Ten film oparty na faktach poruszył moje serce. Przepłakałam połowę seansu
Nieczęsto zdarza się, by dramat sądowy poruszał do tego stopnia, że przez kilkadziesiąt minut trzeba ukradkiem ocierać łzy. „Tylko sprawiedliwość” to właśnie taki film — oparty na faktach, boleśnie aktualny i wyjątkowo ludzki w swoim przekazie. Nie epatuje patosem, nie gra na emocjach na siłę — a jednak trafia prosto w serce.
W tym artykule: 1. „Tylko sprawiedliwość” – fabuła 2. „Tylko sprawiedliwość” – obsada i twórcy 3. „Tylko sprawiedliwość” – recenzja 4. „Tylko sprawiedliwość” – gdzie obejrzeć? To historia młodego prawnika Bryana Stevensona, który zamiast kariery w korporacyjnych murach wybiera walkę z niesprawiedliwością. Film pokazuje, jak wiele może zdziałać jeden człowiek, jeśli nie zamyka oczu na krzywdę innych — nawet jeśli system robi wszystko, by go złamać. „Tylko sprawiedliwość” – fabuła To historia młodego prawnika, który po ukończeniu Harvardu decyduje się porzucić wygodną karierę, by w Alabamie bronić osób niesłusznie skazanych na śmierć. Jedną z jego pierwszych i najtrudniejszych spraw jest przypadek Waltera McMilliana – mężczyzny skazanego za brutalne morderstwo, mimo że zeznania przeciwko niemu są wątpliwe, a większość dowodów wskazuje na jego niewinność. Wspierany przez lokalną prawniczkę, bohater staje do walki nie tylko z systemem prawnym, ale też z głęboko zakorzenionym rasizmem i politycznymi układami. „Tylko sprawiedliwość” – obsada i twórcy Reżyserem filmu „Tylko sprawiedliwość” jest Destin Daniel Cretton, który współtworzył również scenariusz wraz z Andrew Lanhamem. Obraz powstał na podstawie książki „Just Mercy: A Story of Justice and Redemption” autorstwa prawnika Bryana Stevensona. Za zdjęcia odpowiada Brett Pawlak, a za muzykę – Joel P. West. W głównych rolach występują m.in. odtwórcy postaci Bryana Stevensona, Waltera McMilliana, Evy Ansley, Herberta Richardsona i Ralpha Myersa. W filmie pojawiają się również postaci drugoplanowe, takie jak Anthony Ray Hinton, Minnie McMillian czy sędzia Bachab. Produkcję wsparli m.in. Michael B. Jordan, Gil Netter, Jeff Skoll i Asher Goldstein. „Tylko sprawiedliwość” – recenzja Choć „Tylko sprawiedliwość” porusza ważny i poruszający temat, nie wszystkim widzom przypadł do gustu sposób jego realizacji. Krytycy zwracają uwagę, że film, mimo autentycznych podstaw i emocjonalnego ciężaru, zbyt często popada w schematy i przewidywalność. Dialogi wypadają sztucznie, bohaterowie pozostają jednowymiarowi, a patos, zamiast budować napięcie, odbiera historii wiarygodność. Czegoś takiego polskie kino jeszcze nie widziało. Reżyser „1670” stworzył nieoczywistą komedię Nowy film Kordiana Kądzieli poruszy tematy dorastania, pierwszej miłości i pasji, która zmienia życie. To historia, która nie tylko bawi, ale również zmusza do refleksji. Poznajcie szczegóły. Czegoś takiego jeszcze nie było. Szczególnie krytykowane są „drewniane” kwestie i stylizowane wystąpienia postaci, które zamiast wzruszać, brzmią jak fragmenty przemówień pisanych „pod tezę”. Wyjątkiem jest tu kreacja Ralpha Myersa. Niestety, to za mało, by uratować całość. Dla wielu widzów „Tylko sprawiedliwość” pozostaje filmem zmarnowanego potencjału – potrzebnym, ale nie do końca udanym. Sporo jednak pojawia się też pozytywnych opinii, np. na portalu filmowym Filmweb. Użytkowniczka o nicku Sosemigo pisze tak: MarMarTom pisze tak: „Tylko sprawiedliwość” – gdzie obejrzeć? Film „Tylko sprawiedliwość” jest dostępny w Polsce w serwisach Prime Video, Player.pl, Apple TV+ i PLAY NOW. View oEmbed on the source website
Ten film z lat 90. z Whitney Houston powinna zobaczyć każda kobieta! Teraz dostępny jest na Netfliksie!
Dramat z Whitney Houston i Angelą Bassett dostępny na Netflixie. „Czekając na miłość” to historia o relacjach, wyborach i kobiecej sile. Sprawdź, o czym jest film i co mówią widzowie.
„Czekając na miłość” to film, który nie próbuje być delikatny. Nie łagodzi emocji, nie wygładza relacji, nie udaje, że miłość zawsze wygląda jak w komedii romantycznej. To opowieść o kobietach, które kochają za bardzo, za długo albo nie tych, których trzeba. Dziś ten tytuł można obejrzeć na Netflixie. I choć od premiery minęły niemal trzy dekady, historia czterech bohaterek nadal trafia w czułe punkty. Cztery kobiety, cztery historie, jedno pytanie: co dalej? Savannah, grana przez Whitney Houston, jest ambitna, elegancka i rozdarta między karierą a uczuciem, które nie daje jej spokoju. Bernadine (Angela Bassett) z dnia na dzień traci stabilne życie i musi nauczyć się funkcjonować od nowa. Robin wikła się w relacje bez przyszłości, a Gloria próbuje poukładać siebie po rozwodzie, wychowując syna i szukając bliskości. To nie jest film o miłości idealnej, a raczej o tej trudnej, niedoskonałej, często bolesnej. O decyzjach, które podejmuje się z potrzeby serca, a nie rozsądku i o tym, jak dużo potrafią kosztować. Choć w filmie pojawia się znakomita Angela Bassett, to właśnie Whitney Houston najmocniej przyciąga uwagę. Grana przez nią Savannah jest krucha, dumna, zagubiona. To jedna z tych ról, które pokazują, że Houston miała w sobie nie tylko charyzmę, ale też aktorską wrażliwość. Opinie widzów są podzielone i... bardzo szczere „Czekając na miłość” nie jest filmem, który zbiera jednogłośne zachwyty. I właśnie to czyni go ciekawym. Jedni piszą wprost: „Niezły film”, inni nie kryją rozczarowania – „Co za chała… takie to tanie i ckliwe”. Są też głosy bardziej wyważone: „Trąci trochę myszką, ale warto obejrzeć”, „6,5 – dla Angeli i Wesleya”, „Po takim aktorstwie spodziewałam się czegoś lepszego…”. Nie brakuje jednak opinii, które pokazują, dlaczego ten film nadal rezonuje: „Wybrane sceny z życia czterech bohaterek. Twórcy czerpali garściami”, „Rel każdej kobiety”, „Niesamowita opowieść o kobietach, bogata w emocje i prawdę”. Film, który nie udaje i nie wygładza emocji Dziś „Czekając na miłość” ogląda się inaczej niż w latach 90. Niektóre wątki zostały poprowadzone dość dosłownie. Ale właśnie ta bezpośredniość sprawia, że film pozostaje autentyczny. Znajdziesz go na Netfliksie. I nawet jeśli nie zostanie twoim ulubionym filmem, jest duża szansa, że zostawi po sobie emocjonalny ślad, o który trudno biorąc pod uwagę jakość dzisiejszego masowego kina.
Najbardziej wyczekiwany romans 2026 wreszcie na Netflixie. Ta historia zmiażdży widzów
Nowy rok Netflix zaczyna od historii, która ma wszystko, by stać się romantycznym hitem. „Ludzie, których spotykamy na wakacjach”, ekranizacja bestsellerowej powieści Emily Henry, już za kilka dni trafi do serwisu. To opowieść o przyjaźni, miłości i uczuciach, które nie zawsze przychodzą w odpowiednim momencie.
Początek 2026 roku zapowiada się wyjątkowo emocjonalnie dla fanów romantycznych historii. Na Netflixa zmierza ekranizacja jednej z najpopularniejszych powieści ostatnich lat, tj. „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” autorstwa Emily Henry. Książka podbiła listy bestsellerów, sprzedała się w milionach egzemplarzy i zyskała status współczesnego klasyka literatury obyczajowej. Teraz jej historia trafi na ekran i wszystko wskazuje na to, że widzowie rzucą się na nią od pierwszego dnia. Bestseller, który pokochali czytelnicy na całym świecie „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” to jedna z tych powieści, które czyta się jednym tchem. Od momentu premiery książka przez długie miesiące utrzymywała się na liście bestsellerów „New York Timesa”, a Emily Henry ugruntowała swoją pozycję jako jedna z najważniejszych autorek współczesnych romansów. Historia skupia się na Poppy i Alexie. To dwoje przyjaciół, których łączy wieloletnia tradycja wspólnych wakacyjnych wyjazdów. Choć różnią się niemal wszystkim, przez lata stanowili dla siebie stały punkt odniesienia. Wszystko zmienia się w momencie, gdy ich relacja nagle się urywa. Po dwóch latach milczenia Poppy postanawia zawalczyć o to, co zostało między nimi niewypowiedziane. Filmowa adaptacja, na którą czekano latami Netflix sięga po sprawdzony materiał i przenosi go na ekran w momencie, gdy widzowie szczególnie chętnie sięgają po emocjonalne, relacyjne historie. Reżyserem filmu jest Brett Haley, znany z wyczucia nastroju i subtelnego prowadzenia bohaterów. W głównych rolach zobaczymy Toma Blytha oraz Emily Bader. Blyth, znany z „Igrzysk śmierci: Ballady ptaków i węży”, wciela się w spokojnego, racjonalnego i zamkniętego w sobie Alexa. Bader, która dała się poznać szerszej publiczności dzięki serialowi „My Lady Jane”, gra energiczną, impulsywną i pełną życia dziennikarkę Poppy. To zestawienie zapowiada chemię, która ma szansę przełożyć się na ekranowe emocje. Twórcy zapowiadają historię opartą bardziej na gestach i napięciu między bohaterami niż na banalnych romantycznych schematach. Wakacyjny klimat i emocje, które zostają na długo Film, podobnie jak książka, rozgrywa się na przestrzeni kilku lat i wakacyjnych wyjazdów. To właśnie w tych momentach bohaterowie konfrontują się z tym, kim są naprawdę i czego oczekują od życia. Sceneria odgrywa tu ważną rolę. Zdjęcia kręcono w miejscach, które same w sobie budują atmosferę nostalgii, bliskości i chwil, które chce się zatrzymać na dłużej. Twórcy zapowiadają, że ekranizacja nie będzie jedynie klasycznym romansem, ale historią o dojrzewaniu, przyjaźni, stracie i drugich szansach. Kiedy premiera „Ludzi, których spotykamy na wakacjach”? Film zadebiutuje na Netflixie 9 stycznia 2026 roku. To idealny moment na taką historię. Początkiem roku wielu widzów szuka czegoś ciepłego, poruszającego i dającego chwilę wytchnienia. „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” zapowiadają się na jedną z tych produkcji, które ogląda się z kubkiem herbaty pod kocem, ale które zostają w głowie znacznie dłużej. Jeśli lubisz historie o relacjach, emocjach i niewypowiedzianych uczuciach, to ten tytuł powinien znaleźć się na twojej liście. View oEmbed on the source website
Brad Pitt w jednej z najbardziej poruszających ról. Epicka historia o miłości, która nie zawsze prowadzi do szczęścia
Ma już ponad 30 lat, a wciąż ogląda się go z zapartym tchem. „Wichry namiętności” z Bradem Pittem to film, który łączy wielkie emocje, rodzinny dramat i historię miłości wystawionej na ciężką próbę. To zdecydowanie jedna z najbardziej poruszających ról w karierze aktora.
„Wichry namiętności” to jeden z tych tytułów, które mimo upływu lat nie tracą siły oddziaływania. Film z 1994 roku w reżyserii Edwarda Zwicka po trzech dekadach nadal potrafi wywołać silne emocje. To nie tylko epicka historia miłosna, ale też rozpisana na lata opowieść o rodzinnych więziach, lojalności i konsekwencjach życiowych wyborów. „Wichry namiętności” - fabuła Akcja „Wichrów namiętności” rozgrywa się na tle burzliwych wydarzeń pierwszej połowy XX wieku i skupia się na losach rodziny Ludlowów, mieszkającej na odludnym ranczu w Montanie. Surowy pułkownik William Ludlow wychowuje trzech synów w duchu niezależności, honoru i bliskości z naturą, z dala od cywilizacji i jej zasad. Wszystko zmienia się wraz z pojawieniem się Susannah, która wkracza w ich świat i staje się osią emocjonalnych napięć. Najstarszy z braci, odpowiedzialny i powściągliwy Alfred, zakochuje się w niej pierwszy, jednak to Tristan, dziki, niepokorny, pełen wewnętrznych sprzeczności, budzi w niej prawdziwe uczucia. Ich relacja, namiętna i skazana na cierpienie, zostaje wystawiona na próbę przez wybuch I wojny światowej, tragedie rodzinne i decyzje, które na zawsze odmienią ich losy. Film prowadzi widza przez kolejne dekady, pokazując, jak miłość splata się z poczuciem straty, lojalnością i nieuchronnością przemijania. To opowieść o mężczyznach rozdartych między obowiązkiem a sercem, o kobiecie próbującej odnaleźć swoje miejsce w świecie rządzonym przez męskie zasady oraz o emocjach, które, mimo upływu lat, nie tracą intensywności. Film opowiada o sprawach uniwersalnych: o miłości, która nie zawsze prowadzi do szczęścia, o braterskiej rywalizacji, o konsekwencjach podejmowanych decyzji. Nie próbuje być sentymentalny, a raczej pokazuje, że życie rzadko układa się według planu. To także opowieść o cenie wolności i o tym, jak trudno ją pogodzić z odpowiedzialnością wobec innych. Produkcja jest obecnie dostępna na Netflixie, co daje doskonałą okazję, by przypomnieć ją sobie lub obejrzeć po raz pierwszy. „Wichry namiętności” - obsada. Brad Pitt jest tu wyjątkowy W „Wichrach namiętności” główne role zagrali Brad Pitt, Anthony Hopkins, Aidan Quinn i Julia Ormond. Pitt wciela się w Tristana Ludlowa, postać, która najmocniej zapada w pamięć widzów i stanowi centrum całej opowieści. Anthony Hopkins znakomicie gra ojca rodziny, pułkownika Williama Ludlowa, samotnika żyjącego z dala od cywilizacji. Aidan Quinn występuje jako najstarszy z braci, Alfred, a Julia Ormond jako Susannah, uwikłana w ich skomplikowane relacje. W obsadzie pojawiają się także Henry Thomas oraz Gordon Tootoosis. „Wichry namiętności” - kino z rozmachem, które się nie starzeje Siłą „Wichrów namiętności” pozostaje także realizacja. Zdjęcia autorstwa Johna Toll’a, nagrodzone Oscarem, nadają filmowi wyjątkowy klimat: surowy, przestrzenny, momentami niemal surowo piękny. Montana staje się tu nie tylko tłem, ale pełnoprawnym uczestnikiem opowieści. Muzyka Jamesa Hornera subtelnie podkreśla emocje, nie dominując nad historią. To jeden z tych soundtracków, które po latach nadal są rozpoznawalne i silnie kojarzą się z filmem. Podobnie, jak rola Brada Pitta, która zapisała się w jego karierze jako jedna z najbardziej poruszających. Uwielbiamy go w takim wydaniu!
Ten nowy turecki melodramat obejrzałam jednym tchem. Wzrusza do łez i zostaje w pamięci na długo!
Są historie, które wydają się zbyt piękne, by mogły być prawdziwe. A jednak właśnie takie opowieści poruszają najmocniej. „Dwa światy, jedno życzenie” to romantyczny dramat, który łączy w sobie magię przeznaczenia, delikatność pierwszej miłości i pytanie o to, czy los rzeczywiście potrafi połączyć ludzi mimo upływu lat. Nowa turecka produkcja zachwyca emocjami i przypomina, że niektóre więzi są silniejsze niż czas.
Turecki film „Dwa światy, jedno życzenie” to propozycja dla widzów, którzy lubią historie o relacjach budowanych na emocjach, a nie na efektach specjalnych. Produkcja z 2025 roku właśnie pojawiła się na Prime Video i szybko zwraca uwagę nietypowym punktem wyjścia oraz spokojnym, konsekwentnym tempem narracji. Spotkanie, które wraca po latach Fabuła zaczyna się w dzieciństwie głównych bohaterów. Krótkie spotkanie Bilge i Cana w szpitalu zostawia ślad, którego żadne z nich nie potrafi później wytłumaczyć. Po ponad dwudziestu latach okazuje się, że łączy ich coś więcej niż wspomnienie, zaczynają słyszeć swoje myśli. Ten niecodzienny motyw staje się pretekstem do ponownego spotkania i stopniowego odkrywania prawdy o tym, co wydarzyło się w przeszłości. Film nie idzie jednak w stronę fantasy. Raczej wykorzystuje ten element jako metaforę emocjonalnej więzi, która nie wygasła mimo upływu czasu. Romans bez przesady i zbędnego patosu „Dwa światy, jedno życzenie” nie próbuje na siłę wzruszać. Historia rozwija się spokojnie, a emocje budowane są przez dialogi i relacje między bohaterami. To raczej film o konsekwencjach wyborów i o tym, jak bardzo przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. Dużą zaletą jest gwiazdorska obsada. Hande Erçel i Metin Akdülger tworzą wiarygodny duet bez przesadnej egzaltacji, za to z wyczuwalnym napięciem i niedopowiedzeniami, które napędzają historię. Gdzie obejrzeć? Film „Dwa światy, jedno życzenie” jest już dostępny na Prime Video!
Netflixie, przez ciebie znowu zarwałam noc! Ten film ma już swoje lata, a wciąga bardziej niż nowe premiery
Ten film znalazłam na Netflixie zupełnie przypadkiem. Chciałam sprawdzić tylko jedną scenę, a skończyło się na seansie do późnej nocy. To jeden z tych tytułów sprzed lat, które dziś ogląda się z zaskakującą przyjemnością.
Pewne filmy po prostu czekają na swój moment. „21” jest jednym z nich. Trafiłam na ten tytuł zupełnie przypadkiem, scrollując Netflixa późnym wieczorem, z myślą, że „rzucę tylko okiem”. Skończyło się klasycznie: zarwana noc, nieodczytane powiadomienia i utracone poczucie czasu. To produkcja z 2008 roku, ale absolutnie nie sprawia wrażenia przestarzałej. Tempo jest równe, historia klarowna, a napięcie budowane bez tanich trików. To kino środka w najlepszym tego słowa znaczeniu. Wciąga, nie męczy i pozwala się po prostu dobrze bawić. „21” - o co tu właściwie chodzi? Fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Główny bohater, Ben Campbell, to wyjątkowo zdolny student MIT, który marzy o dalszej edukacji, ale blokują go pieniądze, a raczej ich brak. Gdy trafia pod skrzydła charyzmatycznego profesora matematyki, dołącza do elitarnej grupy studentów wykorzystujących liczenie kart, by wygrywać fortuny w kasynach Las Vegas. Brzmi jak klasyczna historia o szybkim sukcesie? Tak, ale uwaga, bo ta naprawdę wciąga. Największą siłą „21” jest klimat. Kasyna, eleganckie hotele, napięcie przy stolikach do blackjacka i świadomość, że każdy ruch może wszystko zmienić. W filmie ekscytacja bardzo sprawnie zaczyna mieszać się z presją, a niewinna gra przeradza się w coś znacznie poważniejszego. Nie trzeba znać zasad blackjacka, żeby dać się porwać tej historii. Wszystko jest czytelne i prowadzone krok po kroku. W dodatku główny bohater jest bardzo uroczy, a reszta jego kompanów wcale nie pozostaje z tyłu. W tym oczywiście Kevin Spacey, który doskonale sprawdził się w roli profesora i opiekuna ryzykownej grupy. „21” - idealny film na wieczór (i noc) „21” to absolutnie nie jest kino ambitne, co zresztą widać po niektórych recenzjach. To dobrze zrealizowany, wciągający film rozrywkowy, który idealnie sprawdza się jako seans „jeszcze jednego odcinka” - tylko że w wersji pełnometrażowej. Nic dziwnego, że dziś, odkryty na nowo na Netflixie, potrafi wciągnąć równie mocno jak kilkanaście lat temu.
Szalony kryminał Netfliksa przyciąga widzów jak magnes. Ta (prawdziwa!) historia nie daje spokoju
Wystarczy kilka minut seansu, by zrozumieć, dlaczego widzowie nie potrafią się oderwać. Nowy dokument true crime Netfliksa wraca do jednej z najbardziej zagadkowych śmierci końca lat 90. i pokazuje, że pieniądze oraz władza nie chronią przed tajemnicą.
Netflix od lat udowadnia, że potrafi zamieniać prawdziwe historie kryminalne w globalne obsesje. Kolejne produkcje true crime regularnie trafiają do rankingów oglądalności, a widzowie na całym świecie z zapartym tchem śledzą sprawy, które kiedyś elektryzowały media. Teraz podobny los spotkał „Morderstwo w Monako”. Dokument w kilka dni po premierze wspiął się wysoko w zestawieniach popularności i wywołał falę emocjonalnych reakcji. Śmierć miliardera i pytania, które wracają po latach „Morderstwo w Monako” wraca do głośnej sprawy z 1999 roku, tj. śmierci Edmonda Safry, jednego z najbogatszych ludzi świata. Miliarder zginął w pożarze swojej willi w Monako, a okoliczności tragedii od początku budziły kontrowersje. Dokument prowadzi widza przez kolejne wersje wydarzeń, rekonstruując fakty, zeznania i medialne narracje, które przez lata narastały wokół tej sprawy. Twórcy nie serwują prostych odpowiedzi ani jednoznacznych osądów. Zamiast tego stawiają na stopniowe odsłanianie szczegółów, pozwalając widzowi samodzielnie konfrontować się z pytaniami o winę, motyw i prawdę ukrytą pod warstwą luksusu oraz politycznych wpływów. Widzowie reagują natychmiast. Opinie z platformy X Choć dokument nie zdążył jeszcze zebrać obszernego pakietu profesjonalnych recenzji, jego odbiór w mediach społecznościowych mówi wiele. Na platformie X (dawniej Twitter) pojawiają się komentarze osób, które przyznają, że historia wciąga szybciej, niż się spodziewali. Jedna z opinii krąży w sieci w wyjątkowo krótkiej, ale wymownej formie: „Dokument Morderstwo w Monako jest szalony”. Inny użytkownik podkreśla, jak błyskawicznie seans potrafi wciągnąć: „Poranek z Morderstwem w Monako na Netfliksie. Obejrzałem dopiero 4 minuty, a już mam obsesję na punkcie Colin Campbell, choć myślę, że w tej sadze to nie ona jest główną bohaterką”. True crime, które nie daje łatwej ulgi „Morderstwo w Monako” wpisuje się w trend dokumentów true crime, które zamiast prostego sensacyjnego efektu stawiają na niepokój i niedopowiedzenia. Historia sprzed lat wraca w nowym świetle i przypomina, że nawet najbardziej spektakularne śledztwa mogą pozostawić po sobie więcej pytań niż odpowiedzi. Jeśli końcówkę roku rezerwujesz na nadrabianie najmocniejszych premier dokumentalnych, ten tytuł trudno pominąć. Netflix znów sięga po sprawę, która, mimo upływu czasu, wciąż potrafi przyciągnąć uwagę i rozpalić wyobraźnię widzów na całym świecie. View oEmbed on the source website
Nowy film Paula Thomasa Andersona dzieli widzów i zachwyca krytyków. DiCaprio w roli, o której będzie się mówić latami
Ten film nie próbuje się podobać. Zamiast tego stawia pytania, które dla wielu okazują się niewygodne. Najnowsza produkcja Paula Thomasa Andersona z Leonardo DiCaprio zebrała niemal jednogłośne pochwały krytyków i jednocześnie wywołała ostrą dyskusję wśród widzów. Teraz można ją obejrzeć także na HBO Max.
To nie jest film, który próbuje się wszystkim podobać. I właśnie dlatego stał się jednym z najgłośniejszych tytułów roku. Najnowsza produkcja Paula Thomasa Andersona z Leonardo DiCaprio w roli głównej weszła do kin z rozmachem, zebrała niemal jednogłośne uznanie krytyków i jednocześnie rozpaliła emocjonalną dyskusję wśród widzów. Jedni wychodzili z sali poruszeni, inni zirytowani. Teraz produkcja dostępna jest w streamingu. Kino autorskie w wersji szerokiego rażenia Paul Thomas Anderson po raz kolejny udowadnia, że nie interesuje go bezpieczne kino środka. „Jedna bitwa po drugiej” to film, który świadomie porusza się między gatunkami, tonami i emocjami. Z jednej strony przypomina thriller akcji, z drugiej momentami skręca w groteskę, satyrę i kino politycznego niepokoju. To opowieść o byłym rewolucjoniście Bobie, który próbuje żyć z dala od dawnych ideałów, wychowując córkę i udając, że przeszłość da się zamknąć na klucz. Oczywiście nie jest to możliwe. DiCaprio gra bohatera nieheroicznego, zmęczonego, często zagubionego. Nie próbuje go wybielać ani uczynić symbolem. To człowiek pełen sprzeczności, który sam nie wie, czy bardziej ucieka przed światem, czy przed sobą. Aktorskie starcie gigantów Obok DiCaprio na ekranie pojawiają się m.in. Sean Penn i Benicio del Toro, a ich obecność wyraźnie zmienia ciężar poszczególnych scen. Szczególnie Penn przyciąga uwagę widzów i krytyków. W jednej z opinii czytamy wprost: „Sean Penn przyćmił DiCaprio swoją kreacją. To najlepszy od «Aż poleje się krew» film PTA.” Ten głos nie jest odosobniony. Penn gra postać niepokojącą, charyzmatyczną i trudną do jednoznacznej oceny, co idealnie wpisuje się w filozofię całego filmu. Film, który prowokuje i nie tłumaczy się widzowi „Jedna bitwa po drugiej” nie prowadzi za rękę. Nie upraszcza tematów, nie łagodzi konfliktów i nie zamyka ich w wygodnych pointach. Dla jednych to ogromna zaleta, dla innych bariera nie do przeskoczenia. Jeden z widzów trafnie podsumował: „Film o tym, że wojny ideowe to zawsze wojny międzypokoleniowe, czyli nieskończony bezsens, który nie sposób przerwać”. Anderson pokazuje Amerykę rozdwojoną, zmęczoną własnymi mitami, w której rewolucja i konserwatyzm są równie groteskowe. Robi to z empatią, ale bez taryfy ulgowej. Stąd tak skrajne reakcje. Wśród komentarzy pojawiają się również głosy skrajnie krytyczne, jak ten: „Najgorszy, najbardziej kretyński film na jakim byłam. Wyszliśmy po 25 minutach”. Krytycy mówią jednym głosem O ile widzowie są podzieleni, o tyle krytycy pozostają niemal jednomyślni. Film osiągnął 96% pozytywnych recenzji w zagranicznych agregatorach opinii i ocenę 8.0 na polskim Filmwebie. Recenzenci podkreślają odwagę reżysera, precyzję formalną i aktorską intensywność. Pojawiają się także głosy interpretujące film jako satyryczny portret współczesnego chaosu ideologicznego. Jak zauważa jeden z nich: „Satyra na aktualne przesiąknięte chaosem czasy, beka z nihilizmu i samej idei rewolucji.” Gdzie obejrzeć „Jedną bitwę po drugiej”? Film trafił do szerokiej dystrybucji kinowej, ale jest również dostępny w streamingu. „Jedna bitwa po drugiej” można już obejrzeć na HBO Max, co daje szansę na spokojny, domowy seans bez presji i oczekiwań. To dobra opcja zwłaszcza dla tych, którzy wolą kino wymagające oglądać w skupieniu, z możliwością powrotu do scen i dialogów, które nie zawsze od razu się odsłaniają.
Ta francuska komedia jest jedną z najprzyjemniejszych grudniowych perełek TVP VOD. Lekka i ze smakiem
Bez śniegu, bez prezentów i bez cukru. „Wakacyjna terapia” rozgrywa się w tropikach, ale dotyka emocji dobrze znanych każdemu, kto próbował zacząć od nowa po rozczarowaniu.
Nie każda grudniowa historia potrzebuje choinki, śniegu i cudów. „Wakacyjna terapia” idzie w zupełnie innym kierunku i właśnie dlatego... ma sens. Zamiast zimowej scenerii dostajemy słońce, ocean i trzy kobiety, które próbują poskładać swoje życie po emocjonalnym trzęsieniu ziemi. Ta francuska komedia jest dostępna za darmo na TVP VOD i może być jedną z najprzyjemniejszych grudniowych ucieczek bez wychodzenia z domu. Punkt wyjścia: zdrada, która uruchamia lawinę zmian Françoise dowiaduje się, że jej wieloletnie małżeństwo właśnie się kończy. Mąż odchodzi do młodszej kobiety, a ona zostaje z pytaniami, których nie da się zignorować. Z pomocą przychodzą córki, Rose i Alice, które zamiast rozmów przy kuchennym stole proponują coś radykalniejszego. Daleki wyjazd do miejsca, gdzie codzienne role przestają obowiązywać. Tropikalna wyspa Réunion staje się przestrzenią nie tylko odpoczynku, ale też konfrontacji z tym, co niewygodne. Bo szybko okazuje się, że każda z kobiet przywiozła ze sobą własny bagaż. Trzy kobiety, trzy strategie na życie Rose funkcjonuje impulsywnie i głośno. Śmiech, taniec, flirt to jej sposób na ucieczkę przed odpowiedzialnością. Alice wybrała stabilność, rodzinę i kontrolę, choć coraz częściej czuje, że coś ją uwiera. Françoise znalazła się między nimi, zawieszona pomiędzy tym, co było, a tym, co dopiero trzeba nazwać. Relacja między bohaterkami nie jest wygładzona ani cukierkowa. Są tarcia, ironia i zmęczenie sobą nawzajem, ale jest też coś, co trzyma je razem. Właśnie to sprawia, że historia brzmi wiarygodnie. Réunion nie jest pocztówką. Jest katalizatorem Egzotyczna sceneria nie służy tu jedynie estetyce. Wyspa działa jak bezpieczna przestrzeń, w której łatwiej pozwolić sobie na szczerość. Spacer po plaży, rozmowa przy zachodzie słońca, chwile ciszy zamiast wielkich deklaracji. To w tych momentach film zyskuje najwięcej. Nie ma tu spektakularnych zwrotów akcji. Zmiana zachodzi powoli i właśnie dlatego wydaje się prawdziwa. Lekkość, z dystansem i otwartością „Wakacyjna terapia” świadomie pozostaje filmem prostym. Humor bywa nierówny, tempo momentami siada, ale całość broni się atmosferą i relacjami między bohaterkami. To kino do oglądania bez napięcia, z dystansem i otwartością. Jak piszą widzowie, dla jednych jest „lekko i ze smakiem jak to we francuskich komediach”, dla innych to raczej „film tło. Do prasowania i innych wielkich zadań tego typu”. Są też głosy bardziej entuzjastyczne: „W A K A C J E lekiem na wszystko :)) Uwielbiam takie klimaty” albo „Całkiem pozytywne zaskoczenie! Wyszła dobra komedia, również albo głównie za sprawą Miou-Miou”. Te opinie dobrze oddają charakter filmu. Nie każdemu przypadnie do gustu, ale też nie próbuje zadowolić wszystkich. „Wakacyjna terapia” dostępna jest na TVP VOD.
To nie jest typowy świąteczny film i właśnie dlatego warto go obejrzeć w grudniu. Hit z 2006 roku powrócił na Disney+!
„Mała miss” nie próbuje być filmem świątecznym, a mimo to od lat wraca w grudniowych repertuarach. To historia, która zamiast dekoracji proponuje uważne spojrzenie na rodzinę, ambicje i porażki, pokazując, że najważniejsze emocje rodzą się daleko od sceny i reflektorów.
Nie każdy film potrzebuje śniegu, choinki i migoczących lampek, by dobrze wybrzmieć w czasie Bożego Narodzenia. Są historie, które z duchem świąt łączy coś znacznie ważniejszego niż dekoracje, mianowicie autentyczne emocje i relacje między ludźmi. „Mała miss” idealnie wpisuje się w ten drugi nurt, oferując widzom kino rodzinne bez cukru, za to z dużą dawką szczerości. Film z 2006 roku pozostaje jedną z tych propozycji, które świetnie sprawdzają się podczas świątecznego seansu właśnie dlatego, że nie próbują na siłę udawać „klasycznego filmu bożonarodzeniowego”. Zamiast tego opowiada o rodzinie, która, jak wiele innych, mierzy się z rozczarowaniami, ambicjami i potrzebą bycia zaakceptowanym. Film o konfrontacji z własnymi słabościami Fabuła „Małej miss” skupia się na rodzinie Hooverów, która wyrusza wysłużonym, żółtym vanem przez Kalifornię, by najmłodsza z nich, Olive, mogła wziąć udział w dziecięcym konkursie piękności. Ta podróż szybko przestaje być jedynie środkiem do celu. Staje się pretekstem do konfrontacji z własnymi słabościami, niespełnionymi marzeniami i napięciami, które od dawna buzują pod powierzchnią rodzinnych relacji. Film jasno pokazuje, że prawdziwa stawka nie dotyczy sceny, korony ani wyników konkursu. Chodzi o coś znacznie bardziej uniwersalnego, mianowicie o umiejętność bycia razem mimo różnic, porażek i frustracji. To właśnie ten aspekt sprawia, że „Mała miss” tak dobrze rezonuje z atmosferą świąt, przypominając, że bliskość i wsparcie znaczą więcej niż zewnętrzne sukcesy. Humor, który nie łagodzi problemów Film często bywa zabawny, ale ten humor nie służy rozładowaniu napięcia. Wręcz przeciwnie. Śmiech pojawia się w momentach, w których sytuacja staje się niezręczna albo zbyt prawdziwa. To komizm wynikający z codziennych absurdów, a nie z potrzeby rozbawienia widza. Dzięki temu historia zachowuje lekkość formy, nie tracąc ciężaru emocjonalnego. „Mała miss” nie próbuje być wzruszająca na komendę. Pozwala widzowi samemu zdecydować, w którym momencie coś zaczyna uwierać. Co mówią widzowie: między śmiechem a dyskomfortem Odbiór „Małej miss” od lat pozostaje zaskakująco spójny, choć widzowie podkreślają różne powody, dla których ten film do nich trafia. Dla jednych to po prostu „bardzo fajny film. Warty obejrzenia”, dla innych znacznie więcej niż lekka propozycja na wieczór. W opiniach regularnie powraca motyw drogi, która zamiast prowadzić do celu, porządkuje emocje bohaterów. Jak zauważa jeden z widzów, to „bzdurna podróż [która] okazuje się działać terapeutycznie, zbliżając do siebie dysfunkcyjnych i neurotycznych oszołomów, wspólnie tworzących rodzinę. Dobre kino drogi”. Część komentarzy dotyka też niewygodnych tematów, których film nie zamiata pod dywan. „Fajna rodzinka. No ale takie konkursy piękności dla małych dziewczynek to jakieś wynaturzenie” — pisze jeden z użytkowników, trafnie wyłapując kontrast między ciepłem opowieści a jej krytycznym spojrzeniem na otoczenie. Inni zwracają uwagę na ton balansujący pomiędzy humorem a czymś znacznie bardziej gorzkim. „Śmiech przez łzy. Unika prymitywnych żartów. Na korzyść brak naciąganego szczęśliwego zakończenia” — czytamy w jednej z opinii. Wśród ocen pojawia się też refleksja nad przesłaniem filmu, które nie próbuje nikogo pouczać. „Kulturę zwycięzcy wyrzucamy do kosza, na podium stawiamy przegranych, czyli zwykłych ludzi” — pisze jeden z widzów, trafnie ujmując sens tej historii. To właśnie ta mieszanka ironii, empatii i niewygodnej prawdy sprawia, że „Mała miss” wciąż wywołuje emocje i pozostaje filmem, do którego chce się wracać. Dlaczego to dobry film na święta? Boże Narodzenie często bywa czasem konfrontacji z tym, kim jesteśmy w rodzinnych układach. „Mała miss” trafia dokładnie w ten punkt. Zamiast idealnego obrazu bliskości pokazuje relacje w ruchu, pełne tarcia i niedopasowania. To film dla tych, którzy w święta wolą autentyczność od dekoracji. I to wszystko bez lukru, bez podniosłych haseł, za to z historią, która zostaje w głowie na dłużej. Gdzie obejrzeć? Film „Mała miss” jest dostępny na platformie Disney Plus. Zaplanuj świąteczny seans, zwłaszcza jeśli szukasz czegoś spoza katalogu typowych „filmów bożonarodzeniowych”. View oEmbed on the source website
Jedna z najpopularniejszych serii grozy ostatnich lat doczekała się finału! 4. część „Obecności” dostępna teraz na HBO
„Obecność 4: Ostatnie namaszczenie” miała być emocjonalnym domknięciem historii Eda i Lorraine Warrenów. Finał serii sięga po sprawdzone motywy i wraca do demonologicznych korzeni.
Czwarta odsłona „Obecności” zamyka główną historię jednej z najpopularniejszych serii grozy ostatnich lat. Film jest już dostępny na HBO Max. Seria, która miała domknąć swoją historię Czwarta odsłona „Obecności” była zapowiadana jako definitywne pożegnanie z Edem i Lorraine Warrenami, bohaterami, którzy od 2013 roku stanowili trzon jednego z najbardziej rozpoznawalnych uniwersów grozy. Twórcy obiecywali emocjonalne zamknięcie i powrót do demonologicznego rdzenia serii. W praktyce „Ostatnie namaszczenie” okazuje się filmem ostrożnym, wyraźnie unikającym ryzyka, jakie mogłoby nadać temu finałowi wyrazistość. Michael Chaves po raz kolejny oddaje ciężar narracji duetowi Very Farmigi i Patricka Wilsona. Ich ekranowa relacja wciąż pozostaje najmocniejszym elementem serii. Oparta jest na zmęczeniu, zaufaniu i świadomości ceny, jaką płaci się za wieloletnią walkę ze złem. Najlepsze sceny filmu to te pozbawione efektów: rozmowy, spojrzenia, chwile zawahania. Twórcy wyraźnie starają się nadać historii ton pożegnania. Retrospekcje i subtelne nawiązania do wcześniejszych części pojawiają się z umiarem i bez fanserwisowej przesady, co działa na korzyść całości. Demoniczne wizje, lustrzane odbicia i jump scare’y Fabuła opiera się na głośnym przypadku rodziny Smurlów z Pensylwanii – jednym z najbardziej komentowanych epizodów w historii Warrenów. To materiał o dużym potencjale narracyjnym, jednak w filmie zostaje potraktowany powierzchownie. Bohaterowie drugoplanowi funkcjonują głównie jako tło, a ich historie nie mają realnego wpływu na rozwój wydarzeń. Dodatkowo, Warrenowie wchodzą do głównej akcji stosunkowo późno. Pierwsza część filmu sprawia wrażenie przedłużonego wstępu, co spowalnia tempo i utrudnia budowanie napięcia. Warstwa horrorowa nie wychodzi poza schematy znane z wcześniejszych odsłon serii. Demoniczne wizje, lustrzane odbicia i jump scare’y pojawiają się zgodnie z oczekiwaniami, ale rzadko zaskakują. Częste użycie efektów CGI osłabia realizm i odbiera scenom ciężar, który w pierwszych „Obecnościach” budowano ciszą i niedopowiedzeniem. Film nie próbuje redefiniować strachu, ani zaproponować nowego języka grozy. Zamiast eskalacji napięcia dostajemy serię punktowych momentów, które szybko tracą impet. Gdzie obejrzeć „Obecność 4”? „Ostatnie namaszczenie” nie jest filmem nieudanym. To produkcja poprawna, z solidnym aktorstwem i kilkoma dobrze poprowadzonymi scenami emocjonalnymi. Jako zamknięcie serii jednak rozczarowuje zachowawczością. Zamiast wyraźnego i odważnego finału, otrzymujemy bezpieczne wygaszenie historii. Dla wiernych fanów Warrenów będzie to akceptowalne pożegnanie. Dla widzów oczekujących świeżości lub mocnego akcentu końcowego to seans przeciętny, który nie zostawia po sobie silnego śladu. „Obecność 4: Ostatnie namaszczenie” jest dostępna na platformie HBO Max i można ją obejrzeć w ramach standardowego abonamentu.
„Powiedz mi po cichu” nr. 1 na Prime Video! Młodzieżowy dramat przyciąga widzów, porównują go do „Trylogii Winnych”
„Powiedz mi po cichu” zadebiutowało w serwisie Prime Video w piątek 12 grudnia i niemal od razu znalazło się na samym szczycie listy najpopularniejszych tytułów w Polsce. Tempo, w jakim film zdobył uwagę użytkowników, nie jest przypadkowe. Już sam opis historii zdradza elementy, które od dawna świetnie sprawdzają się wśród fanów gatunku young adult.
„Powiedz mi po cichu”: najchętniej oglądany film Prime Video Nie bez powodu ten tytuł błyskawicznie wskoczył na pierwsze miejsce Prime Video w Polsce. „Powiedz mi po cichu” w krótkim czasie stał się najchętniej oglądanym filmem na platformie Prime Video, wyraźnie zostawiając konkurencję w tyle. Młodzieżowy dramat trafił w gusta widzów niemal natychmiast — a wszystko wskazuje na to, że stoi za tym dobrze znany i sprawdzony schemat. Fabuła filmu skupia się na Kamili, dziewczynie, która na pierwszy rzut oka ma swoje życie poukładane. Dobrze radzi sobie w szkole, dba o relacje i wizerunek, a chaos wydaje się trzymać z dala. Ten pozorny spokój zostaje jednak zachwiany wraz z powrotem sąsiadów, braci Di Bianco. Jeden z nich, Thiago, był jej pierwszą miłością, drugi zaś przez lata pełnił funkcję najbliższego przyjaciela. Dawne emocje szybko wracają, a wraz z nimi pytania o to, czy bohaterom uda się zmierzyć z przeszłością, czy też historia ponownie się powtórzy. To właśnie tę odpowiedź próbują znaleźć widzowie Prime Video, masowo sięgając po film. „Powiedz mi po cichu”: schemat, który widzowie już pokochali Młoda bohaterka, dwaj bracia i napięcie emocjonalne między nimi. Ten układ brzmi znajomo nie bez powodu. Podobny motyw przyciągnął wcześniej miliony widzów serialu „Tego lata stałam się piękna”, który przez wiele tygodni dominował w zestawieniach najchętniej oglądanych produkcji Prime Video. Letnia opowieść o Belly i braciach walczących o jej uczucia okazała się największym hitem wakacji, a jej trzeci, finałowy sezon tylko umocnił tę pozycję. „Powiedz mi po cichu”: mroczniejszy ton i sprawdzona autorka Choć „Powiedz mi po cichu” korzysta z podobnych fundamentów fabularnych, jego klimat jest wyraźnie cięższy i mniej idealistyczny. Bliżej mu do innych popularnych romansów young adult dostępnych na Prime Video, zwłaszcza do ekranizacji tzw. Trylogii Winnych. Nie jest to przypadek, bo za literacki pierwowzór filmu odpowiada Ron Mercedes, autorka „Mojej winy”, „Twojej winy” i „Naszej winy”. Wszystkie te historie doczekały się adaptacji Amazona i każda z nich notowała imponujące wyniki oglądalności. Ostatnia część trylogii zadebiutowała zaledwie w październiku i również szybko wspięła się na szczyt rankingu platformy. Choć na ostateczne podsumowania jest jeszcze za wcześnie, wiele wskazuje na to, że „Powiedz mi po cichu” może pójść tą samą drogą. Jeśli zainteresowanie widzów utrzyma się przez kolejne tygodnie, Amazon może zdecydować się na kontynuację historii. Materiału źródłowego nie brakuje. Ron Mercedes już dawno napisała dalsze losy bohaterów. Teraz wszystko zależy od tego, jak długo film utrzyma się na szczycie Prime Video. View oEmbed on the source website
Mads Mikkelsen w surowym i hipnotyzującym duńskim dramacie. Wleciał właśnie na HBO Max i już skradł serca krytyków!
W ofercie serwisów streamingowych regularnie pojawiają się nowości, ale tylko nieliczne z nich naprawdę zatrzymują uwagę. Do tej kategorii bez wątpienia należy „Bękart”, duńska produkcja, która właśnie zasiliła bibliotekę HBO Max. To kino surowe, intensywne i skupione na bohaterze, którego nie sposób zignorować. Zwłaszcza gdy na ekranie pojawia się Mads Mikkelsen.
Do katalogu HBO Max trafił właśnie film, który trudno zignorować. „Bękart”, duńska produkcja z 2023 roku, to kino surowe, intensywne i oparte na aktorskiej sile jednego nazwiska. Mads Mikkelsen wraca tu w roli, która idealnie wpisuje się w jego ekranowy wizerunek: mężczyzny milczącego, twardego, noszącego w sobie więcej, niż zdradzają słowa. To propozycja dla widzów, którzy cenią kino z charakterem i bohaterów, których się nie zapomina. Aktor, który nie musi niczego udowadniać Pozycja Madsa Mikkelsena w europejskim i światowym kinie jest niepodważalna. Widzowie pamiętają go zarówno z „Casino Royale”, „Polowania”, jak i z oscarowego „Na rauszu”, a dla wielu na zawsze pozostanie jednym z najbardziej niepokojących Hannibalów Lecterów w historii telewizji. Ostatnie lata tylko potwierdziły jego wszechstronność, od blockbustera o Indianie Jonesie po animowaną rolę w „Mufasie: Królu Lwie”. „Bękart” idealnie wpisuje się w ten dojrzały, świadomy etap jego kariery. Jego Kahlen jest oszczędny w gestach, zamknięty, a jednocześnie pełen wewnętrznego napięcia. Aktor z niezwykłą precyzją oddaje zmęczenie życiem, determinację i cichą wściekłość bohatera. Na ekranie znakomicie partneruje mu Simon Bennebjerg jako de Schinkel Surowa opowieść o ambicji i konflikcie Akcja filmu w reżyserii Nikolaja Arcela przenosi widzów na XVIII-wieczne jutlandzkie wrzosowiska. Mikkelsen wciela się w kapitana Ludviga Kahlena, weterana wojennego, który podejmuje się niemal niemożliwego zadania. Chce zagospodarować nieurodzajne tereny w zamian za obiecany tytuł szlachecki. Zgoda monarchy nie oznacza jednak spokoju. Lokalny właściciel ziemski, Frederik de Schinkel, widzi w nim zagrożenie dla własnej pozycji i rozpoczyna brutalną grę o władzę i wpływy. „Bękart” opiera się na wyraźnie zarysowanym konflikcie dwóch światów i dwóch postaw. Z jednej strony stoi człowiek zahartowany przez wojnę i biedę, wierzący, że ciężka praca może odmienić jego los. Z drugiej uprzywilejowany arystokrata, przyzwyczajony do kontroli i dominacji. Film nie udaje moralnej szarości, ale świadomie konstruuje historię w duchu klasycznego starcia jednostki z systemem. To opowieść o ambicji, godności i cenie, jaką trzeba zapłacić za niezależność. Gdzie obejrzeć „Bękarta”? „Bękart” to film daleki od łatwych emocji. Surowe zdjęcia, powolne tempo i gęsty klimat przywodzą na myśl europejskie kino historyczne z wyraźnymi westernowymi inspiracjami. Produkcja była duńskim kandydatem do Oscara w kategorii filmu międzynarodowego i choć ostatecznie nie znalazła się w finałowej piątce, pozostaje jednym z mocniejszych tytułów ostatnich lat w swoim gatunku. „Bękart” jest dostępny w serwisie HBO Max.
Meryl Streep kontra Philip Seymour Hoffman. Jeden z najmocniejszych dramatów XXI wieku wraca na Netflixa
„Wątpliwość” wraca na Netflix i przypomina, jak elektryzujące może być spotkanie dwóch wielkich aktorów w jednym filmie. Meryl Streep i Philip Seymour Hoffman tworzą tu duet, który do dziś wywołuje dyskusje o moralności, winie i prawdzie.
18 grudnia na Netflix ponownie pojawi się „Wątpliwość”. To film, który od lat uchodzi za jedno z najbardziej intensywnych aktorskich starć w historii współczesnego kina. Meryl Streep i Philip Seymour Hoffman grają tu role, które do dziś budzą emocje i prowokują do rozmów o moralności, władzy i konsekwencjach podejmowanych decyzji. To powrót w idealnym momencie: grudniowe wieczory sprzyjają historiom, które nie dają prostych odpowiedzi i pozostawiają w głowie mnóstwo wątków do przemyśleń. „Wątpliwość”, zekranizowana sztuka Johna Patricka Shanleya, dokładnie taka jest. Fabuła „Wątpliwości”: oskarżenie, które zmienia wszystko Akcja filmu przenosi widza do 1964 roku, do katolickiej szkoły na nowojorskim Bronxie. W surowej, pełnej zasad i hierarchii placówce siostra Aloysius Beauvier, grana z bezkompromisową precyzją przez Meryl Streep, decyduje się na krok, który wstrząsa całą społecznością. Oskarża ojca Flynna (Philip Seymour Hoffman) o niewłaściwą relację z uczniem. Nie ma twardych dowodów. Kierują nią intuicja, niepokój i kilka niejasnych obserwacji. Film nie podsuwa rozwiązań i nie narzuca interpretacji. To opowieść o cienkiej granicy między troską a obsesją, między autorytetem a nadużyciem władzy. Prawda staje się tu osobnym bohaterem, równie ważnym, co osoby stojące po dwóch stronach konfliktu. Bronx lat 60.: rzeczywistość pełna niepokoju Shanley kreśli świat szkoły, w którym każde spojrzenie i każdy gest mają znaczenie. W tym roku placówka po raz pierwszy przyjmuje czarnoskórego ucznia, Donalda Millera. Chłopiec jest wycofany, zagubiony, a jego obecność staje się katalizatorem działań siostry Aloysius. Bronx przedstawiony jest bez sentymentalizmu: klaustrofobiczny, odcięty od miejskiego zgiełku, idealny jako tło dla konfliktu, który nie potrzebuje hałasu, by wstrząsnąć fundamentami szkolnej społeczności. Aktorstwo, które unosi cały film „Wątpliwość” to kino oparte na dialogach, napięciu i nieustannym podważaniu intencji bohaterów. Meryl Streep jako Aloysius jest chłodna, stalowa i skupiona. Philip Seymour Hoffman buduje rolę pełną ciepła, ale i niejasności. Widz nieustannie waha się, czy ufać jego bohaterowi. Amy Adams jako siostra James pokazuje narastający konflikt między naiwnością a instynktem moralnym, a Viola Davis w swojej jednej, krótkiej scenie oferuje emocjonalny nokaut, który w historii kina zapisał się na stałe. Jak widzowie odbierają „Wątpliwość”? Film od lat prowokuje widzów do dyskusji. Jedna z widzek napisała, że to „film, który porusza niewygodny temat i nie pozostawia gotowych odpowiedzi”. Inny zwrócił uwagę na konstrukcję scenariusza: „Fabuła poprowadzona w stylu mistrza Farhadiego – skupiona raczej na stronach konfliktu zamiast na faktach”. Są też emocjonalne reakcje, bardzo osobiste. Ktoś zauważył: „Był winny? Niewinny? Potraficie to określić? Ja nie”. Ktoś inny mówi wprost: „Antypatyczne postaci. Patologiczna sytuacja. Bulwersujące postawy moralne”. Niezmiennie jednak powtarza się jedno: „Świetne aktorstwo, charakterystyczne postaci i intryga mocno trzymająca w napięciu”. Gdzie obejrzeć film „Wątpliwość”? Film „Wątpliwość” będzie dostępny na Netflixie od 18 grudnia 2025 roku. To kolejna okazja, by wrócić do tego tytułu, albo obejrzeć go po raz pierwszy i samemu odpowiedzieć na pytanie: komu wierzę?
Wreszcie! Netflix przywrócił produkcję, za którą Leonardo DiCaprio dostał Oscara! Jeden z najgłośniejszych filmów dekady
„Zjawa” znów dostępna na Netflix. To film, który odmienił karierę Leonardo DiCaprio i stał się jednym z najważniejszych tytułów ostatniej dekady.
„Zjawa”, jeden z najbardziej intensywnych filmów ostatnich lat, wróciła na Netflix. To właśnie ta produkcja przyniosła Leonardo DiCaprio pierwszego w karierze Oscara i na nowo zdefiniowała kino survivalu. „Zjawa”: oscarowy dramat o przetrwaniu już na Netflix Od 1 grudnia na Netflix dostępna jest „Zjawa”. To widowiskowy „survival western”, który w 2015 roku zdominował sezon nagród. Historia Hugh Glassa, oparta na autentycznych wydarzeniach, od początku magnetyzowała rozmachem i brutalnym realizmem. To tutaj DiCaprio przeszedł jedno z najbardziej wymagających aktorskich doświadczeń w karierze, udowadniając, że potrafi wytrzymać ekstremalne warunki, by stworzyć rolę totalną. Film zdobył Oscara dla najlepszego aktora (Leonardo DiCaprio), najlepszego reżysera (Alejandro González Iñárritu) i za najlepsze zdjęcia (Emmanuel Lubezki). Sukces nie kończył się na Akademii. „Zjawa” zgarnęła także 5 nagród BAFTA, 3 Złote Globy i stała się światowym hitem box office. Fabuła „Zjawy”: Hugh Glass kontra dzika natura Akcja filmu przenosi widza do lat 1822–1823, na tereny dzisiejszej Dakoty Południowej. Traper Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) wyrusza na wyprawę z synem Hawkiem i grupą myśliwych, dowodzoną przez kapitana Andrew Henry’ego. Wyprawa kończy się tragedią, gdy Glass zostaje brutalnie zaatakowany przez niedźwiedzia grizzly. Ciężko ranny, niezdolny do marszu, zostaje uznany za zagrożenie i pozostawiony pod opieką trzech towarzyszy. Jednym z nich jest John Fitzgerald (Tom Hardy), który podejmuje decyzję, mającą dramatyczne konsekwencje: zabija syna Glassa i porzuca go na pewną śmierć. Od tej chwili zaczyna się jedno z najbardziej wstrząsających filmowych świadectw determinacji. Glass, pozbawiony sił, rodziny i nadziei, czołga się przez skute lodem pustkowia, przemarzając i walcząc o każdy oddech. Jego podróż to nie tylko walka z naturą, ale przede wszystkim z pragnieniem zemsty, która staje się jedynym powodem, by przeżyć. 3 Oscary i 12 nominacji. Jak „Zjawa” zawładnęła sezonem nagród „Zjawa” była jednym z najbardziej komentowanych filmów ostatnich lat. Akademia nominowała obraz aż w 12 kategoriach – od reżyserii, przez zdjęcia, po dźwięk i montaż. Trzy statuetki padły na najważniejsze elementy filmu: aktorstwo, reżyserię i zdjęcia. DiCaprio odebrał pierwszego w karierze Oscara, Iñárritu zdobył drugi z rzędu (po „Birdmanie”), a Emmanuel Lubezki zdobył trzecie kolejne wyróżnienie za zdjęcia. Produkcja stała się też globalnym hitem – przy budżecie 135 mln dolarów zarobiła ponad 530 mln, trafiając do zestawienia najbardziej kasowych filmów 2015 roku. Gdzie kręcono „Zjawę”? Surowe lokacje, prawdziwe warunki Realizm był kluczem do stworzenia „Zjawy”. Ekipa unikała efektów komputerowych i postawiła na naturalne światło. To decyzja, która wymagała ekstremalnego wysiłku – zdjęcia realizowano w: kanadyjskich lokalizacjach: Calgary, Burnaby, Canmore; Montanie (USA), argentyńskiej Ushuaia (jednym z najbardziej wysuniętych na południe miast świata). Lubezki uchwycił monumentalność natury w sposób niemal dokumentalny: mroźne pustkowia, rwące rzeki, gęste lasy i śnieżne nawałnice stają się równorzędnymi bohaterami filmu. To dzięki nim dramat Glassa nabiera ciężaru i autentyczności. Twórcy i obsada: drużyna, która stworzyła film dekady Za sukces „Zjawy” odpowiada zespół, który wcześniej wyznaczał kierunki współczesnego kina: Alejandro González Iñárritu (reżyseria), Emmanuel Lubezki (zdjęcia), Mark L. Smith (scenariusz). Film powstał na podstawie powieści Michaela Punke. W obsadzie, obok DiCaprio, znaleźli się m.in.: Tom Hardy, Domhnall Gleeson, Will Poulter, Forrest Goodluck, Paul Anderson i Grace Dove. Pomysł na film powstał już w 2001 roku po tym, jak producent Akiva Goldsman przeczytał niewydaną jeszcze książkę Punke’a. Realizację poprzedziły lata zmian w obsadzie i koncepcji, aż wreszcie projekt trafił w ręce Iñárritu i przekształcił się w jeden z najgłośniejszych filmów dekady.
Film, który dał nadzieję całemu pokoleniu. Mogę do niego wracać bez przerwy, zajmuje 1. miejsce w moim TOP 10!
„Billy Elliot” to jeden z tych filmów, które mimo upływu lat wciąż działają z pełną siłą. Historia chłopca z górniczego miasteczka, który odkrywa talent do tańca, pozostaje jednym z najbardziej autentycznych portretów dorastania w brytyjskim kinie.
Jedenastoletni Billy dorasta w świecie, który nie przewiduje dla niego większych perspektyw niż praca w kopalni. A jednak jego życie w jednej chwili zmienia się dzięki przypadkowej lekcji baletu. „Billy Elliot” jest dziś klasykiem. Mówi nie tylko o talencie, ale przede wszystkim o odwadze. Historia chłopca, który trafił na zupełnie inną drogę „Billy Elliot” od momentu premiery pozostaje jednym z najważniejszych brytyjskich filmów o dorastaniu. Osadzony w realiach strajku górników w latach 80., pokazuje, jak wielkie znaczenie może mieć jedno odkrycie dokonane przez dziecko w świecie, który z góry narzuca mu rolę. Jedenastoletni Billy, wychowywany przez ojca i starszego brata w górniczym miasteczku, ma przed sobą jasno wytyczoną ścieżkę: boks, dyscyplina i przygotowanie do życia według twardych, lokalnych zasad. Wszystko zmienia się, gdy przypadkiem trafia na zajęcia baletu. Wtedy po raz pierwszy widzi, że jego ciało, temperament i wrażliwość znajdują naturalne miejsce właśnie w tańcu, a nie na bokserskim ringu. Odkrycie pasji staje się jednak początkiem konfliktu, który dotyka całą rodzinę. W świecie, gdzie taniec kojarzy się z „niemęskim” wyborem, takie decyzje wymagają odwagi, nie tylko od chłopca, lecz także od jego najbliższych. Rodzinne napięcia, wymagająca nauczycielka i walka z rzeczywistością Gdy ojciec i brat odkrywają, że Billy wykorzystuje pieniądze na boks, by opłacać lekcje baletu, reakcja jest gwałtowna. Ich sprzeciw nie wynika z braku troski, lecz ze strachu przed światem, który nie wybacza odstępstw od norm. W tym momencie do głosu dochodzi pani Wilkinson — nauczycielka tańca, która jako jedyna dostrzega w chłopcu więcej niż chwilowy entuzjazm. To właśnie ona przeprowadza go przez pierwsze etapy nauki i proponuje dodatkowe, darmowe lekcje, widząc w nim talent. Relacja Billy’ego z ojcem również ewoluuje. Gdy mężczyzna na własne oczy widzi, z jaką intensywnością i naturalnością syn tańczy, jego opór zaczyna słabnąć. Zrozumienie przychodzi powoli, ale w sposób realny i konsekwentny, aż do momentu, kiedy ojciec decyduje się zrobić wszystko, aby pozwolić Billy’emu zdać egzamin do Royal Ballet School. Ten gest, będący symbolicznym zerwaniem z tradycją i strachem, należy do najbardziej poruszających elementów filmu. Debiut, który przeszedł do historii Ogromna siła „Billy’ego Elliota” tkwi również w roli Jamiego Bella. Młody aktor, wybrany spośród dwóch tysięcy chłopców, stworzył postać jednocześnie zwyczajną i wyjątkową. Jego naturalność, fizyczność i intuicja sprawiają, że historia Billy’ego wybrzmiewa autentycznie, bez fałszywego patosu. Obok niego zachwyca Julie Walters jako wymagająca, ale sprawiedliwa nauczycielka, oraz Gary Lewis grający ojca, który mierzy się z wyzwaniami emocjonalnymi w czasach społecznych napięć. Reżyser Stephen Daldry, wykorzystując teatralne doświadczenie, buduje świat ciasnych uliczek, górniczych domów i atmosfery zamknięcia, w której taniec staje się jedyną przestrzenią wolności. Film, który zyskał status klasyka „Billy Elliot” zdobył 56 nagród, w tym BAFTA za najlepszy film, najlepszą rolę męską i najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Otrzymał także trzy nominacje do Oscara i liczne wyróżnienia międzynarodowe. Ogromna popularność sprawiła, że w 2005 roku powstał musical z muzyką Eltona Johna, wystawiany przez blisko dekadę na West Endzie. Siła tej historii nie wynika jedynie z tematu marzeń i talentu, ale z realistycznego portretu rodziny pod presją i dziecka, które szuka własnej drogi w świecie pełnym ograniczeń. Gdzie obejrzeć „Billy Elliot”? Film „Billy Elliot” pozostaje jednym z najczęściej wyszukiwanych klasyków brytyjskiego kina, a dziś można zobaczyć go legalnie w serwisach VOD. Tytuł jest dostępny w wypożyczalniach cyfrowych, m.in. w Apple TV, Prime Video oraz innych platformach oferujących filmy na żądanie — zwykle w cenie od 9,99 zł za pojedynczy seans. Oferta może zmieniać się w czasie, dlatego przed obejrzeniem warto sprawdzić aktualną dostępność w wybranej usłudze, zwłaszcza że film regularnie pojawia się w katalogach popularnych serwisów.
Mocny dramat psychologiczny z Marcinem Dorocińskim. Opowieść, która zostawia widza w pełnym emocji milczeniu...
Relacja ojca i syna rzadko bywa tak obnażona, jak w tym filmie. „Lęk wysokości” pokazuje, jak przeszłość potrafi wracać w najmniej spodziewanych momentach, a Dorociński i Stroiński budują na ekranie duet, który trudno zapomnieć.
To kino, które zagląda w emocjonalne zakamarki, od których odwracamy wzrok. „Lęk wysokości” Bartosza Konopki to dramat o odpowiedzialności, strachu i potrzebie bliskości, opowiedziany z niezwykłą wrażliwością i mistrzostwem aktorskim. Osobista historia, która zamieniła się w przejmujący film Bartosz Konopka, nominowany do Oscara za „Królika po berlińsku”, w swoim pełnometrażowym debiucie sięgnął po temat wyjątkowo bliski. „Lęk wysokości”, powstały pod opieką artystyczną Agnieszki Holland w Studiu Munka, został zadedykowany jego choremu ojcu. Ta intymność jest wyczuwalna w każdym kadrze: to kino, które nie udaje, nie gra na skróty i nie boi się konfrontacji z trudną prawdą o rodzinnych relacjach. Relacja, która wymyka się łatwym definicjom Tomek Janicki, grany przez Marcina Dorocińskiego, to telewizyjny reporter, który dawno odciął się od rodzinnego domu. Kiedy dowiaduje się o pogarszającym stanie psychicznym ojca (Krzysztof Stroiński), wraca do miejsca, z którego próbował uciec nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie. Pierwsze spotkanie po latach jest chłodne, napięte, pełne niewypowiedzianych pretensji. A jednak, krok po kroku, między bohaterami zaczyna powstawać krucha nić porozumienia. Tomek zabiera ojca ze szpitala psychiatrycznego i próbuje stworzyć dla niego bezpieczną przestrzeń, nawet jeśli balansuje przy tym między obowiązkami zawodowymi a prywatnymi, ryzykując utratę kontroli nad własnym życiem. Film dotyka tematów, o których w polskim kinie wciąż mówi się za mało: odpowiedzialności, wstydu, cyklicznie powracających traum i lęku przed bliskością. Dorociński i Stroiński: duet, którego nie da się zastąpić Krzysztof Stroiński stworzył jedną z najważniejszych kreacji w swojej karierze. Krytycy określali tę rolę mianem „wybitnej”, a widzowie wciąż wracają do niej w swoich opiniach. Marcin Dorociński jest jego idealnym partnerem ekranowym pełnym wewnętrznych pęknięć, zawieszonym między gniewem a czułością, próbującym udźwignąć ciężar, na który nikt nie przygotowuje synów chorych ojców. Aktor przyznawał, że praca na planie była wyjątkowo wymagająca, również emocjonalnie. Na ekranie towarzyszą im Magdalena Popławska, Dorota Kolak i Anna Dymna, tworząc galerię postaci, które wzmacniają dramatyczny wymiar filmu. Głośny festiwalowy sukces i jeszcze głośniejsza reakcja widzów Film zdobył nagrodę za najlepszy debiut na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, wyróżnienie w Mannheim–Heidelberg oraz Złotą Rybkę na Ińskim Lecie Filmowym. Krytycy chwalili go za autentyczność, emocjonalną precyzję i niezwykłą wrażliwość reżysera. Jeszcze mocniej wybrzmiewają jednak głosy widzów. Ktoś napisał, że to „nastrojowy i bogaty emocjonalnie obraz samotności, cierpienia, rodzinnych relacji, poświęcenia i choroby psychicznej”. Inny zwrócił uwagę na „mega dbałość o szczegóły jak na debiutanta”. Pojawiały się opinie, że Konopka „pozwala filmowi się otworzyć, bez nachalności i tanich chwytów”. Widzowie podkreślali „genialnego Stroińskiego”, „doskonałego Dorocińskiego” i fakt, że to „jedno z lepszych polskich kin ostatnich lat”. Były też komentarze bardziej krytyczne — niektórzy uznali film za „przytłaczający”, inni szukali w nim większej lekkości. Ale jedno jest pewne: ten seans nikogo nie zostawia obojętnym. Dlaczego warto do niego wrócić albo obejrzeć po raz pierwszy? Bo to opowieść, która wchodzi pod skórę, ale nie po to, by ranić, ale raczej po to, by odsłonić miejsca, o których zwykle nie mówimy nawet najbliższym. To historia o więzi, która mimo wszystkich pęknięć próbuje się odrodzić. O synu, który musi zmierzyć się z odpowiedzialnością większą, niż kiedykolwiek zakładał. O ojcu, który potrzebuje obecności, choć nie potrafi już jej nazwać. Film „Lęk wysokości” jest obecnie dostępny online m.in. w serwisie Player.pl, a także w ofercie CANAL+ Premiery, gdzie można wypożyczyć lub zakupić go w wersji cyfrowej. Warto sprawdzić obie platformy, ponieważ katalogi regularnie się zmieniają.
Ten mocny thriller ominął kina i trafił od razu na Prime Video! Trudno wrócić po nim do rzeczywistości, a łzy same lecą po policzkach
Jeśli szukasz thrillera, który nie jest pustą gonitwą, to „Ona jedzie z przodu” może ci się spodobać! Film łączy napięcie z emocjonalną historią ojca i córki.
Filmy, które nie trafiają do szerokiej dystrybucji kinowej, często przechodzą bez większego echa. Ten jednak miał szczęście. Po premierze „Ona jedzie z przodu” przejął Prime Video i dał mu drugie życie. To thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, zaskakuje emocjonalnym ciężarem. Rzadko zdarza się, by produkcja z gatunku akcji i kryminału kończyła się łzami widowni. Tutaj to absolutnie możliwe. O czym jest „Ona jedzie z przodu”? Film otwiera scena pozornie zwykłego popołudnia: 10-letnia Polly czeka przed szkołą, aż odbierze ją mama. Zamiast niej pojawia się Nate. To jej ojciec, który właśnie wyszedł z więzienia. Mężczyzna zabiera córkę do motelu i zaczyna przygotowywać ją do czegoś, czego dziewczynka jeszcze nie rozumie: zmienia jej wygląd, farbuje włosy na blond i uczy, jak się bronić kijem bejsbolowym. Coś jest nie tak, ale Polly wciąż chce wierzyć, że ojciec wie, co robi. Prawda dociera do niej przypadkiem. W telewizyjnym serwisie informacyjnym widzi własne zdjęcie i dowiaduje się, że jej mama i ojczym zostali zamordowani. Policja szuka jej jako zaginionej dziewczynki podejrzewanej o porwanie przez ojca. Zdezorientowana i przerażona Polly zgłasza się na policję. Jej telefon odbiera funkcjonariusz John Park. Chwilę później odnajduje ją Nate. Wyjaśnia, że stoi przeciwko nim gang oznaczony tatuażami błyskawic, który mści się za przeszłe porachunki. Tylko jedno jest pewne: dziewczynka również stała się celem. Intensywna relacja, która „niesie” cały film To nie jest kolejny film o uciekającym ojcu i dziecku. Siłą tej produkcji jest niezwykły duet Tarona Egertona i Any Sophii Heger. Ich relacja jest pełna sprzeczności: bliskości, strachu, czułości, nieporozumień. Heger, mimo młodego wieku, tworzy jedną z najciekawszych dziecięcych ról ostatnich lat. Egerton z kolei świetnie pokazuje wewnętrzne pęknięcie człowieka, który dopiero uczy się być ojcem, kiedy świat wali mu się na głowę. To właśnie ta dwójka sprawia, że thriller staje się nie tylko emocjonujący, lecz także głęboko poruszający. Thriller, który potrafi zaskoczyć Nick Rowland reżyseruje tę historię z równowagą między adrenaliną a ciszą. Sceny napięcia są dobrze dawkowane, a momenty emocjonalne są prawdziwe i pozbawione patosu. Mimo że motywy gangów i ucieczki pojawiały się w kinie wielokrotnie, tutaj udało się znaleźć świeży sposób opowiadania. Bez schematów, za to z dobrym wyczuciem psychologii bohaterów. „Ona jedzie z przodu” to film, który łatwo byłoby przegapić, a absolutnie nie warto. Produkcja jest dostępna wyłącznie na Prime Video. View oEmbed on the source website
Takiej świątecznej komedii jeszcze nie było. Łączy klimat Bożego Narodzenia z... napadem na dom towarowy!
Netflix przygotował na święta zaskakującą premierę. „Świąteczny skok” zadebiutował zaledwie wczoraj, a już stał się hitem. Łączy klimat Bożego Narodzenia z kryminalną intrygą i humorem. A to wszystko w magicznym Londynie.
O czym opowiada „Świąteczny skok” na Netflix? W filmie „Świąteczny skok”, który trafił na Netflixa wczoraj, 26 listopada, poznajemy historię dwójki drobnych złodziei – Sophii i Nicka. Oboje, nieświadomi swoich planów, obierają za cel ten sam obiekt: znany londyński dom towarowy. Wszystko dzieje się w Wigilię, tuż przed magiczną nocą Bożego Narodzenia. Sophia pracuje w sklepie, który zamierzają okraść, a Nick jest mechanikiem. Początkowo niechętni do współpracy, decydują się połączyć siły, by przeprowadzić skok. Jednak plan zaczyna się komplikować, gdy między nimi zaczyna rodzić się uczucie. W tle pojawiają się niespodziewane sekrety, które mogą zagrozić powodzeniu całej akcji. Historia bohaterów to nie tylko świąteczny flirt. To również walka z własnymi słabościami i niespodziewane zwroty akcji. Twórcy zadbali o to, by była pełna serca, ale i zaskoczeń. Film łączy elementy komedii romantycznej z wątkiem kryminalnym i oferuje widzowi nie tylko świąteczny klimat, ale i emocjonalne napięcie oraz dawkę humoru. Akcja toczy się w zimowym Londynie, co nadaje produkcji niepowtarzalnej atmosfery. Czegoś takiego jeszcze nie było! Obsada i twórcy komedii „Świąteczny skok” W głównych rolach występują Olivia Holt (Sophia), znana m.in. z serialu „Cloak & Dagger”, a także z produkcji takich jak „Heart Eyes”, „Cruel Summer” i „To nie ja” oraz Connor Swindells (Nick), którego doskonale znacie z innego hitu Netflixa - „Sex Education”. Występował również w filmach „Barbie”, „Bez śladu” czy „Scoop”. Na ekranie pojawiają się również: Lucy Punch, Peter Serafinowicz, Poppy Drayton czy Michael Salami. Za reżyserię odpowiada Michael Fimognari. Pracował on między innymi przy dwóch częściach uwielbianej serii „Do wszystkich chłopców”. Scenariusz stworzyła Abby McDonald. Dlaczego warto zobaczyć „Świąteczny skok”? „Świąteczny skok” zdecydowanie wyróżnia się na tle typowych świątecznych filmów. Nie mamy tu przesadzonej, słodkiej historii o miłości. Film oferuje znacznie więcej. To miła odmiana pośród innych produkcji tego typu, które raczej nie różnią się od siebie. Połączenie romansu, intrygi, napięcia oraz humoru to coś świeżego coś, co chce się oglądać. Scenariusz Abby McDonald, wyróżniony na prestiżowej Black List, gwarantuje niebanalną fabułę. Reżyseria Michaela Fimognariego dodaje filmowi uroku. „Świąteczny skok” to propozycja obowiązkowa dla fanów tego typu produkcji, którzy szukają czegoś więcej. Wzruszenia, śmiech i świąteczna magia w zupełnie nowym wydaniu, gwarantowane. Komedia jest już dostępna na Netflixie. Poniżej przedstawiamy jej zwiastun. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
Ten film HBO Max robi furorę. Kameralna i poruszająca historia o życiowym resecie. „Jakże inne, głębsze od Hollywood kino”
„Dom w Portugalii” to nowy film Aveliny Prat dostępny na HBO Max, który zdobywa świetne opinie widzów. To historia o ucieczce od przeszłości, zmianie tożsamości i budowaniu życia na nowo w portugalskiej prowincji.
Po odejściu żony bohater filmu wyjeżdża do Portugalii, zmienia tożsamość i zaczyna pracę jako ogrodnik. „Dom w Portugalii” to kameralna, poruszająca historia o życiowym resecie. Nowy początek, który miał być tylko ucieczką Głównym bohaterem „Domu w Portugalii” jest Fernando — profesor geografii, człowiek spokojny, ułożony, przywiązany do papierowych map i codziennej rutyny. Jego życie załamuje się, kiedy żona znika bez słowa i wraca do Bułgarii. Zdezorientowany i zbyt straumatyzowany, by zmierzyć się z samotnością, Fernando pakuje walizkę i wyjeżdża na portugalską prowincję. To właśnie tam, wśród zielonych wzgórz, mgieł nad rzeką Lima i kamiennych uliczek Ponte de Lima, spotyka Manuela, skromnego ogrodnika, który również nie do końca wie, gdzie jest jego dom. Ich przypadkowe spotkanie staje się początkiem wewnętrznej przemiany bohatera. Fernando zaczyna pracować jako ogrodnik, przyjmując zupełnie nową tożsamość, jakby chciał na chwilę zniknąć z własnego życia, by zobaczyć siebie wyraźniej. Krajobraz, który gra pierwsze skrzypce W przypadku „Domu w Portugalii” sceneria nie jest tłem. To pełnoprawny bohater. Ponte de Lima wygląda tak, jakby czas zatrzymał się tam kilkanaście lat temu. Cisza, światło, zieleń, powolne życie mieszkańców — wszystko to tworzy klimat, w którym łatwo ukoić nerwy i pozwolić emocjom opaść. Ten rodzaj filmowego „slow living” świetnie współgra z historią bohatera. Oddanie mu przestrzeni i spokoju sprawia, że widzowie mają wrażenie, że przechodzą przez ten proces razem z nim. Jak zauważył jeden z oglądających: „Nowe miejsce, nowi ludzie, nawet nowa tożsamość. Życie napisało scenariusz dla Fernando na nowo. Fajne europejskie kino. Jakże inne, głębsze od tego z Hollywood. Polecam”. Subtelny, ale głęboki film, który trafia do właściwych widzów To nie jest produkcja dla osób czekających na dynamiczną fabułę. To kino, które lubi milczeć, obserwować, dać przestrzeń na interpretację. Jeden z widzów napisał: „Ciekawie o zmianie i utracie tożsamości. I o znikaniu. Nadspodziewanie ciekawie. A do tego ładne zdjęcia”. Inny zwrócił uwagę, że film mówi o zmianie „wskutek okoliczności życiowych”, która pozwala obejrzeć własne życie z innej perspektywy. To właśnie ten miks emocjonalnej szczerości i niespiesznej narracji sprawia, że film potrafi zostać w głowie długo po seansie. Oczywiście nie wszyscy odnajdą się w takim tempie. Pojawiają się również opinie, że produkcja ta jest okropnie nuda. Coś w tym jest, ale trzeba pamiętać, że „Dom w Portugalii” to film, który musimy obejrzeć na jego zasadach, nie swoich. Dlaczego warto obejrzeć „Dom w Portugalii”? To produkcja, która robi dokładnie to, czego obiecuje: uspokaja, koi i pozwala na chwilę zapomnieć o świecie, który pędzi. To kino, które nie krzyczy, nie forsuje emocji, ale bardzo delikatnie prowadzi widza przez historię o stracie, ucieczce i powolnym scalaniu siebie na nowo. Dla fanów europejskiego, kameralnego kina to pozycja obowiązkowa. View oEmbed on the source website
Zaczyna się jak melodramat, kończy jak zimny nordic noir. Regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów!
Duński thriller o małżeństwie, które rozpada się w cieniu sekretów, budzi ogromne emocje. „Miłość dla dorosłych” pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a obsesją.
„Miłość dla dorosłych” to jeden z tych thrillerów, które zaczynają się niewinnie, ale szybko zmieniają ton. Historia zdrady, manipulacji i skrajnych decyzji znów robi wrażenie na widzach, którzy chętnie do niej wracają. Historia małżeństwa, które rozpada się w cieniu sekretów „Miłość dla dorosłych” zaczyna się jak spokojny dramat o parze, która po latach walki o zdrowie syna wreszcie wraca do normalności. Christian i Leonora długo byli przykładem małżeństwa, które przetrwało najtrudniejsze chwile. On robi karierę, ona poświęciła grę na skrzypcach i ambicje, by zająć się chorym dzieckiem. Gdy nastolatek zostaje uznany za zdrowego, wydaje się, że moment oddechu wreszcie nadszedł. Wszystko zmienia się w jednej chwili. Na firmowej imprezie Leonora przyłapuje męża na zdradzie z młodszą współpracownicą. To, co początkowo wydaje się klasyczną historią o kryzysie, szybko zamienia się w grę, w której obie strony są gotowe posunąć się bardzo daleko. Skandynawski thriller, który stopniowo zaciska pętlę Film długo trzyma się tonu obyczajowego dramatu, co widzowie komentują jako „solidny, życiowy dramat rodziny”. Ale kiedy emocje i manipulacje zaczynają się piętrzyć, opowieść przechodzi w thriller osadzony w chłodnej, minimalistycznej stylistyce charakterystycznej dla duńskiego kina. Widzowie określają go jako coś „niespiesznego, ale trzymającego przy ekranie”, zwracając uwagę, że choć twisty bywają naiwne, to właśnie dzięki temu rośnie dramaturgia. Nie brakuje jednak solidnej krytyki. Niektórzy zauważają, że momentami to „tani thriller, całkowicie pozbawiony klimatu”, a kilka decyzji bohaterów jest „tak absurdalnych i naciąganych, że aż zgrzyta w zębach”. Ten rozdźwięk między odbiorem tylko dodaje tytułowi ambiwalentnego uroku. Leonora kradnie film i... nie ma w tym nic dziwnego Najmocniejszym punktem „Miłości dla dorosłych” jest Leonora, grana przez Sonję Richter. Widzowie zachwycają się jej chłodnym, precyzyjnym portretem kobiety, która traci grunt pod nogami i zaczyna walczyć o utrzymanie kontroli nad rozpadającym się życiem. Padają opinie, że to „dobra kreacja” i „super rola”. Mimo to część publiczności narzeka, że emocje w filmie pozostają „jakieś takie chłodne”, nawet przy gwałtownych zwrotach akcji. Z kolei Christian, w oczach części widzów, wypada zbyt jednowymiarowo („jeden wyraz twarzy przez cały film”). Finał, który wzbudza mieszane uczucia Im bliżej końca, tym bardziej thriller skręca w stronę zaskakujących decyzji i moralnych pułapek, choć zdaniem wielu nie wszystko wybrzmiewa tak mocno, jak mogłoby. Widzowie mówią wprost: „zakończenie kiepskie”, „czegoś zabrakło”, „mam mieszane uczucia”. Jednocześnie wielu podkreśla, że mimo wad film jest niesamowicie wciągający. To jedna z tych produkcji, które nie udają mistrzowskiego thrillera, ale potrafią pochłonąć na cały wieczór. „Miłość dla dorosłych” jest dostępna na Netflixie i regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów. View oEmbed on the source website
Ta świąteczna komedia romantyczna rozgrzeje wasze serca. Absolutny hit Netflixa
Wśród nowości na Netflixie wyraźnie prowadzi jeden tytuł. „Szampańskie święta” stały się świątecznym hitem i pierwszym wyborem widzów na chłodne wieczory.
„Szampańskie święta” od dnia premiery nie schodzą z listy TOP 10 filmów Netflixa w Polsce. Produkcja szybko stała się jednym z najchętniej odpalanych tytułów na platformie, wyprzedzając kilka innych głośnych premier. Aktualnie znajduje się na pierwszym miejscu i nic nie wskazuje na to, że miałoby się to zmienić. Komedia romantyczna z Minką Kelly i Tomem Wozniczką będzie idealna dla tych, którzy szukają lekkiej historii na zimowe wieczory pełnej uroku, miłości i świątecznej atmosfery. O czym są „Szampańskie święta”? Sydney Price (Minka Kelly), pracująca przy dużych inwestycjach menedżerka, przylatuje do Paryża, aby dopiąć finalizację przejęcia prestiżowej wytwórni szampana. Jej pobyt ma być krótki i całkowicie podporządkowany pracy. Plany zmieniają się, kiedy Sydney decyduje się wykorzystać jedyny wolny wieczór na krótki spacer po mieście. Podczas tej spontanicznej wyprawy poznaje Henriego Cassella (Tom Wozniczka). Spotkanie, które początkowo wydaje się zwykłą rozmową dwojga nieznajomych, szybko przeradza się w flirt. Problem pojawia się wtedy, gdy Sydney odkrywa, że Henri jest synem właściciela firmy, którą ona ma przejąć. W tym samym czasie ojciec Henriego ogłasza konkurs między potencjalnymi nabywcami, co komplikuje nie tylko negocjacje, ale też rodzące się między Sydney i Henrim uczucie. Film Marka Stevena Johnsona spotkał się z ogromnym zainteresowaniem widzów, którzy (szczególnie w tym okresie) pragną ciepłych i uroczych zimowych historyjek. „Szampańskie święta” zawierają wszystko, czego wymaga się od tego typu produkcji: konsekwentne prowadzenie bohaterów, wyraźny konflikt interesów, proste emocje i przewidywalność, która w tym gatunku działa na korzyść. W drugiej połowie listopada najbardziej potrzebujemy właśnie tego typu historii — nieskomplikowanej, dobrze sfotografowanej i osadzonej w atrakcyjnej scenerii. W pierwszych dniach „Szampańskie święta” wyprzedziły w rankingach m.in. „Frankensteina” i „Drugą Furiozę”, co pokazuje, że sezon na lekkie romanse rozpoczął się na dobre. I bardzo się z tego powodu cieszymy! Co obejrzeć po filmie „Szampańskie święta”? Jeśli jesteście już po seansie i chcecie więcej, na Netflixie czeka na was mnóstwo tytułów utrzymanych w podobnym tonie: „Holidate” — dla widzów, którzy lubią ironię i szybkie dialogi. „Love Hard” — współczesna komedia o randkowaniu online. „Last Christmas” — klasyczna zimowa historia z nutą melancholii. „Dash & Lily” — serial, który wprowadza w atmosferę świątecznego Nowego Jorku. Dla fanów europejskiego kina romantycznego dostępne są m.in. „Miłość po francusku” oraz „Happiest Season”, w których relacje międzyludzkie są poprowadzone nieco... bardziej realistycznie. Z pewnością znajdziecie coś dla siebie. View oEmbed on the source website
W tym emocjonalnym dramacie zadebiutował Tomasz Schuchardt. To pełna napięcia historia dwóch przyjaciół
Ten film wciąż dzieli widzów, ale jedno jest pewne: debiut Tomasza Schuchardta i pełna napięcia historia dwóch przyjaciół nie dają o sobie zapomnieć.
Marcin Wrona stworzył film, w którym męska przyjaźń rozpada się pod ciężarem win i zobowiązań, a każdy gest prowadzi do finału, którego nie da się uniknąć. „Chrzest” to także moment, w którym Tomasz Schuchardt po raz pierwszy pojawił się na ekranie i od razu zrobił na widzach wrażenie. Zapomniany dramat, który gra na emocjach. Znakomity Tomasz Schuchardt „Chrzest” Marcina Wrony to film, który dziś ogląda się inaczej niż w momencie premiery. Choć powstał w 2010 roku, nadal uderza surowością, moralnymi wyborami i atmosferą przygniatającego fatalizmu. To właśnie wtedy swój aktorski debiut miał Tomasz Schuchardt, o którym jest teraz niesamowicie głośno. Jego pierwsza kreacja okazała się na tyle mocna, że krytycy i widzowie zgodnie okrzyknęli go wielkim odkryciem. W centrum historii stoi dwójka przyjaciół: Michał (Wojciech Zieliński), który ułożył sobie życie po odejściu z półświatka, oraz Janek (Tomasz Schuchardt), wracający z wojska do Warszawy. Kiedy Michał prosi go, by został ojcem chrzestnym jego syna, wydaje się, że to dobry moment, by odbudować dawną więź. Szybko jednak okazuje się, że przeszłość bohatera upomina się o niego z pełną siłą. Były gangster zdradził swoich wspólników, a zemsta jest kwestią czasu. Wtedy pada propozycja, która jest dla tej historii kluczowa. Janek miałby zastąpić Michała w rodzinie po jego śmierci. To właśnie ten moment powoduje, że widz wciąga się w tę historię o lojalności wystawionej na próbę, o zdradzie i o strachu. Czy fatum zwycięży? Czy przeszłość wygra z teraźniejszością? Ten dramat psychologiczny nie odpuszcza ani na sekundę. Napięcia i emocji zdecydowanie nie brakuje. „Chrzest” - głos kobiet, którego nie słychać Jednym z najbardziej dyskutowanych elementów filmu jest sposób przedstawienia postaci Magdy — żony Michała. Krytycy przez lata podkreślali, że w tej historii kobieta zostaje wciśnięta w rolę niemal symbolu, pozbawionego podmiotowości, co szczególnie wybrzmiewa w scenie, w której Michał „wyznacza” Janka na przyszłego partnera Magdy, nie pytając jej o zdanie. To przykład historii w której męskie decyzje są ponad wszystkimi innymi, a kobieta pozostaje w cieniu wydarzeń większych niż ona sama. Mocny debiut Schuchardta i emocje, które zostają na długo Rzadko który polski debiut jest tak konsekwentnie chwalony, jak ten Tomasza Schuchardta. Większość opinii na temat produkcji skupia się właśnie na grze aktora. Widzowie podkreślają, że jest niezwykle intensywna i surowa. Wręcz wynosi film na inny poziom. „Chrzest” to kino, które wywołuje skrajne emocje — od zachwytu po złość. Opowiada trudną historię o tym, że przeszłość potrafi zdeterminować całą przyszłość. Zdecydowanie działa na widza. Zostawia z pytaniami, otwartymi interpretacjami i niedopowiedzeniami. A przede wszystkim przypomina, że męskie dramaty, lojalność i strach przed konsekwencjami własnych wyborów mogą być materiałem na kino gęste, duszne i niepokojąco aktualne. Gdzie obejrzeć „Chrzest”? Choć „Chrzest” uchodzi dziś za jeden z najciekawszych polskich dramatów początku lat 2010., film nie jest obecnie dostępny na żadnej platformie VOD. Nie znajdziemy go ani na Netflixie, ani w ofercie Max, CANAL+, TVP VOD czy Apple TV. Produkcja Marcina Wrony pojawia się jedynie okazjonalnie w telewizji. Warto więc śledzić ramówki TVP Kultura, Kino Polska oraz emisje tematycznych pasm filmowych. Istnieje też szansa, że „Chrzest” wróci do streamingu podczas kolejnych przeglądów polskiego kina, dlatego warto mieć ten tytuł na swojej liście do obejrzenia. View oEmbed on the source website
Film, który niemal zignorowałam! Teraz wiem, że zostanie ze mną na długo. „Absolutny zachwyt!”, „Jest wyjątkowy!”
Andrea Arnold wraca do kina o dorastaniu, ale robi to inaczej niż większość twórców. „Bird” to dramat, w którym realizm zderza się z czymś na kształt magii i z tego napięcia powstaje wyjątkowy seans.
Nowy film Andrei Arnold szybko stał się jednym z najgłośniej komentowanych dramatów roku. „Bird” wciąga surową opowieścią o dorastaniu i nieoczywistą relacją dwójki bohaterów, a widzowie nie mogą dojść do porozumienia, jak właściwie ten film odczytywać. Historia dorastania w świecie, który nie daje oparcia „Bird”, najnowszy film Andrei Arnold, to dramat o dorastaniu, który unika oczywistych wzruszeń i prostych diagnoz. Główną bohaterką jest 12-letnia Bailey, mieszkająca w północnym Kent, w rodzinie dotkniętej ubóstwem i brakiem stabilności. Jej ojciec, Bug, grany przez Barry’ego Keoghana, funkcjonuje bardziej jak nieustannie rozentuzjazmowany nastolatek, niż rodzic – planuje ślub, marzy o szybkim zarobku i wierzy, że sprowadzona z Kolorado ropucha odmieni ich życie. To codzienność, w której trudno o spokój, a odpowiedzialność często spada na barki dziecka. Bailey, szukając oddechu, spędza czas samotnie. Podczas jednej z wędrówek poznaje Birda, granego przez Franza Rogowskiego – chłopaka, który nie ma telefonu, nie do końca orientuje się w świecie i twierdzi, że chce odnaleźć rodziców w Gravesend. Ich relacja rozwija się powoli, a Arnold celowo pozostawia widza w niepewności, kim Bird właściwie jest. W dyskusjach pojawiają się skrajne interpretacje. Jedna z widzek napisała, że Bird może być jedynie „wyobrażeniem, wytworem samotności, traumy, potrzeby miłości”. I faktycznie film pozwala odczytać tę postać na różne sposoby, bez narzucania jednej interpretacji. Realizm, który zderza się z elementami metafory Arnold patrzy na Bailey pragmatycznie, jak na dziecko, które próbuje odnaleźć się w dorosłych problemach, choć wciąż pozostaje zagubioną nastolatką. Widzowie zwracali uwagę, że reżyserka trafnie uchwyciła stan emocjonalnego zawieszenia. Jeden z komentarzy wybrzmiewa szczególnie mocno: „Możemy popatrzeć na świat pełen chaosu, przemocy, zaburzonej potrzeby bezpieczeństwa oczami dziecka. I jak sobie z tym światem radzi”. Inny widz określił to wprost: „boję się takiego życia”. Nie brakuje również bardziej krytycznych głosów. Część widzów odebrała film jako zbyt świadomie melancholijny, np. „nieszczery, sztuczny szantaż emocjonalny”. Jednocześnie wielu doceniało właśnie tę mieszaninę surowości i metafory. Jeden z użytkowników podkreślił to, jak mocno działa muzyka: „najlepsze użycie Yellow od Coldplay i już nigdy nie będzie lepsze”. Dlaczego warto zobaczyć „Bird”? „Bird” to kino, którego nie ogląda się dla spektakularnych zwrotów akcji. Arnold opowiada o dorastaniu w świecie, który wymaga od dziecka zbyt wiele, ale robi to z wyczuciem i świadomością, że młodzi bohaterowie nie muszą być idealizowani ani wyjaśniani wprost. W efekcie powstał film, który jednych zachwyci, innych rozdrażni, ale prawdopodobnie nikogo nie pozostawi obojętnym. Produkcja dostępna jest do wypożyczenia na wielu platformach streamingowych.
Najbardziej intymny polski dramat ostatnich lat, a Popławska genialna! „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!”
Polski dramat inspirowany prawdziwymi wydarzeniami znów trafił na listy polecanych tytułów TVP VOD. Magdalena Popławska w „53 wojnach” dosłownie wbija w fotel.
„53 wojny” to historia kobiety balansującej między miłością a lękiem Tytułowe „53 wojny” to liczba misji Witka, korespondenta wojennego, dla którego front staje się nie tyle obowiązkiem, ile sposobem na życie. W jego cieniu pozostaje Ania, która każdego dnia czeka na kolejny telefon, wiadomość, znak, że mąż wciąż żyje. Film inspirowany jest książką Grażyny Jagielskiej, ale reżyserka Ewa Bukowska nie rekonstruuje jej historii wprost. Tworzy własny obraz kobiety balansującej między miłością a lękiem, między próbą normalności a nieprzerwanym czuwaniem. Widzowie trafnie uchwycili emocjonalny ciężar tej opowieści. „Czekanie na śmierć i jej codzienne przeżywanie” – napisał jeden z użytkowników, zaznaczając, że film trafnie oddaje napięcie, jakie towarzyszy tej codzienności. Genialna rola Popławskiej! „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!” Magdalena Popławska tworzy kreację, która nie potrzebuje podniesionego głosu, by wstrząsnąć widzem. Jej Ania rozpada się na naszych oczach – bardzo powoli, w rytmie kolejnych wiadomości z wojny, w narastającej ciszy mieszkania, w samotności, której nie sposób zapełnić. Widzowie również widzą tę siłę: „Popławska genialnie zagrała!”, „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!”. Inni dostrzegali w jej grze coś jeszcze: „Ujmuje intymną, surrealistyczną konwencją… Chwycił mnie od pierwszej sceny i nie puścił”. Nie brakowało głosów krytycznych wobec samej formy, np. „Nieco przeszarżowana rola Popławskiej – męcząca od pewnego momentu”, zaznacza jeden z widzów. Jednak nawet te mniej pozytywne opinie potwierdzają, jak intensywnie ta kreacja działa na odbiorcę. Witek nie jest klasycznym antagonistą. To człowiek rozdarty między rodziną a potrzebą adrenaliny, której nie potrafi porzucić. Każdy jego wyjazd uruchamia w Ani kolejną falę lęku, kolejne napięcie, kolejne załamanie. Obiecuje sobie, że odejdzie, jeśli mąż znów poleci. Nigdy tego nie robi. Spirala emocji zaciska się coraz mocniej, a reżyserka pokazuje, jak cienka jest granica między troską a autodestrukcją. Jeden z użytkowników trafnie podsumował ten stan: „Zupełnie inny polski film, zupełnie nowa tematyka i mistrzowska gra Popławskiej. Patent z dźwiękami sprawia, że i widz czuje to osaczenie…”. Gdzie obejrzeć „53 wojny”? Produkcja dostępna jest na TVP VOD. To propozycja dla widzów, którzy szukają kina o silnych emocjach i trudnych relacjach, przenoszącego ciężar wojny do przestrzeni domowych – tam, gdzie z pozoru panuje spokój, ale w rzeczywistości tli się nieustanna walka. View oEmbed on the source website
Nowa odsłona kultowego thrillera to jedna z najmocniejszych nowości na Disney+. „Naprawdę trudno przy nim siedzieć spokojnie”
Disney+ wypuścił właśnie współczesną wersję jednego z najbardziej kultowych thrillerów lat 90., a widzowie… tracą nad sobą kontrolę. Nowa „Ręka nad kołyską” budzi w sieci tak silne emocje, że użytkownicy piszą, że krzyczą do ekranu. I choć krytycy patrzą na remake chłodnym okiem, publiczność zupełnie się tym nie przejmuje.
Disney+ wypuścił współczesną wersję „Ręki nad kołyską”, a internet natychmiast eksplodował od komentarzy. Widzowie twierdzą, że oglądają go z zapartym tchem, przerażeni tym, jak powoli i skutecznie thriller zaciska na nich emocjonalną pętlę. Nowa odsłona kultowego thrillera – czym przyciąga widzów? „Ręka nad kołyską” to remake klasyka z 1992 roku, który również można obejrzeć na Disney+. Twórcy przenoszą znany schemat do współczesności: uprzejma, niemal wzorcowa niania rozpoczyna pracę u bogatej rodziny… by krok po kroku zamienić ich życie w udrękę. Nowa wersja rozwija się powoli, zgodnie ze strukturą slow burn, czyli najpierw buduje klimat, potem powoli odsłania pęknięcia, by dopiero w finale eksplodować gatunkowymi atrakcjami. Z opinii widzów wynika, że ta metoda działa – nawet lepiej, niż wielu się spodziewało. Mimo że na Rotten Tomatoes produkcja zgromadziła jedynie 43% pozytywnych recenzji, platforma pęka w szwach od komentarzy zwykłych użytkowników, którzy twierdzą, że nie mogli oderwać się od ekranu. Jak nową „Rękę nad kołyską” odbierają widzowie? Naturalne emocje, zero obojętności Choć opinie internautów bywają skrajne, łączy je jedno: ten thriller po prostu wzbudza emocje. Jedni zarzekają się, że remake jest „spokojnie do obejrzenia”, inni piszą wprost, że motyw złowrogiej niani został już ograny tysiące razy. Wśród pierwszych recenzji pojawia się głos: „Nawet niezły remake, choć wolę wersję z 1992 roku. W każdym razie spokojnie można obejrzeć”. Inni nie pozostawiają złudzeń, że thriller ma swoje wady, ale ratuje go energia obsady — zwłaszcza Maiki Monroe: „Sztampowy i przewidywalny thriller bez żadnych rewelacji. Świetna Maika Monroe jako żądna zemsty psychopatka, do tego nieoczywisty soundtrack i trochę krwi w finale, poza tym niewiele tu rzeczy godnych zapamiętania”. Są też głosy, które zauważają różnice między remakiem a kultowym oryginałem, a jednocześnie doceniają wykonanie: „Dosyć pospolity thriller. Fabuła prościutka, twisty nie działają jak trzeba, klimat jakiś jest, ale za gardło też nie trzyma. Udany aktorsko, Maika zawsze spoko, ale to Winstead tu bryluje”. Pojawiają się również opinie, że motyw jest już do cna wyeksploatowany: „Powrót złotej ery thrillerów obyczajowych, w efekcie dostajemy remake, który daje poczucie, że motyw złowrogiej niani został już wyeksploatowany do cna”. Jednak są też tacy, którzy, mimo wszystko, bawią się dobrze: „Od samego początku wiadomo, co i jak lub można się tego szybko domyślić, bo z tym film w ogóle się nie kryje, ale nie zmienia to faktu, że całkiem dobrze się to ogląda.” Gwiazdy na ekranie: Mary Elizabeth Winstead i Maika Monroe Obsada od samego początku zwracała uwagę. Mary Elizabeth Winstead i Maika Monroe, cenione przez widzów, kojarzone z mocnymi rolami, przyciągnęły do produkcji zarówno fanów thrillera, jak i tych, którzy po prostu je uwielbiają. To dwie twarze, które naturalnie generują zainteresowanie, a ich duet, jak widać w opiniach, broni się nawet tam, gdzie fabuła bywa przewidywalna. Czy warto obejrzeć nową „Rękę nad kołyską”? Jeśli ktoś liczy na thriller, który całkowicie przewraca gatunek do góry nogami, to może poczuć niedosyt. Ale jeśli lubisz stopniowe budowanie napięcia, niepokojący klimat, a do tego aktorki, które potrafią udźwignąć nawet schematyczny scenariusz, remake jest propozycją wartą uwagi. Zwłaszcza że widzowie wciąż powtarzają jedno: przy tym thrillerze naprawdę trudno siedzieć spokojnie. Produkcję znajdziesz na Disney+. View oEmbed on the source website
Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości. A męskie ego staje się siłą napędową destrukcji
„Fair Play” to thriller psychologiczny, który pokazuje, jak jeden awans potrafi uruchomić lawinę emocji. Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości, a męskie ego staje się siłą napędową destrukcji.
„Fair Play” odsłania związek, który na naszych oczach zmienia się z intymnej bliskości w pole walki. Netflix pokazuje historię pełną napięcia, ambicji i niebezpiecznych emocji, które pękają jak szkło pod zbyt dużym naciskiem. O czym jest intensywny thriller psychologiczny „Fair Play”? Na początku widzimy parę, która mogłaby reklamować idealny związek. Emily i Luke mieszkają razem w Nowym Jorku, pracują w One Crest Capital i, przynajmniej z pozoru, idą przez życie ramię w ramię. Ten iluzoryczny spokój pęka już na początku. Gdy Emily dostaje awans, Luke, przekonany, że stanowisko należało się jemu, zaczyna odczuwać złość, której korzenie sięgają głębiej niż zawodowe ambicje. To nie tylko frustracja związana z pracą. To także ukłucie pod znakiem męskiej dumy. Emily próbuje oddzielić życie prywatne od napiętej atmosfery w firmie, lecz jej wysiłki kończą się bolesnym odkryciem: Luke przestaje być partnerem, a zaczyna zachowywać się jak ktoś, kto chce ją pokonać. To właśnie w tych cichych, pozornie zwyczajnych sytuacjach thriller odsłania najwięcej. Pokazuje, jak miłość potrafi ustąpić miejsca rywalizacji, a troska zmienia się w monitoring. Kto gra w „Fair Play”? W rolach głównych występują Phoebe Dynevor, znana z „Bridgertonów”, oraz Alden Ehrenreich. Dynevor daje jedną z najlepszych ról w swojej karierze — jej Emily przechodzi od pewności siebie, przez dezorientację, aż po desperację, gdy związek zaczyna przypominać pole minowe. Ehrenreich z kolei pokazuje, jak rodzi się toksyczna męskość: jego Luke zaczyna jako czuły partner, by powoli przemieniać się w kogoś, kogo Emily nie poznaje. Chemia między aktorami jest tak intensywna, że każdy ich konflikt nabiera niepokojącej siły. To właśnie ich gra sprawia, że historia nie opiera się wyłącznie na fabularnych napięciach. Działa również jako portret emocjonalnej destrukcji. „Fair Play” uderza w tematy, o których często mówi się półgłosem: ambicja, dominacja, gaslighting, różnice w sposobie traktowania kobiet i mężczyzn w środowisku pracy. Film pokazuje, jak łatwo przemoc psychologiczną pomylić z troską, a manipulację z „reakcją emocjonalną”. To właśnie dlatego seans budzi tak skrajne emocje. Niektóre sceny zmuszają, by spojrzeć na własne relacje, granice, na to, jak subtelnie potrafi narastać dynamika oparta na władzy, a nie partnerstwie. Co sądzą widzowie? Polska sekcja internetu jak zwykle bezlitośnie szczera Opinie widzów o „Fair Play” są różnorodne. Mamy tu całą gamę komentarzy, od entuzjastycznych po bardzo krytykujące. Wielu internautów podkreśla świetną rolę Phoebe Dynevor. Jeden z użytkowników zauważa: „Świetnie pokazuje problem związku, który oparty jest zarówno na życiu prywatnym, jak i pracy. Phoebe Dynevor jest wspaniała. Gorzej niestety wypada Ehrenreich”. Inni zwracają uwagę, że obraz jest „trochę płaski i przewidywalny”, ale jednocześnie „świetnie wychodzi mu bycie okropnie irytującym. Realizuje swój cel”. Pojawiają się też jeszcze bardziej surowe słowa: „zamiast psychologicznej głębi wyjdzie raczej płycizna; do szpiku toksyczna, nieprzyjemna… i nieźle sprawdzająca się jako thriller”. Z drugiej strony znajdziemy głosy pełne uznania: „Szanuję Panią reżyser za bezpardonowy wjazd na chatę męskiego ego. Gęste, autorskie kino, bez subtelności, z wnikliwym case study. Świetnie zagrane”. Są też tacy, którzy doceniają surową obserwację relacji: „Ta para od początku jest bezduszna. Nie życzyłam im dobrze. Obserwowanie walącego się związku dwójki karierowiczów dostarczyło mi sadystycznej przyjemności”. Dlaczego warto obejrzeć „Fair Play”? Thriller Chloe Domont nie jest filmem łatwym. To intensywne, emocjonalnie gęste kino, w którym konflikt narasta centymetr po centymetrze, a widz ma nieprzyjemne poczucie, że uczestniczy w psychologicznym eksperymencie. To produkcja, która pyta, jak krucha potrafi być równowaga w relacji, kiedy ego jednego z partnerów zgrzyta o ambicje drugiego. I jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią, gdy potrzeba kontroli zaczyna przesłaniać wszystko. „Fair Play” nieprzypadkowo trafiło do sekcji „docenione przez krytyków”. To film, który ścina z nóg nie jump scare’ami, lecz emocjonalną precyzją. Dostępny na Netflixie. View oEmbed on the source website
Kinowy HIT właśnie trafił do streamingu! Psychologiczny thriller, w którym pierwsza randka zmienia się w koszmar
Czekali na to widzowie, którzy przegapili premierę w kinach, i ci, którzy chcieli ponownie zagłębić się w historię, od której trudno oderwać wzrok. „Przyjmij / Odrzuć”, jeden z najgłośniejszych thrillerów psychologicznych pierwszej połowy 2025 roku, właśnie dołączył do katalogu SkyShowtime.
Listopadowa oferta SkyShowtime pełna jest mocnych premier: finał „Dexter: Zmartwychwstanie”, mockument „The Paper” czy dokument o seryjnym mordercy Johnie Wayne Gacym. Jednak to właśnie „Przyjmij / Odrzuć” przyciąga najwięcej spojrzeń. Thriller, który w kinach zbierał świetne recenzje, w domu działa jeszcze mocniej: napięcie narasta tu powoli, krok po kroku, aż widz niemal czuje na skórze niepokój Violet. Zwykła randka, która zmienia wszystko Violet, w którą wciela się Meghann Fahy, to samotna mama gotowa dać sobie drugą szansę. Henry (Brandon Sklenar) wydaje się idealnym wyborem: ciepły, uważny, niemal zbyt idealny, by nie wzbudzić podejrzeń. Szybko jednak okazuje się, że to tylko pozory. Violet zaczyna otrzymywać wiadomości od nieznajomego, który grozi życiu jej rodziny, a ostatnie z poleceń jest tak szokujące, że wywraca całą historię do góry nogami: „Zabij Henry’ego”. W tym właśnie miejscu thriller przechodzi na wyższe obroty. Violet, zamiast stać się bohaterką rodem z kina akcji, reaguje jak kobieta z dramatyczną przeszłością: była w toksycznej relacji, pomaga innym jako terapeutka, a teraz zostaje zmuszona do konfrontacji z lękami, które zna aż za dobrze. Psychologiczny thriller Christophera Landona Christopher Landon, twórca znany z horrorów przełamanych czarnym humorem, tym razem odchodzi od nadnaturalnych elementów na rzecz surowej psychologii. W „Przyjmij / Odrzuć” opiera się na emocjach, technologii i tym, jak łatwo zwykłe codzienne sytuacje mogą zamienić się w koszmar. Już pierwsze sceny budują więź między widzem a Violet, która w codziennej rutynie ukrywa dawne rany. Kiedy więc szantażysta zaczyna sterować jej życiem, każda reakcja nabiera głębszego znaczenia. Randka z Henrym zamienia się w desperacką próbę wyrwania się z sideł, a Landon celowo wprowadza chaos, by widz nie miał pewności, komu ufać. Poszlaki prowadzą w różne strony, a chociaż zakończenie bywa określane jako przewidywalne, sposób prowadzenia intrygi potrafi utrzymać widza w napięciu do samego finału. Co na to krytycy i widzowie? Opinie są skrajne i... przez to fascynujące „Przyjmij / Odrzuć” nie jest filmem, obok którego można przejść obojętnie. Krytycy oceniają go bardzo wysoko, aż 83% recenzji na Rotten Tomatoes jest pozytywnych. Widzowie przyznali mu średnią ocenę 79%. W branży thrillerów to wynik wyższy niż przeciętny, co też widać w polskich komentarzach, które kipią emocjami. Niektórym internautom nie podoba się scenariusz: „sporo głupot, niedopowiedziane wątki i rozczarowujące zakończenie. Dla mnie to średni thriller”. Oberwało się także fabule, którą jeden z widzów określił jako „durnowatą”, ale równocześnie przyznał, że ta „filmowa ciuciubabka z mordercą naprawdę daje radę”. Inni komentujący chwalą film za energię i nieoczywiste zwroty akcji. Jeden z nich zwraca uwagę, że „intryga jest całkiem dobrze poprowadzona i nie taka oczywista, jak mogłoby się wydawać”. Ktoś inny opisuje film jako „rollercoaster randkowy z całą masą bardzo zabawnych bzdur jako makabryczna satyra współczesnej miłości”. Pojawiają się również zachwyty nad stroną estetyczną: „Urzekająca estetyka, gdzie każda scena to niemal dzieło sztuki. M. Fahy gra rewelacyjnie”. To film, który dla jednych jest absurdalny, dla innych brawurowy, ale niewątpliwie intensywny i pełen skrajnych emocji. Czy „Przyjmij / Odrzuć” warto obejrzeć? To nie arcydzieło i wcale nie próbuje nim być. Raczej film, który skutecznie gra na lękach, niepokojach i intuicjach widza. Thriller, który sprawia, że zwykła randka staje się testem przetrwania, a decyzje bohaterki ogląda się z napięciem właściwym dobrym filmom psychologicznym. „Przyjmij / Odrzuć” jest już dostępny na SkyShowtime! View oEmbed on the source website
Ten norweski thriller to mroczna i prawdziwa historia, która wstrząsnęła całym światem. Wbija w fotel i ściska gardło...
„22 lipca” Paula Greengrassa to jedna z najbardziej poruszających rekonstrukcji współczesnego terroru. Film wraca na topkę i znów przypomina, jak wyglądała tragedia, której Europa nie zapomni nigdy.
Ten film nie pozostawia obojętnym. „22 lipca” to brutalny, surowy i boleśnie realistyczny obraz Norwegii po jednym z najtragiczniejszych zamachów w historii. Mimo tego, że ma już kilka lat, wciąż budzi ogromne emocje wśród widzów, szczególnie dzięki dostępności na Netfliksie. „22 lipca” od pierwszych minut nie daje złapać tchu „22 lipca” to poruszająca, realistyczna opowieść o jednym z najtragiczniejszych dni w historii współczesnej Europy. Film Paula Greengrassa zaczyna się od chłodnej rekonstrukcji zamachu w Oslo i masakry na wyspie Utøya, gdzie prawicowy ekstremista zabił 77 osób. Potem historia podąża przede wszystkim za Viljarem — nastolatkiem, który cudem przeżył atak, ale musi zmierzyć się z długą rehabilitacją, traumą i próbą powrotu do normalności. Równolegle widz śledzi proces sprawcy, polityczne konsekwencje tragedii i reakcję norweskiego społeczeństwa próbującego odnaleźć się po wstrząsie. To dramat o ogromnej stracie, ale też o sile ocalałych, rodzin ofiar i całego narodu, który chce sprawiedliwości i odpowiedzi na pytanie: jak żyć dalej po takim horrorze? „22 lipca”, czyli norweski dreszczowiec, który mrozi krew w żyłach Film „22 lipca” w reżyserii Paula Greengrassa to jedno z tych dzieł, które ogląda się z zaciśniętym gardłem i poczuciem, że obcuje się z rekonstrukcją bólu, którego nie da się w pełni udźwignąć. Twórca „Lotu 93” czy „Kapitana Phillipsa” po raz kolejny sięgnął po chłodną, pozbawioną ozdobników, niemal reporterską formę paradokumentu. Dzięki temu przyglądamy się tragedii z Norwegii nie przez pryzmat sensacji, lecz ludzkiego doświadczenia tych, którzy musieli przetrwać dzień, który zmienił ich życie. Greengrass zaczyna film od brutalnej, naturalistycznej sekwencji ataku. Reżyser nie epatuje przemocą, jednak pokazuje ją w sposób surowy, bez zbędnych efektów, przez co staje się jeszcze bardziej dotkliwa. To moment, po którym cisza jest głośniejsza niż krzyk. Później kamera podąża przede wszystkim za Viljarem, nastolatkiem, który przeżył atak i którego droga powrotu do życia jest jednym z najmocniejszych wątków filmu. Jego walka o sprawność, godność i odwagę staje się osią narracji, ale Greengrass nie zatrzymuje się wyłącznie na perspektywie ofiar. Równolegle obserwujemy proces Andersa Breivika, człowieka, którego ideologiczna obsesja doprowadziła do największej współczesnej tragedii Norwegii. Reżyser nie komentuje i nie próbuje tłumaczyć. Oddaje rzeczywistość taką, jaka była: chłodną, niepojętą, nieuzasadnioną. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Zobacz zwiastun! Publiczność podzieliła się w reakcjach na temat filmu „22 lipca”. Warto je przytoczyć, bo pokazują, jak różne emocje potrafi wywołać ten sam obraz. Jedni uważają, że Greengrass nie wykorzystał potencjału historii: „Zbyt surowy, za słabo zagrany, pozbawiony emocji. Scena egzekucji powinna być bardziej wyrazista. Film nie oddaje rozmiaru masakry, jaka miała miejsce” — stwierdził jeden z użytkowników. Podobne rozczarowanie wybrzmiewa w opinii: „Kompleksowo chce opowiedzieć o całych wydarzeniach, ale ostatecznie nie wzbudza większych emocji”. Krytycy tej linii widzą też problem w konstrukcji: „Bezmyślna konstrukcja pozbawiona ciężaru”. Są jednak głosy zupełnie przeciwne. Dla części widzów oszczędność formy była atutem, a nie wadą: „Ma wiele mieszanych i negatywnych ocen. Nieco mnie to dziwi. Mam kilka zastrzeżeń, scena masakry na wyspie mogła być mocniejsza. Lie podołał trudnej roli” — zauważył jeden z komentujących. Inni podkreślają, że dokładnie taki ton był potrzebny, by oddać prawdę emocji, a nie grać nimi: „Produkcja Netflixa na wysokim poziomie, skupia się nie tylko na ataku Breivika, ale też jego procesie”. Są też entuzjaści dokumentalnego klimatu: „To, że to jest najlepszy film Netflixa to chyba jasne. Bardzo kameralny, surowy, chłodny i mocny obraz”. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Może właśnie dlatego pozostaje potrzebny. Nie podaje gotowych odpowiedzi, ale zostawia w ciszy, w której jest miejsce na refleksję o tym, jak łatwo zło może wejść w nasze życie i jak ogromnym ciężarem staje się ono dla tych, którzy muszą po nim spróbować żyć dalej. View oEmbed on the source website
Najpiękniejszy film 2025 roku zobaczycie na Netflixie. Krytycy już są zakochani: „kino, które otula, koi i zapiera dech”
Nadchodzi tytuł, o którym w branży mówi się od początku roku. „Sny o pociągach” to film, który na festiwalach wywołał zachwyt, a w recenzjach czytamy, że to „kino, które otula, koi i zapiera dech”. Już za chwilę zobaczymy go na Netflixie.
Krytycy nie mają wątpliwości: to jeden z najpiękniejszych i najbardziej poruszających filmów nadchodzącego roku. „Sny o pociągach” zachwycają wszystkich, którzy już je widzieli. A Netflix udostępni je polskim widzom już w piątek. Produkcja uznawana przez wielu krytyków za najpiękniejszy film 2025 roku. Nowy klejnot Netflixa, który podbija festiwale Po sukcesie „Frankensteina” i „Domu pełnego dynamitu” Netflix nie zamierza zwalniać tempa. „Sny o pociągach” to kolejna produkcja z ambicjami na nagrody. To nie blockbuster i film masowy, lecz tytuł, który ma zrobić wrażenie subtelnością i poetycką formą. Zadebiutował na festiwalu Sundance, gdzie został natychmiast wykupiony przez Netflixa, a następnie pokazany w kilku amerykańskich kinach. Widownia wychodziła z seansów oczarowana. 97% pozytywnych recenzji to wynik, którego nie notuje się często, zwłaszcza przy filmie tak cichym, skromnym i melancholijnym. O czym są „Sny o pociągach”? Adaptacja prozy Denisa Johnsona przenosi nas do Ameryki początku XX wieku. Opowiada historię Roberta Grainiera, drwala i robotnika kolejowego, który żyje na styku dwóch światów: dzikiej natury i kraju, który właśnie zaczyna pędzić ku nowoczesności. To opowieść o zwykłym człowieku, jego codzienności, stracie, samotności i pięknie, które można znaleźć nawet w najprostszych chwilach. Nie ma tu fajerwerków, ale są intymność, cisza i oddech epoki, która już nie wróci. Film zachwyca wizualnie: rozmachem krajobrazów, światłem, które wygląda jak namalowane pędzlem, i nastrojem, który trudno porównać z czymkolwiek innym w tegorocznej ofercie Netflixa. Brak premiery kinowej w Polsce? Wskakuje od razu do streamingu Platforma po raz kolejny wraca do strategii, która wielu kinomanów boli najbardziej: część prestiżowych tytułów udostępnia wyłącznie w streamingu w Polsce. Tak było z „Frankensteinem”, tak było z „Domem pełnym dynamitu”, tak będzie i teraz. „Sny o pociągach” trafią bezpośrednio na Netflixa i to już 21 listopada. To produkcja znacznie bardziej kameralna i intymna niż wcześniejsze wielkie premiery, a przez brak wielkiej kampanii promocyjnej łatwo ją przegapić. A to film, którego przegapić po prostu nie wolno. Idealna filmowa odtrutka na świąteczną lawinę Listopad i grudzień na Netflixie jak co roku oznaczają wysyp bożonarodzeniowych komedii romantycznych. Już pojawiły się pierwsze tytuły, kolejne są w drodze, a platforma dopiero się rozkręca. W morzu świątecznej słodyczy „Sny o pociągach” będą czymś na kształt oddechu. To film refleksyjny, cichy i piękny. Jest dokładnie tym, czego potrzebuje widz, który chce na chwilę wyrwać się z plastikowej magii sezonowych produkcji. A za moment na Netflixie pojawi się także „Jay Kally”, kolejny mocny tytuł z ambicjami. View oEmbed on the source website