Szalony kryminał Netfliksa przyciąga widzów jak magnes. Ta (prawdziwa!) historia nie daje spokoju
Wystarczy kilka minut seansu, by zrozumieć, dlaczego widzowie nie potrafią się oderwać. Nowy dokument true crime Netfliksa wraca do jednej z najbardziej zagadkowych śmierci końca lat 90. i pokazuje, że pieniądze oraz władza nie chronią przed tajemnicą.
Netflix od lat udowadnia, że potrafi zamieniać prawdziwe historie kryminalne w globalne obsesje. Kolejne produkcje true crime regularnie trafiają do rankingów oglądalności, a widzowie na całym świecie z zapartym tchem śledzą sprawy, które kiedyś elektryzowały media. Teraz podobny los spotkał „Morderstwo w Monako”. Dokument w kilka dni po premierze wspiął się wysoko w zestawieniach popularności i wywołał falę emocjonalnych reakcji. Śmierć miliardera i pytania, które wracają po latach „Morderstwo w Monako” wraca do głośnej sprawy z 1999 roku, tj. śmierci Edmonda Safry, jednego z najbogatszych ludzi świata. Miliarder zginął w pożarze swojej willi w Monako, a okoliczności tragedii od początku budziły kontrowersje. Dokument prowadzi widza przez kolejne wersje wydarzeń, rekonstruując fakty, zeznania i medialne narracje, które przez lata narastały wokół tej sprawy. Twórcy nie serwują prostych odpowiedzi ani jednoznacznych osądów. Zamiast tego stawiają na stopniowe odsłanianie szczegółów, pozwalając widzowi samodzielnie konfrontować się z pytaniami o winę, motyw i prawdę ukrytą pod warstwą luksusu oraz politycznych wpływów. Widzowie reagują natychmiast. Opinie z platformy X Choć dokument nie zdążył jeszcze zebrać obszernego pakietu profesjonalnych recenzji, jego odbiór w mediach społecznościowych mówi wiele. Na platformie X (dawniej Twitter) pojawiają się komentarze osób, które przyznają, że historia wciąga szybciej, niż się spodziewali. Jedna z opinii krąży w sieci w wyjątkowo krótkiej, ale wymownej formie: „Dokument Morderstwo w Monako jest szalony”. Inny użytkownik podkreśla, jak błyskawicznie seans potrafi wciągnąć: „Poranek z Morderstwem w Monako na Netfliksie. Obejrzałem dopiero 4 minuty, a już mam obsesję na punkcie Colin Campbell, choć myślę, że w tej sadze to nie ona jest główną bohaterką”. True crime, które nie daje łatwej ulgi „Morderstwo w Monako” wpisuje się w trend dokumentów true crime, które zamiast prostego sensacyjnego efektu stawiają na niepokój i niedopowiedzenia. Historia sprzed lat wraca w nowym świetle i przypomina, że nawet najbardziej spektakularne śledztwa mogą pozostawić po sobie więcej pytań niż odpowiedzi. Jeśli końcówkę roku rezerwujesz na nadrabianie najmocniejszych premier dokumentalnych, ten tytuł trudno pominąć. Netflix znów sięga po sprawę, która, mimo upływu czasu, wciąż potrafi przyciągnąć uwagę i rozpalić wyobraźnię widzów na całym świecie. View oEmbed on the source website
Ten wzruszający dramat świąteczny pojawi się w Wigilię na Netflixie. Film z Kate Winslet złamie serca widzów
Netflix wzruszy widzów do łez. Już niedługo na platformie pojawi się film, który (jeszcze przed premierą) zebrał świetne recenzje i miano najbardziej emocjonalnej produkcji sezonu. To nie jest typowy świąteczny film, jednak niezwykle potrzebny.
O czym jest „Żegnaj, June”? Nieoczywista propozycja na święta Netflix wprowadził do swojej świątecznej oferty film zatytułowany „Żegnaj, June”, który już teraz nazywany jest najbardziej wzruszającym filmem na Boże Narodzenie. Produkcja nie tylko poruszy serca widzów, ale także zapadnie w pamięć na długo po zakończeniu seansu. Jak informuje Netflix, akcja rozgrywa się tuż przed świętami, gdy nagłe pogorszenie zdrowia matki rzuca czworo dorosłego rodzeństwa i ich trudnego ojca w sam środek rodzinnego chaosu. Jednak dowcipna i nieustępliwa June postanawia przejąć kontrolę nad własnym losem — z ostrym humorem, szczerością i wielkim sercem. W świątecznym okresie wielu widzów poszukuje produkcji, które nie tylko wprowadzą ich w klimat, ale także pozwolą przeżyć coś głębszego. „Żegnaj, June” doskonale trafia w te potrzeby. Produkcja nie jest kolejną lekką komedią romantyczną, jakich wiele w grudniowej ramówce. To historia, która zmusza do refleksji i otwarcie mówi o odchodzeniu. Z pewnością trudno będzie powstrzymać łzy. „Żegnaj, June” - oscarowa obsada i twórcy Jednym z najmocniejszych punktów filmu jest jego obsada. Znajdują się mniej same gwiazdy (niektóre nawet oscarowe). W rolach głównych zobaczymy duet Kate Winslet i Helen Mirren. Kogo jeszcze zobaczymy na ekranie? Toni Collette, Johnny Flynn, Andrea Riseborough czy Timothy Spall. Za reżyserię również odpowiada... Kate Winslet. To jej debiut w tej roli. Już nie możemy się doczekać, aby to zobaczyć. Scenariuszem zajął się Joe Anders. Gdzie obejrzeć film „Żegnaj, June”? Sprawdź dostępność na Netflixie Dramat psychologiczny dostępny będzie na platformie Netflix już 24 grudnia, czyli w Wigilię. Poniżej przedstawiamy zwiastun produkcji. Zamierzacie obejrzeć? View oEmbed on the source website
Głośny koreański dramat katastroficzny już od jutra dostępny na Netflix! Ogromna powódź, wizja końca świata i walka o przetrwanie
Netflix szykuje wielkie uderzenie. Jeszcze w grudniu na platformie zadebiutuje koreański film katastroficzny, w którym świat zalewa niepowstrzymany kataklizm. Czy bohaterom uda się ocalić życie dziecka w świecie ogarniętym wodnym piekłem?
„Wielka powódź” - fabuła, która mrozi do szpiku kości „Wielka powódź” to film katastroficzny osadzony w świecie, który został całkowicie zalany. W tej dramatycznej scenerii widzowie śledzą losy grupy ludzi walczących o życie dziecka. Zdesperowani bohaterowie próbują uratować to, co niewinne i bezbronne. Przyszłość nie jest pewna, a każda sekunda może być ostatnią. Akcja rozgrywa się w ekstremalnych warunkach - w świecie pozbawionym lądu, gdzie woda stała się wszechobecnym zagrożeniem. Historia niezwykle silnie działa na emocje i trzyma w napięciu aż do końca. Produkcja idealnie wpisuje się w popularny w koreańskiej kinematografii nurt przedstawiania zwykłych ludzi w obliczu niewyobrażalnej katastrofy. Jeśli lubicie więc takie klimaty, ta również powinna wam się spodobać. Film zapowiada się na widowisko pełne napięcia i spektakularnych efektów specjalnych. Już pierwsze zapowiedzi wskazują, że wizualnie będzie naprawdę imponujący. Widzowie mogą spodziewać się wielu realistycznych scen zalanego miasta czy prób ratunkowych, które nie pozwolą oderwać się od ekranu. Szykujcie się na prawdziwą jazdę bez trzymanki. Dlaczego warto obejrzeć „Wielką powódź”? Emocje gwarantowane „Wielka powódź” to więcej niż tylko film katastroficzny. To historia o odwadze, nadziei i walce z nieuchronnością. Dzięki intrygującej fabule, imponującym efektom specjalnym i silnemu oddziaływaniu na emocje, film zapowiada się na jedną z najmocniejszych premier Netflixa w grudniu. Koreańskie kino już wielokrotnie udowodniło, że potrafi poruszać i angażować. I „Wielka powódź” wcale nie zapowiada się inaczej. Historia nie tylko trzyma w napięciu, ale też zmusza do refleksji nad ludzką siłą przetrwania. „Wielka powódź” na Netflixie: kiedy premiera filmu? „Wielka powódź” pojawi się na Netflixie już jutro, 19 grudnia. Szykuje się więc nie tylko mocne zakończenie tygodnia, ale i całego roku. Jeśli fabuła was zainteresowała, poniżej przedstawiamy zwiastun produkcji. View oEmbed on the source website
Daniel Craig powraca jako genialny detektyw. To najgorętsza premiera Netflixa w tym miesiącu!
To zdecydowanie jedna z najgorętszych i najgłośniejszych premier tego miesiąca. Daniel Craig wraca jako Benoit Blanc, a jego nowe śledztwo zaczyna się w… kościele.
Detektyw Benoit Blanc powraca w sprawie, która już na etapie materiałów promocyjnych nazywana jest „najbardziej mroczną i niemożliwą do rozwiązania”. Dla fanek true crime i eleganckich, filmowych łamigłówek jak znalazł. Morderstwo w kościele i klimat małomiasteczkowego thrillera W „Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery”, czyli w polskiej wersji „Żywy czy martwy: Film z serii »Na noże«”, Daniel Craig ponownie wciela się w kultowego detektywa. Tym razem Blanc trafia do małego, amerykańskiego miasteczka, gdzie w miejscowym kościele dochodzi do zagadkowej śmierci. Atmosfera jest ciężka, zamknięta, a mieszkańcy o krok od tego, by pęknąć pod presją sekretów, które skrywają latami. Blanc nie prowadzi dochodzenia sam. Towarzyszy mu ksiądz, grany przez Josha O’Connora, znanego z „The Crown” i „Challengers”. Ich filmowy duet już w zwiastunie miał w sobie coś magnetycznego, a w filmie jest jeszcze lepiej! Krytycy nazywają historię „genialną zagadką morderstwa” i podkreślają, że mamy tu do czynienia z jedną z najbardziej nasyconych emocjonalnie odsłon serii. Daniel Craig ma również zbierać najlepsze opinie w karierze Benoita Blanca. Gwiazdy, które podnoszą temperaturę premiery W obsadzie pojawiają się nazwiska, które same w sobie potrafią zrobić filmowy szum: Glenn Close, Josh Brolin, Mila Kunis, Jeremy Renner, Kerry Washington, Andrew Scott. Za scenariusz i reżyserię odpowiada ponownie Rian Johnson, twórca poprzednich części. Zatem znów możemy spodziewać się humoru podanego z wyczuciem, zaskakujących twistów i stylowych zdjęć, które wyglądają jak wyjęte z magazynu „Vanity Fair”. Światowa premiera filmu odbyła się 26 listopada 2025 roku w wybranych kinach. Na Netflixie film dostępny jest od piątku 12 grudnia 2025 roku – idealnie na weekend, który wiele osób spędza już z kubkiem gorącej herbaty, kocem i pierwszymi świątecznymi planami. View oEmbed on the source website
Jeszcze niedawno w kinach wywoływał salwy śmiechu, teraz zobaczysz go w domu! Film z Ostrowską i Adamczykiem trafi na Netflix
Dopiero co bił rekordy w kinach, a już zmierza na Netflix. „Seks dla opornych” to komedia o długoletnim związku, która bawi, ale przede wszystkim trafia w najbardziej czułe miejsca.
W kinach wywoływał salwy śmiechu, ale i długie rozmowy po seansie. „Seks dla opornych”, jedna z najgłośniejszych polskich premier sezonu, już pod koniec miesiąca zadebiutuje na Netflixie. To komedia o intymności, która zamiast uciekać w farsę, bierze pod lupę tematy, przed którymi pary często uciekają latami. Weekend, który miał wszystko naprawić i wszystko wywrócił do góry nogami Basia i Grzegorz są razem od ponad 20 lat. Ich małżeństwo przeszło przez wszystkie typowe etapy: od wielkiej miłości, przez rodzicielską bieganinę, po ciche dni, które z czasem stały się niepokojąco naturalne. Gdy orientują się, że ich relacja utknęła na mieliźnie rutyny, decydują się na radykalny krok, czyli wyjazd do SPA z podręcznikiem „Seks dla opornych” w walizce. Na pierwszy rzut oka brzmi to jak lekka komedia o nieporadnych próbach rozpalenia namiętności. Jednak film bardzo szybko pokazuje, że stawką nie jest wyłącznie „iskra”, ale cała dynamika ich związku. Pod humorem pulsuje coś znacznie ważniejszego: nieumiejętność rozmowy, skrywane poczucie samotności i ogromna potrzeba czułości, której nikt głośno nie nazywa. Scenariusz, oparty na popularnej sztuce teatralnej, dotyka tematów intymności i kryzysu w związku z wyjątkową uważnością. I robi to bez tabu, ale też bez taniej sensacji. Film, który śmieszy i mocno daje do myślenia W kinach „Seks dla opornych” okazał się jednym z największych hitów sezonu. W weekend otwarcia przyciągnął ponad 80 tysięcy widzów, a recenzje były wyjątkowo zgodne: w duetach Ostrowska–Adamczyk widać niezwykłą prawdę i wzajemne rozumienie materii, o której opowiadają. Nie grają „pod gag”, ale z empatią i subtelnością, dzięki czemu ich bohaterowie wydają się boleśnie realni. To komedia, która trafia w punkt, bo pokazuje parę, jaką każdy z nas zna – może z pracy, może z sąsiedztwa, a może… z własnego domu. To film o bliskości i o tym, że najtrudniejsze rozmowy często prowadzi się z osobą, z którą chce się spędzić życie. Opowiada również o tym, że miłość potrafi przejść różne fazy i że do każdej z nich można wrócić, jeśli znajdzie się odwagę, by powiedzieć sobie prawdę. A przy tym wszystkim film jest po prostu świetnie nakręcony: pełen lekkości, z inteligentnym humorem, pięknymi zdjęciami i dialogami, które momentami trafiają jak strzał w samo serce. To idealny seans na wieczór we dwoje albo kiedy potrzebujesz przyjrzeć się własnym emocjom. Historia zaczyna się śmiechem, ale kończy cichą refleksją. Czasem tak potrzebną. Kiedy premiera? „Seks dla opornych” pojawi się na Netflixie 31 grudnia. Idealnie na noc, w której symbolicznie zamykamy stare sprawy i otwieramy się na nowe początki. Może ten film stanie się impulsem do rozmowy, którą odkładasz od miesięcy?
Nie miał być hitem, a poruszył miliony widzów. Jeden z najgłośniejszych filmów dekady dostępny na Netflixie
„Nomadland” to historia kobiety, która po utracie pracy i domu wyrusza w samotną podróż po Ameryce. Jej trasa szybko staje się nie tylko sposobem na przetrwanie, lecz także próbą odnalezienia nowego sensu. Film nagrodzony trzema Oscarami wraca na platformę Netflix.
Są historie, które odzierają widza z poczucia komfortu i zmuszają do spojrzenia na świat z perspektywy tych, których łatwo przeoczyć. Jedną z nich jest „Nomadland”. To poruszający film nagrodzony trzema Oscarami, opowiadający o kobiecie, którą dramatyczne okoliczności zmusiły do życia w drodze. To opowieść o utracie wszystkiego, o przetrwaniu i o wolności, która nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażamy. „Nomadland” śledzi losy Fern, kobiety po sześćdziesiątce, która z dnia na dzień traci pracę, dom i poczucie bezpieczeństwa. Gdy jej rodzinne Empire, niewielkie miasteczko zależne od jednej fabryki, znika z mapy, Fern zostaje sama z traumą i pustką, której nie potrafi zagłuszyć. Wsiada więc do vana i rusza w podróż przez Amerykę, w poszukiwaniu pracy, ludzi i nowej definicji domu. Decyzja, która przestawia całe życie na inne tory W chwili, gdy Fern traci ostatnie oparcie, podejmuje decyzję, która zmienia wszystko: pakuje najpotrzebniejsze rzeczy i zamienia vana w tymczasowe schronienie. Nie wie, dokąd dojedzie ani co ją czeka. Wie tylko, że jej dawne życie przestało istnieć. Podczas wędrówki dołącza do społeczności współczesnych nomadów, czyli ludzi, którzy z wyboru lub konieczności żyją poza systemem. Pracują sezonowo, przemieszczają się w rytmie tymczasowych zleceń, świętują małe zwycięstwa i uczą się radzić sobie w świecie, który nie oferuje im żadnych gwarancji. Film pokazuje ich codzienność bez upiększeń, ale też bez ocen. Nomadzi: wolność czy konieczność? W „Nomadland” prawdziwi nomadzi grają… samych siebie. Linda May, Swankie czy Bob Wells wnoszą do historii autentyczność, której nie da się wykreować na planie filmowym. Ich doświadczenia pokazują Amerykę w momentach, gdy system zawodzi najsłabszych, a starość i brak zabezpieczenia finansowego stają się dramatem rozgrywanym w ciszy. Dla jednych nomadyzm to forma wolności — życie bez kredytu, bez sztywnych granic i bez przymusu. Dla innych to jedyne wyjście po ekonomicznym upadku. Film wybrzmiewa dzięki temu wielogłosowi: zamiast tezy, pokazuje ludzi, a zamiast manifestu codzienność. Kto stoi za filmem „Nomadland”? Za kamerą stanęła Chloé Zhao, która wyreżyserowała film i napisała scenariusz na podstawie reportażu Jessiki Bruder „Nomadland. W drodze za pracą”. Reżyserka połączyła dokumentalne spojrzenie z intymną perspektywą Fern, tworząc coś pomiędzy filmem fabularnym a poetyckim studium samotności. W roli Fern występuje Frances McDormand, której nie trzeba przedstawiać. Jej kreacja jest surowa, szczera i pełna czułości dla bohaterki, którą gra. Towarzyszą jej David Strathairn oraz prawdziwi nomadzi, nadający filmowi wyjątkowego, niemal reporterskiego, charakteru. Lawina nagród i zasłużone wyróżnienia „Nomadland” szybko stał się jednym z najgłośniejszych filmów roku. Zdobył: Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji, dwa Złote Globy (za najlepszy film dramatyczny i reżyserię), trzy Oscary (za najlepszy film, najlepszą reżyserię i najlepszą aktorkę pierwszoplanową dla Frances McDormand). Gdzie obejrzeć film „Nomadland”? Produkcja jest dostępna w Polsce na platformie Netflix.
Takiej świątecznej komedii jeszcze nie było. Łączy klimat Bożego Narodzenia z... napadem na dom towarowy!
Netflix przygotował na święta zaskakującą premierę. „Świąteczny skok” zadebiutował zaledwie wczoraj, a już stał się hitem. Łączy klimat Bożego Narodzenia z kryminalną intrygą i humorem. A to wszystko w magicznym Londynie.
O czym opowiada „Świąteczny skok” na Netflix? W filmie „Świąteczny skok”, który trafił na Netflixa wczoraj, 26 listopada, poznajemy historię dwójki drobnych złodziei – Sophii i Nicka. Oboje, nieświadomi swoich planów, obierają za cel ten sam obiekt: znany londyński dom towarowy. Wszystko dzieje się w Wigilię, tuż przed magiczną nocą Bożego Narodzenia. Sophia pracuje w sklepie, który zamierzają okraść, a Nick jest mechanikiem. Początkowo niechętni do współpracy, decydują się połączyć siły, by przeprowadzić skok. Jednak plan zaczyna się komplikować, gdy między nimi zaczyna rodzić się uczucie. W tle pojawiają się niespodziewane sekrety, które mogą zagrozić powodzeniu całej akcji. Historia bohaterów to nie tylko świąteczny flirt. To również walka z własnymi słabościami i niespodziewane zwroty akcji. Twórcy zadbali o to, by była pełna serca, ale i zaskoczeń. Film łączy elementy komedii romantycznej z wątkiem kryminalnym i oferuje widzowi nie tylko świąteczny klimat, ale i emocjonalne napięcie oraz dawkę humoru. Akcja toczy się w zimowym Londynie, co nadaje produkcji niepowtarzalnej atmosfery. Czegoś takiego jeszcze nie było! Obsada i twórcy komedii „Świąteczny skok” W głównych rolach występują Olivia Holt (Sophia), znana m.in. z serialu „Cloak & Dagger”, a także z produkcji takich jak „Heart Eyes”, „Cruel Summer” i „To nie ja” oraz Connor Swindells (Nick), którego doskonale znacie z innego hitu Netflixa - „Sex Education”. Występował również w filmach „Barbie”, „Bez śladu” czy „Scoop”. Na ekranie pojawiają się również: Lucy Punch, Peter Serafinowicz, Poppy Drayton czy Michael Salami. Za reżyserię odpowiada Michael Fimognari. Pracował on między innymi przy dwóch częściach uwielbianej serii „Do wszystkich chłopców”. Scenariusz stworzyła Abby McDonald. Dlaczego warto zobaczyć „Świąteczny skok”? „Świąteczny skok” zdecydowanie wyróżnia się na tle typowych świątecznych filmów. Nie mamy tu przesadzonej, słodkiej historii o miłości. Film oferuje znacznie więcej. To miła odmiana pośród innych produkcji tego typu, które raczej nie różnią się od siebie. Połączenie romansu, intrygi, napięcia oraz humoru to coś świeżego coś, co chce się oglądać. Scenariusz Abby McDonald, wyróżniony na prestiżowej Black List, gwarantuje niebanalną fabułę. Reżyseria Michaela Fimognariego dodaje filmowi uroku. „Świąteczny skok” to propozycja obowiązkowa dla fanów tego typu produkcji, którzy szukają czegoś więcej. Wzruszenia, śmiech i świąteczna magia w zupełnie nowym wydaniu, gwarantowane. Komedia jest już dostępna na Netflixie. Poniżej przedstawiamy jej zwiastun. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
Zaczyna się jak melodramat, kończy jak zimny nordic noir. Regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów!
Duński thriller o małżeństwie, które rozpada się w cieniu sekretów, budzi ogromne emocje. „Miłość dla dorosłych” pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a obsesją.
„Miłość dla dorosłych” to jeden z tych thrillerów, które zaczynają się niewinnie, ale szybko zmieniają ton. Historia zdrady, manipulacji i skrajnych decyzji znów robi wrażenie na widzach, którzy chętnie do niej wracają. Historia małżeństwa, które rozpada się w cieniu sekretów „Miłość dla dorosłych” zaczyna się jak spokojny dramat o parze, która po latach walki o zdrowie syna wreszcie wraca do normalności. Christian i Leonora długo byli przykładem małżeństwa, które przetrwało najtrudniejsze chwile. On robi karierę, ona poświęciła grę na skrzypcach i ambicje, by zająć się chorym dzieckiem. Gdy nastolatek zostaje uznany za zdrowego, wydaje się, że moment oddechu wreszcie nadszedł. Wszystko zmienia się w jednej chwili. Na firmowej imprezie Leonora przyłapuje męża na zdradzie z młodszą współpracownicą. To, co początkowo wydaje się klasyczną historią o kryzysie, szybko zamienia się w grę, w której obie strony są gotowe posunąć się bardzo daleko. Skandynawski thriller, który stopniowo zaciska pętlę Film długo trzyma się tonu obyczajowego dramatu, co widzowie komentują jako „solidny, życiowy dramat rodziny”. Ale kiedy emocje i manipulacje zaczynają się piętrzyć, opowieść przechodzi w thriller osadzony w chłodnej, minimalistycznej stylistyce charakterystycznej dla duńskiego kina. Widzowie określają go jako coś „niespiesznego, ale trzymającego przy ekranie”, zwracając uwagę, że choć twisty bywają naiwne, to właśnie dzięki temu rośnie dramaturgia. Nie brakuje jednak solidnej krytyki. Niektórzy zauważają, że momentami to „tani thriller, całkowicie pozbawiony klimatu”, a kilka decyzji bohaterów jest „tak absurdalnych i naciąganych, że aż zgrzyta w zębach”. Ten rozdźwięk między odbiorem tylko dodaje tytułowi ambiwalentnego uroku. Leonora kradnie film i... nie ma w tym nic dziwnego Najmocniejszym punktem „Miłości dla dorosłych” jest Leonora, grana przez Sonję Richter. Widzowie zachwycają się jej chłodnym, precyzyjnym portretem kobiety, która traci grunt pod nogami i zaczyna walczyć o utrzymanie kontroli nad rozpadającym się życiem. Padają opinie, że to „dobra kreacja” i „super rola”. Mimo to część publiczności narzeka, że emocje w filmie pozostają „jakieś takie chłodne”, nawet przy gwałtownych zwrotach akcji. Z kolei Christian, w oczach części widzów, wypada zbyt jednowymiarowo („jeden wyraz twarzy przez cały film”). Finał, który wzbudza mieszane uczucia Im bliżej końca, tym bardziej thriller skręca w stronę zaskakujących decyzji i moralnych pułapek, choć zdaniem wielu nie wszystko wybrzmiewa tak mocno, jak mogłoby. Widzowie mówią wprost: „zakończenie kiepskie”, „czegoś zabrakło”, „mam mieszane uczucia”. Jednocześnie wielu podkreśla, że mimo wad film jest niesamowicie wciągający. To jedna z tych produkcji, które nie udają mistrzowskiego thrillera, ale potrafią pochłonąć na cały wieczór. „Miłość dla dorosłych” jest dostępna na Netflixie i regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów. View oEmbed on the source website
Ta świąteczna komedia romantyczna rozgrzeje wasze serca. Absolutny hit Netflixa
Wśród nowości na Netflixie wyraźnie prowadzi jeden tytuł. „Szampańskie święta” stały się świątecznym hitem i pierwszym wyborem widzów na chłodne wieczory.
„Szampańskie święta” od dnia premiery nie schodzą z listy TOP 10 filmów Netflixa w Polsce. Produkcja szybko stała się jednym z najchętniej odpalanych tytułów na platformie, wyprzedzając kilka innych głośnych premier. Aktualnie znajduje się na pierwszym miejscu i nic nie wskazuje na to, że miałoby się to zmienić. Komedia romantyczna z Minką Kelly i Tomem Wozniczką będzie idealna dla tych, którzy szukają lekkiej historii na zimowe wieczory pełnej uroku, miłości i świątecznej atmosfery. O czym są „Szampańskie święta”? Sydney Price (Minka Kelly), pracująca przy dużych inwestycjach menedżerka, przylatuje do Paryża, aby dopiąć finalizację przejęcia prestiżowej wytwórni szampana. Jej pobyt ma być krótki i całkowicie podporządkowany pracy. Plany zmieniają się, kiedy Sydney decyduje się wykorzystać jedyny wolny wieczór na krótki spacer po mieście. Podczas tej spontanicznej wyprawy poznaje Henriego Cassella (Tom Wozniczka). Spotkanie, które początkowo wydaje się zwykłą rozmową dwojga nieznajomych, szybko przeradza się w flirt. Problem pojawia się wtedy, gdy Sydney odkrywa, że Henri jest synem właściciela firmy, którą ona ma przejąć. W tym samym czasie ojciec Henriego ogłasza konkurs między potencjalnymi nabywcami, co komplikuje nie tylko negocjacje, ale też rodzące się między Sydney i Henrim uczucie. Film Marka Stevena Johnsona spotkał się z ogromnym zainteresowaniem widzów, którzy (szczególnie w tym okresie) pragną ciepłych i uroczych zimowych historyjek. „Szampańskie święta” zawierają wszystko, czego wymaga się od tego typu produkcji: konsekwentne prowadzenie bohaterów, wyraźny konflikt interesów, proste emocje i przewidywalność, która w tym gatunku działa na korzyść. W drugiej połowie listopada najbardziej potrzebujemy właśnie tego typu historii — nieskomplikowanej, dobrze sfotografowanej i osadzonej w atrakcyjnej scenerii. W pierwszych dniach „Szampańskie święta” wyprzedziły w rankingach m.in. „Frankensteina” i „Drugą Furiozę”, co pokazuje, że sezon na lekkie romanse rozpoczął się na dobre. I bardzo się z tego powodu cieszymy! Co obejrzeć po filmie „Szampańskie święta”? Jeśli jesteście już po seansie i chcecie więcej, na Netflixie czeka na was mnóstwo tytułów utrzymanych w podobnym tonie: „Holidate” — dla widzów, którzy lubią ironię i szybkie dialogi. „Love Hard” — współczesna komedia o randkowaniu online. „Last Christmas” — klasyczna zimowa historia z nutą melancholii. „Dash & Lily” — serial, który wprowadza w atmosferę świątecznego Nowego Jorku. Dla fanów europejskiego kina romantycznego dostępne są m.in. „Miłość po francusku” oraz „Happiest Season”, w których relacje międzyludzkie są poprowadzone nieco... bardziej realistycznie. Z pewnością znajdziecie coś dla siebie. View oEmbed on the source website
Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości. A męskie ego staje się siłą napędową destrukcji
„Fair Play” to thriller psychologiczny, który pokazuje, jak jeden awans potrafi uruchomić lawinę emocji. Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości, a męskie ego staje się siłą napędową destrukcji.
„Fair Play” odsłania związek, który na naszych oczach zmienia się z intymnej bliskości w pole walki. Netflix pokazuje historię pełną napięcia, ambicji i niebezpiecznych emocji, które pękają jak szkło pod zbyt dużym naciskiem. O czym jest intensywny thriller psychologiczny „Fair Play”? Na początku widzimy parę, która mogłaby reklamować idealny związek. Emily i Luke mieszkają razem w Nowym Jorku, pracują w One Crest Capital i, przynajmniej z pozoru, idą przez życie ramię w ramię. Ten iluzoryczny spokój pęka już na początku. Gdy Emily dostaje awans, Luke, przekonany, że stanowisko należało się jemu, zaczyna odczuwać złość, której korzenie sięgają głębiej niż zawodowe ambicje. To nie tylko frustracja związana z pracą. To także ukłucie pod znakiem męskiej dumy. Emily próbuje oddzielić życie prywatne od napiętej atmosfery w firmie, lecz jej wysiłki kończą się bolesnym odkryciem: Luke przestaje być partnerem, a zaczyna zachowywać się jak ktoś, kto chce ją pokonać. To właśnie w tych cichych, pozornie zwyczajnych sytuacjach thriller odsłania najwięcej. Pokazuje, jak miłość potrafi ustąpić miejsca rywalizacji, a troska zmienia się w monitoring. Kto gra w „Fair Play”? W rolach głównych występują Phoebe Dynevor, znana z „Bridgertonów”, oraz Alden Ehrenreich. Dynevor daje jedną z najlepszych ról w swojej karierze — jej Emily przechodzi od pewności siebie, przez dezorientację, aż po desperację, gdy związek zaczyna przypominać pole minowe. Ehrenreich z kolei pokazuje, jak rodzi się toksyczna męskość: jego Luke zaczyna jako czuły partner, by powoli przemieniać się w kogoś, kogo Emily nie poznaje. Chemia między aktorami jest tak intensywna, że każdy ich konflikt nabiera niepokojącej siły. To właśnie ich gra sprawia, że historia nie opiera się wyłącznie na fabularnych napięciach. Działa również jako portret emocjonalnej destrukcji. „Fair Play” uderza w tematy, o których często mówi się półgłosem: ambicja, dominacja, gaslighting, różnice w sposobie traktowania kobiet i mężczyzn w środowisku pracy. Film pokazuje, jak łatwo przemoc psychologiczną pomylić z troską, a manipulację z „reakcją emocjonalną”. To właśnie dlatego seans budzi tak skrajne emocje. Niektóre sceny zmuszają, by spojrzeć na własne relacje, granice, na to, jak subtelnie potrafi narastać dynamika oparta na władzy, a nie partnerstwie. Co sądzą widzowie? Polska sekcja internetu jak zwykle bezlitośnie szczera Opinie widzów o „Fair Play” są różnorodne. Mamy tu całą gamę komentarzy, od entuzjastycznych po bardzo krytykujące. Wielu internautów podkreśla świetną rolę Phoebe Dynevor. Jeden z użytkowników zauważa: „Świetnie pokazuje problem związku, który oparty jest zarówno na życiu prywatnym, jak i pracy. Phoebe Dynevor jest wspaniała. Gorzej niestety wypada Ehrenreich”. Inni zwracają uwagę, że obraz jest „trochę płaski i przewidywalny”, ale jednocześnie „świetnie wychodzi mu bycie okropnie irytującym. Realizuje swój cel”. Pojawiają się też jeszcze bardziej surowe słowa: „zamiast psychologicznej głębi wyjdzie raczej płycizna; do szpiku toksyczna, nieprzyjemna… i nieźle sprawdzająca się jako thriller”. Z drugiej strony znajdziemy głosy pełne uznania: „Szanuję Panią reżyser za bezpardonowy wjazd na chatę męskiego ego. Gęste, autorskie kino, bez subtelności, z wnikliwym case study. Świetnie zagrane”. Są też tacy, którzy doceniają surową obserwację relacji: „Ta para od początku jest bezduszna. Nie życzyłam im dobrze. Obserwowanie walącego się związku dwójki karierowiczów dostarczyło mi sadystycznej przyjemności”. Dlaczego warto obejrzeć „Fair Play”? Thriller Chloe Domont nie jest filmem łatwym. To intensywne, emocjonalnie gęste kino, w którym konflikt narasta centymetr po centymetrze, a widz ma nieprzyjemne poczucie, że uczestniczy w psychologicznym eksperymencie. To produkcja, która pyta, jak krucha potrafi być równowaga w relacji, kiedy ego jednego z partnerów zgrzyta o ambicje drugiego. I jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią, gdy potrzeba kontroli zaczyna przesłaniać wszystko. „Fair Play” nieprzypadkowo trafiło do sekcji „docenione przez krytyków”. To film, który ścina z nóg nie jump scare’ami, lecz emocjonalną precyzją. Dostępny na Netflixie. View oEmbed on the source website
Ten norweski thriller to mroczna i prawdziwa historia, która wstrząsnęła całym światem. Wbija w fotel i ściska gardło...
„22 lipca” Paula Greengrassa to jedna z najbardziej poruszających rekonstrukcji współczesnego terroru. Film wraca na topkę i znów przypomina, jak wyglądała tragedia, której Europa nie zapomni nigdy.
Ten film nie pozostawia obojętnym. „22 lipca” to brutalny, surowy i boleśnie realistyczny obraz Norwegii po jednym z najtragiczniejszych zamachów w historii. Mimo tego, że ma już kilka lat, wciąż budzi ogromne emocje wśród widzów, szczególnie dzięki dostępności na Netfliksie. „22 lipca” od pierwszych minut nie daje złapać tchu „22 lipca” to poruszająca, realistyczna opowieść o jednym z najtragiczniejszych dni w historii współczesnej Europy. Film Paula Greengrassa zaczyna się od chłodnej rekonstrukcji zamachu w Oslo i masakry na wyspie Utøya, gdzie prawicowy ekstremista zabił 77 osób. Potem historia podąża przede wszystkim za Viljarem — nastolatkiem, który cudem przeżył atak, ale musi zmierzyć się z długą rehabilitacją, traumą i próbą powrotu do normalności. Równolegle widz śledzi proces sprawcy, polityczne konsekwencje tragedii i reakcję norweskiego społeczeństwa próbującego odnaleźć się po wstrząsie. To dramat o ogromnej stracie, ale też o sile ocalałych, rodzin ofiar i całego narodu, który chce sprawiedliwości i odpowiedzi na pytanie: jak żyć dalej po takim horrorze? „22 lipca”, czyli norweski dreszczowiec, który mrozi krew w żyłach Film „22 lipca” w reżyserii Paula Greengrassa to jedno z tych dzieł, które ogląda się z zaciśniętym gardłem i poczuciem, że obcuje się z rekonstrukcją bólu, którego nie da się w pełni udźwignąć. Twórca „Lotu 93” czy „Kapitana Phillipsa” po raz kolejny sięgnął po chłodną, pozbawioną ozdobników, niemal reporterską formę paradokumentu. Dzięki temu przyglądamy się tragedii z Norwegii nie przez pryzmat sensacji, lecz ludzkiego doświadczenia tych, którzy musieli przetrwać dzień, który zmienił ich życie. Greengrass zaczyna film od brutalnej, naturalistycznej sekwencji ataku. Reżyser nie epatuje przemocą, jednak pokazuje ją w sposób surowy, bez zbędnych efektów, przez co staje się jeszcze bardziej dotkliwa. To moment, po którym cisza jest głośniejsza niż krzyk. Później kamera podąża przede wszystkim za Viljarem, nastolatkiem, który przeżył atak i którego droga powrotu do życia jest jednym z najmocniejszych wątków filmu. Jego walka o sprawność, godność i odwagę staje się osią narracji, ale Greengrass nie zatrzymuje się wyłącznie na perspektywie ofiar. Równolegle obserwujemy proces Andersa Breivika, człowieka, którego ideologiczna obsesja doprowadziła do największej współczesnej tragedii Norwegii. Reżyser nie komentuje i nie próbuje tłumaczyć. Oddaje rzeczywistość taką, jaka była: chłodną, niepojętą, nieuzasadnioną. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Zobacz zwiastun! Publiczność podzieliła się w reakcjach na temat filmu „22 lipca”. Warto je przytoczyć, bo pokazują, jak różne emocje potrafi wywołać ten sam obraz. Jedni uważają, że Greengrass nie wykorzystał potencjału historii: „Zbyt surowy, za słabo zagrany, pozbawiony emocji. Scena egzekucji powinna być bardziej wyrazista. Film nie oddaje rozmiaru masakry, jaka miała miejsce” — stwierdził jeden z użytkowników. Podobne rozczarowanie wybrzmiewa w opinii: „Kompleksowo chce opowiedzieć o całych wydarzeniach, ale ostatecznie nie wzbudza większych emocji”. Krytycy tej linii widzą też problem w konstrukcji: „Bezmyślna konstrukcja pozbawiona ciężaru”. Są jednak głosy zupełnie przeciwne. Dla części widzów oszczędność formy była atutem, a nie wadą: „Ma wiele mieszanych i negatywnych ocen. Nieco mnie to dziwi. Mam kilka zastrzeżeń, scena masakry na wyspie mogła być mocniejsza. Lie podołał trudnej roli” — zauważył jeden z komentujących. Inni podkreślają, że dokładnie taki ton był potrzebny, by oddać prawdę emocji, a nie grać nimi: „Produkcja Netflixa na wysokim poziomie, skupia się nie tylko na ataku Breivika, ale też jego procesie”. Są też entuzjaści dokumentalnego klimatu: „To, że to jest najlepszy film Netflixa to chyba jasne. Bardzo kameralny, surowy, chłodny i mocny obraz”. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Może właśnie dlatego pozostaje potrzebny. Nie podaje gotowych odpowiedzi, ale zostawia w ciszy, w której jest miejsce na refleksję o tym, jak łatwo zło może wejść w nasze życie i jak ogromnym ciężarem staje się ono dla tych, którzy muszą po nim spróbować żyć dalej. View oEmbed on the source website
Duńska komedia romantyczna niespodziewanym hitem Netflixa w aż 49 krajach! To idealna propozycja na jesienny wieczór we dwoje
Nowy film „Mango” właśnie podbija Netflixa! Ta duńska komedia romantyczna zachwyca klimatem słonecznej Malagi, pięknymi kadrami i historią o miłości, która pojawia się w najmniej spodziewanym momencie. Jeśli szukasz lekkiego, nastrojowego seansu z hiszpańskim vibe’em, to tytuł, którego nie możesz przegapić.
„Mango”, duńska komedia romantyczna w reżyserii Mehdi Avaza, błyskawicznie wskoczyła na listę najpopularniejszych tytułów Netflixa. Choć na pierwszy rzut oka przypomina klasyczne kino obyczajowo-romantyczne, ma w sobie coś, co przyciąga: ciepło południa, napięcie i historię, która potrafi wzruszyć, nawet jeśli jest przewidywalna. Od 7 listopada, czyli od dnia premiery, film osiągnął 5,8 mln wyświetleń i trafił do TOP10 w aż 49 krajach na całym świecie. „Mango” na Netflix. Słoneczna Malaga, gorący romans i wielkie dylematy Historia zaczyna się, gdy Lærke, zapracowana kierowniczka duńskiego hotelu, leci wraz z córką do Malagi. Oficjalnie ma odpocząć, jednak w rzeczywistości planuje ocenić, czy lokalna plantacja mango nadaje się pod budowę luksusowego kurortu. Na jej drodze staje jednak Alex, właściciel ziemi, były prawnik, który zrezygnował z kariery po osobistej tragedii. Ich spotkanie nie należy do łatwych. Lærke widzi w nim przeszkodę, on w niej zagrożenie dla swojego życiowego azylu. A jednak między tą dwójką szybko rodzi się emocjonalne napięcie, które przeobraża się w coś więcej. W główną rolę (kierowniczki hotelu) wciela się Josephine Park, którą możecie kojarzyć z serialu „Pielęgniarka”. To jedna z najbardziej cenionych skandynawskich aktorek. Natomiast byłego prawnika Alexa, właściciela farmy mango, zagrał Dar Salim. W filmie pojawiają się także Paprika Steen (matka Lærke) i Josephine Chavarria Højbjerg (córka Lærke) oraz Sebastian Jessen, Lis Baastrup, Sara Jiménez i Anders W. Berthelsen. Czy warto obejrzeć „Mango”? Recenzja dla niezdecydowanych „Mango” nie bez powodu tak szybko zdobywa popularność. Film, choć ma prostą fabułę, jest pełen emocji i na swój sposób uniwersalny. Opowiada o tym, jak łatwo zatracić siebie w pracy i obowiązkach, i jak trudno odzyskać kontakt z własnymi potrzebami. To też historia o tym, że czasem najlepsze, co może nam się przydarzyć, przychodzi w najmniej spodziewanym momencie. Opinie widzów na Filmweb.pl pokazują, że „Mango” wywołuje skrajne emocje. Część osób określa go jako przewidywalny i typowy romans, inni doceniają jego lekkość, klimat i lato „zamknięte” w kadrach. W komentarzach pojawiają się głosy, że to idealna propozycja „na jeden raz”, przy której można odprężyć się po trudnym dniu oraz że chemia między bohaterami jest naturalna, a zdjęcia wyjątkowo nastrojowe. Nie brakuje również słów krytyki, która skupiają się przede wszystkim na fabule. Ta opisywana jest jako zbyt schematyczna i przewidywalna. Umówmy się, „Mango” nie jest produkcją, która zmienia oblicze współczesnego kina, ale z pewnością potrafi poprawić humor i pozwala na chwilę oderwać się od codzienności. Avaz mistrzowsko wykorzystał malownicze plenery hiszpańskiego południa. Słoneczne kadry, pachnące owocami ogrody i blask śródziemnomorskich zachodów słońca tworzą klimat idealny dla opowieści o miłości, trudnych wyborach i odrodzeniu. Miłego seansu!
Najpiękniejszy film 2025 roku zobaczycie na Netflixie. Krytycy już są zakochani: „kino, które otula, koi i zapiera dech”
Nadchodzi tytuł, o którym w branży mówi się od początku roku. „Sny o pociągach” to film, który na festiwalach wywołał zachwyt, a w recenzjach czytamy, że to „kino, które otula, koi i zapiera dech”. Już za chwilę zobaczymy go na Netflixie.
Krytycy nie mają wątpliwości: to jeden z najpiękniejszych i najbardziej poruszających filmów nadchodzącego roku. „Sny o pociągach” zachwycają wszystkich, którzy już je widzieli. A Netflix udostępni je polskim widzom już w piątek. Produkcja uznawana przez wielu krytyków za najpiękniejszy film 2025 roku. Nowy klejnot Netflixa, który podbija festiwale Po sukcesie „Frankensteina” i „Domu pełnego dynamitu” Netflix nie zamierza zwalniać tempa. „Sny o pociągach” to kolejna produkcja z ambicjami na nagrody. To nie blockbuster i film masowy, lecz tytuł, który ma zrobić wrażenie subtelnością i poetycką formą. Zadebiutował na festiwalu Sundance, gdzie został natychmiast wykupiony przez Netflixa, a następnie pokazany w kilku amerykańskich kinach. Widownia wychodziła z seansów oczarowana. 97% pozytywnych recenzji to wynik, którego nie notuje się często, zwłaszcza przy filmie tak cichym, skromnym i melancholijnym. O czym są „Sny o pociągach”? Adaptacja prozy Denisa Johnsona przenosi nas do Ameryki początku XX wieku. Opowiada historię Roberta Grainiera, drwala i robotnika kolejowego, który żyje na styku dwóch światów: dzikiej natury i kraju, który właśnie zaczyna pędzić ku nowoczesności. To opowieść o zwykłym człowieku, jego codzienności, stracie, samotności i pięknie, które można znaleźć nawet w najprostszych chwilach. Nie ma tu fajerwerków, ale są intymność, cisza i oddech epoki, która już nie wróci. Film zachwyca wizualnie: rozmachem krajobrazów, światłem, które wygląda jak namalowane pędzlem, i nastrojem, który trudno porównać z czymkolwiek innym w tegorocznej ofercie Netflixa. Brak premiery kinowej w Polsce? Wskakuje od razu do streamingu Platforma po raz kolejny wraca do strategii, która wielu kinomanów boli najbardziej: część prestiżowych tytułów udostępnia wyłącznie w streamingu w Polsce. Tak było z „Frankensteinem”, tak było z „Domem pełnym dynamitu”, tak będzie i teraz. „Sny o pociągach” trafią bezpośrednio na Netflixa i to już 21 listopada. To produkcja znacznie bardziej kameralna i intymna niż wcześniejsze wielkie premiery, a przez brak wielkiej kampanii promocyjnej łatwo ją przegapić. A to film, którego przegapić po prostu nie wolno. Idealna filmowa odtrutka na świąteczną lawinę Listopad i grudzień na Netflixie jak co roku oznaczają wysyp bożonarodzeniowych komedii romantycznych. Już pojawiły się pierwsze tytuły, kolejne są w drodze, a platforma dopiero się rozkręca. W morzu świątecznej słodyczy „Sny o pociągach” będą czymś na kształt oddechu. To film refleksyjny, cichy i piękny. Jest dokładnie tym, czego potrzebuje widz, który chce na chwilę wyrwać się z plastikowej magii sezonowych produkcji. A za moment na Netflixie pojawi się także „Jay Kally”, kolejny mocny tytuł z ambicjami. View oEmbed on the source website
Ta komedia świąteczna komedia romantyczna to nowy nr 1 Netflixa. Roztopi nawet najbardziej zmarznięte serca
Kate właśnie zakończyła małżeństwo, ale nie zamierza pozwolić, by rozwód zniszczył jej ukochany rytuał. Chce po raz ostatni zorganizować „idealne, rodzinne święta”, zanim sprzeda dom. Wszystko idzie zgodnie z planem… do momentu, w którym na progu pojawia się jej były mąż Everett i to nie sam, lecz z młodszą, błyszczącą od pewności siebie partnerką.
Rozwód, nowa dziewczyna byłego i ostatnie wspólne Boże Narodzenie. Brzmi jak katastrofa? W nowej świątecznej komedii Netflixa, „Święta z eks”, zamienia się to w pełną ciepła historię o zamykaniu rozdziałów. Film momentalnie stał się hitem. To aktualny numer 1 wspomnianej platformy streamingowej. Poznajcie szczegóły. Święta, które wymknęły się spod kontroli? O czym opowiada film „Święta z eks”? Kate nie wyobraża sobie Bożego Narodzenia bez rodzinnych rytuałów, dlatego mimo świeżego rozwodu postanawia urządzić w swoim domu ostatnie wspólne święta, zanim sprzeda miejsce, z którym wiąże tyle wspomnień. Plan wygląda rozsądnie… do momentu, gdy na progu pojawia się jej były mąż Everett. I to nie sam, lecz z nową partnerką u boku. W tej jednej chwili wigilijna kolacja zamienia się w test emocjonalnej odporności: niedopowiedzenia, pretensje, niechciane wzruszenia i chemia między bohaterami, której wcale nie da się wyłączyć tylko dlatego, że podpisało się papiery rozwodowe. A jednak, w całym tym świątecznym chaosie, Kate powoli zaczyna dostrzegać, że być może nie każdą historię trzeba „naprawiać”. Czasem wystarczy pozwolić jej potoczyć się inaczej, niż planowaliśmy. Choć „Święta z eks” korzystają z klasycznej, świątecznej formuły, to właśnie obsada sprawia, że historia naprawdę działa. Alicia Silverstone, dla wielu na zawsze Cher z „Clueless”, wraca tu w świetnej formie. Jako Kate jest jednocześnie zabawna, zadziorna i pełna emocjonalnych niuansów, których brakowało w wielu tegorocznych komediach romantycznych. Partneruje jej Oliver Hudson, który wnosi do roli Everetta urok lekkoducha z domieszką nieporadności. Dlaczego warto obejrzeć „Święta z eks”? Netflix w końcu daje nam święta z emocjami „Święta z eks” mają wszystkie obowiązkowe elementy filmu świątecznego: śnieg, choinkę, rodzinne spięcia, dużo niewypowiedzianych uczuć. Mimo to pod cukrową warstwą oferuje o wiele więcej niż większość podobnych tytułów. Reżyser Steve Carr nie bał się pokazać trudnych emocji: rozstania, żalu, powrotów do wspomnień. Zrobił to jednak w lekki, otulający niczym ciepły koc sposób. Jeśli lubicie produkcje takie jak „Świąteczny kalendarz” albo „Nasz mały sekret” z Lindsay Lohan, to dzięki temu filmowi poczujecie się jak w domu. Alicia Silverstone wraca do komedii romantycznej w znakomitej formie i to jako producentka i główna bohaterka. Melissa Joan Hart i Paula Hart dokładają swoje doświadczenie z dziesiątek ukochanych świątecznych projektów. A Netflix jak co roku stawia na emocje, humor i magię, której wszyscy od świątecznego kina oczekują. Film zadebiutował na platformie 12 listopada 2025 roku i już zbiera świetne reakcje widzów. Zamierzacie obejrzeć? View oEmbed on the source website
To miał być lekki romans, a absolutnie podbił moje serce. Właśnie tego potrzebowałam w jesienny wieczór
„Francuski kochanek” wskoczył na szczyt polskiego Netflixa niemal natychmiast po premierze. Lekka, zabawna i zaskakująco ciepła opowieść z Omarem Sy w roli gwiazdora filmowego urzekła widzów (i mnie) od pierwszych minut. Kocyk, herbatka, ten film i idealny wieczór gotowy.
Netflix znów to zrobił! A mianowicie wypuścił komedię romantyczną, która rozkochała w sobie widzów, w tym mnie. „Francuski kochanek” zachwyca fabułą, bohaterami i urokiem starego, dobrego kina. Właśnie takiej produkcji teraz potrzebowałam. Przywraca wiarę w miłość i podnosi na duchu. „Francuski kochanek” – (nie)klasyczna komedia romantyczna „Francuski kochanek”, komedia romantyczna z Omarem Sy i Sarą Giraudeau, szybko wskoczyła do topki polskiego Netflixa. Historia gwiazdora filmowego i zwyczajnej dziewczyny to nic nowego, ale energia duetu, lekkość opowieści i charakterystyczny humor aktora znanego z „Nietykalnych” sprawiły, że widzowie masowo sięgnęli po tę produkcję. Film, który trafił na platformę 26 września, opowiada o Abelu Camarze, uwielbianym aktorze, który właśnie przeżywa życiowy kryzys, oraz Marion, rozwodzącej się dziewczynie dorabiającej, gdzie się da. Ich przypadkowe spotkanie uruchamia serię wydarzeń, które prowadzą ich przez emocjonalny chaos, komiczne nieporozumienia i bardzo klasyczny filmowy rollercoaster emocji. „Francuski kochanek” pełen chemii i humoru. Omar Sy znów udowadnia, że jest bezkonkurencyjny Sukces filmu nie jest zaskoczeniem. Sy w roli Abla jest magnetyczny, charyzmatyczny i, jak twierdzą widzowie, w zasadzie niesie całą produkcję. „Mi się bardzo podobał, głównie dzięki Omarowi, który zawsze potrafi mnie rozbawić” – pisze jeden z widzów. Podobnych komentarzy jest mnóstwo: „Omar to jednak Omar”, „Na Omara zawsze przyjemnie popatrzeć”. Partnerująca mu Sara Giraudeau wnosi zupełnie inny rodzaj energii – bardziej stonowany, lekko sarkastyczny, ale dzięki temu ich duet robi wrażenie również wtedy, gdy film skręca w stronę sentymentalności. To właśnie na lekkość i urok tej pary widzowie wskazują najczęściej. „Przeuroczy”, „Przyjemnie się oglądało”, „Taki przyjemny film”, „Lekka, romantyczna komedia… idealna na chill” - piszą kolejni oglądający. Niektórzy są wręcz zaskoczeni, że Netflix dostarczył tak udaną wariację na temat klasycznego „Notting Hill”: „Szok (…) i to zrobił go DOBRZE i z fajną chemią”. Choć film jest hitem, opinie nie są jednoznacznie entuzjastyczne. W komentarzach sporo widzów zwraca uwagę, że scenariusz bardzo się ciągnie: „Niestety ten film ratuje tylko charyzma głównego bohatera. Scenariusz się tak dłuży, jest bez żadnego pomysłu, masa niepotrzebnych bezcelowych scen” – zauważa jeden z widzów. Choć większość osób chwali lekkość i przyjemność seansu, najwięksi fani gatunku również przyznają, że to nie jest produkcja, która zostanie z widzem na długo. „Przyjemnie się ogląda, ale nic ambitnego”. Czasem jednak potrzeba nam właśnie tego: miłego filmu na wieczór, który po prostu umili nam czas. I to jest okay. „Francuski kochanek” - recenzja. Urocza komedia idealna na wieczór „Francuski kochanek” bawi się dobrze znanym gatunkowym schematem: on – sławny, ona – zwyczajna dziewczyna. Film nie udaje, że jest czymś więcej niż współczesną baśnią dla dorosłych, która ma dać odrobinę ucieczki od zmartwień. W pierwszej połowie działa to znakomicie – relacja bohaterów ma tempo, między nimi iskrzy, a humor Omara Sy sprawdza się doskonale. Gorzej wypada część druga, w której film staje się mocno przewidywalny i nie do końca dźwiga emocjonalny zwrot fabularny. Najsłabszy jest finał – zbyt szybki i zbyt... łatwy, pozbawiony ciężaru emocjonalnego, który sprawiłby, że historia zamknęłaby się mocniejszą klamrą. Mimo to całość pozostaje przyjemnym, lekkim seansem, idealnym na wieczór z herbatą czy gorącą czekoladą – zwłaszcza jeśli lubicie francuskie kino, romantyczne schematy i Omara Sy w najlepszym, komediowym wydaniu. View oEmbed on the source website
Mocny thriller sądowy z Matthew McConaughey i Sandrą Bullock już na Netflix! Kultowy film lat 90., o którym ciężko zapomnieć
Klasyk kina sądowego wleciał na Netflixa. „Czas zabijania” to jeden z najbardziej poruszających thrillerów lat 90. z gwiazdorską obsadą i historią, która wciąż budzi emocje. Od lat nie schodzi z listy najważniejszych filmów o sprawiedliwości, zemście i moralnych granicach.
To kino, które nie zostawia widza obojętnym. „Czas zabijania”, dramat sądowy oparty na powieści Johna Grishama, wrócił na Netflixa 4 listopada i znów przypomina, jak intensywne potrafi być starcie prawa z osobistą tragedią. „Czas zabijania”: najważniejszy thriller sądowy lat 90. na Netflix Na Netflixie regularnie pojawiają się kultowe tytuły, ale ten może szczególnie poruszyć widzów. „Czas zabijania”, uznawany za jeden z najważniejszych thrillerów sądowych lat 90., ponownie trafi na platformę. To kino, które nie potrzebuje fajerwerków, by trzymać w napięciu. Emocje i moralne dylematy są tu wystarczająco intensywne. Film Joela Schumachera z 1996 roku od lat uchodzi za wzorcowy przykład tego, jak opowiadać o sprawiedliwości, gniewie i uprzedzeniach rasowych. Scenariusz oparto na powieści Johna Grishama, co samo w sobie jest zapowiedzią sądowego starcia najwyższej klasy. „Czas zabijania”: gwiazdorska obsada i role, które przeszły do historii W centrum historii stoi Jake Brigance, młody adwokat, który podejmuje się obrony mężczyzny oskarżonego o wymierzenie krwawej zemsty oprawcom swojej córki. W tę rolę wciela się Matthew McConaughey, jeszcze przed swoim największym hollywoodzkim rozkwitem, ale już z charyzmą, która wybrzmiewa w każdej scenie. Towarzyszą mu: Sandra Bullock jako ambitna studentka prawa wspierająca Brigance’a, Samuel L. Jackson jako ojciec dokonujący desperackiego czynu, Kevin Spacey jako bezwzględny prokurator gotowy na każdy cios oraz Ashley Judd i Oliver Platt dopełniający ten intensywny skład. „Czas zabijania”: historia, która wciąż budzi emocje i porusza Punktem wyjścia jest dramatyczny atak na dziesięcioletnią dziewczynkę. Jej ojciec, przekonany, że prawo nie ochroni jego rodziny, wymierza sprawcom karę samodzielnie. To wywołuje serię wydarzeń, w których mieszają się emocje, polityka, rasowe napięcia oraz brutalna działalność Ku-Klux-Klanu. Dla Brigance’a proces staje się nie tylko walką o wymiar sprawiedliwości, ale też o własne bezpieczeństwo i przyszłość jego rodziny. Film zadaje pytanie, które od lat nie przestaje brzmieć prowokująco: czy istnieje granica, poza którą zemsta staje się zrozumiała, nawet jeśli prawo mówi co innego? Opinie widzów pokazują, że „Czas zabijania” wciąż budzi ogromne emocje, określa się go jako jedną z najmocniejszych produkcji w swoim gatunku: „Perfekcyjnie skonstruowanym moralitetem i wysokiej klasy rzemiosłem sądowym”. Inni zachwycają się kultową mową końcową: „A teraz wyobraźcie sobie, że jest biała. Bardzo dobry dramat sądowy… Solidne kino bez zbędnego gadania”. Pojawiają się też głosy doceniające sposób, w jaki film opowiada o rasizmie: „Przystępnie przedstawiony problem dyskryminacji rasowej. Solidne aktorstwo, świetny scenariusz”. Wielu internatów uważa produkcję za absolutny top gatunku:
Na Netflixa wróciła jedna z najbardziej kultowych serii filmów komediowych z Bradleyem Cooperem. I to od razu wszystkie 3 części!
Netflix znów odpalił dział humoru na pełnej petardzie. Do oferty trafiła dziś uwielbiana seria komediowa, która od lat służy jako remedium na kiepską pogodę, gorszy nastrój i listopadowe znużenie. Chodzi oczywiście o „Kac Vegas”.
Netflix zrobił widzom prezent, którego w listopadzie potrzebował chyba każdy. Do biblioteki platformy wróciła jedna z najbardziej kultowych komedii, „Kac Vegas” i to od razu w komplecie. Trzy części serii, które przez lata zapewniały widzom niekontrolowane wybuchy śmiechu, są ponownie dostępne na platformie i błyskawicznie wskoczyły do najpopularniejszych tytułów dnia. Dlaczego „Kac Vegas” się nie starzeje? Pierwsza część, mimo że ma już swoje lata, wciąż działa jak idealny przerywnik od codzienności. To ta sama historia: czterech przyjaciół, kawalerski wyjazd do Las Vegas i noc, której nikt nie pamięta. A, i jeszcze zaginięcie przyszłego pana młodego. Bohaterowie wyruszają więc w chaotyczną podróż po własnych urwanych wspomnieniach, a widzowie dostają seans pełen absurdów. Bradley Cooper, Ed Helms, Zach Galifianakis i Justin Bartha tworzą kwartet, którego energia jest nie do podrobienia. Opinie widzów? Od „rewelka” po „płakałem ze śmiechu” Komentarze na temat tego kultowego już filmu to gotowy katalog reakcji, który udowadnia, jak szeroko rozszedł się fenomen tej serii. Widzowie mówią wprost, że to komedia, która się nie starzeje, a wiele opinii to recenzje, które bez problemu mogłyby trafić na plakaty filmowe: „Jedna z najlepszych komedii ostatnich lat. Świetna przygoda, niezwykle świeża, dużo śmiechu, z fajnymi bohaterami”. Inna dodaje chłodniej, ale szczerze: „Moim zdaniem dość przeceniany i nie tak dobry, jak sugerują oceny czy średnia na imdb. Ale nie da się ukryć, że faktycznie potrafi zapewnić trochę śmiechu”. Pojawiają się także głosy, które wskazują, że w kategorii komedii „Kac Vegas” osiąga poziom trudny do powtórzenia: „Najlepsza z trzech części o dość absurdalnym temacie, ale czasem warto obejrzeć film o innej treści. Cooper na czele robi dużo dla tego filmu. Godny polecenia”. Gdzie oglądać wszystkie części „Kac Vegas”? Netflix udostępnił trzy filmy 7 listopada 2025 roku. W katalogu pojawiły się: „Kac Vegas”, „Kac Vegas w Bangkoku”, „Kac Vegas III”. Zgrany pakiet na listopadowy maraton.
Jedna z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów w reżyserii Guillermo del Toro już na Netflixie. Jacob Elordi zachwyca!
Wybitny meksykański reżyser Guillermo del Toro konsekwentnie ekranizuje swoje ulubione książki. Tym razem jednak poszedł na całość i sięgnął po „Frankensteina” Mary Shelley, czyli jedną z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów. Mimo że była ona już wielokrotnie filmowana i kolejny wariant wydawał się zbędny, wizja del Toro bez trudu pokonuje wszelki sceptycyzm. To mądre, majestatyczne i niesłychanie stylowe widowisko, które jest jednym z najlepszych filmów tego roku.
Del Toro już wiele razy udowadniał, że jest wizjonerem, który kocha poetykę fantastyki, rozumie ją jak nikt inny i w jej ramach potrafi tworzyć piękne, pomysłowe i głęboko poruszające historie. I to bez względu na to czy realizuje całkowicie autorskie projekty, jak „Labirynt fauna” lub oscarowy „Kształt wody”, ekranizuje komiksowe przygody Hellboy’a, czy też sięga po ulubioną klasykę literatury, jak w przypadku wspaniałej animacji „Guillermo del Toro: Pinokio”, bardzo osobistej wersji klasycznej bajki, o której realizację zabiegał latami. Nie inaczej było w przypadku „Frankensteina”, który właśnie miał premierę na Netflixie. W tym przypadku również efekt końcowy jest zachwycający. „Frankenstein”: kto jest prawdziwym potworem? Powieść Mary Shelley ma już ponad dwieście lat i jej treść została przepuszczona przez tak wiele różnych ekranizacji oraz komiksowych i książkowych wariacji, że chyba każdy już wie, o czym opowiada ta historia. Jednak w swoim scenariuszu del Toro trochę inaczej rozłożył znajome akcenty i dodał sporo od siebie, co wzmocniło te elementy opowieści, które dotychczas nie miały szansy pokazać się w aż tak mocnym świetle. Tak samo jak w przypadku powieści cała historia zamknięta jest w klamrze narracyjnej, która otwiera się i zamyka w lodach Arktyki. Załoga statku uwięzionego w lodowej krze bierze na pokład rannego człowieka, który ucieka przed jakąś potworną, zamaskowaną postacią. Ten człowiek to genialny doktor Viktor Frankenstein (w tej roli świetny Oscar Isaac, grający z frenetyczną energią i ogniem obsesji w oczach), który czując, że nie pozostało mu już dużo czasu na tym świecie, zaczyna opowiadać kapitanowi swoją historię. I tak odkrywamy, skąd się wziął w tym miejscu i jak doszło do powstania monstrum, które go ściga. Przede wszystkim widzimy Viktora jego oczami. To, co początkowo mogliśmy brać za samolubne zadufanie i poczucie wyższości doktora, okazuje się całkowitą amoralnością, potwornością osoby, która w imię ambicji i szczytnych ideałów gotowa jest popełnić każdą niegodziwość i niczym klątwa ściąga na bliskich kłopoty, bo nie potrafi wziąć odpowiedzialności za to, co zrobiła. W tym ujęciu to Viktor Frankenstein jawi się jako prawdziwy potwór, który musi w końcu pojąć krzywdę, jakiej się dopuścił. Wszyscy wiemy, jak to się kończy, ale del Toro robi to jednak trochę inaczej, po swojemu, nieustannie podkreślając wyższość moralną potwora, który miałby szansę na normalne życie, gdyby tylko został potraktowany przez swojego twórcę inaczej. Z szacunkiem należnym osobie, którą był, a której twórca nie nadał nawet imienia. „Frankenstein” na miarę naszych czasów Wszystko w tym filmie zagrało. Jeśli chodzi o realizację, jest to najwyższy światowy poziom. Mamy tu majestatyczną scenografię, wybitne zdjęcia, wspaniałe kostiumy, świetną muzykę, przemyślaną kombinację praktycznych i cyfrowych efektów specjalnych, a do tego bardzo dobrze obsadzoną plejadę aktorskich gwiazd i oryginalny, pozostający w pamięci wygląd istoty stworzonej przez doktora. Chociaż, jeśli chodzi o tego reżysera, jest to właściwie norma. Jednak najważniejszy jest bardzo dobry scenariusz, w którym del Toro przemontował znaną historię w taki sposób, aby jak najbardziej zantagonizować bohaterów tej historii, ale też ukazać, że jest coś, co ich łączy. Jak to możliwe? Przecież z jednej strony jest Viktor, który miał niezdrowe relacje z surowym ojcem, co przerodziło się w chorobliwą ambicję i bezczelną zabawę w Boga, a następnie przyczyniło się do tego, że doktor nie potrafił zbudować emocjonalnej więzi z istotą, którą powołał do życia, a potem porzucił. Zaś z drugiej strony mamy bezimiennego potwora, który okazuje się piękny w środku, wrażliwy, niewinny, otwarty na świat, mimo że ten chce go tylko krzywdzić za to, kim jest. Porzucony i zdradzony przez swojego stwórcę coś jednak od niego dostaje. Jedyną rzecz, jaką doktor może mu dać – obsesję. Ale potwór nie jest taki jak Viktor i nigdy nie da się jej w pełni pochłonąć. Ma w sobie siłę, dzięki której może ją pokonać i stać się człowiekiem lepszym niż jego twórca. Oto potwór na miarę naszych czasów. Gdzie obejrzeć „Frankensteina”? Film dostępny jest na Netflixie. View oEmbed on the source website
Film Nancy Meyers to najlepsza komedia romantyczna dostępna teraz na Netflixie. Diane Keaton i Jack Nicholson zachwycają!
Zapomnij o schematach komedii romantycznych. „Lepiej późno niż później” to film, który od lat udowadnia, że uczucia nie mają terminu ważności, a Diane Keaton i Jack Nicholson w jednym kadrze to połączenie nie do podrobienia. Produkcja wraca na Netflix i znów staje się hitem, chociaż minęło już ponad 20 lat od jej premiery.
Mało która komedia romantyczna starzeje się tak dobrze. „Lepiej późno niż później” to tytuł, który po ponad dwóch dekadach od premiery wraca na Netflix i znów podbija serca widzów. Diane Keaton i Jack Nicholson udowadniają tu, że chemia ekranowa nie zna metryki, a miłość po pięćdziesiątce potrafi być bardziej zaskakująca niż niejeden młodzieżowy romans. O czym tak naprawdę opowiada film „Lepiej późno niż później”? Choć „Lepiej późno niż później” spełnia wszystkie zasady gatunku (niespodziewane uczucie, skomplikowaną relację, rozstanie i drugą szansę) to sposób, w jaki Nancy Meyers prowadzi historię, zdecydowanie wymyka się schematom. Film przedstawia Erice Barry, cenioną dramatopisarkę po rozwodzie, oraz Harry’ego Sanborna, przebojowego biznesmena, który od lat spotyka się wyłącznie z dużo młodszymi kobietami. Przypadkowe spotkanie w domu w Hamptons zmusza ich do konfrontacji z własnymi przyzwyczajeniami, lękami i definicją tego, na czym polegają dorosłe uczucia. Miłość po pięćdziesiątce? Ten film udowadnia, że to dopiero początek Najmocniejszym elementem „Lepiej późno niż później” jest fakt, że bohaterowie nie są papierowymi postaciami z rom-comów, lecz dojrzałymi ludźmi, którzy wiele przeżyli. Harry i Erica mają swoje doświadczenia, schematy i obawy. Ich relacja rozwija się więc wolniej, ostrożniej, z większą świadomością konsekwencji. Meyers nie próbuje udawać, że zakochanie się w tym wieku wygląda jak w liceum. Zamiast tego pokazuje, jak wielką odwagą jest ponowne otwarcie serca: bez młodzieńczej naiwności, ale z dojrzałą wrażliwością i humorem. To właśnie ta prawda emocjonalna sprawia, że film wybrzmiewa silniej niż większość współczesnych romansów. Diane Keaton i Jack Nicholson: duet, który „niesie” ten film To, że „Lepiej późno niż później” odniosło tak spektakularny sukces, nie jest przypadkiem. Diane Keaton i Jack Nicholson stworzyli jeden z najbardziej charyzmatycznych duetów w historii filmowych komedii romantycznych. Keaton, za rolę Eriki, zdobyła nominację do Oscara i wygrała Złoty Glob. Jej kreacja łączy błyskotliwość, niesamowitą energię i ogromną czułość. Nicholson natomiast gra Harry’ego z charakterystyczną autoironią, ale też rzadko pokazywaną wrażliwością. Ich wspólne sceny, od pierwszych spięć po emocjonalne starcia, są nie tylko zabawne, lecz także zaskakująco prawdziwe. To chemia, której nie da się podrobić. Najbardziej kultowa scena? Przeszła do historii komedii romantycznych Film ma kilka momentów, które na stałe weszły do popkultury, ale jeden absolutnie zdominował rozmowy widzów. To scena, w której Erica pisze dramat o swoim złamanym sercu. Jej niekontrolowane wybuchy płaczu stały się kultowe, bo Keaton zagrała je z taką szczerością, że momentalnie stały się symbolem „emocjonalnego rebootu” po rozstaniu. To przykład humoru Nancy Meyers: zabawny, ale głęboko zakorzeniony w prawdziwych doświadczeniach. Z kolei Harry, który po rozstaniu myli ból emocjonalny z kolejnym atakiem serca, prezentuje męską wersję tego chaotycznego, jakże rozczulającego stanu. Dlaczego „Lepiej późno niż później” wciąż zachwyca po latach? Nancy Meyers stworzyła świat, który wygląda jak spełnienie marzeń, dom w Hamptons, skandynawski minimalizm, paryskie ulice. Jednak to nie estetyka przesądza o wyjątkowości tego tytułu. Film wzrusza, bo opowiada o pragnieniach i lękach, które są absolutnie uniwersalne: chęci bycia widzianym, kochanym i rozumianym. To historia o tym, że miłość nie jest zarezerwowana dla młodych, a największe przemiany mogą przyjść wtedy, gdy nikt już ich nie oczekuje. W świecie komedii romantycznych to nadal rzadkość. To właśnie dlatego „Lepiej późno niż później” pozostaje jednym z najbardziej poruszających filmów gatunku. Gdzie obejrzeć „Lepiej późno niż później”? Po latach krążenia między różnymi platformami film ponownie trafił na Netflix. Nic dziwnego, że natychmiast wrócił na listę TOP. To idealny wybór na samotny wieczór, seans z partnerem lub nostalgiczne spotkanie z klasyką, która ani trochę się nie zestarzała. „Lepiej późno niż później” zyskało status kultowej komedii romantycznej nie bez powodu. View oEmbed on the source website
Brawurowa rola Colina Farrella sprawi, że nie wyłączycie Netflixa. Ten film ogląda się z zapartym tchem!
„Ballada o drobnym karciarzu” to najnowsze dzieło Edwarda Bergera, reżysera, który stworzył oscarowe „Na zachodzie bez zmian”. Tym razem sięgnął po powieść Lawrence Osborne’a i obsadził w roli głównej Colina Farrella. Z tego połączenia powstał film piękny, odważny i absolutnie niezwykły.
Ta „ballada”, która pojawia się w tytule, nie jest przypadkowa. Tym terminem określa się bowiem synkretyczny gatunek literacki, czyli taki, który łączy w sobie cechy kilku różnych gatunków, a więc już na wstępie tytuł zapowiada, z czym będziemy mieli do czynienia. A w praktyce okazuje się, że jest to kombinacja dramatu psychologicznego, suspensu rodem z thrillera oraz fantastyki, będącej tu czymś w rodzaju onirycznej imaginacji, wywiedzionej z lokalnych wierzeń. Wszystko to składa się razem na naprawdę intrygujące doświadczenie filmowe. „Ballada o drobnym karciarzu”: absolutnie fenomenalny Colin Farrell Lord Doyle (w tej roli absolutnie fenomenalny Colin Farrell) jest hazardzistą, który mieszka w drogim hotelu w Makau, chińskiej stolicy hazardu i najwyraźniej opuściło go szczęście. Mimo to nie przestaje grać, licząc na to, że szczęście w końcu wróci, a on zdoła się odkuć. Ale póki co pieniądze się kończą, długi rosną, hotel upomina się o spłatę zaległych rachunków, a na dodatek ktoś zaczyna śledzić lorda Doyle i wygląda na to, że chyba nie jest tym, za kogo się podaje. Na jego drodze pojawia się jednak przychylna mu kobieta i być może jest jeszcze dla niego jakaś nadzieja, ale czy w świecie kanciarzy i pozorów można komukolwiek zaufać? Kim tak naprawdę jest lord Doyle? Czy znajdzie w końcu sposób, aby wykaraskać się z kłopotów, w które sam się wpakował? „Ballada o drobnym karciarzu”: głodne duchy hazardu „Ballada o drobnym karciarzu” to w gruncie rzeczy prosta opowieść o odkrywaniu własnej natury i przekraczaniu ograniczeń, która jednak wywiedziona jest z nieeuropejskiego punktu widzenia. To może trochę konsternować. Cały film z powodzeniem dźwiga na swoich aktorskich barkach Colin Farrell, który gra gorączkowo, intensywnie, brawurowo i ciężko oderwać od niego wzrok, pomimo że postać, w którą się wciela, jest w sumie antypatyczna, zepsuta, zniszczona nienasyconym głodem, który ją trawi. Ale dzięki jego wysiłkom dobrze czujemy ten głód i desperację. W pierwszym akcie filmu, po serii dramatycznych wydarzeń, zaczyna się w Makau święto głodnych duchów. Jest ważne z dwóch powodów. Po pierwsze, cała ta historia skończy się, gdy święto dobiegnie końca, a lord Doyle będzie już innym człowiekiem, a po drugie, dość jednoznacznie sugeruje, że idea głodnych duchów jest kluczowa do zrozumienia, o czym tak naprawdę jest „Ballada o drobnym karciarzu”. Gdzie obejrzeć „Balladę o drobnym kanciarzu”? Zgodnie z buddyjską wiarą w reinkarnację człowiek może się odrodzić w jednym z sześciu światów, w tym właśnie w krainie głodnych duchów, czyli istot, które mają wielkie brzuchy, wąskie szyje i maleńkie usta, co sprawia, że w żaden sposób nie są w stanie zaspokoić swojego głodu. Zaś ludzie uzależnieni uchodzą w buddyjskich kulturach za wcielenia głodnych duchów i właśnie kimś takim jest również lord Doyle, obsesyjny gracz, który często widzi w lustrach swoje demoniczne, nienasycone oblicze i będzie musiał się zmierzyć z tą częścią swojej natury, jeśli tylko znajdzie na to siłę. Sceną dla tych zmagań jest przepięknie filmowane Makau, które wygląda tutaj jak odurzająca kraina barw, muzyki i tańczących świateł. To przestrzeń rodem z innego świata, w której zatarła się granica między rzeczywistością obiektywną i subiektywną. Bo też i sam lord znalazł się już jedną nogą w innym świecie, ściągany demoniczną grawitacją do piekła głodnych duchów. A my w czasie seansu tkwimy tam wraz z nim. Dlatego „Ballada o drobnym karciarzu” to naprawdę intrygujące i unikalne doświadczenie filmowe. Gdzie obejrzeć „Balladę o drobnym kanciarzu”? Film dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Anna Seniuk i Artur Barciś w nowej zaskakującej komedii! To jedna z najbardziej oryginalnych polskich premier Netflixa
Netflix zapowiada nową komedię, która ma szansę namieszać wśród polskich widzów. „Podlasie” to świeży projekt osadzony w świecie znanym z filmu „Nic na siłę”. Tym razem na ekranie zobaczymy Annę Seniuk i Artura Barcisia w rolach, które mają połączyć humor, wzruszenie i odrobinę absurdu.
Produkcja zapowiada się na jedną z najbardziej oryginalnych polskich premier sezonu – połączenie małomiasteczkowego klimatu, błyskotliwego humoru i… spotkania z nieznanym. „Podlasie” – komedia o wsi, kosmitach i sile wspólnoty Fabuła filmu przenosi widzów do niewielkiej wsi, w której Halina – lokalna działaczka i ulubienica mieszkańców – wpada w kłopoty finansowe. Gdy wydaje się, że nic już nie da się zrobić, jej narzeczony Jan wpada na niecodzienny pomysł. Wraz z sąsiadami postanawia upozorować… lądowanie kosmitów. W centrum wydarzeń znajdą się tajemnicze kręgi w zbożu, które przyciągną tłumy turystów i mediów, zamieniając spokojną wieś w centrum uwagi całego kraju. Plan, który miał uratować Halinę przed bankructwem, szybko zaczyna żyć własnym życiem, a mieszkańcy będą musieli zmierzyć się z konsekwencjami swojego żartobliwego oszustwa. Obsada pełna legend polskiego kina W „Podlasiu” występują aktorzy, których nie trzeba przedstawiać – Anna Seniuk i Artur Barciś wcielają się w główne role, tworząc duet, który ma szansę rozbawić i wzruszyć jednocześnie. Za kamerą stanął Łukasz Kośmicki, a scenariusz napisały Katarzyna Golenia i Katarzyna Frankowska. Film powstaje dla Netflixa przy współpracy z ZPR Media i ma być kontynuacją świata znanego z komedii „Nic na siłę”. Twórcy zapowiadają historię o ludziach, którzy w obliczu kryzysu wybierają solidarność i pomysłowość zamiast rozpaczy. Netflix inwestuje w polskie kino – co jeszcze nas czeka? „Podlasie” to tylko jedna z kilku nadchodzących polskich premier Netflixa. Wkrótce na platformie pojawi się serial „Bunt”, inspirowany prawdziwymi wydarzeniami – dramat o więziennej rebelii z Borysem Szycem i Filipem Pławiakiem. W przygotowaniu jest też „Kolory zła: Czerń”, czyli kontynuacja popularnego thrillera z Jakubem Gierszałem w roli prokuratora Bilskiego, a także „Czarna Wołga” – mroczna opowieść inspirowana miejską legendą PRL-u. Wisienką na torcie ma być „Znieczulenie”, pierwszy polski serial medyczny platformy z Leszkiem Lichotą i Aleksandrą Popławską w obsadzie. „Podlasie” – data premiery i pierwsze opinie Choć Netflix nie ogłosił jeszcze oficjalnej daty premiery, „Podlasie” już budzi emocje. Fani polskich komedii romantycznych liczą, że będzie to produkcja w duchu „Listów do M.”, ale z nieco bardziej zwariowanym i lokalnym klimatem. Połączenie humoru, ludzkiej solidarności i nieoczekiwanych zdarzeń (z udziałem kosmitów!) może sprawić, że film stanie się jednym z najbardziej komentowanych tytułów sezonu.
„Druga Furioza” z Mateuszem Damięckim rozbiła bank! Jest numerem 1 nie tylko w Polsce, ale i za granicą
Kolejny polski film stał się międzynarodowym hitem. To mocne kino akcji, o którym będziecie myśleć jeszcze długo po seansie...
„Druga Furioza” hitem na Netflixie. Film robi furorę też za granicą Tego się… spodziewaliśmy! „Druga Furioza”, czyli sidequel „Furiozy”, stała się hitem. Produkcja pojawiła się na Netflixie 15 października i momentalnie znalazła się w rankingu TOP 10 najchętniej oglądanych filmów. Aktualnie, po 6 dniach od premiery, wciąż zajmuje 1. miejsce. To jednak nie wszystko. Polski dramat stał się hitem również za granicą. Bardzo dobrze radzi sobie w Niemczech (2. miejsce), Słowacji i Czechach. Dobrą oglądalność zaliczył też w Turcji, Austrii i na Węgrzech. „Druga Furioza” dotarła też do Ameryki Południowej – w Brazylii znajduje się na podium wspomnianego rankingu Netflixa. Poznajcie szczegóły emocjonującej produkcji. „Druga Furioza” – fabuła, obsada i twórcy Kontynuacja „Furiozy” jest jeszcze mocniejsza. Kiedy plan obalenia lidera grupy chuliganów kończy się zabójstwem, kibic znany jako Golden przejmuje kontrolę nad ekipą. Wykorzystując jej struktury i wpływy, błyskawicznie umacnia swoją pozycję w półświatku, przejmując władzę nad miastem. Jednak zdobyta dominacja nie zaspokaja jego ambicji. Po osiągnięciu lokalnego sukcesu zaczyna snuć plany ekspansji poza granice kraju. Jego brutalne działania przyciągają uwagę zarówno organów ścigania, jak i rywalizujących grup chuligańskich. Narastająca fala przemocy i konfliktów sprawia, że przyszłość jego przestępczego imperium staje się coraz bardziej niepewna. To prawdziwa jazda bez trzymanki. W rolę Goldena ponownie wciela się znakomity Mateusz Damięcki. Na ekranie towarzyszą mu Szymon Bobrowski, Pola Gonciarz, Weronika Książkiewicz, Łukasz Simlat, Mateusz Banasiuk, Cezary Łukaszewicz, Konrad Eleryk czy Paulina Gałązka. Za reżyserię i scenariusz odpowiedzialny jest Cyprian T. Olencki („Prosta sprawa”, „PolanJa”, „Furioza”). Scenariusz napisał razem z Dawidem Kornagą. „Druga Furioza” – zwiastun Jeśli jeszcze nie jesteście przekonani, przedstawiamy wam zwiastun produkcji. To naprawdę mocne kino, które wywoła w was wiele emocji. „Drugą Furiozę” możecie oglądać od 15 października. Oczywiście na Netflixie.
Znacie go z „Peaky Blinders” i „Oppenheimera”, ale w takiej roli Cilliana Murphy'ego jeszcze nie widzieliście! Nie czekajcie, odpalcie Netflixa!
Film „Steve” nie jest kolejną wersją „Młodych gniewnych”. To boleśnie realistyczna opowieść o nieprawdopodobnym trudzie pokonywania ograniczeń, zarówno tych, które noszą w sobie krnąbrni uczniowie ośrodka wychowawczego dla trudnej młodzieży, jak i tych, z którymi muszą się mierzyć sami nauczyciele.
Ale zaraz, czy ktoś jeszcze pamięta film „Młodzi gniewni”? Cieszył się ogromną popularnością w połowie lat 90. Wyreżyserował go John M. Smith, a kapitalna Michelle Pfeiffer wystąpiła w roli głównej. Zagrała byłą oficer piechoty morskiej, której niekonwencjonalne metody nauczania przynoszą zaskakująco dobre efekty w szkole dla trudnej młodzieży. Towarzysząca filmowi piosenka Coolio „Gangsta’s Paradise” błyskawicznie stała się światowym przebojem, dzięki czemu „Młodzi gniewni” awansowali do miana popkulturowego fenomenu. Po latach widać jednak wyraźnie, jak bardzo uproszczona była tamta historia, mimo że poniekąd oparta na faktach. Zwłaszcza gdy porówna się go z takim filmem, jak „Steve” Tima Mielantsa. Zrobionym na bardzo podobny temat, ale pozbawionym naiwnych uproszczeń. Ośrodek wychowawczy, czyli jądro chaosu Tytułowy Steve (w tej roli jak zawsze fenomenalny Cillian Murphy, znany m.in. z kultowego serialu „Peaky Bliners” i „Oppenheimera” Christophera Nolana) to dyrektor ośrodka wychowawczego dla trudnej młodzieży, potocznie zwanego poprawczakiem, a my, jako widzowie, towarzyszmy mu podczas jednego dnia pracy. Razem ze Stevem przyjeżdżamy więc do ośrodka i wpadamy w niekończący się wir nawarstwiających się problemów, konfliktów, aktów przemocy i kłopotów systemowych, czyli w samo jądro ledwo kontrolowanego chaosu, w którym jednak trzeba jakoś funkcjonować. No i Steve, wraz ze swoimi współpracownikami (w rolach drugoplanowych można również zobaczyć Tracey Ullman i Emily Watson), radzą sobie całkiem nieźle, ale ten dzień będzie dla nich trudniejszy niż zwykle. Pojawia się bowiem ekipa telewizyjna, żeby nakręcić reportaż o ośrodku. Mają się w nim wystąpić zarówno wychowankowie, jak i nauczyciele, co tylko pogłębia ogólny chaos. Do tego właściciele budynku przekazują Steve’owi bardzo niedobre wieści i z zapowiedzianą wizytą przybywa lokalny polityk, żeby bezczelnie żebrać o głosy przyszłych wyborców. Nic nie idzie zgodnie z planem. Sytuacja eskaluje z każdą chwilą i ostatecznie wystawi na próbę wszystkich, również Steve’a, który będzie się musiał skonfrontować z własnymi demonami. Kręta i niebezpieczna droga do niepewnego celu To krótki, kameralny i bardzo intensywny emocjonalnie film. Większość ujęć to bliskie plany, niepozwalające na wytchnienie, złapanie dystansu do wydarzeń i bohaterów. Czujemy więc nieustanną presję problemów, burzliwych emocji i niespokojnych charakterów, co daje bezpośredni i bardzo niekomfortowy wgląd w syzyfowy znój pracy z trudną młodzieżą. Wychowawcy muszą bowiem nie tylko znaleźć sposób na dotarcie do tych dzieciaków i pokazanie im, jak mogą korzystać ze swoich najlepszych zasobów, ale także, a może przede wszystkim nie mogą przy tym stracić wiary, że to w ogóle jest możliwe. Bo łatwo ją stracić, gdy efekty działań są znikome albo nie ma ich wcale, a wokół nie brakuje ludzi, którzy wątpią w celowość tych wysiłków i najchętniej spisaliby niewdzięcznych i wściekłych na cały świat wychowanków na straty. I może w tym wypadku tak się właśnie stanie. Ogromną siłą tego filmu jest realizm sytuacji, w której znajdują się wszyscy bohaterowie. Nie doczekamy się łatwego pokrzepienia i optymistycznego zakończenia, połączonego z bezpiecznym przesłaniem. Nic z tych rzeczy. Możliwe okazują się tylko małe zwycięstwa, znikome i tymczasowe sukcesy na krętej i niebezpiecznej drodze, prowadzącej do niepewnego celu. Ale przyszłość tych niepokornych dzieci zależy wyłącznie od nich. Na nic więcej nie mogą liczyć. Nie pomoże im szczegółowa analiza problemów wychowawczych, krytyka konkretnych rozwiązań systemowych ani silenie się uniwersalne rady i moralizowanie. Ostatecznie liczy się tylko wyciągnięta na pomoc dłoń, która nie rezygnuje mimo nieustannego odtrącania. Gdzie obejrzeć film „Steve”? [zwiastun] Film „Steve” dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Gdy udzielała tego wywiadu, wiedziała, że zobaczymy go dopiero po jej śmierci. Właśnie trafił na Netflix!
Kontekst zmienia wszystko. Gdy Jane Goodall – słynna badaczka szympansów, pisarka i aktywistka na rzecz ochrony przyrody – udzielała tego wywiadu, wiedziała, że zobaczymy go dopiero po jej śmierci, a zatem teoretycznie mogła mówić, co chciała, bo nie musiała się liczyć z żadnymi konsekwencjami. Miała też świadomość, że jej słowa, bez względu na to, co powie, będą miały większą wagę niż zwykle. Czy wykorzystała tę sytuację? Nie musiała.
Jane Goodall umarła na początku października tego roku. Miała 91 lat i już za życia stała się postacią ikoniczną, znaną, szanowaną i rozpoznawalną na całym świecie. Była wzorem do naśladowania, kimś pomiędzy Stephenem Hawkingiem a Dalajlamą. Chociaż w przypadku takich ludzi, czas przeszły nie jest właściwą formą – dopóki żyje dziedzictwo jej mądrości, dopóty ona wciąż jest. Ikona z misją Od dziecka wiedziała czego chce. Urodziła się w Londynie w 1934 roku i szybko zamarzyła o dzikiej przyrodzie Afryki. Bardzo chciała tam pojechać i w wyniku wielu szczęśliwych zbiegów okoliczności oraz dzięki niezachwianemu wsparciu matki, o której Goodall opowiada ze wzruszającą czułością, w końcu jej się udało i zajęła się obserwacją afrykańskiej flory oraz szympansów. Wierzyła, że takie jest jej przeznaczenie. Że urodziła się z misją. Miała jednak zupełnie inne podejście do naczelnych niż większość naukowców i właśnie dzięki temu jej obserwacje zrewolucjonizowały nasze rozumienie tych zwierząt. Dużo o tym mówi w wywiadzie i interesująco przekłada to na szersze rozumienie relacji, również międzyludzkich. Ponieważ początkowo szympansy się jej bały, musiała w spokoju przebywać z nimi tak długo, aż uznały, że nie stanowi dla nich żadnego zagrożenia. Dopiero wtedy mogła podejrzeć ich prawdziwe życie i odkryć, że szympansy używają narzędzi, mają bardzo różne osobowości i bywają agresywne do tego stopnia, że potrafią toczyć prymitywne wojny. Dokładnie tak samo działała Goodall jako aktywistka, bo niezmiennie twierdziła, że agresja nie sprawdza się w życiu, mimo że jest wrodzona, zarówno szympansom, jak i ludziom. Życie w zgodzie ze sobą Największe wrażenie robi niezwykły spokój z jakim Jane Goodall odpowiada na pytania. Jest to spokój osoby spełnionej, która już niczego nie musi udowadniać, bo żyła i żegna się ze światem całkowicie w zgodzie ze sobą. W czasie wywiadu towarzyszy jej dobrze znana maskotka, pluszowa małpka – niejaki Pan H – którą dostała 34 lata temu i z którą od tamtej pory zjeździła cały świat, dzięki czemu stała się ona symbolem nieagresywnej walki o lepszą przyszłość Ziemi. Goodall mówi: A w jej głosie – jakże to dzisiaj rzadkie – nie słychać cynizmu, kalkulacji i monetyzacji wysiłku. Chce się tego słuchać. Chce się w to wierzyć. Właśnie tak działała jej charyzma. Ciekawie mówi też o swoich dwóch byłych mężach, zazdrosnych o jej sukcesy, a także o trzecim ważnym dla niej mężczyźnie, którego tożsamości ostatecznie nie zdradza. Wszystko to mogłoby być materiałem na publiczne pranie brudów i sensacyjne odkrycia, ale Goodall jest sobą do końca. Nie rozwija tych tematów, pozostaje dyskretna, stonowana, pokorna i fascynująca. Teoretycznie nie wykorzystała ostatniej szansy, aby narobić wokół siebie medialnego szumu, ale pewnie nawet nie przyszło jej do głowy, żeby to zrobić, bo coś takiego nigdy nie leżało w jej naturze. Taka postawa to dla większości współczesnych widzów, dla których uwaga innych ludzi to najcenniejsza waluta, jest nie do pomyślenia. Ale Goodall w swoim stylu uczy nas, że są rzeczy ważniejsze i z tą lekcją nas zostawia. Gdzie można obejrzeć „Słynne ostatnie słowa: Dr Jane Goodall”? Ostatni wywiad z Jane Goodall można zobaczyć na Netflixie.
Fani oszaleli na punkcie tego filmu. Netflix już szykuje kolejną odsłonę hitu, który pobił rekordy
„K-popowe łowczynie demonów” to najnowszy fenomen Netflixa. Film animowany, który zadebiutował zaledwie kilka miesięcy temu, pobił rekordy popularności i stał się najczęściej oglądanym tytułem w historii platformy. Teraz wiadomo już, że na tym się nie skończy – gigant streamingowy przygotowuje kolejne produkcje w tym uniwersum.
Sukces „K-popowych łowczyń demonów” był natychmiastowy. Dynamiczna opowieść łącząca świat muzyki i azjatyckiego folkloru wciągnęła miliony widzów na całym świecie, a ścieżka dźwiękowa szturmem zdobyła listy przebojów. Netflix szybko dostrzegł, że ma w rękach markę, którą można rozwijać – i to w ekspresowym tempie. „K-popowe łowczynie demonów” - nowa historia już na horyzoncie Według informacji ujawnionych przez portal What’s On Netflix, w biuletynie Motion Picture Association pojawił się tytuł „Debut: A KPOP Demon Hunters Story”. To krótkometrażowa produkcja osadzona w tym samym świecie, która ma zadebiutować na Netflixie „jak najszybciej”. Choć nie podano jeszcze dokładnej daty premiery, fani mogą spodziewać się, że zobaczą nową odsłonę jeszcze przed ogłoszeniem pełnoprawnego sequela. Tajemniczy projekt już teraz wzbudza spekulacje. Wielu fanów jest przekonanych, że „Debut” będzie prequelem, w którym poznamy początki bohaterek znanych z pierwszego filmu. Inni uważają, że to raczej poboczna historia mająca pokazać inną część tego niezwykłego uniwersum. Pewne jest jedno: Netflix zamierza konsekwentnie rozwijać swoją najpopularniejszą markę. „K-popowe łowczynie demonów” - widzowie zachwyceni: „Najlepsza animacja tego roku” Animacja zebrała setki tysięcy recenzji i komentarzy w sieci. „Prawdopodobnie najlepsza animacja tego roku. Historia świetnie osadzona we wschodnioazjatyckim folklorze, a piosenki to prawdziwe bangery” – napisał jeden z oglądających. „Czy słucham k-popu? Nie. Czy bawiłam się wybitnie? Owszem” – dodała inna widzka. Na forach i w mediach społecznościowych widzowie podkreślają przede wszystkim energię i styl wizualny animacji, który wielu porównuje do najlepszych projektów studia Sony. Inni wskazują na fenomen muzyczny – nie tylko pojedyncze piosenki, ale cała ścieżka dźwiękowa zdobyła popularność poza filmem. Jak zauważyła jedna z osób: „Mogę już oglądać ten film codziennie do końca życia, dziękuję”. „K-popowe łowczynie demonów” - rekordy, merch i kolejne plany „K-popowe łowczynie demonów” wyprzedziły nawet „Squid Game” pod względem liczby wyświetleń, osiągając imponujący wynik 314,2 mln odsłon. Dla Netfliksa to nie tylko rekord, ale także sygnał, że na rynku pojawił się brand o globalnym potencjale. Już teraz w oficjalnym sklepie platformy pojawiły się liczne gadżety związane z filmem – od ubrań po akcesoria kolekcjonerskie. Co dalej? Według branżowych doniesień w grę wchodzą nie tylko kolejne filmy i seriale, ale także adaptacja teatralna. Choć na szczegóły fani będą musieli poczekać, jasne jest, że to dopiero początek drogi dla „K-popowych łowczyń demonów”. View oEmbed on the source website
Ten nowy polski film akcji z Piotrem Witkowskim zapowiadał się na hit Netflixa. Widzowie nie mają złudzeń: „Kino tak złe, że aż dobre”
Na Netflixie zadebiutował polski film akcji „Operacja: Soulcatcher” w reżyserii Daniela Markowicza. Produkcja z Piotrem Witkowskim, znanym z serialu „Idź przodem, bracie”, opowiada historię najemnika, który wpada na trop broni zdolnej zamienić ludzi w bezmyślne maszyny do zabijania. Choć zapowiadano efektowne widowisko, opinie widzów okazały się wyjątkowo surowe.
„Operacja: Soulcatcher” to kolejna próba stworzenia w Polsce kina akcji z rozmachem. Twórcy postawili na dynamiczną fabułę, międzynarodową intrygę i obecność rozpoznawalnych aktorów. Mimo to film, który miał przyciągnąć globalną publiczność Netflixa, stał się przede wszystkim obiektem krytyki i internetowych dyskusji. Eksperymentalna broń i misja, która wymyka się spod kontroli Głównym bohaterem „Operacji: Soulcatcher” jest Kieł (Piotr Witkowski) – były żołnierz jednostki specjalnej, który obecnie pracuje jako najemnik. Wraz z bratem i wyszkoloną ekipą wyrusza do państwa rządzonego przez bezwzględnego watażkę. Początkowo misja wydaje się prosta, ale szybko wychodzi na jaw, że przeciwnik posiada broń o katastrofalnym potencjale. Soulcatcher potrafi wyzwolić w człowieku niekontrolowaną agresję i zamienić go w bezlitosnego zabójcę. Na tle wybuchów, strzelanin i widowiskowych pościgów Kieł musi zmierzyć się nie tylko z zagrożeniem globalnym, ale także własną przeszłością. Motyw osobistej straty sprawia, że jego decyzje nabierają dodatkowego ciężaru. „Operacja: Soulcatcher” stawia na hybrydę kina sensacyjnego i fantastyki naukowej – zamiast klasycznego konfliktu bohater–wróg mamy tu pojedynek człowieka z niebezpiecznym wynalazkiem, który może zmienić bieg wydarzeń w skali globalnej. Obsada, która miała przyciągnąć uwagę Największym magnesem filmu jest obsada. W roli głównej występuje Piotr Witkowski, którego widzowie znają z serialu „Idź przodem, bracie”. Tym razem aktor prezentuje się w zupełnie nowym wydaniu – jako bezwzględny najemnik walczący na pograniczu życia i śmierci. Partnerują mu m.in. Jacek Poniedziałek, Aleksandra Adamska, Sebastian Stankiewicz, Mariusz Jakus i Jacek Koman. Za kamerą stanął Daniel Markowicz, reżyser od kilku lat konsekwentnie rozwijający kino gatunkowe w Polsce. Twórcy postawili na efektowną akcję i intensywną oprawę wizualną, a scenariusz łączy schematy kina sensacyjnego z motywami rodem z science fiction. Reakcje widzów i krytyków: od rozczarowania po czarny humor Choć „Operacja: Soulcatcher” miała potencjał, recenzje okazały się bezlitosne. Na Filmweb średnia ocena zatrzymała się na poziomie 3,3/10 przy kilku tysiącach głosów. Komentujący nie kryją rozczarowania: „to bardziej komedia niż kino akcji”, „gniot”, „tragedia” – to najczęściej powtarzane opinie. Niektórzy widzowie podchodzą do seansu z przekornym uśmiechem. „Ubawiłem się jak prosię, lubię kino tak złe, że aż dobre!” – napisał jeden z oglądających. „Operacja: Soulcatcher” jest dostępna wyłącznie na platformie Netflix. To właśnie tam widzowie mogą przekonać się sami, czy film faktycznie zasługuje na miażdżące recenzje, czy może jednak znajdą w nim coś więcej niż efektowne sceny i krytykowane dialogi. View oEmbed on the source website
Jak wiele można poświęcić dla bliskich? Ten polski film na Netflixie złamał mi serce!
„Wariaci” to najnowsza produkcja Jana Jakuba Kolskiego – reżysera, słynącego z nieoczywistego, poetyckiego, ale jednocześnie brutalnie prawdziwego kina. Historia, która rozpoczyna się jak klasyczne kino drogi, szybko odsłania swoje dramatyczne oblicze. „Wariaci” pokazują, że zwykła podróż przez Polskę może zamienić się w rozpaczliwy wyścig z czasem. A stawką jest ludzkie życie.
To film o miłości, nadziei i desperacji, w którym nic nie jest proste ani oczywiste. „Wariaci” stawiają bohaterów w sytuacjach granicznych i zmuszają widza do refleksji: jak wiele można poświęcić dla bliskich? To pytanie, które rezonuje długo po seansie i sprawia, że ten tytuł jest jedną z najbardziej poruszających polskich produkcji. Niestety mało kto o niej słyszał... Podróż, która zmienia się w dramatyczny wyścig Na początku poznajemy Eryka (Eryk Lubos) – mężczyznę, który właśnie wyszedł z więzienia i próbuje odzyskać kontakt z kilkuletnią córką, Dżesiką (Zuzanna Drobniak). Towarzyszy mu Karolka (Alicja Stasiewicz), czyli jego ukochana. To z nią planuje rozpocząć nowe życie. Eryk zabiera dziecko od dziadka i wyrusza w podróż przez Polskę. To, co miało być szansą na rodzinny start, szybko zamienia się w walkę o życie. Karolka poważnie choruje, a jedyną nadzieją okazuje się kosztowna kuracja. Bohaterowie nie mają pieniędzy, nie mogą jednak pozostać bezczynni. Jak zdobyć środki, nie narażając przy tym dziecka? Czy można pogodzić rolę ojca i partnera, gdy stawką jest życie ukochanej osoby? „Wariaci” to nie tylko kino drogi, to film o desperacji, miłości i nadziei, która potrafi trzymać przy życiu nawet wtedy, gdy wszystko się rozpada. Jan Jakub Kolski od lat współpracuje z aktorami, którzy rozumieją jego język i potrafią dźwignąć ciężar tak skomplikowanych i niejednoznacznych bohaterów. W „Wariatach” główną rolę gra Eryk Lubos, który doskonale wcielił się w postać ojca walczącego o drugą szansę. U jego boku występuje Alicja Stasiewicz, grająca Karolkę, postać kruchą, a zarazem niezwykle silną. Największym zaskoczeniem okazała się jednak najmłodsza aktorka. Zuzanna Drobniak w roli Dżesiki skradła serca widzów i krytyków. Relacja między trójką bohaterów to motor napędowy całej opowieści – bez patosu, ale to z emocjonalną intensywnością, której trudno się oprzeć. Pożegnanie z mistrzem polskiego kina? „Wariaci” to film szczególny również dlatego, że Jan Jakub Kolski zapowiadał go jako swoje ostatnie dzieło. Reżyser, którego nazwisko widzowie kojarzą z „Jańciem Wodnikiem”, „Jasminum” czy „Ułaskawieniem”, od lat kreował w polskim kinie świat na styku realizmu i metafory. Tym razem również dostajemy historię, w której dramat rodzinny miesza się z niemal baśniowym nastrojem, a zwykła podróż staje się pretekstem do opowiedzenia o największych ludzkich pragnieniach. Kolski znów udowadnia, że w polskiej rzeczywistości można odnaleźć uniwersalne emocje – strach, nadzieję, miłość i rozpacz. I że kino, nawet to najcichsze, może mówić więcej niż głośne blockbustery.Film miał premierę kinową 12 kwietnia 2024 roku. Teraz „Wariaci” dostępni są szerokiej publiczności – całość można obejrzeć online na platformie Netflix. To propozycja dla tych, którzy w kinie szukają prawdziwych emocji. View oEmbed on the source website
Ten film jest jak „Stowarzyszenie Umarłych Poetów”, ale na sportowo. Włączyłam przypadkiem i przepadłam
Czasami scrollując Netflixa trafia się na tytuł, który kojarzysz tylko z plakatu sprzed lat. Tak było w moim przypadku z filmem „Trener” („Coach Carter”). Kliknęłam bez większych oczekiwań i okazało się, że to seans, którego trudno nie dokończyć.
W tym artykule: 1. „Trener” – fabuła 2. „Trener” – obsada i twórcy 3. „Trener” – opinie widzów 4. „Trener” – czy warto obejrzeć? 5. „Trener” – gdzie obejrzeć? Na Netfliksie pojawił się film z 2005 roku, dzięki czemu widzowie mogą odkryć go na nowo. „Trener” („Coach Carter”) to historia, która nie traci na aktualności. To opowieść o drużynie koszykarskiej z Richmond i człowieku, który postanowił wprowadzić porządek tam, gdzie wcześniej panował chaos. I choć na pierwszy rzut oka brzmi to jak typowy film sportowy, w rzeczywistości opowiada uniwersalną historię z ważnym przekazem. „Trener” – fabuła Akcja filmu przenosi nas do Richmond w Kalifornii. Ken Carter, były koszykarz i właściciel sklepu sportowego, podejmuje się prowadzenia szkolnej drużyny. Już na starcie widzi, że zespół ma potencjał, ale jest kompletnie rozbity – chłopaki nie przykładają się do nauki, brakuje im dyscypliny i lekceważą obowiązki. Pomimo tego Carter podpisuje z nimi kontrakt. Zawodnicy muszą utrzymywać odpowiednią średnią ocen, uczęszczać na wszystkie zajęcia i dawać przykład poza boiskiem. Kiedy część drużyny nie wywiązuje się z umowy, trener zawiesza cały zespół, pomimo kilku wygranych na koncie. To wywołuje ogromne emocje wśród uczniów, rodziców, lokalnych mediów oraz samej kadry nauczycielskiej. Film nie opowiada więc o zmaganiach sportowych, ale o tym, że kluczem do sukcesu jest dyscyplina oraz strategiczne realizowanie celów. Główną rolę gra Samuel L. Jackson, który świetnie sprawdza się jako wymagający trener, stawiający twarde warunki. To jedna z jego bardziej stonowanych, ale jednocześnie zapadających w pamięć ról. W obsadzie znaleźli się również młody Channing Tatum (jeszcze przed swoją taneczną karierą w „Step Up”), Rick Gonzalez, Rob Brown, Robert Ri’chard czy piosenkarka Ashanti. Za reżyserię odpowiada Thomas Carter, a film został wyprodukowany przez MTV Films i Paramount Pictures. Premiera odbyła się w 2005 roku. „Trener” – opinie widzów Na Filmwebie film ma ocenę 7,8/10. Użytkownicy piszą, że to jeden z najlepszych dramatów sportowych. Radosław Kaczor stwierdził, że jego zdaniem jest to numer jeden, jeśli chodzi o filmy sportowe. Oskar_17 podsumował krótko: „Fantastyczny L. Jackson”. MajkelBlack z kolei zauważył, że to film nie tylko o sporcie, ale o trudnych decyzjach moralnych. Niektórzy nawet twierdzą, że jest jak „Stowarzyszenie Umarłych Poetów” w sportowym wydaniu. Inni doceniają muzykę i klimat, które są charakterystyczne dla kina lat 2000. Jedna noc wystarczyła, by o tym serialu zrobiło się głośno. To nowy hit Prime Video! „The Runarounds” to młodzieżowa opowieść o muzyce, przyjaźni i poszukiwaniu własnej drogi. Jeśli szukacie serialu na poprawę humoru, to dobrze trafiliście! „Trener” – czy warto obejrzeć? To dobry wybór nie tylko dla fanów koszykówki. „Trener” to zaskakujący miks dramatu sportowego oraz obyczajowej historii o dorastaniu i odpowiedzialności. Pokazuje, że prawdziwe wygrane nie zawsze mają miejsce na boisku. Jeśli szukasz filmu, który jednocześnie bawi i daje do myślenia, ten tytuł sprawdzi się idealnie. To także świetna propozycja na wspólny seans – zarówno z rodziną, jak i ze znajomymi. Film „Trener” („Coach Carter”) znajdziesz na Netfliksie. W ostatnim czasie produkcja ponownie trafiła do listy TOP 10 w Polsce, więc nietrudno ją wypatrzeć w aktualnych zestawieniach. View oEmbed on the source website
Najlepsza polska komedia od czasu kultowego „Dnia świra”. „Wreszcie komedia, która nie obraża inteligencji widza”
„Juliusz” to jedna z tych komedii, które od pierwszej sceny wytrącają widza z utartych schematów. Teraz film można obejrzeć na Netflixie i samemu sprawdzić, czy rzeczywiście zasługuje na miano najlepszej polskiej komedii od czasu „Dnia świra”.
Produkcja, którą wyreżyserował Aleksander Pietrzak, zaskakuje lekkością, a jednocześnie nie boi się trudniejszych tematów. „Juliusz” to film, który przez część widzów został okrzyknięty odświeżeniem rodzimego kina komediowego – dzięki inteligentnym dialogom, świetnym kreacjom aktorskim i obecności twórców stand-upu w zespole scenariuszowym. Bohater w cieniu ojca i chaos, który w końcu daje mu życie W centrum fabuły znajduje się Juliusz (Wojciech Mecwaldowski) – spokojny nauczyciel plastyki, który od lat odkłada własne ambicje artystyczne. Jego codzienność to rutyna, uczniowie i próby utrzymania porządku w świecie, który regularnie burzy ojciec – niepoprawny bon vivant i malarz w wykonaniu Jana Peszka. Senior, mimo kolejnych problemów zdrowotnych, wciąż sięga po życie pełnymi garściami, co doprowadza syna do frustracji. Los zaczyna się jednak komplikować, gdy w życiu bohatera pojawia się Dorota (Anna Smołowik), weterynarz zmagająca się z własnymi kłopotami. Od tego momentu Juliusz musi zmierzyć się nie tylko z ojcowską anarchią, ale też z uczuciami, które wywracają jego rutynę do góry nogami. Żarty, które trafiają celnie i bez taryfy ulgowej „Juliusz” nie jest kolejną komedią opartą na gagach i farsie. Za scenariuszem stoją Abelard Giza i Kacper Ruciński – nazwiska dobrze znane fanom stand-upu. Dzięki temu film pełen jest ripost, które łączą inteligentny dowcip z trafnym komentarzem społecznym. Humor chwilami jest ostry, ale nigdy przypadkowy. Wielu widzów podkreśla, że właśnie ta forma żartu odróżnia „Juliusza” od produkcji, które zadowalają się prostą, sytuacyjną zabawą. Co istotne, film nie ogranicza się wyłącznie do śmiechu – potrafi w jednej scenie rozbawić do łez, by w kolejnej uderzyć w poważniejsze tony, w całej okazałości prezentując, jak trudne potrafią być relacje ojca i syna. Gwiazdy w dużych i małych rolach Obsada „Juliusza” to nie tylko trio głównych bohaterów – Wojciech Mecwaldowski, Jan Peszek i Anna Smołowik. Twórcy postawili na prawdziwą mozaikę aktorską, w której pojawiają się m.in. Rafał Rutkowski, Krzysztof Materna, Maciej Stuhr, Andrzej Chyra, Jerzy Skolimowski, Michał Czernecki, Krystyna Janda czy Ewa Wiśniewska. Co więcej, w epizodach można dostrzec także Abelarda Gizę i Kacpra Rucińskiego, a nawet osoby spoza świata aktorskiego, jak Monika Olejnik czy Izabela Trojanowska. Tak szerokie spektrum twarzy czyni film barwnym i różnorodnym, a każda postać – nawet epizodyczna – wnosi coś charakterystycznego. „Juliusz” w oczach widzów Film od premiery wzbudzał emocje – od zachwytów po sceptycyzm wobec niektórych rozwiązań fabularnych. Wśród opinii dominują jednak te pozytywne: „kapitalne połączenie humoru i refleksji”, „wreszcie komedia, która nie obraża inteligencji widza” – piszą oglądający. Wielu chwali także duet Mecwaldowski–Peszek, którzy tworzą na ekranie wiarygodny i pełen napięć portret relacji rodzinnej. Podkreślany jest również fakt, że „Juliusz” jest jednym z nielicznych polskich filmów komediowych ostatnich lat, który potrafi wywołać śmiech bez uciekania się do banałów i powtarzalnych schematów. To komedia, która potrafi rozbawić i wzruszyć jednocześnie. Jeśli szukasz filmu, który łączy inteligentny humor, świetne aktorstwo i odważne podejście do tematu rodziny – warto sięgnąć właśnie po ten tytuł. Produkcja jest już dostępna na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Film, który sam Stephen King nazwał mistrzowskim. Najbardziej niepokojąca rola Emily Blunt. Ten thriller wbija w fotel
„Dziewczyna z pociągu” to ekranizacja światowego bestsellera Pauli Hawkins, którą możesz obejrzeć na Netfliksie. Thriller psychologiczny z Emily Blunt w roli głównej opowiada historię kobiety uwikłanej w zagadkę zaginięcia, gdzie granice między prawdą a złudzeniem zacierają się z każdą minutą. To film pełen napięcia, tajemnic i emocji, który porównywano do „Zaginionej dziewczyny” Finchera.
„Dziewczyna z pociągu” została sprzedana w 20 milionach egzemplarzy i przetłumaczona na ponad 40 języków, a jej filmowa adaptacja wzbudziła ogromne emocje. Produkcja, doceniona przez samego Stephena Kinga za atmosferę i psychologiczną głębię, obecnie dostępna jest na Netfliksie – i nadal wywołuje skrajne opinie widzów. „Dziewczyna z pociągu” – fabuła pełna tajemnic i niedopowiedzeń Bestseller Pauli Hawkins stał się jednym z najgłośniejszych thrillerów ostatnich lat, a jego ekranizacja z Emily Blunt do dziś budzi emocje. „Dziewczyna z pociągu” opowiada historię Rachel, kobiety, której codzienna podróż kolejką podmiejską zamienia się w obsesję na punkcie życia innych ludzi. Kiedy znika pewna młoda kobieta, Rachel zostaje wciągnięta w śledztwo, w którym sama zaczyna odgrywać niepokojącą rolę. Atmosfera niepewności, ciągłych pytań i złudzeń sprawia, że widzowie do końca nie wiedzą, komu można ufać. Rachel i Megan – bohaterki, które nadają rytm historii Rachel, grana przez Emily Blunt, to postać zniszczona przez alkohol i własne demony. Jej życie rozsypało się po rozwodzie, a codzienna rutyna zamieniła się w pasmo porażek. Obsesyjnie obserwuje z okna pociągu życie Megan – młodej kobiety, która z pozoru prowadzi idealne życie. Haley Bennett nadaje swojej bohaterce aurę tajemnicy, która wciąga widzów jeszcze bardziej, zwłaszcza gdy okazuje się, że za fasadą perfekcji kryją się dramaty i kłamstwa. Spotkanie tych dwóch światów – pełnego złudzeń i pozornej harmonii – napędza fabułę, tworząc opowieść o pragnieniach, które mogą okazać się zgubne. To film, w którym najważniejsze są nie tyle same wydarzenia, ile sposób, w jaki bohaterowie je przeżywają. Rachel nie potrafi odróżnić prawdy od złudzeń, a jej alkoholizm sprawia, że nawet widz traci pewność, czy może jej ufać. Ta konstrukcja narracyjna zmusza do ciągłego zadawania pytań: co wydarzyło się naprawdę, a co jest jedynie halucynacją? Jednocześnie film pokazuje, jak trauma i poczucie winy potrafią zrujnować życie, a obsesja – zniekształcić obraz rzeczywistości. Nic dziwnego, że Stephen King nazwał książkę Pauli Hawkins jedną z najlepszych współczesnych opowieści o mrocznych zakamarkach ludzkiej psychiki. Jak widzowie oceniają „Dziewczynę z pociągu”? Opinie na temat filmu są podzielone – i to właśnie czyni go jeszcze ciekawszym. „Dość przeciętny, choć i tak lepiej się oglądało, niż czytało książkę…” – stwierdziła jedna z widzek. Inny oglądający zauważył, że produkcja „nie umywa się do thrillerów robionych przez Finchera” i „nie rozkręca się do ostatnich 30 minut, a finał i tak nie zaskakuje”. Inna widzka była pozytywnie zaskoczona: „7.5 po ocenach spodziewałam się słabszego filmu, a nie był taki zły ;) świetna Blunt!”. Wielu podkreśliło, że to właśnie kreacja aktorki ratuje film – jak pisał jeden z oglądających: „Zagadkowa psychodrama podmiejskiej egzystencji otoczona intrygą, która jedynie dzięki Blunt nie wskakuje na tor obojętności”. Co obejrzeć po „Dziewczynie z pociągu”? Filmy w podobnym klimacie Jeśli ten thriller przypadł wam do gustu, warto sięgnąć po inne produkcje w podobnym tonie. „Zaginiona dziewczyna” Davida Finchera to obowiązkowa propozycja – film, który również rozgrywa się na styku obsesji i kłamstw. Fani nieoczywistych narracji powinni sięgnąć po „Sekretne okno” z Johnnym Deppem czy „Przebudzenie” z Nicole Kidman, gdzie motyw pamięci i złudzeń staje się kluczem do całej historii. Z kolei „Milczenie owiec” przypomina, że psychologiczny thriller nie musi epatować przemocą, by trzymać w napięciu do samego końca. „Dziewczyna z pociągu” otwiera więc drzwi do całego świata filmów, które z równą intensywnością badają ludzkie obsesje i sekrety.