„Powiedz mi po cichu” nr. 1 na Prime Video! Młodzieżowy dramat przyciąga widzów, porównują go do „Trylogii Winnych”
„Powiedz mi po cichu” zadebiutowało w serwisie Prime Video w piątek 12 grudnia i niemal od razu znalazło się na samym szczycie listy najpopularniejszych tytułów w Polsce. Tempo, w jakim film zdobył uwagę użytkowników, nie jest przypadkowe. Już sam opis historii zdradza elementy, które od dawna świetnie sprawdzają się wśród fanów gatunku young adult.
„Powiedz mi po cichu”: najchętniej oglądany film Prime Video Nie bez powodu ten tytuł błyskawicznie wskoczył na pierwsze miejsce Prime Video w Polsce. „Powiedz mi po cichu” w krótkim czasie stał się najchętniej oglądanym filmem na platformie Prime Video, wyraźnie zostawiając konkurencję w tyle. Młodzieżowy dramat trafił w gusta widzów niemal natychmiast — a wszystko wskazuje na to, że stoi za tym dobrze znany i sprawdzony schemat. Fabuła filmu skupia się na Kamili, dziewczynie, która na pierwszy rzut oka ma swoje życie poukładane. Dobrze radzi sobie w szkole, dba o relacje i wizerunek, a chaos wydaje się trzymać z dala. Ten pozorny spokój zostaje jednak zachwiany wraz z powrotem sąsiadów, braci Di Bianco. Jeden z nich, Thiago, był jej pierwszą miłością, drugi zaś przez lata pełnił funkcję najbliższego przyjaciela. Dawne emocje szybko wracają, a wraz z nimi pytania o to, czy bohaterom uda się zmierzyć z przeszłością, czy też historia ponownie się powtórzy. To właśnie tę odpowiedź próbują znaleźć widzowie Prime Video, masowo sięgając po film. „Powiedz mi po cichu”: schemat, który widzowie już pokochali Młoda bohaterka, dwaj bracia i napięcie emocjonalne między nimi. Ten układ brzmi znajomo nie bez powodu. Podobny motyw przyciągnął wcześniej miliony widzów serialu „Tego lata stałam się piękna”, który przez wiele tygodni dominował w zestawieniach najchętniej oglądanych produkcji Prime Video. Letnia opowieść o Belly i braciach walczących o jej uczucia okazała się największym hitem wakacji, a jej trzeci, finałowy sezon tylko umocnił tę pozycję. „Powiedz mi po cichu”: mroczniejszy ton i sprawdzona autorka Choć „Powiedz mi po cichu” korzysta z podobnych fundamentów fabularnych, jego klimat jest wyraźnie cięższy i mniej idealistyczny. Bliżej mu do innych popularnych romansów young adult dostępnych na Prime Video, zwłaszcza do ekranizacji tzw. Trylogii Winnych. Nie jest to przypadek, bo za literacki pierwowzór filmu odpowiada Ron Mercedes, autorka „Mojej winy”, „Twojej winy” i „Naszej winy”. Wszystkie te historie doczekały się adaptacji Amazona i każda z nich notowała imponujące wyniki oglądalności. Ostatnia część trylogii zadebiutowała zaledwie w październiku i również szybko wspięła się na szczyt rankingu platformy. Choć na ostateczne podsumowania jest jeszcze za wcześnie, wiele wskazuje na to, że „Powiedz mi po cichu” może pójść tą samą drogą. Jeśli zainteresowanie widzów utrzyma się przez kolejne tygodnie, Amazon może zdecydować się na kontynuację historii. Materiału źródłowego nie brakuje. Ron Mercedes już dawno napisała dalsze losy bohaterów. Teraz wszystko zależy od tego, jak długo film utrzyma się na szczycie Prime Video. View oEmbed on the source website
Mads Mikkelsen w surowym i hipnotyzującym duńskim dramacie. Wleciał właśnie na HBO Max i już skradł serca krytyków!
W ofercie serwisów streamingowych regularnie pojawiają się nowości, ale tylko nieliczne z nich naprawdę zatrzymują uwagę. Do tej kategorii bez wątpienia należy „Bękart”, duńska produkcja, która właśnie zasiliła bibliotekę HBO Max. To kino surowe, intensywne i skupione na bohaterze, którego nie sposób zignorować. Zwłaszcza gdy na ekranie pojawia się Mads Mikkelsen.
Do katalogu HBO Max trafił właśnie film, który trudno zignorować. „Bękart”, duńska produkcja z 2023 roku, to kino surowe, intensywne i oparte na aktorskiej sile jednego nazwiska. Mads Mikkelsen wraca tu w roli, która idealnie wpisuje się w jego ekranowy wizerunek: mężczyzny milczącego, twardego, noszącego w sobie więcej, niż zdradzają słowa. To propozycja dla widzów, którzy cenią kino z charakterem i bohaterów, których się nie zapomina. Aktor, który nie musi niczego udowadniać Pozycja Madsa Mikkelsena w europejskim i światowym kinie jest niepodważalna. Widzowie pamiętają go zarówno z „Casino Royale”, „Polowania”, jak i z oscarowego „Na rauszu”, a dla wielu na zawsze pozostanie jednym z najbardziej niepokojących Hannibalów Lecterów w historii telewizji. Ostatnie lata tylko potwierdziły jego wszechstronność, od blockbustera o Indianie Jonesie po animowaną rolę w „Mufasie: Królu Lwie”. „Bękart” idealnie wpisuje się w ten dojrzały, świadomy etap jego kariery. Jego Kahlen jest oszczędny w gestach, zamknięty, a jednocześnie pełen wewnętrznego napięcia. Aktor z niezwykłą precyzją oddaje zmęczenie życiem, determinację i cichą wściekłość bohatera. Na ekranie znakomicie partneruje mu Simon Bennebjerg jako de Schinkel Surowa opowieść o ambicji i konflikcie Akcja filmu w reżyserii Nikolaja Arcela przenosi widzów na XVIII-wieczne jutlandzkie wrzosowiska. Mikkelsen wciela się w kapitana Ludviga Kahlena, weterana wojennego, który podejmuje się niemal niemożliwego zadania. Chce zagospodarować nieurodzajne tereny w zamian za obiecany tytuł szlachecki. Zgoda monarchy nie oznacza jednak spokoju. Lokalny właściciel ziemski, Frederik de Schinkel, widzi w nim zagrożenie dla własnej pozycji i rozpoczyna brutalną grę o władzę i wpływy. „Bękart” opiera się na wyraźnie zarysowanym konflikcie dwóch światów i dwóch postaw. Z jednej strony stoi człowiek zahartowany przez wojnę i biedę, wierzący, że ciężka praca może odmienić jego los. Z drugiej uprzywilejowany arystokrata, przyzwyczajony do kontroli i dominacji. Film nie udaje moralnej szarości, ale świadomie konstruuje historię w duchu klasycznego starcia jednostki z systemem. To opowieść o ambicji, godności i cenie, jaką trzeba zapłacić za niezależność. Gdzie obejrzeć „Bękarta”? „Bękart” to film daleki od łatwych emocji. Surowe zdjęcia, powolne tempo i gęsty klimat przywodzą na myśl europejskie kino historyczne z wyraźnymi westernowymi inspiracjami. Produkcja była duńskim kandydatem do Oscara w kategorii filmu międzynarodowego i choć ostatecznie nie znalazła się w finałowej piątce, pozostaje jednym z mocniejszych tytułów ostatnich lat w swoim gatunku. „Bękart” jest dostępny w serwisie HBO Max.
Ona i dwóch braci. Ten gorący, hiszpański romans wypełni pustkę po „Maxton Hall” i „Tego lata stałam się piękna”
Jeśli tęsknisz za „Maxton Hall”, „Tego lata stałam się piękna” lub Trylogią Winnych, to mam coś dla ciebie! W tym hiszpańskim romansie główna bohaterka jest rozdarta pomiędzy dwójką przystojnych braci… To obecnie najchętniej oglądany tytuł na Prime Video w Polsce! Tymczasem zobaczcie co o produkcji opowiedzieli nam Fernando Lindez oraz Diego Vidales, którzy wcielają się w role braci Di Bianco.
„Powiedz mi po cichu”: fabuła „Powiedz mi po cichu” to adaptacja książki Mercedes Ron, czyli autorki Trylogii Winnych, zrealizowana w ramach The House of Ron – współpracy Ron z serwisem Prime Video. O czym opowiada? Kamila Hamilton miała wszystko pod kontrolą... a przynajmniej tak jej się wydawało. Nie przewidziała jednak powrotu braci Di Bianco, którzy znów wywrócą jej świat do góry nogami. Siedem lat temu pierwszy pocałunek z Thiago i bezwarunkowa opiekuńczość Taylora na zawsze odmieniły jej życie. Teraz ich powrót zagraża starannie zbudowanej fasadzie Kami. Nie jest już tą samą niewinną dziewczyną, którą kiedyś znali – odkąd odeszli, nikt nie potrafił się do niej naprawdę zbliżyć. Nikt oprócz nich. Czy Kami zdoła oprzeć się samej obecności Thiago? Co się stanie, gdy Taylor zacznie patrzeć na nią inaczej? Czy wszystko znów rozpadnie się na tysiąc kawałków? „Powiedz mi po cichu”: obsada W rolach głównych występują: Alicia Falcó („Bunkier miliarderów”), Diego Vidales („Nudes”) oraz model i aktor Fernando Lindez („Szkoła dla elity”). Z Diego i Fernando mieliśmy okazję porozmawiać na Ibizie, na długo przed premierą filmu. Już wtedy zdradzili nam, że rozpoczęli pracę nad kontynuacją! „Powiedz mi po cichu” jest dostępny na platformie Prime Video od piątku 12 grudnia. Jest obecnie najchętniej oglądanym tytułem na Prime Video w naszym kraju. View oEmbed on the source website
Nie żyje wybitny aktor znany z takich filmów jak „Maska” i „Pulp Fiction”. Miał 60 lat
Peter Greene, gwiazdor filmów „Maska” i „Pulp Fiction”, został znaleziony martwy w swoim mieszkaniu w Nowym Jorku. Oto wszystko, co wiemy na ten temat.
Peter Greene nie żyje: co wiemy? Peter Greene został znaleziony martwy 12 grudnia 2025 roku około godziny 15:25 w swoim mieszkaniu przy Clinton Street na Lower East Side w Nowym Jorku. Informację potwierdził jego wieloletni menadżer Gregg Edwards. Policja nie podejrzewa udziału osób trzecich, a dokładną przyczynę śmierci ma ustalić lekarz sądowy. Aktor miał 60 lat. Peter Greene: ikona lat. 90 Sławę przyniosły mu role czarnych charakterów w kultowych produkcjach lat 90. Najbardziej rozpoznawalny był jako Dorian Tyrell w filmie „Maska” z 1994 roku oraz jako Zed w „Pulp Fiction” Quentina Tarantino z tego samego roku. W sumie Greene wystąpił w około 95 filmach i serialach. Ma na koncie takie tytuły jak „Podejrzani”, „Dorwać byłą”, „Diamentowa afera” czy „Dzień próby”. Peter Green urodził się w Montclair w stanie New Jersey. W wieku 15 lat uciekł z domu i mieszkał na ulicach Nowego Jorku, gdzie wpadł w świat używek, którymi nawet w pewnym momencie handlował. A dobrą kryjówką przed dilerami okazały się... kina. Jego pierwszą rolą filmową był występ w filmie „Prawo ciążenia” z 1992 roku. Rok później zagrał w „Domyty, ogolony”, wcielając się w postać cierpiącą na schizofrenię. Przeszłość pełna uzależnień i problemów Życie prywatne Petera Greene’a było naznaczone problemami. Po latach aktor przyznał, że w 1996 roku próbował popełnić samobójstwo. W 2007 roku został aresztowany za posiadanie kokainy. Choć miał opinię trudnego współpracownika, był też znany jako perfekcjonista, który dbał o jakość swojej gry aktorskiej. Greene był aktywny zawodowo do ostatnich dni. W styczniu 2026 roku miał rozpocząć zdjęcia do niezależnego thrillera „Mascots” w reżyserii Kerry'ego Mondragóna, w którym miał zagrać u boku Mickey’ego Rourke’a.
Niewiarygodnie dobry thriller z Cate Blanchett w końcu trafił do streamingu! Wbija w fotel! 96% pozytywnych recenzji!
Ten thriller z Cate Blanchett w reżyserii Stevena Soderbergha trafił do streamingu i ponownie stał się hitem. To świetne, inteligentne kino. Aż 96% recenzji jest pozytywnych!
Thriller „Szpiedzy” już w streamingu! 7 grudnia do oferty SkyShowtime trafił thriller „Szpiedzy”. Produkcja zadebiutowała w polskich kinach w maju, następnie była dostępna w wypożyczalniach VOD, a obecnie dostępna jest w abonamencie wspomnianej platformy streamingowej. To film, który zachwycił widzów i krytyków nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. To połączenie inteligentnego scenariusza, wybitnej reżyserii oraz świetnych kreacji aktorskich. „Szpiedzy” zostali okrzyknięci jedną z najbardziej wciągających produkcji szpiegowskich ostatnich lat. „Szpiedzy” - o czym opowiada film i kto w nim zagrał? W główne role wcielają się Michael Fassbender i Cate Blanchett. To naprawdę dobre połączenie i główna zaleta filmu. Fabuła opowiada historię George'a Woodhouse'a - agenta wywiadu, który staje przed dramatycznym wyborem. Gdy jego żona Kathryn zostaje oskarżona o zdradę kraju, bohater musi zdecydować, czy pozostać lojalnym wobec niej, czy wobec ojczyzny. To właśnie ten dylemat staje się osią fabuły i nadaje filmowi napięcia i dramatyzmu. Historia porusza wątki wierności, zaufania oraz granic, jakie człowiek może przekroczyć w imię tych wartości. Kreacje Fassbendera i Blanchett zostały docenione przez recenzentów jako głęboko przemyślane i poruszające. Za reżyserię filmu odpowiada Steven Soderbergh, zdobywca Oscara za film „Traffic”, znany również z takich tytułów jak „Ocean's Eleven”, „Erin Brockovich” czy „Contagion – Epidemia strachu”. Scenariusz napisał David Koepp, który wcześniej pracował nad takimi hitami jak „Jurassic Park” i „Mission: Impossible”. Jest to więc duet doskonały. W gwiazdorskiej obsadzie „Szpiegów”, oprócz Cate Blanchett i Michaela Fassbendera, znaleźli się także: Regé-Jean Page, Marisa Abela, Naomie Harris, Tom Burke i Pierce Brosnan. „Szpiedzy” to jeden z najlepszych thrillerów. Recenzje mówią same za siebie Produkcja zdobyła uznanie krytyków i widzów. Na portalu Rotten Tomatoes aż 96% recenzji było pozytywnych. To imponujący wynik. Na Filmwebie natomiast zdobyła 7 gwiazdek. Użytkownicy podkreślają intelektualną jakość filmu i znakomite aktorstwo. „Inteligentne, wciągające i świetnie zagrane. Tak powinno wyglądać kino rozrywkowe dla dorosłych” - czytamy. Ktoś inny dodaje: „Kino piekielnie inteligentne i zaskakująco zabawne”. Zamierzacie zrobić sobie seans? Warto! Poniżej przedstawiamy zwiastun. View oEmbed on the source website
Ten thriller to ukryty skarb Prime Video. Klimat Cohenów, ale z kobiecą siłą, której długo nie zapomnicie
Mroczne miasteczko, siostry z tajemnicą i społeczność, która wie zdecydowanie za dużo. Ten film ma wszystko: klimat, napięcie i bohaterki, które łamią konwencję klasycznego kryminału. A mimo to wciąż pozostaje ukrytym skarbem Prime Video.
Choć na festiwalu Tribeca zachwycił jury i zgarnął nagrodę za najlepszy scenariusz, w szerszej dystrybucji przeszedł niemal niezauważony. „Blow the Man Down”, debiut reżyserski Bridget Savage Cole i Danielle Krudy, to jeden z tych filmów, o których widzowie dowiadują się przypadkiem, a potem zastanawiają, jak to możliwe, że tak wybitna produkcja przeszła bokiem. Prime Video skrywa w swoich zasobach thriller, który mógłby spokojnie stać obok kina braci Coen, tyle że przepuszczony przez feministyczny filtr i podszyty mrokiem nadmorskiej społeczności. „Blow the Man Down” – historia sióstr uwikłanych w zbrodnię Fabuła rozgrywa się w Easter Cove, małym, wietrznym miasteczku na wybrzeżu Maine, takim, które z pozoru wydaje się spokojne jak w pocztówkach. Kamera jednak szybko obnaża jego drugą twarz. Tuż po pogrzebie matki Priscilla i Mary Beth Connolly trafiają w sam środek koszmaru: jedno niebezpieczne spotkanie, jeden gwałtowny impuls i ciało, które nie powinno było paść na ich drogę. Kiedy siostry próbują zatrzeć ślady, krok po kroku zaczynają odkrywać, że miejscowa społeczność od dawna funkcjonuje dzięki układom, o których nikt nie mówi na głos. A ich matka, szanowana w Easter Cove, skrywała historie, które dziś wracają jak fale na zimnym wybrzeżu. Miasteczko, które zna wszystkie twoje sekrety Easter Cove ma w sobie coś hipnotyzującego: rybackie kutry, drewniane domy, lokalne legendy powtarzane szeptem. Wszystko wygląda jak klasyczna kartka z Maine, dopóki nie zdamy sobie sprawy, że właśnie tutaj przemoc i grzech mają dużo dłuższą historię niż same bohaterki. Reżyserki, które dorastały w nadmorskich miasteczkach, wykorzystują tę przestrzeń jak kolejnego bohatera filmu. Klaustrofobiczne uliczki, niekończący się wiatr, spojrzenia sąsiadek, które wiedzą więcej, niż mówią. To wszystko sprawia, że thriller nabiera wymiaru społecznego portretu. Mary Beth marzy o wyrwaniu się stąd, Priscilla z kolei chce zostać i prowadzić rodzinny biznes. Ich konflikt staje się metaforą kobiecego dojrzewania, wyborów i prób odnalezienia wolności w miejscu, które często tę wolność tłumi. Coenowski klimat, ale z kobiecą ręką i nową perspektywą Choć w filmie pobrzmiewają echa „Fargo”, „To nie jest kraj dla starych ludzi” czy czarnego humoru znanego z kina braci Coen, „Blow the Man Down” idzie własną ścieżką. Jest bardziej intymny, bardziej skupiony na kobiecych doświadczeniach i pełen moralnych niuansów. Drobne gesty, spojrzenia, niedopowiedzenia — to wszystko składa się na thriller, który nie tyle straszy, ile konsekwentnie zaciska pętlę wokół bohaterek. To kino, które jest jednocześnie kryminałem, studium lojalności i portretem społeczności, w której kobiety od pokoleń musiały radzić sobie same. Gdzie oglądać „Blow the Man Down”? Film jest już dostępny na Amazon Prime Video. W zalewie głośnych premier łatwo go przeoczyć, a szkoda. To starannie utkany thriller, który zachwyca atmosferą, trzyma w napięciu i pokazuje, jak można odświeżyć konwencję kryminału, nie tracąc przy tym subtelności ani emocjonalnego tonu. Dla fanów Coenów, miłośników mrocznych miasteczek i widzów spragnionych inteligentnego, a jednocześnie zaskakująco czułego podejścia do gatunku to pozycja obowiązkowa. View oEmbed on the source website
Najlepszy thriller ostatniej dekady znika z Netflixa! To ostatni moment, żeby zobaczyć wciągające dzieło Davida Finchera
Netflix po raz kolejny usuwa tytuł, który zapisał się w historii kina jako jedno z najmocniejszych ujęć ludzkiej natury. „Zaginiona dziewczyna”, thriller z absolutnej światowej czołówki, zniknie szybciej, niż myślisz.
Platformy streamingowe stale rotują tytuły w swoich katalogach, a widzowie nieraz budzą się z ręką w nocniku, gdy ulubiony film znika bez zapowiedzi. Tym razem pożegnać się musimy z jednym z najdoskonalszych thrillerów ostatnich dwóch dekad. „Zaginiona dziewczyna” to film, który od premiery w 2014 roku nieprzerwanie cieszy się dużą popularnością, już wkrótce opuści Netflix. A jeśli jeszcze nie mieliście okazji go zobaczyć, to czas to wreszcie zrobić. David Fincher od lat udowadnia, że potrafi konstruować napięcie w sposób, który innym twórcom może się tylko śnić. „Zodiak”, „The Social Network”, „Podziemny krąg”, „Siedem” – każde z tych dzieł trwale zapisało się w historii kina. Tak jak „Zaginiona dziewczyna”, zekranizowana na podstawie prozy Gillian Flynn, mistrzowska opowieść o małżeństwie, pozorach i manipulacji. „Zaginiona dziewczyna” schodzi z Netflixa Punkt wyjścia wydaje się prosty: w dniu piątej rocznicy ślubu znika Amy Dunne (Rosamund Pike). Jej mąż Nick (Ben Affleck) szybko staje się centrum medialnej burzy, a z czasem także głównym podejrzanym. To, co początkowo wygląda jak klasyczna historia o zaginionej kobiecie, przeradza się w genialnie skonstruowaną układankę, w której żaden element nie pozostaje przypadkowy. Fincher prowadzi narrację dwutorowo, z perspektywy Nicka oraz Amy, co sprawia, że widz wciąż balansuje między współczuciem, podejrzeniem, fascynacją i niepewnością. Kolejne odsłony tej historii działają jak perfekcyjnie odmierzane dawki trucizny. Powoli zmieniają tempo serca i wyostrzają zmysły. Obsada, która udźwignęła ciężar scenariusza Choć Ben Affleck nieraz bywa krytykowany za swoją powściągliwość aktorską, tutaj dostarcza jedną z najbardziej przekonujących ról w swojej karierze. Jego Nick to mężczyzna zagubiony, pod presją, z każdym dniem coraz bardziej uwięziony w oczach opinii publicznej. Jednak najbardziej hipnotyczna jest Rosamund Pike. Jej kreacja, zimna, wyrachowana, a jednocześnie fascynująco złożona, stała się jedną z najsłynniejszych ról kobiecych w thrillerze psychologicznym XXI wieku. Towarzyszą im m.in. Neil Patrick Harris, Tyler Perry i Carrie Coon, tworząc obsadę, która perfekcyjnie współgra z surową, precyzyjną wizją Finchera. Dlaczego warto obejrzeć ten film właśnie teraz? „Zaginiona dziewczyna” to thriller, który nie tylko bawi, ale i inteligentnie komentuje dynamikę związku, rolę mediów oraz nasze społeczne uwielbienie dla prostych narracji. Szczególnie wtedy, gdy dotyczą „idealnego” małżeństwa, które nagle pęka w szwach. To 2,5 godziny suspensu, który nie odpuszcza ani na sekundę. Film zniknie z oferty Netflixa 14 grudnia, co oznacza, że to ostatni moment, by nadrobić tę pozycję, jeśli dotąd odkładaliście seans.
Notoryczny kłamca, luksus na kredyt i rodzina na skraju. Psychologiczny thriller ponownie w topce HBO Max
„Gniazdo” wraca do top 10 HBO Max i po raz kolejny udowadnia, że to thriller, który nie potrzebuje krwi ani efektów specjalnych, by wywołać w widzu niepokój. Wystarczy jedna rodzina, jeden dom i jedno wielkie kłamstwo.
Pozornie idealna rodzina, bajkowy dom i życie, które wygląda jak wycięte z magazynu o sukcesie – tak zaczyna się „Gniazdo”, psychologiczny thriller z Jude’em Law w jednej z najbardziej niepokojących ról w karierze. Film wrócił na HBO Max i błyskawicznie ponownie wywindował się w rankingach, bo opowiada o iluzjach, które wielu z nas zna aż nazbyt dobrze. Piękne fasady, ambitne plany i narracje o „lepszym życiu”, które potrafią runąć jednym ruchem. „Gniazdo” znowu hitem. Powrót thrillera, który trafia w czuły punkt Film Seana Durkina z 2020 roku ponownie znalazł się w top 10 HBO Max, a widzowie wracają do niego jak do niezamkniętej sprawy. Główny bohater, Rory O’Hara (Jude Law), to człowiek, który całe życie opiera na autopromocji. Przekonuje wszystkich, a przede wszystkim samego siebie, że za chwilę wydarzy się coś wielkiego i że sukces jest dosłownie o krok. Jednak jego zawodowa pewność jest tylko pozą, a luksus rodzinnego życia stoi na bardzo kruchych fundamentach. Rory zabiera żonę Allison (Carrie Coon) oraz dzieci do Wielkiej Brytanii, bo „nadchodzi wielka zawodowa szansa”. Na miejscu wynajmuje posiadłość o rozmiarach małego muzeum – imponującą, ale koszmarnie kosztowną. Ten dom staje się symbolem ich sytuacji: piękny z daleka, zimny i niepokojący z bliska. Rodzina w świecie pozorów Nowe życie miało być nowym otwarciem, ale szybko okazuje się, że sama zmiana adresu nie uleczy tego, co od dawna pęka. Allison zaczyna dostrzegać, że wyjazd odbił się na dzieciach, a atmosfera domu staje się coraz bardziej napięta. Londyn drugiej połowy lat 80., centrum finansowej gorączki i ekonomicznej deregulacji, tylko pogłębia to wrażenie: w tym świecie liczą się wyniki, a słabość jest czymś, czego nie wolno okazać. Rory brnie więc w marzenia o wielkiej karierze, mimo że coraz wyraźniej widać, że ta układanka przestała się składać. Carrie Coon – najważniejsze serce tego filmu Choć Jude Law gra niezwykle sugestywnie, to właśnie Carrie Coon sprawia, że „Gniazdo” zostaje z widzem na długo. Jej bohaterka długo trzyma rodzinę w ryzach, ale gdy pęka, to robi to w sposób, który jest jednocześnie brutalny i wyzwalający. Jej emocjonalna eksplozja przy stole jest jedną z najmocniejszych scen całej produkcji. To moment, w którym kończy się fasada, a zaczyna prawda, której żadne luksusy nie są w stanie zagłuszyć. Ile kosztuje życie na pokaz? „Gniazdo” jest przede wszystkim historią o ambicjach, które zamieniają się w obsesję. Rory reprezentuje świat, w którym wartość człowieka mierzy się wielkością domu i liczbą zer na koncie. Durkin pokazuje, jak ta filozofia rozpada się na oczach widzów. Nie w głośnym wybuchu, ale w drobnych gestach, niewypowiedzianych frazach i narastającej ciszy między partnerami. To opowieść o tym, co dzieje się wtedy, gdy pragnienie sukcesu przykrywa realne życie. Film boleśnie przypomina, że za każdym perfekcyjnym zdjęciem i luksusowym stylem bycia może kryć się dramat, którego nikt nie widzi, dopóki nie jest za późno.
Toksyczna miłość, zdrady i zakazane pożądanie. Ten film o miłosnym czworokącie rozrywa serce przy każdym seansie
Cztery osoby, jedno miasto i sieć uczuć, której nie da się przeciąć bez krwi. „Bliżej” to film, który rozkłada ludzkie pragnienia na czynniki pierwsze. HBO Max właśnie dodało go do swojej biblioteki.
Od 27 listopada na HBO Max ponownie można oglądać „Bliżej”. To intensywny dramat psychologiczny Mike’a Nicholsa, który przed laty rozgrzał widzów i krytyków do czerwoności. To film, który nie opowiada o miłości w klasycznym ujęciu. Tu uczucia są jak otwarte rany, a każde wyznanie ciągnie za sobą kolejne ciosy. To jedna z najbardziej przejmujących historii o pożądaniu, nieszczerości i zdradzie, jakie trafiły na ekran. Londyn jako scena walki o uczucia. O czym jest „Bliżej”? Nichols przenosi widza do Londynu, gdzie krzyżują się losy czwórki bohaterów: Dana, Alice, Anny i Larry’ego. Dan, autor nekrologów, zauważa na ulicy Alice, młodą kobietę, która próbuje poradzić sobie z bolesną przeszłością. Ich relacja szybko się rozwija, ale równie szybko zaczyna się rozpadać. Zainteresowanie Dana niespodziewanie kieruje się ku Annie, fotografce. Ta, choć tworzy związek z Larrym, ulega fascynacji Danem, co rozpoczyna serię zdrad i emocjonalnych manipulacji. Larry, pewny siebie dermatolog, próbuje odzyskać kontrolę, a jego relacja z Anną zaczyna przypominać nie walkę o miłość, lecz o władzę. Nichols celowo pomija część kluczowych wydarzeń, tworząc opowieść, w której najwięcej dzieje się „pomiędzy” scenami. Obsada, która gra na najwyższych emocjonalnych rejestrach Największą siłą „Bliżej” pozostają role, o których mówi się do dziś. Natalie Portman jako Alice łączy dziewczęcą kruchość z bezbronnością kobiety, która desperacko pragnie miłości. Jude Law tworzy portret mężczyzny dryfującego między fascynacją a lękiem przed samotnością. Julia Roberts prezentuje Annę pękniętą, rozdwojoną między lojalnością a pożądaniem. Ale to Clive Owen przyciąga uwagę najmocniej. Jego Larry potrafi być jednocześnie zabawny, okrutny i absolutnie hipnotyczny. Nic dziwnego, że zarówno Portman, jak i Owen zdobyli za swoje role Złote Globy i nominacje do Oscara. Jak widzowie opisują ten film? Emocjonalne reakcje, które mówią wszystko Opinie o „Bliżej” pokazują, jak silnie ten film działa na emocje. Jedna z widzek napisała, że: „Może i banał, ale świetnie zagrany. Prawdziwe przesłanie w jakże nieszczerym świecie”. Wielu widzów zwraca uwagę na bezlitosne ukazanie toksycznych relacji: „Przeklęta czwórka. Więc tak to wygląda, gdy zbierze się czterech emocjonalnych kalek razem. Zwrot ‘kocham cię’ brzmi w ich ustach niemal jak drwina”. Padają też mocniejsze słowa: „Prawda rani. Chaos ludzkich uczuć. Tracę wiarę w miłość z prawdziwego zdarzenia”. Inny głos brzmi przewrotnie: „Doskonałe, aczkolwiek przytłaczające case study na temat relacji międzyludzkich”. Są również komentarze bardziej osobiste: „Obejrzany dawno temu, zrozumiany po latach”. Dlaczego warto wrócić do „Bliżej”? To film, który nie udaje romantycznej historii, lecz obnaża miłość w jej najbardziej niewygodnych odcieniach. Nichols pokazuje ludzi, którzy próbują być szczęśliwi, a jednocześnie nieustannie ranią siebie nawzajem. „Bliżej” jest jak lustro ustawione zbyt blisko. Pokazuje to, czego często nie chcemy widzieć: egoizm, strach przed samotnością, desperackie poszukiwanie potwierdzenia własnej wartości. To właśnie ta bezkompromisowa szczerość sprawia, że dramat Nicholsa nie starzeje się ani o dzień. Każda scena jest precyzyjna jak cięcie skalpelem, a dialogi niewygodne, błyskotliwe i boleśnie prawdziwe. Sprawdź „Bliżej”, który znajdziesz na HBO Max.
Nie miał być hitem, a poruszył miliony widzów. Jeden z najgłośniejszych filmów dekady dostępny na Netflixie
„Nomadland” to historia kobiety, która po utracie pracy i domu wyrusza w samotną podróż po Ameryce. Jej trasa szybko staje się nie tylko sposobem na przetrwanie, lecz także próbą odnalezienia nowego sensu. Film nagrodzony trzema Oscarami wraca na platformę Netflix.
Są historie, które odzierają widza z poczucia komfortu i zmuszają do spojrzenia na świat z perspektywy tych, których łatwo przeoczyć. Jedną z nich jest „Nomadland”. To poruszający film nagrodzony trzema Oscarami, opowiadający o kobiecie, którą dramatyczne okoliczności zmusiły do życia w drodze. To opowieść o utracie wszystkiego, o przetrwaniu i o wolności, która nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażamy. „Nomadland” śledzi losy Fern, kobiety po sześćdziesiątce, która z dnia na dzień traci pracę, dom i poczucie bezpieczeństwa. Gdy jej rodzinne Empire, niewielkie miasteczko zależne od jednej fabryki, znika z mapy, Fern zostaje sama z traumą i pustką, której nie potrafi zagłuszyć. Wsiada więc do vana i rusza w podróż przez Amerykę, w poszukiwaniu pracy, ludzi i nowej definicji domu. Decyzja, która przestawia całe życie na inne tory W chwili, gdy Fern traci ostatnie oparcie, podejmuje decyzję, która zmienia wszystko: pakuje najpotrzebniejsze rzeczy i zamienia vana w tymczasowe schronienie. Nie wie, dokąd dojedzie ani co ją czeka. Wie tylko, że jej dawne życie przestało istnieć. Podczas wędrówki dołącza do społeczności współczesnych nomadów, czyli ludzi, którzy z wyboru lub konieczności żyją poza systemem. Pracują sezonowo, przemieszczają się w rytmie tymczasowych zleceń, świętują małe zwycięstwa i uczą się radzić sobie w świecie, który nie oferuje im żadnych gwarancji. Film pokazuje ich codzienność bez upiększeń, ale też bez ocen. Nomadzi: wolność czy konieczność? W „Nomadland” prawdziwi nomadzi grają… samych siebie. Linda May, Swankie czy Bob Wells wnoszą do historii autentyczność, której nie da się wykreować na planie filmowym. Ich doświadczenia pokazują Amerykę w momentach, gdy system zawodzi najsłabszych, a starość i brak zabezpieczenia finansowego stają się dramatem rozgrywanym w ciszy. Dla jednych nomadyzm to forma wolności — życie bez kredytu, bez sztywnych granic i bez przymusu. Dla innych to jedyne wyjście po ekonomicznym upadku. Film wybrzmiewa dzięki temu wielogłosowi: zamiast tezy, pokazuje ludzi, a zamiast manifestu codzienność. Kto stoi za filmem „Nomadland”? Za kamerą stanęła Chloé Zhao, która wyreżyserowała film i napisała scenariusz na podstawie reportażu Jessiki Bruder „Nomadland. W drodze za pracą”. Reżyserka połączyła dokumentalne spojrzenie z intymną perspektywą Fern, tworząc coś pomiędzy filmem fabularnym a poetyckim studium samotności. W roli Fern występuje Frances McDormand, której nie trzeba przedstawiać. Jej kreacja jest surowa, szczera i pełna czułości dla bohaterki, którą gra. Towarzyszą jej David Strathairn oraz prawdziwi nomadzi, nadający filmowi wyjątkowego, niemal reporterskiego, charakteru. Lawina nagród i zasłużone wyróżnienia „Nomadland” szybko stał się jednym z najgłośniejszych filmów roku. Zdobył: Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji, dwa Złote Globy (za najlepszy film dramatyczny i reżyserię), trzy Oscary (za najlepszy film, najlepszą reżyserię i najlepszą aktorkę pierwszoplanową dla Frances McDormand). Gdzie obejrzeć film „Nomadland”? Produkcja jest dostępna w Polsce na platformie Netflix.
Jeden z najpiękniejszych filmów o zakazanej miłości. Pokochasz go, nawet jeśli nie lubisz produkcji kostiumowych
To film kostiumowy, który potrafi poruszyć nawet widzów stroniących od historii. „Kochanek królowej” w HBO Max pokazuje, że dramat epoki może być jednocześnie zmysłowy, emocjonalny i do bólu współczesny.
„Kochanek królowej” to jedna z najbardziej stylowych, konsekwentnie zrealizowanych filmowych podróży do XVIII-wiecznej Europy, jakie ostatnio trafiły do streamingu. Produkcja, która pojawiła się właśnie na HBO Max, już od pierwszych minut zachwyca rozmachem, precyzją epoki i aktorską energią, która rzadko zdarza się w filmach kostiumowych. Spodoba się nawet tym, dla których filmy kostiumowe zwykle nie są pierwszym wyborem. A wszystko to dzięki obecności Madsa Mikkelsena, który... działa jak magnes. „Kochanek królowej”: Burzliwa droga na ekrany Zanim „Kochanek królowej” stał się międzynarodowym hitem i zdobywcą nagród, jego powstanie było serią prób i przeszkód. Reżyser Nikolaj Arcel i współscenarzysta Rasmus Heisterberg zaczęli pracę od lektury powieści „Wizyta lekarza królewskiego” Pera Olova Enquista. Problem polegał na tym, że prawa do anglojęzycznej adaptacji były już sprzedane i nie można było ich odkupić. Twórcy, zamiast porzucić projekt, postanowili znaleźć nowy klucz narracyjny. Podsunęła go im powieść Bodil Steensen-Leth „Prinsesse af blodet”, która opowiadała tę samą historię, ale z zupełnie innej perspektywy. Dzięki temu Arcel i Heisterberg mogli pokazać wydarzenia oczami królowej Karoliny Matyldy, a zarazem sportretować Johanna Friedricha Struensee jako idealistę i zwolennika wolności słowa. Historia królowej, która zakochała się w lekarzu „Kochanek królowej” przenosi widza do Danii roku 1766, kiedy młodziutka Karolina Matylda (Alicia Vikander), siostra króla Jerzego III, przybywa na dwór, by poślubić króla Chrystiana VII (Mikkel Boe Følsgaard). Wyobrażenia o romantycznym małżeństwie szybko zderzają się z rzeczywistością: król cierpi na chorobę psychiczną, prowadzi rozwiązłe, chaotyczne życie i coraz bardziej oddala się od swojej żony. Izolowana, pozbawiona wsparcia i możliwości choćby czytania ukochanych książek, Karolina Matylda zaczyna tracić nadzieję na jakąkolwiek bliskość, ale... do czasu. Na dworze pojawia się Johann Friedrich Struensee (Mads Mikkelsen), lekarz, który ma zająć się zdrowiem króla. Jest oczytany, rozsądny, nowoczesny, zafascynowany myślą Rousseau. Szybko zdobywa zaufanie Chrystiana, a dzięki temu wpływa na politykę państwa. Jego postępowe poglądy zaczynają zmieniać Danię. Jego relacja z królową staje się niezwykle namiętna, co będzie miało też polityczne konsekwencje. Alicia Vikander i Mads Mikkelsen w duecie, któremu trudno się oprzeć Alicia Vikander tworzy portret kobiety rozdartej między obowiązkiem a pożądaniem, a Mads Mikkelsen magnetyzuje absolutnie w każdej scenie. Razem budują emocjonalną, „zakazaną” oś filmu, która trzyma widza w napięciu do ostatniej minuty. Znakomity jest również Mikkel Boe Følsgaard, którego interpretacja króla Chrystiana jest jednocześnie intensywna, tragikomiczna i głęboko ludzka. Dlaczego warto wrócić do tego filmu? „Kochanek królowej” miał premierę ponad dekadę temu, ale wciąż ogląda się go z zachwytem. Również dlatego, że nie próbuje gonić współczesnych trendów, tylko pozostaje wierny emocjom, historii i świetnie opowiedzianej relacji. Film Arcela i Heisterberga pozostaje jednym z najciekawszych europejskich dramatów kostiumowych ostatnich lat. W HBO Max zyskuje drugie życie. To seans, który naprawdę warto odhaczyć, nawet jeśli na co dzień nie wybierasz filmów z epoki.
Wstrząsająca historia mężczyzny, który za długo tłumił emocje... Ten film wbija w fotel!
Na HBO Max pojawił się film „Nikt” i w krótkim czasie wskoczył na podium listy najpopularniejszych tytułów. Produkcja od razu przyciągnęła widzów mocnym tempem i energią.
Hutch Mansell to przykład faceta, który latami zamiata emocje pod dywan. Stara się być spokojny, przewidywalny, nie rzucać się w oczy. Do czasu...Domowe włamanie staje się momentem granicznym. Nie ma tu długiej filozofii. Ktoś przekracza granicę, a Hutch odpowiada. Tyle że jego reakcja uruchamia dużo większą spiralę przemocy, bo na jego drodze stają rosyjscy przestępcy. I nagle człowiek, którego nikt nie brał pod uwagę, staje się poważnym problemem dla ludzi, którzy zwykle nie mają z kim przegrać. To właśnie ta przemiana działa tak dobrze. Nie jest skomplikowana, ale trafia w punkt. Widz lubi patrzeć na kogoś, kto z dnia na dzień przestaje godzić się na bycie tłem. Odenkirk zaskakuje. To nie jest rola „z doskoku” Bob Odenkirk od lat ma opinię aktora z mocnym warsztatem, ale dotychczas kojarzono go raczej z emocjonalnymi rolami albo komedią. „Nikt” pokazuje go w zupełnie innej skali. I widać, że to nie jest próba na zasadzie „spróbuję i zobaczymy”. Aktor przeszedł intensywne przygotowania i na ekranie wygląda jak ktoś, kto naprawdę potrafi zrobić to, co robi jego bohater. To jedno z największych zaskoczeń filmu. Za całym projektem stoją ludzie, którzy doskonale wiedzą, jak prowadzić kino akcji. Scenariusz wyszedł spod ręki Dereka Kolstada. Reżyserię wziął na siebie Ilya Naishuller, znany z dynamicznego stylu. W obsadzie pojawiają się także Connie Nielsen, RZA, Aleksei Serebryakov i Christopher Lloyd. To zestaw, który gwarantuje, że na ekranie nie będzie ani chwili stagnacji. Dlaczego akurat ten film tak dobrze „wchodzi”? „Nikt” działa dzięki prostemu założeniu: widz ma dostać czystą energię. Bez nadęcia, bez prób udowadniania, że film akcji musi być czymś więcej. Tutaj liczy się tempo, charakter i satysfakcja z tego, że ktoś przez lata niedoceniany w końcu daje odpór. To kino, które trafia do odbiorcy zmęczonego nadmiarem powagi. Do kogoś, kto chce obejrzeć historię, w której bohater nie stoi w miejscu i nie tłumaczy, dlaczego robi to, co robi. Po prostu działa. I może właśnie dlatego tak szybko wskoczył na podium HBO Max. View oEmbed on the source website
Pierwszy polski film w IMAX! Maciej Kawulski przenosi widza w sam środek XVII-wiecznych Karpat
„Dziki” to nie tylko nowe widowisko Macieja Kawulskiego, ale też przełom w polskiej kinematografii. Film jako pierwszy zrealizowano w IMAX, dzięki czemu Karpaty i bohaterowie mają być bliżej widza niż kiedykolwiek.
„Dziki” Macieja Kawulskiego wchodzi na ekrany jako pierwszy polski film zrealizowany w technologii IMAX. Surowe Karpaty XVII wieku i historia niemego wojownika mają teraz wybrzmieć z pełną mocą na gigantycznym ekranie i z dźwiękiem, który otacza widza z każdej strony. Nowy film w reżyserii Macieja Kawulskiego Maciej Kawulski po „Jak zostałem gangsterem” i przygodzie z Akademią Pana Kleksa wraca z widowiskiem, które przenosi polskie kino w zupełnie inną przestrzeń. „Dziki” to opowieść zanurzona w XVII-wiecznych Karpatach, gdzie mit i historia splatają się w surowy, niemal baśniowy krajobraz. Reżyser przedstawia historię półdzikiego, niemego wojownika wychowanego przez zwierzęta i ludzi gór. Jego droga krzyżuje się z brutalną misją cesarskiego inkwizytora, który pod pretekstem odzyskania skradzionych papieskich insygniów rozpętuje krwawą krucjatę. W tle monumentalne góry, a na pierwszym planie starcie różnych światów instynktu i fanatyzmu, natury i cywilizacji, wolności i władzy. Kawulski obsadza bohaterów w świecie, w którym każdy detal, od kostiumów po ruch kamery ma ogromne znaczenie. Silna obsada i bohater z krwi i kości W głównej roli występuje Tomasz Włosok, aktor znany z produkcji „Jak pokochałam gangstera” czy „Jak zostałem gangsterem”. Towarzyszą mu m.in. Leszek Lichota, Agata Buzek, Zofia Jastrzębska oraz debiutująca Angelika Włoch. Co ciekawe, postać ostatniego europejskiego inkwizytora, owianego legendą Łowcy z Carcassonne, ożywi na ekranie Sebastian Fabijański! Imponująca charakteryzacja nadaje mu aurę znaną z najmroczniejszych hollywoodzkich filmów. W takiej roli jeszcze go nie widzieliście! „Dziki”, czyli pierwszy polski film w formacie IMAX Najważniejsza nowość? „Dziki” jest pierwszym polskim pełnometrażowym filmem fabularnym prezentowanym w technologii IMAX. To milowy krok dla rodzimej kinematografii, która po raz pierwszy wchodzi do ligi największych światowych widowisk pod względem realizacji obrazu. IMAX to przede wszystkim gigantyczny ekran, wyższa rozdzielczość i wyjątkowa głębia obrazu. Krystalicznie czyste detale, nasycone kolory, perfekcyjna czerń i dźwięk, który otacza widza, to wszystko sprawia, że film jest odbierany bardziej intensywnie, niemal fizycznie. Kawulski o IMAX: „To doświadczenie osiąga swój zenit” Maciej Kawulski w rozmowach o filmie podkreśla, że technologia była kluczowa. Jak czytamy na portalu polskieradio.pl: „Filmowanie na ARRI ALEXA 65 było dla nas naturalnym wyborem, by uchwycić majestat Karpat i surowość historii 'Dzikiego' w pełnej skali. Ale to w salach IMAX doświadczenie osiąga swój zenit. To właśnie tam widz może w pełni zanurzyć się w ten świat, poczuć każdy detal, każdą emocję, otoczony obrazem i dźwiękiem, które przenoszą go w sam środek akcji. To właśnie dla takiego kinowego przeżycia tworzyliśmy ten film”. Zdjęcia Bartek Cierlicy — IMAX zmienia wszystko Autor zdjęć, Bartek Cierlica, zwraca uwagę, że praca w formacie IMAX nadała filmowi zupełnie nową skalę. To właśnie dzięki tej technologii surowe krajobrazy Karpat mają robić na widzu oszałamiające wrażenie, a „Dziki” ma być filmem nie tylko oglądanym, ale doświadczanym: Kiedy premiera? Przedsprzedaż biletów na pokazy przedpremierowe IMAX rusza 28 listopada, a seanse zaplanowano na 12–18 grudnia. Oficjalna premiera kinowa „Dzikiego” odbędzie się 1 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Głośny film Pasikowskiego z Bogusławem Lindą w ekspresowym tempie trafia na Netflix! Znamy datę premiery!
„Zamach na papieża” rozgrzał kina, a teraz przenosi się do serwisu streamingowego. Netflix podał dokładny termin premiery.
Kinowy tytuł, który wywołał żywą dyskusję i wzbudził ogromne emocje, jeszcze w grudniu pojawi się na Netflixie. „Zamach na papieża”, sensacyjno-szpiegowski film Władysława Pasikowskiego, będący jednocześnie ostatnią współpracą reżysera z Bogusławem Lindą, niespodziewanie szybko przenosi się z dużego ekranu do VOD. Operacja z 1981 roku. O czym opowiada „Zamach na papieża”? Akcja filmu rozgrywa się w realiach 1981 roku, kiedy Europa żyje w cieniu zimnej wojny. Kreml wydaje polecenie, które wstrząsa elitami: zlikwidować Jana Pawła II. W centrum historii znalazł się Konstanty „Bruno” Brusicki, były snajper, agent o legendarnym życiorysie, grany przez Bogusława Lindę. Zostaje wplątany w operację, której celem jest zatuszowanie śladów po zamachu na papieża oraz „wyciszenie” Alego Agcy, domniemanego wykonawcy ataku. Wraz z rozwojem wydarzeń bohater trafia w sam środek politycznej gry, gdzie każdy ruch ma swoją cenę, a lojalność staje się luksusem. Polityczny thriller w stylu Pasikowskiego Film rekonstruuje kulisy jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw w historii współczesnej Europy, ale robi to z charakterystycznym dla Pasikowskiego wyczuciem: mocne tempo, hermetyczny świat służb, moralne dylematy i bohater, który musi lawirować między sumieniem a brutalną rzeczywistością. To również ostatnie spotkanie Bogusława Lindy i Władysława Pasikowskiego. Twórczy tandem zasłynął już wcześniej w takich produkcjach jak „Psy”, „Kroll”, „Demony wojny”. „Zamach na papieża” zamyka ich wieloletnią współpracę, w pewnym sensie stając się symbolicznie finałem epoki. Jak film przyjęli widzowie? Mocne emocje i podzielone oceny „Zamach na papieża” poruszył kinową publiczność, ale wywołał też sporo sporów. Krytycy znanego portalu filmowego ocenili produkcję zaledwie na 4,4/10, wskazując na luki i nielogiczności scenariusza. Widzowie jednak przyjęli film znacznie cieplej. Ich średnia ocena to 6/10, co sugeruje, że miłośnicy sensacyjnych historii potrafią w nim znaleźć znacznie więcej, niż recenzenci. Film wzbudza zainteresowanie także dlatego, że dotyka tematu, który od lat budzi emocje i wciąż nie doczekał się jednoznacznych odpowiedzi. Gdzie i kiedy obejrzeć „Zamach na papieża”? Netflix potwierdził, że film trafi do biblioteki serwisu 10 grudnia 2025 roku. To wyjątkowo szybka premiera online. Produkcja jeszcze niedawno była obecna w kinach. View oEmbed on the source website
Mocna premiera 2026 nadchodzi! „Zapiski śmiertelnika” z Ireneuszem Czopem i Magdaleną Boczarską poruszają do głębi
Po świetnym przyjęciu na Warszawskim Festiwalu Filmowym „Zapiski śmiertelnika” trafiają do kin. To opowieść o mężczyźnie, który jedzie nad morze odebrać sobie życie. I o losie, który ma dla niego zupełnie inne plany.
Po świetnym przyjęciu na Warszawskim Festiwalu Filmowym do kin wchodzi „Zapiski śmiertelnika”. To najnowszy film Macieja Żaka z Ireneuszem Czopem, Magdaleną Boczarską, Magdaleną Popławską i Marianem Dziędzielem. Twórca „Konwoju” powraca z historią, która prowokuje do myślenia i zaskakuje swoim międzygatunkowym charakterem. „Zapiski śmiertelnika”. Samotność na końcu świata... Film otwiera się w nadmorskim kurorcie, gdzie pojawia się F.P. To pięćdziesięcioletni mężczyzna, który podjął decyzję o samobójstwie. Ma rodzinę, stabilność finansową i „mimo to narastającą niechęć do życia”. W odludnym miejscu zaczyna pisać pożegnalny list do żony, lecz w tym momencie zjawia się duch jego ojca, który również odebrał sobie życie. Od tej chwili dramat bohatera staje się historią o sięganiu do najgłębszych lęków, o dziedzictwie smutku i o nieoczywistych próbach odnalezienia sensu. Maciej Żak w rozmowach o filmie podkreśla, dlaczego chciał zmierzyć się z tym tematem: „Temat samobójstwa od dawna fascynował mnie jako jedno z najpoważniejszych i najbardziej fundamentalnych zagadnień ludzkiej egzystencji” – mówi reżyser. Zwraca uwagę na dylematy moralne, ale i społeczne. „Wystarczy spojrzeć na statystyki, które pokazują, że to właśnie mężczyźni najczęściej decydują się na ten ostateczny krok” – dodaje. Jak widzowie oceniają „Zapiski śmiertelnika”? Opinie po pierwszych pokazach „Zapisków śmiertelnika” są bardzo różnorodne. Część widzów wychodziła z seansu wyraźnie poruszona. Jedna z uczestniczek prapremiery podkreślała, że „zostawił dużo emocji i przemyśleń w głowie” i już zapowiadała, że obejrzy go ponownie. Inni zwracali uwagę na sposób prowadzenia historii: „Poruszający film o mężczyźnie stojącym na krawędzi życia, który pozostawia widza z wieloma refleksjami i niedopowiedzianymi wątkami” — napisała kolejna osoba. W komentarzach regularnie powtarzają się pochwały dla obsady i struktury filmu. Widzowie doceniają staranność, z jaką zbudowano opowieść: „Każdy wątek jest po coś, pięknie przeplatające się tworząc nieoczywistą całość”, a także klimat i aktorstwo, które określają jako „świetne kreacje”. Są jednak i głosy bardziej krytyczne. Pojawiły się opinie, że film wymagałby dodatkowego dopracowania: „Strasznie chaotyczny film, który ma problemy z utrzymaniem tonu i prowadzeniem bohaterów” albo „Bardzo dobrze zrealizowany, ale czegoś mi w nim zabrakło”. „Zapiski śmiertelnika”: Mocna obsada i autorska wizja W rolach głównych zobaczymy Ireneusza Czopa („Broad Peak”), Magdalenę Boczarską („Różyczka”), Magdalenę Popławską („Atak paniki”), Mariana Dziędziela („Wesele”), a także Agatę Turkot („Dom dobry”) i Pawła Tomaszewskiego. Za zdjęcia odpowiada Jakub Stolecki, a muzykę stworzył Tomasz Gąssowski. Producentami są Dominik Pijański i Maciej Żak. „Zapiski śmiertelnika” trafią do kin 30 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Takiej świątecznej komedii jeszcze nie było. Łączy klimat Bożego Narodzenia z... napadem na dom towarowy!
Netflix przygotował na święta zaskakującą premierę. „Świąteczny skok” zadebiutował zaledwie wczoraj, a już stał się hitem. Łączy klimat Bożego Narodzenia z kryminalną intrygą i humorem. A to wszystko w magicznym Londynie.
O czym opowiada „Świąteczny skok” na Netflix? W filmie „Świąteczny skok”, który trafił na Netflixa wczoraj, 26 listopada, poznajemy historię dwójki drobnych złodziei – Sophii i Nicka. Oboje, nieświadomi swoich planów, obierają za cel ten sam obiekt: znany londyński dom towarowy. Wszystko dzieje się w Wigilię, tuż przed magiczną nocą Bożego Narodzenia. Sophia pracuje w sklepie, który zamierzają okraść, a Nick jest mechanikiem. Początkowo niechętni do współpracy, decydują się połączyć siły, by przeprowadzić skok. Jednak plan zaczyna się komplikować, gdy między nimi zaczyna rodzić się uczucie. W tle pojawiają się niespodziewane sekrety, które mogą zagrozić powodzeniu całej akcji. Historia bohaterów to nie tylko świąteczny flirt. To również walka z własnymi słabościami i niespodziewane zwroty akcji. Twórcy zadbali o to, by była pełna serca, ale i zaskoczeń. Film łączy elementy komedii romantycznej z wątkiem kryminalnym i oferuje widzowi nie tylko świąteczny klimat, ale i emocjonalne napięcie oraz dawkę humoru. Akcja toczy się w zimowym Londynie, co nadaje produkcji niepowtarzalnej atmosfery. Czegoś takiego jeszcze nie było! Obsada i twórcy komedii „Świąteczny skok” W głównych rolach występują Olivia Holt (Sophia), znana m.in. z serialu „Cloak & Dagger”, a także z produkcji takich jak „Heart Eyes”, „Cruel Summer” i „To nie ja” oraz Connor Swindells (Nick), którego doskonale znacie z innego hitu Netflixa - „Sex Education”. Występował również w filmach „Barbie”, „Bez śladu” czy „Scoop”. Na ekranie pojawiają się również: Lucy Punch, Peter Serafinowicz, Poppy Drayton czy Michael Salami. Za reżyserię odpowiada Michael Fimognari. Pracował on między innymi przy dwóch częściach uwielbianej serii „Do wszystkich chłopców”. Scenariusz stworzyła Abby McDonald. Dlaczego warto zobaczyć „Świąteczny skok”? „Świąteczny skok” zdecydowanie wyróżnia się na tle typowych świątecznych filmów. Nie mamy tu przesadzonej, słodkiej historii o miłości. Film oferuje znacznie więcej. To miła odmiana pośród innych produkcji tego typu, które raczej nie różnią się od siebie. Połączenie romansu, intrygi, napięcia oraz humoru to coś świeżego coś, co chce się oglądać. Scenariusz Abby McDonald, wyróżniony na prestiżowej Black List, gwarantuje niebanalną fabułę. Reżyseria Michaela Fimognariego dodaje filmowi uroku. „Świąteczny skok” to propozycja obowiązkowa dla fanów tego typu produkcji, którzy szukają czegoś więcej. Wzruszenia, śmiech i świąteczna magia w zupełnie nowym wydaniu, gwarantowane. Komedia jest już dostępna na Netflixie. Poniżej przedstawiamy jej zwiastun. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
W tym emocjonalnym dramacie zadebiutował Tomasz Schuchardt. To pełna napięcia historia dwóch przyjaciół
Ten film wciąż dzieli widzów, ale jedno jest pewne: debiut Tomasza Schuchardta i pełna napięcia historia dwóch przyjaciół nie dają o sobie zapomnieć.
Marcin Wrona stworzył film, w którym męska przyjaźń rozpada się pod ciężarem win i zobowiązań, a każdy gest prowadzi do finału, którego nie da się uniknąć. „Chrzest” to także moment, w którym Tomasz Schuchardt po raz pierwszy pojawił się na ekranie i od razu zrobił na widzach wrażenie. Zapomniany dramat, który gra na emocjach. Znakomity Tomasz Schuchardt „Chrzest” Marcina Wrony to film, który dziś ogląda się inaczej niż w momencie premiery. Choć powstał w 2010 roku, nadal uderza surowością, moralnymi wyborami i atmosferą przygniatającego fatalizmu. To właśnie wtedy swój aktorski debiut miał Tomasz Schuchardt, o którym jest teraz niesamowicie głośno. Jego pierwsza kreacja okazała się na tyle mocna, że krytycy i widzowie zgodnie okrzyknęli go wielkim odkryciem. W centrum historii stoi dwójka przyjaciół: Michał (Wojciech Zieliński), który ułożył sobie życie po odejściu z półświatka, oraz Janek (Tomasz Schuchardt), wracający z wojska do Warszawy. Kiedy Michał prosi go, by został ojcem chrzestnym jego syna, wydaje się, że to dobry moment, by odbudować dawną więź. Szybko jednak okazuje się, że przeszłość bohatera upomina się o niego z pełną siłą. Były gangster zdradził swoich wspólników, a zemsta jest kwestią czasu. Wtedy pada propozycja, która jest dla tej historii kluczowa. Janek miałby zastąpić Michała w rodzinie po jego śmierci. To właśnie ten moment powoduje, że widz wciąga się w tę historię o lojalności wystawionej na próbę, o zdradzie i o strachu. Czy fatum zwycięży? Czy przeszłość wygra z teraźniejszością? Ten dramat psychologiczny nie odpuszcza ani na sekundę. Napięcia i emocji zdecydowanie nie brakuje. „Chrzest” - głos kobiet, którego nie słychać Jednym z najbardziej dyskutowanych elementów filmu jest sposób przedstawienia postaci Magdy — żony Michała. Krytycy przez lata podkreślali, że w tej historii kobieta zostaje wciśnięta w rolę niemal symbolu, pozbawionego podmiotowości, co szczególnie wybrzmiewa w scenie, w której Michał „wyznacza” Janka na przyszłego partnera Magdy, nie pytając jej o zdanie. To przykład historii w której męskie decyzje są ponad wszystkimi innymi, a kobieta pozostaje w cieniu wydarzeń większych niż ona sama. Mocny debiut Schuchardta i emocje, które zostają na długo Rzadko który polski debiut jest tak konsekwentnie chwalony, jak ten Tomasza Schuchardta. Większość opinii na temat produkcji skupia się właśnie na grze aktora. Widzowie podkreślają, że jest niezwykle intensywna i surowa. Wręcz wynosi film na inny poziom. „Chrzest” to kino, które wywołuje skrajne emocje — od zachwytu po złość. Opowiada trudną historię o tym, że przeszłość potrafi zdeterminować całą przyszłość. Zdecydowanie działa na widza. Zostawia z pytaniami, otwartymi interpretacjami i niedopowiedzeniami. A przede wszystkim przypomina, że męskie dramaty, lojalność i strach przed konsekwencjami własnych wyborów mogą być materiałem na kino gęste, duszne i niepokojąco aktualne. Gdzie obejrzeć „Chrzest”? Choć „Chrzest” uchodzi dziś za jeden z najciekawszych polskich dramatów początku lat 2010., film nie jest obecnie dostępny na żadnej platformie VOD. Nie znajdziemy go ani na Netflixie, ani w ofercie Max, CANAL+, TVP VOD czy Apple TV. Produkcja Marcina Wrony pojawia się jedynie okazjonalnie w telewizji. Warto więc śledzić ramówki TVP Kultura, Kino Polska oraz emisje tematycznych pasm filmowych. Istnieje też szansa, że „Chrzest” wróci do streamingu podczas kolejnych przeglądów polskiego kina, dlatego warto mieć ten tytuł na swojej liście do obejrzenia. View oEmbed on the source website
Film, który niemal zignorowałam! Teraz wiem, że zostanie ze mną na długo. „Absolutny zachwyt!”, „Jest wyjątkowy!”
Andrea Arnold wraca do kina o dorastaniu, ale robi to inaczej niż większość twórców. „Bird” to dramat, w którym realizm zderza się z czymś na kształt magii i z tego napięcia powstaje wyjątkowy seans.
Nowy film Andrei Arnold szybko stał się jednym z najgłośniej komentowanych dramatów roku. „Bird” wciąga surową opowieścią o dorastaniu i nieoczywistą relacją dwójki bohaterów, a widzowie nie mogą dojść do porozumienia, jak właściwie ten film odczytywać. Historia dorastania w świecie, który nie daje oparcia „Bird”, najnowszy film Andrei Arnold, to dramat o dorastaniu, który unika oczywistych wzruszeń i prostych diagnoz. Główną bohaterką jest 12-letnia Bailey, mieszkająca w północnym Kent, w rodzinie dotkniętej ubóstwem i brakiem stabilności. Jej ojciec, Bug, grany przez Barry’ego Keoghana, funkcjonuje bardziej jak nieustannie rozentuzjazmowany nastolatek, niż rodzic – planuje ślub, marzy o szybkim zarobku i wierzy, że sprowadzona z Kolorado ropucha odmieni ich życie. To codzienność, w której trudno o spokój, a odpowiedzialność często spada na barki dziecka. Bailey, szukając oddechu, spędza czas samotnie. Podczas jednej z wędrówek poznaje Birda, granego przez Franza Rogowskiego – chłopaka, który nie ma telefonu, nie do końca orientuje się w świecie i twierdzi, że chce odnaleźć rodziców w Gravesend. Ich relacja rozwija się powoli, a Arnold celowo pozostawia widza w niepewności, kim Bird właściwie jest. W dyskusjach pojawiają się skrajne interpretacje. Jedna z widzek napisała, że Bird może być jedynie „wyobrażeniem, wytworem samotności, traumy, potrzeby miłości”. I faktycznie film pozwala odczytać tę postać na różne sposoby, bez narzucania jednej interpretacji. Realizm, który zderza się z elementami metafory Arnold patrzy na Bailey pragmatycznie, jak na dziecko, które próbuje odnaleźć się w dorosłych problemach, choć wciąż pozostaje zagubioną nastolatką. Widzowie zwracali uwagę, że reżyserka trafnie uchwyciła stan emocjonalnego zawieszenia. Jeden z komentarzy wybrzmiewa szczególnie mocno: „Możemy popatrzeć na świat pełen chaosu, przemocy, zaburzonej potrzeby bezpieczeństwa oczami dziecka. I jak sobie z tym światem radzi”. Inny widz określił to wprost: „boję się takiego życia”. Nie brakuje również bardziej krytycznych głosów. Część widzów odebrała film jako zbyt świadomie melancholijny, np. „nieszczery, sztuczny szantaż emocjonalny”. Jednocześnie wielu doceniało właśnie tę mieszaninę surowości i metafory. Jeden z użytkowników podkreślił to, jak mocno działa muzyka: „najlepsze użycie Yellow od Coldplay i już nigdy nie będzie lepsze”. Dlaczego warto zobaczyć „Bird”? „Bird” to kino, którego nie ogląda się dla spektakularnych zwrotów akcji. Arnold opowiada o dorastaniu w świecie, który wymaga od dziecka zbyt wiele, ale robi to z wyczuciem i świadomością, że młodzi bohaterowie nie muszą być idealizowani ani wyjaśniani wprost. W efekcie powstał film, który jednych zachwyci, innych rozdrażni, ale prawdopodobnie nikogo nie pozostawi obojętnym. Produkcja dostępna jest do wypożyczenia na wielu platformach streamingowych.
Najbardziej intymny polski dramat ostatnich lat, a Popławska genialna! „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!”
Polski dramat inspirowany prawdziwymi wydarzeniami znów trafił na listy polecanych tytułów TVP VOD. Magdalena Popławska w „53 wojnach” dosłownie wbija w fotel.
„53 wojny” to historia kobiety balansującej między miłością a lękiem Tytułowe „53 wojny” to liczba misji Witka, korespondenta wojennego, dla którego front staje się nie tyle obowiązkiem, ile sposobem na życie. W jego cieniu pozostaje Ania, która każdego dnia czeka na kolejny telefon, wiadomość, znak, że mąż wciąż żyje. Film inspirowany jest książką Grażyny Jagielskiej, ale reżyserka Ewa Bukowska nie rekonstruuje jej historii wprost. Tworzy własny obraz kobiety balansującej między miłością a lękiem, między próbą normalności a nieprzerwanym czuwaniem. Widzowie trafnie uchwycili emocjonalny ciężar tej opowieści. „Czekanie na śmierć i jej codzienne przeżywanie” – napisał jeden z użytkowników, zaznaczając, że film trafnie oddaje napięcie, jakie towarzyszy tej codzienności. Genialna rola Popławskiej! „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!” Magdalena Popławska tworzy kreację, która nie potrzebuje podniesionego głosu, by wstrząsnąć widzem. Jej Ania rozpada się na naszych oczach – bardzo powoli, w rytmie kolejnych wiadomości z wojny, w narastającej ciszy mieszkania, w samotności, której nie sposób zapełnić. Widzowie również widzą tę siłę: „Popławska genialnie zagrała!”, „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!”. Inni dostrzegali w jej grze coś jeszcze: „Ujmuje intymną, surrealistyczną konwencją… Chwycił mnie od pierwszej sceny i nie puścił”. Nie brakowało głosów krytycznych wobec samej formy, np. „Nieco przeszarżowana rola Popławskiej – męcząca od pewnego momentu”, zaznacza jeden z widzów. Jednak nawet te mniej pozytywne opinie potwierdzają, jak intensywnie ta kreacja działa na odbiorcę. Witek nie jest klasycznym antagonistą. To człowiek rozdarty między rodziną a potrzebą adrenaliny, której nie potrafi porzucić. Każdy jego wyjazd uruchamia w Ani kolejną falę lęku, kolejne napięcie, kolejne załamanie. Obiecuje sobie, że odejdzie, jeśli mąż znów poleci. Nigdy tego nie robi. Spirala emocji zaciska się coraz mocniej, a reżyserka pokazuje, jak cienka jest granica między troską a autodestrukcją. Jeden z użytkowników trafnie podsumował ten stan: „Zupełnie inny polski film, zupełnie nowa tematyka i mistrzowska gra Popławskiej. Patent z dźwiękami sprawia, że i widz czuje to osaczenie…”. Gdzie obejrzeć „53 wojny”? Produkcja dostępna jest na TVP VOD. To propozycja dla widzów, którzy szukają kina o silnych emocjach i trudnych relacjach, przenoszącego ciężar wojny do przestrzeni domowych – tam, gdzie z pozoru panuje spokój, ale w rzeczywistości tli się nieustanna walka. View oEmbed on the source website
Widzowie HBO Max mówią, że to film, który zostaje w człowieku jeszcze długo po napisach końcowych
„Ostatni pojedynek” znów przyciąga uwagę widzów HBO Max, wchodząc do ścisłej czołówki najchętniej oglądanych filmów. To historia pełna zdrad, ambicji i dramatycznej walki o prawdę, która porusza niezależnie od epoki.
Na HBO Max znów zrobiło się głośno. Tym razem za sprawą tytułu, który przez lata przesuwał się gdzieś na margines premier, a dziś wraca z pełną mocą. „Ostatni pojedynek”, dramat historyczny Ridleya Scotta, wspina się na listy najpopularniejszych produkcji platformy, a widzowie piszą wprost: to film, który zostaje w człowieku jeszcze długo po tym, gdy miną napisy. To jedna z tych historii, które, mimo średniowiecznego klimatu, rezonują w zaskakująco aktualny sposób. Scott opowiada o zazdrości, władzy, ambicji i prawie, które zbyt często sprzyjało silniejszym. Historia, która ciąży jak wyrok Akcja filmu przenosi nas do XIV-wiecznej Francji. Jean de Carrouges i Jacques Le Gris, dawniej przyjaciele i sojusznicy, w pewnym momencie stają po przeciwnych stronach barykady. Le Gris jest faworyzowany przez pana feudalnego, a narastający konflikt między mężczyznami wybucha, gdy Marguerite, żona Jeana, oskarża Jacquesa o gwałt. To moment, w którym film zmienia się z rycerskiego dramatu w opowieść o prawdzie, która nie może przebić się przez społeczne uprzedzenia. Kiedy sąd królewski nie potrafi ustalić winy ani niewinności, zapada ostateczna decyzja: pojedynek na śmierć i życie. Wygrany będzie miał rację, dosłownie. Jednak stawką nie jest tu wyłącznie honor. Jeśli Jean przegra, Marguerite zostanie uznana za krzywoprzysiężczynię. A to oznacza karę śmierci. Trzy wersje jednej tragedii Scott opowiada tę historię z trzech perspektyw: Jeana, Jacquesa i Marguerite. To zabieg znany, ale w jego rękach wyjątkowo skuteczny. Reżyser nie tylko prowadzi widza przez labirynt subiektywnych wspomnień, lecz także krok po kroku obnaża mechanizmy przemocy, gaslightingu i społecznego przyzwolenia. Marguerite, świetnie zagrana przez Jodie Comer, jest tu najważniejszym głosem, na początku cichym, ale w finale potężnym. To jej perspektywa budzi największe emocje. Obsada, która dźwiga cały ciężar historii Adam Driver w roli Jacquesa Le Gris i Matt Damon jako Jean de Carrouges tworzą duet, który znakomicie podkreśla kontrast między bohaterami. W obydwu widać ambicję, dumę i rany, choć nie we wszystkich odsłonach tej historii wyglądają tak samo. Comer z kolei, krucha, silna, wściekła, zrozpaczona, jest sercem tego filmu. Co mówią widzowie HBO Max? Opinie są emocjonalne, przemyślane i pełne podziwu. „Dawny Scott powrócił pięknie odmalowując Średniowiecze kamerą Wolskiego. Ciekawa, kameralna historia, ze słusznym przesłaniem” — zauważa jeden z komentujących. Inny dodaje: „Oto istota nieograniczonej władzy mężczyzn nad kobietami. Brawa dla średniowiecznej przedstawicielki ruchu #MeToo”. Chwalona jest również struktura narracyjna: „Jedna historia, trzy różne perspektywy, które nawzajem się dopełniają. Scott wrócił w wielkiej formie”. Piękne są także zdjęcia i klimat: „Dawno nie widziałem tak świetnie uchwyconego średniowiecza i demitologizację eposu rycerskiego”. To nie jest film lekki ani wygodny. To produkcja, która, jak piszą widzowie, „trafia mocno i zostawia ślad”. I nic dziwnego, że na HBO Max zaczyna zdobywać drugie życie. View oEmbed on the source website
Nowa odsłona kultowego thrillera to jedna z najmocniejszych nowości na Disney+. „Naprawdę trudno przy nim siedzieć spokojnie”
Disney+ wypuścił właśnie współczesną wersję jednego z najbardziej kultowych thrillerów lat 90., a widzowie… tracą nad sobą kontrolę. Nowa „Ręka nad kołyską” budzi w sieci tak silne emocje, że użytkownicy piszą, że krzyczą do ekranu. I choć krytycy patrzą na remake chłodnym okiem, publiczność zupełnie się tym nie przejmuje.
Disney+ wypuścił współczesną wersję „Ręki nad kołyską”, a internet natychmiast eksplodował od komentarzy. Widzowie twierdzą, że oglądają go z zapartym tchem, przerażeni tym, jak powoli i skutecznie thriller zaciska na nich emocjonalną pętlę. Nowa odsłona kultowego thrillera – czym przyciąga widzów? „Ręka nad kołyską” to remake klasyka z 1992 roku, który również można obejrzeć na Disney+. Twórcy przenoszą znany schemat do współczesności: uprzejma, niemal wzorcowa niania rozpoczyna pracę u bogatej rodziny… by krok po kroku zamienić ich życie w udrękę. Nowa wersja rozwija się powoli, zgodnie ze strukturą slow burn, czyli najpierw buduje klimat, potem powoli odsłania pęknięcia, by dopiero w finale eksplodować gatunkowymi atrakcjami. Z opinii widzów wynika, że ta metoda działa – nawet lepiej, niż wielu się spodziewało. Mimo że na Rotten Tomatoes produkcja zgromadziła jedynie 43% pozytywnych recenzji, platforma pęka w szwach od komentarzy zwykłych użytkowników, którzy twierdzą, że nie mogli oderwać się od ekranu. Jak nową „Rękę nad kołyską” odbierają widzowie? Naturalne emocje, zero obojętności Choć opinie internautów bywają skrajne, łączy je jedno: ten thriller po prostu wzbudza emocje. Jedni zarzekają się, że remake jest „spokojnie do obejrzenia”, inni piszą wprost, że motyw złowrogiej niani został już ograny tysiące razy. Wśród pierwszych recenzji pojawia się głos: „Nawet niezły remake, choć wolę wersję z 1992 roku. W każdym razie spokojnie można obejrzeć”. Inni nie pozostawiają złudzeń, że thriller ma swoje wady, ale ratuje go energia obsady — zwłaszcza Maiki Monroe: „Sztampowy i przewidywalny thriller bez żadnych rewelacji. Świetna Maika Monroe jako żądna zemsty psychopatka, do tego nieoczywisty soundtrack i trochę krwi w finale, poza tym niewiele tu rzeczy godnych zapamiętania”. Są też głosy, które zauważają różnice między remakiem a kultowym oryginałem, a jednocześnie doceniają wykonanie: „Dosyć pospolity thriller. Fabuła prościutka, twisty nie działają jak trzeba, klimat jakiś jest, ale za gardło też nie trzyma. Udany aktorsko, Maika zawsze spoko, ale to Winstead tu bryluje”. Pojawiają się również opinie, że motyw jest już do cna wyeksploatowany: „Powrót złotej ery thrillerów obyczajowych, w efekcie dostajemy remake, który daje poczucie, że motyw złowrogiej niani został już wyeksploatowany do cna”. Jednak są też tacy, którzy, mimo wszystko, bawią się dobrze: „Od samego początku wiadomo, co i jak lub można się tego szybko domyślić, bo z tym film w ogóle się nie kryje, ale nie zmienia to faktu, że całkiem dobrze się to ogląda.” Gwiazdy na ekranie: Mary Elizabeth Winstead i Maika Monroe Obsada od samego początku zwracała uwagę. Mary Elizabeth Winstead i Maika Monroe, cenione przez widzów, kojarzone z mocnymi rolami, przyciągnęły do produkcji zarówno fanów thrillera, jak i tych, którzy po prostu je uwielbiają. To dwie twarze, które naturalnie generują zainteresowanie, a ich duet, jak widać w opiniach, broni się nawet tam, gdzie fabuła bywa przewidywalna. Czy warto obejrzeć nową „Rękę nad kołyską”? Jeśli ktoś liczy na thriller, który całkowicie przewraca gatunek do góry nogami, to może poczuć niedosyt. Ale jeśli lubisz stopniowe budowanie napięcia, niepokojący klimat, a do tego aktorki, które potrafią udźwignąć nawet schematyczny scenariusz, remake jest propozycją wartą uwagi. Zwłaszcza że widzowie wciąż powtarzają jedno: przy tym thrillerze naprawdę trudno siedzieć spokojnie. Produkcję znajdziesz na Disney+. View oEmbed on the source website
Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości. A męskie ego staje się siłą napędową destrukcji
„Fair Play” to thriller psychologiczny, który pokazuje, jak jeden awans potrafi uruchomić lawinę emocji. Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości, a męskie ego staje się siłą napędową destrukcji.
„Fair Play” odsłania związek, który na naszych oczach zmienia się z intymnej bliskości w pole walki. Netflix pokazuje historię pełną napięcia, ambicji i niebezpiecznych emocji, które pękają jak szkło pod zbyt dużym naciskiem. O czym jest intensywny thriller psychologiczny „Fair Play”? Na początku widzimy parę, która mogłaby reklamować idealny związek. Emily i Luke mieszkają razem w Nowym Jorku, pracują w One Crest Capital i, przynajmniej z pozoru, idą przez życie ramię w ramię. Ten iluzoryczny spokój pęka już na początku. Gdy Emily dostaje awans, Luke, przekonany, że stanowisko należało się jemu, zaczyna odczuwać złość, której korzenie sięgają głębiej niż zawodowe ambicje. To nie tylko frustracja związana z pracą. To także ukłucie pod znakiem męskiej dumy. Emily próbuje oddzielić życie prywatne od napiętej atmosfery w firmie, lecz jej wysiłki kończą się bolesnym odkryciem: Luke przestaje być partnerem, a zaczyna zachowywać się jak ktoś, kto chce ją pokonać. To właśnie w tych cichych, pozornie zwyczajnych sytuacjach thriller odsłania najwięcej. Pokazuje, jak miłość potrafi ustąpić miejsca rywalizacji, a troska zmienia się w monitoring. Kto gra w „Fair Play”? W rolach głównych występują Phoebe Dynevor, znana z „Bridgertonów”, oraz Alden Ehrenreich. Dynevor daje jedną z najlepszych ról w swojej karierze — jej Emily przechodzi od pewności siebie, przez dezorientację, aż po desperację, gdy związek zaczyna przypominać pole minowe. Ehrenreich z kolei pokazuje, jak rodzi się toksyczna męskość: jego Luke zaczyna jako czuły partner, by powoli przemieniać się w kogoś, kogo Emily nie poznaje. Chemia między aktorami jest tak intensywna, że każdy ich konflikt nabiera niepokojącej siły. To właśnie ich gra sprawia, że historia nie opiera się wyłącznie na fabularnych napięciach. Działa również jako portret emocjonalnej destrukcji. „Fair Play” uderza w tematy, o których często mówi się półgłosem: ambicja, dominacja, gaslighting, różnice w sposobie traktowania kobiet i mężczyzn w środowisku pracy. Film pokazuje, jak łatwo przemoc psychologiczną pomylić z troską, a manipulację z „reakcją emocjonalną”. To właśnie dlatego seans budzi tak skrajne emocje. Niektóre sceny zmuszają, by spojrzeć na własne relacje, granice, na to, jak subtelnie potrafi narastać dynamika oparta na władzy, a nie partnerstwie. Co sądzą widzowie? Polska sekcja internetu jak zwykle bezlitośnie szczera Opinie widzów o „Fair Play” są różnorodne. Mamy tu całą gamę komentarzy, od entuzjastycznych po bardzo krytykujące. Wielu internautów podkreśla świetną rolę Phoebe Dynevor. Jeden z użytkowników zauważa: „Świetnie pokazuje problem związku, który oparty jest zarówno na życiu prywatnym, jak i pracy. Phoebe Dynevor jest wspaniała. Gorzej niestety wypada Ehrenreich”. Inni zwracają uwagę, że obraz jest „trochę płaski i przewidywalny”, ale jednocześnie „świetnie wychodzi mu bycie okropnie irytującym. Realizuje swój cel”. Pojawiają się też jeszcze bardziej surowe słowa: „zamiast psychologicznej głębi wyjdzie raczej płycizna; do szpiku toksyczna, nieprzyjemna… i nieźle sprawdzająca się jako thriller”. Z drugiej strony znajdziemy głosy pełne uznania: „Szanuję Panią reżyser za bezpardonowy wjazd na chatę męskiego ego. Gęste, autorskie kino, bez subtelności, z wnikliwym case study. Świetnie zagrane”. Są też tacy, którzy doceniają surową obserwację relacji: „Ta para od początku jest bezduszna. Nie życzyłam im dobrze. Obserwowanie walącego się związku dwójki karierowiczów dostarczyło mi sadystycznej przyjemności”. Dlaczego warto obejrzeć „Fair Play”? Thriller Chloe Domont nie jest filmem łatwym. To intensywne, emocjonalnie gęste kino, w którym konflikt narasta centymetr po centymetrze, a widz ma nieprzyjemne poczucie, że uczestniczy w psychologicznym eksperymencie. To produkcja, która pyta, jak krucha potrafi być równowaga w relacji, kiedy ego jednego z partnerów zgrzyta o ambicje drugiego. I jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią, gdy potrzeba kontroli zaczyna przesłaniać wszystko. „Fair Play” nieprzypadkowo trafiło do sekcji „docenione przez krytyków”. To film, który ścina z nóg nie jump scare’ami, lecz emocjonalną precyzją. Dostępny na Netflixie. View oEmbed on the source website
Wstrząsnął Wenecją, a dziś debiutuje w streamingu. Thriller z Julią Roberts już na Prime Video
Psychologiczny dramat „Po polowaniu”, który późnym latem wzbudził duże emocje na festiwalu filmowym w Wenecji, od dziś można oglądać w streamingu. Najnowszy film Luki Guadagnino, z Julią Roberts w roli profesorki uwikłanej w dramatyczne oskarżenia, ledwie miesiąc temu wszedł do kin, a już trafił na Prime Video.
„Po polowaniu”, najnowszy film Luki Guadagnino, dopiero co gościł na ekranach kin, a już trafia do streamingu. Produkcja, która podczas festiwalu w Wenecji wzbudziła głośne komentarze, od dziś dostępna jest na Prime Video. To historia o oskarżeniu, które rozsadza akademicki spokój, i o tajemnicy, która powraca, gdy najmniej się jej spodziewasz. W roli głównej Julia Roberts. O czym opowiada „Po polowaniu”? W centrum tej intensywnej opowieści znajduje się bohaterka grana przez Julię Roberts, profesorka college’u, której życie zaczyna rozsypywać się na oczach widza. Kluczowy moment następuje wtedy, gdy jej wybitna studentka, w którą wciela się Ayo Edebiri, oskarża jednego z wykładowców. W tę rolę wcielił się Andrew Garfield, tworząc, jak podkreślają recenzenci, pełne napięcia tło dla działań głównej bohaterki. Na tym jednak napięcie się nie kończy. Jak opisuje dystrybutor, produkcja jest „dramatem psychologicznym rozliczającym się z epoką #metoo” i koncentruje się na mechanizmach władzy, lojalności i prawdy, a także na emocjonalnym chaosie, który wywołuje jedno nieoczekiwane oskarżenie. Dodatkowym obciążeniem staje się mroczny sekret profesorki, latami skrzętnie ukrywany. Julia Roberts w jednej z najbardziej złożonych ról Roberts, znana z ikonicznych ról w „Erin Brockovich” i „Pretty Woman”, w „Po polowaniu” prezentuje się w zupełnie nowym wymiarze. W duecie z Ayo Edebiri i Andrew Garfieldem aktorka tworzy portret świata akademickiego, w którym zderzają się ambicje, granice etyczne i lojalność. Film zanurza widza w psychologicznych niuansach relacji między wykładowcami a studentami i pokazuje, jak kruche stają się zasady, gdy w grę wchodzi osobista prawda. „Po polowaniu”: kiedy i gdzie oglądać? Film zadebiutował w kinach w październiku 2025 roku. Teraz, zaledwie 41 dni po premierze, trafił na platformę Prime Video, gdzie od 20 listopada można oglądać go w ramach standardowej subskrypcji. Tak szybkie przeniesienie produkcji do streamingu, wzbudziło zaskoczenie wśród branżowych obserwatorów. Prime Video wyraźnie wykorzystało medialne zainteresowanie filmem, decydując się na błyskawiczne udostępnienie go szerokiej publiczności. Za reżyserię odpowiada Luca Guadagnino, twórca, który zasłynął takimi produkcjami jak „Tamte dni, tamte noce” oraz „Challengers”. Scenariusz napisała Nora Garrett — współautorka historii, która w filmie pojawia się również w roli aktorskiej. Producentami są Brian Grazer, Luca Guadagnino, Jeb Brody oraz Allan Mandelbaum. Funkcję producentów wykonawczych pełnili Karen Lunder, Justin Wilkes, Alice Dawson i Nora Garrett. Obsada, poza główną trójką, obejmuje także Michaela Stuhlbarga i Chloë Sevigny. Jak oceniono „Po polowaniu”? Krytycy kontra widzowie Choć film był zapowiadany jako „porywający thriller psychologiczny”, reakcje wśród recenzentów okazały się w dużej mierze krytyczne. Na Rotten Tomatoes produkcja uzyskała zaledwie 37% pozytywnych recenzji. Widzowie byli równie surowi, jedynie 38% oceniło film jako godny uwagi. Polska widownia przyjęła go jednak łagodniej. Na Filmwebie średnia ocen wynosi 6,4. View oEmbed on the source website
Kinowy HIT właśnie trafił do streamingu! Psychologiczny thriller, w którym pierwsza randka zmienia się w koszmar
Czekali na to widzowie, którzy przegapili premierę w kinach, i ci, którzy chcieli ponownie zagłębić się w historię, od której trudno oderwać wzrok. „Przyjmij / Odrzuć”, jeden z najgłośniejszych thrillerów psychologicznych pierwszej połowy 2025 roku, właśnie dołączył do katalogu SkyShowtime.
Listopadowa oferta SkyShowtime pełna jest mocnych premier: finał „Dexter: Zmartwychwstanie”, mockument „The Paper” czy dokument o seryjnym mordercy Johnie Wayne Gacym. Jednak to właśnie „Przyjmij / Odrzuć” przyciąga najwięcej spojrzeń. Thriller, który w kinach zbierał świetne recenzje, w domu działa jeszcze mocniej: napięcie narasta tu powoli, krok po kroku, aż widz niemal czuje na skórze niepokój Violet. Zwykła randka, która zmienia wszystko Violet, w którą wciela się Meghann Fahy, to samotna mama gotowa dać sobie drugą szansę. Henry (Brandon Sklenar) wydaje się idealnym wyborem: ciepły, uważny, niemal zbyt idealny, by nie wzbudzić podejrzeń. Szybko jednak okazuje się, że to tylko pozory. Violet zaczyna otrzymywać wiadomości od nieznajomego, który grozi życiu jej rodziny, a ostatnie z poleceń jest tak szokujące, że wywraca całą historię do góry nogami: „Zabij Henry’ego”. W tym właśnie miejscu thriller przechodzi na wyższe obroty. Violet, zamiast stać się bohaterką rodem z kina akcji, reaguje jak kobieta z dramatyczną przeszłością: była w toksycznej relacji, pomaga innym jako terapeutka, a teraz zostaje zmuszona do konfrontacji z lękami, które zna aż za dobrze. Psychologiczny thriller Christophera Landona Christopher Landon, twórca znany z horrorów przełamanych czarnym humorem, tym razem odchodzi od nadnaturalnych elementów na rzecz surowej psychologii. W „Przyjmij / Odrzuć” opiera się na emocjach, technologii i tym, jak łatwo zwykłe codzienne sytuacje mogą zamienić się w koszmar. Już pierwsze sceny budują więź między widzem a Violet, która w codziennej rutynie ukrywa dawne rany. Kiedy więc szantażysta zaczyna sterować jej życiem, każda reakcja nabiera głębszego znaczenia. Randka z Henrym zamienia się w desperacką próbę wyrwania się z sideł, a Landon celowo wprowadza chaos, by widz nie miał pewności, komu ufać. Poszlaki prowadzą w różne strony, a chociaż zakończenie bywa określane jako przewidywalne, sposób prowadzenia intrygi potrafi utrzymać widza w napięciu do samego finału. Co na to krytycy i widzowie? Opinie są skrajne i... przez to fascynujące „Przyjmij / Odrzuć” nie jest filmem, obok którego można przejść obojętnie. Krytycy oceniają go bardzo wysoko, aż 83% recenzji na Rotten Tomatoes jest pozytywnych. Widzowie przyznali mu średnią ocenę 79%. W branży thrillerów to wynik wyższy niż przeciętny, co też widać w polskich komentarzach, które kipią emocjami. Niektórym internautom nie podoba się scenariusz: „sporo głupot, niedopowiedziane wątki i rozczarowujące zakończenie. Dla mnie to średni thriller”. Oberwało się także fabule, którą jeden z widzów określił jako „durnowatą”, ale równocześnie przyznał, że ta „filmowa ciuciubabka z mordercą naprawdę daje radę”. Inni komentujący chwalą film za energię i nieoczywiste zwroty akcji. Jeden z nich zwraca uwagę, że „intryga jest całkiem dobrze poprowadzona i nie taka oczywista, jak mogłoby się wydawać”. Ktoś inny opisuje film jako „rollercoaster randkowy z całą masą bardzo zabawnych bzdur jako makabryczna satyra współczesnej miłości”. Pojawiają się również zachwyty nad stroną estetyczną: „Urzekająca estetyka, gdzie każda scena to niemal dzieło sztuki. M. Fahy gra rewelacyjnie”. To film, który dla jednych jest absurdalny, dla innych brawurowy, ale niewątpliwie intensywny i pełen skrajnych emocji. Czy „Przyjmij / Odrzuć” warto obejrzeć? To nie arcydzieło i wcale nie próbuje nim być. Raczej film, który skutecznie gra na lękach, niepokojach i intuicjach widza. Thriller, który sprawia, że zwykła randka staje się testem przetrwania, a decyzje bohaterki ogląda się z napięciem właściwym dobrym filmom psychologicznym. „Przyjmij / Odrzuć” jest już dostępny na SkyShowtime! View oEmbed on the source website
Ten norweski thriller to mroczna i prawdziwa historia, która wstrząsnęła całym światem. Wbija w fotel i ściska gardło...
„22 lipca” Paula Greengrassa to jedna z najbardziej poruszających rekonstrukcji współczesnego terroru. Film wraca na topkę i znów przypomina, jak wyglądała tragedia, której Europa nie zapomni nigdy.
Ten film nie pozostawia obojętnym. „22 lipca” to brutalny, surowy i boleśnie realistyczny obraz Norwegii po jednym z najtragiczniejszych zamachów w historii. Mimo tego, że ma już kilka lat, wciąż budzi ogromne emocje wśród widzów, szczególnie dzięki dostępności na Netfliksie. „22 lipca” od pierwszych minut nie daje złapać tchu „22 lipca” to poruszająca, realistyczna opowieść o jednym z najtragiczniejszych dni w historii współczesnej Europy. Film Paula Greengrassa zaczyna się od chłodnej rekonstrukcji zamachu w Oslo i masakry na wyspie Utøya, gdzie prawicowy ekstremista zabił 77 osób. Potem historia podąża przede wszystkim za Viljarem — nastolatkiem, który cudem przeżył atak, ale musi zmierzyć się z długą rehabilitacją, traumą i próbą powrotu do normalności. Równolegle widz śledzi proces sprawcy, polityczne konsekwencje tragedii i reakcję norweskiego społeczeństwa próbującego odnaleźć się po wstrząsie. To dramat o ogromnej stracie, ale też o sile ocalałych, rodzin ofiar i całego narodu, który chce sprawiedliwości i odpowiedzi na pytanie: jak żyć dalej po takim horrorze? „22 lipca”, czyli norweski dreszczowiec, który mrozi krew w żyłach Film „22 lipca” w reżyserii Paula Greengrassa to jedno z tych dzieł, które ogląda się z zaciśniętym gardłem i poczuciem, że obcuje się z rekonstrukcją bólu, którego nie da się w pełni udźwignąć. Twórca „Lotu 93” czy „Kapitana Phillipsa” po raz kolejny sięgnął po chłodną, pozbawioną ozdobników, niemal reporterską formę paradokumentu. Dzięki temu przyglądamy się tragedii z Norwegii nie przez pryzmat sensacji, lecz ludzkiego doświadczenia tych, którzy musieli przetrwać dzień, który zmienił ich życie. Greengrass zaczyna film od brutalnej, naturalistycznej sekwencji ataku. Reżyser nie epatuje przemocą, jednak pokazuje ją w sposób surowy, bez zbędnych efektów, przez co staje się jeszcze bardziej dotkliwa. To moment, po którym cisza jest głośniejsza niż krzyk. Później kamera podąża przede wszystkim za Viljarem, nastolatkiem, który przeżył atak i którego droga powrotu do życia jest jednym z najmocniejszych wątków filmu. Jego walka o sprawność, godność i odwagę staje się osią narracji, ale Greengrass nie zatrzymuje się wyłącznie na perspektywie ofiar. Równolegle obserwujemy proces Andersa Breivika, człowieka, którego ideologiczna obsesja doprowadziła do największej współczesnej tragedii Norwegii. Reżyser nie komentuje i nie próbuje tłumaczyć. Oddaje rzeczywistość taką, jaka była: chłodną, niepojętą, nieuzasadnioną. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Zobacz zwiastun! Publiczność podzieliła się w reakcjach na temat filmu „22 lipca”. Warto je przytoczyć, bo pokazują, jak różne emocje potrafi wywołać ten sam obraz. Jedni uważają, że Greengrass nie wykorzystał potencjału historii: „Zbyt surowy, za słabo zagrany, pozbawiony emocji. Scena egzekucji powinna być bardziej wyrazista. Film nie oddaje rozmiaru masakry, jaka miała miejsce” — stwierdził jeden z użytkowników. Podobne rozczarowanie wybrzmiewa w opinii: „Kompleksowo chce opowiedzieć o całych wydarzeniach, ale ostatecznie nie wzbudza większych emocji”. Krytycy tej linii widzą też problem w konstrukcji: „Bezmyślna konstrukcja pozbawiona ciężaru”. Są jednak głosy zupełnie przeciwne. Dla części widzów oszczędność formy była atutem, a nie wadą: „Ma wiele mieszanych i negatywnych ocen. Nieco mnie to dziwi. Mam kilka zastrzeżeń, scena masakry na wyspie mogła być mocniejsza. Lie podołał trudnej roli” — zauważył jeden z komentujących. Inni podkreślają, że dokładnie taki ton był potrzebny, by oddać prawdę emocji, a nie grać nimi: „Produkcja Netflixa na wysokim poziomie, skupia się nie tylko na ataku Breivika, ale też jego procesie”. Są też entuzjaści dokumentalnego klimatu: „To, że to jest najlepszy film Netflixa to chyba jasne. Bardzo kameralny, surowy, chłodny i mocny obraz”. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Może właśnie dlatego pozostaje potrzebny. Nie podaje gotowych odpowiedzi, ale zostawia w ciszy, w której jest miejsce na refleksję o tym, jak łatwo zło może wejść w nasze życie i jak ogromnym ciężarem staje się ono dla tych, którzy muszą po nim spróbować żyć dalej. View oEmbed on the source website
Ta komedia świąteczna komedia romantyczna to nowy nr 1 Netflixa. Roztopi nawet najbardziej zmarznięte serca
Kate właśnie zakończyła małżeństwo, ale nie zamierza pozwolić, by rozwód zniszczył jej ukochany rytuał. Chce po raz ostatni zorganizować „idealne, rodzinne święta”, zanim sprzeda dom. Wszystko idzie zgodnie z planem… do momentu, w którym na progu pojawia się jej były mąż Everett i to nie sam, lecz z młodszą, błyszczącą od pewności siebie partnerką.
Rozwód, nowa dziewczyna byłego i ostatnie wspólne Boże Narodzenie. Brzmi jak katastrofa? W nowej świątecznej komedii Netflixa, „Święta z eks”, zamienia się to w pełną ciepła historię o zamykaniu rozdziałów. Film momentalnie stał się hitem. To aktualny numer 1 wspomnianej platformy streamingowej. Poznajcie szczegóły. Święta, które wymknęły się spod kontroli? O czym opowiada film „Święta z eks”? Kate nie wyobraża sobie Bożego Narodzenia bez rodzinnych rytuałów, dlatego mimo świeżego rozwodu postanawia urządzić w swoim domu ostatnie wspólne święta, zanim sprzeda miejsce, z którym wiąże tyle wspomnień. Plan wygląda rozsądnie… do momentu, gdy na progu pojawia się jej były mąż Everett. I to nie sam, lecz z nową partnerką u boku. W tej jednej chwili wigilijna kolacja zamienia się w test emocjonalnej odporności: niedopowiedzenia, pretensje, niechciane wzruszenia i chemia między bohaterami, której wcale nie da się wyłączyć tylko dlatego, że podpisało się papiery rozwodowe. A jednak, w całym tym świątecznym chaosie, Kate powoli zaczyna dostrzegać, że być może nie każdą historię trzeba „naprawiać”. Czasem wystarczy pozwolić jej potoczyć się inaczej, niż planowaliśmy. Choć „Święta z eks” korzystają z klasycznej, świątecznej formuły, to właśnie obsada sprawia, że historia naprawdę działa. Alicia Silverstone, dla wielu na zawsze Cher z „Clueless”, wraca tu w świetnej formie. Jako Kate jest jednocześnie zabawna, zadziorna i pełna emocjonalnych niuansów, których brakowało w wielu tegorocznych komediach romantycznych. Partneruje jej Oliver Hudson, który wnosi do roli Everetta urok lekkoducha z domieszką nieporadności. Dlaczego warto obejrzeć „Święta z eks”? Netflix w końcu daje nam święta z emocjami „Święta z eks” mają wszystkie obowiązkowe elementy filmu świątecznego: śnieg, choinkę, rodzinne spięcia, dużo niewypowiedzianych uczuć. Mimo to pod cukrową warstwą oferuje o wiele więcej niż większość podobnych tytułów. Reżyser Steve Carr nie bał się pokazać trudnych emocji: rozstania, żalu, powrotów do wspomnień. Zrobił to jednak w lekki, otulający niczym ciepły koc sposób. Jeśli lubicie produkcje takie jak „Świąteczny kalendarz” albo „Nasz mały sekret” z Lindsay Lohan, to dzięki temu filmowi poczujecie się jak w domu. Alicia Silverstone wraca do komedii romantycznej w znakomitej formie i to jako producentka i główna bohaterka. Melissa Joan Hart i Paula Hart dokładają swoje doświadczenie z dziesiątek ukochanych świątecznych projektów. A Netflix jak co roku stawia na emocje, humor i magię, której wszyscy od świątecznego kina oczekują. Film zadebiutował na platformie 12 listopada 2025 roku i już zbiera świetne reakcje widzów. Zamierzacie obejrzeć? View oEmbed on the source website
Nie spałam całą noc po tym filmie... Ta historia oparta na faktach roztrzaskała moje serce na kawałki!
Nowość Netfliksa „Aniołowie są wśród nas” błyskawicznie stała się tematem do rozmów. Oparty na faktach dramat o kobiecie walczącej z nałogiem i losie chorej dziewczynki wywołuje emocje, o których trudno zapomnieć...
Jeśli szukasz filmu, który trafi prosto w emocje, nowość Netfliksa spełni to w 100 procentach. „Aniołowie są wśród nas” to pełna wzruszeń opowieść o kobiecie pogrążonej w nałogu, która nagle staje się ostatnią nadzieją chorej dziewczynki. Film, który działa na emocje jak mało który Na Netflix Polska trafił właśnie film, który widzowie określają jednym słowem: „wzruszający”. „Aniołowie są wśród nas” (ang. Ordinary Angels) w ciągu kilku dni stał się jedną z najchętniej polecanych nowości i to nie tylko przez fanów dramatów obyczajowych. Poruszająca, prawdziwa historia kobiety pogrążonej w nałogu, która odnajduje sens życia, próbując ocalić obce dziecko, działa na emocje jak mało które współczesne kino. Produkcję wyreżyserował Jon Gunn, znany z filmów o silnym emocjonalnym rdzeniu, a w głównych rolach zobaczymy duet, który natychmiast przyciąga uwagę: Hilary Swank, dwukrotną laureatkę Oscara, oraz Alana Ritchsona, który zdobył globalną popularność jako serialowy Reacher. Scenariusz stworzyły Meg Tilly i Kelly Fremon Craig, odpowiedzialna m.in. za „Jesteś tam, Boże? To ja, Margaret”. „Aniołowie są wśród nas” – historia, która wydarzyła się naprawdę Akcja rozpoczyna się pod koniec 1993 roku i prowadzi widza przez jedną z najsroższych zim w historii USA. Sharon Stevens (Hilary Swank), fryzjerka z Kentucky i osoba zmagająca się z alkoholizmem, natrafia na historię pięcioletniej Michelle, która rozpaczliwie potrzebuje przeszczepu wątroby. Dziewczynka choruje, jej ojciec tonie w długach, a rodzinę przygniata poczucie bezradności. Poruszona losem dziecka Sharon zaczyna działać, najpierw nieporadnie, potem coraz odważniej. Mobilizuje lokalną społeczność, walczy z biurokracją i z własnymi demonami. W realizacji celu wspiera ją Barbara (Nancy Travis), matka Eda. To opowieść o determinacji i o tym, że czasem to obcy człowiek potrafi zrobić najwięcej. Film, który widzowie oglądają ze ściśniętym gardłem. Opinie są jednoznaczne „Aniołowie są wśród nas” został przyjęty niezwykle ciepło. Widzowie, zarówno ci, którzy szukają pokrzepiającego kina, jak i ci, którzy podchodzą do dramatów religijnych z dystansem, zgodnie podkreślają, że film trafia prosto w serce. W sieci pojawiła się m.in. taka opinia: „Zastanawiam się, czy jest ktoś, kto nie wzruszył się oglądając ten film?” – i trudno o bardziej zwięzłą rekomendację. Wielu oglądających przyznaje, że swój zachwyt zawdzięczają przede wszystkim roli Hilary Swank, która „kradnie każdą scenę”, a jej kreacja „trafia w sam środek serca”. Choć część widzów zwraca uwagę, że film bywa momentami „zbyt idylliczny” albo „trochę za bardzo amerykański” (szczególnie w finałowych scenach z helikopterem), większość podkreśla, że jest to produkcja, która przywraca wiarę w ludzi. Nie brakuje też refleksyjnych głosów: widzowie zastanawiają się nad losem dzieci, którym nikt nie pomaga, i nad tym, jak wiele można zmienić jedną decyzją, jednym telefonem, jednym gestem. To film, który porusza nie tylko fabułą, ale i tym, co dzieje się „pomiędzy scenami”. Gdzie obejrzeć „Aniołowie są wśród nas”? Choć światowa premiera odbyła się w 2023 roku, polscy widzowie musieli czekać aż do jesieni 2025. Film jest już dostępny na Netflix Polska, gdzie błyskawicznie zaczął piąć się w rankingach popularności. Jeśli potrzebujesz filmu, który doprowadzi cię do łez, ale takich potrzebnych, oczyszczających, ta historia z całą pewnością ci to zapewni.
Dawno nie czekałam tak na żadną premierę! 3. część hitu powraca w nowej odsłonie. Będzie ogień!
Magia, intryga i spektakularne efekty znów połączą się w jedno. W sieci głośno jest już na temat „Iluzji 3”, trzeciej odsłony kasowej serii o grupie genialnych iluzjonistów. Oto wszystko, co wiemy na temat kontynuacji filmu.
Fani sprytnej magii, spektakularnych trików i filmowych twistów mogą zacierać ręce – „Iluzja” wraca na wielki ekran. W sieci wrze, bo premiera w kinach już lada moment! Obejrzyjcie zwiastun trzeciej części hitu i zobaczcie, czego się spodziewać. „Iluzja 3” – zwiastun zapowiada wielki powrót Nowy rozdział historii Czterech Jeźdźców łączy klasycznych bohaterów z nowym pokoleniem utalentowanych iluzjonistów. Wspólnie podejmują się śmiałego napadu na diament o bezcennej wartości, a ich celem jest rozbicie międzynarodowej organizacji przestępczej. W zwiastunie nie brakuje tego, co widzowie pokochali najbardziej: szybkiego tempa, efektów specjalnych i złudzeń, które igrają z percepcją. Zobaczcie trailer poniżej: View oEmbed on the source website „Iluzja 3” – obsada i nowi bohaterowie Do swoich ról powracają ulubieńcy publiczności: Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Isla Fisher, Dave Franco i Morgan Freeman. Tym razem towarzyszyć im będą nowe twarze – Rosamund Pike, Justice Smith, Dominic Sessa i Ariana Greenblatt. To zapowiada odświeżenie fabuły i nowe emocje w świecie filmowych magików. „Iluzja” – od fenomenu do filmowej legendy Pierwsza część serii z 2013 roku stała się nieoczekiwanym światowym przebojem, zarabiając ponad 350 milionów dolarów. Opowiadała o grupie błyskotliwych iluzjonistów, którzy, działając pod szyldem tajemniczej organizacji OKO, dokonali spektakularnego skoku, przelewając fortunę skorumpowanych biznesmenów prosto na konta publiczności swojego pokazu. Sukces filmu sprawił, że wkrótce powstała kontynuacja, również przyciągająca miliony widzów na całym świecie. Za kamerą pierwszej części stanął Louis Leterrier („Transporter”), drugą wyreżyserował Jon M. Chu („Bajecznie bogaci Azjaci”, „Wicked”), a teraz pałeczkę przejął Ruben Fleischer, znany z takich hitów jak „Venom” czy „Zombieland”. Co ciekawe, to właśnie Fleischer ma poprowadzić również planowaną czwartą część cyklu. „Iluzja 3” dostępna będzie w kinach od 14 listopada. Czekacie?
Ten nowy norweski film to terapeutyczne kino dla zagubionych. Intymna opowieść o codziennych kryzysach
Norweski debiut Lilji Ingolfsdottir trafił w ubiegłym roku na festiwale i szybko zwrócił uwagę krytyków. W listopadzie „Być kochaną” weszło do polskich kin i zbiera pochlebne opinie, choć nie jest filmem, który przemówi do każdego widza. To kino kameralne, wymagające, opowiadające o doświadczeniach, które wielu z nas zna aż nazbyt dobrze.
Norweski film „Być kochaną”, który właśnie zadebiutował w Polsce, trafia w sedno współczesnych lęków związanych z relacjami. To opowieść o kobiecie, która musi zmierzyć się z własnym zagubieniem, zanim spróbuje uratować cokolwiek innego. O czym opowiada „Być kochaną”? To historia o codzienności — takiej, o której często słyszymy od znajomych, rodzeństwa albo koleżanki z pracy podczas zbyt szczerej rozmowy przy kawie. Maria (Helga Guren) po rozpadzie swojego pierwszego związku próbuje ułożyć przyszłość u boku Sigmunta (Oddgeir Thune). Ich relacja zaczęła się niepozornie, ale kiedy już weszli w nią na dobre, stworzyli rodzinę patchworkową i doczekali się dwójki dzieci. Ten pozorny porządek zaczął jednak pękać. Maria, która poświęciła karierę dla domu, zaczęła czuć się coraz bardziej przeźroczysta. Sigmunt, muzyk, wiecznie w trasie, funkcjonuje obok rodziny, przypominając bardziej gościa niż partnera. Ona nie potrafi nazwać własnych potrzeb, a on nie potrafi usłyszeć jej emocji. Wszystko to, co latami było spychane do środka, zaczyna domagać się uwagi. „Być kochaną”: kryzys, którego wielu z nas się wstydzi Bohaterka zostaje nagle zepchnięta do roli, której nigdy nie planowała – kobiety zmęczonej, pogubionej, rozczarowanej. Nie rozpoznaje samej siebie, a jednocześnie traci kontakt z tymi, którzy są jej najbliżsi. Jej instynkt podpowiada, że warto ratować małżeństwo, ale szybko okazuje się, że pierwszym krokiem jest próba ocalenia siebie. Czy „Być kochaną” to film wart obejrzenia? Zdecydowanie tak. To kino o emocjach tych prawdziwych, niewygodnych i często przemilczanych. Opowieść przypomina wiele życiowych historii: początkowy zachwyt, który z czasem ustępuje frustracji, nieporozumieniom i kumulacji niewypowiedzianych pretensji. Znamy je z własnych doświadczeń albo opowieści bliskich. Nie o finał tu jednak chodzi, ale o proces – długi, wymagający i pełen bólu. O naukę mówienia o emocjach, o próbę zrozumienia siebie i o to, jak łatwo zgubić się w codzienności. „Być kochaną” to film dla widzów, którzy lubią czuć „Być kochaną” opiera się głównie na dialogach i wewnętrznych napięciach. Nie ma tu dynamicznych zwrotów akcji. Jest za to miejsce na refleksję i spojrzenie na relacje z bardzo bliska. To propozycja przede wszystkim dla widzów, którzy lubią kino psychologiczne i potrafią zanurzyć się w niuansach emocji. Największą siłą produkcji jest to, że Ingolfsdottir nie ocenia swoich bohaterów. Każde z nich ma własną rację, własną prawdę i własne ograniczenia. To rzadki typ opowieści, w której obie strony konfliktu są przedstawione z empatią i zrozumieniem. Dokładnie tak, jak bywa w życiu – nie ma jednej „właściwej” wersji wydarzeń. Atmosfera skandynawskiego kina, świetnie zarysowane tło i znakomita rola Helgi Guren nadają tej historii autentyczności. Aktorka dźwiga na sobie całą opowieść, tworząc portret kobiety, która balansuje między odpowiedzialnością a utratą siebie. „Być kochaną”: opinie polskich widzów Polscy widzowie, którzy zobaczyli „Być kochaną” na festiwalach i pokazach przedpremierowych, reagują wyjątkowo emocjonalnie. W komentarzach powtarza się zachwyt nad autentycznością historii oraz psychologiczną wiarygodnością bohaterów. Jedna z użytkowniczek napisała: „Wspaniały, mądry, autentyczny, wnikliwy, bolesny. Jeżeli tak wygląda debiut reżyserski…”, inna dodawała, że to historia, w której „można przeglądać się jak w lustrze”. Wielu widzów zwraca uwagę na terapeutyczny charakter seansu. Jak zauważył jeden z użytkowników: „Niewiarygodne, że to jest pełnometrażowy debiut reżyserski. Mnóstwo mądrości…”, a ktoś inny określił film krótką frazą: „To be loved is to be seen”. Pojawia się też refleksja nad współczesnym kinem skandynawskim: Widzowie często chwalą rolę Helgi Guren: „Za kreację głównej bohaterki chapeau bas”, a jedna z nich przyznaje, że film „wzruszył oraz poruszył do głębi”. W komentarzach pojawia się też głos krytyczny: „Nie zaprzeczam, że ważny, ale co z tego skoro nie za dobry”. Mimo to przeważa przekonanie, że „Być kochaną” prowokuje do refleksji nad własnymi emocjami. „Być kochaną” działa trochę jak seans terapeutyczny. To film trudny, miejscami obciążający emocjonalnie, ale jednocześnie potrzebny szczególnie dla tych, którzy w powolnym kinie szukają prawdy i przestrzeni do autorefleksji. W polskich kinach od 7 listopada. View oEmbed on the source website
Nowy turecki serial, w którym iskrzy już od pierwszej sceny... Miłość, intrygi i gwiazdorska obsada!
Disney+ dorzucił do swojej biblioteki tytuł, który może namieszać wśród fanów tureckich produkcji. „Wspomnienie” to świeża historia o rozstaniu, niedokończonych emocjach i… tajemniczym spadku, który zmusza dawnych narzeczonych do ponownego spotkania.
Od niedawna na Disney+ dostępny jest serial pt. „Wspomnienie” i trudno się dziwić. Turecka produkcja zaczyna się jak klasyczny melodramat, ale szybko skręca w stronę tajemnicy, niedokończonych emocji i decyzji, które mogą zmienić całe życie. A do tego w tle malownicza Kapadocja, dzięki czemu każdy kadr wygląda jak pocztówka. Nowy turecki serial „Wspomnienie”. Powrót, którego nikt nie planował Historia zaczyna się pół roku po dramatycznym rozstaniu Güneş i Deniza, pary, która miała stanąć na ślubnym kobiercu, ale los zdecydował inaczej. Güneş, popularna influencerka próbuje poukładać swoje życie, kiedy nagle dostaje zagadkową wiadomość: razem z byłym narzeczonym odziedziczyła posiadłość w Kapadocji. Nieruchomość, choć tajemnicza, staje się dla Güneş szansą, by spełnić życiowe marzenie swojej siostry. Deniz, nie chcąc, by ktoś inny przejął inicjatywę, rusza w tę samą stronę. Podróż do Kapadocji zmusza ich do rozmów, na które wcześniej zabrakło odwagi... Gwiazdorska obsada „Wspomnienia”. Ten zmysłowy duet skradł serca wszystkich fanów tureckich seriali! Fani tureckich seriali wiedzą jedno: Hande Erçel i Barış Arduç to duet złoto! We „Wspomnieniu” tworzą parę z wyraźną chemią i historią, którą niesie już sam sposób, w jaki patrzą na siebie po miesiącach rozłąki. W pozostałych rolach pojawiają się m.in.: Feyyaz Şerifoğlu, Başak Gümülcinelioğlu, Sezin Akbaşoğulları, Fatih Al. Twórcy „Wspomnień” wykorzystują pełnię potencjału Kapadocji: skalne miasto, jaskinie, przestrzeń, w której cisza potrafi powiedzieć więcej niż dialogi bohaterów. Serial łączy w sobie romantyczny dramat z tajemnicą miejsca. Nowy turecki serial „Wspomnienie” – gdzie obejrzeć? Produkcja liczy 8 odcinków i wszystkie obejrzysz już online. Każdy epizod rozwija relację głównych bohaterów, odsłania fragmenty przeszłości i prowadzi do finału, w którym nic nie jest oczywiste do ostatnich minut. Serial dostępny jest na platformie Disney+. View oEmbed on the source website