„Dwóch papieży”, czyli jak Franciszek, który chciał odejść na emeryturę, został głową Kościoła – recenzja filmu
Film „Dwóch papieży” o Benedykcie XVI i Franciszku pokazuje, że temat wiary, Kościoła i Watykanu można przedstawić z większym luzem, w sposób pozbawiony cringe’owego i ciężkiego w odbiorze patosu, ale przy tym nielekceważący i niezwykle interesujący.
O czym jest film „Dwóch papieży”? Fabuła bez spojlerów Film „Dwóch papieży” reżyserii Fernando Meirellesa, wyprodukowany dla platformy Netflix, jest oparty na prawdziwych wydarzeniach. „Przedstawia opowieść ukazującą kulisy jednej z najbardziej brzemiennych w skutki zmian na najwyższych szczeblach władzy ostatnich dwóch tysięcy lat”. Historia rozpoczyna się w 2005 roku, po śmierci Jana Pawła II. Watykańskich kardynałów czeka nie tylko konklawe i wybór nowego papieża, ale też podjęcie decyzji, w którą stronę pójdzie Kościół. Nowym Ojcem Świętym zostaje kardynał Joseph Ratzinger, który przyjmuje imię Benedykt XVI. „W 2012 roku, kardynał Jorge Bergoglio, rozczarowany kierunkiem, w którym zmierza Kościół katolicki, prosi papieża Benedykta XVI, by pozwolił mu odejść na emeryturę. Wówczas zmagający się ze skandalem i nękany wątpliwościami papież wzywa swojego najsurowszego krytyka i przyszłego następcę do Rzymu, by powierzyć mu sekret, który wstrząśnie fundamentami Kościoła. W czasie toczącej się za murami Watykanu walki tradycji z postępem oraz poczucia winy z przebaczeniem dwaj hierarchowie o bardzo odmiennym spojrzeniu na świat muszą stawić czoło przeszłości i nawiązać nić porozumienia, aby zbudować przyszłość Kościoła, który liczy ponad miliard wiernych na całym świecie” – przybliża fabułę platforma Netflix. View oEmbed on the source website Film „Dwóch papieży”, czyli kiedy tradycja spotyka się z postępem – recenzja „Dwóch papieży” to inny film o Watykanie niż te, które widzieliśmy dotychczas. Choć jest oparty na prawdziwych wydarzeniach, to jest raczej ich fikcyjną interpretacją, niżeli filmem dokumentalnym. Mimo że przedstawia konkretne wydarzenia i osoby – papieża Benedykta XVI i kardynała Bergoglio, późniejszego papieża Franciszka, unika pułapek biograficznych, choć nie pomija ich całkowicie – są istotne w tej historii. Ale nie doszukujmy się tu ciężaru gatunkowego. Film „Dwóch papieży” opowiada o zderzeniu ze sobą dwóch całkowicie przeciwnych sobie wizji Kościoła w obliczu utraty wiernych, współczesnych problemów i skandali, takich jak molestowanie, seksualne czy malwersacje w banku watykańskim, ale też niewygodnych tematów, z którymi się wówczas mierzył, takich jak antykoncepcja czy homoseksualizm. Z jednej strony mamy papieża Benedykta XVI, który reprezentuje konserwatywne podejście do wiary i Kościoła, z drugiej zaś kardynała Bergoglio (papieża Franciszka), który widzi konieczność reform i otwarcia na współczesny świat, do czego dąży. Benedykt XIV, w którego rolę wciela się doskonały Anthony Hopkins, jest przedstawiony jako postać introwertyczna, z dystansem podchodząca do wielu ważnych spraw, ale też głęboko zaangażowana w swoją misję, zmagająca się z wewnętrznymi konfliktami. Kardynał Jorge Bergoglio (w tej roli równie doskonały Jonathan Pryce) jest postacią otwartą, pełną energii, gotową do zmian, ale także borykającą się z osobistymi błędami z przeszłości. Ich chemia na ekranie, kontrastujące podejście do wiary i Kościoła oraz osobiste doświadczenia nadają fabule niezwykle interesującą dynamikę. Twórcy serialu nie zrobili z tytułowych dwóch papieży heroicznych figur. Wyraźnie wybrzmiewa u nich pierwiastek zwykłego człowieczeństwa. Są przedstawieni w kontekście ludzkich słabości. Borykają się z decyzjami, które mają globalne konsekwencje. Konflikt między postaciami nie jest tylko teologiczny, ale również wewnętrzny, pełen wątpliwości i moralnych dylematów, dla których najlepszym rozwiązaniem jest kompromis. W konfrontacji „Dwóch papieży” nie chodzi o starcie dwóch absolutnych racji, ale o próbę zrozumienia wspólnego języka dla dobra ogółu. Film ukazuje, jak wielka odpowiedzialność spoczywa na ludziach władzy – nie tylko politycznej, ale też duchowej. Nawet jeśli tę drugą można podciągnąć do tej pierwszej. Mimo pięknych obrazków, takich jak Rzym, Watykan i Bazylika św. Piotra, czy malownicze Castel Gandolfo położone nad jeziorem niedaleko Rzymu, scenografia wydaje się dość minimalistyczna. Reżyser Fernando Meirelles doskonale wykorzystuje ją do tego, aby skupić się na głównych bohaterach i ich emocjach oraz stworzyć przestrzeń do głębszych refleksji nad duchowością i rolą liderów Kościoła w dzisiejszym świecie. Muzyka i praca kamer sprawiają, że całość ogląda się z przyjemnością, a sam wracałem do tego filmu już kilkukrotnie. Film zainteresuje również tych, którzy nie mają „po drodze” z Kościołem. Obejrzycie go na platformie Netflix. Film „Dwóch papieży” – produkcja Netflixa nominowana do Oscarów Film „Dwóch papieży” reżyserii Fernando Meirellesa dostał 3 nominacje do Oscarów 2020 – za najlepszego aktora pierwszoplanowego (Jonathan Pryce jako kardynał Jorge Bergoglio i papież Franciszek), najlepszego aktora drugoplanowego (Anthony Hopkins jako kardynał Joseph Ratzinger i Benedykt XVI) oraz za najlepszy scenariusz adaptowany (Anthony McCarten). Ku zaskoczeniu wielu nie zdobył ani jednego Oscara.
Make-up, który przeszedł do historii. Co makijaż bohaterek filmów Davida Lyncha mówi o nich samych?
Filmy Davida Lyncha charakteryzują się bardzo specyficzną estetyką łączącą elementy surrealizmu, niepokoju i amerykańskiej popkultury lat 50. Makijaż znaczy tu więcej niż mniej. Co konkretnie?
W tym artykule: Lula Pace Fortune w „Dzikości serca” Dorothy Vallens z „Blue Velvet” Laura Palmer z „Twin Peaks” Betty/Diane z „Mulholland Drive” David Lynch tworzył bardzo charakterystyczną atmosferę poprzez powolne tempo narracji, długie ujęcia i nieoczywiste przejścia między scenami. Często wykorzystywał też czerwone zasłony, migające światła i zniekształcone twarze, jako powtarzające się motywy wizualne. Makijaż w filmach Lyncha jest niezwykle charakterystyczny i często służy, jako element budowania narracji oraz osobowości postaci. Oto jak wygląda to u kilku kluczowych bohaterek: Lula Pace Fortune w „Dzikości serca” Lula Pace Fortune grana przez Laurę Dern w słynnej „Dzikości serca” ma charakterystyczny makijaż, który idealnie współgra z dziką, zmysłową naturą jej postaci i estetyką południowego rocka lat 50., którą Lynch w tym filmie wykorzystuje. Lula zazwyczaj nosi czerwoną szminkę, która jest nieco bardziej jaskrawa i „surowa” niż klasyczna hollywoodzka czerwień. Jej oczy są podkreślone czarną kredką i maskarą, często z dodatkiem metalicznych cieni do powiek w złotych lub srebrnych odcieniach. Ten makijaż jest bardziej „rockowy” i mniej subtelny niż u innych lynchowskich bohaterek. View Burdaffi on the source website Charakterystyczne dla makijażu Luli jest to, że mimo upału, seksu czy przemocy, jej czerwona szminka pozostaje niemal nietknięta — w przeciwieństwie do makijażu innych kobiet u Lyncha, które „rozpływają” wizualnie. To podkreśla siłę Luli i jej niezłomną naturę. View Burdaffi on the source website Lynch często pokazuje jej twarz w zbliżeniach podczas palenia papierosów, gdzie czerwień szminki kontrastuje z dymem, tworząc ikoniczne ujęcia, które stały się znakiem rozpoznawczym filmu. Makijaż Luli jest też swoistym hołdem dla estetyki lat 50., ale podanym w przesadnej, komiksowej formie. To doskonale współgra z surrealistycznym charakterem tego filmowego obrazu. Dorothy Vallens z „Blue Velvet” Dorothy grana przez Isabellę Rosselini (ulubiona aktorka Lyncha) tym filmie nosi intensywnie czerwoną szminkę, która jest teatralna i przesadzona. Kontrastuje z jej bladą cerą. Sam makijaż staje się coraz bardziej rozmazany w trakcie filmu, odzwierciedlając jej emocjonalny rozpad. View Burdaffi on the source website Laura Palmer z „Twin Peaks” Najsłynniejsza ofiara świata, wielka nieobecna „Twin Peaks” jest pokazywana w dwóch wersjach makijażu. Jako „żywa” ma świeży, młodzieńczy makijaż typowej amerykańskiej nastolatki lat 90., podczas gdy w scenach retrospektywnych i onirycznych jej makijaż staje się bardziej dramatyczny, z ciemniejszymi cieniami i rozmazaną szminką. Betty/Diane z „Mulholland Drive” Betty grana tu przez Naomi Watts przechodzi transformację, co widać również w makijażu. Na początku filmu nosi delikatny, niewinny make-up w stylu hollywoodzkich aspirujących aktorek, który później zamienia się w cięższy, bardziej dramatyczny look z wyraźnie zaznaczonymi oczami i ciemniejszą szminką. Renee Madison/Alice Wakefield (również z „Lost Highway”) nosi z kolei klasyczny film noir makijaż — mocno podkreślone czerwone usta i wyraziste oko, co podkreśla jej naturę femme fatale. View Burdaffi on the source website Lynch często wykorzystywał kontrast między „czystym”, niewinnym makijażem a jego bardziej mroczną, zniekształconą wersją, jako sposób na pokazanie dualizmu postaci. Charakterystyczne jest też to, że makijaż często staje się coraz bardziej niedoskonały i rozmazany w kluczowych momentach filmu, symbolizując psychologiczny rozpad bohaterek. Wiedzieliście o tym?
„Balkoniary” wprawiają w osłupienie i potrafią rozśmieszyć. To film zemsty, który opiera się konwenansom
To w sumie kino zemsty. Zemsty, która wprawia w osłupienie i potrafi rozśmieszyć. Niby ciężkie tematy, bo systemowa przemoc wobec kobiet, ale ofiary nie do końca są tu ofiarami.
W tym artykule: „Balkoniary” – o bohaterkach i reżyserce „Balkoniary”– fabuła „Balkoniary” – recenzja „Balkoniary” – gdzie obejrzeć? Wyobraźcie sobie, że ktoś wziął nożyczki, krótkofalówkę, bezczelny humor Quentina Tarantino, kolory Almodovara i wszystko to wrzucił na balkon w upalnej Marsylii. Za oknem 45 stopni, a na nim suszą się brokatowe majtki… Noémie Merlant, znana dotąd głównie jako aktorka, udowadnia, że jako reżyserka potrafi zaskoczyć bardziej niż hydraulik w filmie erotycznym. Jej debiut reżyserski to nie jest ponura opowieść o traumie, to eksplozja czarnego humoru, która sprawia, że będziesz się śmiać, mimo że może być ci też niedobrze. „Balkoniary” – o bohaterkach i reżyserce Główna trójka bohaterek — Ruby, Elise i Nicole — nie należy do typowych ofiar. To wojowniczki, które (trochę z musu) zmieniają role — z prześladowanych stają się (niechcący) — prześladowczyniami. Scenariusz jest tak ostry, że mógłby kroić sushi. Dialogi zabawne celne, szybkie, momentami obsceniczne, ale zawsze autentyczne. To nie jest film, który próbuje być poprawny politycznie. Oj nie. Raczej reżyserka kopie w tyłek stereotypy. Punktem wyjścia były jej własne doświadczenia z mężczyznami te, które zdobyła w zawodzie modelki i… we własnym małżeństwie. Faceci i ich klejące się ręce, uśmieszki, przekonania. Wybebeszała je tutaj. Każda z bohaterek to osobna, fascynująca opowieść. Ruby — zmysłowa, pełna energii dziewczyna z kamerki. Elise – intelektualistka, która kocha swoje przyjaciółki i próbuje napisać książkę o przystojniaku z naprzeciwka. Nicole – słodka „żonka”, która chyba nie znosi swojego Misia- Pysia. Przyjechała do przyjaciółek, by od niego odpocząć. Jest jeszcze pies, który kradnie zgubione… części ciała. Jest grubo! „Balkoniary”– fabuła Dzień jak co dzień. Marsylczycy uwięzieni w domach z powodu nieznośnego upału podglądają sąsiadów, wachlując się gazetami i popijając mrożoną herbatę. Niektórzy są tak przystojni, że podglądanie ich jest całkiem przyjemne. Naszej balkoniary też to robią. Nawiązują flirciarską relację z przystojniakiem z naprzeciwka. Wybierają się nawet do niego na imprezkę. I na tym kończy się zabawa, a zaczyna … zabawa inaczej. Bo potem pojawia się męski determinizm, przemoc, niespodziewany zwrot akcji. Dziewczyny muszą poradzić sobie z czymś, czego się nie spodziewały. W dodatku jedna z bohaterek zyskuje niezwykły dar – może rozmawiać z tymi, którzy już nic nie mają do powiedzenia. I jakimś dziwnym trafem są to mężczyźni. Niektóre sceny są tak realistyczne, że tylko możesz wypuścić powietrze nosem. Choćby ta u zblazowanego ginekologa lub stalkerska „miłość” niezaspokojonego i roszczeniowego mężusia. „Balkoniary” – recenzja Merlant stworzyła film, który balansuje na cienkiej granicy między horrorem a czarną komedią. Na spotkaniu autorskim w Warszawie udowodniła, że humor może być potężną bronią w walce z systemową przemocą. Byłam pod wrażeniem! Film młodej Francuzki jest jak jazda rollercoasterem emocjonalnym, gdzie w jednym momencie śmiejesz się do łez, a za chwilę czujesz dreszcze (obrzydzenia) na plecach. Plan zemsty „balkoniar” (wszystkich razem i każdej z osobna) to nie tylko historia o odzyskiwaniu władzy, ale też groteskowa podróż przez labirynt męskich uprzedzeń i seksistowskich zachowań. To trochę jak feministyczny „Kevin sam w domu”, gdzie zamiast pułapek są psychologiczne mind-gry. Od strony technicznej watch to prawdziwa uczta. Zdjęcia artystki multimedialnej Clarissy Hahn sprawiają, że każda scena jest jak obraz. Ciepłe, przegrzane kolory Marsylii kontrastują z grozą niektórych sytuacji. Muzyka momentami przypomina soundtrack z filmu noir, innym razem jest jak ścieżka dźwiękowa włoskiego horroru. Jednak warto zaznaczyć, że „Balkoniary” to nie jest film dla każdego. To propozycja dla tych, którzy lubią kino odważne, śmieszne i wywracające konwencje do góry nogami. Takich, którzy lubią, gdy film „kopie” ich prosto w wyobraźnię. Niektóre sceny są dla mężczyzn zbyt… bolesne? Dlatego to oni często wychodzą z sali kinowej, zanim jeszcze pokażą się napisy końcowe. Dlaczego warto? Bo to jeden z nielicznych filmów, który pokazuje, że bycie ofiarą to całkiem niezły wstęp do wyzwolenia. Opowieść o zemście, która nie jest smutna, ale pełna życia. I o traumie, która zamiast paraliżować — wyzwala. Główną bohaterką filmu jest siła, która rodzi się z kobiecego gniewu i poczucia humoru. „Balkoniary” dosłownie – policzkują tradycyjne kino. „Balkoniary” – gdzie obejrzeć? „Balkoniary” emitowane są w wybranych kinach w Polsce. Nie wiemy, kiedy trafią do streamingu. Jeśli tak się stanie, na pewno damy wam znać.
Dyrektor artystyczny MDAG: „W kinie dokumentalnym jest więcej twórczyń niż w Hollywood” [wywiad]
W związku ze startem kolejnej edycji Festiwalu Filmów Dokumentalnych Millenium Docs Against Gravity prezentujemy fragment wywiadu z Karolem Piekarczykiem, czyli dyrektorem artystycznym wydarzenia.
Festiwal Filmów Dokumentalnych Millenium Docs Against Gravity nie pierwszy raz przyjmuje feministyczną perspektywę. Tym razem kamera skierowana jest na kobiety, których historie zostały zapomniane lub wymazane. Bo wystarczyło narazić się patriarchalnemu establishmentowi, by spotkał cię całkowity cancel. Marta Kutkowska: Festiwal Millennium Docs Against Gravity ma w DNA wpisany feminizm. W Konkursie Polskim są parytety, a filmy kobiece, feministyczne zawsze były podczas wydarzenia mocno eksponowane, toczyły się wokół nich zażarte dyskusje. W tym roku dodatkowo będzie można obejrzeć sekcję „Niezapomniane historie kobiet”. Skąd na nią pomysł? Karol Piekarczyk, dyrektor artystyczny festiwalu MDAG: Rzeczywiście te tematy zawsze były nam bliskie, nie jest tak, że nagle się obudziliśmy i postanowiliśmy dać więcej przestrzeni twórczyniom czy twórcom filmów kobiecych, feministycznych. Parytety są dla nas ważne, ale zaznaczam, że nie mamy z tym trudności, bo w kinie dokumentalnym jest więcej twórczyń niż np. w Hollywood. Jeśli chodzi o tę konkretną sekcję, to my zawsze, w pewnym momencie ustalania programu, rozmawiamy o filmach, które nas zachwyciły, które chcemy pokazać, i zastanawiamy się, czy pojawiają się w nich jakieś wspólne wątki. W tym roku wielu reżyserów i reżyserek zainteresowało się wybitnymi kobietami, których historie nie zostały wystarczająco nagłośnione. Tytuł „Niezapomniane historie kobiet” jest przewrotny, bo z jednej strony pokazujemy przemilczane wydarzenia czy biografie, z drugiej – twórcy i twórczynie, a także my, jako festiwal, uważamy, że należy się im miejsce w historii. Zaprezentujemy dziewięć filmów z bardzo różnych dziedzin – od sportu, przez muzykę, po literaturę czy fotografię. W sekcji znajdą się również obrazy o kobietach pozornie rozpoznawalnych, jak np. Cyndi Lauper i Anita Pallenberg, których medialny wizerunek był jednak bardzo powierzchowny, odbierał ich dokonaniom ciężar, głębię. Top 5 nowości Netflix na maj 2024. Wśród nich mroczny kryminał z Gierszałem i Ostaszewską, „Bridgertonowie” oraz thriller z Jennifer Lopez Co oglądać w nadchodzących tygodniach? Prezentujemy listę nowości Netflix na maj 2024. Naszą szczególną uwagę zwróciło pięć produkcji, w tym te od polskich twórców oraz twórczyń. To właśnie w ich towarzystwie spędzimy ten miesiąc. Jak wyglądała selekcja filmów do tej sekcji? O niektórych filmach wiedzieliśmy już na etapie produkcji i śledziliśmy ich rozwój, inne widzieliśmy na festiwalach, jeszcze inne trafiały do nas poprzez zgłoszenia. W pierwszej kolejności przyświecała nam oczywiście jakość filmowa, bo nie robimy sekcji na siłę, tylko staramy się pokazywać po prostu dobre filmy. Z biegiem miesięcy, od zeszłorocznego festiwalu, zaczęło nam takich produkcji stopniowo przybywać i wtedy rozmawialiśmy z zespołem, jak te dokumenty można wyeksponować, żeby trafiły do jak najszerszej publiczności. Warto wspomnieć, że poza projekcjami będziemy organizować spotkania z twórczyniami i bohaterkami, jak w przypadku obrazów „Copa 71” i „Jeszcze nie jestem tym, kim bym chciała”, a także debaty, np. wokół „Zniknięcia Shere Hite” (z udziałem Glamour – przyp. red.) czy „W ogniu. Historia Anity Pallenberg”. Mam nadzieję, że sekcja będzie punktem wyjścia do wielu dyskusji. Margaret w niezwykłym filmie "Pieśni Wielorybów". To prawdziwe zanurzenie w świat przyrody, sztuki i muzyki Wielkimi krokami zbliża się premiera fascynującego spektaklu przyrodniczego, który przenosi nas w niesamowity świat oceanicznych tajemnic. "Pieśni wielorybów" wkraczają na ekrany kin 29 grudnia, a w polskiej narracji filmu zabrzmi głos Margaret. Może Pan podpowiedzieć, które trzy filmy Pana zdaniem koniecznie trzeba zobaczyć? Nie lubię tego pytania, bo to tak, jakby zapytać o ulubione dziecko. Na pewno mogę wymienić filmy, które warto obejrzeć w pierwszej kolejności, bo będą dobrym wprowadzeniem do sekcji. Zacząłbym od „Jeszcze nie jestem tym, kim bym chciała”, bo będziemy gościć nie tylko reżyserkę, ale i bohaterkę dokumentu, fotografkę Libuše Jarcovjákovą. Pierwszy raz w Polsce odbędzie się także wystawa jej zdjęć – „Imprezy” w BWA Warszawa, między 8 a 19 maja. Produkcja będzie prezentowana również w Konkursie Głównym festiwalu. Fenomenalny jest też obraz „Zniknięcie Shere Hite”, o wybitnej seksuolożce, która dokonała pionierskich odkryć w dziedzinie kobiecej seksualności, ale zaczęła przeszkadzać establishmentowi, gdy wzięła na tapet mężczyzn. Narratorką tego filmu jest Dakota Johnson. Z kolei „Copa 71” opowiada o mundialu kobiet, który został z historii sportu wygumkowany. Mimo powagi tematu ma w sobie pewną lekkość. Został świetnie udokumentowany, twórcy wykonali kawał rzetelnej, reporterskiej roboty, a z ciekawostek – producentkami tego dzieła są siostry Serena i Venus Williams. -- Fragment wywiadu z Karolem Piekarczykiem pochodzi z majowego numeru GLAMOUR z Sandrą Kubicką na okładce. To wydanie można kupić stacjonarnie oraz online. View Burdaffi on the source website
Anne Hathaway i Rebecca Miller opowiedziały o pracy z Joanną Kulig na planie „She Came to Me”: „Praca z nią była wyśmienita”
Przy okazji Berlinale 2023 Anne Hathaway i Rebecca Miller udzieliły wywiadu, w którym opowiedziały o pracy z Joanną Kulig. Nie szczędziły miłych słów oraz komplementów. Obie są zachwycone pracą z polską aktorką, która zagrała w filmie „She Came to Me”.
W tym artykule: „She Came to Me”: Anne Hathaway i Rebecca Miller opowiedziały o pracy z Joanną Kulig „She Came to Me”: co wiemy o filmie z Joanną Kulig i Anne Hathaway w obsadzie? Komedia romantyczna „She Came to Me” otworzyła tegoroczny Festiwal Filmowy w Berlinie. Pierwsze recenzje filmu w reżyserii Rebeki Miller są bardzo pozytywne, a wrażenie robi nie tylko fabuła, ale również gwiazdorska obsada. W rolach głównych występują m.in. Anne Hathaway, Peter Dinklage oraz Joanna Kulig, która po sukcesie „Zimniej wojny” jest zapraszana do coraz bardziej interesujących projektów. Nieustannie zaskakuje i zachwyca. Przy okazji wspomnianego festiwalu reżyserka i jedna z gwiazd produkcji udzieliły wywiadu, w którym opowiedziały m.in. o pracy z polską aktorką. „She Came to Me”: Anne Hathaway i Rebecca Miller opowiedziały o pracy z Joanną Kulig Przy okazji Festiwalu Filmowego Berlinale 2023, który ma status jednej z najważniejszych wydarzeń w branży, dziennikarka TVN24 porozmawiała z Anne Hathaway i Rebeką Miller. Podczas wywiadu nie mogło zabraknąć pytania o Joannę Kulig. Jak się okazuje, zarówno aktorka, jak i reżyserka są pod ogromnym wrażeniem polskiej aktorki. Bardzo dobrze wspominają pracę z nią na planie komedii romantycznej „She Came to Me”. Joanna jest najwspanialszą polską aktorką, jaką znam. Widziałam ją w dwóch filmach – „Ida" i „Zimna wojna" – i do niej zwróciłam się na początek. Praca z nią była wyśmienita, ona jest tak delikatna i uśmiechnięta, a gdy kamera nagrywa, bije od niej niesamowita siła – przyznała Rebecca Miller podczas rozmowy z dziennikarką TVN24. Z tego samego wywiadu dowiedziałyśmy się, że cenionej reżyserce bardzo zależało na tym, żeby w postać Magdaleny wcieliła się Polka, a nie amerykańska aktorka, która udawałaby akcent. Jest córką Europejki, dlatego było to dla niej szczególnie ważne. Z kolei Anne Hathaway wyznała, że wiele ją łączy z Joanną Kulig. Zwróciła także uwagę na jej życzliwość i otwartość, a także na ogromny talent. Mamy wiele wspólnych specyficznych cech, które rzadko mam z innymi osobami. Jest życzliwa i otwarta. To była przyjemność ją poznać. Wszystkie rzeczy, które robiła, robiła doskonale – stwierdziła Anne Hathaway podczas wywiadu dla TVN 24. Nie tylko reżyserka, ale również Anne Hathaway bardzo się ucieszyła, gdy Joanna Kulig przyjęła propozycję i zgodziła się zagrać w „She Came to Me”. Światowej sławy gwiazda powiedziała, że jej zdaniem trzeba wspierać kobiety, które – podobnie jak polska aktorka –godzą ze sobą wiele ról – w życiu prywatnym i zawodowym. Jej udział w tym filmie był naszym pragnieniem i bardzo się cieszyliśmy, że powiedziała „tak" – dodała. Polscy aktorzy w zagranicznych serialach Netflixa i nie tylko. Kto zagrał największą rolę? Joanna Kulig, Piotr Adamczyk, Marcin Dorociński, Natalia Klimas... To tylko kilka polskich gwiazd, które wystąpiły w zagranicznych produkcjach. Przypominamy, kto zagrał w oglądanych na całym świecie filmach i serialach. „She Came to Me”: co wiemy o filmie z Joanną Kulig i Anne Hathaway w obsadzie? „She Came to Me” to jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów tego roku. Światowa premiera odbyła się 16 lutego 2023 i wzbudziła niemałe poruszenie. Rebecca Miller opowiedziała historię kilku osób, które otwierają się na nowe znajomości oraz miłosne doznania. Tłem dla trzech – przeplatających się ze sobą historii jest Nowy Jork. Joanna Kulig gra emigrantkę z Polski, która pracuje jako sprzątaczka. Co ciekawe, jej bohaterka jest inspirowana prawdziwą osobą, a także jej historią.
Joanna Kulig zachwyciła na Berlinale. Pozowała na czerwonym dywanie razem z Anne Hathaway i resztą obsady „She Came To Me"
Joanna Kulig pojawiła się na 73. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Berlinale, by promować film „She Came To Me", w którym zagrała razem z Anne Hathaway i Peterem Dinklagem. Aktorka zachwyciła na czerwonym dywanie.
W tym artykule: Joanna Kulig zachwyciła na Berlinale „She Came to Me” – co wiemy o komedii romantycznej z Joanną Kulig i Anne Hathaway w obsadzie Trwa 73. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Berlinale, czyli jedno z najważniejszych wydarzeń w świecie kina. Na film otwarcia tegorocznej edycji organizatorki oraz organizatorzy wybrali komedię romantyczną „She Came To Me” z plejadą gwiazd w obsadzie. Na ekranie pojawią się m.in. Joanna Kulig, Anne Hathaway i Peter Dinklage, którzy absolutnie zachwycili najpierw na tak zwanym photocall, a następnie podczas uroczystej premiery. Polska aktorka pozowała fotoreporterom i fotoreporterkom w stylizacjach od topowych domów mody. Joanna Kulig zachwyciła na Berlinale Nie ma wątpliwości, że pierwszy dzień Festiwalu Berlinale 2023 należał do twórców i twórczyń, a także do obsady „She Came to Me”. Naszą szczególną uwagę zwróciła Joanna Kulig, którą Rebecca Miller obsadziła w jednej z głównych ról. Wczoraj (16 lutego) polska aktorka promowała komedię romantyczną w ultra eleganckim komplecie od Chanel. Do marynarki z obszyciem i spódnicy, które pochodzą z kolekcji Resort 2023, dobrała czarne szpilki z subtelnym zdobieniem w kształcie logo francuskiego domu mody. Jej druga kreacja – wybrana na oficjalną premierę – również zasługuje na uwagę. Joanna Kulig pojawiła się na czerwonym dywanie w czarnej koszuli, pokrytej cekinami spódnicy o kroju litery A i tych samych szpilkach, co kilka godzin wcześniej. Swój look uzupełniła o klasyczny makijaż z fokusem na usta, a włosy pozostawiła swobodnie rozpuściła. W naszej galerii (poniżej) możecie zobaczyć zdjęcia Joanny Kulig z 73. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Berlinale. Nie można przejść obok nich obojętnie. Joanna Kulig zagrała w filmie „Knox Goes Away” u boku Ala Pacino i Michaela Keatona. Co wiemy o thrillerze noir? Joanna Kulig znowu zachwyca i zaskakuje. Aktorka wystąpiła w filmie „Knox Goes Away” razem z Alem Pacino, Michaelem Keatonem oraz innymi gwiazdami światowego formatu. Poznajcie szczegóły thrilleru noir, którego premiera już niebawem. „She Came to Me” – co wiemy o komedii romantycznej z Joanną Kulig i Anne Hathaway w obsadzie Przy okazji pokazu filmu „She Came to Me” na Berlinale warto wspomnieć więcej o jego szczegółach. Wspomniana już Rebecca Miller wykreowała trzy przeplatające się ze sobą historię miłosne. Akcja została osadzona w Nowym Jorku. Jak wynika z oficjalnego opisu produkcji, miasto otworzyło poszczególne postacie na nowe znajomości, a także na nowe doznania. Joanna Kulig zagrała Magdalenę, czyli emigrantkę z Polski, która mieszka w Stanach Zjednoczonych i pracuje jako sprzątaczka. W obsadzie głośno zapowiadanej komedii romantycznej wystąpili również m.in. Anne Hathaway, Peter Dinklage, Marisa Tomei, Brian d'Arcy James, Bryan Terrell Clark czy Harlow Jane. Premiera została zaplanowana na 16 lutego 2023.
Timothée Chalamet szczerze o mediach społecznościowych: „Ciężko jest teraz żyć”
Timothée Chalamet wypowiedział się o mediach społecznościowych podczas konferencji prasowej na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Jego słowa naprawdę dają do myślenia.
W tym artykule: Timothée Chalamet gorzko o mediach społecznościowych Timothée Chalamet na Festiwalu Filmowym w Wenecji Timothée Chalamet – „Bones and All” Dla Timothéego Chalameta, w związku z premierą jego nowego filmu „Bones and All”, rozpoczął się właśnie intensywny czas. W weekend, podczas konferencji prasowej na Festiwalu Filmowym w Wenecji, oprócz opowiadania o filmie (który miał tam swoją premierę), młody aktor otworzył się na temat mediów społecznościowych. Oto, co miał do powiedzenia w tej sprawie. Timothée Chalamet gorzko o mediach społecznościowych Bycie młodym teraz i bycie młodym w ogóle – mogę wypowiadać się tylko za moje pokolenie – oznacza bycie ciągle ocenianym – zaczął 26-latek na konferencji. Opowiadając o tym, jak grało mu się w „Bones and All”, aktor przyznał, że czuł się wspaniale, wcielając się w bohatera żyjącego w czasach bez mediów społecznościowych. Nie umiem sobie wyobrazić, jak to jest dorastać bez dostępu do mediów społecznościowych. Granie postaci, która zmaga się z wewnętrznym dylematem i nie ma możliwości wejścia na Reddit, Twittera czy TikToka było ulgą – przyznał Timothée. Nie chce nikogo oceniać, uważam, że można się w tym odnaleźć, ale ciężko jest teraz żyć – dodał aktor. Tom Holland znika z mediów społecznościowych. Powód? Musi zadbać o swoje zdrowie psychiczne Brytyjski aktor Tom Holland opublikował na Instagramie wideo, w którym poinformował fanki i fanów o podjętej przez siebie decyzji. Partner Zendayi ogłosił, że robi sobie przerwę od social mediów. Wyjaśnił, że musi zatroszczyć się o zdrowie psychiczne. Gwiazdor „Tamtych dni, tamtych nocy” odniósł się też do kwestii naszej przyszłości. Myślę, że upadek społeczny wisi w powietrzu – zaczął ostro – I bez bycia pretensjonalnym, miejmy nadzieję, że filmy „mają głos”, ponieważ to jest rola artysty, aby rzucać światło na to, co się dzieje – zakończył Timothée Chalamet. Timothée Chalamet na Festiwalu Filmowym w Wenecji Aktor pojawił się na czerwonym dywanie i zachwycił wszystkich swoją stylizacją – czerwonym kombinezonem bez pleców i butami w stylu kowbojek. Timothée pojawił się w Wenecji, aby promować i obejrzeć premierowo swój najnowszy film „Bones and All”, który wyreżyserował Luca Guadagnino, odpowiedzialny również za kontrowersyjne „Tamte dni, tamte noce” z Armiem Hammerem. Reżyser „Tamtych dni, tamtych nocy” zrobił nowy film z kanibalistycznym wątkiem. Media łączą produkcję z oskarżonym o kanibalizm Armie Hammerem Twórca „Tamtych dni, tamtych nocy” wyreżyserował nowy film, w którym pojawia się wątek kanibalistyczny. Pech chciał, że zwiastun filmu pojawił się dzień po zapowiedzi mrocznego serialu dokumentalnego o Armie Hammerze. Media zaczęły łączyć „Bones and All” z oskarżonym o kanibalizm aktorem. Luca Guadagnino stanowczo odpowiada na pomówienia. Timothée Chalamet – „Bones and All” Najnowszy film z Timothéem Chalametem opowiada historię dwóch nastoletnich kanibali, którzy przemierzają Stany Zjednoczone w erze Ronalda Reagana. Oprócz Chalameta, drugą główną rolę gra Taylor Russel, która wciela się w dziewczynę kreowanego przez 26-latka gwiazdora. Produkcja będzie dostępna w kinach w listopadzie. „Bones and All”: Timothée Chalamet wystąpił w nowym filmie twórcy „Tamtych dni, tamtych nocy”. Jest pierwszy zwiastun mrocznej produkcji Aktor Timothée Chalamet i włoski reżyser Luca Guadagnino po kilku latach przerwy znów połączyli artystyczne siły. Oto wszystko, co wiemy o ich nowym filmie zatytułowanym „Bones & All”. Premiera ekranizacja powieści o... nastoletniej kanibalce już niedługo na ekranach! Mrożący krew w żyłach oficjalny zwiastun właśnie trafił do sieci.
„Fucking Bornholm” startuje w konkursie głównym prestiżowego festiwalu. Oto wszystko, co wiemy o głośnym filmie z Agnieszką Grochowską i Maciejem Stuhrem
Polski film „Fucking Bornholm” został nominowany w konkursie głównym 56. Międzynarodowego Festiwalu w Karlowych Warach, który uchodzi za jeden z najbardziej prestiżowych wydarzeń tego typu w Europie Środkowo–Wschodniej. Co wiemy o produkcji z Agnieszką Grochowską i Maciejem Stuhrem w rolach głównych? Sprawdźcie!
Film „Fucking Bornholm” ujrzał światło dzienne na początku maja tego roku, ale wciąż jest o nim głośno. Powód? Zaskakująca fabuła, świetna obsada, a także fakt, że produkcja, za której reżyserię odpowiada Anna Kazejak, znalazła się w selekcji 56. Międzynarodowego Festiwalu w Karlowych Warach i zostanie zaprezentowana w Konkursie Głównym – Crystal Globe Competiton. To ogromny sukces twórców i twórczyń. A jednocześnie dobra okazja do tego, by dowiedzieć się czegoś więcej o filmie z Agnieszką Grochowską, Maciejem Stuhrem, Grzegorzem Damięckim oraz Jaśminą Polak w rolach głównych. Oto wszystko, co wiemy. „Fucking Bornholm” nominowany w konkursie głównym festiwalu w Karlowych Warach. Co wiemy o nowym filmie Anny Kazejak? Film powstał na podstawie (nagrodzonego Bestsellerem Empiku) słuchowiska Empik Go o tym samym tytule. „Fucking Bornholm” to historia dwóch par (małżeństwa z długim stażem i pary z Tindera), które wyjeżdżają razem na długi weekend. Niestety ze względu na pewne wydarzenia będzie to – jak uzna jedna z bohaterek – najgorsza majówka ever. Myślę, że książka, audiobook, serial audio i film to różne elementy, które w sumie mogą stanowić całość. Ale każdy może też sobie wziąć jakąś cząstkę i zacząć eksplorować „Fucking Bornholm” od innej strony. Są one komplementarne, nie konkurencyjne i zupełnie różne – mówiła o projekcie Anna Kazejak. Grupa przyjaciół będzie musiała poradzić sobie z poważnym kryzysem. Dodatkowo Maja (w tej roli Agnieszka Grochowska), która jest jej częścią, uświadomi sobie, że wcale nie czuje się szczęśliwa. Czy będzie miała siłę, odwagę i chęci, by zmienić swoje życie? Nie zdradzimy szczegółów. Chcąc poznać odpowiedź na to pytanie, warto wybrać się do kina. Wcześniej możecie obejrzeć zwiastun, który czekaj poniżej: View oEmbed on the source website Polski film zostanie pokazany na prestiżowym festiwalu w USA! Co wiemy o „Roving Woman”? Mocną stroną „Fucking Bornholm” jest obsada. Wspomniana już Anna Kazejak i Marta Lewandowska, która odpowiada za produkcję, zaprosiły do współpracy Agnieszkę Grochowską, Macieja Stuhra, Jaśminę Polak, Grzegorza Damięckiego i Magnusa Kreppera. Zachwycają także zdjęcia Jakuba Stoleckiego (kilka kadrów znajdziecie w naszej galerii) oraz muzyka Jerzego Rogiewica.
Kobiecy dokument ma się znakomicie – choć po obejrzeniu tych filmów wcale nie poczujecie się znakomicie. Tym bardziej warto zainwestować w seanse online HER Docs.
Ciekawość, wrażliwość, empatia „Mnogość tych perspektyw jest również najlepszym dowodem na to, co tak bardzo lubimy podkreślać w rozmowach i wywiadach – kino kobiet może być absolutnie o wszystkim” – piszą w informacji prasowej organizatorki festiwalu HER Docs. Pierwsza edycja wydarzenia zbierającego najciekawsze filmy dokumentalne zrealizowane przez kobiety odbyła się w marcu tego roku. HER Docs Online, digitalowy bonus do tego, co działo się w marcu, startuje już w najbliższy weekend. W ramach projekcji online będzie można zobaczyć pięć pełnometrażowych filmów dokumentalnych – trzy z nich były pokazywane na festiwalu (i publiczność je pokochała), dwa pozostałe to premiery. Różne historie, różne miejsca akcji, bardzo różne bohaterki. Ale zdecydowanie podobny poziom empatii, ciekawości i wrażliwości na nierówności społeczne prezentowany przez reżyserki. Dom samotnej ciężarnej „Nie zapomnij mnie” wyciśnie zły z największej twardzielki. Będziecie płakać razem z bohaterkami dokumentu i bluzgać na konserwatywne, opresyjne wobec kobiet społeczeństwa. Sun Hee Engelstof, reżyserka urodzona w Korei Południowej, ale adoptowana przez duńską rodzinę, nakręciła film o ośrodku, który przygarnia ciężarne singielki. Bo ciężarnej, ale niezamężnej kobiety nie akceptuje koreańskie społeczeństwo. Przynosi hańbę rodzinie, samotnej matce trudno też znaleźć zatrudnienie, a jej dziecko ma utrudniony dostęp do edukacji. Brutalna stygmatyzacja. Te kobiety, często bardzo młode, lądują w ośrodku, w który mogą bezpiecznie donosić ciążę. W międzyczasie muszą zadecydować, czy chcą zatrzymać dziecko, czy oddać je do adopcji. I nawet te, które chcą wychować, wiedzą, że w kraju, w którym żyją, adopcja jest jedynym możliwym wyborem. Bądźmy kulturalni: Religia to niezły horror. Film „Saint Maud” pokazuje, do czego może doprowadzić obsesyjna wiara >>> Więźniowie traumy Maryam Zaree mieszka w Berlinie. Jest aktorką i reżyserką, całkiem popularną. Może być popularną aktorką i reżyserką, bo swego czasu jej rodzice dostali azyl w Niemczech. Maryam Zaree urodziła się w Evin, irańskim więzieniu, w którym masowo zamykano przeciwników politycznych Republiki Islamskiej i rządów ajatollaha Chomeiniego (tak, nie tylko prześladowano, ale i mordowano ludzi za poglądy). W domu nie rozmawiało się o przeszłości, rodzice nie chcieli wracać do lat spędzonych w niewoli. Zaree szuka innych ocalałych, próbuje namierzyć osoby urodzone w tym samym więzieniu. „Urodzona w Evin” to dokument, w którym silnie wybrzmiewają watki radzenia sobie z traumą i emocjonalnego wyparcia. Jednocześnie polityczny i bardzo osobisty. Kraby i feministki „Nie zapomnij mnie” i „Urodzona w Evin” to dokumenty pokazywane w Polsce po raz pierwszy. W ramach HER Docs Online będzie można zobaczyć jeszcze trzy, równie świetne, filmy. „Wyspa głodnych duchów” zabierze was na tropikalną Wyspę Bożego Narodzenia, położoną pomiędzy Indonezją i Australią, odizolowaną od świata. Ta wyspa słynie nie tylko z zasiedlających ją tysięcy czerwonych krabów, ale i z tego (choć „słynie” to w tym przypadku bardzo złe słowo), że rząd australijski przetrzymuje tu imigrantów szukających schronienia właśnie w Australii. „Ewa nie chce spać” to z kolei sceny z życia mieszkającej w Berlinie anarchistki, poetki, modelki i pracownicy seksualnej Evy Colle. A dzięki dokumentowi „Bóg ma wolne w niedzielę” poznacie i pokochacie dwie feministyczne działaczki w Rwandy. HER Docs Online startuje już w najbliższą sobotę 21 listopada, filmy będzie można oglądać do 25 listopada. Więcej informacji na stronie herdocs.pl. Bądźmy kulturalni: czy można nauczyć się feminizmu z seriali? >>>
„Sala samobójców. Hejter” Jana Komasy wygrywa na Tribeca Film Festival w Nowym Jorku!
Wielki sukces filmu „Sala samobójców. Hejter” na nowojorskim Tribeca Film Festival. Obraz Jana Komasy zdobył nagrodę w konkursie głównym imprezy, której inicjatorem jest m.in. Robert de Niro.
Najnowszym film Jana Komasy Sala samobójców. Hejter triumfuje na nowojorskim Tribeca Film Festival. I to w konkursie głównym! To pierwsza polska produkcja, która znalazła się w sekcji International Narrative Competition i od razu ją wygrała. Decyzja jury, w którego skład weszli Danny Boyle, Demian Bichir, Judith Godreche, Sabine Hoffman oraz William Hurt, była jednogłośna. Dla Jana Komasy oraz całej ekipy, czyli m.in. scenarzysty Mateusza Pacewicza (autora scenariusza także do Bożego Ciała) i aktorów – Macieja Musiałowskiego, Vanessy Aleksander, Macieja Stuhra czy Agaty Kuleszy, nagroda na Tribeca Film Festival to szansa na ogromną międzynarodową promocję filmu w tej niełatwej obecnie sytuacji dla branży filmowej. - Cieszę się podwójnie, gdyż Hejter w związku z zamknięciem kin z powodu pandemii stał się ofiarą wirusa, a w konsekwencji dramatem dla naszych producentów. Teraz dzięki tej nagrodzie dostał drugie życie – komentuje Jan Komasa. I dodaje: Przede wszystkim jednak wielką radość wzbudza fakt, że spragniony dobrych wiadomości świat międzynarodowego filmu znowu z całą mocą usłyszy o polskim kinie, a czymże innym jak wspaniałą wiadomością jest wygranie jednego z najważniejszych festiwali na świecie. Sala samobójców. Hejter z nagrodą na Tribeca Film Festival w Nowym Jorku Film Sala samobójców. Hejter, by zawalczyć o tytuł Best International Narrative Feauture na Tribeca Film Festival, przeszedł ostrą selekcję i został wybrany spośród tysięcy tytułów z całego świata. Zachwytu produkcją nie kryje jeden z członków jury, Danny Boyle, czyli reżyser takich filmów jak Trainspotting czy Slumdog. Milioner z ulicy: „Z głębi serca gratuluję reżyserowi jakże aktualnego i niepokojącego filmu. Czym Nixon i Watergate byli dla Coppoli, gdy kręcił Rozmowę, tym Facebook i fake newsy są dla twórcy Hejtera” – napisał, podkreślając, iż ma nadzieję osobiście uścisnąć dłoń Jana Komasy lub „choćby trącić się z nim łokciem”. Ta wygłoszona z przymrużeniem oka aluzja do zasad społecznego dystansu związanych z szalejącą – również w Nowym Jorku – epidemią jest nieprzypadkowa. Tegoroczna edycja Tribeca Film Festival ze względu na panującą sytuację epidemiczną odbyła się oczywiście online. „Sala samobójców. Hejter” Jana Komasy to film, którego nie da się zapomnieć. Dlaczego musicie go zobaczyć? >>> Online można także oglądać film Hejter. Sala samobójców. Film Jana Komasy dostępny jest na kilku platformach streamingowych, m.in. vod.pl, Chili, Ipla czy Player. Kto jeszcze nie miał okazji, niech czym prędzej nadrabia zaległości. A wyróżnienie na Tribeca Film Festival będzie dodatkową zachętą. To bowiem jedna z najważniejszych imprez w branży filmowej i z pewnością jedna z największych jeśli chodzi o kino niezależne. W normalnych warunkach uczestniczą w nim największe i wschodzące gwiazdy kinematografii, a w pokazach filmowe gromadzą milionową publiczność. Triibeca Film Festival powstał w inicjatywy Roberta de Niro, Jane Rosenthal oraz Craiga Hatkoffa i odbywa się od 2001 roku w samym sercu Nowego Jorku, czuli na Manhattanie. Maciej Musiałowski: Wszyscy chcemy żyć w dobrym kraju [WYWIAD] >>> Sala samobójców. Hejter – o czym jest film Jana Komasy? Sala samobójców. Hejter to trzymający w napięciu thriller opowiadający historię Tomka Giemzy (Maciej Musiałowski), studenta prawa Uniwersytetu Warszawskiego, który przyłapany na plagiacie zostaje wydalony z uczelni. Postanawia jednak ukrywać ten fakt przed światem i nadal pobiera pomoc finansową od zaprzyjaźnionej rodziny Krasuckich (Danuta Stenka, Jacek Koman) – rodziców Gabi (w tej roli debiutująca na dużym ekranie Vanessa Aleksander), przyjaciółki z czasów dzieciństwa, w której Tomek się podkochuje. Kiedy oszustwo wychodzi na jaw, skompromitowany chłopak traci zaufanie i życzliwość swoich dobroczyńców. Przepełniony gniewem i żalem, a także oddzielony od Gabi, Tomek planuje zemstę. Szansa pojawia się, gdy chłopak dostaje pracę w agencji reklamowej od Beaty Santorskiej (Agata Kulesza, pojawiająca się jako ta sama postać także w Sali samobójców), a tam dostęp do najnowszych technologii oraz tajemnic stołecznej elity. Pod pozorem obowiązków zawodowych Tomek zaczyna inwigilować Krasuckich, aktywnie wspierających kampanię polityczną kandydata na prezydenta stolicy – Pawła Rudnickiego (Maciej Stuhr). Wkrótce plan internetowego hejtera zaczyna nabierać coraz realniejszych kształtów, zaś droga do jego realizacji wiedzie przez wirtualny świat popularnej gry komputerowej. Vanessa Aleksander: Aktorstwo to zawód, w którym w bardzo łatwy sposób wrzuca się ludzi do szuflad, nakleja się im etykiety. Możliwość walki z tym i przełamywania schematów kręci mnie najbardziej [WYWIAD] >>> View oEmbed on the source website
HER Docs Film Festival to pierwszy taki festiwal w Polsce. Rusza już w ten weekend!
HER Docs Film Festival to festiwal poświęcony kobietom w kinie, ale nie tylko dla kobiet. Pierwsza edycja rusza już 6 marca.
5 dni, ponad 60 polskich i zagranicznych filmów, animacji, prac wideo i pierwsza taka inicjatywa w Polsce. Festiwal HER Docs rusza już w najbliższy piątek 6 marca w warszawskiej Kinotece i ma szansę stać się wizytówką równości nie tylko w branży filmowej. Bo choć o kobietach w branży filmowej mówi się coraz więcej, to ciągle za mało, by być świadomym, jak wiele świetnych filmów, w tym przede wszystkim dokumentów wychodzi spod ich ręki. W ramach HER Docs Film Festival, inicjatywy za którą stoją oczywiście kobiety, będziemy mogli zobaczyć produkcje prezentowane na najważniejszych międzynarodowych festiwalach filmowych, jak również premierowe obrazy, m.in. Powrót Kate Nash w reżyserii Amy Goldstein, Delphine i Carole Callisto Mc Nulty, Historia pewnych majtek, czyli skąd się biorą ubrania w reżyserii Stéfanne Prijot, czy ON ONA JA Carlotty Kittel. Festiwal HER Docs to także te filmy, którym nie udało się trafić do szerszego grona odbiorców. Takie tytuły pojawią się w sekcji Nowe twarze, zaś pozostałe to Ciało, Sztuka, Seks, HERstories, Lepsze jutro?, Przeboje festiwali oraz 4Youth. HER Docs Film Festival, który potrwa od 6 do 10 marca, to także projekcje specjalne i wydarzenia towarzyszące. W programie stworzonym we współpracy z Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie w ramach sekcji Sztuka na HER Docs Film Festival zobaczycie prace wideo nagradzanych wielokrotnie w kraju i na świecie polskich i zagranicznych artystek z ostatnich lat, w tym Renate Lorenz i Pauline Boudry, Laure Prouvost, Shany Moulton, Agnieszki Polskiej, Anny Zaradny i Anety Grzeszykowskiej, jak również filmy nowego pokolenia młodych polskich artystek: Zofii Krawiec, Bożny Wydrowskiej, Martyny Miller i Jany Shostak (współreżyseria Jakub Jasiukiewicz). Większość z nich pokazana zostanie po raz pierwszy na dużym ekranie. Premierowy pokaz prac odbędzie się 8 marca o godz. 15:00 w Auli ASP w Warszawie, a projekcji towarzyszyć będzie spotkanie z artystkami, a poprowadzi je dziennikarka TOK FM, Karolina Kłaczyńska. Wstęp jest wolny. „Sala samobójców. Hejter” Jana Komasy to film, którego nie da się zapomnieć. Dlaczego musicie go zobaczyć? >>> Bardzo ciekawie zapowiada się sekcja 4Youth, adresowana przede wszystkim do młodej publiczności. Skupia się ona na filmach poruszających tematykę zmian klimatycznych, świadomej konsumpcji, aktywizmu i działania na rzecz ochrony środowiska naturalnego (Młodzi idą dalej, reż. Slater Jewell-Kemker) oraz filmach o tak bardzo potrzebnej, a nieobecnej w szkołach edukacji seksualnej nastolatków. Będzie to też seria dokumentalna LoveSex: opowieści o miłości i seksie w reżyserii Anji Kvistgaard Marott. Oba pokazy są bezpłatne, ale obowiązują wcześniejsze zapisy (kasia@herdocs.pl). Jeżeli interesujecie się polityką, a także sytuacją prawną w Polsce i nie tylko, z pewnością zainteresuje was projekcja 6 marca o 18:30 organizowana we współpracy z Biurem Parlamentu Europejskiego w Polsce. To okazja do obejrzenia nominowanego do Oscara filmu RBG w reżyserii Besty West i Julie Cohen oraz wzięcia udziału w dyskusji o sytuacji kobiet w zawodach prawniczych z zaproszonymi gościnami i ekspertkami, w tym m.in. Elżbietą Łukacijewską, posłanką do Parlamentu Europejskiego. Sporo będzie działo się 8 marca. Dzień kobiet na HER Docs Film Festival upłynie m.in. pod znakiem pokazu filmu Siostrzeństwo Irene Lusztig oraz dyskusji tym, co zmieniło się w sytuacji kobiet od lat 70. do dziś. Rozmawiać będą o tym profesor Małgorzata Fuszara, profesor Magdalena Środa, dr hab. Agnieszka Graff, Agata Kobylińska oraz Klementyna Suchanow. Wieczorem zaś odbędzie się pokaz specjalny filmu Woman Anastasii Mikovej i Yanna Arthusa-Bertranda, w którym 2000 kobiet z 50 różnych krajów świata dzieli się przed kamerą swoimi historiami i opowiada o własnych doświadczeniach: od tych najbardziej intymnych aż po kulturowe. Będzie to polska premiera filmu. Bilety możecie kupić zarówno na stronie www.kinoteka.pl, jak i w kasach warszawskiej Kinoteki. Pojedyncze kupicie w cenie 16 zł, ale dostępne są też pakiety: w Pakiecie 5+ i Pakiecie 10+ pojedynczy bilet kosztuje odpowiednio tylko 14 zł i 12 zł (dostępne są w sprzedaży wyłącznie bezpośrednio w kasach kina).Program HER Docs Film Festival oraz pełną listę wydarzeń znajdziecie na www.herdocs.pl. Polecamy!
Joaquin Phoenix zachwycił się tym filmem tak bardzo, że został jego producentem. „Gunda” to najbardziej wzruszająca produkcja ostatnich lat
Premiera dokumentu Victora Kossakovsky’ego zatutułowanego „Gunda” odbyła się podczas 70. festiwalu filmowego w Berlinie. Film zmieni wasze życie na zawsze. Zobaczcie zwiastun.
„Gunda” – dokument Victora Kossakovsky’ego miał swoją premierę podczas Berlinale W Berlinie trwa właśnie 70. Festiwal Filmowy i to właśnie podczas wydarzenia po raz pierwszy można było zobaczyć jeden z najbardziej wzruszających filmów ostatnich lat. „Gunda” w reżyserii Victora Kossakowsky'ego to dokument, którego bohaterami są... zwierzęta gospodarskie – w szczególności mała urocza świnka. Producentem filmu został tegoroczny laureat Oscara Joaquin Phoenix, który nie był w stanie przejść obok filmu obojętnie. „Gunda” – dokument Victora Kossakovsky’ego o małej śwince i innych zwierzętach gospodarskich pozwala spojrzeć na nie inaczej niż zwykle Po premierze filmu na Berlinale jego reżyser wyznał, że „Gundę“ nakręcił pod wpływem wspomnień z dzieciństwa. Opowiedział, że gdy był mały, podczas wakacji na wsi opiekował się małym prosiaczkiem i nawiązał z nim wyjątkową więź. Zwierzę zostało jednak zabite i zjedzone w Boże Narodzenie... Dla Kossakowsky'ego były to tak silne emocje, że nie tylko z czasem został wegetarianinem (jak mówi „chyba pierwszym w ZSRR”), ale i obiecał sobie, że kiedyś nakręci film, który pozwoli ludziom spojrzeć na świnie (i inne zwierzęta gospodarskie) inaczej. Tym filmem jest właśnie „Gunda”. Główną bohaterką filmu jest świnka, której kamera towarzyszy niemal od dnia narodzin. Dowiadujemy się więc jak wygląda jej zwykły dzień i – co najważniejsze – relacje z innymi zwierzętami – matką i innymi świniami, a także krowami czy jednonogą kurą. Na zwierzęta możemy spojrzeć z ich własnej perspektywy. I poczuć ich emocje. Cieszymy się więc na przykład, gdy po raz pierwszy wychodzą na trawę, ale i towarzyszymy im w mniej przyjemnych przeżyciach. Nie spodziewajcie się jednak drastycznych scen ani chwytającej za serce muzyki. Kossakowsky świadomie z nich zrezygnował. Podobnie jak z wielu środków artystycznego wyrazu. Na pierwszy plan wychodzą zwierzęta i ich ogromna wrażliwość, o której niejednokrotnie wolimy nie pamiętać. Powstała aplikacja inspirowana Tinderem, która ułatwia adopcję psów ze schroniska! >>> „Gunda” otwiera oczy, sprawiając, że zapragniecie przejść na wegetarianizm. Z jedzenia mięsa zrezygnowało 60% osób zaangażowanych w powstawanie filmu. Weganinem jest także Joaquin Phoenix, któremu film pokazano po głośnej przemowie z oscarowej gali. Postanowił wówczas zostać jego producentem wykonawczym. Dzięki jego nazwisku, film może liczyć na większy rozgłos. I o to właśnie chodzi. Bo każdy powinien go zobaczyć.
Quentin Tarantino przyleci do Polski! Wiemy, gdzie możecie go spotkać
Reżyser „Pewnego razu w... Hollywood” pojawi się w Polsce z okazji Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych EnergaCamerimage. Wiemy, gdzie spotkacie Quentina Tarantino.
W połowie listopada w Toruniu odbędzie się prawdziwe święto dla fanów filmu. Od 9 do 16 listopada polskie miasto zmieni się w stolicę wybitnych filmowych twórców z całego świata, ponieważ wtedy będzie miał miejsce Międzynarodowy Festiwal Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych EnergaCamerimage, podczas którego jury uhonoruje wybitny duet: Quentina Tarantino i Roberta Richardsona. Amerykański reżyser, 5-krotny zdobywca Oscara (za m.in. Pulp Fiction i Django) i jeden z najwybitniejszych współcześnie twórców oraz autor zdjęć, przez wielu określany jako mistrz światła, cienia i kadrowania osobiście odbiorą statuetkę dla Duetu Autor Zdjęć-Reżyser. Wspólnie pracowali przy pięciu filmach, a ich ostatnim dziełem jest głośna produkcja Pewnego razu... w Hollywood, która zostanie wyświetlona na festiwalu EnergaCamerimage. Reżyser i scenarzysta opowiedzą festiwalowej publiczności o pracy nad filmem o zabójstwie Sharone Tate i współpracy ze sobą, a także z aktorami: Bradem Pittem, Margot Robbie i Leonardo DiCaprio. Tarantino i Richardson pojawią się w Toruniu dokładnie 16 listopada na oficjalnej gali zamknięcia. Oprócz Quentina Tarantino i Roberta Richardsona na festiwalu filmowym EnergaCamerimage w Toruniu będą również m.in.: Edward Norton (Podziemny krąg, Birdman), Danny DeVito (Lot nad kukułczym gniazdem, Powrót Batmana) czy Richard Gere (Pretty Woman, Zatańcz ze mną). „Pewnego razu… w Hollywood” - 5 powodów, dla których warto zobaczyć nowy film Quentina Tarantino >>>