Dziękuję za tę inspirującą rozmowę.