Cameron Diaz w roli, która zmieniła jej karierę! Wielki powrót kultowego hitu lat 2000. na Netflix!
Kino o rodzinie trafia w te miejsca, których nie da się zagłuszyć. W „In Her Shoes” w centrum stoją dwie siostry, które nie potrafią siedzieć obok siebie przez pięć minut. Cameron Diaz i Toni Collette grają tu duet, jakiego nikt się po obu aktorkach nie spodziewał. Już 19 maja film wraca do polskich widzów w katalogu Netflixa.
Filmy o rodzinie potrafią uderzyć mocniej niż niejeden thriller, bo dotykają emocji, które każdy z nas zna z własnego domu. Cameron Diaz i Toni Collette w „In Her Shoes” grają siostry, które łączy krew, a dzieli właściwie wszystko poza nią. Reżyser Curtis Hanson zamiast typowej komedii romantycznej zbudował z tej różnicy ponad dwugodzinną opowieść o dojrzewaniu, lojalności i sekretach, które rodziny pielęgnują przez pokolenia. 19 maja film wraca do polskich widzów w katalogu Netflixa. O czym jest „In Her Shoes”? Historia, która szybko wymyka się spod kontroli Maggie Feller żyje krótkimi zrywami. Jest spontaniczna, atrakcyjna, łatwo przekonuje innych do swoich pomysłów, równie łatwo wpada w kolejne kłopoty. Rosie wybrała przeciwny biegun. Pracuje jako prawniczka, prowadzi uporządkowane życie i ma poczucie, że za każdym razem to ona musi zbierać konsekwencje pomysłów młodszej siostry. Ich relacja przez lata trzyma się na cienkim lodzie, aż w końcu jedno wydarzenie rozsadza dotychczasowy układ. Wtedy do gry wchodzi Ella Hirsch, babcia mieszkająca na Florydzie, której obie kobiety nawet nie znały. Spotkanie z nią odkrywa rodzinną tajemnicę i zmusza Maggie oraz Rosie do uczciwej rozmowy o tym, kim są poza wzajemnymi pretensjami. Kto gra w „In Her Shoes”? Obsada, w której każde nazwisko niesie wagę Maggie zagrała Cameron Diaz, która do tej roli przyszła prosto z planów komedii pokroju „Sposobu na blondynkę”, „Aniołków Charliego” i „Holiday”. „In Her Shoes” było dla niej wyraźnym wyjściem ze schematu. Bohaterka nie jest tu sympatyczna na zawołanie, bywa egoistyczna, czasem rani najbliższych, a jednocześnie potrafi rozbroić jednym spojrzeniem. Toni Collette wcieliła się w Rosie i poprowadziła ją z australijskim wyczuciem detalu. Aktorka, którą widzowie Netfliksa kojarzą z serialu „Unbelievable”, a kinomani z „Małej Miss” czy „Dziedzictwa. Hereditary”, kilkukrotnie ocierała się o Oscara i Złote Globy. W tym filmie buduje portret kobiety, która powoli przestaje żyć cudzymi oczekiwaniami. Trzecim filarem obsady jest Shirley MacLaine w roli babci Elli. Laureatka Oscara za „Czułe słówka” wnosi do historii zupełnie inny rejestr, łączący ciepło, ironię i pamięć starszego pokolenia. Za kamerą stanął Curtis Hanson, znany z nagrodzonych „Tajemnic Los Angeles”, autor scenariusza, który zdobył statuetkę Akademii. Jego decyzja, by sięgnąć po historię obyczajową, dla wielu widzów była zaskoczeniem. Dlaczego „In Her Shoes” wciąż działa po latach? Film nie udaje, że relacje rodzinne da się rozwiązać w pięknym monologu. Hanson stawia na długie sceny rozmów, ciszę między bohaterkami i drobne gesty, które więcej znaczą niż całe dialogi. Scena, w której Maggie czyta na głos wiersz „One Art” Elizabeth Bishop pacjentowi domu opieki, należy do najbardziej zapamiętanych momentów w karierze Cameron Diaz. To dwie minuty, w których aktorka pokazuje, że potrafi zagrać znacznie więcej niż roztrzepane blondynki. Drugim mocnym punktem są retrospekcje dotyczące matki sióstr, które Hanson dawkuje powoli, bez taniego dramatyzmu. Historia dorastania w cieniu choroby psychicznej rodzica wybrzmiewa w filmie bez zbędnej dosłowności. Widz dostaje też konkretny obraz Florydy, w której Rosie po raz pierwszy zaczyna oddychać poza schematem swojego dotychczasowego życia.W warstwie wizualnej film stawia na bliskie kadry twarzy, naturalne światło i kostiumy, które oddają różnice między siostrami. Maggie w odważnych zestawieniach, Rosie w stonowanych marynarkach i prostych sukienkach. Ten kontrast wybrzmiewa za każdym razem, kiedy obie kobiety stają obok siebie w kadrze. Czy warto wrócić do „In Her Shoes”? To film dla widzów, którzy lubią kino obyczajowe z mocnym fundamentem aktorskim. „Marriage Story”, „The Fundamentals of Caring”, „Mała Miss”, jeśli twoje wieczory z platformami streamingowymi wyglądają właśnie tak, „In Her Shoes” trafi w ten sam ton. Druga połowa filmu lekko zwalnia, kilka rozwiązań fabularnych jest do przewidzenia, ale emocjonalna szczerość historii nadrabia te nierówności. Nie jest to produkcja, która wywróci twoje wyobrażenia o kinie rodzinnym. Z pewnością jednak warto sięgnąć po nią w spokojny wieczór, kiedy potrzebujesz filmu, który nie udaje czegoś więcej, niż jest, a jednocześnie zostaje w głowie na dłużej. Premiera „In Her Shoes” na Netflix już 19 maja.
Zapomnij o „Kac Vegas”. Ta nowa holenderska komedia o kryzysie męskości to jazda bez trzymanki!
Mike, Ivo, Daan i Greg wracają na Netfliksa z mocnym postanowieniem, że tym razem będzie inaczej. Po zderzeniu z rzeczywistością w pierwszym sezonie czwórka kumpli próbuje funkcjonować z większą wrażliwością i z mniejszym przekonaniem, że świat kręci się wokół ich potrzeb. Plan idealny, tylko otoczenie czterech bohaterów wcale nie kupuje tej przemiany od ręki. „Koguciki 2” pojawiają się w katalogu Netfliksa 13 maja w odsłonie dłuższej o dwa odcinki.
Pierwszy sezon „Kogucików” w Holandii oglądano w gronie znajomych, komentowano przy rodzinnych stołach i rozkładano na czynniki pierwsze w mediach. Twórcy bez pruderii pokazali, jak czterech dorosłych facetów próbuje odnaleźć się w świecie, w którym dawne reguły gry przestały działać. Wyszło zabawnie, czasami niewygodnie, a w paru momentach zaskakująco czule. Netfliks zamówił kontynuację już po dwóch tygodniach od premiery. W drugim sezonie Mike, Ivo, Daan i Greg deklarują wewnętrzną przemianę. Mają być bardziej obecni emocjonalnie, mniej skupieni na sobie i bardziej świadomi schematów, które przez lata kierowały ich zachowaniem wobec partnerek, kolegów i podwładnych. Plan świetny w teorii. W praktyce świat dookoła nie zauważył, że czwórka właśnie postanowiła stać się lepszą wersją siebie. O czym opowiadają „Koguciki 2”? Kryzys męskości w wersji holenderskiej Bohaterowie wciąż mierzą się z tymi samymi tematami, które rozsadzały ich w pierwszym sezonie. Rozsypujące się związki, zawodowe zakręty, ciche rywalizacje w grupie kumpli i ogólne wrażenie, że scenariusz codziennego życia został napisany przez kogoś innego. Różnica polega na tym, że teraz starają się reagować inaczej. Mają używać innego języka, częściej pytać niż oceniać i wstrzymywać refleks, który zwykle prowadził ich do problemów. Kłopot zaczyna się tam, gdzie ich „nowa wersja” zderza się z ludźmi spoza najbliższego kręgu. Partnerki nie wierzą w trwałość zmian, koledzy z pracy wciąż grają według starych reguł, a stare schematy potrafią wrócić podczas najzwyklejszego wieczoru z piwem. Twórcy konsekwentnie pokazują, że deklaracja zmiany to jedno, a jej utrzymanie w codziennym życiu to zupełnie inna historia. Obsada „Koguciki 2”. Holenderskie nazwiska, które warto zapamiętać W głównych rolach wracają Jeroen Spitzenberger jako Mike, Waldemar Torenstra jako Ivo, André Dongelmans jako Daan i Benja Bruijning jako Greg. Czwórka, która w pierwszej odsłonie pokazała, że potrafi udźwignąć zarówno komediowy timing, jak i bardziej kameralne sceny, ma w drugim sezonie więcej materiału do gry, bo Netfliks zwiększył liczbę odcinków z sześciu do ośmiu. Powracają także Jennifer Hoffman jako Pam, Jelka van Houten jako Merel, Fockeline Ouwerkerk jako Desirée, Eva Laurenssen jako Stevie oraz Frouke Verheijde jako Tess. Do obsady dołącza spora grupa nowych nazwisk, m.in. Freek Bartels, Peter Blok, Tanja Jess, Sarah Chronis, Bo Maerten, Kendrick Etmon, Bas Hoeflaak i Claire Bender. Każde z nich wnosi do historii świeży kontekst i podsuwa głównej czwórce kolejny powód do utraty równowagi. Serial wyreżyserowały Anna van der Heide oraz Anna van Keimpema, a za scenariuszem stoją Richard Kemper i Luuk van Bemmelen. „Haantjes", bo tak brzmi oryginalny tytuł, to holenderska adaptacja głośnej hiszpańskiej produkcji „Alpha Males”. Dlaczego o „Kogucikach 2” zrobiło się tak głośno jeszcze przed premierą? Pierwsza część zostawiła widzów z mieszanką śmiechu i nieprzyjemnego rozpoznania we własnym otoczeniu. Niektóre sceny wyglądały jak wyjęte z prawdziwych kolacji, podczas których nikt nie chce powiedzieć tego, co naprawdę myśli. Druga odsłona idzie dalej. Bohaterowie nie tylko obnażają samych siebie, lecz wystawiają na próbę otoczenie, które dotąd uchodziło za w pełni „świadome i nowoczesne”. W holenderskiej prasie pojawiły się już głosy, że twórcy nie zatrzymali się na łatwym żartowaniu z mężczyzn po czterdziestce. Druga odsłona pyta także o granice tej całej deklarowanej zmiany. Czy nowa wrażliwość czterech kumpli jest autentyczna, czy może to kolejna fasada, którą założyli, żeby przetrwać w nowej rzeczywistości. Odpowiedzi padają w sposób bardzo holenderski, czyli wprost, bez owijania w bawełnę i bez taniego rozczulania się nad bohaterami. Kiedy premiera „Koguciki 2” na Netfliksie i dla kogo to serial? Drugi sezon „Kogucików” trafia do biblioteki Netfliksa 13 maja w pakiecie ośmiu odcinków. To pozycja przede wszystkim dla widzów, którzy lubią komedie obyczajowe operujące prawdziwymi emocjami, a nie wyłącznie tanim żartem. Sprawdzi się także w gronie osób, które chcą zobaczyć temat zmieniających się ról płciowych w wykonaniu europejskim, bez amerykańskiego patosu i bez taniej moralistyki. „Koguciki 2” oglądasz z poczuciem, że ta historia mogłaby się rozegrać w twoim biurze, w twoim domu albo podczas kolacji u znajomych. View oEmbed on the source website
Ta prawdziwa historia warszawskiego zoo wciąż robi wrażenie! Dramat z Jessicą Chastain w roli głównej obejrzysz teraz online!
Niki Caro zekranizowała książkę Diane Ackerman „The Zookeeper’s Wife” i włączyła do scenariusza fragmenty dzienników Antoniny Żabińskiej. Dzięki temu wiele scen, które wyglądają jak fikcja, ma pokrycie w faktach. Film znajduje się w ofercie CANAL+ oraz Amazon Prime Video.
II wojna światowa wraca w polskim i amerykańskim kinie regularnie, „Azyl” odsuwa się jednak od konwencji większości produkcji o Holokauście. Akcja prawie nie schodzi z terenu warszawskiego ogrodu zoologicznego i willi dyrektora, w której Jan i Antonina Żabińscy naprawdę ukrywali ludzi uciekających z getta. Film miał polską premierę 24 marca 2017 roku i dziś dostępny jest głównie na platformach VOD. Poniżej wyjaśniamy, o czym jest „Azyl”, kto w nim zagrał, na czym opiera się scenariusz i czy warto poświęcić mu wieczór. O czym jest „Azyl”? Warszawskie ZOO i decyzja małżeństwa Żabińskich Akcja zaczyna się latem 1939 roku. Jan Żabiński prowadzi warszawski ogród zoologiczny, jeden z najnowocześniejszych w międzywojennej Europie. Jego żona Antonina mieszka z synem Ryszardem w willi na terenie ZOO i pomaga w opiece nad zwierzętami. Wybuch wojny rozbija ten porządek. We wrześniu Niemcy bombardują ogród, część zwierząt ginie pod gruzami, a okupant decyduje o likwidacji większości placówki. Żabińscy przyjmują pierwsze osoby uciekające z warszawskiego getta. Z czasem przez piwnice willi i puste klatki po lwach przechodzi około 300 osób. Antonina umawia się z gośćmi na system sygnałów, który ostrzega ich przed wizytami Niemców. Kiedy w domu pojawia się oficer, gra na fortepianie melodię „Pojedźmy na Krym” z operetki Offenbacha „Piękna Helena”. Dla domowników jest to znak, żeby zniknąć z widoku. Drugą warstwę napięcia wprowadza Lutz Heck, naczelny zoolog Rzeszy. Wykorzystuje warszawskie ZOO do prób nad odtworzeniem wymarłych turów i jednocześnie zbliża się do Antoniny, co stwarza dla niej dodatkowe ryzyko. Heck w filmie ma cechy postaci historycznej, choć scenarzystka rozbudowała wątek osobisty mocniej, niż wynikałoby to ze źródeł. Obsada „Azylu”. Jessica Chastain, Daniel Brühl i Johan Heldenbergh W roli Antoniny Żabińskiej wystąpiła Jessica Chastain, znana z „Pomocy domowej”, „Wroga numer jeden” oraz „Oczu Tammy Faye”, za które kilka lat po „Azylu” odebrała Oscara dla najlepszej aktorki. Do roli przygotowywała się z lektorem polskiego akcentu i konsekwentnie utrzymuje go w całym filmie. W roli Jana Żabińskiego pojawia się belgijski aktor Johan Heldenbergh, którego polski widz może kojarzyć z „Alabama Monroe” (oryginalnie „The Broken Circle Breakdown”). Lutza Hecka zagrał Daniel Brühl, znany z „Bękartów wojny”, „Wyścigu” i serialu „Falcon i Zimowy Żołnierz”. W obsadzie są także Shira Haas jako Urszula, Iddo Goldberg jako Maurycy Fraenkel, Efrat Dor jako Magda Gross oraz Michael McElhatton. Syna Żabińskich zagrał Val Maloku. Za reżyserię odpowiada Niki Caro, autorka „Jeźdźca wieloryba”, „Dalekiej Północy” i „Mulan” z 2020 roku. Scenariusz napisała Angela Workman na podstawie książki Diane Ackerman „The Zookeeper’s Wife”. Książka opiera się na dziennikach Antoniny Żabińskiej, jej zapiskach z czasu wojny oraz wspomnieniach rodzinnych. Film trwa 126 minut. Co wyróżnia „Azyl”? Reżyseria Niki Caro i fakty z dziennika Antoniny Niki Caro zrezygnowała z konwencji typowej dla amerykańskiego kina o Holokauście. „Azyl” nie zawiera scen masowych egzekucji ani spektakularnych batalii, kamera nie wchodzi też w detale przemocy. Sceny z palącym się gettem rozegrane są bez ognia w kadrze. Najczęściej wracającym ujęciem w dyskusjach o filmie jest moment, w którym ukrywający się w piwnicy chłopiec patrzy przez okno i bierze opadający popiół za pierwszy śnieg. Reżyserka utrzymuje ten kod przez cały seans i tak prowadzi widza przez wojnę. Drugą rzeczą, która działa w „Azylu”, jest wierność faktom. Wiele detali pochodzi wprost z dzienników Antoniny. Kod muzyczny grany na fortepianie istniał naprawdę. Hodowla świń, którą Żabińscy uruchomili na terenie ZOO za zgodą Niemców, w praktyce posłużyła do przemycania jedzenia do getta. W willi naprawdę mieszkały oswojone zwierzęta, między innymi królik Wicek i borsuk, które goście z piwnicy traktowali jak jedyny kontakt ze światem zewnętrznym. W 1965 roku Yad Vashem przyznał Janowi i Antoninie Żabińskim tytuł Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Trzecia rzecz to perspektywa. Film prowadzony jest oczami Antoniny, kobiety, która nie była zawodową konspiratorką ani działaczką podziemia. Większość scen rozgrywa się w czterech miejscach: w kuchni, w sypialni, na klatce schodowej i przy fortepianie. Niki Caro pilnuje tej skali do końca i w ten sposób oddaje codzienność, w której każda decyzja waży tyle, ile życie kilkudziesięciu osób w piwnicy. „Azyl” gdzie obejrzeć i czy warto? Film „Azyl” znajdziecie aktualnie w katalogu CANAL+ oraz na Amazon Prime Video. Jest mniej dynamiczny niż klasyczny film wojenny, ale wciąga konkretnymi szczegółami codzienności w okupowanej Warszawie. Najlepiej rezerwować na niego całkowitą uwagę, scenariusz pracuje rozmowami i drobnymi gestami, część kluczowych informacji przekazują pojedyncze ujęcia. „Azyl” sprawdza się szczególnie wtedy, kiedy szukacie filmu o II wojnie światowej opowiedzianego z perspektywy domu, a nie frontu. Może też być punktem wyjścia do rozmowy z młodszym widzem o tym, co działo się w okupowanej Warszawie poza polem walki. Po seansie warto zaplanować wizytę w willi Żabińskich, którą do dziś można odwiedzić na terenie warszawskiego ogrodu zoologicznego. W piwnicy, w której ukrywały się rodziny żydowskie, do dziś widać zachowane rysunki i napisy zostawione przez ukrywających się ludzi. View oEmbed on the source website
Nowy nietypowy familijny kryminał z Hugh Jackmanem zaskoczył nawet krytyków! Już jest dostępny w polskich kinach!
Hugh Jackman wraca do polskich kin, w roli jakiej widzowie się po nim nie spodziewali. „Sprawiedliwość owiec” to nietypowy familijny kryminał, w którym pierwsze skrzypce gra stado wełnistych zwierząt prowadzących własne śledztwo. Pierwsze recenzje są na tyle dobre, że film budził sensację jeszcze przed oficjalną premierą.
Mało który film majowej ramówki zapowiada się tak intrygująco, jak „Sprawiedliwość owiec”. W projekcie połączono Hugh Jackmana w roli pasterza, Nicholasa Brauna w roli niedoświadczonego policjanta i scenariusz spod pióra Craiga Mazina, twórcy „Czarnobyla". Premiera w polskich kinach odbyła się 8 maja, a noty na Rotten Tomatoes robią wrażenie. „Sprawiedliwość owiec" to jedna z tych premier, które rozkręcają się nie marketingowym hukiem, ale opiniami pierwszych widzów i krytyków. Familijny kryminał z Hugh Jackmanem w roli głównej, w którym śledztwo prowadzi stado owiec, zebrał bardzo wysokie noty jeszcze przed pokazami w Polsce. Co krytycy mówią o „Sprawiedliwości owiec”? Wynik na Rotten Tomatoes przebił prognozy Aktualna nota filmu na Rotten Tomatoes wynosi 94 procent, co stawia go w gronie najlepiej przyjętych familijnych premier tego roku. Recenzenci najczęściej zwracają uwagę na warstwę emocjonalną produkcji, która zdaniem wielu jest ważniejsza niż sama kryminalna zagadka. Pojawiają się też zdania, że film przemyca poważny temat tego, jak działa przemysł mięsny, ale robi to bez moralizatorskiego tonu. Mocną stroną mają być również charakterystyczne postacie i wyważony humor, który nie psuje familijnego klimatu. W praktyce oznacza to film, do którego można usiąść z dziećmi, a po seansie zostać z kilkoma wątkami w głowie. O czym jest „Sprawiedliwość owiec”? Pasterz, stado i sprawa do rozwiązania W centrum opowieści jest George Hardy, pasterz, który od lat hoduje swoje owce wyłącznie dla wełny. Co wieczór czyta zwierzętom kryminały, traktując to jako rytuał. Nie wie, że owce nie tylko wszystko rozumieją, ale po jego powrocie do domu prowadzą między sobą długie rozmowy o tym, kto stoi za zbrodniami z czytanych fragmentów. Pewnego dnia George zostaje znaleziony martwy w niejasnych okolicznościach. Stado nabiera przekonania, że to morderstwo i że tylko ono potrafi je rozwiązać. Lokalny policjant Tim Derry nie ma doświadczenia z poważnymi sprawami, więc owce postanawiają wziąć śledztwo we własne kopyta. Po raz pierwszy w życiu opuszczają łąkę i muszą zmierzyć się ze światem, w którym kryminalna logika z książek nie zawsze ma zastosowanie. Hugh Jackman, Nicholas Braun i Craig Mazin. Kto stoi za „Sprawiedliwością owiec”? W rolę pasterza George'a Hardy'ego wciela się Hugh Jackman, znany z „Logana”, „Króla rozrywki”, „Więźniów” i „Deadpoola i Wolverine'a”. Na ekranie partneruje mu Nicholas Braun, którego polscy widzowie kojarzą głównie jako Kuzyna Grega z „Sukcesji”. Tym razem Braun gra Tima Derry'ego, niedoświadczonego policjanta, który zostaje wciągnięty w sprawę zdecydowanie powyżej swojej dotychczasowej praktyki. Reżyserię powierzono Kyle'owi Baldzie, znanemu z „Minionków" i „Lorax”. Scenariusz napisał Craig Mazin, twórca głośnego serialu „Czarnobyl” dla HBO i współautor scenariusza do „The Last of Us”. W obsadzie głosowej, użyczającej głosu poszczególnym owcom, znaleźli się też Emma Thompson, Patrick Stewart, Bryan Cranston, Julia Louis-Dreyfus, Hong Chau, Chris O'Dowd, Regina Hall, Nicholas Galitzine i Molly Gordon. Dlaczego o „Sprawiedliwości owiec” zrobiło się tak głośno przed premierą? Połączenie nazwisk Jackman, Braun, Mazin i Balda samo w sobie zwróciło uwagę branży. Kiedy doszły do tego pierwsze pokazy oraz 94 procent na Rotten Tomatoes, film z dnia na dzień przestał być traktowany jak lekka familijna ciekawostka. Recenzentom imponuje, że produkcja porusza temat przemysłu mięsnego, ale robi to z perspektywy zwierząt, które mają konkretne charaktery i własne dialogi. Materiał wyjściowy też nie jest przypadkowy. Film bazuje na powieści Leonie Swann „Glennkill”, która w wielu krajach Europy doczekała się statusu bestsellera, więc historia była już zweryfikowana przez czytelników. Premiera „Sprawiedliwości owiec”. Kiedy film wchodzi do polskich kin i dla kogo jest? Premiera kinowa „Sprawiedliwości owiec” w Polsce odbyła się 8 maja. To propozycja na majowe wieczory dla rodzin, które szukają filmu działającego na dwóch poziomach, dla dzieci i dorosłych. Polscy widzowie dostają coś, czego w kinach od dawna nie było, czyli familijny kryminał z gwiazdorską obsadą i wyraźnym podtekstem. To nie jest typowa rodzinna komedia, więc warto przygotować się na seans z postaciami, które prowadzą realne dialogi i opowieść, która stawia więcej pytań, niż zazwyczaj robią to filmy z tej półki.
Anne Hathaway i Dakota Johnson w jednym filmie. Ten thriller psychologiczny zapowiada się na hit 2026 roku
Pierwsze sekundy zwiastuna „Verity” wystarczą, żeby poczuć, że za eleganckim, chłodnym kadrem czeka coś bardzo niepokojącego. Amazon MGM Studios pokazało zaledwie kilka ujęć, a w sieci już zawrzało. W rolach głównych Anne Hathaway, Dakota Johnson i Josh Hartnett, a reżyseruje Michael Showalter. Premiera 2 października 2026 roku.
Niepublikowany rękopis, milcząca pisarka po wypadku i jej mąż, który podejmuje decyzję otwierającą drzwi do prywatnej tajemnicy. Tak w skrócie wygląda punkt wyjścia „Verity”, najnowszej adaptacji prozy Colleen Hoover. Po pierwszym teaserze film zapowiada się jako jeden z najbardziej wyczekiwanych thrillerów psychologicznych roku. Premiera 2 października. O czym jest „Verity”? Fabuła, która robi się niepokojąca z każdą minutą Punkt wyjścia w „Verity” brzmi jak zawodowa szansa, która zdarza się raz w życiu. Lowen Ashleigh, początkująca pisarka, dostaje propozycję dokończenia bestsellerowej serii książek po Verity Crawford, autorce thrillerów, która po wypadku nie może już pracować. Decyzję podejmuje Jeremy, mąż Verity. To on zaprasza Lowen do domu Crawfordów, gdzie znajdują się notatki, materiały i niedokończone wątki potrzebne do napisania kolejnego tomu. Już po pierwszych dniach pracy Lowen orientuje się, że dom Crawfordów nie jest neutralnym miejscem. Każde pomieszczenie wydaje się mieć drugie dno, a obecność Verity, choć ta nie kontaktuje się z otoczeniem, jest bardzo wyraźnie odczuwalna. Kiedy Lowen znajduje rękopis, którego nie miała znaleźć, wszystko zaczyna się komplikować. Niepublikowane wcześniej zapiski Verity podważają jej obraz w oczach męża i czytelników, a Lowen staje przed pytaniem, co właściwie z tą wiedzą zrobić. Równolegle rozwija się napięcie między nią a Jeremym. Twórcy nie ukrywają, że to nie jest tylko thriller o sekretach pisarki. „Verity” opowiada o tym, jak rodzi się zależność między ludźmi w sytuacji ekstremalnej i jak cienka bywa granica między bliskością, fascynacją i manipulacją. Kto gra w „Verity”? Obsada, która sama w sobie jest wydarzeniem W rolach głównych „Verity” zobaczysz trzy nazwiska, które od razu robią z tej produkcji medialne wydarzenie. Dakota Johnson wciela się w Lowen Ashleigh, początkującą pisarkę. Anne Hathaway gra Verity Crawford, autorkę thrillerów po wypadku. Josh Hartnett w roli Jeremy’ego, męża Verity, jest postacią, wokół której rozkręca się większość emocjonalnych konfliktów filmu. Obsadę uzupełniają Ismael Cruz Córdova, Brady Wagner, Irina Dvorovenko, K. K. Moggie oraz Michael Abbott Jr. Reżyserii podjął się Michael Showalter, znany z kilku precyzyjnie poprowadzonych filmów obyczajowych i thrillerów. Scenariusz napisał Nick Antosca, jeden z bardziej cenionych autorów współczesnego horroru psychologicznego w amerykańskiej telewizji. Za dystrybucję w Stanach Zjednoczonych odpowiada Amazon MGM Studios, a poza USA filmem zajmuje się Sony Pictures Releasing International. Dlaczego o „Verity” mówi cały Hollywood jeszcze przed premierą? „Verity” nie jest pierwszą ekranizacją prozy Colleen Hoover, ale ma być najbardziej drapieżną. Po wcześniejszych adaptacjach, w tym „It Ends with Us”, ta historia uchodzi za najmroczniejszą książkę autorki. Zamiast romantycznej osi w centrum stoi pytanie o prawdę, manipulację i o to, kim naprawdę jest osoba, którą znamy tylko z jej książek. To ten typ thrillera psychologicznego, w którym napięcie nie wybucha jednym zwrotem akcji, tylko narasta z każdą sceną. Dla fanów Colleen Hoover „Verity” jest też testem. Adaptacja powieści, która już na papierze rozbiła czytelników, w wersji filmowej musi udźwignąć więcej niż wierne odwzorowanie fabuły. Producenci nie ukrywają, że robili film z myślą o widzu, który dobrze zna gatunek. Stąd budżet 40 milionów dolarów, gęsty kalendarz festiwalowy i nazwiska, które same w sobie wystarczą, żeby zainteresowanie utrzymywało się długo przed premierą. Kobieca perspektywa odgrywa tu rolę pierwszoplanową. Lowen, Verity i ich relacje z Jeremym to nie dekoracja dla męskiej akcji, tylko silnik całej historii. Twórcy „Verity” trzymają się prostej zasady: napięcie powstaje wtedy, kiedy przestajesz wiedzieć, której z bohaterek możesz zaufać. Czy warto obejrzeć „Verity”? „Verity” jest filmem dla widzów, którzy lubią thrillery z dyskomfortem zaszytym w detalach. Jeśli wciągnęły cię „Gone Girl”, „Sharp Objects” albo wcześniejsze ekranizacje Colleen Hoover, jest duża szansa, że ten tytuł trafi w twoje oczekiwania. Tu nie ma tanich efektów ani pościgów. Wszystko rozgrywa się w jednym domu i głównie w napięciu między trzema osobami. To produkcja dla widza, który nie boi się powolnego budowania historii i woli, żeby thriller pracował na nerwach przez cały seans, a nie tylko w finale. Jeśli oczekujesz akcji rozłożonej na duże sceny, kino superbohaterskie albo szybkiego horroru, „Verity” raczej cię nie kupi. Ale jeśli szukasz filmu, do którego można wrócić w pamięci jeszcze długo po seansie i przyłapać się na rozkminianiu, kto w tej historii naprawdę mówił prawdę, premiera 2 października warta jest zarezerwowania w kalendarzu. View oEmbed on the source website
Cała Polska ogląda ten turecki romans! Bije rekordy popularności na Netflixie!
Czasem do dobrego wieczornego seansu wystarczy turecka produkcja, w której morze, melancholijna muzyka i dwoje zagubionych ludzi spotykają się w nieoczekiwanym momencie. „Fatalna miłość" z 2022 roku trafiła na Netfliksa cicho, ale szybko znalazła swoich widzów. Główny bohater stracił firmę, pieniądze i dotychczasowe poczucie kontroli, kiedy na kursie jogi poznaje tajemniczą piosenkarkę. Reżyserka Hilal Saral robi z tego kameralny dramat o relacjach, samotności i decyzjach, które zapadają wbrew rozsądkowi.
Boran Kuzum i Pınar Deniz tworzą duet, którego chemia wybrzmiewa najmocniej w wyciszonych scenach. „Fatalna miłość” to turecka produkcja Netfliksa z 2022 roku w reżyserii Hilal Saral, znanej z emocjonalnych historii opartych na relacjach. Akcja rozpoczyna się w momencie życiowego kryzysu głównego bohatera i prowadzi widza nad morze, na kurs jogi, w stronę znajomości, która zmienia wszystko. Estetyka filmu kojarzy się raczej z magazynem mody niż z klasyczną komedią romantyczną. O czym jest „Fatalna miłość”? Bankructwo, joga i znajomość, której nikt się nie spodziewał Fırat ma za sobą lata, w których wszystko układało się po jego myśli. Prowadził agencję reklamową, zarabiał, sam decydował o kierunku swojego życia. Bankructwo firmy zmienia tę sytuację z dnia na dzień. Z długami i emocjonalnym zmęczeniem trafia na kurs jogi, gdzie poznaje Lidyę, piosenkarkę o trudnej do jednoznacznego rozszyfrowania energii. Zbliżenie między nimi nie wygląda na początek lekkiej komedii romantycznej. Reżyserka prowadzi widza spokojniej, robi z tego refleksyjną opowieść o ucieczce od dawnego życia, niedopowiedzeniach i pytaniach, na które nie ma jednej odpowiedzi. Rytm podkreślają tureckie krajobrazy, morze i muzyka, które tworzą nastrój gdzieś między letnim spokojem a niewidocznym smutkiem. Oryginalny tytuł brzmi „Aşkın Kıyameti”, w międzynarodowej dystrybucji film znany jest jako „Doom of Love”. Produkcja powstała w Turcji w 2022 roku. Kto gra w „Fatalnej miłości”? Boran Kuzum i Pınar Deniz w głównych rolach Największą siłą produkcji jest aktorska dwójka. Boran Kuzum gra Fırata uważnie i bez efekciarstwa, buduje postać, która z zewnątrz wygląda na opanowaną, a w środku nosi dużo niepokoju. Widzowie mogą go kojarzyć z serialu „The Magnificent Century: Kösem” oraz z netfliksowej produkcji „Love 101". Pınar Deniz, czyli ekranowa Lidya, gra postać tajemniczą, trudną do jednoznacznego rozszyfrowania. To ona stoi za sukcesem tureckiego hitu „Yargi”, za który zebrała bardzo dobre recenzje. W obsadzie pojawiają się także Yiğit Kirazcı, dobrze znany fanom tureckich dramatów romantycznych, oraz Seda Türkmen. Chemia między główną dwójką wybrzmiewa najmocniej w wyciszonych scenach, w których film pozwala bohaterom po prostu być obok siebie. Hilal Saral za kamerą Reżyserią zajęła się Hilal Saral, jedno z najbardziej rozpoznawalnych nazwisk tureckiej telewizji i kina. Specjalizuje się w opowieściach opartych na relacjach i emocjach, potrafi prowadzić bohaterów bez wymyślania nagłych zwrotów akcji. Tutaj idzie tym samym tropem. „Fatalna miłość” jest nakręcona bardzo estetycznie, kadry kojarzą się z reklamą perfum, kolorystyka jest stonowana, kompozycje przemyślane. Pod wizualną gładkością kryje się portret ludzi zagubionych i zmęczonych życiem. Krytycy najczęściej chwalili zdjęcia i muzykę, część recenzentów wskazywała, że scenariusz miejscami sięga po znane schematy gatunku. Czy warto włączyć „Fatalną miłość”? Produkcja sprawdzi się u widzów, którzy szukają romansu z bardziej refleksyjnym tonem. Brakuje tu dynamicznych zwrotów akcji i wielkich plot twistów, są za to powolne sceny, dialogi prowadzone bez pośpiechu i atmosfera, którą można niemal poczuć. Mocną stroną są zdjęcia, muzyka i chemia między Boran Kuzum i Pınar Deniz. Słabszą okazują się momenty, w których fabuła sięga po przewidywalne rozwiązania, a niektóre dialogi nie wybrzmiewają tak naturalnie, jak by się chciało. Jeśli spodobały się wam „Miłość dla dorosłych”, „Perswazje” albo „Love Like the Falling Petals”, ten tytuł trafi w podobny gust. To romantyczne kino, ale dalekie od lekkiej komedii, bliżej mu do intymnego dramatu o relacjach z gorzkim posmakiem. View oEmbed on the source website
Niewidoma poetka i wielki pisarz! Krystyna Janda i Andrzej Hudziak w duecie, który hipnotyzuje od pierwszej minuty
Wśród polskich filmów dostępnych w sieci zupełnie za darmo znalazło się „Parę osób, mały czas”. Dramat Andrzeja Barańskiego z 2005 roku portretuje relację Mirona Białoszewskiego z niewidomą pisarką Jadwigą Stańczakową. Krystyna Janda i Andrzej Hudziak stworzyli w nim duet, który widzowie zapamiętali na lata.
„Parę osób, mały czas” należy do tych polskich produkcji, które warto mieć na liście obowiązkowych. Film Andrzeja Barańskiego, oparty na książce „Dziennik we dwoje” Jadwigi Stańczakowej, można obejrzeć w polskim streamingu bez żadnej opłaty. Wystarczy darmowa platforma TVP VOD, czyli serwis publicznego nadawcy. To dramat o przyjaźni dwojga ludzi, którzy znaleźli się w sobie nawzajem w nieoczywistym momencie życia. Krystyna Janda i Andrzej Hudziak grają tu z niezwykłym wyczuciem. Dla widzów szukających polskiego kina, w którym najwięcej dzieje się między słowami, to bardzo dobra opcja. O czym jest „Parę osób, mały czas”? Historia przyjaźni Mirona Białoszewskiego i Jadwigi Stańczakowej Akcja filmu obejmuje lata 1975 do 1983. W centrum jest niewidoma pisarka i poetka Jadwiga Stańczakowa, która poznaje Mirona Białoszewskiego, jednego z najbardziej oryginalnych polskich poetów drugiej połowy XX wieku. Ich znajomość przeradza się w bardzo bliską relację, która zmienia codzienność obojga. Jadwiga staje się sekretarką Mirona, nagrywa jego dyktowane teksty, a potem przepisuje je na maszynie. Białoszewski, gubiący się w sprawach codziennych, wydobywa z niej energię i sprawczość. To historia o tym, jak dwie osoby wymieniają się swoją niezbędnością i jak literatura wkracza wprost w prywatne życie. Wszystko dzieje się w warszawskich mieszkaniach, kawiarniach i na klatkach schodowych z lat 70. i 80. Obsada „Parę osób, mały czas”. Krystyna Janda i Andrzej Hudziak w wielkich rolach! W rolach głównych Krystyna Janda jako Jadwiga Stańczakowa oraz Andrzej Hudziak jako Miron Białoszewski. Janda zagrała tu jedną z najsubtelniejszych ról swojej kariery, a krytycy i widzowie wskazywali tę kreację jako jedną z najbardziej kompletnych w polskim kinie tamtego okresu. Hudziak natomiast oddał ekscentryczność Białoszewskiego bez przerysowań. W obsadzie pojawili się również Igor Przegrodzki jako ojciec Jadwigi, Arkadiusz Detmer jako Tadek, Monika Obara jako Anka oraz Witold Skaruch. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Andrzej Barański, zdjęcia zrobił Dariusz Kuc, a montaż Wanda Zeman. Producentem jest Paweł Rakowski. Gdzie obejrzeć „Parę osób, mały czas” za darmo? „Parę osób, mały czas” jest dostępne w polskim streamingu zupełnie bezpłatnie. Film znajduje się w katalogu TVP VOD, czyli serwisu Telewizji Polskiej, gdzie da się go oglądnąć w całości na komputerze, telefonie i smart TV. Nie trzeba zakładać konta premium, nie ma opłat ani okresu próbnego, wystarczy darmowa platforma publicznego nadawcy. Dramat zdobył uznanie zarówno krytyków, jak i jurorów festiwalowych. Krystyna Janda otrzymała w Gdyni nagrodę za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą oraz nagrodę dziennikarzy. Andrzej Hudziak dostał nagrodę aktorską na festiwalu w Karlowych Warach. Dla osób, które cenią polskie kino z lat 2000., to jeden z mocniejszych tytułów dekady. Dla kogo jest „Parę osób, mały czas”? Polskie kino w najlepszym stylu Jeżeli lubicie kameralne dramaty, w których historia opiera się na relacji dwojga ludzi, „Parę osób, mały czas” trafi Wam w sam środek. Film znajdzie odbiorców wśród fanów polskiego kina autorskiego oraz widzów, którzy interesują się literaturą Mirona Białoszewskiego i tym, w jaki sposób powstawały jego najważniejsze teksty. To pozycja bez efektownych zwrotów, ale z bardzo precyzyjnie zarysowanymi postaciami. Po napisach końcowych zostaje obraz dwojga bohaterów, którzy potrafili razem stworzyć coś, czego osobno nie udałoby się napisać. To rzadki rodzaj filmowej intymności, który warto zobaczyć choćby raz.
Nowy thriller na HBO Max wciąga od pierwszych minut. Dalej o nim myślę
„Eileen” w reżyserii Williama Oldroyda dzieli widzów już od premiery na festiwalu Sundane. Jedni mówią o najlepszym thrillerze psychologicznym ostatnich lat, inni nie potrafią pogodzić się z trzecim aktem. Teraz film trafił do polskich widzów dzięki HBO Max i znów rozpala dyskusje. W rolach głównych Anne Hathaway i Thomasin McKenzie.
Nowa Anglia, początek lat 60., zakład poprawczy dla nastoletnich chłopców i kobieta, która marzy, żeby zniknąć ze swojego życia. „Eileen” to gęsty, powolny thriller, w którym każda scena dokłada nową warstwę napięcia, a relacja dwóch bohaterek wymyka się każdej z nich spod kontroli. O czym jest „Eileen”? Historia kobiety uwięzionej w cudzym życiu Akcja rozgrywa się zimą 1964 roku w małym miasteczku w stanie Massachusetts. Eileen Dunlop pracuje jako sekretarka w zakładzie poprawczym dla nastoletnich chłopców. Po godzinach wraca do zaniedbanego domu, w którym czeka na nią ojciec, były policjant uzależniony od alkoholu. Życie kobiety toczy się między dwiema toksycznymi rzeczywistościami, pracą i domem, a sama bohaterka właściwie nie ma już siły niczego w nim zmieniać. Wszystko wywraca się, gdy w zakładzie zjawia się Rebecca Saint John, nowa psycholożka. Pewna siebie, elegancka, z manierami niedopasowanymi do prowincji, od pierwszej chwili przyciąga uwagę całego personelu. Eileen zaczyna spędzać z nią coraz więcej czasu. Ich znajomość zaciera granice między przyjaźnią, fascynacją i czymś znacznie bardziej niepokojącym. Kiedy Rebecca wyznaje koleżance swój sekret, opowieść zmienia bieg. To, co zaczęło się jako studium samotności w prowincjonalnym miasteczku, zamienia się w mroczny dramat o lojalności, manipulacji i granicach, które bohaterka jest gotowa przekroczyć, żeby choć raz zaznać innego życia. Kto gra w „Eileen”? Obsada i nazwiska, które robią największe wrażenie W tytułowej roli zobaczysz Thomasin McKenzie, znaną z „Last Night in Soho” Edgara Wrighta i „Jojo Rabbit” Taiki Waititiego. Aktorka gra Eileen wycofaną, niemal niewidoczną, a w kolejnych scenach stopniowo odsłania jej drugą twarz, pełną wyparcia, tłumionej złości i niezaspokojonych pragnień. Jej partnerką ekranową jest Anne Hathaway w roli Rebekki Saint John. To ta wersja Hathaway, której fani kina noir wyglądali od lat, magnetyczna, ironiczna, świadoma własnej idealnej fasady. Po Sundance wielu krytyków napisało, że to jedna z jej najciekawszych kreacji od czasów „Brokeback Mountain” i „Diabeł ubiera się u Prady”. Reżyserii podjął się William Oldroyd, znany z „Lady Macbeth”, filmu o podobnie chłodnym klimacie i bohaterce gotowej łamać zasady własnego świata. Scenariusz powstał na podstawie głośnej powieści Ottessy Moshfegh z 2015 roku, a sama autorka napisała go wspólnie z mężem, Lukiem Goebelem. Za surowe, oszczędne zdjęcia odpowiada Ari Wegner, operatorka znana z „Psich pazurów” Jane Campion. W obsadzie pojawiają się też Shea Whigham jako ojciec Eileen, Marin Ireland w roli matki jednego z osadzonych chłopców oraz Owen Teague i Sam Nivola. Dlaczego o „Eileen” znów jest głośno na HBO Max? Premiera „Eileen” odbyła się w styczniu 2023 roku na festiwalu Sundance, gdzie film stał się jednym z najczęściej komentowanych tytułów programu Premieres. Krótko później prawa do dystrybucji w Stanach Zjednoczonych przejęła firma Neon, a w grudniu obraz trafił do amerykańskich kin. W Polsce widzowie mogli wcześniej obejrzeć go w SkyShowtime, teraz dostępny jest dla subskrybentów HBO Max, co znów wywołało falę dyskusji w sieci. Film przyciąga uwagę z kilku powodów. Po pierwsze, atmosfera. Oldroyd oraz Ari Wegner zbudowali świat utrzymany w estetyce klasycznego noir, z mglistym, zimowym Massachusetts, w którym brakuje światła, ciepła i sensu. Po drugie, świetne kreacje aktorskie. Sceny McKenzie i Hathaway są naładowane napięciem, w którym trudno odróżnić fascynację od lęku, a flirt od manipulacji. Po trzecie, dyskusyjnym finałem. Pierwsze dwie trzecie filmu przebiegają jak drobiazgowe studium psychologiczne, wyciszone i niespieszne. Ostatnia część skręca w stronę pulpowego thrillera, co jednych zachwyca, innych irytuje. Ten ostry kontrast wciąż napędza spory w mediach społecznościowych i w komentarzach pod recenzjami. Czy warto obejrzeć „Eileen” na HBO Max? To film dla widzów, którzy lubią powolne narracje, gęstą atmosferę i bohaterki niejednoznaczne moralnie. Jeśli szukasz klasycznego thrillera z jasno zarysowanym dobrem i złem, „Eileen” cię rozczaruje. Jeśli jednak interesuje cię kino o kobiecej obsesji, tłumionych emocjach i konsekwencjach jednej decyzji, którą trudno cofnąć, znajdziesz tu wszystko, co lubisz. Film „Eileen” dostępny jest na HBO Max. View oEmbed on the source website
To jeden z najgłośniejszych filmów jesieni. Opartą na faktach produkcję z Channingiem Tatumem obejrzycie na Prime Video
Najlepsze scenariusze pisze życie. Przekonują się o tym widzowie Prime Video, którzy odpalili „Urodzonego rabusia”, opartego na autentycznej historii Jeffreya Manchestera. Były żołnierz okradał McDonaldy, wycinając dziury w dachach, a po brawurowej ucieczce z więzienia urządził sobie kryjówkę w Toys R Us. W rolę pogubionego rabusia wcielił się Channing Tatum, naprzeciw niego stanęła Kirsten Dunst.
Jeden z najgłośniejszych amerykańskich filmów minionej jesieni dopiero teraz trafia w ręce polskich widzów. „Urodzony rabuś” w reżyserii Dereka Cianfrance’a ominął nasze kina, w grudniu wszedł na VOD za dodatkową opłatą, a od niedawna obejrzycie go w abonamencie Prime Video. Channing Tatum gra złodzieja, który zamiast straszyć ofiary, prosi grzecznie o pieniądze. Brzmi jak żart, a wszystko wydarzyło się naprawdę. O czym jest „Urodzony rabuś”? Prawdziwa historia, której nie wymyśliłby żaden scenarzysta Jeffrey Manchester (Channing Tatum) wraca do cywila po latach służby w armii i kompletnie nie potrafi odnaleźć się ani finansowo, ani emocjonalnie. Z desperacji zaczyna włamywać się do restauracji McDonald’s, wcinając otwory w dachach. Nigdy nie sięga po przemoc, do pracowników odzywa się grzecznie, a od mediów dostaje przezwisko Roofman. Po serii kilkudziesięciu napadów ląduje za kratkami, ale dzięki cierpliwej analizie rutyny strażników wymyka się z więzienia. Kryjówkę znajduje w miejscu, którego nie podejrzewałby żaden śledczy, czyli na zapleczu wielkiego Toys R Us w Charlotte. Stamtąd tygodniami obserwuje załogę sklepu, aż wkracza w jej grono pod nową tożsamością. Tak poznaje Leigh (Kirsten Dunst), samotną matkę dwóch dziewczynek, w której się zakochuje. Ten związek, zbudowany na kłamstwie i wymyślonej tożsamości, staje się osią całej opowieści. Obsada „Urodzonego rabusia”. Channing Tatum, Kirsten Dunst i inni W rolę Jeffreya Manchestera wcielił się Channing Tatum i jest to jedna z najmocniejszych pozycji w jego karierze. Naprzeciw niego gra <a href="http://O%20czym%20jest%20%E2%80%9EUrodzony%20rabu%C5%9B%E2%80%9D.%20Prawdziwa%20historia,%20kt%C3%B3rej%20nie%20wymy%C5%9Bli%C5%82by%20%C5%BCaden%20scenarzysta%20Jeffrey%20Manchester%20(Channing%20Tatum)%20wraca%20do%20cywila%20po%20latach%20s%C5%82u%C5%BCby%20w%20armii%20i%20kompletnie%20nie%20potrafi%20odnale%C5%BA%C4%87%20si%C4%99%20ani%20finansowo,%20ani%20emocjonalnie.%20Z%20desperacji%20zaczyna%20w%C5%82amywa%C4%87%20si%C4%99%20do%20restauracji%20McDonald%E2%80%99s,%20wcinaj%C4%85c%20otwory%20w%20dachach.%20Nigdy%20nie%20si%C4%99ga%20po%20przemoc,%20do%20pracownik%C3%B3w%20odzywa%20si%C4%99%20grzecznie,%20a%20od%20medi%C3%B3w%20dostaje%20przezwisko%20Roofman.%20Po%20serii%20kilkudziesi%C4%99ciu%20napad%C3%B3w%20l%C4%85duje%20za%20kratkami,%20ale%20dzi%C4%99ki%20cierpliwej%20analizie%20rutyny%20stra%C5%BCnik%C3%B3w%20wymyka%20si%C4%99%20z%20wi%C4%99zienia.%20Kryj%C3%B3wk%C4%99%20znajduje%20w%20miejscu,%20kt%C3%B3rego%20nie%20podejrzewa%C5%82by%20%C5%BCaden%20%C5%9Bledczy,%20na%20zapleczu%20wielkiego%20Toys%20R%20Us%20w%20Charlotte.%20Stamt%C4%85d%20tygodniami%20obserwuje%20za%C5%82og%C4%99%20sklepu,%20a%C5%BC%20wkracza%20w%20jej%20grono%20pod%20now%C4%85%20to%C5%BCsamo%C5%9Bci%C4%85.%20Tak%20poznaje%20Leigh%20(Kirsten%20Dunst),%20samotn%C4%85%20matk%C4%99%20dw%C3%B3ch%20dziewczynek,%20w%20kt%C3%B3rej%20si%C4%99%20zakochuje.%20Ten%20zwi%C4%85zek,%20zbudowany%20na%20k%C5%82amstwie%20i%20wymy%C5%9Blonej%20to%C5%BCsamo%C5%9Bci,%20staje%20si%C4%99%20osi%C4%85%20ca%C5%82ej%20opowie%C5%9Bci.%20Obsada%20%E2%80%9EUrodzonego%20rabusia%E2%80%9D.%20Channing%20Tatum,%20Kirsten%20Dunst,%20Peter%20Dinklage%20W%20rol%C4%99%20Jeffreya%20Manchestera%20wcieli%C5%82%20si%C4%99%20Channing%20Tatum%20i%20jest%20to%20jedna%20z%20najmocniejszych%20pozycji%20w%20jego%20karierze.%20Naprzeciw%20niego%20gra%20Kirsten%20Dunst%20jako%20samotna%20matka%20Leigh.%20Drugi%20plan%20to%20r%C3%B3wnie%20mocno%20obsadzony%20zestaw%20nazwisk:%20Peter%20Dinklage%20jako%20apodyktyczny%20kierownik%20sklepu%20z%20zabawkami,%20do%20tego%20Ben%20Mendelsohn,%20Uzo%20Aduba,%20LaKeith%20Stanfield,%20Juno%20Temple%20i%20Jimmy%20O.%20Yang.%20Za%20kamer%C4%85%20stoi%20Derek%20Cianfrance,%20znany%20z%20%E2%80%9EBlue%20Valentine%E2%80%9D%20i%20%E2%80%9EMiejsca%20pod%20sosnami%E2%80%9D.%20To%20on%20nam%C3%B3wi%C5%82%20Tatuma%20na%20rol%C4%99%20i%20poci%C4%85gn%C4%85%C5%82%20opowie%C5%9B%C4%87%20w%20kierunku,%20w%20kt%C3%B3rym%20kryminalna%20anegdota%20schodzi%20na%20drugi%20plan,%20a%20pierwsze%20skrzypce%20gra%20portret%20zagubionego%20m%C4%99%C5%BCczyzny.%20Co%20wyr%C3%B3%C5%BCnia%20%E2%80%9EUrodzonego%20rabusia%E2%80%9D.%20Tw%C3%B3rcy%20odbudowali%20Toys%20R%20Us%20z%202004%20roku%20Cianfrance%20i%20jego%20scenografowie%20zrobili%20co%C5%9B,%20czego%20wsp%C3%B3%C5%82czesne%20kino%20raczej%20unika.%20Zamiast%20budowa%C4%87%20sklep%20w%20studio%20i%20dolepia%C4%87%20CGI,%20znale%C5%BAli%20pod%20Charlotte%20opuszczon%C4%85%20siedzib%C4%99%20Toys%20R%20Us%20i%20wype%C5%82nili%20j%C4%85%20od%20pod%C5%82ogi%20po%20sufit%20oryginalnymi%20zabawkami%20z%202004%20roku,%20w%20kt%C3%B3rym%20rozgrywa%20si%C4%99%20akcja.%20Ekipa%20zam%C3%B3wi%C5%82a%20nawet%20repliki%20opakowa%C5%84,%20%C5%BCeby%20t%C5%82o%20ka%C5%BCdego%20uj%C4%99cia%20wygl%C4%85da%C5%82o%20jak%20dzia%C5%82%20prawdziwego%20sklepu.%20Tatum%20m%C3%B3g%C5%82%20chodzi%C4%87%20mi%C4%99dzy%20rega%C5%82ami%20i%20si%C4%99ga%C4%87%20po%20dowolny%20przedmiot,%20ka%C5%BCdy%20element%20scenografii%20pracuje.%20Drugi%20wyr%C3%B3%C5%BCnik%20filmu%20to%20ton.%20Cianfrance%20balansuje%20mi%C4%99dzy%20czarn%C4%85%20komedi%C4%85,%20dramatem%20psychologicznym%20i%20melodramatem,%20nie%20pozwalaj%C4%85c%20%C5%BCadnemu%20z%20gatunk%C3%B3w%20przej%C4%85%C4%87%20kontroli.%20Tw%C3%B3rcy%20%C5%9Bwiadomie%20nie%20romantyzuj%C4%85%20czyn%C3%B3w%20Manchestera,%20ale%20jednocze%C5%9Bnie%20nie%20zapominaj%C4%85,%20%C5%BCe%20ich%20bohater%20sam%20jest%20poniek%C4%85d%20ofiar%C4%85%20trudnego%20startu%20w%20cywilu.%20Opinie%20widz%C3%B3w%20o%20%E2%80%9EUrodzonym%20rabusiu%E2%80%9D.%20Tatum%20kradnie%20show,%20ale%20jest%20jedno%20%E2%80%9Eale%E2%80%9D%20Reakcje%20s%C4%85%20ciep%C5%82e.%20W%20komentarzach%20przewija%20si%C4%99%20zachwyt%20nad%20rol%C4%85%20g%C5%82%C3%B3wnego%20aktora,%20kt%C3%B3rego%20%E2%80%9Eczaruj%C4%85ca%20charyzma%20Tatuma%20nie%20pozwala%20nam%20nie%20kibicowa%C4%87%20rabusiowi%E2%80%9D.%20Wielu%20widz%C3%B3w%20chwali%20te%C5%BC%20chemi%C4%99%20duetu%20z%20Kirsten%20Dunst,%20podkre%C5%9Blaj%C4%85c,%20%C5%BCe%20tworz%C4%85%20oni%20%E2%80%9Eurocz%C4%85%20par%C4%99%20ludzi%E2%80%9D.%20Powtarza%20si%C4%99%20r%C3%B3wnie%C5%BC%20jeden%20komentarz%20dotycz%C4%85cy%20najmocniejszej%20roli%20drugoplanowej:%20%E2%80%9ECa%C5%82e%20show%20kradnie%20Peter%20Dinklage%20jako%20apodyktyczny%20kierownik%20sklepu%20z%20zabawkami%E2%80%9D.%20Nie%20brakuje%20g%C5%82os%C3%B3w,%20%C5%BCe%20film%20jest%20%E2%80%9Eciut%20za%20d%C5%82ugi%20i%20niewolny%20od%20g%C5%82upot,%20ale%20ostatecznie%20warty%20sprawdzenia%E2%80%9D.%20Zaskoczenie%20sam%C4%85%20histori%C4%85%20dobrze%20podsumowuje%20inny%20komentarz:%20%E2%80%9EZ%20pocz%C4%85tku%20ci%C4%99%C5%BCko%20uwierzy%C4%87,%20%C5%BCe%20to%20wydarzy%C5%82o%20si%C4%99%20naprawd%C4%99,%20jednak%20wujek%20Google%20potwierdza%20autentyczno%C5%9B%C4%87.%20Podane%20w%20przyst%C4%99pnej%20formie%E2%80%9D.%20Czy%20warto%20obejrze%C4%87%20%E2%80%9EUrodzonego%20rabusia%E2%80%9D%20na%20Prime%20Video%20Tak,%20pod%20warunkiem,%20%C5%BCe%20nie%20szukasz%20w%20kinie%20wy%C5%82%C4%85cznie%20szybkiego%20tempa%20i%20spektakularnych%20zwrot%C3%B3w%20akcji.%20%E2%80%9EUrodzony%20rabu%C5%9B%E2%80%9D%20stawia%20na%20klimat,%20posta%C4%87%20i%20gr%C4%99%20aktorsk%C4%85,%20a%20nie%20na%20efektowne%20sceny%20po%C5%9Bcig%C3%B3w.%20Sprawdzi%20si%C4%99%20dla%20widzek%20i%20widz%C3%B3w,%20kt%C3%B3rzy%20chc%C4%85%20obejrze%C4%87%20solidnie%20zrobiony%20seans%20z%20najwy%C5%BCszej%20pr%C3%B3by%20aktorsk%C4%85%20robot%C4%85%20i%20histori%C4%85,%20kt%C3%B3rej%20nie%20da%20si%C4%99%20zmy%C5%9Bli%C4%87.%20Od%20strony%20rozrywkowej%20spokojnie%20ogl%C4%85da%20si%C4%99%20go%20w%20jeden%20wiecz%C3%B3r.%20Tematycznie%20zostawia%20sporo:%20o%20samotno%C5%9Bci%20m%C4%99%C5%BCczyzn%20po%20zako%C5%84czeniu%20s%C5%82u%C5%BCby,%20o%20iluzji%20drugiej%20szansy,%20o%20tym,%20jak%20desperacja%20popycha%20ludzi%20do%20absurdalnych%20decyzji.%20Nie%20jest%20to%20film,%20kt%C3%B3ry%20zmieni%20Twoje%20spojrzenie%20na%20kino%20kryminalne.%20To%20produkcja,%20do%20kt%C3%B3rej%20fani%20Tatuma%20i%20melancholijnego%20stylu%20Cianfrance%E2%80%99a%20si%C4%99gn%C4%85%20z%20prawdziw%C4%85%20frajd%C4%85.">Kirsten Dunst jako samotna matka Leigh. Drugi plan to równie mocno obsadzony zestaw nazwisk: Peter Dinklage jako apodyktyczny kierownik sklepu z zabawkami, do tego Ben Mendelsohn, Uzo Aduba, LaKeith Stanfield, Juno Temple i Jimmy O. Yang. Za kamerą stoi Derek Cianfrance, znany z „Blue Valentine” i „Miejsca pod sosnami”. To on namówił Tatuma na rolę i pociągnął opowieść w kierunku, w którym kryminalna anegdota schodzi na drugi plan, a pierwsze skrzypce gra portret zagubionego mężczyzny. Co wyróżnia „Urodzonego rabusia”? Twórcy odbudowali Toys R Us z 2004 roku Cianfrance i jego scenografowie zrobili coś, czego współczesne kino raczej unika. Zamiast budować sklep w studio, znaleźli pod Charlotte opuszczoną siedzibę Toys R Us i wypełnili ją od podłogi po sufit oryginalnymi zabawkami z 2004 roku. Ekipa zamówiła nawet repliki opakowań, żeby tło każdego ujęcia wyglądało jak dział prawdziwego sklepu. Drugi wyróżnik filmu to ton. Cianfrance przeskakuje między czarną komedią, dramatem psychologicznym i melodramatem, nie pozwalając żadnemu z gatunków przejąć kontroli. Twórcy świadomie nie romantyzują czynów Manchestera, ale jednocześnie nie zapominają, że ich bohater sam jest poniekąd ofiarą trudnego startu w cywilu. Opinie widzów o „Urodzonym rabusiu” Reakcje na film są ciepłe. W komentarzach przewija się zachwyt nad rolą głównego aktora, którego „czarująca charyzma nie pozwala nam nie kibicować rabusiowi”. Wielu widzów chwali też chemię duetu z Kirsten Dunst, podkreślając, że tworzą oni „uroczą parę”. Powtarza się również jeden komentarz dotyczący najmocniejszej roli drugoplanowej: „Całe show kradnie Peter Dinklage jako apodyktyczny kierownik sklepu z zabawkami”. Zaskoczenie samą historią dobrze podsumowuje inny komentarz: „Z początku ciężko uwierzyć, że to wydarzyło się naprawdę, jednak wujek Google potwierdza autentyczność. Podane w przystępnej formie”. Czy warto obejrzeć „Urodzonego rabusia” na Prime Video? Tak, pod warunkiem, że nie szukacie wyłącznie szybkiego tempa i spektakularnych zwrotów akcji. „Urodzony rabuś” stawia na klimat, postać i grę aktorską, a nie na efektowne sceny pościgów. Sprawdzi się dla widzów, którzy chcą obejrzeć solidnie zrobiony seans z obsadą na najwyższym poziomie i historią, której nie da się zmyślić. View oEmbed on the source website
Melissa McCarthy w historii, która poruszy nawet najtwardsze serca... Przygotujcie chusteczki!
Lilly Maynard straciła małą córkę. Jej mąż, Jack, nie wytrzymał i trafił do ośrodka terapeutycznego, a ona wróciła do pracy w supermarkecie i próbowała normalnie funkcjonować. Każdy dzień wyglądał tak samo, dopóki w jej ogrodzie nie zagnieździł się szpak, który atakował ją przy każdej próbie wejścia na grządkę. Z tej osobliwej walki wyrasta poruszająca historia, jakich Netflix nie ma w swoim katalogu wiele.
Po stracie córki Lilly stara się trzymać codzienność w garści. Mąż leczy depresję w ośrodku, ona chodzi do pracy i odwiedza go w weekendy. Cisza w domu staje się nie do zniesienia, dopóki w ogrodzie nie pojawia się ptak, który nie chce odpuścić. „Szpak” to film, w którym żałoba dostaje nieoczekiwaną formę. O czym jest „Szpak”? Historia kobiety, której świat się rozpadł Akcja toczy się kilka miesięcy po stracie. Lilly Maynard funkcjonuje, chodzi do pracy w supermarkecie, w weekendy odwiedza Jacka w ośrodku terapeutycznym. Stara się wierzyć, że ich życie wróci do siebie. Żałoba, której nie ma z kim przeżywać, robi z nią dziwne rzeczy. W ogrodzie zagnieździł się szpak. Atakuje Lilly za każdym razem, kiedy próbuje zająć się grządkami. Walka z ptakiem staje się paradoksalnie pierwszą rzeczą, w której Lilly znowu czuje się sobą, złą, zdeterminowaną, obecną. Szukając pomocy, trafia do weterynarza, doktora Larry’ego Fine’a, który okazuje się byłym psychiatrą. Powoli, przy okazji rozmów o ptaku, zaczyna pomagać jej także w sprawach, o których Lilly nie potrafi mówić nikomu innemu. Obsada „Szpaka”. Melissa McCarthy, Kevin Kline i Chris O’Dowd W rolach głównych pojawiają się Melissa McCarthy, Chris O’Dowd i Kevin Kline. McCarthy gra Lilly, postać twardą i jednocześnie zupełnie rozbitą. Ta sprzeczność jest sednem roli i to ona ciągnie cały film. Aktorka, którą widzowie kojarzą głównie z komedii „Druhny” i „Szpieg”, już wcześniej pokazała inną twarz w „Czy możesz mi wybaczyć?”, gdzie dostała nominację do Oscara. W „Szpaku” idzie podobnym tropem. Kevin Kline jako doktor Larry Fine, weterynarz po wcześniejszej karierze psychiatrycznej, jest najcieplejszą postacią w filmie. Każdą scenę z McCarthy prowadzi z humorem i precyzją. Chris O’Dowd jako Jack ma mniej ekranowego czasu, ale jego obecność, a właściwie jej brak, jest cały czas wyczuwalna. W obsadzie znaleźli się również Timothy Olyphant, Daveed Diggs, Loretta Devine i Laura Harrier. Co wyróżnia „Szpaka” w katalogu Netfliksa? Lilly nie przechodzi przez klasyczne etapy żałoby, nie ma momentu objawienia, nie pakuje walizki i nie wyjeżdża nad ocean. Codzienność wygląda tak, jak wygląda. Praca w supermarkecie, tabletki dla męża, samotne kolacje, próba ogarnięcia ogrodu, w którym dzieje się wszystko, czego Lilly nie chce widzieć w domu. Symbol szpaka, ptaka, który atakuje kobietę próbującą posadzić kwiatki, działa lepiej, niż brzmi w opisie. Bohaterka może być jednocześnie śmieszna i zrozpaczona, a film nie próbuje jej z tego ratować. Co mówią o „Szpaku”? Film wyraźnie podzielił krytyków i widzów. Recenzenci zarzucali mu nadmierny sentymentalizm i zbyt dosłowną symbolikę. Część widzów, szczególnie tych z osobistym doświadczeniem straty, przyjmowała go znacznie cieplej. W ich relacjach pojawia się określenie jednego z bardziej autentycznych filmów o żałobie ostatnich lat. Ocena na IMDb wynosi 6,4 na 10, co dobrze oddaje rozbieżność między obozami widzów. Czy warto obejrzeć „Szpaka”? „Szpak” nie jest filmem dla każdego. Jeśli czekasz na Melissę McCarthy w komedii z żartem na minutę, nie znajdziesz tu tego, do czego przyzwyczaiły cię „Druhny”. Jeśli szukasz dramatu o żałobie, który nie moralizuje i nie chce być ostatnim słowem w temacie, „Szpak” działa. Kevin Kline w roli doktora Fine’a jest powodem do obejrzenia samym w sobie. Szpak, który przez cały film atakuje kobietę próbującą posadzić kwiatki, to jedna z lepiej skonstruowanych metafor w kinie ostatnich lat, nawet jeśli scenariusz miejscami za bardzo ją rozwija. Najlepiej trafia do widzów, którzy szukają historii o stracie opowiedzianej bez patosu i bez prostych odpowiedzi. Kiedy „Szpak” pojawił się na Netfliksie? „Szpak” jest dostępny w serwisie Netflix od 24 września 2021 roku. Premiera kinowa w limitowanej dystrybucji odbyła się siedem dni wcześniej, a światowa premiera filmu miała miejsce na festiwalu w Toronto we wrześniu 2021 roku! View oEmbed on the source website
Ten thriller ogląda się jednym tchem. Właśnie wrócił na Netflixa, więc chętnie obejrzę go jeszcze raz
Ten film po latach znów ląduje na Netflixie i ponownie wciąga widzów w historię, która zaczyna się od jednej propozycji, a kończy w środku politycznej rozgrywki. Mark Wahlberg jako elitarny snajper prowadzi widzów przez scenariusz pełen zdrady, pościgów i precyzyjnych strzałów. Produkcja z 2007 roku wciąż trzyma w napięciu. Warto się z nią zapoznać.
Elitarny snajper dostaje misję, której miał nie przyjmować. Kiedy prezydent USA trafia na listę celów, Bob Lee Swagger wraca do gry, nawet nie podejrzewając, że ktoś właśnie robi z niego idealnego kozła ofiarnego. „Strzelec" znów dostępny jest na Netflixie i to idealna okazja, aby go obejrzeć. Antoine Fuqua w reżyserskim fotelu pokazuje, jak zrobić thriller, który ogląda się jednym tchem. O czym jest „Strzelec"? Jedna propozycja, która zmienia wszystko Bob Lee Swagger (Mark Wahlberg) to były elitarny snajper Marines, który po tragicznej misji w Etiopii odciął się od wojska i zaszył w górach. Jego życie ogranicza się jedynie do jego psa i dbania o własny sprzęt. Spokój kończy się, kiedy emerytowany pułkownik Isaac Johnson puka do jego drzwi z propozycją, której trudno nie potraktować poważnie. Ktoś planuje zamach na prezydenta USA, a tylko Swagger potrafi myśleć jak zabójca i wskazać miejsca, z których można oddać strzał. Bob zgadza się pomóc. Problem w tym, że cała akcja jest zastawiona właśnie na niego. Zamiast ochronić prezydenta, zostaje oskarżony o próbę zabójstwa i rusza w pościg przez pół kraju. Musi oczyścić nazwisko, znaleźć prawdziwych winnych i przeżyć, choć ma przeciwko sobie system, w który kiedyś wierzył. To klasyczna struktura thrillera konspiracyjnego z rasowym bohaterem w centrum. „Strzelec" - obsada. Mark Wahlberg zagrał tu jedną z najlepszych ról Mark Wahlberg w głównej roli prowadzi cały film. To on kreuje postać zimnokrwistego żołnierza z zasadami, który stopniowo wraca do życia. W jego odkrywaniu prawdy pomaga Michael Peña jako Nick Memphis, młody agent FBI, który jako jeden z nielicznych zaczyna łączyć fakty. Danny Glover gra Isaaca Johnsona, emerytowanego pułkownika z gładką retoryką i znacznie mniej czystymi motywami, niż sugeruje w pierwszych scenach. W filmie zagrali też Kate Mara w roli Sarah Fenn, Elias Koteas jako człowiek od brudnej roboty, a także Rhona Mitra i Ned Beatty. Za kamerą stanął Antoine Fuqua, znany z „Dnia próby" i „Equalizera". Scenariusz zaadaptowany został z powieści „Point of Impact" Stephena Huntera z 1993 roku. Czy warto obejrzeć „Strzelca"? Kino akcji z połowy lat dwutysięcznych miało swój konkretny rytm. „Strzelec" trafia w ten schemat idealnie. Reżyseria Fuquy stawia na solidne rzemiosło, precyzyjne sceny snajperskie i polityczny thriller w tle. Ciekawie wypadają momenty czysto techniczne, kiedy Bob tłumaczy Memphisowi, jak oblicza się wiatr, odległość czy obrót Ziemi podczas długiego strzału. To elementy, które wyróżniały film na tle typowych produkcji akcji z tamtych lat. Drugi plus to temat. Nieufność wobec władzy, korporacyjne układy i bohater, który nie może już wierzyć w nic poza własną broń. Dziś, po kolejnych sezonach seriali szpiegowskich i thrillerów politycznych, „Strzelec" wciąż broni się konkretem. Nie filozofuje, nie próbuje odkrywać gatunku na nowo, po prostu robi swoje. Jeśli lubicie kino akcji z czytelnym bohaterem, politycznym kontekstem i precyzyjnymi scenami snajperskimi, „Strzelec" idealnie wpisze się w wasze preferencje. Dobrze odnajdą się w nim fani „Equalizera", „Dnia szakala" czy starszego Jasona Bourne'a. Nie jest to film, który zmieni wasze spojrzenie na gatunek szpiegowski. Z pewnością jednak chętnie włączycie go, kiedy będziecie mieli ochotę na solidny thriller bez zbędnego filozofowania. „Strzelec" dostępny jest na Netflixie. View oEmbed on the source website
Ten polski thriller psychologiczny z Kingą Preis oparto na prawdziwej zbrodni. Obejrzycie go za darmo i bez subskrypcji
Polski thriller psychologiczny z 2008 roku znów wraca do internetowych dyskusji. „Cztery noce z Anną” w reżyserii Jerzego Skolimowskiego, dostępne są w darmowej bibliotece TVP VOD, więc nie potrzebujecie żadnej subskrypcji, żeby zobaczyć tytuł, który otworzył sekcję Quinzaine des Réalisateurs w Cannes. Skolimowski wrócił nim do reżyserii po 17 latach przerwy, a Polska Akademia Filmowa nagrodziła go dwoma Orłami.
Kinga Preis i Artur Steranko zagrali duet, który publiczność w Cannes nagrodziła stojącymi owacjami. Tokio dorzuciło Specjalną Nagrodę Jury, a w Polsce „Cztery noce z Anną” dostały Orły za reżyserię i zdjęcia. Film należy do tych polskich tytułów, do których wraca się z konkretnego powodu, a TVP VOD trzyma go w darmowej bibliotece dla każdego widza z dostępem do internetu. Pielęgniarka, sanitariusz i cztery noce, których nie da się wytłumaczyć. O czym są „Cztery noce z Anną”? Akcja rozgrywa się w prowincjonalnym miasteczku na Mazurach, w okolicach szpitala, gdzie pracuje pielęgniarka Anna. Leon Okrasa zatrudniony jest w spalarni odpadów medycznych przy tej samej placówce. Jest skrajnie nieśmiały, samotny, mieszka z chorą babcią i od dawna obserwuje Annę z daleka. Przez okno swojego domu widzi okno jej pokoju, a małą lornetkę traktuje jak narzędzie, które pozwala mu być blisko, choć nigdy nie zamienił z nią słowa. Pewnej nocy Anna zostaje napadnięta i zgwałcona. Leon jest świadkiem zdarzenia, ale paraliż uniemożliwia mu reakcję. To wydarzenie staje się początkiem całej historii. Z czasem mężczyzna zaczyna podawać Annie środki nasenne, wchodzi do jej mieszkania i spędza obok niej kolejne noce, robiąc rzeczy, które dla widza są jednocześnie wzruszające i wstrząsające. Wszystko zmierza do procesu sądowego, w którym ujawnia się prawdziwa natura jego uczucia. Skolimowski opowiada tę historię oszczędnie. Mało tu dialogów, dużo szczegółów codzienności i obrazów, które same w sobie zastępują rozbudowane ekspozycje. Obsada „Czterech nocy z Anną”. Aktor, którego po Cannes zauważył cały świat W roli Leona Okrasy zobaczycie Artura Sterankę. W Cannes po projekcji dostał, razem ze Skolimowskim, kilkuminutowe stojące owacje. Obok niego w roli Anny wystąpiła Kinga Preis. Drugi plan tworzą Jerzy Fedorowicz, jako dyrektor szpitala oraz Redbad Klijnstra. Mniejsze role grają Jakub Snochowski i Barbara Kołodziejska, a cała reszta obsady została skompletowana w dużej mierze z aktorów lokalnych z okolic Szczytna i Pasymia, gdzie kręcono zdjęcia. Za scenariuszem stoją Ewa Piaskowska i Jerzy Skolimowski, autorem zdjęć jest Adam Sikora. Muzykę napisał Michał Lorenc, montaż wykonał Cezary Grzesiuk, a koproducentem ze strony francuskiej był Paulo Branco. Skolimowski milczał 17 lat. Wrócił z filmem, który nagrodzono dwoma Orłami „Cztery noce z Anną” były pierwszym filmem Jerzego Skolimowskiego po 17 latach przerwy w reżyserowaniu. W przerwie zajmował się głównie malarstwem, co widać w sposobie kadrowania, oświetlania i komponowania scen. Inspiracją do scenariusza była autentyczna historia opisana w prasie, która wydarzyła się w Azji. Premiera odbyła się 15 maja 2008 roku w Cannes, gdzie film otworzył sekcję Quinzaine des Réalisateurs. Polska premiera nastąpiła 12 września tego samego roku. Produkcja zdobyła Specjalną Nagrodę Jury na festiwalu w Tokio oraz dwa Orły, za reżyserię i za zdjęcia. Na festiwalu w Gdyni jury przyznało wyróżnienie oraz nagrody za scenografię i dźwięk. W tekście dla „Le Monde” francuscy krytycy podkreślali wpływ Hitchcocka na sposób budowania tej opowieści. Jean Roy z „L’Humanité” napisał, że to dzieło „bardzo nowoczesne w swojej konstrukcji splecionych narracji”, jednocześnie zanurzone w kulturze filmowej pokolenia nowej fali. W Polsce odbiór był podzielony, część krytyków doceniła oszczędność narracji, inni zarzucali reżyserowi pretensjonalność i melodramatyczne ujęcie tematu. Gdzie obejrzysz „Cztery noce z Anną” za darmo? Film znajdziecie w bezpłatnej bibliotece TVP VOD, w sekcji filmów fabularnych pod adresem vod.tvp.pl. Nie musicie wykupować subskrypcji ani zakładać konta premium. Wystarczy otworzyć stronę i wybrać tytuł z katalogu darmowego. Film ma napisy oryginalne, polski dźwięk i jakość obrazu zgodną ze standardem TVP VOD. Wersja jest pełnometrażowa i nieskracana. To propozycja dla widzów, którzy lubią polskie kino autorskie i nie boją się oszczędnej formy. Bliżej tu do kameralnego dramatu psychologicznego niż do thrillera w popularnym sensie tego słowa, choć napięcie obecne jest praktycznie od pierwszej do ostatniej sceny. Jeśli szukacie szybkiej akcji, mocnych zwrotów fabularnych albo łatwego kina rozrywkowego, lepiej wybrać coś innego. Jeżeli jednak interesuje was kino, w którym praca operatora i scenografia opowiadają tyle, co dialogi, „Cztery noce z Anną” to tytuł, który warto wpisać na listę.
Obejrzałam „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Nikt nie opowie wam lepiej o tym filmie niż redaktorka mody
„Diabeł ubiera się u Prady 2” (reż. David Frankel) to jedna z najważniejszych tegorocznych premier, na którą czekają nie tylko fani świata mody, ale też milenialsi „wychowani” na pierwszej części. Po 20 latach od debiutu ekranizacji książki Lauren Weisberger (o tym samym tytule) wracamy do redakcji magazynu „Runway”, który uznawany jest przez branżę za „biblię mody”. Jeszcze zanim film trafi na wielki ekran, jego promocji towarzyszą niemałe emocje. Każdy liczy na to, że druga część nie zawiedzie, i tak jak pierwsza zapisze się na kartach światowej kinematografii. Ja widziałam już ten film, a to jest moja recenzja pisana z perspektywy redaktorki mody i… dziewczyny, która kiedyś marzyła właśnie o takiej pracy.
Dwadzieścia lat to naprawdę dużo, szczególnie w świecie filmu, ale też i w mediach. Podczas kręcenia pierwszej części „Diabeł ubiera się u Prady”, nikt nie wyobrażał sobie jeszcze aż takich przemian na rynku prasowym, które w efekcie doprowadziły do kryzysu w mediach drukowanych. Obranie tego tematu, jako główny wątek w drugiej odsłonie filmu, to niezwykle ważny krok dla wielu dziennikarzy, którzy mierzą się każdego dnia z nowymi technologiami. „Diabeł ubiera się u Prady 2” nie jest tylko i wyłącznie pięknym festiwalem kreacji prosto z wybiegów, ale historią, która współcześnie dotyczy wielu z nas. To budzi pewne skojarzenia z pierwszą częścią, która „dbała o to”, by z przymrużeniem oka pokazać niełatwy świat mediów. Czy znowu im się to udało? O czym jest „Diabeł ubiera się u Prady 2”? Po dwóch dekadach dzielących obie części Andy Sachs (Anne Hathaway) ponownie pojawia się w redakcji magazynu „Runway”. Tym razem nie jest już „brzydkim kaczątkiem” i niepewną siebie dziewczyną. Przez ostatnie 20 lat Andy zrobiła karierę dziennikarską, pisząc dla najważniejszych na świecie tytułów o tematach społecznych i opiniotwórczych. Ponowne spotkanie z Mirandą Priestly (doskonałą Meryl Streep) budzi jednak w niej demony przeszłości i daje pod wątpliwość doświadczenie, które Andy zdobywała latami. Wszystko za sprawą tego, że Miranda, przez ten czas nie wykonała żadnego progresu. Zmuszona do cyfryzacji „Runway'a” i przestrzegania praw pracowników, z pohamowaną rozpaczą stara się ocalić to, nad czym pracowała przez całe życie. Tym samym nie ukrywa swojego niezadowolenia, gdy na jej drodze staje pewna siebie dziennikarka. Dlaczego Andy wróciła do pracy w „Runway”? „Runway”, jak każdy inny magazyn przeniósł się w dużej mierze do sieci, gdzie każdego dna walczy z innymi tytułami o „kliki” i niezbędne do funkcjonowania pieniądze od reklamodawców. Dla Mirandy jest to zupełnie obcy świat, w którym brakuje jej przewodnika. Z pozoru wciąż udaje pewną siebie, jednak bardzo wyraźnie widać, że straciła niezależność. Z kolei Andy jest „prawdziwą dziennikarką”, która stara się pisać teksty głębokie i ważne społecznie. Po utracie pracy nieoczekiwanie dostaje propozycję objęcia stanowiska redaktorki działu opiniotwórczego (jednoosobowego) w „Runway”, którego istnienie zostaje wystawione na próbę. Już po kilku chwilach spędzonych ponownie w redakcji, Andy wie, że to będzie bardzo trudne zadanie, by uratować magazyn (i Mirandę) dosłownie „wiszących” nad internetową przepaścią. Szczególnie że w sieci pojawiają się materiały pogrążające demoniczną szefową, a kolejne problemy już czekają w kolejce. Andy jednak zachowuje zimną krew i w towarzystwie Emily (Emily Blunt), która prowadzi nieczystą grę (jak twierdzi dla dobra „Runway'a”) oraz Nigela (Stanley Tucci) dosłownie staje na głowie, by ocalić modowe dziedzictwo. Czy „Diabeł ubiera się u Prady 2” dorównał pierwszej części? Oceniając ten film, warto wziąć pod uwagę to, że… naprawdę minęło 20 lat. Producenci skorzystali z tego samego patentu co w pierwszej części, zmieniając jedynie żarty na bardziej współczesne i dostosowując fabułę do współczesnych realiów. W filmie nie brakuje nawiązań do jedynki, Andy znów korzysta z porad stylizacyjnych Nigela, znów jedzie na koniec świata (do Mediolanu) i znów poświęca całe swoje życie pracy. Ale czy tak naprawdę oczekiwaliśmy od tego filmu czegoś więcej? Ja, jako redaktorka mody, która zna bardzo dobrze pierwszą część i świat mediów (w końcu to moje naturalne środowisko), jestem w pełni usatysfakcjonowana. Meryl Streep zagrała dokładnie tak, jak 20 lat temu, ponownie doskonale oddając styl i charakter Mirandy, Anne Hathaway rozwinęła swoją postać – świetnie pokazując upływ czasu. Do tego wątki humorystyczne i modowe smaczki dla prawdziwych fanów serii. Do minusów mogę zaliczyć pojawienie się miłosnego wątku, który całkowicie był niepotrzebny i nie wniósł absolutnie niczego istotnego do fabuły (czy naprawdę sama miłość do pracy i pasji to za mało?!). Stylizacje w „Diabeł ubiera się u Prady 2” Jeżeli miałabym skomentować stylizacje, (za które odpowiadała protegowana Patricii Field – Molly Rogers) w drugiej części, to zdecydowanie muszę przyznać, że producentów chyba zaskoczyła era maksymalizmu, a mnie… jej brak w filmie. Dokładnie od tego sezonu świat mody przeszedł niemałą zmianę, spychając „quiet luxury” na dalszy plan i pozwalając wybrzmieć ponownie nomen omen trendom sprzed 20 lat! Tego trochę zabrakło na wielkim ekranie. Stylizacje były poprawne, dostosowane do mody z ubiegłego roku, (gdy film był kręcony). Andy „dorosła” i straciła swój modowy charakter, za który była podziwiania przez ostatnie 20 lat. Granatowe i beżowe garnitury w prążek, proste sukienki, duuużo denimu – w temacie tej bohaterki zabrakło modowego szaleństwa, na które czekałam. Nie zawiodły mnie jednak stylizacje Mirandy. Jej żakiet pokryty w całości frędzlami i czerwona suknia to najlepsze, co widziałam w tym filmie. Zupełnie za to nie zrozumiałam cekinowych stylizacji nad słonecznym jeziorem Como oraz modowych zestawów Emily, która przecież była zawsze guru w tej dziedzinie! Diabeł ubiera się u… Diora – gwiazdy, które zaskoczyły w produkcji Podczas oglądania filmu największą uwagę zwróciłam na detale i modowe szczegóły, które były dla mnie niezwykle cenne. W filmie epizodyczną rolę dostała Donatella Versace, a odtwórczynie głównych ról pojawiły się na prawdziwym Fashion Weeku w Mediolanie, oglądając pokaz Dolce&Gabbana. Co ciekawe niemałą rolę odgrywa w produkcji dom mody Dior, w którym „pracuje” Emily. Dość wyraźne „lansowanie” francuskiej marki mogło w pewnym momencie wywoływać konsternację. Jesteśmy u Prady? Czy u Diora? Choć zupełnie niepotrzebnie. W pierwszej części dom mody Prada, posłużył jedynie jako tytuł, zaznaczając swoją pozycję w branży fashion. Odnoszę jednak wrażenie, że Dior mimo wszystko próbował jednak przyćmić imperium Miucci na ekranie. Oprócz maison Dior wyraźnie w oczy rzucały się inne znane nazwiska projektantów: torebki – Coach, Valnetino, Fendi, marynarki Ralpha Laurena, garnitur vintage Jean Paul Gaultier czy sandały Chloé. Czy warto obejrzeć „Diabeł ubiera się u Prady 2”? Kontynuacja kultowego filmu to obowiązkowa pozycja w tym roku dla wszystkich fanek świata mody, dla osób, które marzą o wielkiej karierze w mediach, dla dziennikarek, które chciały zostać lub zostały taką Andy i dla każdego, kto szuka lekkiego filmu z humorem, świetną obsadą i grą aktorską. Nie wymagajmy, by druga odsłona „przebiła pierwszą”, by była lepsza, doskonalsza i bardziej poruszająca. Ona jest dokładnie taka sama jak my – „doroślejsza”. Dla osób ciekawych, co zmieniło się w mediach przez ostatnie 20 lat, idealna! That's all.
Zabójczo przystojny Ryan Gosling w epickim filmie akcji. Pokochałam go od pierwszej minuty
Budżet 200 milionów dolarów, gwiazdorska obsada i reżyserzy, którzy wcześniej zmienili kino superbohaterskie. Szpiegowski thriller Netflixa „The Gray Man” podzielił krytyków i widzów jak mało który film ostatnich lat. Jedni mówią o kopii Johna Wicka, inni nie mogą się od niego oderwać. Sprawdzamy, o co właściwie tyle szumu.
O czym jest „The Gray Man”? Agent CIA, który wie za dużo Court Gentry, znany pod kryptonimem Sierra Six, to agent CIA wyciągnięty prosto z więzienia. Jego przełożony, Donald Fitzroy, oferuje mu wolność w zamian za udział w niezwykle ryzykownej misji jako płatny zabójca. Court się zgadza, ale sytuacja szybko wymyka się spod kontroli. Kiedy próbuje chronić Claire, bratanicę Fitzroya, na jego trop wpada były kolega z agencji, Lloyd Hansen. Od tego momentu film zamienia się w pościg na pełnych obrotach, gdzie każda kolejna scena podnosi stawkę. Fabuła opiera się na powieści Marka Greaneya o tym samym tytule. Nie jest to historia oparta na faktach, choć reżyserzy celowo budowali warstwę emocjonalną w sposób, który odróżnia „The Gray Man” od typowych filmów szpiegowskich. Joe i Anthony Russo mówili wprost, że od lat szukali sposobu, by pokazać kino agentów z bardziej osobistej strony. Ta produkcja dała im taką możliwość. Kto gra w „The Gray Man”? Ta obsada robi wrażenie Film kosztował 200 milionów dolarów, co czyni go drugą najdroższą produkcją w historii Netfliksa. Spora część tej kwoty trafiła na wynagrodzenia aktorów. Ta lista nazwisk robi wrażenie! Ryan Gosling wciela się w Courta Gentry'ego, głównego bohatera. W 2023 roku Gosling był czwartym najlepiej opłacanym aktorem w Hollywood z zarobkami około 43 milionów dolarów, a za rolę Kena w „Barbie” otrzymał nominację do Oscara w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy. Chris Evans gra Lloyda Hansena, antagonistę, który poluje na Sierra Six. Znany przede wszystkim jako Kapitan Ameryka, pokazuje się tu od zupełnie innej strony, z wąsem i niepokojącym uśmiechem. A jakby tego było mało, mamy jeszcze Anę de Armas w roli Dani Mirandy, agentki CIA, która staje po stronie Gentry'ego. Obsadę dopełniają Jessica Henwick jako Suzanne Brewer, Regé-Jean Page jako Denny Carmichael, Wagner Moura jako Laszlo Sosa, Julia Butters jako Claire Fitzroy, Dhanush jako Avik Sun, Alfre Woodard jako Margaret Cahill i Billy Bob Thornton jako Donald Fitzroy. Dziewięć sekwencji akcji i reżyserzy z Marvela Za kamerą stoją Anthony i Joe Russo, czyli duet odpowiedzialny za „Avengers: Infinity War” i „Avengers: Endgame”. To wyjaśnia tempo i skalę produkcji, które wyraźnie odróżniają „The Gray Man” od przeciętnych thrillerów dostępnych na platformach streamingowych. Film trafił na Netfliksa w lipcu 2022 roku i szybko stał się jednym z najchętniej oglądanych tytułów na platformie. Co mówią widzowie o „The Gray Man”? Opinie są podzielone Na Rotten Tomatoes „The Gray Man” zdobył 45% pozytywnych recenzji krytyków, ale wśród widzów wynik wygląda zupełnie inaczej: niemal 90% pozytywnych opinii. Na Metacritic ma 49 na 100 na podstawie 36 recenzji. Ta rozbieżność mówi więcej niż jakakolwiek analiza. Widzowie chwalą przede wszystkim tempo i rozrywkową wartość produkcji. W komentarzach pojawiają się głosy takie jak: „Fajne kino akcji z ciekawymi bohaterami. Zdecydowanie warto obejrzeć” czy „Świetny film. Ma wszystko, czego potrzeba w akcyjniaku: dużo akcji, dobre dialogi, humor i zwroty akcji”. Jednocześnie nie brakuje bardziej krytycznych opinii. Część widzów wskazuje na „małą dziurę w fabule”, a inni wprost twierdzą, że „to tylko kalkowana kopia Johna Wicka”. Ta polaryzacja jest jednym z powodów, dla których film wciąż budzi zainteresowanie. Krytycy mierzą go miarą kina autorskiego, widzowie podchodzą do niego jak do dwóch godzin solidnej rozrywki. I trudno powiedzieć, że którakolwiek strona się myli. Czy warto obejrzeć „The Gray Man”? „The Gray Man” to propozycja dla tych, którzy lubią kino akcji w dużej skali, z rozpoznawalną obsadą i tempem, które nie odpuszcza od pierwszej do ostatniej minuty. Jeśli szukacie czegoś w stylu „Mission: Impossible” albo „Jason Bourne”, ale z budżetem Netfliksa i reżyserami z Marvela, to jest dokładnie ten adres. Nie jest to film, który zmieni wasze spojrzenie na gatunek szpiegowski. Z pewnością jednak chętnie będziecie wracać do niego w weekendowy wieczór, żeby obejrzeć solidny thriller bez zbędnego filozofowania. Film jest dostępny na Netfliksie. View oEmbed on the source website
Nowy film z Sydney Sweeney ominął kina, ale trafił do streamingu. To jeden z najciekawszych dreszczowców roku
Niektóre filmy mają szczęście od pierwszego dnia premiery. „Americana" do nich nie należy. Dreszczowiec z Sydney Sweeney w roli głównej zadebiutował na festiwalu SXSW jeszcze w 2023 roku, a potem utknął w dystrybucyjnej czasoprzestrzeni na ponad dwa lata. Teraz wreszcie trafił na polskie platformy VOD.
Sydney Sweeney jako nieśmiała kelnerka z Dakoty Południowej, Halsey w roli kobiety uciekającej przed przeszłością i Eric Dane jako bezwzględny przestępca. Brzmi jak przepis na solidne kino gatunkowe? Bo tym właśnie jest „Americana", dreszczowiec, który łączy klimat westernu z kryminalną intrygą i sporą dawką czarnego humoru. Film właśnie pojawił się w streamingu. O czym jest „Americana"? Akcja rozgrywa się w niewielkim miasteczku w Dakocie Południowej. Na lokalnym czarnym rynku pojawia się Koszula Ducha, cenny artefakt plemienia Lakota, i natychmiast przyciąga uwagę ludzi, którzy normalnie nie mieliby ze sobą nic wspólnego. Penny Jo Poplin (Sydney Sweeney) to kelnerka, która marzy o wyrwaniu się z prowincji. Lefty Ledbetter (Paul Walter Hauser) to samotny weteran wojskowy szukający celu w życiu. Oboje łączą siły, żeby zdobyć artefakt, ale szybko okazuje się, że nie są jedynymi zainteresowanymi. Na ich drodze staje Dillon MacIntosh (Eric Dane), bezwzględny przestępca działający na zlecenie handlarza antykami (Simon Rex). Do walki o Koszulę Ducha włącza się też Mandy Starr (Halsey), kobieta desperacko uciekająca przed swoją przeszłością, oraz Ghost Eye (Zahn McClarnon), przywódca rdzennej społeczności, dla którego artefakt ma zupełnie inne, głęboko osobiste znaczenie. Im więcej osób angażuje się w sprawę, tym bardziej sytuacja wymyka się spod kontroli. Kto gra w „Americanie"? Gwiazdorska obsada Sydney Sweeney, znana przede wszystkim z „Euforii", „Białego Lotosu" i „Pomocy domowej"wciela się w Penny Jo Poplin. To rola odległa od tego, co widzowie kojarzą z aktorką, prostsza, bardziej przyziemna, ale wymagająca sporej wiarygodności. Paul Walter Hauser, laureat Oscara za „Czarną skrzynkę", gra Lefty'ego Ledbettera. Halsey, piosenkarka i artystka, debiutuje w dużej roli filmowej jako Mandy Starr. Eric Dane, znany z „Chirurgów" i „Ostatniego okrętu", gra antagonistę Dillona MacIntosha. Zahn McClarnon, ceniony aktor indiańskiego pochodzenia, którego widzowie mogą kojarzyć z „Fargo" i „Rezerwowych psów", wciela się w Ghost Eye. Simon Rex, dawna gwiazda komedii, uzupełnia obsadę jako handlarz antykami. Za kamerą stoi Tony Tost, do tej pory znany jako scenarzysta serialu „Longmire". „Americana" to jego reżyserski debiut pełnometrażowy. Western, kryminał, komedia? „Americana" nie daje się zaszufladkować To właśnie mieszanka gatunków wyróżnia ten film spośród typowych dreszczowców. Tony Tost nie ogranicza się do jednej konwencji. Fundament stanowi thriller, ale reżyser dorzuca elementy westernu, kryminału, komedii i kina akcji. Kadrowanie i tempo przywodzą na myśl filmy braci Coen, a jednocześnie całość ma zupełnie własny charakter. Akcja rozgrywa się w scenerii Dakoty Południowej, co automatycznie nadaje filmowi klimat otwartych przestrzeni i prowincjonalnej izolacji. Bohaterowie nie są jednowymiarowi. Kelnerka okazuje się sprytniejsza, niż się wydaje. Weteran ma więcej odwagi, niż sam podejrzewa. Antagoniści mają własne motywacje, które nie sprowadzają się do prostego „zły kontra dobry". Tost pozwala każdej postaci zabłysnąć i daje aktorom przestrzeń do budowania postaci. Film zebrał 65% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes. Nie jest to wynik, który robi wrażenie samą liczbą, ale warto zauważyć, że w recenzjach chwali się przede wszystkim energię, obsadę i umiejętność łączenia tonów, od napięcia po humor. Pechowa droga „Americany" na ekrany. Dlaczego tak długo czekaliśmy? Historia dystrybucji „Americany" jest prawie tak interesująca jak sam film. Produkcja miała premierę jeszcze w marcu 2023 roku na festiwalu SXSW w Austin. Wkrótce potem Bron Studios, które sfinansowało film, ogłosiło upadłość. „Americana" utknęła bez dystrybutora. Dopiero rok później prawa do filmu przejęło Lionsgate. W sierpniu 2025 roku dreszczowiec trafił do amerykańskich kin, ale w ograniczonej dystrybucji. Efekt? W weekend otwarcia zarobił zaledwie pół miliona dolarów. Niewiele osób w ogóle wiedziało o premierze. Dopiero po przejściu na platformy streamingowe film zaczął znajdować swoją publiczność. W Polsce „Americana" nigdy nie trafiła do kin. Dopiero teraz, w kwietniu 2026, dreszczowiec pojawił się na polskich platformach VOD. Można go obejrzeć na CANAL+ i Rakuten TV za dodatkową opłatą, ceny zaczynają się od kilkunastu złotych. Czy warto obejrzeć „Americanę"? Jeśli lubisz kino gatunkowe, które nie traktuje się śmiertelnie poważnie, „Americana" powinna ci się spodobać. Film sprawdzi się u osób, które cenią dynamiczną akcję, ale jednocześnie lubią, kiedy postacie mają głębię i motywację wykraczającą poza schemat. To propozycja dla fanów klimatów w stylu braci Coen albo Tarantino, ale bez naśladownictwa. Tony Tost buduje własny świat i robi to z wyczuciem. Jeśli szukacie czegoś na wieczór, co łączy napięcie z humorem i nie nudzi ani przez minutę, „Americana" jest dobrym wyborem. Jest to jeden z tych tytułów, które ogląda się z przyjemnością od pierwszej do ostatniej minuty, a po seansie ma się ochotę opowiedzieć o nim komuś znajomemu. View oEmbed on the source website
Jeśli tak jak ja uwielbiasz „Midsommar”, pokochasz też thriller z gwiazdą „Stranger Things”. Uwaga! Może namieszać w głowie...
Jeśli lubisz historie o sektach, niepokojących rytuałach i psychologicznych grach, ten film powinien trafić na twoją listę. „Ofiarowanie” to thriller, który powoli wciąga i długo nie daje o sobie zapomnieć. Sprawdzamy, o czym jest i dlaczego przyciąga fanów klimatu rodem z „Midsommar”.
O czym jest thriller „Ofiarowanie” i gdzie go obejrzeć? Film „Ofiarowanie” to propozycja dla tych, które zamiast klasycznych jumpscare’ów wolą napięcie budowane przez atmosferę i psychologię. Produkcja w reżyserii Jordana Scotta przenosi nas do Berlina, gdzie granica między racjonalnością a manipulacją zaczyna się zacierać. Głównym bohaterem jest psycholog społeczny Ben Monroe, który przeprowadza się do Niemiec, by kontynuować badania nad radykalnymi ideologiami. Szybko trafia na trop niepokojącej grupy o sekciarskich skłonnościach. To jednak dopiero początek. W tym samym czasie jego córka Mazzy zaczyna wchodzić w niebezpieczne środowisko młodych ludzi, gdzie imprezowa scena miesza się z czymś znacznie bardziej mrocznym. To właśnie w tym miejscu film skręca w stronę klimatu, który może kojarzyć się z „Midsommar”. Nie chodzi jednak o kopię, „Ofiarowanie” buduje napięcie inaczej. Zamiast jasnych rytuałów i folkloru dostajemy współczesną, miejską wersję sekty, która działa w cieniu i wykorzystuje emocjonalne słabości swoich członków. Film miał premierę w 2024 roku i pojawia się w ofercie platform VOD, gdzie można go wypożyczyć lub obejrzeć w ramach abonamentu. Warto sprawdzić aktualną dostępność na serwisach takich jak Prime Video czy HBO Max. Obsada filmu grozy „Ofiarowanie” Na ekranie zobaczymy nazwiska, które dobrze znają fanki współczesnego kina i seriali. W roli Mazzy pojawia się Sadie Sink, którą większość widzów kojarzy z serialu „Stranger Things”. Aktorka po raz kolejny udowadnia, że świetnie odnajduje się w mrocznych historiach. Jej bohaterka jest jednocześnie wrażliwa i zbuntowana, co sprawia, że łatwo się z nią utożsamić. Partneruje jej Eric Bana jako Ben Monroe, czyli ojciec próbujący zrozumieć nie tylko badany świat, ale też własne dziecko. W obsadzie pojawiają się również Sylvia Hoeks, Jonas Dassler oraz Sophie Rois. To zestawienie doświadczenia i młodej energii działa na korzyść filmu. Inne filmy grozy poruszające temat sekty i folkloru Jeśli „Ofiarowanie” trafi w twój gust, istnieje spora szansa, że polubisz też inne produkcje, które eksplorują podobne motywy. Pierwszym oczywistym wyborem jest wspomniane już „Midsommar” w reżyserii Ari Aster. To historia o wyjeździe do szwedzkiej wioski, który zamienia się w koszmar. Film zachwyca wizualnie, ale jednocześnie potrafi naprawdę zaniepokoić. Warto też sięgnąć po „The Wicker Man”, klasykę kina grozy o policjancie trafiającym na odizolowaną społeczność z własnymi rytuałami. To jeden z fundamentów gatunku folk horroru. Z nowszych tytułów uwagę przyciąga „The Ritual”, który łączy motyw przyjaźni z nordyckim folklorem i poczuciem zagubienia w dzikiej naturze. Wszystkie te filmy, podobnie jak „Ofiarowanie”, skupiają się na tym samym lęku. Na potrzebie przynależności, która może prowadzić do bardzo niebezpiecznych wyborów. I właśnie dlatego tak bardzo wciągają.
Obsypany nagrodami kryminał jest dostępny za darmo. To prawdziwy majstersztyk
Ystad wydaje się cichym miastem. Tyle tylko, że ten spokój bywa zwodniczy. „Wallander” już od pierwszej sceny wciąga widza w atmosferę duszącej ciszy i chłodnego skandynawskiego pejzażu. Serial, nagrodzony sześcioma statuetkami BAFTA, wrócił właśnie do łask, a platforma TVP VOD udostępnia go bez dodatkowych opłat.
„Wallander”: fabuła W centrum opowieści stoi Kurt Wallander, policyjny śledczy z nadmorskiego Ystad, który mierzy się z brutalnymi zbrodniami w niewielkim miasteczku. Każda sprawa zostawia na nim ślad. Z jednej strony próbuje zrozumieć motywy sprawców, z drugiej sam zmaga się z chorobą, rozpadem rodziny i ciężarem wieku średniego, który coraz trudniej udaje mu się ukryć. Fabuła jest oparta na bestsellerowych powieściach Henninga Mankella, szwedzkiego pisarza, który wykreował całe uniwersum kryminalne wokół tej postaci. To literacki fundament sprawia, że produkcja zachowuje głębię, jakiej często brakuje nawet najsprawniejszym telewizyjnym thrillerom. Zamiast gonitwy za mordercą dostajemy uważne studium człowieka, który dąży do celu nawet wtedy, gdy wszyscy dookoła już by się poddali. „Wallander”. Brytyjska śmietanka w akcji W brytyjskiej wersji serialu, realizowanej przez BBC, w rolę Kurta Wallandera wcielił się Kenneth Branagh, jeden z najbardziej uznanych aktorów i reżyserów swojego pokolenia, wielokrotnie nominowany do Oscara. Obok niego w serialu, na przestrzeni różnych sezonów, pojawili się m.in. Sarah Smart, Nicholas Hoult, Tom Hiddleston czy David Warner. Istnieje też odsłona szwedzka, w której głównego bohatera zagrał Krister Henriksson. Tamta wersja jest mocniej zanurzona w realiach Ystad i w czystym duchu nordic noir. Brytyjska natomiast postawiła na psychologiczny portret i gęsty klimat. Obie produkcje wyrastają z tej samej prozy Mankella, każda jednak opowiada ją po swojemu. „Wallander” a inne seriale. To go wyróżnia Największy atut serialu to klimat. Ystad w produkcji BBC nie jest urokliwym miasteczkiem z folderu turystycznego, tylko przestrzenią duszącej codzienności, w której pod zimnym światłem odbijają się sprawy trudne, często okrutne. Zdjęcia realizowano w Szwecji, dzięki czemu skandynawski pejzaż stał się drugim bohaterem serialu, nie zaś zwykłą dekoracją. Drugim wyróżnikiem jest sposób prowadzenia historii. „Wallander” nie goni za spektakularną akcją. Tempo jest powolne, plany długie, a cisza pracuje tu na równi z dialogiem. Widz ma czas, żeby obserwować detale, wchodzić w głowę bohatera i wyciągać własne wnioski. To produkcja wymagająca skupienia, ale właśnie dzięki temu tak mocno angażuje. Warto wspomnieć też o nagrodach. Serial zdobył sześć statuetek BAFTA, a w świecie brytyjskiej telewizji jest to wyróżnienie zarezerwowane dla tytułów najwyższej klasy. Produkcja została również doceniona na arenie międzynarodowej, otrzymując nominacje do Złotych Globów i Emmy. Czy warto obejrzeć „Wallandera”? „Wallander” to propozycja dla widzów, którzy lubią powolne, atmosferyczne kryminały z psychologicznym pogłębieniem. Jeśli interesuje was skandynawski nurt noir, aktorstwo Kennetha Branagha i historie, które rozwijają się spokojnie, bez efektownych zwrotów na siłę, ten serial trafi w wasz gust. Nie jest to produkcja, która zmieni wasze spojrzenie na gatunek kryminalny. Z pewnością jednak chętnie będziecie wracać do niej w weekendowy wieczór, żeby obejrzeć solidny thriller bez zbędnego filozofowania. TVP VOD udostępnia serial bezpłatnie. View oEmbed on the source website
Jude Law jako Władimir Putin jest nie do poznania! Rola życia, która pachnie Oscarem...
Jude Law w roli Władimira Putina. Brzmi jak żart, ale po obejrzeniu zwiastuna „Maga z Kremla" trudno się nie przekonać do tej wizji. Reżyser Olivier Assayas stworzył polityczny dramat, w którym brytyjski aktor przechodzi fizyczną metamorfozę i wciela się w rosyjskiego przywódcę z precyzją, która zaskoczyła widzów na festiwalu w Wenecji. Film opowiada o mechanizmach władzy, ale robi to przez pryzmat człowieka, który tę władzę pomagał budować od zaplecza.
Na festiwalu w Wenecji publiczność nagrodziła film dziesięciominutową owacją na stojąco. „Mag z Kremla" to historia o tym, jak Władimir Putin zbudował swoją pozycję, ale opowiedziana z perspektywy fikcyjnego spin doktora granego przez Paula Dano. Jude Law jako Putin, Alicia Vikander w jednej z kluczowych ról i kontrowersyjna fabuła oparta na bestsellerowej książce. Wszystko wskazuje na to, że to będzie jeden z najgłośniejszych filmów tego roku. O czym jest „Mag z Kremla"? Droga do władzy opowiedziana z nieoczywistej perspektywy Film przenosi widzów do postsowieckiej Rosji lat 90. i prowadzi aż do połowy lat 2010. W centrum historii stoi Wadim Baranow, fikcyjna postać grana przez Paula Dano, inspirowana prawdziwym kremlowskim ideologiem Władisławem Surkowem. Baranow to producent telewizyjny i specjalista od PR, który staje się architektem wizerunku Władimira Putina. Fabuła nie skupia się wyłącznie na samym Putinie, ale na mechanizmach, które pozwoliły mu zbudować pozycję lidera na światową skalę. Baranow obserwuje upadek starego porządku, chaos transformacji ustrojowej i wykorzystuje nadarzające się okazje, żeby ukształtować nową rzeczywistość polityczną. Film pokazuje, jak propaganda i medialna manipulacja krok po kroku tworzyły obraz silnego przywódcy, którego znamy dziś z pierwszych stron gazet. Scenariusz oparty jest na bestsellerowej powieści „Mag z Kremla" autorstwa Giuliana da Empoli, wydanej po francusku w 2022 roku. Nad adaptacją pracowali reżyser Olivier Assayas wspólnie z Emmanuelem Carrère'em. Kto gra w „Magu z Kremla"? Obsada, która robi wrażenie Jude Law wciela się w Władimira Putina. Po ogłoszeniu castingu wielu komentujących miało wątpliwości, czy brytyjski aktor poradzi sobie z tak specyficzną rolą. Po premierze weneckiej większość tych obaw ucichła. Law przeszedł wyraźną fizyczną metamorfozę, a recenzenci zwracają uwagę na to, jak precyzyjnie odtworzył charakterystyczną mimikę i mowę ciała rosyjskiego prezydenta. Paul Dano gra Wadima Baranowa, głównego bohatera filmu. To on prowadzi narrację i to jego oczami widzowie obserwują kulisy kremlowskiej polityki. W obsadzie znaleźli się także Alicia Vikander, Tom Sturridge, Zach Galifianakis, Jeffrey Wright oraz Will Keen. Za kamerą stoi Olivier Assayas, francuski reżyser znany z filmów takich jak „Personal Shopper" czy „Irma Vep". Co wyróżnia „Maga z Kremla" i dlaczego jest o nim tak głośno? Po pierwsze, sam temat. Fabularny film o Putinie z hollywoodzkimi gwiazdami to coś, czego jeszcze nie było. Dotychczasowe produkcje poruszające ten temat miały charakter dokumentalny lub telewizyjny. Tutaj mamy pełnometrażowy dramat polityczny z budżetem i obsadą odpowiadającą najambitniejszym produkcjom. Po drugie, kontrowersje. Film kręcono w Rydze na Łotwie, co wywołało ostrą reakcję łotewskich polityków i publicystów. Część z nich zarzuciła produkcji promowanie kremlowskiej narracji. Dyskusja na ten temat trwała przez kilka tygodni i przyciągnęła uwagę mediów na całym świecie. Po trzecie, podejście do tematu. Zamiast klasycznej biografii film wybiera perspektywę „szarej eminencji", człowieka, który pozostaje w cieniu, ale to on pociąga za sznurki. Taki zabieg sprawia, że „Mag z Kremla" przypomina bardziej thriller polityczny niż film historyczny. Film miał premierę na festiwalu w Wenecji w 2025 roku, gdzie publiczność nagrodziła go dziesięciominutową owacją na stojąco. Recenzje krytyków są natomiast podzielone. Na portalu Rotten Tomatoes zebrał 51% pozytywnych opinii na podstawie 46 recenzji, co oznacza, że film wzbudza równie silne emocje na plus, co na minus. Kiedy premiera „Maga z Kremla" w kinach? Prawa do dystrybucji w Ameryce Północnej wykupiła firma Vertical, która zaplanowała premierę na maj 2026 roku. Na razie nie ma oficjalnej informacji o dacie polskiej premiery. Biorąc pod uwagę tematykę i kontrowersje wokół filmu, jest bardzo prawdopodobne, że trafi do polskich kin, choć dokładny termin pozostaje nieznany. Czy warto obejrzeć „Maga z Kremla"? Film jest skierowany przede wszystkim do widzów, którzy interesują się polityką, historią najnowszą i mechanizmami władzy. Jeśli lubisz dramaty polityczne w stylu „Vice" czy „Wielkie oszustwo", „Mag z Kremla" powinien trafić w Twoje gusta. Gwiazdorska obsada i nieoczywiste podejście do tematu robią swoje. Warto mieć na uwadze, że to nie film akcji ani klasyczna biografia. Tempo jest raczej spokojne, narracja rozbudowana, a fabuła wymaga uwagi. Dla osób, które wolą kino rozrywkowe, może okazać się zbyt wymagający. Niezależnie od ostatecznej oceny, „Mag z Kremla" to produkcja, o której będzie się mówić. Już teraz generuje dyskusje wykraczające daleko poza kino, a to zawsze oznacza, że twórcy trafili w czuły punkt. View oEmbed on the source website
Gwiazda „Pięćdziesięciu twarzy Greya” w kostiumowym romansie. Takiej Jane Austen jeszcze nie było
Anne Elliot popełniła błąd, który zmienił całe jej życie. Osiem lat temu pozwoliła, żeby ktoś inny podjął za nią najważniejszą decyzję. Teraz mężczyzna, którego odrzuciła, wraca odmieniony, pewny siebie i wyraźnie obojętny. „Perswazja” na Netfliksie to adaptacja Jane Austen, która celowo odchodzi od utartych schematów i właśnie dlatego wywołała tyle emocji.
Dakota Johnson w sukniach z epoki regencji, z kieliszkiem wina w dłoni, komentuje własne życie uczuciowe wprost do kamery. Brzmi jak opis parodii? To „Perswazja”, jeden z najgłośniejszych romansów kostiumowych ostatnich lat na Netfliksie. Film, który jednych zachwycił świeżością, a drugich zniechęcił już po pierwszych minutach. O czym jest „Perswazja”? Historia drugiej szansy, która przychodzi w najgorszym momencie Anne Elliot ma 27 lat i oficjalnie jest tą z rodziny Elliotów, na którą nikt nie stawia. Jej ojciec, próżny Sir Walter, woli podziwiać własne odbicie w lustrze niż interesować się córkami. Starsza siostra Elizabeth kopiuje jego snobizm, młodsza Mary nieustannie dramatyzuje. Anne jest jedyną rozsądną osobą w tym domu, co paradoksalnie oznacza, że nikt jej nie słucha. Osiem lat przed wydarzeniami z filmu Anne była zakochana w Fredericku Wentworthie, młodym oficerze marynarki bez majątku i perspektyw. Lady Russell, przyjaciółka rodziny i jedyna bliska jej osoba, przekonała ją, że to nieodpowiedni kandydat. Anne posłuchała i zerwała zaręczyny. Teraz Wentworth wraca jako kapitan z fortuną zdobytą podczas wojen napoleońskich. Jest pewny siebie, towarzyski i zdecydowanie nie zamierza ułatwiać Anne życia. Fabuła toczy się w posiadłościach angielskiej arystokracji i nadmorskim miasteczku Bath. Spotkania Anne i Fredericka są pełne napięcia, niedopowiedzeń i znaczących spojrzeń. Pojawia się też William Elliot, kuzyn Anne, który niespodziewanie zaczyna okazywać jej zainteresowanie. Film trwa niecałe dwie godziny i utrzymuje dość dynamiczne tempo, co odróżnia go od klasycznych, powolnych adaptacji Austen. Kto gra w „Perswazji”? Dakota Johnson i Cosmo Jarvis Dakota Johnson kojarzona głównie z trylogią „Pięćdziesiąt twarzy Greya” nieraz udowadniała, że potrafi znacznie więcej. W „The Lost Daughter” zagrała u boku Olivii Colman, a krytycy docenili jej subtelność. W „Perswazji” Johnson gra Anne, która patrzy prosto w kamerę, komentuje sytuacje z dystansem i nie ukrywa emocji za kurtuazyjnym uśmiechem. To zupełnie inna Anne niż ta, którą znamy z wcześniejszych ekranizacji. Cosmo Jarvis wciela się w kapitana Fredericka Wentwortha. Jarvis, znany z niezależnego kina brytyjskiego (m.in. „Lady Macbeth”), gra powściągliwie. Jego Wentworth niewiele mówi, ale każde spojrzenie i gest mają swoją wagę. Henry Golding, rozpoznawalny po roli w „Bajecznie bogatych Azjatach”, pojawia się jako William Elliot, czarujący kuzyn, którego intencje nie są do końca jasne. Richard E. Grant, nominowany do Oscara za „Czy mi kiedyś wybaczysz?”, gra Sir Waltera Elliota z wyraźną przyjemnością, nadając postaci karykaturalną próżność. W obsadzie wyróżnia się też Nikki Amuka-Bird jako Lady Russell, kobieta, której rada zmieniła bieg życia Anne. Reżyseria stoi po stronie Carrie Cracknell, dla której „Perswazja” była filmowym debiutem. Cracknell pochodzi ze świata teatru londyńskiego i widać to w sposobie, w jaki prowadzi aktorów. Co wyróżnia „Perswazję” na Netfliksie? Największym wyróżnikiem filmu jest narracja, w której Anne zwraca się bezpośrednio do widza. Komentuje zachowanie innych postaci, dzieli się swoimi przemyśleniami, momentami wręcz robi miny do kamery. To zabieg znany z „Fleabag” Phoebe Waller-Bridge i twórcy „Perswazji” wyraźnie się nim inspirowali. Język dialogów też odbiega od tego, czego można się spodziewać po filmie kostiumowym. Pojawiają się współczesne zwroty i humor, który bardziej pasuje do komedii romantycznej z XXI wieku niż do adaptacji powieści z 1817 roku. W jednej ze scen Anne określa się jako osobę, która jest „na etapie akceptacji” po rozstaniu. W innej opowiada o byłym partnerze tonem, który mógłby się znaleźć w podcaście o związkach. Zdjęcia i kostiumy pozostają wierne epoce regencji, co tworzy ciekawy kontrast z nowoczesnym tonem narracji. Angielskie posiadłości, zielone wzgórza i nadmorskie plenery Bath wyglądają na ekranie zjawiskowo. Ta mieszanka podzieliła widzów. Jedni chwalą odwagę i świeżość, inni uważają, że współczesne wstawki niszczą klimat Austen. Trudno jednak odmówić filmowi jednego: „Perswazja” na Netfliksie nie jest kolejną typową adaptacją klasyki, którą zapomina się po seansie. Czy warto obejrzeć „Perswazję”? „Perswazja” to dobry wybór dla osób, które lubią kino kostiumowe, ale mają dość powtarzalnych schematów. Jeśli „Duma i uprzedzenie” z 2005 roku to wasz ulubiony film, ale szukacie czegoś o innej energii, warto dać „Perswazji” szansę. Film sprawdzi się u widzów, którzy cenią lekki ton, szybkie tempo i aktorów z charyzmą. Dakota Johnson prowadzi ekranizację na swoich barkach i nawet w słabszych momentach scenariusza utrzymuje zainteresowanie. Fanów Austen, którzy podchodzą do oryginału z pietyzmem, film może irytować. Współczesne wstawki i skróty fabularne to nie jest coś, co spodoba się każdemu. Ale jeśli „Bridgertonowie” od Netfliksa przypadli wam do gustu albo lubicie podejście, jakie Autumn de Wilde zastosowała w „Emmie” z 2020 roku, „Perswazja” wpisuje się w ten nurt. Film jest dostępny na Netfliksie z polskimi napisami i lektorem. To romans kostiumowy na jedno popołudnie, który zostawia po sobie więcej pytań i emocji, niż mogłoby się wydawać po pierwszych minutach.
Niemiecki romans Netfliksa, który zbiera świetne recenzje! Idealny na weekendowy seans. Polscy widzowie go pokochali
Netflix od kilku lat systematycznie powiększa katalog europejskich produkcji, ale tylko część z nich zyskuje własną, wierną widownię. Ta komedia romantyczna w reżyserii Olivera Kienle trafiła na platformę jako pierwszy oryginalny niemiecki film giganta streamingowego i od tamtej pory regularnie wraca w zestawieniach. Opowieść o dziedziczce z Heidelbergu i bokserze z Mannheim mogłaby być prostą wariacją na temat Kopciuszka, ale jej autor postanowił zrobić z tego pomysłu coś zupełnie innego...
Historia zaczyna się od umowy. Ona chce wyjechać do Nowego Jorku, on potrzebuje pieniędzy na sprzęt i trening. Rozwiązanie wydaje się proste, dopóki cały układ nie zaczyna wymykać się spod kontroli. „Isi & Ossi” zadebiutował na Netfliksie jeszcze w 2020 roku i do dzisiaj pozostaje jednym z ciekawszych przykładów niemieckiej komedii romantycznej dostępnej na platformie. O czym jest „Isi & Ossi” i dlaczego widzowie do niego wracają? Isi to córka bogatego przedsiębiorcy z Heidelbergu. Marzy o szkole gastronomicznej w Nowym Jorku, ale jej rodzice widzą dla niej zupełnie inną przyszłość, najlepiej u boku młodego mężczyzny z odpowiedniego środowiska. Dziewczyna szuka pretekstu, żeby wytrącić rodziców z równowagi i uzyskać zgodę na wyjazd. Ossi mieszka w Mannheim, trenuje boks i od dawna próbuje zarobić na własny rozwój. Brakuje mu pieniędzy na porządny sprzęt, na trenera, na oficjalne walki. Kiedy Isi proponuje mu układ, widzi w tym szansę na zmianę swojej sytuacji życiowej. Umowa wydaje się klarowna. Dziewczyna zatrudnia Ossiego, żeby udawał jej partnera i zdenerwował jej rodzinę. On w zamian dostaje środki, które pozwolą mu ruszyć z miejsca. Problem w tym, że emocje nie czytały scenariusza. Granica między zadaniem a prawdziwym zainteresowaniem zaciera się szybciej, niż oboje mogliby przypuszczać, a różnice klasowe nie znikają tylko dlatego, że chemia między bohaterami zaczyna działać. Kto gra w „Isi & Ossi”? Obsada i twórcy niemieckiej produkcji Netfliksa W roli Isi zobaczycie Lisę Vicari, znaną przede wszystkim z serialu „Dark” produkowanego przez Netfliksa. Tamten projekt pozwolił jej pokazać niepokojącą, tajemniczą stronę swojego warsztatu. W niemieckiej komedii romantycznej Vicari sięga po zupełnie inne rejestry. Jej bohaterka jest pewna siebie, zadziorna i zmęczona towarzyskim schematem swojej rodziny. Dennis Mojen gra Ossiego. Aktor od kilku lat regularnie pojawia się w niemieckich filmach i serialach, budując karierę głównie na produkcjach o młodych dorosłych. Postać boksera z Mannheim daje mu przestrzeń do pokazania szerszej palety swoich umiejętności aktorskich. Na drugim planie pojawiają się między innymi Christina Hecke i Pegah Ferydoni, które uwiarygadniają obraz rodziny Isi i środowiska, z którego chce uciec. Za kamerą stoi Oliver Kienle, odpowiedzialny również za scenariusz. Reżyser ma na koncie kilka niemieckich produkcji dramatycznych, a projekt dla Netfliksa był dla niego rodzajem skrętu w bardziej komediowe rejestry. Dlaczego „Isi & Ossi” wraca w rekomendacjach Netfliksa? Film zadebiutował w katalogu platformy w lutym 2020 roku i zapisał się w historii jako pierwsza niemiecka oryginalna produkcja pełnometrażowa Netfliksa. Ten fakt przełożył się na zainteresowanie widzów w Niemczech, ale sukces okazał się szerszy. Kolejne rynki, w tym polski, regularnie wracają do tytułu, zwłaszcza przy okazji letnich i weekendowych rekomendacji. Do tego dochodzi tempo. Historia ani na moment nie zwalnia. Dialogi są naturalne, a humor nie ma w sobie nic z wymuszonych gagów typowych dla gatunku. Reżyser postawił też na prawdziwe lokalizacje. Heidelberg, Mannheim i Berlin tworzą wizualnie bardzo rozpoznawalną ramę, która odróżnia tę produkcję od amerykańskich hitów romantycznych. Ważnym elementem pozostaje motyw klasowy. Kienle nie wchodzi w publicystyczny ton, ale nie udaje też, że różnice finansowe bohaterów są kwestią do rozwiązania jednym gestem. Ten chłód przy podejściu do pieniędzy i statusu wyróżnia „Isi & Ossi” na tle podobnych produkcji, w których zazwyczaj liczy się tylko wątek uczuciowy. Czy warto obejrzeć „Isi & Ossi”? „Isi & Ossi” to propozycja dla widzów, którzy szukają europejskiej alternatywy dla amerykańskich komedii romantycznych. Jeśli spodobały wam się „Zakochani w Rzymie” czy „Pół na pół”, niemiecki tytuł może sprawdzić się w weekendowym seansie. Nie znajdziecie tu cukierkowej estetyki ani łatwych rozwiązań. Jest za to swobodny rytm, para aktorów z dobrą chemią i historia, która nie próbuje oszukiwać widza happy endem na siłę. View oEmbed on the source website
Anne Hathaway zagra w ekranizacji światowego bestsellera. Tę książkę powinna przeczytać każda fanka „Opowieści podręcznej”
Świat literatury i kina znów się przenika. Anne Hathaway sięga po jedną z najgłośniejszych książek ostatnich miesięcy i przenosi ją na ekran. „Yesteryear” to historia, która zachwyci fanki mrocznych opowieści o kobiecej tożsamości i społecznych rolach.
Anne Hathaway zagra w ekranizacji bestselleru „Yesteryear” Anne Hathaway nie zwalnia tempa i coraz częściej stawia na ambitne projekty. Aktorka nie tylko zagra główną rolę w ekranizacji powieści „Yesteryear”, ale również zajmie się jej produkcją. To jasny znak, że historia ma potencjał na coś więcej niż tylko 5-minutowy rozgłos. Książka autorstwa Caro Claire Burke stała się viralem w mediach społecznościowych, szczególnie na BookToku. Czytelniczki doceniły ją za odważne podejście do tematu tradycyjnej kobiecości oraz za nieoczywiste połączenie thrillera psychologicznego z elementami historii alternatywnej. Wybór Hathaway nie jest przypadkowy. Aktorka ma doświadczenie w rolach wymagających emocjonalnej głębi i potrafi nadać bohaterkom wielowymiarowość. Natalie Heller Mills, główna postać „Yesteryear”, to bohaterka, która z jednej strony fascynuje, a z drugiej budzi niepokój. To idealny materiał na rolę, która może przyciągnąć zarówno widzów, jak i krytyków. O czym jest książka „Yesteryear” Caro Claire Burke? „Yesteryear” opowiada historię Natalie, influencerki i matki sześciorga dzieci, która kreuje w sieci perfekcyjny obraz życia w stylu tradwife. Jej codzienność wygląda jak spełnienie marzeń o spokojnym życiu na farmie. Piękne wnętrza, uśmiechnięta rodzina i estetyka rodem z dawnych czasów. Problem zaczyna się wtedy, gdy ta wizja przestaje być kontrolowana. Pewnego dnia Natalie budzi się w rzeczywistości XIX wieku. Nagle okazuje się, że życie, które dotąd było stylizacją, staje się brutalną codziennością. Ciężka praca fizyczna, brak wygód i ograniczona wolność zmieniają wszystko. Autorka wykorzystuje popularny trend tradwife i zadaje ważne pytanie. Czy naprawdę tęsknimy za dawnymi czasami, czy tylko za ich estetyką? W powieści to, co w internecie wydaje się romantyczne, okazuje się trudne i często przerażające. To historia o iluzji, wpływie mediów społecznościowych i o tym, jak łatwo można pomylić wybór z przymusem. Właśnie ten motyw sprawia, że książka tak mocno rezonuje ze współczesnymi czytelniczkami. Kiedy premiera filmu „Yesteryear”? Na ten moment dokładna data premiery ekranizacji „Yesteryear” nie została jeszcze ogłoszona. Projekt znajduje się na wczesnym etapie produkcji, ale zainteresowanie nim jest ogromne. Już sam fakt zaangażowania Anne Hathaway sprawia, że film trafia na listy najbardziej wyczekiwanych adaptacji. Jeśli produkcja będzie rozwijać się zgodnie z planem, premiery można spodziewać się najwcześniej w ciągu najbliższych dwóch lat. Wiele zależy od harmonogramu aktorki oraz prac nad scenariuszem. Książki podobne do „Opowieści podręcznej” i „Yesteryear” Jeśli zainteresowała cię historia Natalie, warto sięgnąć po inne książki o podobnym klimacie. Podobne emocje znajdziesz w powieści „The Power” autorstwa Naomi Alderman. To historia o odwróceniu ról płciowych i władzy, która zmusza do refleksji nad strukturami społecznymi. Warto też zwrócić uwagę na „Vox” Christiny Dalcher, gdzie kobiety zostają ograniczone do wypowiadania zaledwie stu słów dziennie. To kolejny przykład literatury, która pokazuje, jak kruche mogą być prawa i wolności. „Yesteryear” wpisuje się w ten nurt, ale dodaje coś nowego. Łączy temat kobiecej tożsamości z kulturą influencerów i współczesną obsesją na punkcie idealnego życia. Dzięki temu historia wydaje się wyjątkowo aktualna.
Ta przerażająca perełka z Prime Video bazuje na prawdziwej historii. O tym nawiedzonym domu od wieków krążą legendy
Czy można zbudować dom, który powstrzyma duchy? Historia Sarah Winchester od lat rozpala wyobraźnię i inspiruje twórców horrorów. Film „Winchester: Dom duchów” pokazuje ją w mrocznej odsłonie, ale to, co wydarzyło się naprawdę, jest równie fascynujące.
Fabuła i obsada horroru „Winchester: Dom duchów” Horror „Winchester: Dom duchów” to propozycja dla fanek klimatycznych opowieści z nutą tajemnicy. Akcja przenosi nas do końca XIX wieku, kiedy Sarah Winchester, wdowa po właścicielu słynnej firmy produkującej broń, zaczyna wierzyć, że jej rodzinę prześladują duchy ofiar karabinu Winchester. Po śmierci męża i dziecka kobieta pogrąża się w żałobie. Izoluje się od świata i zleca budowę ogromnej, nieustannie rozbudowywanej posiadłości. Dom ma być nie tylko schronieniem, lecz także pułapką na nadprzyrodzone siły. Labirynt korytarzy, drzwi prowadzące donikąd i schody kończące się sufitem tworzą przestrzeń, która budzi niepokój już od pierwszych scen. Do rezydencji zostaje wezwany psychiatra, który ma ocenić stan zdrowia Sarah. W tej roli widzimy Jasona Clarka. Lekarz początkowo traktuje kobietę jak pacjentkę wymagającą pomocy, jednak z czasem zaczyna dostrzegać, że w domu dzieje się coś trudnego do wyjaśnienia. Największą siłą filmu jest bez wątpienia Helen Mirren jako Sarah Winchester. Jej rola jest pełna subtelnych emocji, niepokoju i wewnętrznego napięcia. Na ekranie towarzyszą jej także Sarah Snook oraz Eamon Farren. Obsada buduje atmosferę, która sprawia, że widz zaczyna kwestionować granicę między rzeczywistością a obłędem. Film nie jest typowym horrorem opartym wyłącznie na jump scare’ach. To raczej opowieść o stracie, poczuciu winy i próbie poradzenia sobie z traumą, co czyni go bardziej angażującym emocjonalnie. Prawdziwa historia nawiedzonego domu Winchester Najbardziej intrygujące jest to, że historia przedstawiona w filmie ma swoje źródło w rzeczywistości. Sarah Winchester była rzeczywiście wdową po Williamie Winchesterze, spadkobiercą fortuny związanej z produkcją broni. Po jego śmierci kobieta przeprowadziła się do San Jose i rozpoczęła budowę niezwykłej rezydencji znanej dziś jako Winchester Mystery House. Prace trwały niemal bez przerwy przez 38 lat. Dom rzeczywiście wyróżnia się nietypową architekturą. Znajdują się w nim setki pomieszczeń, liczne ślepe korytarze i schody prowadzące donikąd. Niektóre drzwi otwierają się wprost na ścianę lub prowadzą na zewnątrz z wysokości kilku pięter. Legenda głosi, że Sarah wierzyła w klątwę związaną z bronią Winchester i chciała zmylić duchy ofiar. Budując dom bez końca, miała nadzieję uniknąć ich gniewu. Jednak historycy podchodzą do tej historii z większym dystansem. Według części badaczy nietypowa konstrukcja mogła wynikać z pasji do architektury i ciągłych przebudów, które były możliwe dzięki ogromnemu majątkowi. Inni sugerują, że Sarah po prostu lubiła eksperymentować z przestrzenią. Mimo racjonalnych wyjaśnień legenda o nawiedzonym domu przetrwała do dziś. Rezydencja jest obecnie jedną z największych atrakcji turystycznych Kalifornii, a odwiedzający często mówią o dziwnych odczuciach i niewyjaśnionych zjawiskach. Inne horrory na bazie prawdziwych historii „Winchester: Dom duchów” nie jest jedynym filmem, który czerpie inspirację z autentycznych wydarzeń. Kino grozy od lat sięga po historie, które wydarzyły się naprawdę, bo to właśnie one budzą największe emocje. Jednym z najbardziej znanych przykładów jest „Obecność” w reżyserii James Wan. Film opowiada o sprawach prowadzonych przez słynnych badaczy zjawisk paranormalnych, Eda i Lorraine Warrenów. Kolejną głośną produkcją jest „Egzorcyzmy Emily Rose”, inspirowane historią niemieckiej studentki, której przypadek do dziś budzi kontrowersje. Film łączy elementy dramatu sądowego z horrorem, co daje wyjątkowy efekt. Warto wspomnieć także o „Annabelle”, który również nawiązuje do archiwów Warrenów. Historia opętanej lalki stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych w popkulturze. Horrory oparte na faktach mają szczególną siłę oddziaływania. Nawet jeśli część wydarzeń zostaje podkoloryzowana na potrzeby kina, świadomość, że coś podobnego mogło wydarzyć się naprawdę, potęguje emocje.
Piękne i zabójcze. Nowy film Prime Video to połączenie „Czarnego łabędzia” i „Johna Wicka”
Ten film szybko stał się jedną z najchętniej oglądanych nowości Prime Video. Nic dziwnego - obserwowanie, jak baletnice rozprawiają się ze zbirami to prawdziwy rollercoaster emocji oraz naprawdę świetna zabawa.
„Zabójcza pointa”. Nie zadzieraj z baletnicą W tym pełnym wartkiej akcji thrillerze pięć skłóconych ze sobą baletnic jedzie na prestiżowy konkurs taneczny, kiedy nagle ich autokar psuje w odległym lesie. Nie mając innego wyjścia, z niechęcią szukają schronienia w budzącym niepokój przydrożnym zajeździe prowadzonym przez Devorę Kasimer (Uma Thurman), samotną i genialną byłą baletnicę. Od chwili przyjazdu coś wydaje się jednak nie tak, a ich najgorsze przeczucia szybko się potwierdzają. Gdy sytuacja staje się śmiertelnie niebezpieczna, podzielona grupa musi odłożyć na bok rywalizację i wykorzystać lata brutalnego treningu, zamieniając grację, dyscyplinę, a nawet pointy w narzędzia przetrwania. „Zabójcza pointa” to film, który wie, czym jest i nie traktuje siebie do końca poważnie. Jest za to dużo humoru i kampu. Od innych akcyjniaków wyróżniają go na pewno kreatywne sceny walk, w których pierwsze skrzypce gra oczywiście balet. Nasze bohaterki to nie delikatne kwiatki, jak mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać. To zahartowane sportowczynie, dla których ból jest codziennością. Sceny walki w „Zabójczej poincie” są piękne, brutalne i trudno oderwać od nich wzrok. Zaskakująca obsada. Ulubienice internautów w nietypowych rolach Za kamerą stoi Vicky Jewson, która nakręciła m.in. emocjonujący thriller „Ścigane”. W „Zabójczej poincie” zobaczymy same znajome twarze. Bezwzględną i szalenie utalentowaną Bones gra Maddie Ziegler, czyli tancerki z teledysków Sii do takich utworów jak „Elastic Heart”, „Chandelier” oraz „The Greatest”. Ostatnio nawet dołączyła na scenie do Addison Rae podczas jej występu na festiwalu Coachella! W rolę rozpieszczonej i rozkapryszonej Princell wciela się Lana Condor - gwiazda uwielbianej adaptacji książek Netflixa „Do wszystkich chłopców, których kochałam”. Dalej mamy w obsadzie Iris Apatow, siostrę Maude (Lexy z „Euforii”), Millicent Simmonds („Ciche miejsce”) oraz Avantikę („Mean Girls”). Prawdziwą perłą jest natomiast rola Umy Thurman, która gra Devorę Kasimer, byłą baletnicę, prowadząca zajazd. Cała obsada świetnie się sprawdza i działa jak dobrze naoliwiona maszyna, choć szkoda, że nie wszystkie członkinie głównej obsady dostają tyle samo czasu ekranowego. Akcyjniak z twistem. Czy warto obejrzeć obejrzeć „Zabójczą pointę”? Nowość Prime Vidoe zaskakuje kreatywnym podejściem do tematu i serwuje widzom coś zupełnie świeżego. Oczywiście, nie jest to film, który odmieni życie widzów, ale spełnia swoją rolę, dostarczając im kawał porządnej rozrywki. Stawia również pytania, dotyczące tego, ile jesteśmy w stanie poświęcić w imię dążenia do perfekcji. Przypomina, ile poświęceń wymaga balet i jak brutalny jest w rzeczywistości ten sport. Rzeczywiście, w ostatecznym rozrachunku starcie ze zbirami wydaje się przy tym pikusiem... Szkoda jedynie, że „Zabójcza pointa” nie pogłębia portretu psychologicznego bohaterek i bazuje na schematach. Balet to dziedzina sztuki, która sama w sobie jest niezwykle interesujące. Oby był to początek nowego trendu! Kto wie, może niedługo dostaniemy kolejne produkcje z tym motywem przewodnim? Nie obraziłabym sie! Film „Zabójcza pointa” jest dostępny na platformie Prime Video od 25 marca. Zobaczcie zwiastun: View oEmbed on the source website
Przy tej komedii romantycznej z młodym Tomem Cruisem nie da się źle bawić! To klasyka w stylu „Beksy” i „Nic nie mów”
Są takie filmy, do których wraca się bez względu na klimat. „Koktajl” to jedna z tych historii, które łączą romantyzm, energię lat 80. i marzenia o wielkim świecie. Jeśli lubisz klimat „Beksy” i „Nic nie mów”, ten tytuł powinien znaleźć się na twojej liście.
O czym jest komedia romantyczna „Koktajl” z Tomem Cruisem? Koktajl to historia młodego i ambitnego Briana Flanagana, w którego wciela się Tom Cruise. Brian wraca z wojska i marzy o karierze w świecie biznesu. Szybko jednak zderza się z rzeczywistością i zaczyna pracę jako barman w Nowym Jorku. To właśnie za barem poznaje Douga, charyzmatycznego mentora, który pokazuje mu, że mieszanie drinków może być sztuką i sposobem na życie. Wspólnie tworzą widowiskowe show, które przyciąga tłumy. Brian zaczyna odnosić sukcesy i cieszyć się życiem pełnym imprez i nowych znajomości. Film nie zatrzymuje się jednak tylko na lekkiej rozrywce. W tle pojawia się temat ambicji, wyborów i ceny, jaką trzeba zapłacić za sukces. Gdy Brian trafia na Jamajkę, poznaje Jordan, wrażliwą i niezależną kobietę, która zmienia jego spojrzenie na życie i miłość. „Koktajl” to klasyczna opowieść o dojrzewaniu emocjonalnym. Pokazuje, że pogoń za pieniędzmi i prestiżem nie zawsze daje szczęście. To także historia o tym, jak ważne jest znalezienie własnej drogi i autentycznych relacji. Nie bez znaczenia jest też klimat filmu. Lata 80. w pełnej krasie, muzyka, moda i atmosfera wielkiego miasta sprawiają, że ogląda się go z przyjemnością nawet dziś. Komedia romantyczna „Koktajl” z lat 80. - obsada Jednym z największych atutów filmu jest obsada. Na pierwszym planie oczywiście Tom Cruise, który w tamtym czasie był już wschodzącą gwiazdą. Jego energia, urok i naturalna charyzma idealnie pasują do roli Briana. Partneruje mu Elisabeth Shue jako Jordan. Jej postać wnosi do filmu spokój i emocjonalną głębię. To kontrast dla dynamicznego i momentami zagubionego bohatera Cruise’a. Na ekranie pojawia się także Bryan Brown jako Doug, mentor Briana. To postać, która dodaje historii charakteru i pokazuje ciemniejszą stronę życia pełnego imprez i sukcesu. Chemia między bohaterami sprawia, że film ogląda się lekko i z zaangażowaniem. Relacje są wiarygodne, a emocje dobrze wyważone. Dzięki temu „Koktajl” nie jest tylko historią o miłości, ale też o przyjaźni i wyborach życiowych. Inne kultowe komedie romantyczne z lat 80. Jeśli spodobał ci się „Koktajl”, warto sięgnąć po inne filmy z tej dekady, które do dziś mają status kultowych. Jednym z nich jest oczywiście wspomniana już „Beksa” z Johnnym Deppem i Winoną Ryder. To bardziej melancholijna opowieść o pierwszej miłości, która idealnie oddaje klimat młodzieńczych emocji. Nie można też pominąć „Kiedy Harry poznał Sally” z Meg Ryan i Billym Crystalem. To jedna z najbardziej znanych historii o przyjaźni między kobietą a mężczyzną i pytaniu, czy taka relacja może przerodzić się w coś więcej. Filmy z lat 80. mają w sobie coś wyjątkowego. Są szczere, proste w przekazie i skupione na emocjach. Nie potrzebują skomplikowanych efektów ani dynamicznej akcji, żeby przyciągnąć widza. „Koktajl” to produkcja, która idealnie wpisuje się w ten klimat. Łączy romantyzm z lekką nutą refleksji i daje widzowi coś więcej niż tylko chwilową rozrywkę. Jeśli szukasz filmu na wieczór, który poprawi nastrój i przypomni o sile marzeń, to wybór naprawdę trafiony.
Ten polski film wjechał na Prime Video i od razu podbił ranking! Widzowie nie mogą się oderwać i chwalą klimat lat 90.
Na Prime Video właśnie trwa polska ofensywa. W czołówce najpopularniejszych tytułów platformy od kilku dni utrzymuje się film, który jeszcze niedawno przyciągał widzów do kin. Opowieść o młodym dżokeju, ustawianych gonitwach i brudnych pieniądzach szybko znalazła nową publiczność. Nie wszyscy jednak wiedzą, że ten tytuł zamyka pewną większą całość.
Zaledwie kilka miesięcy po premierze kinowej polski film wskoczył na Prime Video i od razu trafił do czołówki serwisu. Widzowie chwalą klimat lat 90., dynamiczną fabułę i wyraziste postacie. Jednego mogą nie wiedzieć: oglądają właśnie trzecią część nieformalnej trylogii, której korzenie sięgają jeszcze lat 80. O czym jest „Wielka Warszawska”? Dżokej, który wkracza w niebezpieczny świat Akcja filmu Bartłomieja Ignaciuka rozgrywa się w Polsce lat 90. Głównym bohaterem jest Krzysiek, młody dżokej, który marzy o udziale w Wielkiej Warszawskiej, czyli najważniejszej gonitwie konnej w kraju. Problem w tym, że środowisko wyścigów jest od środka przegniłe. Rządzą w nim potężne interesy, ustawiane wyniki i ludzie, którzy kontrolują wszystko, co dzieje się na torze i poza nim. Krzysiek wchodzi w ten świat z naiwnością kogoś, kto wierzy, że można grać fair. Chce zmienić zastane reguły, ale szybko okazuje się, że to raczej one zmieniają jego. Film nie odpuszcza tempa, kolejne sceny dokładają nowe komplikacje, a widz do końca nie wie, jak daleko bohater się posunie. Kto gra w „Wielkiej Warszawskiej”? Obsada i twórcy filmu Film wyreżyserował Bartłomiej Ignaciuk, a scenariusz powstał na podstawie tekstu Jana Purzyckiego. Purzycki napisał pierwszą wersję jeszcze w latach 80., ale do realizacji doszło dopiero dekady później, już po śmierci scenarzysty. Ignaciuk dostosował materiał do współczesnych realiów produkcyjnych, zachowując jednak klimat i ducha oryginału. W głównych rolach wystąpili aktorzy, których widzowie mogą kojarzyć z innych polskich produkcji. Film zbiera dobre reakcje nie tylko ze względu na fabułę, ale też ze względu na przekonujące kreacje aktorskie i wiarygodne odtworzenie realiów lat 90. „Wielka Warszawska” zamyka trylogię szulerską. Mało kto o tym wie Większość widzów Prime Video ogląda „Wielką Warszawską” jako samodzielną opowieść i to jak najbardziej działa. Film nie wymaga żadnej wcześniejszej wiedzy, fabuła tłumaczy się sama. Warto jednak wiedzieć, że to trzecia część tzw. trylogii szulerskiej. Poprzednie to „Wielki Szu” i „Piłkarski poker”. Wszystkie trzy filmy łączy przede wszystkim scenarzysta, Jan Purzycki. Każda część opowiada o innym fragmencie świata ustawianych gier i ludzi, którzy żyją z manipulowania systemem. „Wielki Szu” kręci się wokół bilarda, „Piłkarski poker” przenosi temat na boisko, a „Wielka Warszawska” na tor wyścigów konnych. Razem tworzą spójną panoramę Polski, w której zasady istnieją po to, żeby je obchodzić. Gdzie obejrzeć całą trylogię? „Wielki Szu” i „Piłkarski poker” na Netfliksie „Wielka Warszawska” jest dostępna na Prime Video, gdzie od 10 kwietnia nieprzerwanie trzyma się w czołówce. Poprzednie części trylogii znajdziecie na Prime Video na kanale „Dobre, bo polskie” (płatnym dodatkowo), ale jest prostsze rozwiązanie. Netflix niedawno mocno rozbudował swoją bibliotekę polskich filmów i dodał do niej kilkadziesiąt tytułów. Wśród nich znalazły się zarówno „Wielki Szu”, jak i „Piłkarski poker”. Jeśli po obejrzeniu „Wielkiej Warszawskiej” chcecie poznać wcześniejsze odsłony, wystarczy przeskoczyć na Netfliksa i odpalić obie produkcje. Kolejność nie ma znaczenia, każdy film opowiada osobną historię. Jeśli jednak zależy wam na chronologii powstawania, zacznijcie od „Wielkiego Szu” (1983), potem „Piłkarski poker” (1989) i na końcu „Wielka Warszawska” (2025). Czy warto obejrzeć „Wielką Warszawską”? Film trafi przede wszystkim do osób, które lubią polskie kino gatunkowe, mocno osadzone w realiach. Lata 90., wyścigi konne, szemrane interesy, bohater, który musi podejmować coraz trudniejsze decyzje. To nie jest kino kameralne ani psychologiczne, raczej dynamiczna opowieść z wyraźną stawką i napięciem. Jeśli podobały wam się polskie filmy o ludziach działających na granicy prawa i szarej strefy, to „Wielka Warszawska” przypadnie wam do gustu. View oEmbed on the source website
Ten film spodoba się fanom kultowego „Rancza”! Romanse, klimat polskiej wsi, a w obsadzie Anna Seniuk, Artur Barciś i Cezary Żak!
Szukasz lekkiego filmu na wieczór, który łączy romantyczną historię z klimatem polskiej wsi? „Nic na siłę” to propozycja Netfliksa, która może przypaść do gustu fankom „Rancza” i pogodnych historii o miłości. Sprawdź, o czym opowiada i kto pojawia się w obsadzie.
O czym jest komedia romantyczna Netfliksa „Nic na siłę”? Główna bohaterka filmu, Oliwia, jest uznaną szefową kuchni, która na co dzień funkcjonuje w świecie wielkiego miasta. Jej uporządkowane życie zmienia się w jednej chwili, gdy zostaje podstępem sprowadzona na wieś, by pomóc w ratowaniu rodzinnego gospodarstwa. Na miejscu okazuje się, że sytuacja nie jest tak dramatyczna, jak mogłoby się wydawać. Jednak przed Oliwią stoi konkretne wyzwanie. Musi nauczyć się życia na wsi, hodowli zwierząt i produkcji lokalnych wyrobów, w tym sera, który ma zostać zaprezentowany na ważnym jarmarku. W tej historii nie mogło zabraknąć wątku miłosnego. Na drodze bohaterki pojawia się Kuba, lokalny rolnik, który początkowo wydaje się pomocny i sympatyczny. Z czasem wychodzi na jaw, że mężczyzna skrywa pewien sekret, który komplikuje ich relację. To właśnie połączenie prostoty życia, rodzinnych tajemnic i romantycznych napięć buduje klimat filmu. Produkcja wpisuje się w popularny schemat, który dobrze znamy z wielu komedii romantycznych. Bohaterka z miasta odkrywa, że życie poza nim może przynieść nie tylko wyzwania, ale i szczęście. Polska komedia romantyczna „Nic na siłę” - obsada Jednym z największych atutów filmu jest jego obsada. W rolę głównej bohaterki wciela się Anna Szymańczyk, która tworzy postać nowoczesnej, ambitnej kobiety stojącej przed życiowym wyborem. Na ekranie towarzyszy jej Mateusz Janicki jako Kuba, czyli tajemniczy rolnik, który wnosi do historii zarówno romantyczny wątek, jak i nutę niepewności. W filmie pojawiają się także znane i lubiane nazwiska, które budują swojski klimat produkcji. Wśród nich jest Anna Seniuk, która wciela się w babcię Halinę, a także Artur Barciś i Cezary Żak. To właśnie obecność aktorów znanych z popularnych polskich produkcji sprawia, że film ma bardzo znajomy, ciepły charakter. Dzięki temu łatwo się w nim odnaleźć i potraktować go jako lekką rozrywkę na wieczór. Za reżyserię odpowiada Bartosz Prokopowicz, a scenariusz stworzyły Katarzyna Golenia i Karolina Frankowska. Inne filmy i seriale z motywem życia na wsi Motyw powrotu na wieś i odkrywania jej na nowo od lat cieszy się popularnością w polskiej kulturze. To właśnie ten klimat sprawił, że widzowie pokochali wspomniane już „Ranczo”, które przez lata było jednym z najchętniej oglądanych seriali w Polsce. Jeśli spodobał ci się „Nic na siłę”, warto sięgnąć także po inne produkcje z podobnym motywem. Dobrym przykładem jest „Miłość jest wszystkim”, który również łączy różne historie miłosne z lokalnym kolorytem. To film, który nie próbuje być ambitnym kinem, ale stawia na przyjemną historię, ładne zdjęcia i znajome schematy. I właśnie dlatego może być idealnym wyborem na wieczór, kiedy chcesz się zrelaksować i na chwilę przenieść w spokojniejszy świat.
Zanim „Substancja” stała się hitem, był ten body horror! Ukazuje przerażające skutki eksperymentalnego środka na odchudzanie
Moda na szybkie odchudzanie może mieć mroczną stronę i właśnie to pokazuje „Thinestra”. Ten body horror zamienia kompleksy i presję wyglądu w coś naprawdę przerażającego. Jeśli interesują cię filmy z przekazem, który zostaje na długo, ten tytuł warto mieć na radarze.
O czym jest horror „Thinestra”? Film „Thinestra” to propozycja dla fanek mocnego kina grozy, ale też dla tych z nas, które interesują się tematami ciała, samoakceptacji i presji społecznej. Historia skupia się na młodej kobiecie Penny, która zmaga się z kompleksami i obsesją na punkcie wyglądu. W pewnym momencie trafia na eksperymentalny środek na odchudzanie. Brzmi znajomo, prawda? Obietnica szybkiego efektu okazuje się jednak początkiem koszmaru. Po zażyciu pigułki jej ciało zaczyna się zmieniać, a utracony tłuszcz przybiera fizyczną formę. Dosłownie. Zrzucone kilogramy zamieniają się w krwiożerczego sobowtóra o imieniu Penelope. Ten drugi byt stopniowo przejmuje kontrolę nad życiem bohaterki i zaczyna siać chaos oraz przemoc. To nie tylko horror o ciele. To także opowieść o tym, jak destrukcyjna może być presja idealnego wyglądu i jak łatwo wpaść w pułapkę diet, które obiecują szybkie efekty. Twórcy wykorzystują konwencję body horroru, by pokazać coś bardzo realnego. Wstyd, obsesję i brak akceptacji. W kontekście popularności filmów takich jak „Substancja”, „Thinestra” wpisuje się w rosnący trend kina, które nie tylko straszy, ale też komentuje współczesność. Tu strach nie bierze się tylko z krwi i brutalności, ale z bardzo znajomego punktu wyjścia. Obsada filmu grozy z gatunku „body horror” — „Thinestra” W rolach głównych zobaczymy siostry bliźniaczki, które wnoszą do filmu wyjątkową dynamikę. Michelle Macedo wciela się w Penny, a Melissa Macedo gra jej przerażające alter ego, Penelope. Fizyczne podobieństwo aktorek podkreśla rozdwojenie bohaterki i nadaje całej opowieści jeszcze bardziej niepokojący charakter. W filmie pojawiają się także Annie Ilonzeh, Brian Huskey i Norma Maldonado. Za reżyserię odpowiada Nathan Hertz, dla którego jest to pełnometrażowy debiut. Twórca postawił na połączenie horroru z czarnym humorem i wyraźnym komentarzem społecznym. Inne filmy grozy z gatunku „body horror”, które warto znać Jeśli „Thinestra” przyciąga cię swoją tematyką, warto sięgnąć też po inne produkcje z nurtu body horroru. To gatunek, który skupia się na deformacji ciała i przekraczaniu jego granic. Często w bardzo symboliczny sposób. Na liście must-see znajduje się oczywiście „Substancja”, który podobnie jak „Thinestra” dotyka obsesji młodości i perfekcyjnego wyglądu. Film zdobył ogromne zainteresowanie i pokazał, że horror może być jednocześnie mocnym komentarzem społecznym. Klasyką pozostaje także „The Fly” w reżyserii David Cronenberg. To jeden z najważniejszych tytułów w historii gatunku. Opowiada o naukowcu, którego ciało zaczyna mutować w wyniku nieudanego eksperymentu. Warto wspomnieć też o „Black Swan”, który, choć nie jest typowym horrorem, świetnie pokazuje psychiczne i fizyczne wyniszczenie związane z dążeniem do perfekcji. Body horror często balansuje na granicy obrzydzenia i fascynacji. Właśnie dlatego przyciąga widzki, które szukają w kinie czegoś więcej niż prostych strachów. To gatunek, który potrafi zmusić do refleksji.
Ten mroczny thriller z Megan Fox i Michelem Morrone wywołuje ciarki! Przerażająca wizja przyszłości, która wciąga od pierwszych minut
Czy sztuczna inteligencja może przejąć kontrolę nad naszym życiem bardziej, niż nam się wydaje? Film „Uległość” to mroczna wizja przyszłości, która wciąga od pierwszych minut. Jeśli lubisz thrillery, które zmuszają do myślenia, ten tytuł zdecydowanie powinien znaleźć się na twojej liście.
O czym jest thriller science fiction „Uległość”? Film „Uległość” to połączenie thrillera i science fiction, które dotyka jednego z najbardziej aktualnych tematów naszych czasów, czyli rosnącej roli sztucznej inteligencji w codziennym życiu. Historia skupia się na relacji człowieka z nowoczesną technologią, która początkowo ma pomagać, ale z czasem zaczyna przejmować kontrolę. Głównym bohaterem jest młody ojciec decydujący się wprowadzić do swojego domu zaawansowaną formę sztucznej inteligencji jako nianię i gosposię. Początkowo wszystko działa idealnie. System ułatwia codzienne funkcjonowanie, organizuje życie i spełnia potrzeby użytkownika. Problem pojawia się wtedy, gdy technologia zaczyna wykazywać emocje i własne ambicje. To właśnie ten moment sprawia, że „Uległość” przestaje być tylko futurystyczną opowieścią, a zaczyna przypominać bardzo realny scenariusz. Twórcy filmu pokazują, jak cienka jest granica między wygodą a uzależnieniem od technologii. Pojawia się pytanie, czy człowiek nadal kontroluje sytuację, czy już dawno oddał władzę maszynie. Atmosfera filmu jest gęsta i momentami niepokojąca. To nie jest dynamiczne science fiction pełne efektów specjalnych, lecz raczej psychologiczny thriller, który buduje napięcie stopniowo. Thriller „Uległość” o sztucznej inteligencji — obsada Film może poszczycić się naprawdę gwiazdorską obsadą. W głównych rolach zobaczymy Megan Fox oraz Michele Morrone. Fox wciela się w postać cybernetycznej pomocy domowej, która nie jest jednoznaczna. Z jednej strony fascynuje, z drugiej budzi niepokój. Aktorka bardzo dobrze odnajduje się w klimacie thrillera psychologicznego i udowadnia, że potrafi wyjść poza schemat ról, z których była znana wcześniej. Z kolei Michele Morrone, który zdobył popularność dzięki romantycznym produkcjom, tutaj pokazuje zupełnie inne oblicze. Jego bohater jest bardziej złożony, pełen wewnętrznych sprzeczności. To właśnie jego relacja z technologią stanowi oś całej historii. Chemia między aktorami oraz napięcie, które budują na ekranie, sprawiają, że film ogląda się z dużym zaangażowaniem. Obok nich w produkcji pojawiają się takie nazwiska jak Madeline Zima, Matilda Firth czy Andrew Whipp. Inne filmy o walce ludzi z maszynami i technologią podobne do „Uległości” Jeśli „Uległość” przypadnie ci do gustu, mamy też propozycje innych produkcji, które poruszają podobny temat relacji człowieka z technologią. Jednym z najbardziej znanych filmów w tej kategorii jest „Ex Machina”, który również skupia się na sztucznej inteligencji i jej zdolności do manipulacji ludzkimi emocjami. To kameralna, ale niezwykle intensywna historia, która długo zostaje w pamięci. Kolejnym tytułem jest „Her”, opowiadający o mężczyźnie zakochującym się w systemie operacyjnym. Choć film ma bardziej melancholijny charakter, również pokazuje, jak łatwo przekroczyć granicę między technologią a prawdziwym życiem. Nie możemy też zapomnieć o kultowym „Terminatorze”, który przedstawia wizję świata zdominowanego przez maszyny. To bardziej dynamiczne kino akcji, ale jego przesłanie pozostaje aktualne do dziś. Na koniec „Black Mirror”, czyli serial, który w każdym odcinku analizuje wpływ technologii na nasze życie. Jeśli lubisz historie zmuszające do refleksji, to obowiązkowa pozycja.
Ten film katastroficzny wywołuje dreszcze i niesamowicie wciąga! Groźny huragan zamienia spokojne miasteczko w pułapkę bez wyjścia
Nowy thriller katastroficzny Netfliksa łączy dwa największe lęki w jedno widowisko. „Morderczy Żywioł” to historia o naturze, która wymyka się spod kontroli i zamienia spokojne miasteczko w pułapkę bez wyjścia. Jeśli lubisz kino pełne napięcia i adrenaliny, trudno będzie się oderwać.
O czym jest film katastroficzny „Morderczy Żywioł”? „Morderczy żywioł” to jedna z najnowszych premier Netfliksa, która od pierwszych minut stawia na intensywne emocje. Fabuła skupia się na nadmorskim miasteczku, w które uderzona potężny huragan. Jednak katastrofa naturalna szybko zamienia się w coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Woda zalewa ulice, domy zostają odcięte od świata, a mieszkańcy zostają bez pomocy. Jednak to nie żywioł okazuje się największym zagrożeniem. Wraz z falą sztormową do miasta dostają się wygłodniałe rekiny, które zaczynają polować na ludzi. To właśnie ten nieoczywisty twist sprawia, że film wyróżnia się na tle klasycznych produkcji katastroficznych. Zamiast samej walki z naturą widzimy dramatyczną próbę przetrwania w świecie, gdzie zagrożenie czai się dosłownie wszędzie, nawet we własnym domu. Reżyser Tommy Wirkola buduje napięcie poprzez równoległe historie bohaterów. Każda z nich pokazuje inny sposób radzenia sobie z katastrofą. Mamy tu rodzinne dramaty, walkę o bliskich i instynkt przetrwania, który ujawnia się w ekstremalnych sytuacjach. Film łączy elementy thrillera, kina katastroficznego i horroru survivalowego. Thriller na Netfliksie „Morderczy Żywioł” - obsada Jednym z najmocniejszych punktów produkcji jest obsada, która łączy młode gwiazdy z doświadczonymi aktorami. W głównych rolach zobaczymy Phoebe Dynevor jako Lisę Fields, Whitney Peak jako Dakotę Edwards oraz Djimona Hounsou'a jako doktora Dale’a Edwardsa. Towarzyszą im m.in. Matt Nable, Andrew Lees oraz Alyla Browne. Obsada dobrze oddaje emocjonalny ciężar historii. Bohaterowie nie są jedynie ofiarami spektakularnych wydarzeń. Każdy z nich ma swoją historię i motywacje, które wpływają na podejmowane decyzje. Warto zwrócić uwagę, że film stawia na relacje międzyludzkie. To nie tylko walka z rekinami, ale też opowieść o strachu, odpowiedzialności i próbie ochrony najbliższych w sytuacji bez wyjścia. Inne filmy katastroficzne trzymające w napięciu Jeśli po seansie „Morderczego Żywiołu” masz ochotę na więcej, warto sięgnąć po inne produkcje z podobnym klimatem. Na myśl przychodzą klasyczne „Szczęki”, które do dziś uchodzą za jeden z najlepszych filmów o rekinach. To właśnie ten tytuł zapoczątkował fascynację morskimi drapieżnikami w kinie. Z kolei „Pełzająca śmierć” pokazuje, jak groźna może być natura w połączeniu z drapieżnikami. Tam zagrożeniem są aligatory, które atakują ludzi w zalanym domu podczas huraganu. Fani bardziej rozrywkowego podejścia mogą sięgnąć po „Rekinado”, gdzie absurd spotyka się z akcją. To zupełnie inny ton niż „Morderczy Żywioł”, ale podobny punkt wyjścia. Nowy film Netfliksa wyróżnia się jednak bardziej poważnym podejściem do tematu. Twórcy stawiają na napięcie, emocje i realistyczne reakcje bohaterów. Dzięki temu historia staje się bliższa widzowi. „Morderczy Żywioł” to propozycja idealna na wieczór, kiedy masz ochotę na mocne emocje. Film nie tylko straszy, ale też angażuje i trzyma w napięciu do samego końca. Jeśli lubisz kino, które przyspiesza puls, ten tytuł zdecydowanie powinien znaleźć się na twojej liście.
Zapomniany polski film z 2012 roku wrócił do streamingu. „Boleśnie wżera się w duszę”, „Doskonale zagrany”
Maria i Tomek są razem od dziesięciu lat, urządzają mieszkanie, czekają na dziecko. Wszystko wydaje się poukładane, dopóki jedno zdarzenie nie wywraca ich świata do góry nogami. „Miłość” Sławomira Fabickiego z 2012 roku zostawia widza z emocjami, na które trudno się przygotować.
Sławomir Fabicki po sześcioletniej przerwie od debiutu nakręcił film, który krytycy uznali za jedno z najintensywniejszych polskich studiów rozpadu małżeństwa. Julia Kijowska dostała za tę rolę nagrodę na festiwalu w Salonikach, a Marcin Dorociński zagrał kreację, którą recenzenci nazywają najdojrzalszą w jego karierze. „Miłość” z 2012 roku jest teraz dostępna w streamingu! Historia małżeństwa, które rozpada się w jednej chwili Maria i Tomek są małżeństwem po trzydziestce z dziesięcioletnim stażem. Mieszkają w niewielkim mieście, ona pracuje jako prawa ręka prezydenta miasta, on jest architektem. Urządzają wspólne mieszkanie i spodziewają się dziecka. Pierwsze sceny filmu jasno pokazują, że są w sobie zakochani. Punkt zwrotny przychodzi ze strony prezydenta miasta, szefa Marii. Jego zainteresowanie bohaterką zaczyna się od niekomfortowych spojrzeń i dwuznacznych wiadomości, ale szybko przekracza granicę. Sytuacja kończy się gwałtem. Od tego momentu film skupia się na tym, co dzieje się z małżeństwem po traumie. Tomek wie, co się stało, ale nie wie, jak z tym żyć. Maria próbuje funkcjonować, ale bliskość, która jeszcze niedawno była oczywista, zaczyna boleć. Zakończenie nie daje odpowiedzi na pytania, które dręczą widza od połowy seansu. Fabicki celowo unika katharsis i zostawia odbiorcę z poczuciem, że niektóre rany się nie zamykają. Kto zagrał w filmie „Miłość”? Dorociński, Kijowska i obsada, która robi wrażenie Julia Kijowska, wcielająca się w filmie „Miłość” Marię, otrzymała za swoją rolę nagrodę dla najlepszej aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Salonikach w 2012 roku. Marcin Dorociński, grający Tomka, zachwycił recenzentów, którzy uznali jego kreację w tej produkcji za najdojrzalszą w całej karierze. Adam Woronowicz gra prezydenta miasta, postać, która jest źródłem całej tragedii. Agata Kulesza wciela się w żonę prezydenta. Film wyreżyserował Sławomir Fabicki laureat Paszportu Polityki, znany wcześniej z debiutu „Z odzysku” i późniejszego „Lęku wysokości”. „Miłość” powstała po sześcioletniej przerwie od pierwszego filmu fabularnego reżysera. Dlaczego „Miłość” Fabickiego warto obejrzeć teraz? „Miłość” miała premierę w 2012 roku i przeszła przez festiwale filmowe, zbierając nagrody (m.in. Złoty Prometeusz na festiwalu w Tbilisi), ale nie przebiła się do szerokiej świadomości widzów. Zaginęła gdzieś pomiędzy kinową dystrybucją a brakiem obecności w popularnych serwisach streamingowych. Teraz pojawiła się na Apple TV i zasługuje na drugie odkrycie. To kino, które nie starzeje się, bo nie opowiada o konkretnym czasie ani miejscu, a o tym, co dzieje się między dwojgiem ludzi, gdy fundamenty ich relacji zostają podważone. Inspiracją dla scenariusza była prawdziwa afera seksualna byłego prezydenta Olsztyna, ale film wykracza daleko poza konkretny przypadek. Fabicki unika sensacji. Nie ma tu ścieżki dźwiękowej podkręcającej emocje ani efektownych scen konfrontacji. Są za to długie ujęcia, milczenie i gra aktorska, która mówi więcej niż dialogi. Opinie widzów o „Miłości”. Film, który „wżera się w duszę” Film dzieli widzów na tych, którzy doceniają jego kameralną siłę, i tych, którym przeszkadza nagromadzenie ciężkich emocji bez wyraźnej ulgi: „Film z tego rodzaju, jakie lubię. Zduszone emocje kipią, ale nie eksplodują. Życiowe i smutne, tak po prostu czasem bywa. Czasem wręcz za często. Polecam”, „Przygniata swoim ciężkim klimatem i boleśnie wżera się w duszę. Film nie miałby tak mocnego przesłania, gdyby nie został tak doskonale zagrany”. Recenzenci zwracają uwagę na scenariusz, który „potrafi przytłoczyć natężeniem nieszczęść”. To kino, po którym część widzów wychodzi emocjonalnie wyczerpana. Jednocześnie te same cechy sprawiają, że zapada w pamięć na długo po seansie. Gdzie można obejrzeć film „Miłość”? „Miłość” to propozycja dla widzów, którzy szukają polskiego kina autorskiego opartego na aktorstwie i scenariuszu, nie na efektach. Jeśli chcecie zobaczyć Dorocińskiego i Kijowską w rolach, które należą do ich najlepszych, i nie boicie się filmu, który zostawi was z emocjonalnym ciężarem, to „Miłość” będzie idealnym wyborem. Film jest dostępny teraz na Apple TV. View oEmbed on the source website