Mads Mikkelsen w surowym i hipnotyzującym duńskim dramacie. Wleciał właśnie na HBO Max i już skradł serca krytyków!
W ofercie serwisów streamingowych regularnie pojawiają się nowości, ale tylko nieliczne z nich naprawdę zatrzymują uwagę. Do tej kategorii bez wątpienia należy „Bękart”, duńska produkcja, która właśnie zasiliła bibliotekę HBO Max. To kino surowe, intensywne i skupione na bohaterze, którego nie sposób zignorować. Zwłaszcza gdy na ekranie pojawia się Mads Mikkelsen.
Do katalogu HBO Max trafił właśnie film, który trudno zignorować. „Bękart”, duńska produkcja z 2023 roku, to kino surowe, intensywne i oparte na aktorskiej sile jednego nazwiska. Mads Mikkelsen wraca tu w roli, która idealnie wpisuje się w jego ekranowy wizerunek: mężczyzny milczącego, twardego, noszącego w sobie więcej, niż zdradzają słowa. To propozycja dla widzów, którzy cenią kino z charakterem i bohaterów, których się nie zapomina. Aktor, który nie musi niczego udowadniać Pozycja Madsa Mikkelsena w europejskim i światowym kinie jest niepodważalna. Widzowie pamiętają go zarówno z „Casino Royale”, „Polowania”, jak i z oscarowego „Na rauszu”, a dla wielu na zawsze pozostanie jednym z najbardziej niepokojących Hannibalów Lecterów w historii telewizji. Ostatnie lata tylko potwierdziły jego wszechstronność, od blockbustera o Indianie Jonesie po animowaną rolę w „Mufasie: Królu Lwie”. „Bękart” idealnie wpisuje się w ten dojrzały, świadomy etap jego kariery. Jego Kahlen jest oszczędny w gestach, zamknięty, a jednocześnie pełen wewnętrznego napięcia. Aktor z niezwykłą precyzją oddaje zmęczenie życiem, determinację i cichą wściekłość bohatera. Na ekranie znakomicie partneruje mu Simon Bennebjerg jako de Schinkel Surowa opowieść o ambicji i konflikcie Akcja filmu w reżyserii Nikolaja Arcela przenosi widzów na XVIII-wieczne jutlandzkie wrzosowiska. Mikkelsen wciela się w kapitana Ludviga Kahlena, weterana wojennego, który podejmuje się niemal niemożliwego zadania. Chce zagospodarować nieurodzajne tereny w zamian za obiecany tytuł szlachecki. Zgoda monarchy nie oznacza jednak spokoju. Lokalny właściciel ziemski, Frederik de Schinkel, widzi w nim zagrożenie dla własnej pozycji i rozpoczyna brutalną grę o władzę i wpływy. „Bękart” opiera się na wyraźnie zarysowanym konflikcie dwóch światów i dwóch postaw. Z jednej strony stoi człowiek zahartowany przez wojnę i biedę, wierzący, że ciężka praca może odmienić jego los. Z drugiej uprzywilejowany arystokrata, przyzwyczajony do kontroli i dominacji. Film nie udaje moralnej szarości, ale świadomie konstruuje historię w duchu klasycznego starcia jednostki z systemem. To opowieść o ambicji, godności i cenie, jaką trzeba zapłacić za niezależność. Gdzie obejrzeć „Bękarta”? „Bękart” to film daleki od łatwych emocji. Surowe zdjęcia, powolne tempo i gęsty klimat przywodzą na myśl europejskie kino historyczne z wyraźnymi westernowymi inspiracjami. Produkcja była duńskim kandydatem do Oscara w kategorii filmu międzynarodowego i choć ostatecznie nie znalazła się w finałowej piątce, pozostaje jednym z mocniejszych tytułów ostatnich lat w swoim gatunku. „Bękart” jest dostępny w serwisie HBO Max.
Meryl Streep kontra Philip Seymour Hoffman. Jeden z najmocniejszych dramatów XXI wieku wraca na Netflixa
„Wątpliwość” wraca na Netflix i przypomina, jak elektryzujące może być spotkanie dwóch wielkich aktorów w jednym filmie. Meryl Streep i Philip Seymour Hoffman tworzą tu duet, który do dziś wywołuje dyskusje o moralności, winie i prawdzie.
18 grudnia na Netflix ponownie pojawi się „Wątpliwość”. To film, który od lat uchodzi za jedno z najbardziej intensywnych aktorskich starć w historii współczesnego kina. Meryl Streep i Philip Seymour Hoffman grają tu role, które do dziś budzą emocje i prowokują do rozmów o moralności, władzy i konsekwencjach podejmowanych decyzji. To powrót w idealnym momencie: grudniowe wieczory sprzyjają historiom, które nie dają prostych odpowiedzi i pozostawiają w głowie mnóstwo wątków do przemyśleń. „Wątpliwość”, zekranizowana sztuka Johna Patricka Shanleya, dokładnie taka jest. Fabuła „Wątpliwości”: oskarżenie, które zmienia wszystko Akcja filmu przenosi widza do 1964 roku, do katolickiej szkoły na nowojorskim Bronxie. W surowej, pełnej zasad i hierarchii placówce siostra Aloysius Beauvier, grana z bezkompromisową precyzją przez Meryl Streep, decyduje się na krok, który wstrząsa całą społecznością. Oskarża ojca Flynna (Philip Seymour Hoffman) o niewłaściwą relację z uczniem. Nie ma twardych dowodów. Kierują nią intuicja, niepokój i kilka niejasnych obserwacji. Film nie podsuwa rozwiązań i nie narzuca interpretacji. To opowieść o cienkiej granicy między troską a obsesją, między autorytetem a nadużyciem władzy. Prawda staje się tu osobnym bohaterem, równie ważnym, co osoby stojące po dwóch stronach konfliktu. Bronx lat 60.: rzeczywistość pełna niepokoju Shanley kreśli świat szkoły, w którym każde spojrzenie i każdy gest mają znaczenie. W tym roku placówka po raz pierwszy przyjmuje czarnoskórego ucznia, Donalda Millera. Chłopiec jest wycofany, zagubiony, a jego obecność staje się katalizatorem działań siostry Aloysius. Bronx przedstawiony jest bez sentymentalizmu: klaustrofobiczny, odcięty od miejskiego zgiełku, idealny jako tło dla konfliktu, który nie potrzebuje hałasu, by wstrząsnąć fundamentami szkolnej społeczności. Aktorstwo, które unosi cały film „Wątpliwość” to kino oparte na dialogach, napięciu i nieustannym podważaniu intencji bohaterów. Meryl Streep jako Aloysius jest chłodna, stalowa i skupiona. Philip Seymour Hoffman buduje rolę pełną ciepła, ale i niejasności. Widz nieustannie waha się, czy ufać jego bohaterowi. Amy Adams jako siostra James pokazuje narastający konflikt między naiwnością a instynktem moralnym, a Viola Davis w swojej jednej, krótkiej scenie oferuje emocjonalny nokaut, który w historii kina zapisał się na stałe. Jak widzowie odbierają „Wątpliwość”? Film od lat prowokuje widzów do dyskusji. Jedna z widzek napisała, że to „film, który porusza niewygodny temat i nie pozostawia gotowych odpowiedzi”. Inny zwrócił uwagę na konstrukcję scenariusza: „Fabuła poprowadzona w stylu mistrza Farhadiego – skupiona raczej na stronach konfliktu zamiast na faktach”. Są też emocjonalne reakcje, bardzo osobiste. Ktoś zauważył: „Był winny? Niewinny? Potraficie to określić? Ja nie”. Ktoś inny mówi wprost: „Antypatyczne postaci. Patologiczna sytuacja. Bulwersujące postawy moralne”. Niezmiennie jednak powtarza się jedno: „Świetne aktorstwo, charakterystyczne postaci i intryga mocno trzymająca w napięciu”. Gdzie obejrzeć film „Wątpliwość”? Film „Wątpliwość” będzie dostępny na Netflixie od 18 grudnia 2025 roku. To kolejna okazja, by wrócić do tego tytułu, albo obejrzeć go po raz pierwszy i samemu odpowiedzieć na pytanie: komu wierzę?
Wreszcie! Netflix przywrócił produkcję, za którą Leonardo DiCaprio dostał Oscara! Jeden z najgłośniejszych filmów dekady
„Zjawa” znów dostępna na Netflix. To film, który odmienił karierę Leonardo DiCaprio i stał się jednym z najważniejszych tytułów ostatniej dekady.
„Zjawa”, jeden z najbardziej intensywnych filmów ostatnich lat, wróciła na Netflix. To właśnie ta produkcja przyniosła Leonardo DiCaprio pierwszego w karierze Oscara i na nowo zdefiniowała kino survivalu. „Zjawa”: oscarowy dramat o przetrwaniu już na Netflix Od 1 grudnia na Netflix dostępna jest „Zjawa”. To widowiskowy „survival western”, który w 2015 roku zdominował sezon nagród. Historia Hugh Glassa, oparta na autentycznych wydarzeniach, od początku magnetyzowała rozmachem i brutalnym realizmem. To tutaj DiCaprio przeszedł jedno z najbardziej wymagających aktorskich doświadczeń w karierze, udowadniając, że potrafi wytrzymać ekstremalne warunki, by stworzyć rolę totalną. Film zdobył Oscara dla najlepszego aktora (Leonardo DiCaprio), najlepszego reżysera (Alejandro González Iñárritu) i za najlepsze zdjęcia (Emmanuel Lubezki). Sukces nie kończył się na Akademii. „Zjawa” zgarnęła także 5 nagród BAFTA, 3 Złote Globy i stała się światowym hitem box office. Fabuła „Zjawy”: Hugh Glass kontra dzika natura Akcja filmu przenosi widza do lat 1822–1823, na tereny dzisiejszej Dakoty Południowej. Traper Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) wyrusza na wyprawę z synem Hawkiem i grupą myśliwych, dowodzoną przez kapitana Andrew Henry’ego. Wyprawa kończy się tragedią, gdy Glass zostaje brutalnie zaatakowany przez niedźwiedzia grizzly. Ciężko ranny, niezdolny do marszu, zostaje uznany za zagrożenie i pozostawiony pod opieką trzech towarzyszy. Jednym z nich jest John Fitzgerald (Tom Hardy), który podejmuje decyzję, mającą dramatyczne konsekwencje: zabija syna Glassa i porzuca go na pewną śmierć. Od tej chwili zaczyna się jedno z najbardziej wstrząsających filmowych świadectw determinacji. Glass, pozbawiony sił, rodziny i nadziei, czołga się przez skute lodem pustkowia, przemarzając i walcząc o każdy oddech. Jego podróż to nie tylko walka z naturą, ale przede wszystkim z pragnieniem zemsty, która staje się jedynym powodem, by przeżyć. 3 Oscary i 12 nominacji. Jak „Zjawa” zawładnęła sezonem nagród „Zjawa” była jednym z najbardziej komentowanych filmów ostatnich lat. Akademia nominowała obraz aż w 12 kategoriach – od reżyserii, przez zdjęcia, po dźwięk i montaż. Trzy statuetki padły na najważniejsze elementy filmu: aktorstwo, reżyserię i zdjęcia. DiCaprio odebrał pierwszego w karierze Oscara, Iñárritu zdobył drugi z rzędu (po „Birdmanie”), a Emmanuel Lubezki zdobył trzecie kolejne wyróżnienie za zdjęcia. Produkcja stała się też globalnym hitem – przy budżecie 135 mln dolarów zarobiła ponad 530 mln, trafiając do zestawienia najbardziej kasowych filmów 2015 roku. Gdzie kręcono „Zjawę”? Surowe lokacje, prawdziwe warunki Realizm był kluczem do stworzenia „Zjawy”. Ekipa unikała efektów komputerowych i postawiła na naturalne światło. To decyzja, która wymagała ekstremalnego wysiłku – zdjęcia realizowano w: kanadyjskich lokalizacjach: Calgary, Burnaby, Canmore; Montanie (USA), argentyńskiej Ushuaia (jednym z najbardziej wysuniętych na południe miast świata). Lubezki uchwycił monumentalność natury w sposób niemal dokumentalny: mroźne pustkowia, rwące rzeki, gęste lasy i śnieżne nawałnice stają się równorzędnymi bohaterami filmu. To dzięki nim dramat Glassa nabiera ciężaru i autentyczności. Twórcy i obsada: drużyna, która stworzyła film dekady Za sukces „Zjawy” odpowiada zespół, który wcześniej wyznaczał kierunki współczesnego kina: Alejandro González Iñárritu (reżyseria), Emmanuel Lubezki (zdjęcia), Mark L. Smith (scenariusz). Film powstał na podstawie powieści Michaela Punke. W obsadzie, obok DiCaprio, znaleźli się m.in.: Tom Hardy, Domhnall Gleeson, Will Poulter, Forrest Goodluck, Paul Anderson i Grace Dove. Pomysł na film powstał już w 2001 roku po tym, jak producent Akiva Goldsman przeczytał niewydaną jeszcze książkę Punke’a. Realizację poprzedziły lata zmian w obsadzie i koncepcji, aż wreszcie projekt trafił w ręce Iñárritu i przekształcił się w jeden z najgłośniejszych filmów dekady.
Film, który dał nadzieję całemu pokoleniu. Mogę do niego wracać bez przerwy, zajmuje 1. miejsce w moim TOP 10!
„Billy Elliot” to jeden z tych filmów, które mimo upływu lat wciąż działają z pełną siłą. Historia chłopca z górniczego miasteczka, który odkrywa talent do tańca, pozostaje jednym z najbardziej autentycznych portretów dorastania w brytyjskim kinie.
Jedenastoletni Billy dorasta w świecie, który nie przewiduje dla niego większych perspektyw niż praca w kopalni. A jednak jego życie w jednej chwili zmienia się dzięki przypadkowej lekcji baletu. „Billy Elliot” jest dziś klasykiem. Mówi nie tylko o talencie, ale przede wszystkim o odwadze. Historia chłopca, który trafił na zupełnie inną drogę „Billy Elliot” od momentu premiery pozostaje jednym z najważniejszych brytyjskich filmów o dorastaniu. Osadzony w realiach strajku górników w latach 80., pokazuje, jak wielkie znaczenie może mieć jedno odkrycie dokonane przez dziecko w świecie, który z góry narzuca mu rolę. Jedenastoletni Billy, wychowywany przez ojca i starszego brata w górniczym miasteczku, ma przed sobą jasno wytyczoną ścieżkę: boks, dyscyplina i przygotowanie do życia według twardych, lokalnych zasad. Wszystko zmienia się, gdy przypadkiem trafia na zajęcia baletu. Wtedy po raz pierwszy widzi, że jego ciało, temperament i wrażliwość znajdują naturalne miejsce właśnie w tańcu, a nie na bokserskim ringu. Odkrycie pasji staje się jednak początkiem konfliktu, który dotyka całą rodzinę. W świecie, gdzie taniec kojarzy się z „niemęskim” wyborem, takie decyzje wymagają odwagi, nie tylko od chłopca, lecz także od jego najbliższych. Rodzinne napięcia, wymagająca nauczycielka i walka z rzeczywistością Gdy ojciec i brat odkrywają, że Billy wykorzystuje pieniądze na boks, by opłacać lekcje baletu, reakcja jest gwałtowna. Ich sprzeciw nie wynika z braku troski, lecz ze strachu przed światem, który nie wybacza odstępstw od norm. W tym momencie do głosu dochodzi pani Wilkinson — nauczycielka tańca, która jako jedyna dostrzega w chłopcu więcej niż chwilowy entuzjazm. To właśnie ona przeprowadza go przez pierwsze etapy nauki i proponuje dodatkowe, darmowe lekcje, widząc w nim talent. Relacja Billy’ego z ojcem również ewoluuje. Gdy mężczyzna na własne oczy widzi, z jaką intensywnością i naturalnością syn tańczy, jego opór zaczyna słabnąć. Zrozumienie przychodzi powoli, ale w sposób realny i konsekwentny, aż do momentu, kiedy ojciec decyduje się zrobić wszystko, aby pozwolić Billy’emu zdać egzamin do Royal Ballet School. Ten gest, będący symbolicznym zerwaniem z tradycją i strachem, należy do najbardziej poruszających elementów filmu. Debiut, który przeszedł do historii Ogromna siła „Billy’ego Elliota” tkwi również w roli Jamiego Bella. Młody aktor, wybrany spośród dwóch tysięcy chłopców, stworzył postać jednocześnie zwyczajną i wyjątkową. Jego naturalność, fizyczność i intuicja sprawiają, że historia Billy’ego wybrzmiewa autentycznie, bez fałszywego patosu. Obok niego zachwyca Julie Walters jako wymagająca, ale sprawiedliwa nauczycielka, oraz Gary Lewis grający ojca, który mierzy się z wyzwaniami emocjonalnymi w czasach społecznych napięć. Reżyser Stephen Daldry, wykorzystując teatralne doświadczenie, buduje świat ciasnych uliczek, górniczych domów i atmosfery zamknięcia, w której taniec staje się jedyną przestrzenią wolności. Film, który zyskał status klasyka „Billy Elliot” zdobył 56 nagród, w tym BAFTA za najlepszy film, najlepszą rolę męską i najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Otrzymał także trzy nominacje do Oscara i liczne wyróżnienia międzynarodowe. Ogromna popularność sprawiła, że w 2005 roku powstał musical z muzyką Eltona Johna, wystawiany przez blisko dekadę na West Endzie. Siła tej historii nie wynika jedynie z tematu marzeń i talentu, ale z realistycznego portretu rodziny pod presją i dziecka, które szuka własnej drogi w świecie pełnym ograniczeń. Gdzie obejrzeć „Billy Elliot”? Film „Billy Elliot” pozostaje jednym z najczęściej wyszukiwanych klasyków brytyjskiego kina, a dziś można zobaczyć go legalnie w serwisach VOD. Tytuł jest dostępny w wypożyczalniach cyfrowych, m.in. w Apple TV, Prime Video oraz innych platformach oferujących filmy na żądanie — zwykle w cenie od 9,99 zł za pojedynczy seans. Oferta może zmieniać się w czasie, dlatego przed obejrzeniem warto sprawdzić aktualną dostępność w wybranej usłudze, zwłaszcza że film regularnie pojawia się w katalogach popularnych serwisów.
Mocny dramat psychologiczny z Marcinem Dorocińskim. Opowieść, która zostawia widza w pełnym emocji milczeniu...
Relacja ojca i syna rzadko bywa tak obnażona, jak w tym filmie. „Lęk wysokości” pokazuje, jak przeszłość potrafi wracać w najmniej spodziewanych momentach, a Dorociński i Stroiński budują na ekranie duet, który trudno zapomnieć.
To kino, które zagląda w emocjonalne zakamarki, od których odwracamy wzrok. „Lęk wysokości” Bartosza Konopki to dramat o odpowiedzialności, strachu i potrzebie bliskości, opowiedziany z niezwykłą wrażliwością i mistrzostwem aktorskim. Osobista historia, która zamieniła się w przejmujący film Bartosz Konopka, nominowany do Oscara za „Królika po berlińsku”, w swoim pełnometrażowym debiucie sięgnął po temat wyjątkowo bliski. „Lęk wysokości”, powstały pod opieką artystyczną Agnieszki Holland w Studiu Munka, został zadedykowany jego choremu ojcu. Ta intymność jest wyczuwalna w każdym kadrze: to kino, które nie udaje, nie gra na skróty i nie boi się konfrontacji z trudną prawdą o rodzinnych relacjach. Relacja, która wymyka się łatwym definicjom Tomek Janicki, grany przez Marcina Dorocińskiego, to telewizyjny reporter, który dawno odciął się od rodzinnego domu. Kiedy dowiaduje się o pogarszającym stanie psychicznym ojca (Krzysztof Stroiński), wraca do miejsca, z którego próbował uciec nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie. Pierwsze spotkanie po latach jest chłodne, napięte, pełne niewypowiedzianych pretensji. A jednak, krok po kroku, między bohaterami zaczyna powstawać krucha nić porozumienia. Tomek zabiera ojca ze szpitala psychiatrycznego i próbuje stworzyć dla niego bezpieczną przestrzeń, nawet jeśli balansuje przy tym między obowiązkami zawodowymi a prywatnymi, ryzykując utratę kontroli nad własnym życiem. Film dotyka tematów, o których w polskim kinie wciąż mówi się za mało: odpowiedzialności, wstydu, cyklicznie powracających traum i lęku przed bliskością. Dorociński i Stroiński: duet, którego nie da się zastąpić Krzysztof Stroiński stworzył jedną z najważniejszych kreacji w swojej karierze. Krytycy określali tę rolę mianem „wybitnej”, a widzowie wciąż wracają do niej w swoich opiniach. Marcin Dorociński jest jego idealnym partnerem ekranowym pełnym wewnętrznych pęknięć, zawieszonym między gniewem a czułością, próbującym udźwignąć ciężar, na który nikt nie przygotowuje synów chorych ojców. Aktor przyznawał, że praca na planie była wyjątkowo wymagająca, również emocjonalnie. Na ekranie towarzyszą im Magdalena Popławska, Dorota Kolak i Anna Dymna, tworząc galerię postaci, które wzmacniają dramatyczny wymiar filmu. Głośny festiwalowy sukces i jeszcze głośniejsza reakcja widzów Film zdobył nagrodę za najlepszy debiut na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, wyróżnienie w Mannheim–Heidelberg oraz Złotą Rybkę na Ińskim Lecie Filmowym. Krytycy chwalili go za autentyczność, emocjonalną precyzję i niezwykłą wrażliwość reżysera. Jeszcze mocniej wybrzmiewają jednak głosy widzów. Ktoś napisał, że to „nastrojowy i bogaty emocjonalnie obraz samotności, cierpienia, rodzinnych relacji, poświęcenia i choroby psychicznej”. Inny zwrócił uwagę na „mega dbałość o szczegóły jak na debiutanta”. Pojawiały się opinie, że Konopka „pozwala filmowi się otworzyć, bez nachalności i tanich chwytów”. Widzowie podkreślali „genialnego Stroińskiego”, „doskonałego Dorocińskiego” i fakt, że to „jedno z lepszych polskich kin ostatnich lat”. Były też komentarze bardziej krytyczne — niektórzy uznali film za „przytłaczający”, inni szukali w nim większej lekkości. Ale jedno jest pewne: ten seans nikogo nie zostawia obojętnym. Dlaczego warto do niego wrócić albo obejrzeć po raz pierwszy? Bo to opowieść, która wchodzi pod skórę, ale nie po to, by ranić, ale raczej po to, by odsłonić miejsca, o których zwykle nie mówimy nawet najbliższym. To historia o więzi, która mimo wszystkich pęknięć próbuje się odrodzić. O synu, który musi zmierzyć się z odpowiedzialnością większą, niż kiedykolwiek zakładał. O ojcu, który potrzebuje obecności, choć nie potrafi już jej nazwać. Film „Lęk wysokości” jest obecnie dostępny online m.in. w serwisie Player.pl, a także w ofercie CANAL+ Premiery, gdzie można wypożyczyć lub zakupić go w wersji cyfrowej. Warto sprawdzić obie platformy, ponieważ katalogi regularnie się zmieniają.
Ten mocny thriller ominął kina i trafił od razu na Prime Video! Trudno wrócić po nim do rzeczywistości, a łzy same lecą po policzkach
Jeśli szukasz thrillera, który nie jest pustą gonitwą, to „Ona jedzie z przodu” może ci się spodobać! Film łączy napięcie z emocjonalną historią ojca i córki.
Filmy, które nie trafiają do szerokiej dystrybucji kinowej, często przechodzą bez większego echa. Ten jednak miał szczęście. Po premierze „Ona jedzie z przodu” przejął Prime Video i dał mu drugie życie. To thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, zaskakuje emocjonalnym ciężarem. Rzadko zdarza się, by produkcja z gatunku akcji i kryminału kończyła się łzami widowni. Tutaj to absolutnie możliwe. O czym jest „Ona jedzie z przodu”? Film otwiera scena pozornie zwykłego popołudnia: 10-letnia Polly czeka przed szkołą, aż odbierze ją mama. Zamiast niej pojawia się Nate. To jej ojciec, który właśnie wyszedł z więzienia. Mężczyzna zabiera córkę do motelu i zaczyna przygotowywać ją do czegoś, czego dziewczynka jeszcze nie rozumie: zmienia jej wygląd, farbuje włosy na blond i uczy, jak się bronić kijem bejsbolowym. Coś jest nie tak, ale Polly wciąż chce wierzyć, że ojciec wie, co robi. Prawda dociera do niej przypadkiem. W telewizyjnym serwisie informacyjnym widzi własne zdjęcie i dowiaduje się, że jej mama i ojczym zostali zamordowani. Policja szuka jej jako zaginionej dziewczynki podejrzewanej o porwanie przez ojca. Zdezorientowana i przerażona Polly zgłasza się na policję. Jej telefon odbiera funkcjonariusz John Park. Chwilę później odnajduje ją Nate. Wyjaśnia, że stoi przeciwko nim gang oznaczony tatuażami błyskawic, który mści się za przeszłe porachunki. Tylko jedno jest pewne: dziewczynka również stała się celem. Intensywna relacja, która „niesie” cały film To nie jest kolejny film o uciekającym ojcu i dziecku. Siłą tej produkcji jest niezwykły duet Tarona Egertona i Any Sophii Heger. Ich relacja jest pełna sprzeczności: bliskości, strachu, czułości, nieporozumień. Heger, mimo młodego wieku, tworzy jedną z najciekawszych dziecięcych ról ostatnich lat. Egerton z kolei świetnie pokazuje wewnętrzne pęknięcie człowieka, który dopiero uczy się być ojcem, kiedy świat wali mu się na głowę. To właśnie ta dwójka sprawia, że thriller staje się nie tylko emocjonujący, lecz także głęboko poruszający. Thriller, który potrafi zaskoczyć Nick Rowland reżyseruje tę historię z równowagą między adrenaliną a ciszą. Sceny napięcia są dobrze dawkowane, a momenty emocjonalne są prawdziwe i pozbawione patosu. Mimo że motywy gangów i ucieczki pojawiały się w kinie wielokrotnie, tutaj udało się znaleźć świeży sposób opowiadania. Bez schematów, za to z dobrym wyczuciem psychologii bohaterów. „Ona jedzie z przodu” to film, który łatwo byłoby przegapić, a absolutnie nie warto. Produkcja jest dostępna wyłącznie na Prime Video. View oEmbed on the source website
Takiej świątecznej komedii jeszcze nie było. Łączy klimat Bożego Narodzenia z... napadem na dom towarowy!
Netflix przygotował na święta zaskakującą premierę. „Świąteczny skok” zadebiutował zaledwie wczoraj, a już stał się hitem. Łączy klimat Bożego Narodzenia z kryminalną intrygą i humorem. A to wszystko w magicznym Londynie.
O czym opowiada „Świąteczny skok” na Netflix? W filmie „Świąteczny skok”, który trafił na Netflixa wczoraj, 26 listopada, poznajemy historię dwójki drobnych złodziei – Sophii i Nicka. Oboje, nieświadomi swoich planów, obierają za cel ten sam obiekt: znany londyński dom towarowy. Wszystko dzieje się w Wigilię, tuż przed magiczną nocą Bożego Narodzenia. Sophia pracuje w sklepie, który zamierzają okraść, a Nick jest mechanikiem. Początkowo niechętni do współpracy, decydują się połączyć siły, by przeprowadzić skok. Jednak plan zaczyna się komplikować, gdy między nimi zaczyna rodzić się uczucie. W tle pojawiają się niespodziewane sekrety, które mogą zagrozić powodzeniu całej akcji. Historia bohaterów to nie tylko świąteczny flirt. To również walka z własnymi słabościami i niespodziewane zwroty akcji. Twórcy zadbali o to, by była pełna serca, ale i zaskoczeń. Film łączy elementy komedii romantycznej z wątkiem kryminalnym i oferuje widzowi nie tylko świąteczny klimat, ale i emocjonalne napięcie oraz dawkę humoru. Akcja toczy się w zimowym Londynie, co nadaje produkcji niepowtarzalnej atmosfery. Czegoś takiego jeszcze nie było! Obsada i twórcy komedii „Świąteczny skok” W głównych rolach występują Olivia Holt (Sophia), znana m.in. z serialu „Cloak & Dagger”, a także z produkcji takich jak „Heart Eyes”, „Cruel Summer” i „To nie ja” oraz Connor Swindells (Nick), którego doskonale znacie z innego hitu Netflixa - „Sex Education”. Występował również w filmach „Barbie”, „Bez śladu” czy „Scoop”. Na ekranie pojawiają się również: Lucy Punch, Peter Serafinowicz, Poppy Drayton czy Michael Salami. Za reżyserię odpowiada Michael Fimognari. Pracował on między innymi przy dwóch częściach uwielbianej serii „Do wszystkich chłopców”. Scenariusz stworzyła Abby McDonald. Dlaczego warto zobaczyć „Świąteczny skok”? „Świąteczny skok” zdecydowanie wyróżnia się na tle typowych świątecznych filmów. Nie mamy tu przesadzonej, słodkiej historii o miłości. Film oferuje znacznie więcej. To miła odmiana pośród innych produkcji tego typu, które raczej nie różnią się od siebie. Połączenie romansu, intrygi, napięcia oraz humoru to coś świeżego coś, co chce się oglądać. Scenariusz Abby McDonald, wyróżniony na prestiżowej Black List, gwarantuje niebanalną fabułę. Reżyseria Michaela Fimognariego dodaje filmowi uroku. „Świąteczny skok” to propozycja obowiązkowa dla fanów tego typu produkcji, którzy szukają czegoś więcej. Wzruszenia, śmiech i świąteczna magia w zupełnie nowym wydaniu, gwarantowane. Komedia jest już dostępna na Netflixie. Poniżej przedstawiamy jej zwiastun. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
Ten film HBO Max robi furorę. Kameralna i poruszająca historia o życiowym resecie. „Jakże inne, głębsze od Hollywood kino”
„Dom w Portugalii” to nowy film Aveliny Prat dostępny na HBO Max, który zdobywa świetne opinie widzów. To historia o ucieczce od przeszłości, zmianie tożsamości i budowaniu życia na nowo w portugalskiej prowincji.
Po odejściu żony bohater filmu wyjeżdża do Portugalii, zmienia tożsamość i zaczyna pracę jako ogrodnik. „Dom w Portugalii” to kameralna, poruszająca historia o życiowym resecie. Nowy początek, który miał być tylko ucieczką Głównym bohaterem „Domu w Portugalii” jest Fernando — profesor geografii, człowiek spokojny, ułożony, przywiązany do papierowych map i codziennej rutyny. Jego życie załamuje się, kiedy żona znika bez słowa i wraca do Bułgarii. Zdezorientowany i zbyt straumatyzowany, by zmierzyć się z samotnością, Fernando pakuje walizkę i wyjeżdża na portugalską prowincję. To właśnie tam, wśród zielonych wzgórz, mgieł nad rzeką Lima i kamiennych uliczek Ponte de Lima, spotyka Manuela, skromnego ogrodnika, który również nie do końca wie, gdzie jest jego dom. Ich przypadkowe spotkanie staje się początkiem wewnętrznej przemiany bohatera. Fernando zaczyna pracować jako ogrodnik, przyjmując zupełnie nową tożsamość, jakby chciał na chwilę zniknąć z własnego życia, by zobaczyć siebie wyraźniej. Krajobraz, który gra pierwsze skrzypce W przypadku „Domu w Portugalii” sceneria nie jest tłem. To pełnoprawny bohater. Ponte de Lima wygląda tak, jakby czas zatrzymał się tam kilkanaście lat temu. Cisza, światło, zieleń, powolne życie mieszkańców — wszystko to tworzy klimat, w którym łatwo ukoić nerwy i pozwolić emocjom opaść. Ten rodzaj filmowego „slow living” świetnie współgra z historią bohatera. Oddanie mu przestrzeni i spokoju sprawia, że widzowie mają wrażenie, że przechodzą przez ten proces razem z nim. Jak zauważył jeden z oglądających: „Nowe miejsce, nowi ludzie, nawet nowa tożsamość. Życie napisało scenariusz dla Fernando na nowo. Fajne europejskie kino. Jakże inne, głębsze od tego z Hollywood. Polecam”. Subtelny, ale głęboki film, który trafia do właściwych widzów To nie jest produkcja dla osób czekających na dynamiczną fabułę. To kino, które lubi milczeć, obserwować, dać przestrzeń na interpretację. Jeden z widzów napisał: „Ciekawie o zmianie i utracie tożsamości. I o znikaniu. Nadspodziewanie ciekawie. A do tego ładne zdjęcia”. Inny zwrócił uwagę, że film mówi o zmianie „wskutek okoliczności życiowych”, która pozwala obejrzeć własne życie z innej perspektywy. To właśnie ten miks emocjonalnej szczerości i niespiesznej narracji sprawia, że film potrafi zostać w głowie długo po seansie. Oczywiście nie wszyscy odnajdą się w takim tempie. Pojawiają się również opinie, że produkcja ta jest okropnie nuda. Coś w tym jest, ale trzeba pamiętać, że „Dom w Portugalii” to film, który musimy obejrzeć na jego zasadach, nie swoich. Dlaczego warto obejrzeć „Dom w Portugalii”? To produkcja, która robi dokładnie to, czego obiecuje: uspokaja, koi i pozwala na chwilę zapomnieć o świecie, który pędzi. To kino, które nie krzyczy, nie forsuje emocji, ale bardzo delikatnie prowadzi widza przez historię o stracie, ucieczce i powolnym scalaniu siebie na nowo. Dla fanów europejskiego, kameralnego kina to pozycja obowiązkowa. View oEmbed on the source website
Zaczyna się jak melodramat, kończy jak zimny nordic noir. Regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów!
Duński thriller o małżeństwie, które rozpada się w cieniu sekretów, budzi ogromne emocje. „Miłość dla dorosłych” pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a obsesją.
„Miłość dla dorosłych” to jeden z tych thrillerów, które zaczynają się niewinnie, ale szybko zmieniają ton. Historia zdrady, manipulacji i skrajnych decyzji znów robi wrażenie na widzach, którzy chętnie do niej wracają. Historia małżeństwa, które rozpada się w cieniu sekretów „Miłość dla dorosłych” zaczyna się jak spokojny dramat o parze, która po latach walki o zdrowie syna wreszcie wraca do normalności. Christian i Leonora długo byli przykładem małżeństwa, które przetrwało najtrudniejsze chwile. On robi karierę, ona poświęciła grę na skrzypcach i ambicje, by zająć się chorym dzieckiem. Gdy nastolatek zostaje uznany za zdrowego, wydaje się, że moment oddechu wreszcie nadszedł. Wszystko zmienia się w jednej chwili. Na firmowej imprezie Leonora przyłapuje męża na zdradzie z młodszą współpracownicą. To, co początkowo wydaje się klasyczną historią o kryzysie, szybko zamienia się w grę, w której obie strony są gotowe posunąć się bardzo daleko. Skandynawski thriller, który stopniowo zaciska pętlę Film długo trzyma się tonu obyczajowego dramatu, co widzowie komentują jako „solidny, życiowy dramat rodziny”. Ale kiedy emocje i manipulacje zaczynają się piętrzyć, opowieść przechodzi w thriller osadzony w chłodnej, minimalistycznej stylistyce charakterystycznej dla duńskiego kina. Widzowie określają go jako coś „niespiesznego, ale trzymającego przy ekranie”, zwracając uwagę, że choć twisty bywają naiwne, to właśnie dzięki temu rośnie dramaturgia. Nie brakuje jednak solidnej krytyki. Niektórzy zauważają, że momentami to „tani thriller, całkowicie pozbawiony klimatu”, a kilka decyzji bohaterów jest „tak absurdalnych i naciąganych, że aż zgrzyta w zębach”. Ten rozdźwięk między odbiorem tylko dodaje tytułowi ambiwalentnego uroku. Leonora kradnie film i... nie ma w tym nic dziwnego Najmocniejszym punktem „Miłości dla dorosłych” jest Leonora, grana przez Sonję Richter. Widzowie zachwycają się jej chłodnym, precyzyjnym portretem kobiety, która traci grunt pod nogami i zaczyna walczyć o utrzymanie kontroli nad rozpadającym się życiem. Padają opinie, że to „dobra kreacja” i „super rola”. Mimo to część publiczności narzeka, że emocje w filmie pozostają „jakieś takie chłodne”, nawet przy gwałtownych zwrotach akcji. Z kolei Christian, w oczach części widzów, wypada zbyt jednowymiarowo („jeden wyraz twarzy przez cały film”). Finał, który wzbudza mieszane uczucia Im bliżej końca, tym bardziej thriller skręca w stronę zaskakujących decyzji i moralnych pułapek, choć zdaniem wielu nie wszystko wybrzmiewa tak mocno, jak mogłoby. Widzowie mówią wprost: „zakończenie kiepskie”, „czegoś zabrakło”, „mam mieszane uczucia”. Jednocześnie wielu podkreśla, że mimo wad film jest niesamowicie wciągający. To jedna z tych produkcji, które nie udają mistrzowskiego thrillera, ale potrafią pochłonąć na cały wieczór. „Miłość dla dorosłych” jest dostępna na Netflixie i regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów. View oEmbed on the source website
Ta świąteczna komedia romantyczna rozgrzeje wasze serca. Absolutny hit Netflixa
Wśród nowości na Netflixie wyraźnie prowadzi jeden tytuł. „Szampańskie święta” stały się świątecznym hitem i pierwszym wyborem widzów na chłodne wieczory.
„Szampańskie święta” od dnia premiery nie schodzą z listy TOP 10 filmów Netflixa w Polsce. Produkcja szybko stała się jednym z najchętniej odpalanych tytułów na platformie, wyprzedzając kilka innych głośnych premier. Aktualnie znajduje się na pierwszym miejscu i nic nie wskazuje na to, że miałoby się to zmienić. Komedia romantyczna z Minką Kelly i Tomem Wozniczką będzie idealna dla tych, którzy szukają lekkiej historii na zimowe wieczory pełnej uroku, miłości i świątecznej atmosfery. O czym są „Szampańskie święta”? Sydney Price (Minka Kelly), pracująca przy dużych inwestycjach menedżerka, przylatuje do Paryża, aby dopiąć finalizację przejęcia prestiżowej wytwórni szampana. Jej pobyt ma być krótki i całkowicie podporządkowany pracy. Plany zmieniają się, kiedy Sydney decyduje się wykorzystać jedyny wolny wieczór na krótki spacer po mieście. Podczas tej spontanicznej wyprawy poznaje Henriego Cassella (Tom Wozniczka). Spotkanie, które początkowo wydaje się zwykłą rozmową dwojga nieznajomych, szybko przeradza się w flirt. Problem pojawia się wtedy, gdy Sydney odkrywa, że Henri jest synem właściciela firmy, którą ona ma przejąć. W tym samym czasie ojciec Henriego ogłasza konkurs między potencjalnymi nabywcami, co komplikuje nie tylko negocjacje, ale też rodzące się między Sydney i Henrim uczucie. Film Marka Stevena Johnsona spotkał się z ogromnym zainteresowaniem widzów, którzy (szczególnie w tym okresie) pragną ciepłych i uroczych zimowych historyjek. „Szampańskie święta” zawierają wszystko, czego wymaga się od tego typu produkcji: konsekwentne prowadzenie bohaterów, wyraźny konflikt interesów, proste emocje i przewidywalność, która w tym gatunku działa na korzyść. W drugiej połowie listopada najbardziej potrzebujemy właśnie tego typu historii — nieskomplikowanej, dobrze sfotografowanej i osadzonej w atrakcyjnej scenerii. W pierwszych dniach „Szampańskie święta” wyprzedziły w rankingach m.in. „Frankensteina” i „Drugą Furiozę”, co pokazuje, że sezon na lekkie romanse rozpoczął się na dobre. I bardzo się z tego powodu cieszymy! Co obejrzeć po filmie „Szampańskie święta”? Jeśli jesteście już po seansie i chcecie więcej, na Netflixie czeka na was mnóstwo tytułów utrzymanych w podobnym tonie: „Holidate” — dla widzów, którzy lubią ironię i szybkie dialogi. „Love Hard” — współczesna komedia o randkowaniu online. „Last Christmas” — klasyczna zimowa historia z nutą melancholii. „Dash & Lily” — serial, który wprowadza w atmosferę świątecznego Nowego Jorku. Dla fanów europejskiego kina romantycznego dostępne są m.in. „Miłość po francusku” oraz „Happiest Season”, w których relacje międzyludzkie są poprowadzone nieco... bardziej realistycznie. Z pewnością znajdziecie coś dla siebie. View oEmbed on the source website
W tym emocjonalnym dramacie zadebiutował Tomasz Schuchardt. To pełna napięcia historia dwóch przyjaciół
Ten film wciąż dzieli widzów, ale jedno jest pewne: debiut Tomasza Schuchardta i pełna napięcia historia dwóch przyjaciół nie dają o sobie zapomnieć.
Marcin Wrona stworzył film, w którym męska przyjaźń rozpada się pod ciężarem win i zobowiązań, a każdy gest prowadzi do finału, którego nie da się uniknąć. „Chrzest” to także moment, w którym Tomasz Schuchardt po raz pierwszy pojawił się na ekranie i od razu zrobił na widzach wrażenie. Zapomniany dramat, który gra na emocjach. Znakomity Tomasz Schuchardt „Chrzest” Marcina Wrony to film, który dziś ogląda się inaczej niż w momencie premiery. Choć powstał w 2010 roku, nadal uderza surowością, moralnymi wyborami i atmosferą przygniatającego fatalizmu. To właśnie wtedy swój aktorski debiut miał Tomasz Schuchardt, o którym jest teraz niesamowicie głośno. Jego pierwsza kreacja okazała się na tyle mocna, że krytycy i widzowie zgodnie okrzyknęli go wielkim odkryciem. W centrum historii stoi dwójka przyjaciół: Michał (Wojciech Zieliński), który ułożył sobie życie po odejściu z półświatka, oraz Janek (Tomasz Schuchardt), wracający z wojska do Warszawy. Kiedy Michał prosi go, by został ojcem chrzestnym jego syna, wydaje się, że to dobry moment, by odbudować dawną więź. Szybko jednak okazuje się, że przeszłość bohatera upomina się o niego z pełną siłą. Były gangster zdradził swoich wspólników, a zemsta jest kwestią czasu. Wtedy pada propozycja, która jest dla tej historii kluczowa. Janek miałby zastąpić Michała w rodzinie po jego śmierci. To właśnie ten moment powoduje, że widz wciąga się w tę historię o lojalności wystawionej na próbę, o zdradzie i o strachu. Czy fatum zwycięży? Czy przeszłość wygra z teraźniejszością? Ten dramat psychologiczny nie odpuszcza ani na sekundę. Napięcia i emocji zdecydowanie nie brakuje. „Chrzest” - głos kobiet, którego nie słychać Jednym z najbardziej dyskutowanych elementów filmu jest sposób przedstawienia postaci Magdy — żony Michała. Krytycy przez lata podkreślali, że w tej historii kobieta zostaje wciśnięta w rolę niemal symbolu, pozbawionego podmiotowości, co szczególnie wybrzmiewa w scenie, w której Michał „wyznacza” Janka na przyszłego partnera Magdy, nie pytając jej o zdanie. To przykład historii w której męskie decyzje są ponad wszystkimi innymi, a kobieta pozostaje w cieniu wydarzeń większych niż ona sama. Mocny debiut Schuchardta i emocje, które zostają na długo Rzadko który polski debiut jest tak konsekwentnie chwalony, jak ten Tomasza Schuchardta. Większość opinii na temat produkcji skupia się właśnie na grze aktora. Widzowie podkreślają, że jest niezwykle intensywna i surowa. Wręcz wynosi film na inny poziom. „Chrzest” to kino, które wywołuje skrajne emocje — od zachwytu po złość. Opowiada trudną historię o tym, że przeszłość potrafi zdeterminować całą przyszłość. Zdecydowanie działa na widza. Zostawia z pytaniami, otwartymi interpretacjami i niedopowiedzeniami. A przede wszystkim przypomina, że męskie dramaty, lojalność i strach przed konsekwencjami własnych wyborów mogą być materiałem na kino gęste, duszne i niepokojąco aktualne. Gdzie obejrzeć „Chrzest”? Choć „Chrzest” uchodzi dziś za jeden z najciekawszych polskich dramatów początku lat 2010., film nie jest obecnie dostępny na żadnej platformie VOD. Nie znajdziemy go ani na Netflixie, ani w ofercie Max, CANAL+, TVP VOD czy Apple TV. Produkcja Marcina Wrony pojawia się jedynie okazjonalnie w telewizji. Warto więc śledzić ramówki TVP Kultura, Kino Polska oraz emisje tematycznych pasm filmowych. Istnieje też szansa, że „Chrzest” wróci do streamingu podczas kolejnych przeglądów polskiego kina, dlatego warto mieć ten tytuł na swojej liście do obejrzenia. View oEmbed on the source website
Film, który niemal zignorowałam! Teraz wiem, że zostanie ze mną na długo. „Absolutny zachwyt!”, „Jest wyjątkowy!”
Andrea Arnold wraca do kina o dorastaniu, ale robi to inaczej niż większość twórców. „Bird” to dramat, w którym realizm zderza się z czymś na kształt magii i z tego napięcia powstaje wyjątkowy seans.
Nowy film Andrei Arnold szybko stał się jednym z najgłośniej komentowanych dramatów roku. „Bird” wciąga surową opowieścią o dorastaniu i nieoczywistą relacją dwójki bohaterów, a widzowie nie mogą dojść do porozumienia, jak właściwie ten film odczytywać. Historia dorastania w świecie, który nie daje oparcia „Bird”, najnowszy film Andrei Arnold, to dramat o dorastaniu, który unika oczywistych wzruszeń i prostych diagnoz. Główną bohaterką jest 12-letnia Bailey, mieszkająca w północnym Kent, w rodzinie dotkniętej ubóstwem i brakiem stabilności. Jej ojciec, Bug, grany przez Barry’ego Keoghana, funkcjonuje bardziej jak nieustannie rozentuzjazmowany nastolatek, niż rodzic – planuje ślub, marzy o szybkim zarobku i wierzy, że sprowadzona z Kolorado ropucha odmieni ich życie. To codzienność, w której trudno o spokój, a odpowiedzialność często spada na barki dziecka. Bailey, szukając oddechu, spędza czas samotnie. Podczas jednej z wędrówek poznaje Birda, granego przez Franza Rogowskiego – chłopaka, który nie ma telefonu, nie do końca orientuje się w świecie i twierdzi, że chce odnaleźć rodziców w Gravesend. Ich relacja rozwija się powoli, a Arnold celowo pozostawia widza w niepewności, kim Bird właściwie jest. W dyskusjach pojawiają się skrajne interpretacje. Jedna z widzek napisała, że Bird może być jedynie „wyobrażeniem, wytworem samotności, traumy, potrzeby miłości”. I faktycznie film pozwala odczytać tę postać na różne sposoby, bez narzucania jednej interpretacji. Realizm, który zderza się z elementami metafory Arnold patrzy na Bailey pragmatycznie, jak na dziecko, które próbuje odnaleźć się w dorosłych problemach, choć wciąż pozostaje zagubioną nastolatką. Widzowie zwracali uwagę, że reżyserka trafnie uchwyciła stan emocjonalnego zawieszenia. Jeden z komentarzy wybrzmiewa szczególnie mocno: „Możemy popatrzeć na świat pełen chaosu, przemocy, zaburzonej potrzeby bezpieczeństwa oczami dziecka. I jak sobie z tym światem radzi”. Inny widz określił to wprost: „boję się takiego życia”. Nie brakuje również bardziej krytycznych głosów. Część widzów odebrała film jako zbyt świadomie melancholijny, np. „nieszczery, sztuczny szantaż emocjonalny”. Jednocześnie wielu doceniało właśnie tę mieszaninę surowości i metafory. Jeden z użytkowników podkreślił to, jak mocno działa muzyka: „najlepsze użycie Yellow od Coldplay i już nigdy nie będzie lepsze”. Dlaczego warto zobaczyć „Bird”? „Bird” to kino, którego nie ogląda się dla spektakularnych zwrotów akcji. Arnold opowiada o dorastaniu w świecie, który wymaga od dziecka zbyt wiele, ale robi to z wyczuciem i świadomością, że młodzi bohaterowie nie muszą być idealizowani ani wyjaśniani wprost. W efekcie powstał film, który jednych zachwyci, innych rozdrażni, ale prawdopodobnie nikogo nie pozostawi obojętnym. Produkcja dostępna jest do wypożyczenia na wielu platformach streamingowych.
Najbardziej intymny polski dramat ostatnich lat, a Popławska genialna! „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!”
Polski dramat inspirowany prawdziwymi wydarzeniami znów trafił na listy polecanych tytułów TVP VOD. Magdalena Popławska w „53 wojnach” dosłownie wbija w fotel.
„53 wojny” to historia kobiety balansującej między miłością a lękiem Tytułowe „53 wojny” to liczba misji Witka, korespondenta wojennego, dla którego front staje się nie tyle obowiązkiem, ile sposobem na życie. W jego cieniu pozostaje Ania, która każdego dnia czeka na kolejny telefon, wiadomość, znak, że mąż wciąż żyje. Film inspirowany jest książką Grażyny Jagielskiej, ale reżyserka Ewa Bukowska nie rekonstruuje jej historii wprost. Tworzy własny obraz kobiety balansującej między miłością a lękiem, między próbą normalności a nieprzerwanym czuwaniem. Widzowie trafnie uchwycili emocjonalny ciężar tej opowieści. „Czekanie na śmierć i jej codzienne przeżywanie” – napisał jeden z użytkowników, zaznaczając, że film trafnie oddaje napięcie, jakie towarzyszy tej codzienności. Genialna rola Popławskiej! „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!” Magdalena Popławska tworzy kreację, która nie potrzebuje podniesionego głosu, by wstrząsnąć widzem. Jej Ania rozpada się na naszych oczach – bardzo powoli, w rytmie kolejnych wiadomości z wojny, w narastającej ciszy mieszkania, w samotności, której nie sposób zapełnić. Widzowie również widzą tę siłę: „Popławska genialnie zagrała!”, „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!”. Inni dostrzegali w jej grze coś jeszcze: „Ujmuje intymną, surrealistyczną konwencją… Chwycił mnie od pierwszej sceny i nie puścił”. Nie brakowało głosów krytycznych wobec samej formy, np. „Nieco przeszarżowana rola Popławskiej – męcząca od pewnego momentu”, zaznacza jeden z widzów. Jednak nawet te mniej pozytywne opinie potwierdzają, jak intensywnie ta kreacja działa na odbiorcę. Witek nie jest klasycznym antagonistą. To człowiek rozdarty między rodziną a potrzebą adrenaliny, której nie potrafi porzucić. Każdy jego wyjazd uruchamia w Ani kolejną falę lęku, kolejne napięcie, kolejne załamanie. Obiecuje sobie, że odejdzie, jeśli mąż znów poleci. Nigdy tego nie robi. Spirala emocji zaciska się coraz mocniej, a reżyserka pokazuje, jak cienka jest granica między troską a autodestrukcją. Jeden z użytkowników trafnie podsumował ten stan: „Zupełnie inny polski film, zupełnie nowa tematyka i mistrzowska gra Popławskiej. Patent z dźwiękami sprawia, że i widz czuje to osaczenie…”. Gdzie obejrzeć „53 wojny”? Produkcja dostępna jest na TVP VOD. To propozycja dla widzów, którzy szukają kina o silnych emocjach i trudnych relacjach, przenoszącego ciężar wojny do przestrzeni domowych – tam, gdzie z pozoru panuje spokój, ale w rzeczywistości tli się nieustanna walka. View oEmbed on the source website
Nowa odsłona kultowego thrillera to jedna z najmocniejszych nowości na Disney+. „Naprawdę trudno przy nim siedzieć spokojnie”
Disney+ wypuścił właśnie współczesną wersję jednego z najbardziej kultowych thrillerów lat 90., a widzowie… tracą nad sobą kontrolę. Nowa „Ręka nad kołyską” budzi w sieci tak silne emocje, że użytkownicy piszą, że krzyczą do ekranu. I choć krytycy patrzą na remake chłodnym okiem, publiczność zupełnie się tym nie przejmuje.
Disney+ wypuścił współczesną wersję „Ręki nad kołyską”, a internet natychmiast eksplodował od komentarzy. Widzowie twierdzą, że oglądają go z zapartym tchem, przerażeni tym, jak powoli i skutecznie thriller zaciska na nich emocjonalną pętlę. Nowa odsłona kultowego thrillera – czym przyciąga widzów? „Ręka nad kołyską” to remake klasyka z 1992 roku, który również można obejrzeć na Disney+. Twórcy przenoszą znany schemat do współczesności: uprzejma, niemal wzorcowa niania rozpoczyna pracę u bogatej rodziny… by krok po kroku zamienić ich życie w udrękę. Nowa wersja rozwija się powoli, zgodnie ze strukturą slow burn, czyli najpierw buduje klimat, potem powoli odsłania pęknięcia, by dopiero w finale eksplodować gatunkowymi atrakcjami. Z opinii widzów wynika, że ta metoda działa – nawet lepiej, niż wielu się spodziewało. Mimo że na Rotten Tomatoes produkcja zgromadziła jedynie 43% pozytywnych recenzji, platforma pęka w szwach od komentarzy zwykłych użytkowników, którzy twierdzą, że nie mogli oderwać się od ekranu. Jak nową „Rękę nad kołyską” odbierają widzowie? Naturalne emocje, zero obojętności Choć opinie internautów bywają skrajne, łączy je jedno: ten thriller po prostu wzbudza emocje. Jedni zarzekają się, że remake jest „spokojnie do obejrzenia”, inni piszą wprost, że motyw złowrogiej niani został już ograny tysiące razy. Wśród pierwszych recenzji pojawia się głos: „Nawet niezły remake, choć wolę wersję z 1992 roku. W każdym razie spokojnie można obejrzeć”. Inni nie pozostawiają złudzeń, że thriller ma swoje wady, ale ratuje go energia obsady — zwłaszcza Maiki Monroe: „Sztampowy i przewidywalny thriller bez żadnych rewelacji. Świetna Maika Monroe jako żądna zemsty psychopatka, do tego nieoczywisty soundtrack i trochę krwi w finale, poza tym niewiele tu rzeczy godnych zapamiętania”. Są też głosy, które zauważają różnice między remakiem a kultowym oryginałem, a jednocześnie doceniają wykonanie: „Dosyć pospolity thriller. Fabuła prościutka, twisty nie działają jak trzeba, klimat jakiś jest, ale za gardło też nie trzyma. Udany aktorsko, Maika zawsze spoko, ale to Winstead tu bryluje”. Pojawiają się również opinie, że motyw jest już do cna wyeksploatowany: „Powrót złotej ery thrillerów obyczajowych, w efekcie dostajemy remake, który daje poczucie, że motyw złowrogiej niani został już wyeksploatowany do cna”. Jednak są też tacy, którzy, mimo wszystko, bawią się dobrze: „Od samego początku wiadomo, co i jak lub można się tego szybko domyślić, bo z tym film w ogóle się nie kryje, ale nie zmienia to faktu, że całkiem dobrze się to ogląda.” Gwiazdy na ekranie: Mary Elizabeth Winstead i Maika Monroe Obsada od samego początku zwracała uwagę. Mary Elizabeth Winstead i Maika Monroe, cenione przez widzów, kojarzone z mocnymi rolami, przyciągnęły do produkcji zarówno fanów thrillera, jak i tych, którzy po prostu je uwielbiają. To dwie twarze, które naturalnie generują zainteresowanie, a ich duet, jak widać w opiniach, broni się nawet tam, gdzie fabuła bywa przewidywalna. Czy warto obejrzeć nową „Rękę nad kołyską”? Jeśli ktoś liczy na thriller, który całkowicie przewraca gatunek do góry nogami, to może poczuć niedosyt. Ale jeśli lubisz stopniowe budowanie napięcia, niepokojący klimat, a do tego aktorki, które potrafią udźwignąć nawet schematyczny scenariusz, remake jest propozycją wartą uwagi. Zwłaszcza że widzowie wciąż powtarzają jedno: przy tym thrillerze naprawdę trudno siedzieć spokojnie. Produkcję znajdziesz na Disney+. View oEmbed on the source website
Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości. A męskie ego staje się siłą napędową destrukcji
„Fair Play” to thriller psychologiczny, który pokazuje, jak jeden awans potrafi uruchomić lawinę emocji. Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości, a męskie ego staje się siłą napędową destrukcji.
„Fair Play” odsłania związek, który na naszych oczach zmienia się z intymnej bliskości w pole walki. Netflix pokazuje historię pełną napięcia, ambicji i niebezpiecznych emocji, które pękają jak szkło pod zbyt dużym naciskiem. O czym jest intensywny thriller psychologiczny „Fair Play”? Na początku widzimy parę, która mogłaby reklamować idealny związek. Emily i Luke mieszkają razem w Nowym Jorku, pracują w One Crest Capital i, przynajmniej z pozoru, idą przez życie ramię w ramię. Ten iluzoryczny spokój pęka już na początku. Gdy Emily dostaje awans, Luke, przekonany, że stanowisko należało się jemu, zaczyna odczuwać złość, której korzenie sięgają głębiej niż zawodowe ambicje. To nie tylko frustracja związana z pracą. To także ukłucie pod znakiem męskiej dumy. Emily próbuje oddzielić życie prywatne od napiętej atmosfery w firmie, lecz jej wysiłki kończą się bolesnym odkryciem: Luke przestaje być partnerem, a zaczyna zachowywać się jak ktoś, kto chce ją pokonać. To właśnie w tych cichych, pozornie zwyczajnych sytuacjach thriller odsłania najwięcej. Pokazuje, jak miłość potrafi ustąpić miejsca rywalizacji, a troska zmienia się w monitoring. Kto gra w „Fair Play”? W rolach głównych występują Phoebe Dynevor, znana z „Bridgertonów”, oraz Alden Ehrenreich. Dynevor daje jedną z najlepszych ról w swojej karierze — jej Emily przechodzi od pewności siebie, przez dezorientację, aż po desperację, gdy związek zaczyna przypominać pole minowe. Ehrenreich z kolei pokazuje, jak rodzi się toksyczna męskość: jego Luke zaczyna jako czuły partner, by powoli przemieniać się w kogoś, kogo Emily nie poznaje. Chemia między aktorami jest tak intensywna, że każdy ich konflikt nabiera niepokojącej siły. To właśnie ich gra sprawia, że historia nie opiera się wyłącznie na fabularnych napięciach. Działa również jako portret emocjonalnej destrukcji. „Fair Play” uderza w tematy, o których często mówi się półgłosem: ambicja, dominacja, gaslighting, różnice w sposobie traktowania kobiet i mężczyzn w środowisku pracy. Film pokazuje, jak łatwo przemoc psychologiczną pomylić z troską, a manipulację z „reakcją emocjonalną”. To właśnie dlatego seans budzi tak skrajne emocje. Niektóre sceny zmuszają, by spojrzeć na własne relacje, granice, na to, jak subtelnie potrafi narastać dynamika oparta na władzy, a nie partnerstwie. Co sądzą widzowie? Polska sekcja internetu jak zwykle bezlitośnie szczera Opinie widzów o „Fair Play” są różnorodne. Mamy tu całą gamę komentarzy, od entuzjastycznych po bardzo krytykujące. Wielu internautów podkreśla świetną rolę Phoebe Dynevor. Jeden z użytkowników zauważa: „Świetnie pokazuje problem związku, który oparty jest zarówno na życiu prywatnym, jak i pracy. Phoebe Dynevor jest wspaniała. Gorzej niestety wypada Ehrenreich”. Inni zwracają uwagę, że obraz jest „trochę płaski i przewidywalny”, ale jednocześnie „świetnie wychodzi mu bycie okropnie irytującym. Realizuje swój cel”. Pojawiają się też jeszcze bardziej surowe słowa: „zamiast psychologicznej głębi wyjdzie raczej płycizna; do szpiku toksyczna, nieprzyjemna… i nieźle sprawdzająca się jako thriller”. Z drugiej strony znajdziemy głosy pełne uznania: „Szanuję Panią reżyser za bezpardonowy wjazd na chatę męskiego ego. Gęste, autorskie kino, bez subtelności, z wnikliwym case study. Świetnie zagrane”. Są też tacy, którzy doceniają surową obserwację relacji: „Ta para od początku jest bezduszna. Nie życzyłam im dobrze. Obserwowanie walącego się związku dwójki karierowiczów dostarczyło mi sadystycznej przyjemności”. Dlaczego warto obejrzeć „Fair Play”? Thriller Chloe Domont nie jest filmem łatwym. To intensywne, emocjonalnie gęste kino, w którym konflikt narasta centymetr po centymetrze, a widz ma nieprzyjemne poczucie, że uczestniczy w psychologicznym eksperymencie. To produkcja, która pyta, jak krucha potrafi być równowaga w relacji, kiedy ego jednego z partnerów zgrzyta o ambicje drugiego. I jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią, gdy potrzeba kontroli zaczyna przesłaniać wszystko. „Fair Play” nieprzypadkowo trafiło do sekcji „docenione przez krytyków”. To film, który ścina z nóg nie jump scare’ami, lecz emocjonalną precyzją. Dostępny na Netflixie. View oEmbed on the source website
Kinowy HIT właśnie trafił do streamingu! Psychologiczny thriller, w którym pierwsza randka zmienia się w koszmar
Czekali na to widzowie, którzy przegapili premierę w kinach, i ci, którzy chcieli ponownie zagłębić się w historię, od której trudno oderwać wzrok. „Przyjmij / Odrzuć”, jeden z najgłośniejszych thrillerów psychologicznych pierwszej połowy 2025 roku, właśnie dołączył do katalogu SkyShowtime.
Listopadowa oferta SkyShowtime pełna jest mocnych premier: finał „Dexter: Zmartwychwstanie”, mockument „The Paper” czy dokument o seryjnym mordercy Johnie Wayne Gacym. Jednak to właśnie „Przyjmij / Odrzuć” przyciąga najwięcej spojrzeń. Thriller, który w kinach zbierał świetne recenzje, w domu działa jeszcze mocniej: napięcie narasta tu powoli, krok po kroku, aż widz niemal czuje na skórze niepokój Violet. Zwykła randka, która zmienia wszystko Violet, w którą wciela się Meghann Fahy, to samotna mama gotowa dać sobie drugą szansę. Henry (Brandon Sklenar) wydaje się idealnym wyborem: ciepły, uważny, niemal zbyt idealny, by nie wzbudzić podejrzeń. Szybko jednak okazuje się, że to tylko pozory. Violet zaczyna otrzymywać wiadomości od nieznajomego, który grozi życiu jej rodziny, a ostatnie z poleceń jest tak szokujące, że wywraca całą historię do góry nogami: „Zabij Henry’ego”. W tym właśnie miejscu thriller przechodzi na wyższe obroty. Violet, zamiast stać się bohaterką rodem z kina akcji, reaguje jak kobieta z dramatyczną przeszłością: była w toksycznej relacji, pomaga innym jako terapeutka, a teraz zostaje zmuszona do konfrontacji z lękami, które zna aż za dobrze. Psychologiczny thriller Christophera Landona Christopher Landon, twórca znany z horrorów przełamanych czarnym humorem, tym razem odchodzi od nadnaturalnych elementów na rzecz surowej psychologii. W „Przyjmij / Odrzuć” opiera się na emocjach, technologii i tym, jak łatwo zwykłe codzienne sytuacje mogą zamienić się w koszmar. Już pierwsze sceny budują więź między widzem a Violet, która w codziennej rutynie ukrywa dawne rany. Kiedy więc szantażysta zaczyna sterować jej życiem, każda reakcja nabiera głębszego znaczenia. Randka z Henrym zamienia się w desperacką próbę wyrwania się z sideł, a Landon celowo wprowadza chaos, by widz nie miał pewności, komu ufać. Poszlaki prowadzą w różne strony, a chociaż zakończenie bywa określane jako przewidywalne, sposób prowadzenia intrygi potrafi utrzymać widza w napięciu do samego finału. Co na to krytycy i widzowie? Opinie są skrajne i... przez to fascynujące „Przyjmij / Odrzuć” nie jest filmem, obok którego można przejść obojętnie. Krytycy oceniają go bardzo wysoko, aż 83% recenzji na Rotten Tomatoes jest pozytywnych. Widzowie przyznali mu średnią ocenę 79%. W branży thrillerów to wynik wyższy niż przeciętny, co też widać w polskich komentarzach, które kipią emocjami. Niektórym internautom nie podoba się scenariusz: „sporo głupot, niedopowiedziane wątki i rozczarowujące zakończenie. Dla mnie to średni thriller”. Oberwało się także fabule, którą jeden z widzów określił jako „durnowatą”, ale równocześnie przyznał, że ta „filmowa ciuciubabka z mordercą naprawdę daje radę”. Inni komentujący chwalą film za energię i nieoczywiste zwroty akcji. Jeden z nich zwraca uwagę, że „intryga jest całkiem dobrze poprowadzona i nie taka oczywista, jak mogłoby się wydawać”. Ktoś inny opisuje film jako „rollercoaster randkowy z całą masą bardzo zabawnych bzdur jako makabryczna satyra współczesnej miłości”. Pojawiają się również zachwyty nad stroną estetyczną: „Urzekająca estetyka, gdzie każda scena to niemal dzieło sztuki. M. Fahy gra rewelacyjnie”. To film, który dla jednych jest absurdalny, dla innych brawurowy, ale niewątpliwie intensywny i pełen skrajnych emocji. Czy „Przyjmij / Odrzuć” warto obejrzeć? To nie arcydzieło i wcale nie próbuje nim być. Raczej film, który skutecznie gra na lękach, niepokojach i intuicjach widza. Thriller, który sprawia, że zwykła randka staje się testem przetrwania, a decyzje bohaterki ogląda się z napięciem właściwym dobrym filmom psychologicznym. „Przyjmij / Odrzuć” jest już dostępny na SkyShowtime! View oEmbed on the source website
Ten norweski thriller to mroczna i prawdziwa historia, która wstrząsnęła całym światem. Wbija w fotel i ściska gardło...
„22 lipca” Paula Greengrassa to jedna z najbardziej poruszających rekonstrukcji współczesnego terroru. Film wraca na topkę i znów przypomina, jak wyglądała tragedia, której Europa nie zapomni nigdy.
Ten film nie pozostawia obojętnym. „22 lipca” to brutalny, surowy i boleśnie realistyczny obraz Norwegii po jednym z najtragiczniejszych zamachów w historii. Mimo tego, że ma już kilka lat, wciąż budzi ogromne emocje wśród widzów, szczególnie dzięki dostępności na Netfliksie. „22 lipca” od pierwszych minut nie daje złapać tchu „22 lipca” to poruszająca, realistyczna opowieść o jednym z najtragiczniejszych dni w historii współczesnej Europy. Film Paula Greengrassa zaczyna się od chłodnej rekonstrukcji zamachu w Oslo i masakry na wyspie Utøya, gdzie prawicowy ekstremista zabił 77 osób. Potem historia podąża przede wszystkim za Viljarem — nastolatkiem, który cudem przeżył atak, ale musi zmierzyć się z długą rehabilitacją, traumą i próbą powrotu do normalności. Równolegle widz śledzi proces sprawcy, polityczne konsekwencje tragedii i reakcję norweskiego społeczeństwa próbującego odnaleźć się po wstrząsie. To dramat o ogromnej stracie, ale też o sile ocalałych, rodzin ofiar i całego narodu, który chce sprawiedliwości i odpowiedzi na pytanie: jak żyć dalej po takim horrorze? „22 lipca”, czyli norweski dreszczowiec, który mrozi krew w żyłach Film „22 lipca” w reżyserii Paula Greengrassa to jedno z tych dzieł, które ogląda się z zaciśniętym gardłem i poczuciem, że obcuje się z rekonstrukcją bólu, którego nie da się w pełni udźwignąć. Twórca „Lotu 93” czy „Kapitana Phillipsa” po raz kolejny sięgnął po chłodną, pozbawioną ozdobników, niemal reporterską formę paradokumentu. Dzięki temu przyglądamy się tragedii z Norwegii nie przez pryzmat sensacji, lecz ludzkiego doświadczenia tych, którzy musieli przetrwać dzień, który zmienił ich życie. Greengrass zaczyna film od brutalnej, naturalistycznej sekwencji ataku. Reżyser nie epatuje przemocą, jednak pokazuje ją w sposób surowy, bez zbędnych efektów, przez co staje się jeszcze bardziej dotkliwa. To moment, po którym cisza jest głośniejsza niż krzyk. Później kamera podąża przede wszystkim za Viljarem, nastolatkiem, który przeżył atak i którego droga powrotu do życia jest jednym z najmocniejszych wątków filmu. Jego walka o sprawność, godność i odwagę staje się osią narracji, ale Greengrass nie zatrzymuje się wyłącznie na perspektywie ofiar. Równolegle obserwujemy proces Andersa Breivika, człowieka, którego ideologiczna obsesja doprowadziła do największej współczesnej tragedii Norwegii. Reżyser nie komentuje i nie próbuje tłumaczyć. Oddaje rzeczywistość taką, jaka była: chłodną, niepojętą, nieuzasadnioną. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Zobacz zwiastun! Publiczność podzieliła się w reakcjach na temat filmu „22 lipca”. Warto je przytoczyć, bo pokazują, jak różne emocje potrafi wywołać ten sam obraz. Jedni uważają, że Greengrass nie wykorzystał potencjału historii: „Zbyt surowy, za słabo zagrany, pozbawiony emocji. Scena egzekucji powinna być bardziej wyrazista. Film nie oddaje rozmiaru masakry, jaka miała miejsce” — stwierdził jeden z użytkowników. Podobne rozczarowanie wybrzmiewa w opinii: „Kompleksowo chce opowiedzieć o całych wydarzeniach, ale ostatecznie nie wzbudza większych emocji”. Krytycy tej linii widzą też problem w konstrukcji: „Bezmyślna konstrukcja pozbawiona ciężaru”. Są jednak głosy zupełnie przeciwne. Dla części widzów oszczędność formy była atutem, a nie wadą: „Ma wiele mieszanych i negatywnych ocen. Nieco mnie to dziwi. Mam kilka zastrzeżeń, scena masakry na wyspie mogła być mocniejsza. Lie podołał trudnej roli” — zauważył jeden z komentujących. Inni podkreślają, że dokładnie taki ton był potrzebny, by oddać prawdę emocji, a nie grać nimi: „Produkcja Netflixa na wysokim poziomie, skupia się nie tylko na ataku Breivika, ale też jego procesie”. Są też entuzjaści dokumentalnego klimatu: „To, że to jest najlepszy film Netflixa to chyba jasne. Bardzo kameralny, surowy, chłodny i mocny obraz”. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Może właśnie dlatego pozostaje potrzebny. Nie podaje gotowych odpowiedzi, ale zostawia w ciszy, w której jest miejsce na refleksję o tym, jak łatwo zło może wejść w nasze życie i jak ogromnym ciężarem staje się ono dla tych, którzy muszą po nim spróbować żyć dalej. View oEmbed on the source website
Najpiękniejszy film 2025 roku zobaczycie na Netflixie. Krytycy już są zakochani: „kino, które otula, koi i zapiera dech”
Nadchodzi tytuł, o którym w branży mówi się od początku roku. „Sny o pociągach” to film, który na festiwalach wywołał zachwyt, a w recenzjach czytamy, że to „kino, które otula, koi i zapiera dech”. Już za chwilę zobaczymy go na Netflixie.
Krytycy nie mają wątpliwości: to jeden z najpiękniejszych i najbardziej poruszających filmów nadchodzącego roku. „Sny o pociągach” zachwycają wszystkich, którzy już je widzieli. A Netflix udostępni je polskim widzom już w piątek. Produkcja uznawana przez wielu krytyków za najpiękniejszy film 2025 roku. Nowy klejnot Netflixa, który podbija festiwale Po sukcesie „Frankensteina” i „Domu pełnego dynamitu” Netflix nie zamierza zwalniać tempa. „Sny o pociągach” to kolejna produkcja z ambicjami na nagrody. To nie blockbuster i film masowy, lecz tytuł, który ma zrobić wrażenie subtelnością i poetycką formą. Zadebiutował na festiwalu Sundance, gdzie został natychmiast wykupiony przez Netflixa, a następnie pokazany w kilku amerykańskich kinach. Widownia wychodziła z seansów oczarowana. 97% pozytywnych recenzji to wynik, którego nie notuje się często, zwłaszcza przy filmie tak cichym, skromnym i melancholijnym. O czym są „Sny o pociągach”? Adaptacja prozy Denisa Johnsona przenosi nas do Ameryki początku XX wieku. Opowiada historię Roberta Grainiera, drwala i robotnika kolejowego, który żyje na styku dwóch światów: dzikiej natury i kraju, który właśnie zaczyna pędzić ku nowoczesności. To opowieść o zwykłym człowieku, jego codzienności, stracie, samotności i pięknie, które można znaleźć nawet w najprostszych chwilach. Nie ma tu fajerwerków, ale są intymność, cisza i oddech epoki, która już nie wróci. Film zachwyca wizualnie: rozmachem krajobrazów, światłem, które wygląda jak namalowane pędzlem, i nastrojem, który trudno porównać z czymkolwiek innym w tegorocznej ofercie Netflixa. Brak premiery kinowej w Polsce? Wskakuje od razu do streamingu Platforma po raz kolejny wraca do strategii, która wielu kinomanów boli najbardziej: część prestiżowych tytułów udostępnia wyłącznie w streamingu w Polsce. Tak było z „Frankensteinem”, tak było z „Domem pełnym dynamitu”, tak będzie i teraz. „Sny o pociągach” trafią bezpośrednio na Netflixa i to już 21 listopada. To produkcja znacznie bardziej kameralna i intymna niż wcześniejsze wielkie premiery, a przez brak wielkiej kampanii promocyjnej łatwo ją przegapić. A to film, którego przegapić po prostu nie wolno. Idealna filmowa odtrutka na świąteczną lawinę Listopad i grudzień na Netflixie jak co roku oznaczają wysyp bożonarodzeniowych komedii romantycznych. Już pojawiły się pierwsze tytuły, kolejne są w drodze, a platforma dopiero się rozkręca. W morzu świątecznej słodyczy „Sny o pociągach” będą czymś na kształt oddechu. To film refleksyjny, cichy i piękny. Jest dokładnie tym, czego potrzebuje widz, który chce na chwilę wyrwać się z plastikowej magii sezonowych produkcji. A za moment na Netflixie pojawi się także „Jay Kally”, kolejny mocny tytuł z ambicjami. View oEmbed on the source website
Ta komedia świąteczna komedia romantyczna to nowy nr 1 Netflixa. Roztopi nawet najbardziej zmarznięte serca
Kate właśnie zakończyła małżeństwo, ale nie zamierza pozwolić, by rozwód zniszczył jej ukochany rytuał. Chce po raz ostatni zorganizować „idealne, rodzinne święta”, zanim sprzeda dom. Wszystko idzie zgodnie z planem… do momentu, w którym na progu pojawia się jej były mąż Everett i to nie sam, lecz z młodszą, błyszczącą od pewności siebie partnerką.
Rozwód, nowa dziewczyna byłego i ostatnie wspólne Boże Narodzenie. Brzmi jak katastrofa? W nowej świątecznej komedii Netflixa, „Święta z eks”, zamienia się to w pełną ciepła historię o zamykaniu rozdziałów. Film momentalnie stał się hitem. To aktualny numer 1 wspomnianej platformy streamingowej. Poznajcie szczegóły. Święta, które wymknęły się spod kontroli? O czym opowiada film „Święta z eks”? Kate nie wyobraża sobie Bożego Narodzenia bez rodzinnych rytuałów, dlatego mimo świeżego rozwodu postanawia urządzić w swoim domu ostatnie wspólne święta, zanim sprzeda miejsce, z którym wiąże tyle wspomnień. Plan wygląda rozsądnie… do momentu, gdy na progu pojawia się jej były mąż Everett. I to nie sam, lecz z nową partnerką u boku. W tej jednej chwili wigilijna kolacja zamienia się w test emocjonalnej odporności: niedopowiedzenia, pretensje, niechciane wzruszenia i chemia między bohaterami, której wcale nie da się wyłączyć tylko dlatego, że podpisało się papiery rozwodowe. A jednak, w całym tym świątecznym chaosie, Kate powoli zaczyna dostrzegać, że być może nie każdą historię trzeba „naprawiać”. Czasem wystarczy pozwolić jej potoczyć się inaczej, niż planowaliśmy. Choć „Święta z eks” korzystają z klasycznej, świątecznej formuły, to właśnie obsada sprawia, że historia naprawdę działa. Alicia Silverstone, dla wielu na zawsze Cher z „Clueless”, wraca tu w świetnej formie. Jako Kate jest jednocześnie zabawna, zadziorna i pełna emocjonalnych niuansów, których brakowało w wielu tegorocznych komediach romantycznych. Partneruje jej Oliver Hudson, który wnosi do roli Everetta urok lekkoducha z domieszką nieporadności. Dlaczego warto obejrzeć „Święta z eks”? Netflix w końcu daje nam święta z emocjami „Święta z eks” mają wszystkie obowiązkowe elementy filmu świątecznego: śnieg, choinkę, rodzinne spięcia, dużo niewypowiedzianych uczuć. Mimo to pod cukrową warstwą oferuje o wiele więcej niż większość podobnych tytułów. Reżyser Steve Carr nie bał się pokazać trudnych emocji: rozstania, żalu, powrotów do wspomnień. Zrobił to jednak w lekki, otulający niczym ciepły koc sposób. Jeśli lubicie produkcje takie jak „Świąteczny kalendarz” albo „Nasz mały sekret” z Lindsay Lohan, to dzięki temu filmowi poczujecie się jak w domu. Alicia Silverstone wraca do komedii romantycznej w znakomitej formie i to jako producentka i główna bohaterka. Melissa Joan Hart i Paula Hart dokładają swoje doświadczenie z dziesiątek ukochanych świątecznych projektów. A Netflix jak co roku stawia na emocje, humor i magię, której wszyscy od świątecznego kina oczekują. Film zadebiutował na platformie 12 listopada 2025 roku i już zbiera świetne reakcje widzów. Zamierzacie obejrzeć? View oEmbed on the source website
Mocny thriller sądowy z Matthew McConaughey i Sandrą Bullock już na Netflix! Kultowy film lat 90., o którym ciężko zapomnieć
Klasyk kina sądowego wleciał na Netflixa. „Czas zabijania” to jeden z najbardziej poruszających thrillerów lat 90. z gwiazdorską obsadą i historią, która wciąż budzi emocje. Od lat nie schodzi z listy najważniejszych filmów o sprawiedliwości, zemście i moralnych granicach.
To kino, które nie zostawia widza obojętnym. „Czas zabijania”, dramat sądowy oparty na powieści Johna Grishama, wrócił na Netflixa 4 listopada i znów przypomina, jak intensywne potrafi być starcie prawa z osobistą tragedią. „Czas zabijania”: najważniejszy thriller sądowy lat 90. na Netflix Na Netflixie regularnie pojawiają się kultowe tytuły, ale ten może szczególnie poruszyć widzów. „Czas zabijania”, uznawany za jeden z najważniejszych thrillerów sądowych lat 90., ponownie trafi na platformę. To kino, które nie potrzebuje fajerwerków, by trzymać w napięciu. Emocje i moralne dylematy są tu wystarczająco intensywne. Film Joela Schumachera z 1996 roku od lat uchodzi za wzorcowy przykład tego, jak opowiadać o sprawiedliwości, gniewie i uprzedzeniach rasowych. Scenariusz oparto na powieści Johna Grishama, co samo w sobie jest zapowiedzią sądowego starcia najwyższej klasy. „Czas zabijania”: gwiazdorska obsada i role, które przeszły do historii W centrum historii stoi Jake Brigance, młody adwokat, który podejmuje się obrony mężczyzny oskarżonego o wymierzenie krwawej zemsty oprawcom swojej córki. W tę rolę wciela się Matthew McConaughey, jeszcze przed swoim największym hollywoodzkim rozkwitem, ale już z charyzmą, która wybrzmiewa w każdej scenie. Towarzyszą mu: Sandra Bullock jako ambitna studentka prawa wspierająca Brigance’a, Samuel L. Jackson jako ojciec dokonujący desperackiego czynu, Kevin Spacey jako bezwzględny prokurator gotowy na każdy cios oraz Ashley Judd i Oliver Platt dopełniający ten intensywny skład. „Czas zabijania”: historia, która wciąż budzi emocje i porusza Punktem wyjścia jest dramatyczny atak na dziesięcioletnią dziewczynkę. Jej ojciec, przekonany, że prawo nie ochroni jego rodziny, wymierza sprawcom karę samodzielnie. To wywołuje serię wydarzeń, w których mieszają się emocje, polityka, rasowe napięcia oraz brutalna działalność Ku-Klux-Klanu. Dla Brigance’a proces staje się nie tylko walką o wymiar sprawiedliwości, ale też o własne bezpieczeństwo i przyszłość jego rodziny. Film zadaje pytanie, które od lat nie przestaje brzmieć prowokująco: czy istnieje granica, poza którą zemsta staje się zrozumiała, nawet jeśli prawo mówi co innego? Opinie widzów pokazują, że „Czas zabijania” wciąż budzi ogromne emocje, określa się go jako jedną z najmocniejszych produkcji w swoim gatunku: „Perfekcyjnie skonstruowanym moralitetem i wysokiej klasy rzemiosłem sądowym”. Inni zachwycają się kultową mową końcową: „A teraz wyobraźcie sobie, że jest biała. Bardzo dobry dramat sądowy… Solidne kino bez zbędnego gadania”. Pojawiają się też głosy doceniające sposób, w jaki film opowiada o rasizmie: „Przystępnie przedstawiony problem dyskryminacji rasowej. Solidne aktorstwo, świetny scenariusz”. Wielu internatów uważa produkcję za absolutny top gatunku:
Na Netflixa wróciła jedna z najbardziej kultowych serii filmów komediowych z Bradleyem Cooperem. I to od razu wszystkie 3 części!
Netflix znów odpalił dział humoru na pełnej petardzie. Do oferty trafiła dziś uwielbiana seria komediowa, która od lat służy jako remedium na kiepską pogodę, gorszy nastrój i listopadowe znużenie. Chodzi oczywiście o „Kac Vegas”.
Netflix zrobił widzom prezent, którego w listopadzie potrzebował chyba każdy. Do biblioteki platformy wróciła jedna z najbardziej kultowych komedii, „Kac Vegas” i to od razu w komplecie. Trzy części serii, które przez lata zapewniały widzom niekontrolowane wybuchy śmiechu, są ponownie dostępne na platformie i błyskawicznie wskoczyły do najpopularniejszych tytułów dnia. Dlaczego „Kac Vegas” się nie starzeje? Pierwsza część, mimo że ma już swoje lata, wciąż działa jak idealny przerywnik od codzienności. To ta sama historia: czterech przyjaciół, kawalerski wyjazd do Las Vegas i noc, której nikt nie pamięta. A, i jeszcze zaginięcie przyszłego pana młodego. Bohaterowie wyruszają więc w chaotyczną podróż po własnych urwanych wspomnieniach, a widzowie dostają seans pełen absurdów. Bradley Cooper, Ed Helms, Zach Galifianakis i Justin Bartha tworzą kwartet, którego energia jest nie do podrobienia. Opinie widzów? Od „rewelka” po „płakałem ze śmiechu” Komentarze na temat tego kultowego już filmu to gotowy katalog reakcji, który udowadnia, jak szeroko rozszedł się fenomen tej serii. Widzowie mówią wprost, że to komedia, która się nie starzeje, a wiele opinii to recenzje, które bez problemu mogłyby trafić na plakaty filmowe: „Jedna z najlepszych komedii ostatnich lat. Świetna przygoda, niezwykle świeża, dużo śmiechu, z fajnymi bohaterami”. Inna dodaje chłodniej, ale szczerze: „Moim zdaniem dość przeceniany i nie tak dobry, jak sugerują oceny czy średnia na imdb. Ale nie da się ukryć, że faktycznie potrafi zapewnić trochę śmiechu”. Pojawiają się także głosy, które wskazują, że w kategorii komedii „Kac Vegas” osiąga poziom trudny do powtórzenia: „Najlepsza z trzech części o dość absurdalnym temacie, ale czasem warto obejrzeć film o innej treści. Cooper na czele robi dużo dla tego filmu. Godny polecenia”. Gdzie oglądać wszystkie części „Kac Vegas”? Netflix udostępnił trzy filmy 7 listopada 2025 roku. W katalogu pojawiły się: „Kac Vegas”, „Kac Vegas w Bangkoku”, „Kac Vegas III”. Zgrany pakiet na listopadowy maraton.
Ten thriller jest jednym z najczęściej oglądanych filmów na Prime Video. Widzowie mówią wprost: „Obsesja, od której nie można uciec”
Mało kto o nim słyszał, a dziś jest jednym z najczęściej oglądanych filmów na Prime Video. Thriller „Zakręt śmierci”, dla którego nie przewidziano specjalnej promocji, podbija internet. Co sprawiło, że odbiorcy tak mocno go komentują?
Zwykle to wielkie premiery zgarniają uwagę widzów. Tym razem stało się odwrotnie, to niszowy thriller wyrósł na jeden z najgorętszych tytułów Prime Video. O czym opowiada „Zakręt śmierci”? Sprawdź szczegóły i już teraz zaplanuj weekendowy seans. „Zakręt śmierci”: thriller, który rośnie w siłę bez żadnego rozgłosu W katalogu Prime Video trwa teraz prawdziwa wojna o uwagę subskrybentów. Na czele wciąż są serialowe giganty, ale pośród filmów wyłonił się nieoczekiwany pretendent. Mowa o produkcji „Zakręt śmierci”, thrillerze, który jeszcze niedawno można było łatwo przeoczyć, a dziś jest jednym z najczęściej odtwarzanych tytułów w serwisie. Bez gwiazdorskiej kampanii i bez głośnej premiery film zdobywa widownię opiniami tych, którzy już go obejrzeli. Produkcja z ubiegłego roku opowiada o Joshui McCallu, w którego znakomitą rolę wciela się Ben Foster. Razem z żoną i małym synem przeprowadza się do domu stojącego przy niebezpiecznym zakręcie drogi. Jeszcze pierwszej nocy rodzina staje się świadkiem wypadku samochodowego. Szybko okazuje się, że to miejsce ma ponurą historię, kolejne auta wypadają z drogi, a Josh, zamiast przywyknąć do nowej okolicy, zaczyna popadać w obsesję. To nie jest typowy thriller o wypadkach i pechowej lokalizacji. „Zakręt śmierci” to przede wszystkim studium psychiki człowieka, który desperacko próbuje zrozumieć chaos wokół siebie i ocalić resztki kontroli, jakie wydaje mu się, że posiada. Widzowie zwracają uwagę, że film dotyka tematów potrzeby uznania, samotności i pragnienia bycia potrzebnym, czasem za wszelką cenę. Jednocześnie nie unika komentarza o zawsze obecnym, ale często przemilczanym lęku przed nagłą tragedią. „Zakręt śmierci”: od zachwytu po irytację W komentarzach na platformach filmowych widać pełen przekrój emocji, od entuzjazmu aż po frustrację bohaterami. Wielu jednak podkreśla jedno: Ben Foster niesie ten film na swoich barkach i robi to z imponującą intensywnością. Jeden z widzów chwali thriller za klimat i powolne narastanie obsesji: „Character study z mocnym Fosterem i (bardzo) powoli rozwijającą się obsesją; gdy bycie potrzebnym przeradza się w szaleństwo. Z deka przynudza”. Inni zachwycają się grą aktorską: „Ben jest w tej roli świetny... jego obsesja była ze mną aż do końca”. Są jednak i tacy, których finał nie przekonał: „Męczący bohater jak i film, choć sama historia całkiem ciekawa. Zakończenie niezbyt siadło!!!”. Nie brakuje też widzów, którzy widzą w tym filmie coś więcej niż tylko thriller: „Dosłownie o życiu na zakręcie i potrzebie posiadania kontroli w świecie, w którym wszystko wymyka się z rąk”. Nie brakło też porównań do innych produkcji: „Naprawdę dobreee! Przypomina mi film PRZECZUCIE z 2007 roku z Sandrą Bullock. Obejrzyj”. „Zakręt śmierci”: thriller inny niż wszystkie „Zakręt śmierci” nie jest filmem, który ogląda się „przy okazji”. Albo wejdziesz w ten świat i pozwolisz, by narastające napięcie powoli skręcało cię w środku, albo odpadniesz po kilku minutach. I być może dlatego tak szybko pnie się w rankingach Prime Video: bo w czasach przewidywalnych thrillerów oferuje coś, czego brakuje wielu głośnym premierom, uczciwie opowiedzianą historię o człowieku stojącym na granicy, nie o kolejnym „potworze z lasu”.
Netflix przypomniał kultowy thriller sprzed lat z Michaelem Douglasem. Trzyma na skraju fotela przez dwie godziny!
Netflix ponownie sięga po sprawdzoną klasykę i udowadnia, że dobre thrillery się nie starzeją. Na platformę trafił właśnie „Nikomu ani słowa” – intensywny dreszczowiec z 2001 roku, w którym Michael Douglas mierzy się z najgorszym koszmarem każdego rodzica.
Produkcja w reżyserii Gary’ego Fledera, oparta na książce Andrew Klavana, uchodzi dziś za przykład napięcia budowanego nie efektem, a emocją i psychologiczną grą. To historia porwania, sekretów ukrytych w ludzkim umyśle i desperackiej walki ojca o życie dziecka. A jednocześnie — przykład, że film nie potrzebuje fajerwerków, by zatrzymać widza na krawędzi fotela przez dwie godziny. „Nikomu ani słowa” – fabuła Dr Nathan Conrad, szanowany psychiatra z Nowego Jorku, zostaje postawiony pod ścianą. Jego córka znika z domu, a porywacze zamiast okupu, żądają czegoś znacznie bardziej niepokojącego... Chcą, by lekarz wydobył sekretny kod z umysłu pogrążonej w katatonii pacjentki, granej przez Brittany Murphy. Każde wypowiedziane słowo może przesądzić o życiu dziecka, a każda minuta przynosi coraz większe napięcie. Douglas, znany z ról ludzi sukcesu pod presją, po raz kolejny pokazał, jak świetnym jest aktorem. Jednak to Brittany Murphy — krucha, nieoczywista, magnetyzująca — kradnie wiele scen. W tle pojawia się także Famke Janssen, a Sean Bean, jak zwykle z imponującą intensywnością, wciela się w bezwzględnego antagonistę. „Nikomu ani słowa” – opinie widzów Powrót thrillera na Netflix rozbudził nostalgię i entuzjazm widzów. W komentarzach przyznają, że film, choć zrealizowany ponad dwie dekady temu, wciąż działa. „Bardzo dobry film” – pisze jeden z użytkowników. Inny dodaje: „Intrygujący thriller, wciąga od początku do końca”. Są też bardziej refleksyjne głosy: „Oglądając go pierwszy raz, miałem zaledwie 12 lat (VHS) i wtedy zrobił na mnie piorunujące wrażenie, jednak obecnie muszę zgodzić się ze sceptykami scenariusza”. Niektórzy chwalą aktorstwo: „Rewelacyjny film, rewelacyjna historia, rewelacyjna gra Brittany Murphy”, a inni zauważają: „Ogląda się z ciekawością. Jeśli ktoś nie wierzył w możliwości aktorskie Brittany Murphy, to tutaj dostanie najlepsze potwierdzenie na swoje błędne myślenie”. Pojawiają się również chłodniejsze oceny, zgodne z duchem internetowych dyskusji: „Sprawnie zrealizowany thriller bez wyobraźni, za to ze sporą dawką absurdu i wątpliwych zbiegów okoliczności...”, „Czy Douglas zagrał kiedykolwiek kogoś innego niż lekarza, prawnika, maklera lub przedsiębiorcę?”. Są też zachwyty nad klimatem i obsadą: „Dobry, klimatyczny, trzyma w napięciu do końca. A aktorzy świetnie grają!”, a także pełne uznania wyznania: „Bardzo dobre kino. Nie genialne, ale dobre. No i Sean Bean jako złodupiec daje radę”. „Nikomu ani słowa”: trzyma za gardło, ale nie w spektakularny sposób Niezależnie od perspektyw jedno jest pewne, „Nikomu ani słowa” to kino, które wciąż działa. W czasach, gdy thrillery często stawiają na tempo i skalę, ta produkcja przypomina, że największy szok może przynieść cisza, a najmocniejsze emocje rodzą się w spojrzeniu, niedopowiedzeniu i ludzkim strachu. Jeśli masz ochotę na film, który trzyma za gardło, to ten zdecydowanie warto włączyć. View oEmbed on the source website
Anna Seniuk i Artur Barciś w nowej zaskakującej komedii! To jedna z najbardziej oryginalnych polskich premier Netflixa
Netflix zapowiada nową komedię, która ma szansę namieszać wśród polskich widzów. „Podlasie” to świeży projekt osadzony w świecie znanym z filmu „Nic na siłę”. Tym razem na ekranie zobaczymy Annę Seniuk i Artura Barcisia w rolach, które mają połączyć humor, wzruszenie i odrobinę absurdu.
Produkcja zapowiada się na jedną z najbardziej oryginalnych polskich premier sezonu – połączenie małomiasteczkowego klimatu, błyskotliwego humoru i… spotkania z nieznanym. „Podlasie” – komedia o wsi, kosmitach i sile wspólnoty Fabuła filmu przenosi widzów do niewielkiej wsi, w której Halina – lokalna działaczka i ulubienica mieszkańców – wpada w kłopoty finansowe. Gdy wydaje się, że nic już nie da się zrobić, jej narzeczony Jan wpada na niecodzienny pomysł. Wraz z sąsiadami postanawia upozorować… lądowanie kosmitów. W centrum wydarzeń znajdą się tajemnicze kręgi w zbożu, które przyciągną tłumy turystów i mediów, zamieniając spokojną wieś w centrum uwagi całego kraju. Plan, który miał uratować Halinę przed bankructwem, szybko zaczyna żyć własnym życiem, a mieszkańcy będą musieli zmierzyć się z konsekwencjami swojego żartobliwego oszustwa. Obsada pełna legend polskiego kina W „Podlasiu” występują aktorzy, których nie trzeba przedstawiać – Anna Seniuk i Artur Barciś wcielają się w główne role, tworząc duet, który ma szansę rozbawić i wzruszyć jednocześnie. Za kamerą stanął Łukasz Kośmicki, a scenariusz napisały Katarzyna Golenia i Katarzyna Frankowska. Film powstaje dla Netflixa przy współpracy z ZPR Media i ma być kontynuacją świata znanego z komedii „Nic na siłę”. Twórcy zapowiadają historię o ludziach, którzy w obliczu kryzysu wybierają solidarność i pomysłowość zamiast rozpaczy. Netflix inwestuje w polskie kino – co jeszcze nas czeka? „Podlasie” to tylko jedna z kilku nadchodzących polskich premier Netflixa. Wkrótce na platformie pojawi się serial „Bunt”, inspirowany prawdziwymi wydarzeniami – dramat o więziennej rebelii z Borysem Szycem i Filipem Pławiakiem. W przygotowaniu jest też „Kolory zła: Czerń”, czyli kontynuacja popularnego thrillera z Jakubem Gierszałem w roli prokuratora Bilskiego, a także „Czarna Wołga” – mroczna opowieść inspirowana miejską legendą PRL-u. Wisienką na torcie ma być „Znieczulenie”, pierwszy polski serial medyczny platformy z Leszkiem Lichotą i Aleksandrą Popławską w obsadzie. „Podlasie” – data premiery i pierwsze opinie Choć Netflix nie ogłosił jeszcze oficjalnej daty premiery, „Podlasie” już budzi emocje. Fani polskich komedii romantycznych liczą, że będzie to produkcja w duchu „Listów do M.”, ale z nieco bardziej zwariowanym i lokalnym klimatem. Połączenie humoru, ludzkiej solidarności i nieoczekiwanych zdarzeń (z udziałem kosmitów!) może sprawić, że film stanie się jednym z najbardziej komentowanych tytułów sezonu.
Jak wiele można poświęcić dla bliskich? Ten polski film na Netflixie złamał mi serce!
„Wariaci” to najnowsza produkcja Jana Jakuba Kolskiego – reżysera, słynącego z nieoczywistego, poetyckiego, ale jednocześnie brutalnie prawdziwego kina. Historia, która rozpoczyna się jak klasyczne kino drogi, szybko odsłania swoje dramatyczne oblicze. „Wariaci” pokazują, że zwykła podróż przez Polskę może zamienić się w rozpaczliwy wyścig z czasem. A stawką jest ludzkie życie.
To film o miłości, nadziei i desperacji, w którym nic nie jest proste ani oczywiste. „Wariaci” stawiają bohaterów w sytuacjach granicznych i zmuszają widza do refleksji: jak wiele można poświęcić dla bliskich? To pytanie, które rezonuje długo po seansie i sprawia, że ten tytuł jest jedną z najbardziej poruszających polskich produkcji. Niestety mało kto o niej słyszał... Podróż, która zmienia się w dramatyczny wyścig Na początku poznajemy Eryka (Eryk Lubos) – mężczyznę, który właśnie wyszedł z więzienia i próbuje odzyskać kontakt z kilkuletnią córką, Dżesiką (Zuzanna Drobniak). Towarzyszy mu Karolka (Alicja Stasiewicz), czyli jego ukochana. To z nią planuje rozpocząć nowe życie. Eryk zabiera dziecko od dziadka i wyrusza w podróż przez Polskę. To, co miało być szansą na rodzinny start, szybko zamienia się w walkę o życie. Karolka poważnie choruje, a jedyną nadzieją okazuje się kosztowna kuracja. Bohaterowie nie mają pieniędzy, nie mogą jednak pozostać bezczynni. Jak zdobyć środki, nie narażając przy tym dziecka? Czy można pogodzić rolę ojca i partnera, gdy stawką jest życie ukochanej osoby? „Wariaci” to nie tylko kino drogi, to film o desperacji, miłości i nadziei, która potrafi trzymać przy życiu nawet wtedy, gdy wszystko się rozpada. Jan Jakub Kolski od lat współpracuje z aktorami, którzy rozumieją jego język i potrafią dźwignąć ciężar tak skomplikowanych i niejednoznacznych bohaterów. W „Wariatach” główną rolę gra Eryk Lubos, który doskonale wcielił się w postać ojca walczącego o drugą szansę. U jego boku występuje Alicja Stasiewicz, grająca Karolkę, postać kruchą, a zarazem niezwykle silną. Największym zaskoczeniem okazała się jednak najmłodsza aktorka. Zuzanna Drobniak w roli Dżesiki skradła serca widzów i krytyków. Relacja między trójką bohaterów to motor napędowy całej opowieści – bez patosu, ale to z emocjonalną intensywnością, której trudno się oprzeć. Pożegnanie z mistrzem polskiego kina? „Wariaci” to film szczególny również dlatego, że Jan Jakub Kolski zapowiadał go jako swoje ostatnie dzieło. Reżyser, którego nazwisko widzowie kojarzą z „Jańciem Wodnikiem”, „Jasminum” czy „Ułaskawieniem”, od lat kreował w polskim kinie świat na styku realizmu i metafory. Tym razem również dostajemy historię, w której dramat rodzinny miesza się z niemal baśniowym nastrojem, a zwykła podróż staje się pretekstem do opowiedzenia o największych ludzkich pragnieniach. Kolski znów udowadnia, że w polskiej rzeczywistości można odnaleźć uniwersalne emocje – strach, nadzieję, miłość i rozpacz. I że kino, nawet to najcichsze, może mówić więcej niż głośne blockbustery.Film miał premierę kinową 12 kwietnia 2024 roku. Teraz „Wariaci” dostępni są szerokiej publiczności – całość można obejrzeć online na platformie Netflix. To propozycja dla tych, którzy w kinie szukają prawdziwych emocji. View oEmbed on the source website
Nowy film akcji wleciał na Prime Video i bije rekordy! Błyskawicznie wskoczył do topki najpopularniejszych filmów w Polsce
Na Prime Video pojawił się nowy film z Liamem Neesonem, który ominął polskie kina. „Lodowy szlak: Zemsta” to kontynuacja historii kierowcy ciężarówki specjalizującego się w najtrudniejszych trasach na świecie.
Liam Neeson w nowej produkcji „Lodowy szlak: Zemsta” Film „Lodowy szlak: Zemsta” łączy klimat survivalu z klasycznym kinem akcji. W głównej roli powraca Liam Neeson, znany m.in. z „Uprowadzonej”, „Non-Stop” czy „Pasażera”. Partnerują mu m.in. Laurence Fishburne, Amber Midthunder i Benjamin Walker. Film wyreżyserował Jonathan Hensleigh, który odpowiadał również za „Lodowy szlak” z 2021 roku. Produkcja trwa około dwóch godzin i została przygotowana specjalnie z myślą o widzach szukających intensywnej akcji. Mike McCann (Liam Neeson) po wydarzeniach z pierwszej części postanawia spełnić ostatnią wolę brata i rozsypać jego prochy na Mount Everest. Wyrusza w podróż, która szybko zamienia się w walkę o życie – na jego drodze stają uzbrojeni najemnicy, gotowi poświęcić niewinnych ludzi dla własnych interesów. Nie brakuje scen na granicy wytrzymałości i charakterystycznego dla Neesona stylu – bohater samotnie stawiający czoła pozornie beznadziejnej sytuacji. Widzowie pokochali nowy film „Lodowy szlak: Zemsta” Krytykom „Lodowy szlak: Zemsta” nie przypadł do gustu – na Rotten Tomatoes zebrał zaledwie 18% pozytywnych recenzji. Ich zdaniem fabuła jest przewidywalna, a sama historia niewiele wnosi do gatunku. Inaczej widzą to użytkownicy Prime Video, którzy chętnie klikają w nową produkcję. Dla wielu to „kino do popcornu”, czyli prosty, ale angażujący seans, w którym liczą się napięcie i akcja, a nie zaskakujące zwroty. Jeśli cenisz filmy z Liamem Neesonem, wiesz, czego się spodziewać – samotnego bohatera, bezkompromisowej walki i wielu scen, w których adrenalina sięga zenitu. Nie jest to jednak produkcja, która zbierze nagrody, ale świetnie sprawdzi się jako film na wieczór, szczególnie jeśli lubisz survivalowe klimaty. „Lodowy szlak: Zemsta” dostępny jest wyłącznie na Prime Video. Obecnie zajmuje drugie miejsce w rankingu najchętniej oglądanych tytułów w Polsce i rywalizuje z reality show „Good Luck Guys” oraz finałem „Tego lata stałam się piękna”. View oEmbed on the source website
Amerykański melodramat, który poruszył miliony widzów na całym świecie! Spodoba się fanom „Gwiazd naszych wina”
To historia, która chwyta za gardło i nie puszcza do ostatniej minuty. Opowieść o dwójce nastolatków, którzy zakochują się w świecie, gdzie każdy dotyk może być śmiertelnym zagrożeniem.
„Trzy kroki od siebie” łączy w sobie szczerość młodzieńczych uczuć z brutalną codziennością choroby przewlekłej. Ten dramat pokazuje, że nawet najmniejsza bliskość może stać się luksusem, a miłość – największym wyzwaniem. „Trzy kroki od siebie” – fabuła Stella Grant (Haley Lu Richardson) cierpi na mukowiscydozę, chorobę genetyczną, która codziennie zmusza ją do ścisłego reżimu medycznego. Jej życie to szpitalne korytarze, inhalatory, maski i planowanie każdej czynności pod dyktando leczenia. W jej świecie pojawia się Will (Cole Sprouse) – chłopak, który traktuje chorobę z buntem i rezygnacją. Między nastolatkami rodzi się uczucie, jednak fizyczna bliskość jest dla nich zakazana. Muszą zachować dystans 180 cm – każde jego złamanie może skończyć się tragicznie. Historia Stelli i Willa to opowieść o pragnieniu dotyku, wolności i miłości, której nie można przeżyć w pełni. W rolach głównych wystąpili Haley Lu Richardson i Cole Sprouse, których ekranowa chemia stała się sercem filmu. Za reżyserię odpowiada Justin Baldoni, znany również z działalności społecznej i wrażliwości na temat chorób przewlekłych. Scenariusz napisali Mikki Daughtry i Tobias Iaconis, nadając historii balans między dramatem a delikatnym humorem. Widzowie dali mu drugą szansę i natychmiast stał się hitem! Kontrowersyjny thriller dosłownie was osaczy Choć minęły już trzy lata od premiery, survivalowy miniserial „Oddychaj” niespodziewanie wrócił do łask. Produkcja, która w 2022 roku przeszła bez większego echa, dziś ponownie znalazła się w TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów na Netfliksie. „Trzy kroki od siebie” – opinie widzów Film zebrał mieszane recenzje krytyków, ale publiczność w dużej mierze go pokochała. Na Filmwebie średnia ocen wynosi 7,4/10. Nie da się ukryć, że fabuła „Trzy kroki od siebie” jest mocno inspirowana kultowym filmem „Gwiazd naszych wina”. Ma jednak w sobie szczerość i potrafi naprawdę poruszyć, co potwierdzają komentarze widzów: „Pomimo trudnych początków, kilku sztampowych rozwiązań oraz wysypu filmów o podobnej tematyce – nie manipuluje emocjami i potrafi wzruszyć”, „Ludzki dotyk. Intensywny, pełen emocji. Finałowa ckliwość wylała moje łzy. Warto żyć”, „Bywa, że walnie o jednym łzawym monologiem za dużo, ale nie romantyzuje mukowiscydozy i jest uczciwy w pokazywaniu emocji bohaterów. Haley Lu i Cole – płakałem”. „Trzy kroki od siebie” nie ucieka od tematów trudnych, ale nie popada też w przesadną melodramatyczność. To propozycja dla tych, którzy nie boją się silnych emocji. Film jest dostępny m.in. na Netflixie i Apple TV.
Ten wzruszający film to najpiękniejszy wyciskacz łez, jaki kiedykolwiek widziałam. Potrzebowałam całego pudełka chusteczek
Nie każdy film potrafi wzruszyć do tego stopnia, by widz naprawdę potrzebował całego pudełka chusteczek. A jednak ta produkcja robi to z zadziwiającą łatwością.
„Jak zdobyć miliony, zanim babcia umrze” to opowieść, która w swojej prostocie chwyta za serce i przypomina, że największym bogactwem w życiu nie są pieniądze... „Jak zdobyć miliony, zanim babcia umrze” – fabuła Głównym bohaterem filmu „Jak zdobyć miliony, zanim babcia umrze” jest młody mężczyzna, który decyduje się opiekować chorą babcią. Jego początkowa motywacja nie jest czysta – widzi w tym szansę na odziedziczenie spadku. Jednak to, co miało być kalkulacją, szybko zamienia się w lekcję życia i w odkrywanie na nowo rodzinnych więzi. Film w subtelny, a jednocześnie przejmujący sposób pokazuje codzienność bohaterów. Z jednej strony mamy opiekę nad schorowaną osobą, z drugiej – codzienne życie Bangkoku, tętniącego gwarem i zwyczajnością. To kontrast, który sprawia, że dramat rodzinny nabiera jeszcze większej intensywności i autentyczności. Reżyserem filmu jest Pat Boonnitipat, który wraz z Thodsaponem Thiptinnakornem stworzył również scenariusz. To właśnie ich spojrzenie pozwoliło z banalnej z pozoru historii wyciągnąć tak ogromny ładunek emocjonalny. W rolach głównych występują: Usha Seamkhum – jako babcia, która zaskakuje siłą charakteru i nieprzewidywalnością, Putthipong Assaratanakul (Billkin) – w roli wnuka, balansującego między egoizmem a potrzebą bliskości. Chemia między aktorami sprawia, że widz ma wrażenie uczestniczenia w prawdziwej, intymnej historii, a nie w kreacji stworzonej na potrzeby ekranu. „Jak zdobyć miliony, zanim babcia umrze” – opinie Widzowie nie kryją wzruszenia po seansie: „Bardzo ładnie, empatycznie i szczerze opowiedziana rodzinna historia zwykłych, nieidealnych osób. Wzruszająco przedstawiona odradzająca się więź babci i wnuka”. „Na żadnym filmie jeszcze tak nie płakałem” - to najczęstsze stwierdzenie, które powtarza się w wielu komentarzach. Widzowie podkreślają, że produkcja wywołuje łzy, ale nie przez tani sentymentalizm, lecz dzięki szczerości i autentyczności relacji między bohaterami. Widzowie dali mu drugą szansę i natychmiast stał się hitem! Kontrowersyjny thriller dosłownie was osaczy Choć minęły już trzy lata od premiery, survivalowy miniserial „Oddychaj” niespodziewanie wrócił do łask. Produkcja, która w 2022 roku przeszła bez większego echa, dziś ponownie znalazła się w TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów na Netfliksie. „Jak zdobyć miliony, zanim babcia umrze” – gdzie obejrzeć? To film, który warto obejrzeć nie tylko ze względu na emocje, jakie wywołuje, ale także na uniwersalne przesłanie. Przypomina, że pogoń za pieniędzmi często przysłania to, co naprawdę ważne – obecność bliskich, wspólne chwile i drobne gesty, które budują więź. „Jak zdobyć miliony, zanim babcia umrze” to lekcja pokory i refleksji, a jednocześnie ciepła historia, w której obok wzruszeń znajdziemy też humor i nadzieję. Film dostępny jest na Netflix.
Ten polski dramat „rozrywa serce na strzępy”. Wzruszający film dostępny na Netflixie zachwyca widzów i krytyków
Niektóre filmy zostają w pamięci na lata. A są też takie, które dosłownie rozrywają emocjonalnie, zmuszając do konfrontacji z tym, czego zwykle wolimy nie widzieć. Ten polski dramat to właśnie jedno z takich doświadczeń.
Historia rodziny, którą opowiada Beata Dzianowicz, nie jest ani spektakularna, ani przesadzona – jest aż zbyt prawdziwa. Opowiada o chorobie, która nie wybiera i o bliskich, którzy muszą nauczyć się żyć w świecie, gdzie miłość zderza się z bezradnością. „Strzępy” – fabuła Film z 2022 roku opowiada historię rodziny Pateroków. Adam (Michał Żurawski), nauczyciel historii, mieszka z żoną Bogną, córką Zoją i ojcem Gerardem (Grzegorz Przybył), który jest cenionym profesorem politechniki. Rodzinny porządek burzy diagnoza: Alzheimer. Choroba, która początkowo objawia się drobnymi pomyłkami, szybko zaczyna przejmować kontrolę nad życiem Gerarda i jego bliskich. Z dnia na dzień wszyscy muszą nauczyć się funkcjonować w rzeczywistości, w której codzienność wymaga coraz większych poświęceń. Za reżyserię odpowiada Beata Dzianowicz, znana głównie z dokumentów. To jej mocny debiut w kinie fabularnym, który spotkał się z dużym uznaniem krytyków. W rolach głównych wystąpili: Michał Żurawski, Agnieszka Radzikowska i Pola Król. Największą uwagę przykuł Grzegorz Przybył, który wcielił się w Gerarda – jego kreacja określana była przez recenzentów mianem jednej z najważniejszych w polskim kinie ostatnich lat. Autorem zdjęć jest Piotr Pawlus, a scenografię przygotowały Agata Adamus i Agnieszka Sośni. „Strzępy” – opinie Widzowie piszą, że to „jedno z najintensywniejszych doświadczeń emocjonalnych” i film, który „rozrywa serce na strzępy”. Na Filmwebie często pojawiają się porównania do „Ojca” Floriana Zellera czy „Miłości” Michaela Hanekego, ale wielu zaznacza, że Dzianowicz znalazła własny język opowiadania o chorobie i rodzinnych relacjach. To kino, które nie daje wytchnienia, ale właśnie dlatego warto je zobaczyć. Pokazuje bez upiększeń, jak Alzheimer zmienia życie rodziny i jakie emocje budzi konfrontacja z bezradnością wobec losu. Widzowie podkreślają autentyczność postaci, unikanie taniego melodramatu i realizm, który zmusza do refleksji. Jeśli cenisz produkcje, które wywołują dyskusje i zostają z widzem na długo – ten film trzeba obejrzeć. „Strzępy” – gdzie obejrzeć? Po premierze kinowej film „Strzępy” trafił na platformę Netflix i szybko stał się jednym z najchętniej oglądanych polskich dramatów w serwisie. View oEmbed on the source website
Fani „Substancji” pokochają ten nowy film o obsesyjnej miłości. „Nie wiedziałem, gdzie kończę się ja, a gdzie zaczyna się ona”
Michael Shanks nakręcił film o współzależności w związku, do którego zainspirowała go własna relacja. Żeby było jeszcze ciekawiej – głównych bohaterów zagrała prawdziwa para, czyli Dave Franco i Alison Brie. „Together” to jeden z najlepszych horrorów tego roku. Byłam w szoku, że jest aż tak hardcorowy!
Body horror „Together” – fabuła Od 22 sierpnia w polskich kinach możemy zobaczyć horror „Together”, który garściami czepie z mitu o bratnich duszach. Według niego każdy z nas jest połówką poszukującą swojej zaginionej całości. Film Michaela Shanksa zadaje pytania o współzależność w związku. W którym momencie relacja staje się niezdrowa? Na jakim etapie zaczynamy tracić własną tożsamość? Choć australijski reżyser mógł nakręcić poważny dramat, zdecydował się postawić na o wiele bardziej szaloną formę. I był to strzał w dziesiątkę, który przyczynił się do kontynuacji świetnej passy body horroru. Najpierw głośna „Substancja” z Demi Moore i Margaret Qualley, później „Brzydka siostra”, czyli pomysłowa interpretacja baśni braci Grimm o Kopciuszku, a teraz „Together”! O czym opowiada? Alison Brie i Dave Franco wcielają się w Millie i Tima – parę z bardzo długim stażem. Ona jest nauczycielką lubiącą mieć wszystko dopięte na ostatni guzik. On jest niespełnionym muzykiem. Kiedy Millie dostaje propozycję pracy w szkole, przeprowadzają się do pięknego domu w idyllicznej małej miejscowości. Przeprowadzka jest trudna dla Tima, ale to przecież normalne. Oboje są przekonani, że niedługo wszystko się unormuje. Podczas zwiedzania okolicy trafiają do okolicznej jaskini, co zapoczątkowuje serię dziwacznych incydentów. Ich ciała zaczynają się ze sobą zrastać... Michael Shanks o filmie „Together” Przed premierą „Together” mieliśmy okazję wziąć udział w wirtualnym spotkaniu reżysera z międzynarodową prasą. Opowiedział nam o inspiracji do filmu, współpracy z Davem oraz Alison, a także swojej miłości do horroru. Inspiracją do filmu był twój własny związek, w którym jesteś od 16 lat. Jak patrzysz na niego z perspektywy czasu? Pozytywnie czy negatywnie? Michael Shanks: Kiedy pisałem scenariusz, byliśmy razem od niemal 10 lat. Ja i moja partnerka mieliśmy razem zamieszkać i zaczęły dręczyć mnie różnego rodzaju lęki. Myślałem o tym, że spędziłem z nią całe moje dorosłe życie. Mieliśmy tych samych przyjaciół, jedliśmy te same rzeczy, oddychaliśmy tym samym powietrzem. Nie wiedziałem, gdzie kończę się ja, a gdzie zaczyna się ona. Zastanawiałem się, czy dalej jestem oryginalną, niezależną jednostką, czy jestem już tylko połową większej, wspanialszej całości. Ten strach i niepokój wydał mi się niezwykle interesujący. Wykorzystałem ten pomysł i rozciągnąłem go do granic możliwość. W ten sposób mogłem eksplorować takie motywy jak miłość i oddanie, ale jednocześnie mogłem wypełnić film scenami, które, mam nadzieję, zaskoczą i zachwycą widzów. Czy opowiedzenie tej historii było dla ciebie wyzwalające? Tak, ale było też sporo przewracania oczami. Kiedy kwestionowałem moją relację, martwiłem się, o to, co ludzie mówią za moimi plecami. Na tej podstawie napisałem postać Tima. To gorsza i – miejmy nadzieję – bardziej żałosna wersja mnie. Choć nie, pewnie to nieprawda. Pewnie jestem najbardziej żałosną wersją siebie (śmiech). Było zabawnie. Na przykład biuro Tima wygląda tak jak moje biuro. W jednej ze scen Tim ćwiczy na gitarze — gra riff, który napisałem z moim starym zespołem. Tim jest niedoszłym muzykiem, a ja myślę o sobie właśnie w taki sposób. Sporo tego. Jest też mniej zabawna cześć. Mojego ojca spotkało to samo, co ojca Tima. Kręcenie tych scen było dziwnym doświadczeniem. Tak samo oglądanie filmu z moją matką, którą również straumatyzowała jego śmierć. Nigdy nie sądziłem, że kiedykolwiek tak się odsłonię. Nie sądziłem też, że nakręcę coś tak ironicznego i zabawnego. Im bardziej osobisty był scenariusz, tym więcej życia nabierała historia. Dlatego uważam, że był to dobry wybór. Czy to pomogło, że Dave i Alison są parą w prawdziwym życiu? Totalnie. To było kluczowe podczas robienia tego filmu. Przede wszystkim nadało mu emocjonalnej głębi. Było także fajną ciekawostką, ponieważ ludzie znają Dave’a oraz Alison, wiedzą, że są parą. Dave i Alison są razem od ponad 10 lat. Mają chemię, historię i jest to coś, co od razu czuć. Okazało się to również bardzo przydatne w kwestiach technicznych. Nie mieliśmy czasu robić zbyt wielu powtórzeń, więc dobrze się złożyło, że mieliśmy aktorów, którzy czują się ze sobą komfortowo. Wracali do domu, powtarzali kwestie. Zawsze byli świetnie przygotowani. Byli podekscytowani tym, że mogą odgrywać emocjonalne sceny w ekstremalnych okolicznościach, w których się znaleźli. Chodziło nie tylko o intymność emocjonalną, ale również fizyczną. Musieli zagrać bardzo niekomfortowe sceny seksu, godzinami chodzić nago po planie. Przez cały dzień byli połączeni protezą, bo nie mieliśmy budżetu, aby zrobić kolejną protezę, więc musieli chodzić razem do toalety. Nie poprosiłbym o to aktorów, którzy nie są parą. Zresztą Dave i Alison byli nie tylko aktorami, ale również producentami i zgadzali się na każdy szalony pomysł. Mówili: „Pewnie, zrobimy to, nie martw się”. Bardzo łatwo nam się z nimi pracowało. Ich występy były jeszcze lepsze, dzięki temu, że zagrali w tym filmie razem. Nakręciliście ten w film ok. 20 dni. Jakie były największe wyzwania? Chciałem, aby wydawało się, że mamy o wiele większy rozmach niż w rzeczywiście. Oczywiście, bohaterowie odbywają emocjonalną podróż, ale chciałem również mieć szalone sekwencje, które zaskoczoną nawet zagorzałych fanów horroru. Nawet tych, którym wydaje się, że widzieli już wszystko. Dave i Alison musieli być w pełnej gotowości, nie było czasu na błędy. Musieli być gotowi, aby krzyczeć, płakać, odgrywać sceny seksu. Przyczepialiśmy do nich kable, wlekliśmy ich po drodze, zmuszaliśmy ich do tego, aby uderzali ciałem w szklane drzwi. To był nieustanny proces, trudny, ale wspaniały. Każdego dnia robiliśmy coś innego, ekscytującego. Na przykład kręciliśmy rutynową scenę przy obiedzie, aż tu nagle ktoś zaczynał dusić się własnymi włosami, ktoś inny musiał je wyciągnąć. Ludzie przychodzili do mnie i pytali: „Co my robimy? To szaleństwo!”. Czy „Together” to hołd dla body horroru? Jestem wielkim fanem gatunku. Ostatnio ponownie obejrzałem film „Star Treck: Pierwszy kontakt”, który widziałem wielokrotnie za dzieciaka, i pomyślałem sobie: „Oh, przecież to jest body horror!”. Igła wbijana w oko, zombie erotycznie zdzierające skórę… To zaskakująco pokręcony film. Aż trudno uwierzyć, że jest mainstreamowy. Oczywiście ogromny wpływ miały na mnie takie filmy jak „Coś” Johna Carpentera, dzieła Cronenberga czy zabawne, kiczowate filmy Stuarta Gordona i Briana Yuzna z lat osiemdziesiątych. Scena z psami jest hołdem dla horroru „Coś”. Kiedyś body horrory były bardzo mokre i błyszczące, wypełnione różnorakimi substancjami. Ja chciałem zrobić coś przeciwnego. Chciałem, aby ten film był boleśnie suchy i taką wskazówkę dałem zespołowi, który zajmował się efektami. Dlaczego ludzie często nie traktują horroru poważnie? Może dlatego, że jest to naprawdę szeroki gatunek. Weźmy np. filmy „Mucha” oraz „Towarzystwo”. Oba mierzą się z bardzo emocjonalnymi motywami, ale jeden wykorzystuje do tego humor. Kocham horror, ponieważ pozwala w oryginalny sposób eksplorować prawdziwe emocje i historie. Akcja „Together” toczy się w świecie rzeczywistym i opowiada o zwyczajnej parze, która ma zwyczajne problemy. Pewnego razu napotykają nadnaturalną siłę, odzwierciedlającą problemy, z którymi się zmagają. Równie dobrze to mógłby być dramat miłosny, ale zamiast tego testujemy granice i sypiemy sól na ich rany. Poruszeni i zestresowani bohaterowie próbują dojść do tego, co jest nie tak z ich związkiem. Zdecydowałem się na taką formę, ponieważ mogę połączyć eksplorowanie interesujących mnie motywów z dynamicznymi scenami akcji, które sprawią, że widzowie będą się wiercić albo nawet krzyczeć. Mam nadzieję, że ten film da ludziom myślenia. Jednocześnie chcę, aby czuli, że dostali to, na co zasługują – dobrą, jakościową rozrywkę. „Together” miało świetną, pomysłową i oryginalną kampanię promocyjną. Jak to wyglądało z twojej strony? Kiedy próbowaliśmy sprzedać film, miałem nadzieję, że kupi go ekipa odpowiedzialna za „Kod zła”. I tak też się stało. Nie potrzebują pomocy, bo są najlepsi, ale byli bardzo otwarci na nasze pomysły. Chcieli być pewni, że to wszystko nam odpowiada. Zrobiłem fałszywy teaser do filmu. Dałem im go i zapytałem, czy nie chcą tego wykorzystać. Odtworzyli go po swojemu i wypuścili jako teaser, co pokazuje, jak bardzo otwarci i pomysłowi są. Cudownie nam się razem pracowało. View oEmbed on the source website