570 mln dolarów, 112 mln odtworzeń i masa kontrowersji. Hit „50 twarzy Greya” już dziś wraca na Netflix!
Od 4 lutego na Netflix trafia cała trylogia „Pięćdziesiąt twarzy Greya”. Głośna seria wraca idealnie przed Walentynkami!
Od 4 lutego na Netflix dostępne są wszystkie trzy części „Pięćdziesięciu twarzy Greya”. Seria, która kilka lat temu wywołała prawdziwą burzę w kinach, wraca do streamingu dokładnie w momencie, gdy wielu widzów zaczyna rozglądać się za filmem na walentynkowy wieczór. To jeden z tych tytułów, wobec których trudno przejść obojętnie. Jedni do dziś wspominają go z lekkim zażenowaniem, inni z ciekawością, a jeszcze inni po prostu pamiętają, jak bardzo był wtedy „wszędzie”. Niezależnie od opinii, liczby pokazują jasno, że mieliśmy do czynienia z prawdziwym fenomenem. Kinowy fenomen, który bił rekordy Pierwsza część weszła do kin w 2015 roku i niemal natychmiast stała się wydarzeniem frekwencyjnym. W Polsce już w pierwszy weekend film obejrzały setki tysięcy widzów, a same Walentynki przyniosły rekordową sprzedaż biletów w historii kin. Na świecie produkcja zarobiła około 570 milionów dolarów przy budżecie wielokrotnie niższym. Zainteresowanie było tak duże, że jeszcze przed premierą zwiastun filmu odtworzono ponad sto milionów razy. Rzadko zdarza się, by adaptacja książki wywołała aż taką skalę popkulturowego poruszenia. Historia, od której wszystko się zaczęło Trylogia powstała na podstawie bestsellerowych powieści E.L. James i obejmuje trzy filmy: „Pięćdziesiąt twarzy Greya”, „Ciemniejszą stronę Greya” oraz „Nowe oblicze Greya”. W centrum historii znajduje się Anastasia Steele, studentka literatury, która przypadkiem trafia na wywiad z wpływowym przedsiębiorcą Christianem Greyem. Niewinne spotkanie szybko przeradza się w relację, która wymyka się klasycznym schematom romantycznej historii. Christian proponuje Anie związek oparty na precyzyjnych zasadach, kontroli i jasno określonych granicach. Bohaterka stopniowo poznaje jego świat, który budzi w niej zarówno fascynację, jak i wątpliwości. W kolejnych częściach widzowie obserwują, jak ich relacja się zmienia, dojrzewa i jak oboje próbują znaleźć wspólny język mimo dzielących ich różnic. Film, który podzielił widownię Seria od początku wzbudzała dyskusje. Krytycy zwracali uwagę na uproszczoną psychologię postaci i kontrowersyjny sposób pokazania relacji między bohaterami. Jednocześnie widzowie tłumnie ruszyli do kin, czyniąc z filmu jedno z największych wydarzeń popkulturowych tamtych lat. To przykład produkcji, która funkcjonuje na granicy romansu, kontrowersji i masowej fascynacji. Gotowy pomysł na walentynkowy maraton Teraz wszystkie trzy części są dostępne na Netflix w jednym miejscu. Dla jednych to sentymentalny powrót do tytułu, który kiedyś był na ustach wszystkich. Dla innych to okazja, by w końcu sprawdzić, o co w tej historii chodziło i wyrobić sobie własne zdanie.
Netflix szykuje nowy polski thriller. „Święty” zapowiada mroczną historię zemsty
Netflix zapowiedział kolejną polską produkcję filmową. „Święty” to mroczny thriller zemsty, w którym zimowa sceneria staje się tłem dla brutalnej i precyzyjnie zaplanowanej historii. Poznajcie szczegóły tego intrygującego filmu.
Netflix zaprezentował zapowiedź kolejnej polskiej produkcji filmowej. „Święty” to thriller zemsty osadzony w zimowej scenerii, gdzie świąteczne dekoracje i spokojne ulice kontrastują z brutalną rzeczywistością i narastającą przemocą. Film reżyseruje Jan Paweł Matuszyński, twórca znany z bezkompromisowych opowieści o winie, traumie i moralnych dylematach. Platforma ujawniła już pierwsze informacje dotyczące fabuły i obsady. „Święty” zapowiada się jako jedna z najbardziej wyczekiwanych polskich premier Netflixa nadchodzących miesięcy. Zobaczcie! O czym opowiada film „Święty”? Głównym bohaterem jest czterdziestolatek Mikołaj, który po wielu latach wychodzi na wolność. Z pozoru próbuje zacząć wszystko od nowa i zostawić za sobą kryminalną przeszłość. Szybko okazuje się jednak, że jego „nowe życie” to starannie przygotowana fasada. W rzeczywistości Mikołaj realizuje plan zemsty, który dojrzewał w nim przez lata. Krok po kroku rozlicza ludzi, których obwinia za utratę wszystkiego, co było dla niego ważne. W realizacji celu pomagają mu nieoczywiste postacie: młodszy brat zmarłej partnerki, bezpośrednia i wygadana sex-workerka oraz prokurator, który świadomie przymyka oko na jego działania. Spirala przemocy szybko wymyka się spod kontroli. Bohater trafia na celownik wpływowej grupy przestępczej i zamiast chłodnej kalkulacji musi walczyć o własne życie. Prywatna vendetta przeradza się w brutalną grę o przetrwanie. „Święty” - twórcy i obsada z mocnym dorobkiem Za reżyserię „Świętego” odpowiada Jan Paweł Matuszyński, autor takich filmów jak „Ostatnia rodzina” czy „Żeby nie było śladów”, w których konsekwentnie analizował mechanizmy przemocy, odpowiedzialności i moralnych kompromisów. Scenariusz napisał Krzysztof Gureczny, znany m.in. z „Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa” oraz „Akademii Pana Kleksa”. W roli Mikołaja występuje Piotr Żurawski, aktor kojarzony m.in. z „Furiozy”, „Ślepnąc od świateł” i „Bogów”. Na ekranie zobaczymy także Lidię Sadową, Helenę Rząsę, Antoniego Sztabę, Mirosława Bakę, Dominikę Kluźniak, Wiktorię Kruszczyńską oraz Andrzeja Szeremetę. Choć Netflix nie ujawnił jeszcze pełnego podziału ról, obsada jasno sugeruje, że mamy do czynienia z produkcją o dużym rozmachu i mocnym aktorskim zapleczu. Kiedy premiera „Świętego” na Netflixie? Dokładna data premiery nie została jeszcze podana. Wiadomo jednak, że „Święty” trafi na Netflixa jako jedna z nowych polskich produkcji zaplanowanych na drugą połowę 2026 roku. Platforma zapowiada, że szczegóły dotyczące daty debiutu zostaną ujawnione w najbliższych miesiącach. Zapowiada się naprawdę ciekawie. Już nie możemy się doczekać!
Na Netfliksa zmierza nowy hiszpański thriller psychologiczny. To będzie emocjonalna gra bez litości...
Netflix przygotowuje hiszpański thriller psychologiczny, który zamiast widowiska stawia na napięcie, strach i moralne dylematy. „Zatrzymać pożar” to historia rodziny uwięzionej między szalejącym żywiołem a tajemnicą, która może okazać się jeszcze bardziej niebezpieczna. Premiera już w lutym.
Netflix szykuje propozycję, która może szczególnie zainteresować widzów lubiących thrillery oparte na napięciu i psychologii postaci. „Zatrzymać pożar” („Firebreak”) w reżyserii Davida Victoriego („Sky Rojo”, „Cross the Line”) to film, który zamyka bohaterów w sytuacji granicznej między życiem a śmiercią, instynktem a rozsądkiem, zaufaniem a paranoją. Gdy w trakcie gwałtownego pożaru lasu znika dziecko, jedna rodzina zostaje zmuszona do dramatycznego wyścigu z czasem. I szybko okazuje się, że zagrożenie nie ogranicza się wyłącznie do żywiołu. Netflix zapowiada produkcję, jako „thriller psychologiczny o wysokim napięciu” oparty na „niemożliwym moralnym dylemacie”. To historia budowana na presji, strachu i narastającym poczuciu, że prawdziwe niebezpieczeństwo może kryć się znacznie bliżej, niż bohaterowie są gotowi przyznać. O czym opowiada film „Zatrzymać pożar”? Główną bohaterką jest Mara (Belén Cuesta), która po śmierci męża przyjeżdża z rodziną do letniego domu w lesie. Wyjazd ma pomóc im zamknąć bolesny etap życia i spróbować ruszyć dalej. Spokojny pobyt szybko jednak zamienia się w koszmar. Po gwałtownej kłótni córka Mary (Candela Martínez) znika w lesie. Sytuacja bardzo szybko eskaluje. W okolicy wybucha potężny pożar, a gdy warunki stają się coraz bardziej niebezpieczne, służby przerywają poszukiwania i zarządzają obowiązkową ewakuację. Mara nie godzi się na wyjazd. W akcie desperacji rodzina decyduje się złamać rozkazy i ruszyć w głąb lasu na własną rękę bez wsparcia i bez zabezpieczeń, za to z ogniem zbliżającym się z każdej strony. Jedyną osobą, która może im pomóc, wydaje się miejscowy leśnik Santi (Enric Auquer). W miarę jak poszukiwania trwają, napięcie narasta, a atmosfera gęstnieje. Mara zaczyna podejrzewać, że pożar to nie jedyne zagrożenie. Tajemnice wychodzą na powierzchnię, a strach przybiera formę, której nikt się nie spodziewał. „Zatrzymać pożar”: obsada i twórcy W roli Mary występuje Belén Cuesta, znana m.in. z „Domu z papieru” i „The Endless Trench”. Enric Auquer („Sky Rojo”) wciela się w Santiego. Na ekranie pojawiają się także Joaquín Furriel („Bunkier miliarderów”) jako Luis oraz Diana Gómez, znana widzom z „Valerii” i „Domu z papieru”. Rodzinny wymiar historii dopełniają Candela Martínez i Mika Arias. Za kamerą stanął David Victori, a produkcją zajęło się Espotlight Media. „Zatrzymać pożar” jedną z najmocniejszych premier Netfliksa w lutym 2026? Twórcy stawiają przede wszystkim na psychologiczne napięcie, a nie spektakularne widowisko. Film buduje atmosferę poprzez emocjonalną presję, narastający lęk i poczucie nieodwracalności podejmowanych decyzji. Netflix zapowiada go jako opowieść o „niemożliwym moralnym dylemacie”, w której instynkt rodzicielski zderza się z granicami rozsądku, a czas staje się bezwzględnym przeciwnikiem. To thriller, który ma działać przede wszystkim na emocje: niepokoić, trzymać w napięciu i stopniowo odsłaniać, że największe zagrożenia nie zawsze pochodzą z zewnątrz. Kiedy premiera „Zatrzymać pożar” na Netflixie? Film zadebiutuje 20 lutego 2026 roku. View oEmbed on the source website
Ten film oparty na faktach poruszył moje serce. Przepłakałam połowę seansu
Nieczęsto zdarza się, by dramat sądowy poruszał do tego stopnia, że przez kilkadziesiąt minut trzeba ukradkiem ocierać łzy. „Tylko sprawiedliwość” to właśnie taki film — oparty na faktach, boleśnie aktualny i wyjątkowo ludzki w swoim przekazie. Nie epatuje patosem, nie gra na emocjach na siłę — a jednak trafia prosto w serce.
W tym artykule: 1. „Tylko sprawiedliwość” – fabuła 2. „Tylko sprawiedliwość” – obsada i twórcy 3. „Tylko sprawiedliwość” – recenzja 4. „Tylko sprawiedliwość” – gdzie obejrzeć? To historia młodego prawnika Bryana Stevensona, który zamiast kariery w korporacyjnych murach wybiera walkę z niesprawiedliwością. Film pokazuje, jak wiele może zdziałać jeden człowiek, jeśli nie zamyka oczu na krzywdę innych — nawet jeśli system robi wszystko, by go złamać. „Tylko sprawiedliwość” – fabuła To historia młodego prawnika, który po ukończeniu Harvardu decyduje się porzucić wygodną karierę, by w Alabamie bronić osób niesłusznie skazanych na śmierć. Jedną z jego pierwszych i najtrudniejszych spraw jest przypadek Waltera McMilliana – mężczyzny skazanego za brutalne morderstwo, mimo że zeznania przeciwko niemu są wątpliwe, a większość dowodów wskazuje na jego niewinność. Wspierany przez lokalną prawniczkę, bohater staje do walki nie tylko z systemem prawnym, ale też z głęboko zakorzenionym rasizmem i politycznymi układami. „Tylko sprawiedliwość” – obsada i twórcy Reżyserem filmu „Tylko sprawiedliwość” jest Destin Daniel Cretton, który współtworzył również scenariusz wraz z Andrew Lanhamem. Obraz powstał na podstawie książki „Just Mercy: A Story of Justice and Redemption” autorstwa prawnika Bryana Stevensona. Za zdjęcia odpowiada Brett Pawlak, a za muzykę – Joel P. West. W głównych rolach występują m.in. odtwórcy postaci Bryana Stevensona, Waltera McMilliana, Evy Ansley, Herberta Richardsona i Ralpha Myersa. W filmie pojawiają się również postaci drugoplanowe, takie jak Anthony Ray Hinton, Minnie McMillian czy sędzia Bachab. Produkcję wsparli m.in. Michael B. Jordan, Gil Netter, Jeff Skoll i Asher Goldstein. „Tylko sprawiedliwość” – recenzja Choć „Tylko sprawiedliwość” porusza ważny i poruszający temat, nie wszystkim widzom przypadł do gustu sposób jego realizacji. Krytycy zwracają uwagę, że film, mimo autentycznych podstaw i emocjonalnego ciężaru, zbyt często popada w schematy i przewidywalność. Dialogi wypadają sztucznie, bohaterowie pozostają jednowymiarowi, a patos, zamiast budować napięcie, odbiera historii wiarygodność. Czegoś takiego polskie kino jeszcze nie widziało. Reżyser „1670” stworzył nieoczywistą komedię Nowy film Kordiana Kądzieli poruszy tematy dorastania, pierwszej miłości i pasji, która zmienia życie. To historia, która nie tylko bawi, ale również zmusza do refleksji. Poznajcie szczegóły. Czegoś takiego jeszcze nie było. Szczególnie krytykowane są „drewniane” kwestie i stylizowane wystąpienia postaci, które zamiast wzruszać, brzmią jak fragmenty przemówień pisanych „pod tezę”. Wyjątkiem jest tu kreacja Ralpha Myersa. Niestety, to za mało, by uratować całość. Dla wielu widzów „Tylko sprawiedliwość” pozostaje filmem zmarnowanego potencjału – potrzebnym, ale nie do końca udanym. Sporo jednak pojawia się też pozytywnych opinii, np. na portalu filmowym Filmweb. Użytkowniczka o nicku Sosemigo pisze tak: MarMarTom pisze tak: „Tylko sprawiedliwość” – gdzie obejrzeć? Film „Tylko sprawiedliwość” jest dostępny w Polsce w serwisach Prime Video, Player.pl, Apple TV+ i PLAY NOW. View oEmbed on the source website
Netflix właśnie dodał idealny kryminał na weekend. To prawdziwa historia przestępcy, który zmanipulował całe Włochy
Netflix udostępnił dziś film „Fałszerz”, mroczny kryminał osadzony w realiach włoskiej „dekady ołowiu”. To oparta na faktach opowieść o Antonio Chichiarellim, przestępcy, który zapisał się w historii przestępczości.
„Fałszerz” już na Netflix. Ten film wstrząśnie widzami 23 stycznia 2026 roku na platformie Netflix pojawiła się nowa produkcja kryminalna, która ma szansę zawładnąć rankingami. „Fałszerz” to włoski film oparty na prawdziwych wydarzeniach z życia Antonio Chichiarellego, słynnego przestępcy z lat 70. XX wieku. Produkcja już od pierwszych chwil przykuwa uwagę nie tylko brutalnością, ale też duszną atmosferą epoki. Film miał swoją premierę na Festiwalu Filmowym w Rzymie w 2025 roku, gdzie został dobrze przyjęty przez krytyków, choć nie zdobył żadnych nagród. Mimo to już sam temat i wykonanie wystarczyły, by wzbudzić ogromne zainteresowanie, a teraz — dzięki Netflixowi — trafił do szerokiej publiczności. Poznajcie więcej szczegółów. Antonio Chichiarelli — geniusz fałszerstw i przestępstw Bohater filmu, Antonio Chichiarelli, to postać prawdziwa, której życie brzmi jak scenariusz hollywoodzkiego thrillera. Urodzony w Abruzji, jako młody człowiek przeprowadził się do Rzymu z marzeniami o karierze artysty. Jednak rzeczywistość wciągnęła go w mroczny świat przestępczości. Zamiast tworzyć dzieła sztuki, Chichiarelli zaczął je fałszować. Z czasem wyspecjalizował się w podrabianiu dokumentów i handlu fałszywymi obrazami. W filmie przedstawiony jest także jego udział w słynnym „skoku stulecia” na skarbiec firmy Brink oraz powiązania z organizacjami terrorystycznymi i mafią. Niezwykle niebezpieczne relacje łączyły go również z przestępczą grupą znaną jako Banda z Magliany. Jego działalność nie ograniczała się tylko do oszustw, był zaangażowany w liczne tajemnicze afery, które na zawsze zmieniły obraz włoskiego podziemia przestępczego. „Fałszerz” ukazuje nie tylko jego metody działania, ale i psychikę człowieka, który potrafił zmanipulować całe środowisko. Kryminalny Rzym lat 70. Tło wydarzeń filmu „Fałszerz” Akcja filmu toczy się w Rzymie, w latach 70. XX wieku, okresie znanym jako „dekada ołowiu”. Był to jeden z najciemniejszych momentów w historii powojennych Włoch, naznaczony krwawymi zamachami i aktywnością zarówno skrajnie prawicowych, jak i skrajnie lewicowych organizacji terrorystycznych. Równolegle z politycznym chaosem, w kraju rozkwitała przestępczość zorganizowana. Miasto wiecznego światła stało się ponurym tłem dla nielegalnych interesów, mafijnych porachunków i aktów przemocy. W takim właśnie otoczeniu Antonio Chichiarelli rozwinął swoją przestępczą karierę, a film oddaje tę atmosferę z wielką dokładnością i dbałością o szczegóły historyczne. „Fałszerz”: obsada i twórcy. Kto stoi za hitem Netflixa? Za reżyserię i scenariusz kryminału odpowiada Stefano Lodovichi. To jego wizja sprawiła, że opowieść o Chichiarelim nabrała tak silnego, emocjonalnego wymiaru. Film został nakręcony w Rzymie, co jeszcze bardziej podkreśla jego autentyczność. W rolach głównych występują: Pietro Castellitto, Gulia Michelini, Andrea Arcangeli, Pierluigi Giante, Aurora Giovinazzo, Edoardo Pesce i inni. Każdy z aktorów wnosi do produkcji unikalny charakter, a wspólnie tworzą zgraną obsadę, która wiarygodnie przedstawia burzliwe wydarzenia tamtych lat. „Fałszerz”: zwiastun i gdzie oglądać? „Fałszerz” jest dostępny wyłącznie na platformie Netflix od 23 stycznia 2026 roku. Dla fanów kina kryminalnego to pozycja obowiązkowa, nie tylko ze względu na intrygującą fabułę, ale również dlatego, że opowiada prawdziwą historię człowieka, który na trwałe zapisał się w dziejach włoskiej przestępczości. To również podróż w czasie, która pokazuje, jak cienka granica dzieliła świat sztuki od świata zbrodni. Poniżej przedstawiamy zwiastun produkcji. View oEmbed on the source website
Ta prawdziwa historia porusza do głębi... Netflix przypomina losy jednego z najwybitniejszych neurochirurgów!
Netflix sięga po tytuły, które nie tylko dostarczają rozrywki, ale też zostają w głowie na długo. „Cudowne ręce. Opowieść o Benie Carsonie” to biograficzny dramat, który wrócił do katalogu platformy i znów przyciąga uwagę widzów. To historia chłopca z bardzo trudnym startem, który dzięki determinacji i wsparciu matki przeszedł drogę aż na szczyt światowej medycyny.
Netflix w nowym roku sięga nie tylko po premiery, ale też po filmy, które mimo upływu czasu wciąż mają ogromną emocjonalną moc. Jednym z takich tytułów są „Cudowne ręce: Opowieść o Benie Carsonie”. To biograficzny dramat z 2009 roku, który właśnie trafił do katalogu platformy. To opowieść o chłopcu z bardzo trudnym startem, który dzięki pracy, wsparciu i wewnętrznej determinacji został jednym z najsłynniejszych neurochirurgów świata. Od najgorszego ucznia do światowej klasy neurochirurga Film opowiada prawdziwą historię lekarza Bena Carsona, który przeszedł drogę niemal filmową nawet bez filmowych upiększeń. Dorastał w ubogiej rodzinie, wychowywany przez samotną matkę, w środowisku, które nie dawało wielkich perspektyw. W szkole radził sobie fatalnie, był wycofany, sfrustrowany i przekonany, że po prostu „nie jest wystarczająco dobry”. Przełom przychodzi dzięki matce, która, mimo braku wykształcenia, konsekwentnie pilnuje nauki synów, ogranicza im dostęp do telewizji, motywuje do czytania i uczy, że pochodzenie nie musi definiować przyszłości. To właśnie ta relacja staje się jednym z najmocniejszych punktów filmu. Historia prowadzi widza od dzieciństwa Carsona, przez trudne lata dojrzewania, aż do momentu, w którym jako młody lekarz staje przed wyzwaniami, z jakimi wcześniej nikt się nie mierzył. Jednym z nich jest operacja rozdzielenia bliźniąt syjamskich połączonych głowami, która przyniosła mu międzynarodowe uznanie. Obsada, która skupia się na historii, nie na popisach W rolę dorosłego Bena Carsona wciela się Cuba Gooding Jr., który prowadzi postać od niepewnego siebie chłopca do dojrzałego lekarza mierzącego się z ogromną odpowiedzialnością. Partneruje mu Kimberly Elise jako matka. To postać kluczowa dla całej opowieści, pokazana nie jako pomnik, ale jako kobieta zmagająca się ze zmęczeniem, biedą i strachem o przyszłość dzieci. W filmie pojawiają się także Aunjanue Ellis-Taylor oraz młodzi aktorzy grający Carsona na wcześniejszych etapach życia, co pozwala naturalnie przeprowadzić widza przez kolejne fazy jego drogi. Jak widzowie odbierają „Cudowne ręce”? Wśród opinii widzów zdecydowanie dominują głosy podkreślające inspirujący charakter filmu i siłę prawdziwej historii. W komentarzach często powtarza się wątek determinacji Carsona i przełamywania barier. Jeden z widzów napisał, że to „bardzo dobry film ukazujący historię człowieka, który z wielką zawziętością i uporem dążył do celu”, inny określił go wprost jako „urzekający” i „krzepiący”. Sporo osób zwraca uwagę na motyw pracy nad sobą, wiary we własne możliwości i na to, że to kino, które daje impuls, by się nie poddawać. Pojawiają się jednak także bardziej powściągliwe głosy. Część widzów uważa, że film jest zbyt ugrzeczniony, momentami zbyt „laurkowy” i spłycający skomplikowaną postać Carsona. Te opinie nie podważają jednak siły samej historii, a raczej pokazują, że „Cudowne ręce” to film, który jednych porusza bez reszty, a innych zostawia z poczuciem niewykorzystanego potencjału. Gdzie obejrzeć? „Cudowne ręce: Opowieść o Benie Carsonie” są dostępne na Netflix. View oEmbed on the source website
To jeden z najbardziej emocjonalnych filmów Netflixa. Nic dziwnego, że był najchętniej oglądaną produkcją 2025 roku
Ten film podbił Netflixa i pobił wszelkie rekordy. Włoski dramat znalazł się w czołówce najchętniej oglądanych produkcji platformy w 2025 roku. Jest niezwykle poruszający i autentyczny. Zobaczcie.
„Rzeźbiarz łez”, włoski dramat dostępny na Netflixie, w 2025 roku bardzo szybko wspiął się na listy najchętniej oglądanych tytułów. Nie dlatego, że jest „ładny” czy łatwy, ale prawdopodobnie dlatego że dotyka tematów, od których trudno się odsunąć: dziecięcej traumy, samotności, potrzeby bliskości i emocjonalnych ran, które ciągną się latami. Ten film nie próbuje być kolejną standardową historią romantyczną. „Rzeźbiarz łez” - o czym opowiada włoski dramat? Nica i Rigel poznali się w dzieciństwie w sierocińcu, miejscu, które nauczyło ich przede wszystkim jednego: przetrwania. Kiedy zostają adoptowani i trafiają do jednej rodziny, teoretycznie zaczyna się nowy rozdział. W praktyce przeszłość wchodzi do domu razem z nimi. Nica próbuje odnaleźć się w świecie, w którym ktoś się nią interesuje, stawia granice, daje bezpieczeństwo. Rigel jest jej przeciwieństwem - zamknięty, impulsywny, chłodny. Między nimi od początku istnieje napięcie, którego nie da się nazwać ani prostą wrogością, ani zwykłą bliskością. Łączy ich wspólne dzieciństwo, niewypowiedziane doświadczenia i emocjonalna zależność, która nie znika wraz ze zmianą miejsca. Film nie opowiada więc o „ucieczce z sierocińca”, a o tym co dzieje się później, gdy trauma przestaje być wspólnym wrogiem, a zaczyna żyć w bohaterach. Historia Nicy i Rigela nie jest romantyczną fantazją. Ich relacja pełna jest sprzeczności: bliskości i dystansu, potrzeby i lęku, przywiązania i autoagresji. Oboje niosą ze sobą doświadczenia, które wpływają na każdy gest i każdą decyzję. Rigel skrywa tajemnice, z którymi sam nie potrafi sobie poradzić. Nica próbuje odnaleźć w nim oparcie, choć równie często się go boi. Ich więź rozwija się powoli, w cieniu przemocy i emocjonalnej pustki, co sprawia, że każda drobna oznaka czułości ma realną wagę. Film pokazuje, jak bardzo człowiek potrafi lgnąć do drugiego nawet wtedy, gdy ta relacja jest trudna, niejednoznaczna i bolesna. I jak silna potrafi być potrzeba bycia dla kogoś „tym jednym”. „Rzeźbiarz łez” - od internetowego fenomenu do ekranowej adaptacji „Rzeźbiarz łez” powstał na podstawie bestsellerowej powieści Erin Doom, która jeszcze przed ekranizacją zdobyła ogromną popularność w mediach społecznościowych, szczególnie na TikToku. Książka była szeroko komentowana jako historia intensywna emocjonalnie, mroczna, momentami niewygodna. Dokładnie ten ton zachował film. Reżyser Alessandro Genovesi przeniósł na ekran klimat powieści: ciężki, chłodny, skupiony na psychice bohaterów. I właśnie dlatego ta historia po raz kolejny odniosła sukces. „Rzeźbiarz łez” - obsada Centralnym punktem filmu są role Cateriny Ferioli i Simone Baldasseroniego. Nica jest krucha, nerwowa, wycofana, ale nie bierna. Rigel to postać pełna napięcia, w której agresja miesza się z bezradnością. Ich relacja działa przede wszystkim dzięki temu, że aktorzy grają oszczędnie. Dużo dzieje się w spojrzeniach i drobnych gestach. W obsadzie pojawiają się także Orlando Cinque i Sabrina Paravicini, którzy dopełniają historię postaciami niejednoznacznymi - dorosłymi, którzy formalnie są opiekunami, ale emocjonalnie często pozostają nieobecni. „Rzeźbiarz łez” celowo wchodzi w rejony niewygodne i emocjonalnie wymagające. Warto mieć to na uwadze. Poniżej przedstawiamy zwiastun, który wprowadzi was w klimat produkcji. View oEmbed on the source website
Ten film z lat 90. z Whitney Houston powinna zobaczyć każda kobieta! Teraz dostępny jest na Netfliksie!
Dramat z Whitney Houston i Angelą Bassett dostępny na Netflixie. „Czekając na miłość” to historia o relacjach, wyborach i kobiecej sile. Sprawdź, o czym jest film i co mówią widzowie.
„Czekając na miłość” to film, który nie próbuje być delikatny. Nie łagodzi emocji, nie wygładza relacji, nie udaje, że miłość zawsze wygląda jak w komedii romantycznej. To opowieść o kobietach, które kochają za bardzo, za długo albo nie tych, których trzeba. Dziś ten tytuł można obejrzeć na Netflixie. I choć od premiery minęły niemal trzy dekady, historia czterech bohaterek nadal trafia w czułe punkty. Cztery kobiety, cztery historie, jedno pytanie: co dalej? Savannah, grana przez Whitney Houston, jest ambitna, elegancka i rozdarta między karierą a uczuciem, które nie daje jej spokoju. Bernadine (Angela Bassett) z dnia na dzień traci stabilne życie i musi nauczyć się funkcjonować od nowa. Robin wikła się w relacje bez przyszłości, a Gloria próbuje poukładać siebie po rozwodzie, wychowując syna i szukając bliskości. To nie jest film o miłości idealnej, a raczej o tej trudnej, niedoskonałej, często bolesnej. O decyzjach, które podejmuje się z potrzeby serca, a nie rozsądku i o tym, jak dużo potrafią kosztować. Choć w filmie pojawia się znakomita Angela Bassett, to właśnie Whitney Houston najmocniej przyciąga uwagę. Grana przez nią Savannah jest krucha, dumna, zagubiona. To jedna z tych ról, które pokazują, że Houston miała w sobie nie tylko charyzmę, ale też aktorską wrażliwość. Opinie widzów są podzielone i... bardzo szczere „Czekając na miłość” nie jest filmem, który zbiera jednogłośne zachwyty. I właśnie to czyni go ciekawym. Jedni piszą wprost: „Niezły film”, inni nie kryją rozczarowania – „Co za chała… takie to tanie i ckliwe”. Są też głosy bardziej wyważone: „Trąci trochę myszką, ale warto obejrzeć”, „6,5 – dla Angeli i Wesleya”, „Po takim aktorstwie spodziewałam się czegoś lepszego…”. Nie brakuje jednak opinii, które pokazują, dlaczego ten film nadal rezonuje: „Wybrane sceny z życia czterech bohaterek. Twórcy czerpali garściami”, „Rel każdej kobiety”, „Niesamowita opowieść o kobietach, bogata w emocje i prawdę”. Film, który nie udaje i nie wygładza emocji Dziś „Czekając na miłość” ogląda się inaczej niż w latach 90. Niektóre wątki zostały poprowadzone dość dosłownie. Ale właśnie ta bezpośredniość sprawia, że film pozostaje autentyczny. Znajdziesz go na Netfliksie. I nawet jeśli nie zostanie twoim ulubionym filmem, jest duża szansa, że zostawi po sobie emocjonalny ślad, o który trudno biorąc pod uwagę jakość dzisiejszego masowego kina.
Po tej polskiej komedii romantycznej nie spodziewałam się zbyt wiele. Obejrzałam, kiedy trafiła na Netfliksa i jestem zaskoczona!
„Seks dla opornych” właśnie trafił na Netfliksa i szybko zwrócił uwagę widzów. Choć tytuł sugeruje kolejną lekką komedię romantyczną, film okazuje się czymś więcej – historią o związku, rutynie i próbie odzyskania bliskości. Bez przesady, ale też bez udawania, że wszystko jest idealne.
Nie nastawiałam się na nic wielkiego. Polski tytuł, plakat sugerujący kolejną lekką komedię i szybkie wskoczenie filmu z kina na Netfliksa raczej nie obiecywały odkrycia roku. Włączyłam „Seks dla opornych” bardziej z ciekawości niż z potrzeby obejrzenia czegoś konkretnego. I właśnie dlatego zaskoczenie było tak duże. Nie jest kolejną sztampową komedią, którą ogląda się jednym okiem, scrollując telefon. Jest lekki, momentami bardzo zabawny, a przy tym zaskakująco ciepły. I, co chyba najważniejsze, ludzki. O czym właściwie jest „Seks dla opornych”? Historia skupia się na małżeństwie z długim stażem. Basia i Grzegorz są razem od lat, znają się na wylot, ale ich związek dawno przestał iskrzyć. Rutyna, przemilczenia i brak bliskości zrobiły swoje. Seks zszedł na dalszy plan, a rozmowy o potrzebach – jeszcze dalej. Pomysł na zmianę? Wyjazd do SPA, który ma być ostatnią próbą ratunku dla relacji. Na miejscu pojawia się jednak jeszcze jedna para, a to uruchamia lawinę sytuacji, które są jednocześnie niezręczne, zabawne i zaskakująco trafne. Film nie idzie w tanią dosłowność. Zamiast tego pokazuje relacje z dystansem i humorem, czasem bardzo bezpośrednim, ale bez wulgarności. To raczej opowieść o bliskości, wstydzie, potrzebie rozmowy i o tym, jak łatwo w związku zgubić siebie. Ilona Ostrowska wygląda świetnie Największym plusem filmu jest dla mnie Ilona Ostrowska. Jest naturalna, lekka, bardzo prawdziwa. Jej bohaterka nie jest przerysowana ani sztucznie „odmłodzona. To kobieta po czterdziestce, z emocjami, kompleksami i potrzebą bliskości, pokazana bez karykatury. Do tego wygląda świetnie i bardzo świeżo, byłam zachwycona! Piotr Adamczyk, jak nietrudno się domyślić, również wypada dobrze. Ich ekranowa chemia działa właśnie dlatego, że nie jest nachalna. To para, którą można spotkać obok siebie w sklepie albo na wakacjach. To nie film dla wszystkich. I bardzo dobrze „Seks dla opornych” nie jest komedią dla widza, który nie ma dystansu do siebie. Jeśli ktoś oczekuje grubych żartów albo boi się tematów związanych z intymnością, może się odbić. Ale jeśli podejdzie się do tego z luzem – film potrafi naprawdę rozbawić. I dokładnie to widać w opiniach widzów. Jedni byli pozytywnie zaskoczeni, inni podeszli do filmu z dystansem, ale większość podkreśla jedno: to nie jest tak zła komedia, jak można się spodziewać. Jak pisze jeden z widzów: „Zignorujcie plakat, nie oglądajcie zwiastunu. Zaufajcie – prześmieszne i czułe”. Inny dodaje: „Autentycznie zabawna komedia, pełna ciepła i humoru. Ostatni raz równie miło zaskoczyłem się przy «Dalej jazda!»”. Pojawiają się też bardziej wyważone głosy: „Nie oczekiwałem niczego szczególnego. Myślałem: kolejny film o parze w kryzysie. A dostałem coś zupełnie innego – historię o bliskości i rozmowie”. Nie brakuje również krytyki (np. że momentami za bardzo balansuje na granicy żenady albo że fabuła bywa nierówna). Jeśli więc masz ochotę na coś lekkiego, ciepłego i z przymrużeniem oka – „Seks dla opornych” to całkiem dobry wybór. Czeka na ciebie na Netfliksie.
Najbardziej wyczekiwany romans 2026 wreszcie na Netflixie. Ta historia zmiażdży widzów
Nowy rok Netflix zaczyna od historii, która ma wszystko, by stać się romantycznym hitem. „Ludzie, których spotykamy na wakacjach”, ekranizacja bestsellerowej powieści Emily Henry, już za kilka dni trafi do serwisu. To opowieść o przyjaźni, miłości i uczuciach, które nie zawsze przychodzą w odpowiednim momencie.
Początek 2026 roku zapowiada się wyjątkowo emocjonalnie dla fanów romantycznych historii. Na Netflixa zmierza ekranizacja jednej z najpopularniejszych powieści ostatnich lat, tj. „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” autorstwa Emily Henry. Książka podbiła listy bestsellerów, sprzedała się w milionach egzemplarzy i zyskała status współczesnego klasyka literatury obyczajowej. Teraz jej historia trafi na ekran i wszystko wskazuje na to, że widzowie rzucą się na nią od pierwszego dnia. Bestseller, który pokochali czytelnicy na całym świecie „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” to jedna z tych powieści, które czyta się jednym tchem. Od momentu premiery książka przez długie miesiące utrzymywała się na liście bestsellerów „New York Timesa”, a Emily Henry ugruntowała swoją pozycję jako jedna z najważniejszych autorek współczesnych romansów. Historia skupia się na Poppy i Alexie. To dwoje przyjaciół, których łączy wieloletnia tradycja wspólnych wakacyjnych wyjazdów. Choć różnią się niemal wszystkim, przez lata stanowili dla siebie stały punkt odniesienia. Wszystko zmienia się w momencie, gdy ich relacja nagle się urywa. Po dwóch latach milczenia Poppy postanawia zawalczyć o to, co zostało między nimi niewypowiedziane. Filmowa adaptacja, na którą czekano latami Netflix sięga po sprawdzony materiał i przenosi go na ekran w momencie, gdy widzowie szczególnie chętnie sięgają po emocjonalne, relacyjne historie. Reżyserem filmu jest Brett Haley, znany z wyczucia nastroju i subtelnego prowadzenia bohaterów. W głównych rolach zobaczymy Toma Blytha oraz Emily Bader. Blyth, znany z „Igrzysk śmierci: Ballady ptaków i węży”, wciela się w spokojnego, racjonalnego i zamkniętego w sobie Alexa. Bader, która dała się poznać szerszej publiczności dzięki serialowi „My Lady Jane”, gra energiczną, impulsywną i pełną życia dziennikarkę Poppy. To zestawienie zapowiada chemię, która ma szansę przełożyć się na ekranowe emocje. Twórcy zapowiadają historię opartą bardziej na gestach i napięciu między bohaterami niż na banalnych romantycznych schematach. Wakacyjny klimat i emocje, które zostają na długo Film, podobnie jak książka, rozgrywa się na przestrzeni kilku lat i wakacyjnych wyjazdów. To właśnie w tych momentach bohaterowie konfrontują się z tym, kim są naprawdę i czego oczekują od życia. Sceneria odgrywa tu ważną rolę. Zdjęcia kręcono w miejscach, które same w sobie budują atmosferę nostalgii, bliskości i chwil, które chce się zatrzymać na dłużej. Twórcy zapowiadają, że ekranizacja nie będzie jedynie klasycznym romansem, ale historią o dojrzewaniu, przyjaźni, stracie i drugich szansach. Kiedy premiera „Ludzi, których spotykamy na wakacjach”? Film zadebiutuje na Netflixie 9 stycznia 2026 roku. To idealny moment na taką historię. Początkiem roku wielu widzów szuka czegoś ciepłego, poruszającego i dającego chwilę wytchnienia. „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” zapowiadają się na jedną z tych produkcji, które ogląda się z kubkiem herbaty pod kocem, ale które zostają w głowie znacznie dłużej. Jeśli lubisz historie o relacjach, emocjach i niewypowiedzianych uczuciach, to ten tytuł powinien znaleźć się na twojej liście. View oEmbed on the source website
Najgłośniejsze filmy Netfliksa 2026! Tych 17 tytułów nie można przegapić
Rok 2026 zapowiada się wyjątkowo emocjonująco dla fanów kina. Netflix przygotował imponującą listę premier, wśród których znajdziemy wielkie powroty, głośne adaptacje i zupełnie nowe historie z udziałem największych nazwisk Hollywood. Sprawdziliśmy, które filmy warto wpisać na listę „do obejrzenia”.
Netflix wchodzi w 2026 rok z rozmachem. Platforma, która od lat wyznacza trendy w streamingu, zapowiada jedną z najmocniejszych ramówek filmowych w swojej historii. W planach są wielkie powroty, ekranizacje bestsellerów, kino akcji z gwiazdorską obsadą oraz produkcje, które już teraz budzą ogromne emocje wśród widzów. Sprawdziliśmy, jakie tytuły mają największe szanse, by w przyszłym roku zdominować rozmowy o kinie. Ludzie, których spotykamy na wakacjach Jedna z najbardziej wyczekiwanych adaptacji literackich nadchodzącego roku. Film powstał na podstawie bestsellerowej powieści Emily Henry i opowiada historię Poppy i Alexa, którzy od lat wspólnie spędzają wakacje, choć na co dzień dzieli ich wszystko. Z biegiem czasu zaczynają się zastanawiać, czy ich relacja to tylko przyjaźń, czy coś znacznie więcej. W rolach głównych zobaczymy Toma Blytha i Emily Bader. To propozycja dla fanów emocjonalnych historii z nutą romantyzmu i wakacyjnej nostalgii. Premiera 9 stycznia. View oEmbed on the source website Łup Netflix ponownie sięga po kino sensacyjne z najwyższej półki. „Łup” to thriller, w którym grupa policjantów przypadkowo odkrywa miliony dolarów ukryte przez przestępców. Od tej chwili nic nie jest już oczywiste, a granica między dobrem a złem zaczyna się zacierać. W obsadzie znaleźli się m.in. Ben Affleck, Matt Damon, Steven Yeun i Teyana Taylor. Film zapowiada się jako dynamiczna, pełna napięcia opowieść o chciwości i zdradzie. Premiera 14 stycznia. View oEmbed on the source website Peaky Blinders: Nieśmiertelny Legenda wraca w filmowej odsłonie. „Peaky Blinders: Nieśmiertelny” to kontynuacja kultowego serialu o rodzinie Shelbych. Cillian Murphy ponownie wciela się w Tommy’ego, a fabuła ma domknąć wątki znane z serialu w bardziej epickiej, kinowej formie. Obok niego na ekranie pojawią się m.in. Stephen Graham, Rebecca Ferguson i Barry Keoghan. To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier Netfliksa w 2026 roku. Premiera 26 marca. View oEmbed on the source website Narnia Po latach przerwy widzowie wrócą do magicznego świata Narnii. Nową adaptację przygotowuje Greta Gerwig, która po sukcesie „Barbie” sięga po klasykę fantasy. Film oparty na „Siostrzeńcu czarodzieja” ma zapoczątkować nową serię. W obsadzie pojawią się m.in. Emma Mackey, Meryl Streep i Daniel Craig. Produkcja trafi najpierw do kin IMAX, a następnie do biblioteki Netfliksa. Premiera 26 listopada (na 2 tygodnie w niektórych kinach IMAX), 25 grudnia na Netfliksie. Here Comes the Flood Thriller w reżyserii Fernando Meirellesa, twórcy „Miasta Boga”, zapowiada się na jedną z najmocniejszych produkcji roku. Historia splata losy trzech bohaterów uwikłanych w skomplikowany napad. W rolach głównych występują Denzel Washington, Robert Pattinson oraz Daisy Edgar-Jones. Film ma łączyć napięcie z psychologiczną grą między bohaterami. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. Animals Ben Affleck nie tylko występuje w filmie, ale także stoi za kamerą. „Animals” to mroczny thriller, w którym syn polityka zostaje porwany, a jego rodzice muszą zmierzyć się z dramatycznymi wyborami. W obsadzie znaleźli się także Gillian Anderson i Kerry Washington. Produkcja ma łączyć kino sensacyjne z dramatem psychologicznym. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. Apex W tym thrillerze survivalowym Charlize Theron wciela się w kobietę, która podczas samotnej wyprawy górskiej staje się celem bezwzględnego prześladowcy. Film łączy elementy kina akcji i thrillera psychologicznego, a za reżyserię odpowiada Baltasar Kormákur. To propozycja dla widzów, którzy lubią intensywne emocje i surowe krajobrazy. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. View oEmbed on the source website Office Romance Netflix nie zapomina o fanach komedii romantycznych. „Office Romance” opowiada historię bezkompromisowej szefowej korporacji, której uporządkowane życie zaczyna się komplikować, gdy zatrudnia nowego prawnika. W rolach głównych Jennifer Lopez i Brett Goldstein. Film ma łączyć lekkość romansu z nowoczesnym spojrzeniem na relacje w pracy. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. Enola Holmes 3 Millie Bobby Brown ponownie wciela się w młodszą siostrę Sherlocka Holmesa. Trzecia część serii ma być mroczniejsza i bardziej dojrzała niż poprzednie odsłony. Nadal nie wiadomo, czy na ekranie pojawi się Henry Cavill, ale twórcy zapowiadają bardziej złożoną intrygę i większą stawkę. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. The Adventures of Cliff Booth Jedna z najbardziej elektryzujących zapowiedzi Netfliksa. Brad Pitt wraca jako Cliff Booth – postać znana z „Pewnego razu… w Hollywood”. Scenariusz napisał Quentin Tarantino, a za kamerą stanął David Fincher. W obsadzie pojawią się także Elizabeth Debicki i Yahya Abdul-Mateen II. Film ma rozbudować historię bohatera i pokazać nowe oblicze Hollywood lat 70. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. The Mosquito Bowl Film inspirowany prawdziwymi wydarzeniami z czasów II wojny światowej. Opowiada o grupie młodych futbolistów, którzy porzucają sportową karierę, by wziąć udział w wojnie na Pacyfiku. W obsadzie znaleźli się m.in. Nicholas Galitzine i Bill Skarsgård. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. The Whisper Man Mroczny thriller oparty na bestsellerowej powieści. Główny bohater, pisarz kryminałów, próbuje uratować porwanego syna, odkrywając związek sprawy z dawnym seryjnym mordercą. W obsadzie pojawiają się Robert De Niro, Adam Scott i Michelle Monaghan. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. Unabom Film opowiadający historię Teda Kaczyńskiego, znanego jako Unabomber. Produkcja pokaże jego drogę od wybitnego studenta do jednego z najbardziej znanych terrorystów w historii USA. W głównej roli Jacob Tremblay, a partnerują mu Russell Crowe i Shailene Woodley. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. Quasimodo Nowa, aktorska wersja klasycznej historii o dzwonniku z Notre Dame. Akcja została osadzona w burzliwym okresie XIX-wiecznego Paryża, a główną rolę zagra Vincent Cassel. Projekt owiany jest tajemnicą, ale już teraz budzi duże zainteresowanie. Nie znamy jeszcze daty premiery. Podlasie Kontynuacja polskiego filmu, który zdobył dużą sympatię widzów. Anna Seniuk i Artur Barciś wracają jako para bohaterów uwikłanych w kolejne życiowe perypetie. Tym razem historia ma być jeszcze bardziej emocjonalna i pełna humoru. Daty premiery jeszcze nie potwierdzono. Czarna Wołga Thriller inspirowany jedną z najmroczniejszych legend PRL-u. W centrum fabuły znajduje się milicyjne śledztwo związane z tajemniczymi porwaniami dzieci. W obsadzie m.in. Michał Balicki i Robert Więckiewicz. Dokładna data premiery nie jest znana. Kolory zła: Czerń Po sukcesie „Czerwieni” Netflix kontynuuje serię kryminalną na podstawie powieści Małgorzaty Oliwii Sobczak. Tym razem widzowie przeniosą się w jeszcze mroczniejsze rejony śledztwa, a w roli prokuratora Bilskiego ponownie zobaczymy Jakuba Gierszała. Data premiery przewidziana jest na 2026. Netflix w 2026 roku nie zwalnia tempa Nadchodzący rok zapowiada się jako prawdziwy festiwal premier. Od wielkich nazwisk, przez kontynuacje kultowych historii, aż po nowe, odważne projekty. Netflix wyraźnie pokazuje, że zamierza utrzymać pozycję lidera. Jeśli zapowiedzi się potwierdzą, 2026 może okazać się jednym z najmocniejszych lat w historii platformy.
Brad Pitt w jednej z najbardziej poruszających ról. Epicka historia o miłości, która nie zawsze prowadzi do szczęścia
Ma już ponad 30 lat, a wciąż ogląda się go z zapartym tchem. „Wichry namiętności” z Bradem Pittem to film, który łączy wielkie emocje, rodzinny dramat i historię miłości wystawionej na ciężką próbę. To zdecydowanie jedna z najbardziej poruszających ról w karierze aktora.
„Wichry namiętności” to jeden z tych tytułów, które mimo upływu lat nie tracą siły oddziaływania. Film z 1994 roku w reżyserii Edwarda Zwicka po trzech dekadach nadal potrafi wywołać silne emocje. To nie tylko epicka historia miłosna, ale też rozpisana na lata opowieść o rodzinnych więziach, lojalności i konsekwencjach życiowych wyborów. „Wichry namiętności” - fabuła Akcja „Wichrów namiętności” rozgrywa się na tle burzliwych wydarzeń pierwszej połowy XX wieku i skupia się na losach rodziny Ludlowów, mieszkającej na odludnym ranczu w Montanie. Surowy pułkownik William Ludlow wychowuje trzech synów w duchu niezależności, honoru i bliskości z naturą, z dala od cywilizacji i jej zasad. Wszystko zmienia się wraz z pojawieniem się Susannah, która wkracza w ich świat i staje się osią emocjonalnych napięć. Najstarszy z braci, odpowiedzialny i powściągliwy Alfred, zakochuje się w niej pierwszy, jednak to Tristan, dziki, niepokorny, pełen wewnętrznych sprzeczności, budzi w niej prawdziwe uczucia. Ich relacja, namiętna i skazana na cierpienie, zostaje wystawiona na próbę przez wybuch I wojny światowej, tragedie rodzinne i decyzje, które na zawsze odmienią ich losy. Film prowadzi widza przez kolejne dekady, pokazując, jak miłość splata się z poczuciem straty, lojalnością i nieuchronnością przemijania. To opowieść o mężczyznach rozdartych między obowiązkiem a sercem, o kobiecie próbującej odnaleźć swoje miejsce w świecie rządzonym przez męskie zasady oraz o emocjach, które, mimo upływu lat, nie tracą intensywności. Film opowiada o sprawach uniwersalnych: o miłości, która nie zawsze prowadzi do szczęścia, o braterskiej rywalizacji, o konsekwencjach podejmowanych decyzji. Nie próbuje być sentymentalny, a raczej pokazuje, że życie rzadko układa się według planu. To także opowieść o cenie wolności i o tym, jak trudno ją pogodzić z odpowiedzialnością wobec innych. Produkcja jest obecnie dostępna na Netflixie, co daje doskonałą okazję, by przypomnieć ją sobie lub obejrzeć po raz pierwszy. „Wichry namiętności” - obsada. Brad Pitt jest tu wyjątkowy W „Wichrach namiętności” główne role zagrali Brad Pitt, Anthony Hopkins, Aidan Quinn i Julia Ormond. Pitt wciela się w Tristana Ludlowa, postać, która najmocniej zapada w pamięć widzów i stanowi centrum całej opowieści. Anthony Hopkins znakomicie gra ojca rodziny, pułkownika Williama Ludlowa, samotnika żyjącego z dala od cywilizacji. Aidan Quinn występuje jako najstarszy z braci, Alfred, a Julia Ormond jako Susannah, uwikłana w ich skomplikowane relacje. W obsadzie pojawiają się także Henry Thomas oraz Gordon Tootoosis. „Wichry namiętności” - kino z rozmachem, które się nie starzeje Siłą „Wichrów namiętności” pozostaje także realizacja. Zdjęcia autorstwa Johna Toll’a, nagrodzone Oscarem, nadają filmowi wyjątkowy klimat: surowy, przestrzenny, momentami niemal surowo piękny. Montana staje się tu nie tylko tłem, ale pełnoprawnym uczestnikiem opowieści. Muzyka Jamesa Hornera subtelnie podkreśla emocje, nie dominując nad historią. To jeden z tych soundtracków, które po latach nadal są rozpoznawalne i silnie kojarzą się z filmem. Podobnie, jak rola Brada Pitta, która zapisała się w jego karierze jako jedna z najbardziej poruszających. Uwielbiamy go w takim wydaniu!
Robbie Williams wraca do Take That. Netflix szykuje muzyczny dokument, który poruszy fanów!
Netflix sięga po jedną z największych ikon popu lat 90. Już 27 stycznia na platformie zadebiutuje miniserial dokumentalny poświęcony zespołowi Take That. W produkcji pojawią się nie tylko obecni członkowie grupy, ale również Robbie Williams, który po latach wraca do wspomnień z czasów największej sławy.
Netflix sięga po kolejną muzyczną legendę. Już 27 stycznia na platformie zadebiutuje miniserial dokumentalny poświęcony zespołowi Take That, jednej z najważniejszych grup popowych lat 90., która na zawsze zmieniła oblicze brytyjskiej sceny muzycznej. Choć dziś formację tworzą już tylko Gary Barlow, Howard Donald i Mark Owen, twórcy produkcji potwierdzili, że w dokumencie nie zabraknie także Robbiego Williamsa oraz Jasona Orange’a, czyli byłych członków zespołu, którzy odegrali kluczową rolę w jego największym okresie popularności. Historia zespołu bez luk i przemilczeń Nowy dokument Netflixa ma pokazać pełną drogę Take That, od błyskawicznej kariery i stadionowych koncertów, przez napięcia wewnątrz grupy, aż po rozpad i późniejsze powroty. Twórcy zapowiadają szczere rozmowy, archiwalne nagrania oraz spojrzenie zza kulis na to, jak wyglądało funkcjonowanie jednego z największych boysbandów w historii popu. Szczególną uwagę przyciąga obecność Robbiego Williamsa, który opuścił zespół w szczycie sławy, rozpoczynając później solową karierę. Jego udział w dokumencie zapowiada bardziej kompletną i emocjonalną opowieść niż dotychczasowe produkcje o Take That. Netflix stawia na muzyczne legendy Platforma od kilku lat konsekwentnie rozwija katalog dokumentów muzycznych, od historii ikon popu po opowieści o zespołach, które kształtowały całe pokolenia. Miniserial o Take That wpisuje się w ten trend i wszystko wskazuje na to, że może powtórzyć sukces innych głośnych tytułów tego typu. Pierwszy zwiastun zapowiada produkcję pełną archiwalnych materiałów, emocji i szczerości. Premiera serialu: 27 stycznia na Netflix. View oEmbed on the source website
Gwiazda „Emily w Paryżu” w przerażającej opowieści o anoreksji. Ten film mną wstrząsnął
Na co dzień kojarzymy ją z kolorowym Paryżem, modą i lekkim humorem. Tymczasem Lily Collins ma w swoim dorobku film, który jest zupełnym przeciwieństwem mega hitu Netflixa. „Aż do kości” to poruszająca, momentami bolesna opowieść o anoreksji, która odbiera nie tylko zdrowie, ale i tożsamość.
Na pierwszy rzut oka można go przeoczyć, bo nie obiecuje łatwych emocji i nie próbuje uwodzić sensacją. A jednak „Aż do kości” to jeden z tych filmów, które zostają pod skórą na długo. Tym bardziej zaskakuje fakt, że w głównej roli występuje Lily Collins – aktorka kojarzona dziś przede wszystkim z lekkim, stylowym światem „Emily w Paryżu”. Tutaj jednak pokazuje zupełnie inne oblicze. Surowe, bolesne i poruszająco prawdziwe. To nie jest film, który ogląda się „dla przyjemności”. To historia, która uwiera, momentami niepokoi, a chwilami wręcz odbiera oddech. Bo mówi o chorobie, której nie da się zamknąć w prostych definicjach i która powoli odbiera człowiekowi wszystko: ciało, relacje, tożsamość. Gdy człowiek przestaje być człowiekiem, a staje się problemem Ellen, bohaterka grana przez Lily Collins, w pewnym momencie mówi, że przestała być osobą, a stała się „problemem”. To jedno zdanie wystarczy, by zrozumieć ton całej historii. W „Aż do kości” anoreksja nie jest pokazana jako bunt czy próba kontroli, ale jako wyniszczający proces, który stopniowo odcina człowieka od świata i od samego siebie. Film z dużą wrażliwością pokazuje też reakcje otoczenia. Siostra, która nie rozumie i cierpi z bezsilności. Matka, która nie potrafi patrzeć na gasnące dziecko. Ojciec, który znika zarówno fizycznie i emocjonalnie. Nikt nie jest tu czarnym charakterem, ale każdy w jakiś sposób przegrywa z chorobą, która wymyka się logice. I właśnie to jest najbardziej niepokojące. „Aż do kości” nie oskarża, nie moralizuje oraz nie podaje gotowych recept. Zamiast tego pokazuje, jak bardzo bezradni potrafimy być wobec cierpienia kogoś bliskiego. Terapia, która nie obiecuje cudów Kiedy Ellen trafia do ośrodka prowadzonego przez doktora Williama Beckhama (w tej roli Keanu Reeves), pojawia się nadzieja, choć bardzo krucha. To miejsce inne niż typowe kliniki. Mamy tu mniej procedur, a więcej rozmów. Mniej kontroli, a więcej odpowiedzialności za samego siebie. Leczenie nie jest tu drogą ku szybkiemu uzdrowieniu, lecz procesem pełnym cofnięć, zwątpienia i lęku. Ellen poznaje innych pacjentów – ludzi o różnych historiach, których łączy jedno: każdy z nich próbuje przetrwać. I choć między nimi rodzi się coś na kształt wspólnoty, najtrudniejsze pytanie pozostaje bez odpowiedzi: czy naprawdę chcę żyć? Największą siłą „Aż do kości” jest uczciwość. Twórcy nie próbują tłumaczyć anoreksji jednym traumatycznym wydarzeniem czy uproszczoną diagnozą. Nie sprowadzają jej do presji społecznej ani rodzinnych problemów. Bo prawda jest bardziej złożona. Film nie boi się tej niewygodnej prawdy pokazać. Lily Collins wypada w tej roli niezwykle autentycznie. Wcześniej otwarcie mówiła o własnych doświadczeniach z zaburzeniami odżywiania. Zakończenie, które nie daje prostych odpowiedzi Finał filmu nie przynosi łatwego ukojenia. Nie ma tu spektakularnego zwycięstwa ani obietnicy, że wszystko się ułoży. Jest raczej cicha nadzieja, która nie daje gwarancji, ale zostawia przestrzeń na zmianę. „Aż do kości” to film trudny, ale potrzebny. Nie epatuje dramatem, nie szuka tanich wzruszeń. Zamiast tego zmusza do refleksji nad tym, jak patrzymy na chorobę, jak oceniamy innych i jak łatwo zapominamy, że za każdym „problemem” stoi człowiek. Dostępny na Netfliksie. View oEmbed on the source website
Robin Williams w dewastującej historii o stracie i przemijaniu. Ten film na Netflixie zmieni, jak patrzysz na życie
Są filmy, które dojrzewają razem z widzem. „Przebudzenia” z 1990 roku to jeden z tych tytułów, które mimo upływu lat wciąż poruszają równie mocno. Teraz, gdy klasyk z Robinem Williamsem i Robertem De Niro jest dostępny na Netflixie, warto do niego wrócić. To kino wzruszające, mądre i boleśnie aktualne.
Są filmy, które ogląda się raz i odkłada na półkę pamięci. I są takie, które zostają na dłużej, a potem wracają po latach, zmieniają znaczenie, dojrzewają razem z widzem. „Przebudzenia” z 1990 roku należą do tej drugiej kategorii. Historia oparta na prawdziwych wydarzeniach wciąż porusza, bo dotyka spraw uniwersalnych: kruchości życia, potrzeby bliskości i tego, jak łatwo stracić coś, co wydaje się dane raz na zawsze. Gdy czas się zatrzymuje Akcja filmu koncentruje się wokół doktora Malcolma Sayera (Robin Williams), neurologa pracującego z pacjentami cierpiącymi na encefalopatię śpiączkową – chorobę, która na lata odebrała im kontakt ze światem. Gdy lekarz decyduje się zastosować eksperymentalną terapię, wydarza się coś, co wydaje się cudem: chorzy zaczynają się „budzić”. Jednym z nich jest Leonard Lowe, grany przez Roberta De Niro. Mężczyzna zasnął jako młody człowiek, a budzi się po kilkudziesięciu latach w zupełnie innej rzeczywistości jako mężczyzna starszy, samotny, pozbawiony życia, które mogło mu się przydarzyć. To właśnie ten moment staje się emocjonalnym sercem filmu. „Przebudzenia” nie są bowiem opowieścią o cudzie medycyny, lecz o cenie, jaką płaci się za powrót do świata, który nigdy nie będzie taki jak wcześniej. Robin Williams i Robert De Niro w rolach życia Trudno wyobrazić sobie lepszą obsadę. Robin Williams, znany głównie z ról komediowych, pokazuje tu zupełnie inne oblicze, tj. stonowane, pełne empatii, niezwykle delikatne. Jego doktor Sayer nie jest wszechwiedzącym bohaterem, lecz człowiekiem, który uczy się słuchać i rozumieć swoich pacjentów. Z kolei Robert De Niro tworzy jedną z najbardziej poruszających kreacji w swojej karierze. Jego Leonard jest kruchy, pełen dziecięcej ciekawości świata, a jednocześnie boleśnie świadomy straconego czasu. Każdy gest, spojrzenie i drżenie głosu niesie w sobie emocje, których nie da się odegrać bez ogromnej wrażliwości. Film, który dojrzewa razem z widzem „Przebudzenia” to ten typ kina, który ogląda się inaczej w różnych momentach życia. Jako młody widz widzi się w nim przede wszystkim historię medyczną. Z wiekiem coraz wyraźniej wybrzmiewa jednak warstwa emocjonalna. To opowieść o stracie, niespełnieniu i godzeniu się z tym, czego nie da się cofnąć. Nie bez powodu film zdobył uznanie krytyków i był nominowany do najważniejszych nagród branżowych. Dlaczego warto wrócić do „Przebudzeń”? To film, który przypomina o rzeczach najważniejszych, tj. o kruchości czasu, o wdzięczności za zwykłe dni i o tym, że życie nie zawsze daje drugą szansę, choć czasem pozwala ją na chwilę poczuć. Film dostępny jest na Netfliksie. View oEmbed on the source website
Netflixie, przez ciebie znowu zarwałam noc! Ten film ma już swoje lata, a wciąga bardziej niż nowe premiery
Ten film znalazłam na Netflixie zupełnie przypadkiem. Chciałam sprawdzić tylko jedną scenę, a skończyło się na seansie do późnej nocy. To jeden z tych tytułów sprzed lat, które dziś ogląda się z zaskakującą przyjemnością.
Pewne filmy po prostu czekają na swój moment. „21” jest jednym z nich. Trafiłam na ten tytuł zupełnie przypadkiem, scrollując Netflixa późnym wieczorem, z myślą, że „rzucę tylko okiem”. Skończyło się klasycznie: zarwana noc, nieodczytane powiadomienia i utracone poczucie czasu. To produkcja z 2008 roku, ale absolutnie nie sprawia wrażenia przestarzałej. Tempo jest równe, historia klarowna, a napięcie budowane bez tanich trików. To kino środka w najlepszym tego słowa znaczeniu. Wciąga, nie męczy i pozwala się po prostu dobrze bawić. „21” - o co tu właściwie chodzi? Fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Główny bohater, Ben Campbell, to wyjątkowo zdolny student MIT, który marzy o dalszej edukacji, ale blokują go pieniądze, a raczej ich brak. Gdy trafia pod skrzydła charyzmatycznego profesora matematyki, dołącza do elitarnej grupy studentów wykorzystujących liczenie kart, by wygrywać fortuny w kasynach Las Vegas. Brzmi jak klasyczna historia o szybkim sukcesie? Tak, ale uwaga, bo ta naprawdę wciąga. Największą siłą „21” jest klimat. Kasyna, eleganckie hotele, napięcie przy stolikach do blackjacka i świadomość, że każdy ruch może wszystko zmienić. W filmie ekscytacja bardzo sprawnie zaczyna mieszać się z presją, a niewinna gra przeradza się w coś znacznie poważniejszego. Nie trzeba znać zasad blackjacka, żeby dać się porwać tej historii. Wszystko jest czytelne i prowadzone krok po kroku. W dodatku główny bohater jest bardzo uroczy, a reszta jego kompanów wcale nie pozostaje z tyłu. W tym oczywiście Kevin Spacey, który doskonale sprawdził się w roli profesora i opiekuna ryzykownej grupy. „21” - idealny film na wieczór (i noc) „21” to absolutnie nie jest kino ambitne, co zresztą widać po niektórych recenzjach. To dobrze zrealizowany, wciągający film rozrywkowy, który idealnie sprawdza się jako seans „jeszcze jednego odcinka” - tylko że w wersji pełnometrażowej. Nic dziwnego, że dziś, odkryty na nowo na Netflixie, potrafi wciągnąć równie mocno jak kilkanaście lat temu.
Jeśli masz dość przewidywalnych romansów, ten film o miłości może cię zaskoczyć. To ukryta perełka Netfliksa
„Więcej niż myślisz” zaczyna się jak kolejna szkolna opowieść o uczuciach, ale bardzo szybko skręca w stronę, której Netflix zwykle unika. To film o emocjach, które nie mieszczą się w prostych schematach.
Na pierwszy rzut oka wszystko się zgadza: liceum w małym miasteczku, trójkąt uczuciowy, listy miłosne i bohaterowie, którzy nie bardzo wiedzą, kim są i czego chcą. „Więcej niż myślisz” wygląda jak film, który Netflix produkował już dziesiątki razy. A jednak bardzo szybko okazuje się, że ta historia idzie w zupełnie inną stronę. To nie jest opowieść o spełnionej miłości. Sama narratorka uczciwie uprzedza widza słowami: „jeśli dotąd nie zgadliście – to nie jest historia miłosna, a przynajmniej nie taka, w której spełniają się pragnienia”. I dokładnie tak jest. Ten film bardziej interesuje się tym, co dzieje się pomiędzy uczuciami, niż samym finałem. Znana historia, ale opowiedziana inaczej Punktem wyjścia jest wariacja na temat „Cyrana de Bergeraca”. Ellie Chu, cicha, bardzo bystra uczennica, zarabia, pisząc wypracowania za innych. Kiedy Paul, szkolny futbolista, prosi ją o pomoc w pisaniu listów do Aster, dziewczyny, w której oboje są zakochani, Ellie się zgadza. Z pozoru to prosty układ. W praktyce szybko zamienia się w emocjonalny labirynt. Najciekawsze w tej historii jest to, że film nie próbuje nikogo jednoznacznie osądzać. Paul nie jest tylko stereotypowym „głupim sportowcem”, Ellie nie jest romantyczną outsiderką bez skazy, a Aster nie sprowadza się do roli niedostępnego obiektu westchnień. Każde z nich nosi w sobie poczucie niedopasowania i samotności, choć każde z innego powodu. Młodzi bohaterowie z prawdziwymi emocjami Ogromną siłą „Więcej niż myślisz” jest sposób, w jaki Alice Wu pisze młodych bohaterów. To nastolatki, ale nie papierowe figury. Ich rozmowy są spokojne, czasem nieporadne, często pełne pauz i niedopowiedzeń. Film nie pędzi od konfliktu do konfliktu. Raczej pozwala widzowi przyglądać się temu, jak relacje powoli się zmieniają. Ellie jest bohaterką zamkniętą w sobie, bardziej skupioną na myśleniu i obserwowaniu niż działaniu. Jej samotność nie jest dramatyczna, raczej cicha i długotrwała. Paul z kolei desperacko próbuje dopasować się do wyobrażenia o tym, kim „powinien” być, choć zupełnie do niego nie pasuje. Aster, choć pozornie pewna siebie, także zmaga się z tym, jak inni ją postrzegają. Film o tożsamości, nie o wielkich gestach „Więcej niż myślisz” dotyka tematów imigracji, orientacji seksualnej, wyobcowania i presji społecznej, ale robi to bez nachalnych deklaracji. Nie ma tu moralizowania ani scen, które krzyczą swoją ważność. Zamiast tego są drobne momenty: rozmowy o książkach, wspólne przejażdżki, listy, które mówią więcej o autorce niż o adresatce. To film bardziej o odkrywaniu siebie niż o zdobywaniu czyjegoś serca. O tym, że czasem najważniejszym krokiem nie jest zakochanie się w drugiej osobie, ale uczciwe spojrzenie na własne potrzeby i granice. Dlaczego warto wrócić do tego filmu po latach? „Więcej niż myślisz” nie jest rewolucją gatunku i nie próbuje nią być. To ciepły, mądry film o dorastaniu, który nie traktuje swoich bohaterów protekcjonalnie. Dobrze zagrany, spokojnie poprowadzony i emocjonalnie wiarygodny. Jeśli szukasz na Netfliksie czegoś lżejszego, ale nie pustego. Czegoś, co mówi o uczuciach bez przesady i bez cukru. To jeden z tych tytułów, które zostają z widzem dłużej, niż można się było spodziewać.
Ten świąteczny film Netflixa wzruszył mnie do łez i złamał mi serce. Pewnie go nie znasz, a na prawdę warto
„Śnieżna siostra” to nie jest film, który poprawia nastrój na siłę. Zamiast śmiechu i błyskotek oferuje ciszę, stratę i delikatną próbę oswojenia żałoby. I właśnie dlatego okazuje się jednym z najbardziej poruszających świątecznych tytułów na Netflixie.
Rzadko zdarza się, by świąteczne kino naprawdę mnie rozbroiło emocjonalnie. A jednak „Śnieżna siostra” dostępna na Netflixie zrobiła to i to bez tanich chwytów, bez cukru i bez udawanej magii. Jestem jedną z tych widzek, która ma słabość do skandynawskich historii, szczególnie tych surowych, cichych, opowiadanych półsłówkami. Tym razem intuicja nie zawiodła: norweska produkcja okazała się jednym z najbardziej poruszających świątecznych filmów, jakie kiedykolwiek widziałam. „Śnieżna siostra” - o czym opowiada film? Akcja filmu rozgrywa się tuż przed Wigilią, która dla jedenastoletniego Juliana ma szczególne znaczenie. To właśnie wtedy chłopiec obchodzi urodziny. Normalnie byłby to czas zapachu pierników, rodzinnych kolęd i ciepła bijącego od choinkowych światełek. Tyle że w tym domu nic nie jest już „normalne”. Rodzina chłopca próbuje funkcjonować po stracie starszej córki. Żałoba wypełnia każdy kąt. Zamiast dekoracji jest cisza, zamiast radości - ostrożność w każdym geście. Chłopiec, choć sam przeżywa ból, stara się być tym, który podtrzymuje rodziców na duchu i dba o młodszą siostrę. Dziecko zmuszone do dorosłości przez stratę to perspektywa rzadko pokazywana w kinie familijnym. I chyba właśnie tak bardzo porusza. W tym emocjonalnym zawieszeniu Julian poznaje Hedvig. To dziewczynka pełna energii, światła i dziecięcej radości. Ich znajomość wnosi do filmu powiew życia, ale bardzo szybko pojawia się też niepokój. Coś w świecie Hedvig nie do końca pasuje do rzeczywistości, a obecność tajemniczego starszego mężczyzny tylko potęguje to wrażenie. Relacja tej dwójki z jednej strony wydaje się realna, z a drugiej... baśniowa. Hedvig jest postacią intensywną, momentami wręcz nadekspresyjną, ale to właśnie dzięki temu staje się kontrapunktem dla stłumionego emocjonalnie świata Juliana. Obok nich pojawia się także John. To przyjaciel chłopca, którego rola jest skromna, ale znacząca i bardzo prawdziwa. Dlaczego warto obejrzeć „Śnieżną siostrę”? „Śnieżna siostra” nie próbuje być kolejną świąteczną opowieścią o cudach i happy endach. To historia o stracie, smutku i różnych sposobach radzenia sobie z bólem. Została opowiedziana w sposób zrozumiały dla dzieci, ale wystarczająco dojrzały, by poruszyć dorosłych. Twórcy nie infantylizują tematu żałoby. Pokazują ją z wielu stron: bezradność rodziców, samotność dziecka, napięcie między potrzebą pamięci a chęcią powrotu do życia. Julian, grany z niezwykłą naturalnością, jest w tym wszystkim najbardziej poruszający, cichy, uważny, prawdziwy. Ogromną rolę odgrywa też warstwa wizualna. Norweskie krajobrazy, zimowe światło, charakterystyczne domy i świecące gwiazdy w oknach tworzą atmosferę, której nie da się podrobić. Film korzysta z tej scenerii świadomie kontrastując świąteczną kolorystykę z chłodem i cieniem żałoby. To nie są pocztówkowe święta. To zima, która bywa piękna, ale też przytłaczająca. „Śnieżna siostra” to film słodko-gorzki, nostalgiczny i momentami naprawdę bolesny. Nie oferuje śmiechu ani przygód, za to daje coś znacznie cenniejszego - szczere emocje. To opowieść, na której można się rozpłakać, ale też zatrzymać na chwilę i pomyśleć o tym, czym naprawdę są święta. Nie jest to klasyczna familijna propozycja „do kotleta”, ale zdecydowanie jedna z tych, które zostają w głowie na długo. Jeśli szukacie świątecznego filmu, który nie udaje, że wszystko zawsze kończy się dobrze, ten będzie wyborem wręcz idealnym.
Szalony kryminał Netfliksa przyciąga widzów jak magnes. Ta (prawdziwa!) historia nie daje spokoju
Wystarczy kilka minut seansu, by zrozumieć, dlaczego widzowie nie potrafią się oderwać. Nowy dokument true crime Netfliksa wraca do jednej z najbardziej zagadkowych śmierci końca lat 90. i pokazuje, że pieniądze oraz władza nie chronią przed tajemnicą.
Netflix od lat udowadnia, że potrafi zamieniać prawdziwe historie kryminalne w globalne obsesje. Kolejne produkcje true crime regularnie trafiają do rankingów oglądalności, a widzowie na całym świecie z zapartym tchem śledzą sprawy, które kiedyś elektryzowały media. Teraz podobny los spotkał „Morderstwo w Monako”. Dokument w kilka dni po premierze wspiął się wysoko w zestawieniach popularności i wywołał falę emocjonalnych reakcji. Śmierć miliardera i pytania, które wracają po latach „Morderstwo w Monako” wraca do głośnej sprawy z 1999 roku, tj. śmierci Edmonda Safry, jednego z najbogatszych ludzi świata. Miliarder zginął w pożarze swojej willi w Monako, a okoliczności tragedii od początku budziły kontrowersje. Dokument prowadzi widza przez kolejne wersje wydarzeń, rekonstruując fakty, zeznania i medialne narracje, które przez lata narastały wokół tej sprawy. Twórcy nie serwują prostych odpowiedzi ani jednoznacznych osądów. Zamiast tego stawiają na stopniowe odsłanianie szczegółów, pozwalając widzowi samodzielnie konfrontować się z pytaniami o winę, motyw i prawdę ukrytą pod warstwą luksusu oraz politycznych wpływów. Widzowie reagują natychmiast. Opinie z platformy X Choć dokument nie zdążył jeszcze zebrać obszernego pakietu profesjonalnych recenzji, jego odbiór w mediach społecznościowych mówi wiele. Na platformie X (dawniej Twitter) pojawiają się komentarze osób, które przyznają, że historia wciąga szybciej, niż się spodziewali. Jedna z opinii krąży w sieci w wyjątkowo krótkiej, ale wymownej formie: „Dokument Morderstwo w Monako jest szalony”. Inny użytkownik podkreśla, jak błyskawicznie seans potrafi wciągnąć: „Poranek z Morderstwem w Monako na Netfliksie. Obejrzałem dopiero 4 minuty, a już mam obsesję na punkcie Colin Campbell, choć myślę, że w tej sadze to nie ona jest główną bohaterką”. True crime, które nie daje łatwej ulgi „Morderstwo w Monako” wpisuje się w trend dokumentów true crime, które zamiast prostego sensacyjnego efektu stawiają na niepokój i niedopowiedzenia. Historia sprzed lat wraca w nowym świetle i przypomina, że nawet najbardziej spektakularne śledztwa mogą pozostawić po sobie więcej pytań niż odpowiedzi. Jeśli końcówkę roku rezerwujesz na nadrabianie najmocniejszych premier dokumentalnych, ten tytuł trudno pominąć. Netflix znów sięga po sprawę, która, mimo upływu czasu, wciąż potrafi przyciągnąć uwagę i rozpalić wyobraźnię widzów na całym świecie. View oEmbed on the source website
Ten wzruszający dramat świąteczny pojawi się w Wigilię na Netflixie. Film z Kate Winslet złamie serca widzów
Netflix wzruszy widzów do łez. Już niedługo na platformie pojawi się film, który (jeszcze przed premierą) zebrał świetne recenzje i miano najbardziej emocjonalnej produkcji sezonu. To nie jest typowy świąteczny film, jednak niezwykle potrzebny.
O czym jest „Żegnaj, June”? Nieoczywista propozycja na święta Netflix wprowadził do swojej świątecznej oferty film zatytułowany „Żegnaj, June”, który już teraz nazywany jest najbardziej wzruszającym filmem na Boże Narodzenie. Produkcja nie tylko poruszy serca widzów, ale także zapadnie w pamięć na długo po zakończeniu seansu. Jak informuje Netflix, akcja rozgrywa się tuż przed świętami, gdy nagłe pogorszenie zdrowia matki rzuca czworo dorosłego rodzeństwa i ich trudnego ojca w sam środek rodzinnego chaosu. Jednak dowcipna i nieustępliwa June postanawia przejąć kontrolę nad własnym losem — z ostrym humorem, szczerością i wielkim sercem. W świątecznym okresie wielu widzów poszukuje produkcji, które nie tylko wprowadzą ich w klimat, ale także pozwolą przeżyć coś głębszego. „Żegnaj, June” doskonale trafia w te potrzeby. Produkcja nie jest kolejną lekką komedią romantyczną, jakich wiele w grudniowej ramówce. To historia, która zmusza do refleksji i otwarcie mówi o odchodzeniu. Z pewnością trudno będzie powstrzymać łzy. „Żegnaj, June” - oscarowa obsada i twórcy Jednym z najmocniejszych punktów filmu jest jego obsada. Znajdują się mniej same gwiazdy (niektóre nawet oscarowe). W rolach głównych zobaczymy duet Kate Winslet i Helen Mirren. Kogo jeszcze zobaczymy na ekranie? Toni Collette, Johnny Flynn, Andrea Riseborough czy Timothy Spall. Za reżyserię również odpowiada... Kate Winslet. To jej debiut w tej roli. Już nie możemy się doczekać, aby to zobaczyć. Scenariuszem zajął się Joe Anders. Gdzie obejrzeć film „Żegnaj, June”? Sprawdź dostępność na Netflixie Dramat psychologiczny dostępny będzie na platformie Netflix już 24 grudnia, czyli w Wigilię. Poniżej przedstawiamy zwiastun produkcji. Zamierzacie obejrzeć? View oEmbed on the source website
Głośny koreański dramat katastroficzny już od jutra dostępny na Netflix! Ogromna powódź, wizja końca świata i walka o przetrwanie
Netflix szykuje wielkie uderzenie. Jeszcze w grudniu na platformie zadebiutuje koreański film katastroficzny, w którym świat zalewa niepowstrzymany kataklizm. Czy bohaterom uda się ocalić życie dziecka w świecie ogarniętym wodnym piekłem?
„Wielka powódź” - fabuła, która mrozi do szpiku kości „Wielka powódź” to film katastroficzny osadzony w świecie, który został całkowicie zalany. W tej dramatycznej scenerii widzowie śledzą losy grupy ludzi walczących o życie dziecka. Zdesperowani bohaterowie próbują uratować to, co niewinne i bezbronne. Przyszłość nie jest pewna, a każda sekunda może być ostatnią. Akcja rozgrywa się w ekstremalnych warunkach - w świecie pozbawionym lądu, gdzie woda stała się wszechobecnym zagrożeniem. Historia niezwykle silnie działa na emocje i trzyma w napięciu aż do końca. Produkcja idealnie wpisuje się w popularny w koreańskiej kinematografii nurt przedstawiania zwykłych ludzi w obliczu niewyobrażalnej katastrofy. Jeśli lubicie więc takie klimaty, ta również powinna wam się spodobać. Film zapowiada się na widowisko pełne napięcia i spektakularnych efektów specjalnych. Już pierwsze zapowiedzi wskazują, że wizualnie będzie naprawdę imponujący. Widzowie mogą spodziewać się wielu realistycznych scen zalanego miasta czy prób ratunkowych, które nie pozwolą oderwać się od ekranu. Szykujcie się na prawdziwą jazdę bez trzymanki. Dlaczego warto obejrzeć „Wielką powódź”? Emocje gwarantowane „Wielka powódź” to więcej niż tylko film katastroficzny. To historia o odwadze, nadziei i walce z nieuchronnością. Dzięki intrygującej fabule, imponującym efektom specjalnym i silnemu oddziaływaniu na emocje, film zapowiada się na jedną z najmocniejszych premier Netflixa w grudniu. Koreańskie kino już wielokrotnie udowodniło, że potrafi poruszać i angażować. I „Wielka powódź” wcale nie zapowiada się inaczej. Historia nie tylko trzyma w napięciu, ale też zmusza do refleksji nad ludzką siłą przetrwania. „Wielka powódź” na Netflixie: kiedy premiera filmu? „Wielka powódź” pojawi się na Netflixie już jutro, 19 grudnia. Szykuje się więc nie tylko mocne zakończenie tygodnia, ale i całego roku. Jeśli fabuła was zainteresowała, poniżej przedstawiamy zwiastun produkcji. View oEmbed on the source website
Daniel Craig powraca jako genialny detektyw. To najgorętsza premiera Netflixa w tym miesiącu!
To zdecydowanie jedna z najgorętszych i najgłośniejszych premier tego miesiąca. Daniel Craig wraca jako Benoit Blanc, a jego nowe śledztwo zaczyna się w… kościele.
Detektyw Benoit Blanc powraca w sprawie, która już na etapie materiałów promocyjnych nazywana jest „najbardziej mroczną i niemożliwą do rozwiązania”. Dla fanek true crime i eleganckich, filmowych łamigłówek jak znalazł. Morderstwo w kościele i klimat małomiasteczkowego thrillera W „Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery”, czyli w polskiej wersji „Żywy czy martwy: Film z serii »Na noże«”, Daniel Craig ponownie wciela się w kultowego detektywa. Tym razem Blanc trafia do małego, amerykańskiego miasteczka, gdzie w miejscowym kościele dochodzi do zagadkowej śmierci. Atmosfera jest ciężka, zamknięta, a mieszkańcy o krok od tego, by pęknąć pod presją sekretów, które skrywają latami. Blanc nie prowadzi dochodzenia sam. Towarzyszy mu ksiądz, grany przez Josha O’Connora, znanego z „The Crown” i „Challengers”. Ich filmowy duet już w zwiastunie miał w sobie coś magnetycznego, a w filmie jest jeszcze lepiej! Krytycy nazywają historię „genialną zagadką morderstwa” i podkreślają, że mamy tu do czynienia z jedną z najbardziej nasyconych emocjonalnie odsłon serii. Daniel Craig ma również zbierać najlepsze opinie w karierze Benoita Blanca. Gwiazdy, które podnoszą temperaturę premiery W obsadzie pojawiają się nazwiska, które same w sobie potrafią zrobić filmowy szum: Glenn Close, Josh Brolin, Mila Kunis, Jeremy Renner, Kerry Washington, Andrew Scott. Za scenariusz i reżyserię odpowiada ponownie Rian Johnson, twórca poprzednich części. Zatem znów możemy spodziewać się humoru podanego z wyczuciem, zaskakujących twistów i stylowych zdjęć, które wyglądają jak wyjęte z magazynu „Vanity Fair”. Światowa premiera filmu odbyła się 26 listopada 2025 roku w wybranych kinach. Na Netflixie film dostępny jest od piątku 12 grudnia 2025 roku – idealnie na weekend, który wiele osób spędza już z kubkiem gorącej herbaty, kocem i pierwszymi świątecznymi planami. View oEmbed on the source website
Jeszcze niedawno w kinach wywoływał salwy śmiechu, teraz zobaczysz go w domu! Film z Ostrowską i Adamczykiem trafi na Netflix
Dopiero co bił rekordy w kinach, a już zmierza na Netflix. „Seks dla opornych” to komedia o długoletnim związku, która bawi, ale przede wszystkim trafia w najbardziej czułe miejsca.
W kinach wywoływał salwy śmiechu, ale i długie rozmowy po seansie. „Seks dla opornych”, jedna z najgłośniejszych polskich premier sezonu, już pod koniec miesiąca zadebiutuje na Netflixie. To komedia o intymności, która zamiast uciekać w farsę, bierze pod lupę tematy, przed którymi pary często uciekają latami. Weekend, który miał wszystko naprawić i wszystko wywrócił do góry nogami Basia i Grzegorz są razem od ponad 20 lat. Ich małżeństwo przeszło przez wszystkie typowe etapy: od wielkiej miłości, przez rodzicielską bieganinę, po ciche dni, które z czasem stały się niepokojąco naturalne. Gdy orientują się, że ich relacja utknęła na mieliźnie rutyny, decydują się na radykalny krok, czyli wyjazd do SPA z podręcznikiem „Seks dla opornych” w walizce. Na pierwszy rzut oka brzmi to jak lekka komedia o nieporadnych próbach rozpalenia namiętności. Jednak film bardzo szybko pokazuje, że stawką nie jest wyłącznie „iskra”, ale cała dynamika ich związku. Pod humorem pulsuje coś znacznie ważniejszego: nieumiejętność rozmowy, skrywane poczucie samotności i ogromna potrzeba czułości, której nikt głośno nie nazywa. Scenariusz, oparty na popularnej sztuce teatralnej, dotyka tematów intymności i kryzysu w związku z wyjątkową uważnością. I robi to bez tabu, ale też bez taniej sensacji. Film, który śmieszy i mocno daje do myślenia W kinach „Seks dla opornych” okazał się jednym z największych hitów sezonu. W weekend otwarcia przyciągnął ponad 80 tysięcy widzów, a recenzje były wyjątkowo zgodne: w duetach Ostrowska–Adamczyk widać niezwykłą prawdę i wzajemne rozumienie materii, o której opowiadają. Nie grają „pod gag”, ale z empatią i subtelnością, dzięki czemu ich bohaterowie wydają się boleśnie realni. To komedia, która trafia w punkt, bo pokazuje parę, jaką każdy z nas zna – może z pracy, może z sąsiedztwa, a może… z własnego domu. To film o bliskości i o tym, że najtrudniejsze rozmowy często prowadzi się z osobą, z którą chce się spędzić życie. Opowiada również o tym, że miłość potrafi przejść różne fazy i że do każdej z nich można wrócić, jeśli znajdzie się odwagę, by powiedzieć sobie prawdę. A przy tym wszystkim film jest po prostu świetnie nakręcony: pełen lekkości, z inteligentnym humorem, pięknymi zdjęciami i dialogami, które momentami trafiają jak strzał w samo serce. To idealny seans na wieczór we dwoje albo kiedy potrzebujesz przyjrzeć się własnym emocjom. Historia zaczyna się śmiechem, ale kończy cichą refleksją. Czasem tak potrzebną. Kiedy premiera? „Seks dla opornych” pojawi się na Netflixie 31 grudnia. Idealnie na noc, w której symbolicznie zamykamy stare sprawy i otwieramy się na nowe początki. Może ten film stanie się impulsem do rozmowy, którą odkładasz od miesięcy?
Nie miał być hitem, a poruszył miliony widzów. Jeden z najgłośniejszych filmów dekady dostępny na Netflixie
„Nomadland” to historia kobiety, która po utracie pracy i domu wyrusza w samotną podróż po Ameryce. Jej trasa szybko staje się nie tylko sposobem na przetrwanie, lecz także próbą odnalezienia nowego sensu. Film nagrodzony trzema Oscarami wraca na platformę Netflix.
Są historie, które odzierają widza z poczucia komfortu i zmuszają do spojrzenia na świat z perspektywy tych, których łatwo przeoczyć. Jedną z nich jest „Nomadland”. To poruszający film nagrodzony trzema Oscarami, opowiadający o kobiecie, którą dramatyczne okoliczności zmusiły do życia w drodze. To opowieść o utracie wszystkiego, o przetrwaniu i o wolności, która nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażamy. „Nomadland” śledzi losy Fern, kobiety po sześćdziesiątce, która z dnia na dzień traci pracę, dom i poczucie bezpieczeństwa. Gdy jej rodzinne Empire, niewielkie miasteczko zależne od jednej fabryki, znika z mapy, Fern zostaje sama z traumą i pustką, której nie potrafi zagłuszyć. Wsiada więc do vana i rusza w podróż przez Amerykę, w poszukiwaniu pracy, ludzi i nowej definicji domu. Decyzja, która przestawia całe życie na inne tory W chwili, gdy Fern traci ostatnie oparcie, podejmuje decyzję, która zmienia wszystko: pakuje najpotrzebniejsze rzeczy i zamienia vana w tymczasowe schronienie. Nie wie, dokąd dojedzie ani co ją czeka. Wie tylko, że jej dawne życie przestało istnieć. Podczas wędrówki dołącza do społeczności współczesnych nomadów, czyli ludzi, którzy z wyboru lub konieczności żyją poza systemem. Pracują sezonowo, przemieszczają się w rytmie tymczasowych zleceń, świętują małe zwycięstwa i uczą się radzić sobie w świecie, który nie oferuje im żadnych gwarancji. Film pokazuje ich codzienność bez upiększeń, ale też bez ocen. Nomadzi: wolność czy konieczność? W „Nomadland” prawdziwi nomadzi grają… samych siebie. Linda May, Swankie czy Bob Wells wnoszą do historii autentyczność, której nie da się wykreować na planie filmowym. Ich doświadczenia pokazują Amerykę w momentach, gdy system zawodzi najsłabszych, a starość i brak zabezpieczenia finansowego stają się dramatem rozgrywanym w ciszy. Dla jednych nomadyzm to forma wolności — życie bez kredytu, bez sztywnych granic i bez przymusu. Dla innych to jedyne wyjście po ekonomicznym upadku. Film wybrzmiewa dzięki temu wielogłosowi: zamiast tezy, pokazuje ludzi, a zamiast manifestu codzienność. Kto stoi za filmem „Nomadland”? Za kamerą stanęła Chloé Zhao, która wyreżyserowała film i napisała scenariusz na podstawie reportażu Jessiki Bruder „Nomadland. W drodze za pracą”. Reżyserka połączyła dokumentalne spojrzenie z intymną perspektywą Fern, tworząc coś pomiędzy filmem fabularnym a poetyckim studium samotności. W roli Fern występuje Frances McDormand, której nie trzeba przedstawiać. Jej kreacja jest surowa, szczera i pełna czułości dla bohaterki, którą gra. Towarzyszą jej David Strathairn oraz prawdziwi nomadzi, nadający filmowi wyjątkowego, niemal reporterskiego, charakteru. Lawina nagród i zasłużone wyróżnienia „Nomadland” szybko stał się jednym z najgłośniejszych filmów roku. Zdobył: Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji, dwa Złote Globy (za najlepszy film dramatyczny i reżyserię), trzy Oscary (za najlepszy film, najlepszą reżyserię i najlepszą aktorkę pierwszoplanową dla Frances McDormand). Gdzie obejrzeć film „Nomadland”? Produkcja jest dostępna w Polsce na platformie Netflix.
Takiej świątecznej komedii jeszcze nie było. Łączy klimat Bożego Narodzenia z... napadem na dom towarowy!
Netflix przygotował na święta zaskakującą premierę. „Świąteczny skok” zadebiutował zaledwie wczoraj, a już stał się hitem. Łączy klimat Bożego Narodzenia z kryminalną intrygą i humorem. A to wszystko w magicznym Londynie.
O czym opowiada „Świąteczny skok” na Netflix? W filmie „Świąteczny skok”, który trafił na Netflixa wczoraj, 26 listopada, poznajemy historię dwójki drobnych złodziei – Sophii i Nicka. Oboje, nieświadomi swoich planów, obierają za cel ten sam obiekt: znany londyński dom towarowy. Wszystko dzieje się w Wigilię, tuż przed magiczną nocą Bożego Narodzenia. Sophia pracuje w sklepie, który zamierzają okraść, a Nick jest mechanikiem. Początkowo niechętni do współpracy, decydują się połączyć siły, by przeprowadzić skok. Jednak plan zaczyna się komplikować, gdy między nimi zaczyna rodzić się uczucie. W tle pojawiają się niespodziewane sekrety, które mogą zagrozić powodzeniu całej akcji. Historia bohaterów to nie tylko świąteczny flirt. To również walka z własnymi słabościami i niespodziewane zwroty akcji. Twórcy zadbali o to, by była pełna serca, ale i zaskoczeń. Film łączy elementy komedii romantycznej z wątkiem kryminalnym i oferuje widzowi nie tylko świąteczny klimat, ale i emocjonalne napięcie oraz dawkę humoru. Akcja toczy się w zimowym Londynie, co nadaje produkcji niepowtarzalnej atmosfery. Czegoś takiego jeszcze nie było! Obsada i twórcy komedii „Świąteczny skok” W głównych rolach występują Olivia Holt (Sophia), znana m.in. z serialu „Cloak & Dagger”, a także z produkcji takich jak „Heart Eyes”, „Cruel Summer” i „To nie ja” oraz Connor Swindells (Nick), którego doskonale znacie z innego hitu Netflixa - „Sex Education”. Występował również w filmach „Barbie”, „Bez śladu” czy „Scoop”. Na ekranie pojawiają się również: Lucy Punch, Peter Serafinowicz, Poppy Drayton czy Michael Salami. Za reżyserię odpowiada Michael Fimognari. Pracował on między innymi przy dwóch częściach uwielbianej serii „Do wszystkich chłopców”. Scenariusz stworzyła Abby McDonald. Dlaczego warto zobaczyć „Świąteczny skok”? „Świąteczny skok” zdecydowanie wyróżnia się na tle typowych świątecznych filmów. Nie mamy tu przesadzonej, słodkiej historii o miłości. Film oferuje znacznie więcej. To miła odmiana pośród innych produkcji tego typu, które raczej nie różnią się od siebie. Połączenie romansu, intrygi, napięcia oraz humoru to coś świeżego coś, co chce się oglądać. Scenariusz Abby McDonald, wyróżniony na prestiżowej Black List, gwarantuje niebanalną fabułę. Reżyseria Michaela Fimognariego dodaje filmowi uroku. „Świąteczny skok” to propozycja obowiązkowa dla fanów tego typu produkcji, którzy szukają czegoś więcej. Wzruszenia, śmiech i świąteczna magia w zupełnie nowym wydaniu, gwarantowane. Komedia jest już dostępna na Netflixie. Poniżej przedstawiamy jej zwiastun. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
Zaczyna się jak melodramat, kończy jak zimny nordic noir. Regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów!
Duński thriller o małżeństwie, które rozpada się w cieniu sekretów, budzi ogromne emocje. „Miłość dla dorosłych” pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a obsesją.
„Miłość dla dorosłych” to jeden z tych thrillerów, które zaczynają się niewinnie, ale szybko zmieniają ton. Historia zdrady, manipulacji i skrajnych decyzji znów robi wrażenie na widzach, którzy chętnie do niej wracają. Historia małżeństwa, które rozpada się w cieniu sekretów „Miłość dla dorosłych” zaczyna się jak spokojny dramat o parze, która po latach walki o zdrowie syna wreszcie wraca do normalności. Christian i Leonora długo byli przykładem małżeństwa, które przetrwało najtrudniejsze chwile. On robi karierę, ona poświęciła grę na skrzypcach i ambicje, by zająć się chorym dzieckiem. Gdy nastolatek zostaje uznany za zdrowego, wydaje się, że moment oddechu wreszcie nadszedł. Wszystko zmienia się w jednej chwili. Na firmowej imprezie Leonora przyłapuje męża na zdradzie z młodszą współpracownicą. To, co początkowo wydaje się klasyczną historią o kryzysie, szybko zamienia się w grę, w której obie strony są gotowe posunąć się bardzo daleko. Skandynawski thriller, który stopniowo zaciska pętlę Film długo trzyma się tonu obyczajowego dramatu, co widzowie komentują jako „solidny, życiowy dramat rodziny”. Ale kiedy emocje i manipulacje zaczynają się piętrzyć, opowieść przechodzi w thriller osadzony w chłodnej, minimalistycznej stylistyce charakterystycznej dla duńskiego kina. Widzowie określają go jako coś „niespiesznego, ale trzymającego przy ekranie”, zwracając uwagę, że choć twisty bywają naiwne, to właśnie dzięki temu rośnie dramaturgia. Nie brakuje jednak solidnej krytyki. Niektórzy zauważają, że momentami to „tani thriller, całkowicie pozbawiony klimatu”, a kilka decyzji bohaterów jest „tak absurdalnych i naciąganych, że aż zgrzyta w zębach”. Ten rozdźwięk między odbiorem tylko dodaje tytułowi ambiwalentnego uroku. Leonora kradnie film i... nie ma w tym nic dziwnego Najmocniejszym punktem „Miłości dla dorosłych” jest Leonora, grana przez Sonję Richter. Widzowie zachwycają się jej chłodnym, precyzyjnym portretem kobiety, która traci grunt pod nogami i zaczyna walczyć o utrzymanie kontroli nad rozpadającym się życiem. Padają opinie, że to „dobra kreacja” i „super rola”. Mimo to część publiczności narzeka, że emocje w filmie pozostają „jakieś takie chłodne”, nawet przy gwałtownych zwrotach akcji. Z kolei Christian, w oczach części widzów, wypada zbyt jednowymiarowo („jeden wyraz twarzy przez cały film”). Finał, który wzbudza mieszane uczucia Im bliżej końca, tym bardziej thriller skręca w stronę zaskakujących decyzji i moralnych pułapek, choć zdaniem wielu nie wszystko wybrzmiewa tak mocno, jak mogłoby. Widzowie mówią wprost: „zakończenie kiepskie”, „czegoś zabrakło”, „mam mieszane uczucia”. Jednocześnie wielu podkreśla, że mimo wad film jest niesamowicie wciągający. To jedna z tych produkcji, które nie udają mistrzowskiego thrillera, ale potrafią pochłonąć na cały wieczór. „Miłość dla dorosłych” jest dostępna na Netflixie i regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów. View oEmbed on the source website
Ta świąteczna komedia romantyczna rozgrzeje wasze serca. Absolutny hit Netflixa
Wśród nowości na Netflixie wyraźnie prowadzi jeden tytuł. „Szampańskie święta” stały się świątecznym hitem i pierwszym wyborem widzów na chłodne wieczory.
„Szampańskie święta” od dnia premiery nie schodzą z listy TOP 10 filmów Netflixa w Polsce. Produkcja szybko stała się jednym z najchętniej odpalanych tytułów na platformie, wyprzedzając kilka innych głośnych premier. Aktualnie znajduje się na pierwszym miejscu i nic nie wskazuje na to, że miałoby się to zmienić. Komedia romantyczna z Minką Kelly i Tomem Wozniczką będzie idealna dla tych, którzy szukają lekkiej historii na zimowe wieczory pełnej uroku, miłości i świątecznej atmosfery. O czym są „Szampańskie święta”? Sydney Price (Minka Kelly), pracująca przy dużych inwestycjach menedżerka, przylatuje do Paryża, aby dopiąć finalizację przejęcia prestiżowej wytwórni szampana. Jej pobyt ma być krótki i całkowicie podporządkowany pracy. Plany zmieniają się, kiedy Sydney decyduje się wykorzystać jedyny wolny wieczór na krótki spacer po mieście. Podczas tej spontanicznej wyprawy poznaje Henriego Cassella (Tom Wozniczka). Spotkanie, które początkowo wydaje się zwykłą rozmową dwojga nieznajomych, szybko przeradza się w flirt. Problem pojawia się wtedy, gdy Sydney odkrywa, że Henri jest synem właściciela firmy, którą ona ma przejąć. W tym samym czasie ojciec Henriego ogłasza konkurs między potencjalnymi nabywcami, co komplikuje nie tylko negocjacje, ale też rodzące się między Sydney i Henrim uczucie. Film Marka Stevena Johnsona spotkał się z ogromnym zainteresowaniem widzów, którzy (szczególnie w tym okresie) pragną ciepłych i uroczych zimowych historyjek. „Szampańskie święta” zawierają wszystko, czego wymaga się od tego typu produkcji: konsekwentne prowadzenie bohaterów, wyraźny konflikt interesów, proste emocje i przewidywalność, która w tym gatunku działa na korzyść. W drugiej połowie listopada najbardziej potrzebujemy właśnie tego typu historii — nieskomplikowanej, dobrze sfotografowanej i osadzonej w atrakcyjnej scenerii. W pierwszych dniach „Szampańskie święta” wyprzedziły w rankingach m.in. „Frankensteina” i „Drugą Furiozę”, co pokazuje, że sezon na lekkie romanse rozpoczął się na dobre. I bardzo się z tego powodu cieszymy! Co obejrzeć po filmie „Szampańskie święta”? Jeśli jesteście już po seansie i chcecie więcej, na Netflixie czeka na was mnóstwo tytułów utrzymanych w podobnym tonie: „Holidate” — dla widzów, którzy lubią ironię i szybkie dialogi. „Love Hard” — współczesna komedia o randkowaniu online. „Last Christmas” — klasyczna zimowa historia z nutą melancholii. „Dash & Lily” — serial, który wprowadza w atmosferę świątecznego Nowego Jorku. Dla fanów europejskiego kina romantycznego dostępne są m.in. „Miłość po francusku” oraz „Happiest Season”, w których relacje międzyludzkie są poprowadzone nieco... bardziej realistycznie. Z pewnością znajdziecie coś dla siebie. View oEmbed on the source website
Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości. A męskie ego staje się siłą napędową destrukcji
„Fair Play” to thriller psychologiczny, który pokazuje, jak jeden awans potrafi uruchomić lawinę emocji. Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości, a męskie ego staje się siłą napędową destrukcji.
„Fair Play” odsłania związek, który na naszych oczach zmienia się z intymnej bliskości w pole walki. Netflix pokazuje historię pełną napięcia, ambicji i niebezpiecznych emocji, które pękają jak szkło pod zbyt dużym naciskiem. O czym jest intensywny thriller psychologiczny „Fair Play”? Na początku widzimy parę, która mogłaby reklamować idealny związek. Emily i Luke mieszkają razem w Nowym Jorku, pracują w One Crest Capital i, przynajmniej z pozoru, idą przez życie ramię w ramię. Ten iluzoryczny spokój pęka już na początku. Gdy Emily dostaje awans, Luke, przekonany, że stanowisko należało się jemu, zaczyna odczuwać złość, której korzenie sięgają głębiej niż zawodowe ambicje. To nie tylko frustracja związana z pracą. To także ukłucie pod znakiem męskiej dumy. Emily próbuje oddzielić życie prywatne od napiętej atmosfery w firmie, lecz jej wysiłki kończą się bolesnym odkryciem: Luke przestaje być partnerem, a zaczyna zachowywać się jak ktoś, kto chce ją pokonać. To właśnie w tych cichych, pozornie zwyczajnych sytuacjach thriller odsłania najwięcej. Pokazuje, jak miłość potrafi ustąpić miejsca rywalizacji, a troska zmienia się w monitoring. Kto gra w „Fair Play”? W rolach głównych występują Phoebe Dynevor, znana z „Bridgertonów”, oraz Alden Ehrenreich. Dynevor daje jedną z najlepszych ról w swojej karierze — jej Emily przechodzi od pewności siebie, przez dezorientację, aż po desperację, gdy związek zaczyna przypominać pole minowe. Ehrenreich z kolei pokazuje, jak rodzi się toksyczna męskość: jego Luke zaczyna jako czuły partner, by powoli przemieniać się w kogoś, kogo Emily nie poznaje. Chemia między aktorami jest tak intensywna, że każdy ich konflikt nabiera niepokojącej siły. To właśnie ich gra sprawia, że historia nie opiera się wyłącznie na fabularnych napięciach. Działa również jako portret emocjonalnej destrukcji. „Fair Play” uderza w tematy, o których często mówi się półgłosem: ambicja, dominacja, gaslighting, różnice w sposobie traktowania kobiet i mężczyzn w środowisku pracy. Film pokazuje, jak łatwo przemoc psychologiczną pomylić z troską, a manipulację z „reakcją emocjonalną”. To właśnie dlatego seans budzi tak skrajne emocje. Niektóre sceny zmuszają, by spojrzeć na własne relacje, granice, na to, jak subtelnie potrafi narastać dynamika oparta na władzy, a nie partnerstwie. Co sądzą widzowie? Polska sekcja internetu jak zwykle bezlitośnie szczera Opinie widzów o „Fair Play” są różnorodne. Mamy tu całą gamę komentarzy, od entuzjastycznych po bardzo krytykujące. Wielu internautów podkreśla świetną rolę Phoebe Dynevor. Jeden z użytkowników zauważa: „Świetnie pokazuje problem związku, który oparty jest zarówno na życiu prywatnym, jak i pracy. Phoebe Dynevor jest wspaniała. Gorzej niestety wypada Ehrenreich”. Inni zwracają uwagę, że obraz jest „trochę płaski i przewidywalny”, ale jednocześnie „świetnie wychodzi mu bycie okropnie irytującym. Realizuje swój cel”. Pojawiają się też jeszcze bardziej surowe słowa: „zamiast psychologicznej głębi wyjdzie raczej płycizna; do szpiku toksyczna, nieprzyjemna… i nieźle sprawdzająca się jako thriller”. Z drugiej strony znajdziemy głosy pełne uznania: „Szanuję Panią reżyser za bezpardonowy wjazd na chatę męskiego ego. Gęste, autorskie kino, bez subtelności, z wnikliwym case study. Świetnie zagrane”. Są też tacy, którzy doceniają surową obserwację relacji: „Ta para od początku jest bezduszna. Nie życzyłam im dobrze. Obserwowanie walącego się związku dwójki karierowiczów dostarczyło mi sadystycznej przyjemności”. Dlaczego warto obejrzeć „Fair Play”? Thriller Chloe Domont nie jest filmem łatwym. To intensywne, emocjonalnie gęste kino, w którym konflikt narasta centymetr po centymetrze, a widz ma nieprzyjemne poczucie, że uczestniczy w psychologicznym eksperymencie. To produkcja, która pyta, jak krucha potrafi być równowaga w relacji, kiedy ego jednego z partnerów zgrzyta o ambicje drugiego. I jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią, gdy potrzeba kontroli zaczyna przesłaniać wszystko. „Fair Play” nieprzypadkowo trafiło do sekcji „docenione przez krytyków”. To film, który ścina z nóg nie jump scare’ami, lecz emocjonalną precyzją. Dostępny na Netflixie. View oEmbed on the source website
Ten norweski thriller to mroczna i prawdziwa historia, która wstrząsnęła całym światem. Wbija w fotel i ściska gardło...
„22 lipca” Paula Greengrassa to jedna z najbardziej poruszających rekonstrukcji współczesnego terroru. Film wraca na topkę i znów przypomina, jak wyglądała tragedia, której Europa nie zapomni nigdy.
Ten film nie pozostawia obojętnym. „22 lipca” to brutalny, surowy i boleśnie realistyczny obraz Norwegii po jednym z najtragiczniejszych zamachów w historii. Mimo tego, że ma już kilka lat, wciąż budzi ogromne emocje wśród widzów, szczególnie dzięki dostępności na Netfliksie. „22 lipca” od pierwszych minut nie daje złapać tchu „22 lipca” to poruszająca, realistyczna opowieść o jednym z najtragiczniejszych dni w historii współczesnej Europy. Film Paula Greengrassa zaczyna się od chłodnej rekonstrukcji zamachu w Oslo i masakry na wyspie Utøya, gdzie prawicowy ekstremista zabił 77 osób. Potem historia podąża przede wszystkim za Viljarem — nastolatkiem, który cudem przeżył atak, ale musi zmierzyć się z długą rehabilitacją, traumą i próbą powrotu do normalności. Równolegle widz śledzi proces sprawcy, polityczne konsekwencje tragedii i reakcję norweskiego społeczeństwa próbującego odnaleźć się po wstrząsie. To dramat o ogromnej stracie, ale też o sile ocalałych, rodzin ofiar i całego narodu, który chce sprawiedliwości i odpowiedzi na pytanie: jak żyć dalej po takim horrorze? „22 lipca”, czyli norweski dreszczowiec, który mrozi krew w żyłach Film „22 lipca” w reżyserii Paula Greengrassa to jedno z tych dzieł, które ogląda się z zaciśniętym gardłem i poczuciem, że obcuje się z rekonstrukcją bólu, którego nie da się w pełni udźwignąć. Twórca „Lotu 93” czy „Kapitana Phillipsa” po raz kolejny sięgnął po chłodną, pozbawioną ozdobników, niemal reporterską formę paradokumentu. Dzięki temu przyglądamy się tragedii z Norwegii nie przez pryzmat sensacji, lecz ludzkiego doświadczenia tych, którzy musieli przetrwać dzień, który zmienił ich życie. Greengrass zaczyna film od brutalnej, naturalistycznej sekwencji ataku. Reżyser nie epatuje przemocą, jednak pokazuje ją w sposób surowy, bez zbędnych efektów, przez co staje się jeszcze bardziej dotkliwa. To moment, po którym cisza jest głośniejsza niż krzyk. Później kamera podąża przede wszystkim za Viljarem, nastolatkiem, który przeżył atak i którego droga powrotu do życia jest jednym z najmocniejszych wątków filmu. Jego walka o sprawność, godność i odwagę staje się osią narracji, ale Greengrass nie zatrzymuje się wyłącznie na perspektywie ofiar. Równolegle obserwujemy proces Andersa Breivika, człowieka, którego ideologiczna obsesja doprowadziła do największej współczesnej tragedii Norwegii. Reżyser nie komentuje i nie próbuje tłumaczyć. Oddaje rzeczywistość taką, jaka była: chłodną, niepojętą, nieuzasadnioną. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Zobacz zwiastun! Publiczność podzieliła się w reakcjach na temat filmu „22 lipca”. Warto je przytoczyć, bo pokazują, jak różne emocje potrafi wywołać ten sam obraz. Jedni uważają, że Greengrass nie wykorzystał potencjału historii: „Zbyt surowy, za słabo zagrany, pozbawiony emocji. Scena egzekucji powinna być bardziej wyrazista. Film nie oddaje rozmiaru masakry, jaka miała miejsce” — stwierdził jeden z użytkowników. Podobne rozczarowanie wybrzmiewa w opinii: „Kompleksowo chce opowiedzieć o całych wydarzeniach, ale ostatecznie nie wzbudza większych emocji”. Krytycy tej linii widzą też problem w konstrukcji: „Bezmyślna konstrukcja pozbawiona ciężaru”. Są jednak głosy zupełnie przeciwne. Dla części widzów oszczędność formy była atutem, a nie wadą: „Ma wiele mieszanych i negatywnych ocen. Nieco mnie to dziwi. Mam kilka zastrzeżeń, scena masakry na wyspie mogła być mocniejsza. Lie podołał trudnej roli” — zauważył jeden z komentujących. Inni podkreślają, że dokładnie taki ton był potrzebny, by oddać prawdę emocji, a nie grać nimi: „Produkcja Netflixa na wysokim poziomie, skupia się nie tylko na ataku Breivika, ale też jego procesie”. Są też entuzjaści dokumentalnego klimatu: „To, że to jest najlepszy film Netflixa to chyba jasne. Bardzo kameralny, surowy, chłodny i mocny obraz”. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Może właśnie dlatego pozostaje potrzebny. Nie podaje gotowych odpowiedzi, ale zostawia w ciszy, w której jest miejsce na refleksję o tym, jak łatwo zło może wejść w nasze życie i jak ogromnym ciężarem staje się ono dla tych, którzy muszą po nim spróbować żyć dalej. View oEmbed on the source website
Duńska komedia romantyczna niespodziewanym hitem Netflixa w aż 49 krajach! To idealna propozycja na jesienny wieczór we dwoje
Nowy film „Mango” właśnie podbija Netflixa! Ta duńska komedia romantyczna zachwyca klimatem słonecznej Malagi, pięknymi kadrami i historią o miłości, która pojawia się w najmniej spodziewanym momencie. Jeśli szukasz lekkiego, nastrojowego seansu z hiszpańskim vibe’em, to tytuł, którego nie możesz przegapić.
„Mango”, duńska komedia romantyczna w reżyserii Mehdi Avaza, błyskawicznie wskoczyła na listę najpopularniejszych tytułów Netflixa. Choć na pierwszy rzut oka przypomina klasyczne kino obyczajowo-romantyczne, ma w sobie coś, co przyciąga: ciepło południa, napięcie i historię, która potrafi wzruszyć, nawet jeśli jest przewidywalna. Od 7 listopada, czyli od dnia premiery, film osiągnął 5,8 mln wyświetleń i trafił do TOP10 w aż 49 krajach na całym świecie. „Mango” na Netflix. Słoneczna Malaga, gorący romans i wielkie dylematy Historia zaczyna się, gdy Lærke, zapracowana kierowniczka duńskiego hotelu, leci wraz z córką do Malagi. Oficjalnie ma odpocząć, jednak w rzeczywistości planuje ocenić, czy lokalna plantacja mango nadaje się pod budowę luksusowego kurortu. Na jej drodze staje jednak Alex, właściciel ziemi, były prawnik, który zrezygnował z kariery po osobistej tragedii. Ich spotkanie nie należy do łatwych. Lærke widzi w nim przeszkodę, on w niej zagrożenie dla swojego życiowego azylu. A jednak między tą dwójką szybko rodzi się emocjonalne napięcie, które przeobraża się w coś więcej. W główną rolę (kierowniczki hotelu) wciela się Josephine Park, którą możecie kojarzyć z serialu „Pielęgniarka”. To jedna z najbardziej cenionych skandynawskich aktorek. Natomiast byłego prawnika Alexa, właściciela farmy mango, zagrał Dar Salim. W filmie pojawiają się także Paprika Steen (matka Lærke) i Josephine Chavarria Højbjerg (córka Lærke) oraz Sebastian Jessen, Lis Baastrup, Sara Jiménez i Anders W. Berthelsen. Czy warto obejrzeć „Mango”? Recenzja dla niezdecydowanych „Mango” nie bez powodu tak szybko zdobywa popularność. Film, choć ma prostą fabułę, jest pełen emocji i na swój sposób uniwersalny. Opowiada o tym, jak łatwo zatracić siebie w pracy i obowiązkach, i jak trudno odzyskać kontakt z własnymi potrzebami. To też historia o tym, że czasem najlepsze, co może nam się przydarzyć, przychodzi w najmniej spodziewanym momencie. Opinie widzów na Filmweb.pl pokazują, że „Mango” wywołuje skrajne emocje. Część osób określa go jako przewidywalny i typowy romans, inni doceniają jego lekkość, klimat i lato „zamknięte” w kadrach. W komentarzach pojawiają się głosy, że to idealna propozycja „na jeden raz”, przy której można odprężyć się po trudnym dniu oraz że chemia między bohaterami jest naturalna, a zdjęcia wyjątkowo nastrojowe. Nie brakuje również słów krytyki, która skupiają się przede wszystkim na fabule. Ta opisywana jest jako zbyt schematyczna i przewidywalna. Umówmy się, „Mango” nie jest produkcją, która zmienia oblicze współczesnego kina, ale z pewnością potrafi poprawić humor i pozwala na chwilę oderwać się od codzienności. Avaz mistrzowsko wykorzystał malownicze plenery hiszpańskiego południa. Słoneczne kadry, pachnące owocami ogrody i blask śródziemnomorskich zachodów słońca tworzą klimat idealny dla opowieści o miłości, trudnych wyborach i odrodzeniu. Miłego seansu!