Wstrząsającą historią Heidi Broussard żył cały świat. Ten film z Emily Osment opowiada ją w sposób, który wbija w fotel
Historia Heidi Broussard przez wiele dni śledzona była przez media i opinię publiczną. Film „Stolen Baby: The Murder of Heidi Broussard” wraca do sprawy, która zaczęła się jak zaginięcie młodej mamy i jej nowo narodzonej córeczki, a zakończyła odkryciem makabrycznego planu najbliższej przyjaciółki.
Prawdziwa historia Heidi Broussard wstrząsnęła USA Prawdziwa historia Heidi Broussard wstrząsnęła Stanami Zjednoczonymi w grudniu 2019 roku. Heidi zniknęła 12 grudnia po tym, jak odwiozła starsze dziecko do szkoły. Razem z nią przepadła jej nowo narodzona córeczka Margot, która miała wtedy zaledwie dwa tygodnie. Sprawa szybko uruchomiła szeroko zakrojone poszukiwania, w które zaangażowały się służby, media i lokalna społeczność. Po kilku dniach śledczy dotarli do Magen Fieramuski, wieloletniej przyjaciółki Heidi. Kobiety znały się od dawna, a w czasie ciąży były ze sobą w bliskim kontakcie. Magen miała twierdzić, że sama spodziewa się dziecka, dzieliła z Heidi ten etap życia i była obecna przy niej w ważnych momentach. Właśnie dlatego późniejsze ustalenia śledczych były tak trudne do przyjęcia. Ciało Heidi Broussard odnaleziono w bagażniku samochodu Magen. Jak ustalono, kobieta została uduszona. Jej córeczkę Margot znaleziono żywą w domu Magen w Houston. Dziewczynka została oddana rodzinie. Magen Fieramusca została najpierw oskarżona między innymi o porwanie i manipulowanie zwłokami, a później także o zabójstwo. Ostatecznie przyznała się do winy i odbywa karę 55 lat więzienia za zabójstwo pierwszego stopnia po redukcji zarzutu. Film nie traktuje tej historii jak sensacyjnej zagadki do rozwiązania. Bardziej skupia się na relacji między kobietami i na tym, jak bliskość może stać się narzędziem manipulacji. To właśnie ten aspekt najmocniej działa na emocje widza. „Stolen Baby: The Murder of Heidi Broussard” pokazuje, że największe zagrożenie nie zawsze przychodzi z zewnątrz. Kryminalny film „Stolen Baby: The Murder of Heidi Broussard” - gdzie go obejrzeć? „Stolen Baby: The Murder of Heidi Broussard” to film z 2023 roku, wyreżyserowany przez Michelle Ouellet. Produkcja trwa około 1 godziny i 26 minut, łączy elementy thrillera, dramatu i filmu biograficznego, a jej fabuła została oparta na prawdziwej sprawie zabójstwa Heidi Broussard. Disney Plus opisuje film jako historię kobiety, która udaje, że jest w ciąży w tym samym czasie co jej przyjaciółka, a później jedzie do niej, gdy ta ma urodzić dziecko. Gdy Heidi i jej nowo narodzona córka znikają, podejrzenia zaczynają kierować się właśnie w stronę Magen. W Polsce film można znaleźć online m.in. na CDA Premium i Disney +. To propozycja dla osób, które lubią produkcje true crime, ale nie szukają wyłącznie mocnych scen. Siła tego filmu tkwi przede wszystkim w psychologicznym napięciu. Z jednej strony widzimy przyjaźń, bliskość i wspólne przeżywanie ciąży. Z drugiej, od początku czuć, że za pozorną troską może kryć się coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Kto gra w filmie „Stolen Baby: The Murder of Heidi Broussard”? Największą uwagę w obsadzie przyciąga Emily Osment, którą wiele widzek kojarzy z lżejszych produkcji, ale tutaj pokazuje zupełnie inne oblicze. Aktorka wciela się w Magen Fieramuskę, postać trudną, niepokojącą i zbudowaną na sprzecznościach. Z pozoru jest oddaną przyjaciółką, wspierającą kobietą i kimś, kto rozumie emocje ciężarnej Heidi. Z czasem jej zachowanie zaczyna jednak budzić coraz większy niepokój. Heidi Broussard gra Anna Hopkins, znana między innymi z „The Expanse”. Jej bohaterka jest ciepła, rodzinna, ufna i pełna radości z powodu narodzin dziecka. Właśnie dlatego tragedia przedstawiona w filmie wybrzmiewa tak mocno. Widz nie ogląda anonimowej ofiary z kroniki kryminalnej, ale kobietę, która miała codzienne życie, bliskich i plany. W filmie występują także Ian Lake jako Cody, Jamie Spilchuk jako Greg, Sabryn Rock jako Sarah, Candice Lidstone jako Leighanne, Paulino Nunes jako agent FBI Paul Richards oraz Sonia Dhillon Tully jako detektyw Bonnie Majors. W obsadzie pojawiają się również Ashton Cressman i Jolanta Mojsej. Informacje o obsadzie potwierdzają między innymi Netflix, Disney Plus i TV Insider. „Stolen Baby: The Murder of Heidi Broussard” nie jest łatwym filmem na wieczór, ale trudno odmówić mu siły. To historia o zaufaniu, zazdrości, obsesji i tragedii, która wydarzyła się naprawdę. Dla fanek true crime będzie to seans poruszający, ale też zostawiający z pytaniem, jak dobrze znamy ludzi, których wpuszczamy najbliżej siebie.
Najdziwniejszy film o trudach macierzyństwa, o którym być może nigdy nie słyszeliście, ale zdecydowanie powinniście go obejrzeć
„Nocna suka” to ekscentryczny, zbijający z tropu i bardzo pomysłowy film. Właściwie to lepiej za dużo o nim nie wiedzieć, zobaczyć bez żadnego przygotowania i pozwolić się zaskoczyć. Dlatego powinniście to zrobić, nie czytając tego tekstu, bo za dużo zdradza. Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że trudno się powstrzymać od pisania, gdy widziało się coś tak fajnego.
Film „Nocna suka” w reżyserii Marielle Heller jest ekranizacją powieści Rachel Yoder. Książka ukazała się również w Polsce pod tym samym tytułem. Wpisuje się ona w nurt feministycznych komentarzy do służalczej roli kobiet w społeczeństwie patriarchalnym, którą szczególnie wyraźnie widać, gdy urodzą dziecko i ciężar wychowania spada przede wszystkim na ich barki. Często wyłącznie. Niewątpliwie jest to problem, o którym trzeba głośno mówić, ale wcale nie jest powiedziane, że należy to robić całkiem serio. Można do tego podejść inaczej, z fantazją, w sposób, który zaskoczy i zmusi do myślenia. Tak właśnie zrobiła Yoder w swojej powieści, a filmowa adaptacja jej twórczości podążyła tym samym tropem. „Nocna suka” to jeden z najdziwniejszych (ale jakże prawdziwych) filmów o macierzyństwie Główną bohaterką jest tu Matka – w tej roli świetna Amy Adams – niegdyś artystka mieszkająca w mieście i prowadząca intensywne, fascynujące życie. A obecnie „zwykła” kobieta wychowująca syna na nudnych przedmieściach i utrzymywana przez Męża (granego przez Scoota McNairy’ego), którego często nie ma w domu, bo wyjeżdża w delegacje. Matka niewątpliwie kocha swojego syna, zajmuje się nim z miłością i troską, ale coraz trudniej jej udawać, że całkowite poświęcenie się macierzyństwu jest dla niej źródłem szczęścia. Z dnia na dzień jest z nią coraz gorzej. A Mąż nie bardzo pomaga. Nawet jeśli jest w domu. Frustracja matki rośnie i dzieje się coś jeszcze, coś dziwnego. Zaczyna się od tego, że Matce wyostrza się węch i smak. Nabiera też ochoty na surowe mięso. W nocy budzi ją wycie psów i ma wrażenie, jakby ją wzywały. Potem zauważa na swoim ciele zmiany, które sprawiają, że zaczyna podejrzewać, że sama zmienia w psa, a właściwie sukę, bo gdy w nocy Mąż spi zamiast zająć się dzieckiem, Matka w wulgarnych i dosadnych słowach daje mu do zrozumienia, co o tym myśli. Wizje zezwierzęcenia eskalują, a całą sytuację dodatkowo pogarsza spotkanie ze starymi znajomymi ze świata sztuki, które uzmysławia Matce, że nie jest już częścią życia, w jakim wciąż chciałaby uczestniczyć. Czuje, że dłużej tak nie może. Tylko jak sobie z tym poradzić? Co można zrobić? Rozwiązanie okazuje się w zasięgu ręki. „Nocna suka” subiektywnie [recenzja] Kluczem do zrozumienia tego filmu jest pierwsza scena, w której Matka przypadkiem spotyka w sklepie znajomą z dawnego życia i zaczyna jej się żalić, że jest nieszczęśliwa, bo dziecko, chociaż cudowne, uwięziło ją w roli, w której nie czuje się dobrze i w ogóle ma wrażenie, że straciła ostatnie resztki swojej sprawczości, co ją przygnębia i odbiera chęć do życia. A potem okazuje się, że Matka nie powiedziała tego na głos. Tylko pomyślała. Od tego momentu wiadomo, że spora cześć tego, co mówi i czego doświadcza, dzieje się tylko w jej głowie. Chociaż często nie jest aż takie oczywiste, co zachęca do nieustannej czujności i interpretacji. W sumie jednak to, co ma nam do powiedzenia ta historia, jest banalnie proste. Ale po pierwsze, wcale nie oznacza to, że nie jest prawdziwe. A po drugie, sposób, w jaki zostało to zrobione – mieszanie fantasmagorycznych wizji z twardymi realiami macierzyństwa, pokazanymi z prawdziwie czarnym humorem – sprytnie sabotuje tę banalność i sprawia, że ogląda się to z poczuciem przyjemnego zdumienia, bo trudno przewidzieć, co tu się jeszcze może wydarzyć. Na szczęście „Nocna suka” nie jest filmem, który szuka winnych i rzuca oskarżenia. Mąż nie został pokazany jako ten zły. Jest raczej bezradny, zagubiony w tej sytuacji, ponieważ głównym winowajcą jest tu brak komunikacji. Czy gdy Matka odkryje, czego dokładnie chce – od Męża, życia, w ogóle – pogodzi się ze swoją zwierzęcą naturą i sprawy natychmiast zaczną się lepiej układać? Żyli długo i szczęśliwie? Niekoniecznie. Macierzyństwo to masakra, czasem piękna, zawsze wzbogacająca, o ile umie się wyznaczać granice. Gdzie obejrzeć fim „Nocna suka”? Film dostępny jest na serwisie Disney + w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Ten film dokumentalny trzeba zobaczyć, ale uprzedzam – warto mieć pod ręką chusteczki, bo ciężko nie płakać
Nie każdy film dokumentalny zostaje w pamięci na zawsze, ale „Zaopiekujcie się Mayą” z pewnością należy do tych, które łamią serce i zostawiają widza w emocjonalnej ciszy jeszcze długo po seansie. To nie tylko opowieść o chorobie i systemie, ale przede wszystkim o bezsilności rodziców, którzy z dnia na dzień zostali pozbawieni prawa do opieki nad własnym dzieckiem.
W tym artykule: 1. „Zaopiekujcie się Mayą” – o czym opowiada? 2. „Zaopiekujcie się Mayą” – twórcy 3. „Zaopiekujcie się Mayą” – opinie 4. „Zaopiekujcie się Mayą” – gdzie obejrzeć? Produkcja Netflixa porusza temat delikatny i bolesny — walkę rodziny Kowalskich o powrót córki, która nagle stała się ofiarą nie tylko choroby, ale też systemowych decyzji. To historia prawdziwa, pełna łez, frustracji i niewyobrażalnego cierpienia. Trudno ją oglądać bez wzruszenia. „Zaopiekujcie się Mayą” – o czym opowiada? Film dokumentalny „Zaopiekujcie się Mayą” opowiada prawdziwą, głęboko poruszającą historię rodziny Kowalskich z Florydy, która w 2016 roku została wciągnięta w dramatyczną walkę z systemem ochrony zdrowia i wymiarem sprawiedliwości. Dziewięcioletnia Maya Kowalski trafia do prestiżowego szpitala dziecięcego Johns Hopkins All Children’s Hospital z objawami rzadkiej choroby neurologicznej. Jej rodzice, Beata i Jack, próbują znaleźć dla niej pomoc medyczną i ulgę w cierpieniu. Jednak zamiast wsparcia otrzymują zarzuty znęcania się nad dzieckiem. Szpital zgłasza sprawę do władz, a dziewczynka zostaje odseparowana od rodziny. Rozpoczyna się emocjonalnie wyniszczający i publicznie nagłaśniany spór o opiekę nad dzieckiem, który nie tylko odmieni życie Kowalskich, ale też uwidoczni poważne rysy w amerykańskim systemie ochrony zdrowia i opieki społecznej. „Zaopiekujcie się Mayą” to historia o bezsilności rodziców w starciu z instytucją, o miłości, która zostaje poddana najcięższej próbie, oraz o bólu, który nie znika nawet po wyjściu ze szpitalnych murów. View oEmbed on the source website „Zaopiekujcie się Mayą” – twórcy Za reżyserię dokumentu odpowiada Henry Roosevelt, znany wcześniej z produkcji o tematyce społecznej. W „Zaopiekujcie się Mayą” Roosevelt sięga po intymną, pełną bólu historię jednej rodziny, konstruując narrację opartą przede wszystkim na ich przeżyciach i emocjach. Film został wyprodukowany przez Caitlin Keating, dziennikarkę związaną z redakcją „People Magazine”, która przez lata śledziła sprawę Kowalskich, co pozwoliło jej zdobyć dostęp do kluczowych materiałów archiwalnych i relacji uczestników. Narracja dokumentu zbudowana jest na autentycznych nagraniach, wypowiedziach członków rodziny, zeznaniach oraz archiwalnych materiałach ze szpitala i sal sądowych. Twórcy zadbali również o wysoki poziom estetyczny — warstwa wizualna filmu wyróżnia się starannością, a spokojny, ale przejmujący soundtrack pogłębia emocjonalny wydźwięk całości. Produkcja powstała we współpracy z Netflixem i miała swoją premierę 19 czerwca 2023 roku, spotykając się z dużym zainteresowaniem zarówno widzów, jak i mediów. „Zaopiekujcie się Mayą” – opinie Dokument wywołał szeroką dyskusję, nie tylko wokół samej realizacji, ale również sytuacji prawnej w Stanach Zjednoczonych. Na portalu Filmweb ma ocenę 7,2/10, a wśród opinii internautek i internautów można przeczytać: „Zaopiekujcie się Mayą” – gdzie obejrzeć? Film dokumentalny „Zaopiekujcie się Mayą” jest dostępny w Polsce wyłącznie na platformie streamingowej Netflix. Ze względu na poruszaną tematykę oraz emocjonalny ładunek, dokument przeznaczony jest dla widzów dorosłych. Warto zaznaczyć, że film zawiera treści mogące wywołać silne reakcje emocjonalne, dlatego osobom wrażliwym zaleca się szczególną ostrożność.
Nie oglądaliście jeszcze nowej „Bridget Jones”? Koniecznie nadróbcie zaległości. A ja powiem wam, dlaczego
Pomimo tego, że od premiery „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” minął już miesiąc, to sporo osób nie wybrało się jeszcze na seans. Ja zrobiłam to dopiero teraz i absolutnie nie żałuję. Jeśli i wy nie mieliście jeszcze okazji zobaczyć najnowszej części filmu, koniecznie ją nadróbcie. Zobaczcie, dlaczego.
W tym artykule: „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – fabuła „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – recenzja „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli mówimy o „Bridget Jones”, to istnieją dwie grupy osób. Jedni kochają serię filmów, inni jej nienawidzą. Nie wiem czy może być coś pomiędzy. Ja zaliczam się do tej pierwszej i pomimo tego, że jestem z generacji Z, nie uważam, że na produkcję powinno patrzeć się tak surowym okiem. To prawda, w niektórych aspektach zestarzała się dość niezręcznie, jednak trzeba pamiętać, że jest to jedynie koncept, film, który trzeba odbierać zupełnie inaczej niż rzeczywistość. Dlatego też bardzo ucieszyłam się, że czwarta już część, czyli „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” nadal ma w sobie trochę humoru sprzed 20 lat. Nie dostaliśmy poprawnie politycznej i przesadnie feministycznej kontynuacji (chociaż tych wątków też nie brakowało – samotna matka, która musi sobie radzić, romans dojrzałej kobiety z młodszym mężczyzną, pozwalanie sobie na uczucie pomimo tego, że dla niektórych „już nie wypada”). Stara, dobra Bridget Jones powróciła. I to w świetnym stylu. „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – fabuła Film opowiada historię Bridget Jones, która ma już dwójkę dzieci i jest wdową. Mark Darcy zginął w Sudanie podczas jednego z wyjazdów z pracy. Bohaterka stara się radzić sobie ze stratą męża i samotnym wychowywaniem syna oraz córki (te wątki zostały pokazane w przepiękny, naturalny i prawdziwy sposób). I wcale nie jest to dla niej łatwe. Do tego (oczywiście) jest singielką i nic nie wskazuje na to, że chciałaby to zmienić. Pewnego dnia poznaje jednak Roxstera – znacznie młodszego mężczyznę, który od razu wpada jej w oko. W końcu między tą dwójką dochodzi do spotkania, a potem do następnego i następnego. Między parą pojawia się uczucie. Jednak czy jest ono w stanie przetrwać? Szczególnie, gdy na horyzoncie pojawia się nauczyciel syna Bridget… „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – recenzja Przede wszystkim na wstępie chciałam zaznaczyć, że nowa „Bridget Jones” wcale tak bardzo nie przypomina poprzednich trzech części. Podczas gdy tamte głównie bawiły, w tej dużo jest melancholii, nostalgii, smutku, zadumy. Była to naprawdę ciekawa odmiana. Zdecydowanie nie jest to lekka komedia romantyczna (chociaż takich scen absolutnie nie brakuje). Produkcja zmusza wręcz do przemyśleń i sprawia, że patrzy się na życie z nieco innej perspektywy. Po seansie można jeszcze bardziej uświadomić sobie, że przemijanie jest nieuchronne. I to nie tylko dlatego, że na ekranie widzimy naszych ulubionych bohaterów starszych o ponad 20 lat. Pomimo tego, że, tak, jak wspomniałam, „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” nie była typową komedią romantyczną, to wątki miłosne były, jak najbardziej obecne. Wszyscy czekali najbardziej na romans głównej bohaterki z młodszym mężczyzną. W rolę Roxstera wcielił się Leo Woodall i uważam, że był on świetnym wyborem. Młody, uroczy, przystojny. Z Renée Zellweger tworzyli naprawdę zgrany duet. Na ekranie oglądało się ich bardzo dobrze, a chemia między aktorami była wyczuwalna. Szkoda tylko, że wątek ten nie był dłuższy. Spodziewałam się, że związkowi Bridget i Roxstera będzie poświęcone więcej czasu, a rola Woodalla wydawała się niemal poboczna. Doszłam jednak do wniosku, że w produkcji wcale o ten związek nie chodziło. Bardzo cieszę się, że do obsady powrócił Hugh Grant, który mistrzowsko wcielił się w postać Daniela Cleavera. Jego rola również nie była duża. Pojawił się tylko w kilku scenach, ale w każdej z nich był jej najmocniejszym ogniwem. Daniel (w przeciwieństwie do Bridget) akurat nie zmienił się nic. Jest taki, jakim go zapamiętaliście. I to jest w tym wszystkim najlepsze. Ta postać po prostu musiała pozostać taka sama. Mocną stroną filmu była też ginekolożka, grana przez fenomenalną Emmę Thompson. Aktorka zagrała również w trzeciej części filmu, gdzie prowadziła ciążę Bridget. Pamiętam, jak bardzo jej postać była wtedy chwalona. Teraz również na to zasługuje. To głos rozsądku, ktoś, do kogo Bridget przychodzi po radę, gdy nie ma już do kogo iść. A riposty lekarki – nie do podrobienia. Jeśli oczekujecie „starej Bridget Jones” to w pewnym sensie ją dostaniecie. W filmie sporo jest nawiązań do poprzednich części, humor jest ten sam, a niektóre sceny powodują atak śmiechu. Z drugiej strony, w czwartej części produkcji główna bohaterka jest znacznie dojrzalsza, zmieniły jej się priorytety oraz problemy. Są one bardziej znaczące i poważniejsze. Kilka scen wycisnęło ze mnie łzy, a film zafundował mi całą gamę emocji. Seans był naprawdę pięknym doświadczeniem. Zdecydowanie polecam. „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli jeszcze nie widzieliście, poniżej przedstawiam zwiastun produkcji. W świetny sposób wprowadza w jej klimat. „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” dostępna jest jeszcze w kinach, jednak już niedługo może się to zmienić, ponieważ film miał swoją premierę miesiąc temu w walentynki. Na razie nie ma żadnych informacji na temat tego, gdzie (i czy w ogóle) pojawi się w streamingu. Gdy tylko dowiemy się czegoś na ten temat, będziemy was informować. Stay tuned.
Ten film z Cameron Diaz ma 16 lat, a wciąż wywołuje ciarki. Czy matka poświęci życie jednego dziecka dla drugiego?
Do jakiej granicy może posunąć się matka, by uratować swoje dziecko? Czy miłość usprawiedliwia każdą decyzję? „Bez mojej zgody” w reżyserii Nicka Cassavetesa to film, który porusza najtrudniejsze pytania i nie daje prostych odpowiedzi.
W tym artykule: 1. „Bez mojej zgody” – fabuła 2. „Bez mojej zgody” – obsada i twórcy 3. „Bez mojej zgody” – recenzja 4. „Bez mojej zgody” – gdzie zobaczyć i zwiastun To nie tylko historia walki z białaczką, ale także opowieść o rodzinie, w której każdy mierzy się z własnym bólem, poświęceniem i pragnieniem bycia wysłuchanym. Czy w dążeniu do ratowania jednego życia, można nie zauważyć, że inne właśnie się rozpada? „Bez mojej zgody” – fabuła Sara jest gotowa poświęcić wszystko, by uratować swoją córkę Kate – rezygnuje z pracy, oddala się od męża, a w końcu podejmuje decyzję, która budzi moralne wątpliwości. Decyduje się na kolejne dziecko, Annę — stworzoną jako genetyczny dawca dla starszej siostry. Od chwili narodzin dziewczynka oddaje Kate krew pępowinową, szpik i komórki macierzyste – bez prawa głosu, bez możliwości sprzeciwu. Matka tak bardzo skupia się na ratowaniu jednej córki, że nie zauważa, jaką cenę płaci druga. Przez lata Anna akceptuje swój los, kocha rodzinę i rozumie, że jej życie jest nierozerwalnie związane z Kate. Jednak gdy przychodzi moment, w którym musi oddać siostrze nerkę, decyduje się powiedzieć „dość”. W wieku 12 lat wynajmuje prawnika i rozpoczyna walkę o prawo do decydowania o własnym ciele – choć wie, że jej wygrana oznacza śmierć Kate. „Bez mojej zgody” – obsada i twórcy Film wyreżyserował Nick Cassavetes, znany z takich produkcji jak „Pamiętnik”. Tym razem stworzył poruszającą opowieść o moralnych dylematach, rodzinnych więzach i granicach poświęcenia. Scenariusz, oparty na bestsellerowej powieści Jodi Picoult, powstał przy współpracy reżysera z Jeremym Levenem. W głównych rolach wystąpiły Abigail Breslin jako Anna oraz Sofia Vassilieva jako Kate. Ich ekranową matkę, Sarę, zagrała Cameron Diaz, a ojca, Briana, Jason Patric. Ważną postacią w historii jest także prawnik Campbell Alexander, w którego wcielił się Alec Baldwin. Muzykę do filmu skomponował Aaron Zigman, a za zdjęcia odpowiadał Caleb Deschanel. „Bez mojej zgody” – recenzja „Bez mojej zgody” to film, który podejmuje niezwykle trudny i istotny temat etycznych granic w rodzinnych relacjach oraz poświęcenia dla bliskich. Już na pierwszy rzut oka można się spodziewać, że będzie to produkcja, która poruszy widza do głębi. I rzeczywiście, w wielu momentach angażuje emocjonalnie, a jego najsilniejszym punktem jest złożona relacja między siostrami oraz moralne dylematy, przed którymi stają bohaterowie. Mimo to mam wrażenie, że potencjał tej opowieści nie został w pełni wykorzystany. Zamiast pogłębionej analizy wewnętrznych konfliktów, otrzymujemy klasyczny wyciskacz łez. Historia koncentruje się na trudnych wyborach matki i chorej córki, ale zapomina o młodszej siostrze Annie, której wewnętrzne zmagania i dylematy mogłyby stanowić centralny punkt opowieści. Przeważają retrospekcje i chwytliwe momenty dramatyczne, które niestety spłycają głębię przedstawianych relacji. Zamiast skłaniać do refleksji, często przekształca się w przewidywalną narrację, w której dramatyzm jest wymuszony przez odpowiednią muzykę i schematyczne kadry. Mimo to nie można odmówić mu emocjonalnej siły, która potrafi wzruszyć. Wydaje mi się, że reżyser mógłby bardziej skupić się na psychologicznych aspektach postaci, co nadawałoby filmowi większej głębi i autentyczności. W rezultacie „Bez mojej zgody” pozostawia mnie z mieszanymi uczuciami. Dziewczyńskie seriale, czyli 6 produkcji, które są tak przyjemne, że na pewno będziesz do nich wracać Nic tak nie poprawia humoru i nie wzrusza do łez tak, jak dobre dziewczyńskie seriale. Oto 6 produkcji, które podniosą cię na duchu i sprawią, że poczujesz się nieco lepiej. „Bez mojej zgody” – gdzie zobaczyć i zwiastun „Bez mojej zgody” to film z 2009 roku, który obecnie jest dostępny na platformie Netflix. Nie wiadomo jednak, jak długo jeszcze będzie emitowany na tej znanej platformie streamingowej, dlatego jeśli jeszcze nie mieliście okazji zapoznać się z tą poruszającą historią, warto zorganizować sobie seans już teraz. Dla tych, którzy zastanawiają się, czy ten film jest odpowiedni dla nich, zamieszczamy zwiastun, który pozwoli ocenić, czy taka emocjonalna opowieść będzie odpowiadać waszym gustom filmowym. View oEmbed on the source website
TOP 5 najlepszych filmów o macierzyństwie. Dogłębnie was poruszą
Każda mama jest wyjątkowa. W kinematografii również ich nie brakuje. Które filmy o macierzyństwie zapadły nam w pamięć i warto je obejrzeć. Gwarantujemy, że poruszą was i zmuszą do myślenia.
Piękne, mądre, niezależne, odważne, kochające. Takie właśnie są mamy, także te filmowe. W kinematografii nie brakuje na to dowodów. Zdecydowanie warto sięgnąć po jedną z produkcji o macierzyństwie i różnych jego odcieniach. Mogą wam dużo uświadomić, a także pokazać, jak ogromna i bezgraniczna jest matczyna miłość. Wybraliśmy dla was kilka tytułów, które są pozycjami obowiązkowymi. Obejrzyjcie solo lub z mamą u boku. „Powrót Bena” (2018), reż. Peter Hedges „Powrót Bena” to jeden z najbardziej wzruszających filmów w dorobku Julii Roberts. W produkcji Petera Hedgesa, aktorka wciela się w rolę Holly - matki, która musi zmierzyć się z uzależnieniem swojego syna, tytułowego Bena – w tej roli jeden z najzdolniejszych aktorów młodego pokolenia, Lucas Hedges (syn reżysera). Ten opuszcza ośrodek odwykowy i niezapowiedziany zjawia się pod domem Holly. Kochająca matka, mimo obaw, przyjmuje go z otwartymi ramionami, mając nadzieję, że Ben jest „czysty” i będzie mogła cieszyć się Bożym Narodzeniem z nim i resztą rodziny. Niestety okazuje się, że wizyta Bena może sprowadzić poważne kłopoty. Holly zrobi jednak wszystko, by uratować ukochane dziecko. Film wyciśnie z was łzy. „Juno” (2008), reż. Jason Reitman Pierwsza duża, i jak się okazało, niezapomniana rola Elliota Page'a (wtedy jeszcze Ellen Page). To właśnie on wciela się w tytułową Juno - pewną siebie i do bólu szczerą nastolatkę, która zachodzi w ciążę. Kiedy dowiaduje się, że zostanie matką, z typowym dla siebie luzem i poczuciem humoru informuje o tym swoich rodziców (w tych rolach świetni J.K. Simmons i Allison Janney). Juno bierze sprawy w swoje ręce i razem ze swoją przyjaciółką Leah (Olivia Thirlby) znajduje dla swojego nienarodzonego dziecka idealnych rodziców – Marka i Vanessę (Jason Bateman i Jennifer Garner). To zamożna para, mieszkającą na przedmieściach, której największym pragnieniem jest powiększenie rodziny. „Juno” to ciepły i mądry obraz o podejmowaniu trudnych decyzji, a tych w macierzyństwie nie brakuje. View oEmbed on the source website Fajne filmy na wieczór. Wybraliśmy nasze ulubione! >>> „Proxima” (2019), reż. Alice Winocour Jak to jest mieć mamę astronautkę? Ten obraz przybliża nam w swoim filmie Alice Winocour. Sara grana przez Evę Green jako jedyna kobieta bierze udział w wyczerpującym szkoleniu Europejskiej Agencji Kosmicznej. Każdego dnia pod kontrolą maszyn i specjalistów, poddana ekstremalnym warunkom, jakie panują na statku kosmicznym, ćwiczy wytrzymałość swojego organizmu. Jej codzienność to nie tylko mordercze treningi, ale również ciągłe udowadnianie męskiej części załogi, że zasługuje na miejsce w zespole. W domu zrzuca skafander i jest mamą 7-letniej Stelli. Kiedy bohaterka zostaje wybrana na członka załogi misji „Proxima", jej dotychczasowe życie zaczyna się komplikować. Jako astronautka jest gotowa, by spełnić swoje marzenie i polecieć w kosmos, jako mama - boi się rozłąki z córką. Tutaj nie można podjąć dobrej decyzji. Każda ma swoje plusy i minusy. I to naprawdę znaczące. Okazuje się, że wyprawa w kosmos jest niekiedy mniejszym wyzwaniem niż zwykłe życie na Ziemi. I macierzyństwo. View oEmbed on the source website „Tully” (2018), reż. Jason Reitman „Tully” to pozycja obowiązkowa, jeżeli chodzi o filmy o macierzyństwie. Produkcja opowiada o presji, z jaką musi zmagać się wiele współczesnych matek. Marlo (Charlize Theron) od zawsze robiła wszystko samodzielnie, ale po narodzinach trzeciego dziecka opadła z sił. Za namową brata (Mark Duplass) decyduje się zatrudnić do pomocy młodą nianię, Tully (Mackenzie Davis). Tajemnicza opiekunka szybko wywraca do góry nogami życie rodziny. Marlo musi zmierzyć się z przebojową i pełną energii dziewczyną, która ma w sobie wszystko to, co ona utraciła. Ważnym aspektem filmu jest relacja pomiędzy kobietami. Reżyser stawia je na dwóch różnych biegunach egzystencjalnych i psychologicznych. Gdy Tully i Marlo zaczynają spędzać ze sobą coraz więcej czasu, różnice między nimi zaczynają się zmniejszać. View oEmbed on the source website 10 najlepszych filmów motywacyjnych. Zyskaj inspirację do działania! >>> „Pokój” (2015), reż. Lenny Abrahamson Film „Pokój” zapewnił Brie Larson w 2016 roku Oscara za najlepszą żeńską rolę pierwszoplanową. Absolutnie zasłużenie, bo jej kreacja Ma, matki, która wychowuje w zamknięciu narodzone w wyniku gwałtu dziecko i każdego dnia obmyśla plan ucieczki, wywołuje gęsią skórę pozostającą z nami jeszcze na długo po seansie. 6-letni Jack nie wie, że poza jednym pomieszczeniem, w którym spędza z matką 24 godziny, istnieje inny świat. Kiedy w końcu udaje im się wydostać, okazuje się, że pożądana przez nich wolność, a przede wszystkim nowa rzeczywistość, w jakiej muszą się odnaleźć, jest kolejną walką o przetrwanie. Przygotujcie paczkę chusteczek. A nawet dwie. View oEmbed on the source website
Filmy z Julią Roberts w roli głównej: najlepsze komedie romantyczne i nie tylko [ranking]
Julia Roberts jest jedną z najsłynniejszych hollywoodzkich aktorek. W jakich filmach zagrała zdobywczyni Oscara? Poznaj produkcje, w których gwiazda zagrała główne role, kultowe kreacje oraz najpopularniejsze komedie z jej udziałem.
W tym artykule: Ostatni film z Julią Roberts – Powrót Bena, reż. Peter Hedges Kultowy film z Julią Roberts – Pretty Woman, reż. Garry Marshall Fajna komedia romantyczna z Julią Roberts – Uciekająca panna młoda, reż. Garry Marshall Julia Roberts i najpopularniejsze filmy, w których zagrała Notting Hill, reż. Roger Michell Królewna Śnieżka, reż. Tarsem Singh Filmy z Julią Roberts w roli głównej Dzień Matki, reż. Garry Marshall Sypiając z wrogiem, reż. Joseph Ruben Julia Roberts – pozostałe filmy w których grała Ostatni film z Julią Roberts – Powrót Bena, reż. Peter Hedges Powrót Bena to amerykański dramat, w którym oprócz Julii Roberts główne role zagrali również Lucas Hedges (syn reżysera filmu) oraz Courtney B. Vance. Fabuła opowiada o matce, która próbuje pomóc swojemu uzależnionemu synowi po jego niespodziewanym powrocie z odwyku do domu. Pełna obaw matka ma nadzieję, że Ben uwolnił się od nałogu i przyjmuje go z otwartymi ramionami. Chce razem z synem i resztą rodziny szczęśliwie spędzić święta Bożego Narodzenia. Niestety, powrót Bena wiąże się z kłopotami, a najbliższe 24 godziny mogą na zawsze zmienić jego dalsze życie. Film miał swoją premierę 8 września 2018 roku, w trakcie Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto , natomiast w kinach zadebiutował trzy miesiące później. Produkcja otrzymała pozytywne recenzje od krytyków, którzy zachwalali znakomitą grę aktorską Julii Roberts i Lucasa Hedgesa. Niestety, mimo to, film okazał się ogromnym fiaskiem finansowym – zarobił zaledwie 10,1 miliona dolarów, podczas gdy jego produkcja kosztowała aż 13 milionów dolarów. Zobacz także: Najlepsze filmy o macierzyństwie. Co warto obejrzeć? Kultowy film z Julią Roberts – Pretty Woman, reż. Garry Marshall Pretty Woman to amerykańska komedia romantyczna z 1990 roku, wyreżyserowana przez Garry'ego Marshalla na podstawie scenariusza J.F. Lawtona. W filmie główne role otrzymali Julia Roberts i Richard Gere, a w rolach drugoplanowych możemy zobaczyć Hectora Elizondo, Ralpha Bellamy'ego (jego ostatni występ na ekranie) oraz Laurę San Giacomo i Jasona Alexandra. Historia filmu koncentruje się na nieco niefortunnej hollywoodzkiej prostytutce Vivian Ward, która została zatrudniona przez zamożnego i bardzo przystojnego biznesmena Edwarda Lewisa jako luksusowa dama do towarzystwa podczas spotkań prywatnych i biznesowych. Relacja pary pogłębia się w ciągu tygodnia, co powoduje, że Vivian zostaje z Edwardem na dłużej. Tytuł Pretty Woman wywodzi się od produkcji Oh, Pretty Woman napisanej, a następnie zaśpiewanej przez Roya Orbisona. Jest to pierwsza ekranizacja, w której wspólnie zagrali Julia Roberts i Richard Gere. Ponownie na planie spotkali się w 1999 roku przy filmie Uciekająca panna młoda. Pretty Woman początkowo miał przedstawiać mroczną historię prostytucji w Los Angeles. Zmieniono jednak zamysł, w wyniku czego powstała znana niemal wszystkim komedia romantyczna. Film odniósł ogromny sukces kasowy i zyskał miano najlepiej zarabiającej produkcji w 1990 roku. Zebrał mieszane recenzje od krytyków. Julia Roberts za swoją kreację otrzymała Złoty Glob i nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Scenarzysta J.F. Lawton został z kolei nominowany do nagrody BAFTA i Writers Guild. Zobacz także: Julia Roberts zdradziła, jak miało wyglądać zakończenie „Pretty Woman”. Twórcy przewidzieli tragiczny finał Fajna komedia romantyczna z Julią Roberts – Uciekająca panna młoda, reż. Garry Marshall Uciekająca panna młoda to znana komedia romantyczna z 1999 roku, wyreżyserowana przez Garry'ego Marshalla. W głównych rolach występują Julia Roberts i Richard Gere. Scenariusz napisali Sara Parriott i Josann McGibbon. Jest to drugi film, po Pretty Woman z 1990 roku, w którym ponownie wystąpiła ta sama para aktorska. Fabuła opowiada o niezwykle atrakcyjnej Maggie Carpenter, która ma za sobą liczne nieudane związki i kilkakrotnie uciekała swoim partnerom sprzed ołtarza. Ponownie jest zaręczona i wkrótce postanawia po raz kolejny podjąć próbę wyjścia za mąż. O tytułowej uciekającej pannie młodej przypadkowo dowiaduje się nowojorski felietonista Ike Graham, który chce napisać o niej artykuł prasowy. Maggie jest tym oburzona i zapowiada zemstę. Znaczna część produkcji miała miejsce w Berlinie i jego okolicach. Berlin został przedstawiony jako fikcyjne miasto Hale w stanie Maryland. Film otrzymał otrzymał zarówno pozytywne, jak i negatywne recenzje od filmoznawców. Najczęściej stawianym mu zarzutem jest "brak chemii" między głównymi aktorami. Zobacz także: Komedie romantyczne: TOP 10 filmów o miłości, które warto zobaczyć Julia Roberts i najpopularniejsze filmy, w których zagrała Notting Hill, reż. Roger Michell Notting Hill to komedia romantyczna z 1999 roku w reżyserii Rogera Michella. Scenariusz napisał Richard Curtis, a produkcją zajął się Duncan Kenworthy. W filmie występują Julia Roberts, Hugh Grant, Rhys Ifans, Emma Chambers, Tim McInnerny, Gina McKee i Hugh Bonneville. Historia opowiada o romansie między londyńskim sprzedawcą książek a słynną amerykańską aktorką, która przypadkiem weszła do jego sklepu. Premiera miała miejsce 21 maja 1999 roku. Notting Hill został dobrze przyjęty przez krytyków i stał się najbardziej dochodowym brytyjskim filmem wszechczasów. Zdobył nagrodę BAFTA - był nominowany w dwóch różnych kategoriach. Zyskał również inne nagrody, takie jak British Comedy Award i Brit Award za ścieżkę dźwiękową. Richard Curtis napisał scenariusz na podstawie swoich rozważań, które towarzyszyły mu pewnej bezsennej nocy. Zastanawiał się jak wyglądałaby relacja przeciętnego człowieka z niewiarygodnie sławną gwiazdą i jak wpłynęłaby ona na ich życie. Zobacz także: Komedie romantyczne na Netflix. Co obejrzeć? Oto nasze TOP 5 Królewna Śnieżka, reż. Tarsem Singh Królewna Śnieżka to film przygodowy z gatunku fantasy, oparty na baśni braci Grimm, o tym samym tytule. Historia opowiada o tytułowej Śnieżce, która po ukończeniu 18 lat zaczyna analizować sytuację w zamieszkiwanym przez nią królestwie, którym po śmierci ojca rządzi jej despotyczna macocha. Śnieżka planuje przejąć tron od złej królowej i odzyskać władzę w królestwie. Kiedy panująca despotka się o tym dowiaduje, pozbywa się pasierbicy z zamku. W królestwie pojawia się młody książę Alcott z Walencji. Mroczna królowa zamierza go uwieść, a następnie poślubić, używając w tym celu czarnej magii. Śnieżka, z pomocą krasnali, stara się temu zapobiec. Zobacz także: Lily Collins zdradziła, ile lat ma jej bohaterka w serialu „Emily in Paris”. Fani są oburzeni Filmy z Julią Roberts w roli głównej Dzień Matki, reż. Garry Marshall Dzień Matki jest komedią romantyczną, wyreżyserowaną przez Garry'ego Marshalla - był to jego ostatni film przed śmiercią w lipcu 2016 roku. W komedii możemy zobaczyć Jennifer Aniston, Kate Hudson, Shay Mitchell, Julię Roberts, Jasona Sudeikisa, Timothy'ego Olyphanta, Britt Robertson, Jacka Whitehalla, Héctora Elizondo i Margo Martindale. Produkcja rozpczęła się 18 sierpnia 2015 roku w Atlancie, w stanie Georgia. Dzień Matki swoją kinową premierę miał w Stanach Zjednoczonych 29 kwietnia 2016 roku i zarobił 48 milionów dolarów na całym świecie. Julia Roberts i Kate Hudson za swoje role otrzymały nominacje odpowiednio dla najgorszej aktorki i najgorszej aktorki drugoplanowej podczas 37 gali Złotych Malin. Zobacz także: Najlepsze filmy z lat 90. Sprawdź kultowe filmy komediowe, romantyczne i wiele innych Sypiając z wrogiem, reż. Joseph Ruben Sypiając z wrogiem to amerykański thriller psychologiczny. Scenariusz powstał w oparciu o książkę, napisaną przez Nancy Price w 1987 roku, noszącą ten sam tytuł. Opowiada o historii Laury i Martina, którzy w oczach społeczeństwa wydają się doskonałym małżeństwem z trzyletnim stażem. Para mieszka w luksusowej wilii przy plaży, znajdującej się nad oceanem. Nikt nie wie, że w zaciszu domowym Martin bezlitośnie znęca się nad żoną - psychicznie i fizycznie. Ta ze strachu udaje przed mężem, że jest szczęśliwa. W rzeczywistości, czeka tylko na okazję, by podjąć desperacką próbę ucieczki. Julia Roberts – pozostałe filmy w których grała Cudowny chłopak, reż. Stephen Chbosky Sierpień w hrabstwie Osage, reż. John Wells Larry Crowne. Uśmiech losu, reż. Tom Hanks Walentynki, reż. Garry Marshall Wojna Charliego Wilsona, reż. Mike Nichols Pajęczyna Charlotty, reż. Gary Winick Po rozum do mrówek, reż. John A. Davis Ocean's Twelve: Dogrywka, reż. Steven Soderbergh Bliżej, reż. Mike Nichols Uśmiech Mony Lizy, reż. Mike Newell Full Frontal. Wszystko na wierzchu, reż. Steven Soderbergh Niebezpieczny umysł, reż. George Clooney Mexican, reż. Gore Verbinski Wszyscy mówią: kocham cię, reż. Woody Allen Zobacz także: Jennifer Lopez: filmy i programy TV [lista najlepszych komedii z Jennifer Lopez]