Niezwykły polski film oparty na faktach. Przejmująca podróż matki przez płonącą Europę...
Młoda wiejska nauczycielka zakochuje się w mężczyźnie, którego wojna wysyła na przymusowe roboty do Trzeciej Rzeszy. Zamiast czekać, Eliza z niemowlęciem na rękach rusza w głąb wojennej Europy, by go odnaleźć. „Pani od polskiego” to polski dramat Radosława Piwowarskiego, inspirowany prawdziwymi przeżyciami ludzi wywiezionych na roboty podczas drugiej wojny światowej. Film obejrzysz już w streamingu, między innymi w CANAL+ i Playerze.
Jak daleko można pójść za miłością, gdy świat dookoła rozpada się od wojny? Odpowiedzi na to pytanie szuka „Pani od polskiego”, polski dramat oparty na autentycznych losach. Radosław Piwowarski opowiada historię kobiety, która sama nazwałaby się zwyczajną, a okazuje się zdolna do rzeczy niezwykłych. Po kinowej premierze film trafił już do serwisów streamingowych. Nauczycielka, miłość i wojna. O czym jest „Pani od polskiego”? Akcja rozpoczyna się w 1942 roku, gdy Eliza pracuje jako nauczycielka w wiejskiej szkole na Kresach i zakochuje się w Stachu. Ich uczucie przerywa wojna, bo mężczyzna zostaje wywieziony na przymusowe roboty na terenie Trzeciej Rzeszy. Silna i niezależna Eliza nie godzi się na bierne czekanie, rodzi dziecko bez ślubu i z niemowlęciem wyrusza w niebezpieczną podróż w poszukiwaniu ukochanego. Jej droga wiedzie przez świat naznaczony przemocą, głodem i ciągłym zagrożeniem, ale też przez spotkania z ludźmi, którzy okazują jej pomoc. Scenariusz powstał na bazie autentycznych przeżyć osób wywiezionych do pracy w Niemczech podczas drugiej wojny światowej, co nadaje całej historii dodatkowej wagi. To opowieść o determinacji, macierzyństwie i miłości, która nie pyta o granice. Sylwia Skrzypczak na pierwszym planie. Kto gra w „Pani od polskiego”? Główną rolę Elizy zagrała Sylwia Skrzypczak, która buduje postać kruchą i nieugiętą zarazem, a to właśnie jej bohaterka prowadzi widza przez całą historię. W obsadzie znaleźli się również Vitalik Havryla, Stanisław Brudny, Mirosław Jękot, Robert Gonera oraz Anna Dzieduszycka. Film wyreżyserował Radosław Piwowarski, ceniony twórca polskiego kina, który o swojej najnowszej fabule mówił wprost, że jest ona hołdem dla kobiet, ich siły i wytrwałości. Reżyser zadbał o realia epoki, od kostiumów po scenografię odtwarzającą wojenną codzienność. Dzięki temu „Pani od polskiego” łączy kameralną opowieść z szerszym tłem historycznym. Oparty na prawdziwych losach. Dlaczego warto sięgnąć po „Panią od polskiego”? Najmocniejszym atutem filmu jest jego korzenie w prawdziwych wydarzeniach, bo przypomina o tysiącach Polaków wywiezionych na przymusowe roboty, których historie rzadko trafiają na ekran. Druga sprawa to perspektywa, bo zamiast koncentrować się na polu bitwy, twórcy pokazują wojnę oczami kobiety walczącej o rodzinę i miłość. Trzeci element to emocjonalny ładunek, bo podróż Elizy z dzieckiem przez ogarnięty wojną kontynent łączy napięcie z czułością. Film wpisuje się w nurt polskiego kina, które stara się opowiadać trudną historię w sposób osobisty i przystępny. To propozycja zarówno dla widzów lubiących kino historyczne, jak i tych, którzy szukają mocnej opowieści o ludzkich wyborach. Cicha bohaterka wielkiej historii. Co zostaje po „Pani od polskiego” „Pani od polskiego” przypomina, że obok wielkich bitew i nazwisk z podręczników wojnę przeżywały zwykłe kobiety, których odwaga rzadko trafiała na pierwsze strony gazet. Najmocniej wybrzmiewa tu prostota gestu, decyzja, by nie czekać i nie poddać się losowi, mimo że wszystko dookoła do tego namawia. To film, po którym chce się pomyśleć o własnych babciach i prababciach, o ich niewypowiedzianych historiach. Eliza zostaje w pamięci nie dlatego, że dokonuje rzeczy spektakularnych, ale dlatego, że jest tak bardzo prawdziwa. Obraz obejrzysz w serwisach VOD, między innymi w CANAL+, Playerze i TVP VOD. Zwiastun: View oEmbed on the source website
Koniec z grzecznym „Kapitanem Ameryką”. Chris Evans zszokował fanów Marvela. Zamiast tarczy wybrał... sutannę i rolę, która dzieli widzów
Prywatna detektywka z Bakersfield odbiera telefon od przerażonej kobiety, która boi się iść na policję. Następnego dnia zamiast spotkania czeka na nią wrak samochodu i ciało klientki. Tak zaczyna się „Kochanie, nie!”, czarna komedia Ethana Coena, która właśnie trafiła na SkyShowtime. W obsadzie Margaret Qualley, Aubrey Plaza i Chris Evans w roli, o jakiej po Kapitanie Ameryce mało kto myślał.
Honey O'Donahue prowadzi własną agencję detektywistyczną i myśli, że niejedno już widziała. Sprawa pozornie zwykłej śmierci klientki prowadzi ją prosto do drzwi podejrzanego kaznodziei i do kobiety w policyjnym mundurze, której nie potrafi się oprzeć. „Kochanie, nie!" z Margaret Qualley w roli głównej weszło właśnie do oferty SkyShowtime. O czym jest „Kochanie, nie!”? Trup w rozbitym aucie to dopiero początek Akcja rozgrywa się w Bakersfield w Kalifornii. Honey O'Donahue (Margaret Qualley) prowadzi małą agencję detektywistyczną i dostaje telefon od Mii Novotny. Kobieta jest przerażona, mówi, że nie może pójść na policję, i umawia się z Honey na następny dzień. Do spotkania nie dochodzi. Mia ginie w rozbitym samochodzie, a detektywka postanawia sprawdzić, co naprawdę się stało. Trop prowadzi ją do lokalnego kościoła, którym kieruje wielebny Drew Devlin (Chris Evans), kaznodzieja z grupą oddanych wyznawców i z sekretami, które nijak nie pasują do kazań głoszonych z ambony. Im głębiej Honey kopie, tym wyraźniej widzi, że śmierć Mii nie była przypadkiem, a sprawa szybko przerasta jedną osobę. Z pomocą przychodzi jej MG (Aubrey Plaza), policjantka o chłodnym usposobieniu i niejasnej przeszłości, z którą Honey wiąże się nie tylko zawodowo. Coen i jego współscenarzystka prowadzą tę intrygę bez pośpiechu i bez taryfy ulgowej dla widza. Kolejne wątki się mnożą, a humor potrafi pojawić się w najmniej spodziewanym momencie. To kryminał, który traktuje gatunek raczej jak zabawę niż jak zagadkę do precyzyjnego rozwiązania. Zwiastun „Kochanie, nie!": View oEmbed on the source website Kto gra w „Kochanie, nie!"? Margaret Qualley i Chris Evans w rolach przeciwko typowi Główną rolę gra Margaret Qualley, znana z „Substancji" i „Drive-Away Dolls". Jej Honey to twarda, ironiczna detektywka, która rzadko traci zimną krew. Aubrey Plaza wciela się w policjantkę MG Falcone, a Chris Evans gra wielebnego Drew Devlina, czyli postać tak odległą od Kapitana Ameryki, jak to tylko możliwe. Charlie Day pojawia się jako detektyw Marty Metakawich. W dalszych rolach zobaczysz między innymi Billy'ego Eichnera, Talię Ryder i Kristen Connolly. bZa kamerą stanął Ethan Coen, który scenariusz napisał razem z żoną, Tricią Cooke. Za zdjęcia odpowiada Ari Wegner, a muzykę skomponował Carter Burwell, stały współpracownik braci Coen. „Kochanie, nie!" to druga część zapowiadanej przez twórców trylogii, po „Drive-Away Dolls" z 2024 roku. Czarny humor, który nie każdemu przypasuje Film miał światową premierę na festiwalu w Cannes w maju 2025 roku, podczas pokazów o północy, czyli w sekcji zarezerwowanej dla kina mocniejszego i bardziej odjechanego. Już wtedy reakcje były skrajne, bo „Kochanie, nie!” łączy kryminalną intrygę z czarną komedią i bez skrępowania bawi się konwencją kina klasy B. Na uwagę zasługuje obsada ustawiona wbrew oczekiwaniom. Chris Evans gra tu śliskiego kaznodzieję zamiast szlachetnego bohatera, a Margaret Qualley i Aubrey Plaza tworzą duet, który napędza dużą część fabuły. Całość trwa zaledwie 89 minut, więc akcja toczy się żwawo i bez dłużyzn. To film, który stawia na styl, atmosferę i poczucie humoru bardziej niż na żelazną logikę zagadki kryminalnej. Co mówią o filmie ci, którzy już go obejrzeli? Opinie po seansach rozkładają się na dwa obozy. Część widzów chwali luźny, pulpowy ton, świadomie przerysowane postacie i to, że Coen nie próbuje nikomu się przypodobać. Doceniają zwłaszcza Qualley i Evansa, którzy grają swoje role z wyraźnym dystansem i frajdą. Druga grupa wytyka filmowi rozsypaną fabułę i wątki, które nie zawsze się domykają. Dla tych widzów „Kochanie, nie!” jest bardziej zbiorem efektownych scen niż spójną historią. Mieszane recenzje po amerykańskiej premierze tylko potwierdziły, że to tytuł, który albo kupisz w całości, albo odbijesz się od jego konwencji. Rzadko zdarza się reakcja gdzieś pośrodku. Dla kogo jest ta czarna komedia? „Kochanie, nie!" spodoba się przede wszystkim tym, którzy lubią kino Coenów, czarny humor i kryminały, w których ważniejszy od rozwiązania jest klimat. Jeśli cenisz przewidywalne, poukładane thrillery, ten film może cię zirytować swoją swobodą w prowadzeniu intrygi. Nie jest to produkcja, która odmieni twoje spojrzenie na kino kryminalne. Z pewnością jednak da ci dziewięćdziesiąt minut nietypowej rozrywki, mocnych ról i humoru, który nie boi się przekraczać granic dobrego smaku. „Kochanie, nie!” jest dostępne na SkyShowtime od 22 czerwca 2026 roku, a seans zajmie ci niecałe półtorej godziny.
Świetny dramat Clinta Eastwooda. Prawdziwa historia osiemdziesięciolatka, który przechytrzył kartel i DEA
Na Netfliksie czeka świetny dramat kryminalny, który łatwo przeoczyć, a czasu jest coraz mniej. „Przemytnik” znika z katalogu już 8 lipca, więc lepiej się pośpieszyć. Clint Eastwood nie tylko go wyreżyserował, ale też zagrał główną rolę starszego mężczyzny, który wplątuje się w porachunki z kartelem. To historia o błędach i o tym, że na ich naprawę nigdy nie jest za późno.
Świat narkotyków to nie tylko bogacze rodem z filmów o mafii, ale też niepozorni pośrednicy, na których nikt nie zwraca uwagi. „Przemytnik” opowiada o jednym z nich, ponad osiemdziesięcioletnim mężczyźnie, który wozi towar dla kartelu Sinaloa. Clint Eastwood buduje tu postać zagubioną, ale pełną sumienia. Masz czas, żeby obejrzeć ten film na Netfliksie tylko do 8 lipca. Osiemdziesięciolatek kurierem kartelu. O czym jest „Przemytnik”? W „Przemytniku” Clint Eastwood gra Earla Stone’a, samotnego, ponad osiemdziesięcioletniego byłego ogrodnika, który po bankructwie zostaje kurierem narkotykowym. Początkowo nie wie, co właściwie przewozi, ale szybko orientuje się, że związał się z jednym z najniebezpieczniejszych karteli świata. Z każdym kolejnym kursem zarabia coraz więcej, a jednocześnie ściąga na siebie uwagę agentów DEA, którzy od dawna szukają tajemniczego, niepozornego przemytnika. Earl próbuje godzić to podwójne życie z czymś, co zaniedbał przez całe dekady, czyli z relacjami z rodziną. To historia człowieka, który w późnym wieku dostaje drugą szansę, ale okupioną ogromnym ryzykiem. Film płynie spokojnym, niespiesznym rytmem, w którym napięcie miesza się z gorzką refleksją nad straconym czasem. Eastwood reżyseruje i gra, a obok niego Bradley Cooper. Kto występuje w „Przemytniku”? W głównej roli zobaczysz Clinta Eastwooda, który jest tu jednocześnie reżyserem i aktorem, a jego Earl Stone to postać sympatyczna i tragiczna zarazem. Agenta DEA, który depcze mu po piętach, gra Bradley Cooper jako Colin Bates. W obsadzie pojawiają się również Laurence Fishburne, znany z „Matrixa”, oraz Michael Peña, kojarzony z „Narcos: Meksyk”. Byłą żonę Earla gra Dianne Wiest, a w jego wnuczkę wciela się Taissa Farmiga, znana z serii „American Horror Story”. To właśnie kameralne sceny z udziałem rodziny, a nie pościgi, nadają filmowi emocjonalnego ciężaru. Scenariusz napisał Nick Schenk, który wcześniej współpracował z Eastwoodem przy „Gran Torino”. Earl Stone naprawdę istniał. Czy „Przemytnik” to prawdziwa historia? Nie wszyscy wiedzą, że film Eastwooda powstał na podstawie faktów opisanych w 2014 roku przez Sama Dolnicka na łamach „The New York Times Magazine”. Prawdziwym pierwowzorem Earla jest Leo Sharp, weteran drugiej wojny światowej i hodowca kwiatów z Michigan, który zbankrutował w czasach internetowego boomu. W wieku osiemdziesięciu siedmiu lat rozpoczął współpracę z meksykańskim kartelem Sinaloa, najpierw wożąc dla niego gotówkę, a potem setki kilogramów kokainy. Szacuje się, że przez kilka lat przemycił ponad tonę narkotyków, zanim agenci DEA zatrzymali go w październiku 2011 roku na autostradzie międzystanowej. Prowadzący śledztwo agent stał się pierwowzorem filmowego Colina Batesa. Ta prawdziwa historia nadaje całości dodatkowego, niepokojącego ciężaru. Spokojne kino o samotności i drugiej szansie. Po ten film warto sięgnąć, zanim zniknie To propozycja dla widzów, którzy w kinie szukają emocji i refleksji, a nie nieustannej akcji. „Przemytnik” to przede wszystkim opowieść o samotności, upływającym czasie i szukaniu sensu w ostatnich latach życia. Clint Eastwood z wyczuciem buduje postać człowieka zagubionego, ale niepozbawionego empatii i sumienia, a film urzeka spokojnym tempem, pięknymi zdjęciami i oszczędnym aktorstwem. Jeśli cenisz mądre, ciche dramaty pokroju „Gran Torino”, ten tytuł powinien przypaść ci do gustu. Pamiętaj tylko, że na Netfliksie obejrzysz go jedynie do 8 lipca. Zwiastun: View oEmbed on the source website
Wakacje marzeń, które z każdą godziną zamieniają się w katastrofę. Ta rodzinna komedia podbiła Top 10 Netfliksa
Planowaliście kiedyś wakacje marzeń, które z każdą godziną zamieniały się w jeden wielki chaos? Dokładnie to przeżywają bohaterowie komedii, która właśnie podbiła Top 10 Netfliksa w Polsce. Spóźniony lot, dziwaczne auto i rodzina, której nic się nie udaje, składają się na przepis na świetną zabawę. „W nowym zwierciadle: Wakacje” udowadnia, że z katastrofy też da się zrobić hit.
Najpierw spóźniony lot, potem auto rodem z koszmaru, a na końcu park rozrywki gdzieś na końcu kraju. „W nowym zwierciadle: Wakacje” to szósta odsłona kultowej serii o Griswoldach, w której rodzinny wyjazd zawsze kończy się katastrofą. Film właśnie podbija Netfliksa, a w obsadzie znaleźli się Chris Hemsworth i powracający po latach Chevy Chase. To komedia idealna na luźny wieczór. Wakacje marzeń, które zamieniają się w katastrofę. O czym jest „W nowym zwierciadle: Wakacje”? Rusty Griswold ma czterdzieści lat, pracuje jako pilot tanich linii lotniczych i coraz mocniej czuje, że jego małżeństwo z Debbie wpadło w rutynę. Gdy zaprzyjaźniona rodzina wraca zachwycona wakacjami za granicą, Rusty wpada na pomysł, by odtworzyć podróż ze swojego dzieciństwa i zabrać najbliższych do słynnego parku rozrywki Walley World. Razem z żoną i dwoma synami wyrusza w trasę przez Stany Zjednoczone, licząc na to, że wspólny wyjazd na nowo zbliży całą rodzinę. Szybko okazuje się jednak, że plan idealnych wakacji istnieje wyłącznie w jego głowie. Griswoldowie pakują się w coraz bardziej absurdalne kłopoty, od dziwacznego auta z mnóstwem nieprzewidywalnych funkcji, przez katastrofalny spływ pontonowy, aż po wizytę u siostry Rusty'ego i jej przesadnie idealnego męża. Każdy przystanek tej podróży kończy się nową wpadką, a chaos narasta z każdą godziną. Kto gra w „W nowym zwierciadle: Wakacje”? W rolę Rusty'ego wciela się Ed Helms, znany z „Biura” i serii „Kac Vegas”, który gra mężczyznę szczerze przekonanego, że wakacje z przygodami uratują jego związek. Christina Applegate, znana między innymi z „Już nie żyjesz”, gra jego żonę Debbie i ma kilka solowych scen należących do najzabawniejszych w całym filmie. Największe zaskoczenie to jednak Chris Hemsworth jako Stone Crandall, szwagier Rusty'ego, teksański prezenter telewizyjny z sylwetką z okładki. Aktor, kojarzony zwykle z rolą Thora, z dużym luzem kpi tu z własnego wizerunku, a o jego drugoplanowej roli mówiło się więcej niż o głównych bohaterach. Siostrę Rusty'ego gra Leslie Mann, a prawdziwą gratką dla fanów serii jest powrót Chevy'ego Chase'a i Beverly D'Angelo w rolach Clarka i Ellen Griswoldów, znanych z oryginalnych filmów. Komedia za 31 milionów, która zarobiła trzy razy więcej. Dlaczego znów jest o niej głośno? Najwięcej mówi się o tym, że film właśnie wskoczył do Top 10 Netfliksa w Polsce, choć premierę kinową miał już w 2015 roku. To szósta odsłona serii o Griswoldach, która od 1983 roku zrobiła z rodzinnych wakacji synonim katastrofy, a bohaterów stworzył niegdyś John Hughes. Druga sprawa to wynik finansowy, bo przy budżecie zaledwie 31 milionów dolarów film zarobił na świecie ponad trzy razy tyle, co w komedii bywa rzadkością. Trzeci atut to obsada, w której Chris Hemsworth i powracający Chevy Chase przyciągają uwagę nawet bardziej niż sama fabuła. Warto wiedzieć, że to nie remake, tylko samodzielna kontynuacja, którą spokojnie obejrzysz bez znajomości wcześniejszych części serii. Co o filmie mówią widzowie? Opinie są mocno podzielone, ale wielu widzów bawiło się przy filmie znacznie lepiej, niż się spodziewali. Jeden z nich napisał, że „Griswoldowie po liftingu wyglądają jak Millerowie, lecz o niebo lepiej, godna kontynuacja serii. Dawno się tak nie uśmiałem na filmie, mega pozytywne zaskoczenie”. Inni podchodzą do sprawy z większym dystansem i tęsknotą za oryginałem, czego dobrym przykładem jest komentarz: „Jak się to mówi w takich przypadkach: To już nie to samo. Nie ma źle, ale nie ma sensu porównywać do oryginału. Chevy Chase jest niezastąpiony”. Pojawiały się też zarzuty o zbyt wulgarny humor, ale nawet sceptycy przyznają, że film potrafi rozśmieszyć. Niewybredne żarty i rodzinny chaos. Ten film sprawdzi się na luźny wieczór z popcornem To propozycja dla widzów, którzy lubią proste, rubaszne komedie i nie szukają w nich drugiego dna. Jeśli bawią cię historie w stylu „Millerów w podróży” albo „American Pie”, ta odsłona Wakacji powinna przypaść ci do gustu. Film stawia na serię coraz bardziej absurdalnych sytuacji, niewybredne żarty i rodzinny chaos, który wymyka się spod kontroli na każdym przystanku. Nie dorównuje kultowym częściom z Chevym Chasem, ale potrafi rozbawić i ma w sobie sporo autoironii. „W nowym zwierciadle: Wakacje” obejrzysz na Netfliksie.
Nie sądziłam, że obejrzę coś dziwniejszego niż „Substancja”, a jednak. Ten horror to mieszanka strachu i absurdu
O tym horrorze było głośno jeszcze na długo przed jego premierą. W końcu 19 czerwca wszedł do polskich kin i zdecydowałam przekonać się, o co tyle hałasu. Z sali wyszłam z poczuciem zagubienia i wieloma pytaniami. Oto „Backrooms. Bez wyjścia”.
Najdziwniejszy film, jaki widziałam? Do wczoraj była to „Substancja” z Demi Moore. Jednak teraz ta produkcja ma konkurencję. Obejrzałam nowy horror, o którym jest naprawdę głośno, „Backrooms. Bez wyjścia” i na własne oczy przekonałam się dlaczego. Film, który wyreżyserował zaledwie 20-letni Kane Parsons, zostawił mnie z pytaniami (bez odpowiedzi), poczuciem lęku, dyskomfortu i niepewności. Warto wybrać się na seans? „Backrooms. Bez wyjścia” - fabuła Trudno stwierdzić jest, o czym jest ten film. Dla każdego będzie on o czymś innym. Zostawia on duże pole do interpretacji. Fabuła skupia się na Clarku, właścicielu sklepu z meblami, który odkrywa w nim przejście do przerażającego równoległego świata. To plątanina pokoi i korytarzy, które nie kończą się. Przypominają nieco rzeczywistość, ale są jakby na odwrót. Panuje w nich chaos, bałagan, nieład. Trudno też nie wyczuć niepokojącej atmosfery, która panuje w każdym z pomieszczeń. Do tego dziwne odgłosy i zniekształcone postacie. Gdy główny bohater przestaje przychodzić na sesje ze swoją terapeutką, ta zaczyna go szukać. Również odnajduje portal do równoległego świata i... No właśnie. W tym momencie warto się zatrzymać, aby nie zaspojlerować zbyt dużo. „Backrooms. Bez wyjścia” - obsada i twórcy Główną rolę gra Chiwetel Ejiofor, w jego terapeutkę wciela się Renate Reinsve, którą ostatnio mogliśmy oglądać w „Wartości sentymentalnej”. Na ekranie pojawiają się także Mark Duplass, Finn Bennett czy Lukita Maxwell. Za reżyserię odpowiedzialny jest 20-letni Kane Parsons (to jego debiut pełnometrażowy), a za scenariusz Will Soodik. „Backrooms. Bez wyjścia” - recenzja Film rozwija się dość powoli, momentami miałam nawet wrażenie, że jest nieco nudny. Jednak jest to zabieg celowy - twórcy stopniowo budują atmosferę zagrożenia, oswajają widza z pozornie zwyczajnymi przestrzeniami i przygotowują grunt pod wydarzenia, które nastąpią później. Druga połowa zdecydowanie nadrabia tempem, jumpscare'ami i jeszcze większym poczuciem niepokoju. To właśnie wtedy produkcja staje się (momentami naprawdę) straszna, a napięcie nie opuszcza aż do samego końca. Zdecydowanie jest to jakaś nowość w świecie horroru. Nie jest to kolejny schematyczny film oparty wyłącznie na strachu. „Backrooms. Bez wyjścia” zmusza do myślenia, miesza w głowie, pozostawia z pytaniami i wywołuje bardzo specyficzne, trudne do opisania emocje. Dziwny — właśnie to słowo od razu przychodzi mi do głowy, gdy myślę o tym seansie. Ukryte znaczenia, zdeformowane postacie, niedopowiedzenia, absurd i wszechobecne poczucie zagubienia tworzą doświadczenie, które bardziej niepokoi, niż straszy. To horror dla osób lubiących interpretować, szukać drugiego dna i jeszcze długo po napisach końcowych zastanawiać się nad tym, co właściwie zobaczyły. Na uwagę zasługuje również warstwa wizualna filmu. Monotonne, pozornie puste przestrzenie, nienaturalne kadry i specyficzna praca kamery skutecznie potęgują uczucie dezorientacji. Widz, podobnie jak bohaterowie, nieustannie ma wrażenie, że coś jest nie tak, choć często trudno jednoznacznie określić, co dokładnie budzi niepokój. To właśnie dzięki tej atmosferze „Backrooms. Bez wyjścia” wyróżnia się na tle wielu współczesnych horrorów. Tutaj największy lęk rodzi się z niepewności, zagubienia i poczucia, że za każdymi kolejnymi drzwiami może kryć się coś niezrozumiałego. „Backrooms. Bez wyjścia” - zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli to, co przeczytaliście, was zainteresowało, ale nie jesteście jeszcze pewni, czy chcecie poświęcić temu 2 godziny swojego czasu, obejrzyjcie zwiastun dostępny poniżej. Zdecydowanie oddaje klimat produkcji. Aktualnie dostępna jest ona w kinach, jednak za kilka tygodni czy miesięcy najprawdopodobniej będziemy mogli oglądać ją w streamingu. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
Jeden z najbardziej poruszających romansów tego sezonu. W rolach głównych Elizabeth Olsen, Miles Teller i Callum Turner
Wyobraź sobie, że po śmierci dostajesz tydzień i jedną decyzję, z kim spędzisz wieczność. Tak zaczyna się „Eternity. Wybieram ciebie”, komedia romantyczna z Elizabeth Olsen. Jej bohaterka trafia między dwóch mężczyzn, którzy obaj chcą zabrać ją do swojego raju.
Co przeważa po śmierci, namiętność z młodości czy oddanie zbudowane przez całe życie? Na tym pytaniu opiera się „Eternity. Wybieram ciebie”, jeden z ciekawszych romansów tego sezonu. Elizabeth Olsen gra kobietę rozdartą między dwoma mężami w świecie, w którym wieczność wybiera się jak wczasy. Tydzień na wybór miłości na zawsze. O czym jest „Eternity. Wybieram ciebie”? Akcja rozgrywa się w zaświatach urządzonych jak rozległa poczekalnia, coś między dworcem a hotelowym lobby, gdzie świeżo zmarli trafiają tuż po śmierci. Każda dusza ma tydzień, żeby zdecydować, w jakiej wieczności i z kim chce zostać, a wybór jest ostateczny. Joan umiera w podeszłym wieku i niemal od razu odnajduje ją Luke, jej pierwszy mąż, który zginął młodo i przez dekady czekał na nią po drugiej stronie. Chwilę później dołącza Larry, mężczyzna, z którym przeżyła 65 lat i wychowała dzieci. Obaj chcą zabrać ją do swojej wersji raju, jeden proponuje plażę i wieczne wakacje, drugi spokojny las. W tym pomyśle kryje się sedno filmu, bo Joan musi nazwać to, czego naprawdę chce, choć więcej zdradzać nie warto. Reżyser David Freyne traktuje śmierć lekko, ale pod warstwą żartu zadaje pytanie, które dotyczy każdego związku, czy miłość mierzy się siłą pierwszego uczucia, czy latami wspólnego trwania. Olsen, Teller i Turner w trójkącie zza grobu. Kto gra w „Eternity. Wybieram ciebie”? W roli Joan występuje Elizabeth Olsen, znana z serialu „WandaVision” i kinowych filmów Marvela, tutaj w cieplejszym, komediowym rejestrze. Larry'ego, męża, u którego boku spędziła dorosłe życie, gra Miles Teller. Pierwszą miłość, Luke'a, który zginął na wojnie i wciąż wygląda jak za młodu, gra Callum Turner. Obsadę uzupełniają Da'Vine Joy Randolph i John Early jako koordynatorzy zaświatów, którzy prowadzą bohaterów przez biurokrację wieczności, oraz Olga Merediz. Za kamerą stanął David Freyne, który napisał scenariusz razem z Patem Cunnane'em. Za produkcję odpowiada studio A24, od lat kojarzone z odważnym, autorskim kinem. Film trwa około dwóch godzin i miał premierę na festiwalu w Toronto. Komedia o śmierci, która rozczula. Dlaczego o filmie A24 zrobiło się głośno? Najwięcej mówi się o samym pomyśle, bo „Eternity. Wybieram ciebie” odświeża formułę klasycznych komedii romantycznych i przenosi ją w zaświaty zbudowane z humorem i pomysłowością. Zamiast straszyć śmiercią, film robi z niej absurdalnie uporządkowany świat z koordynatorami, tablicami odlotów i gotowymi pakietami wieczności do wyboru. Druga rzecz to obsada, bo zestawienie Elizabeth Olsen z Milesem Tellerem i Callumem Turnerem daje trójkąt, w którym sympatia widza chwieje się na obie strony. Krytycy chwalili lekkość i emocjonalny finał, choć część zwracała uwagę, że pod koniec pomysł na świat nieco się wyczerpuje. Na portalu Rotten Tomatoes film zebrał ponad 75 procent pozytywnych recenzji, co jak na komedię romantyczną z tak nietypowym założeniem jest wynikiem dobrym. W Polsce produkcja pojawiła się w kinach pod koniec listopada za sprawą Forum Film. Komu spodoba się „Eternity. Wybieram ciebie”? To propozycja dla widzów, którzy lubią komedie romantyczne z pomysłem, a nie tylko z parą ładnych twarzy. Jeśli odpowiadały ci „Co wiesz o miłości” albo starsze klasyki w stylu „Niebo może poczekać”, powinnaś poczuć się tu jak u siebie. Film stawia na ciepło, dobre dialogi i finał, który potrafi wycisnąć łzy, a przy okazji podsuwa pytanie o własne wybory w miłości. Ciekawość budzi też zestawienie nazwisk, bo Elizabeth Olsen poza uniwersum Marvela pokazuje lżejszą stronę, a A24 znów udowadnia, że potrafi zrobić kino popularne na własnych zasadach.
Wiemy, kto zagra najmłodszego Herkulesa Poirot w historii ekranu. To nazwisko zaskoczy fanów Agathy Christie
BBC i BritBox znalazły nowego Herkulesa Poirota i od razu zaskoczyły fanów. W serialu „Hercule” w słynnego belgijskiego detektywa wcieli się Edward Bluemel, który w chwili obsadzenia ma 33 lata. To najmłodszy aktor w tej roli w historii ekranowych adaptacji Agathy Christie. Twórcy obiecują Poirota sprzed legendy, jakiego jeszcze nie poznaliśmy.
Najmłodszy Poirot w historii, trzy słynne zagadki i Wielka Brytania między wojnami. „Hercule” zapowiada się jak jedna z najciekawszych literackich adaptacji najbliższych lat. Edward Bluemel dostał rolę, która może odmienić jego karierę, a fani Agathy Christie już teraz spierają się, czy to dobry pomysł. Pewne jest jedno, o tym serialu będzie głośno jeszcze długo przed premierą. O czym będzie serial „Hercule”? „Hercule” to sześcioodcinkowy serial, który pokazuje Herkulesa Poirota na długo przed tym, jak zyskał sławę najlepszego detektywa świata. Akcja rozgrywa się w Wielkiej Brytanii w okresie międzywojennym, a twórcy zapowiadają zarówno kameralny portret samego Poirota, jak i szerszy obraz epoki. Serial sięga po trzy najbardziej cenione historie Agathy Christie i splata je z osobistą drogą bohatera. Zobaczymy, jak rodzi się przyjaźń detektywa z kapitanem Arthurem Hastingsem, jego wiernym towarzyszem z kart powieści. Poznamy też pierwsze spotkania Poirota z inspektorem Jamesem Jappem ze Scotland Yardu oraz moment, w którym na jego drodze staje wyjątkowy przeciwnik. To podejście odróżnia „Hercule” od wcześniejszych adaptacji. Zamiast kolejnej wersji dojrzałego mistrza dedukcji twórcy chcą pokazać człowieka, który dopiero uczy się swojego fachu i popełnia błędy. Detektyw przed legendą, a nie legenda w komplecie. Kto gra Poirota w „Hercule”? Edward Bluemel, najmłodszy detektyw w historii W tytułowej roli zobaczymy Edwarda Bluemela. Brytyjski aktor ma 33 lata, co czyni go najmłodszym odtwórcą Poirota w historii ekranowych adaptacji. Widzowie mogą kojarzyć go z „Sex Education”, „Obsesji Eve” oraz „My Lady Jane”. Bluemel nie jest nowy w świecie Agathy Christie. Niedawno wystąpił w netfliksowym „Seven Dials”, gdzie zagrał Jimmy’ego Thesigera u boku Mii McKenny-Bruce, Martina Freemana i Heleny Bonham Carter. Rola Poirota to jednak zupełnie inny ciężar gatunkowy i prawdopodobnie najważniejsze zadanie w jego dotychczasowej karierze. Na razie ujawniono tylko jego nazwisko. Obsada postaci Hastingsa, Jappa i tajemniczego arcywroga wciąż pozostaje tajemnicą, a kolejne nazwiska mają zostać ogłoszone bliżej rozpoczęcia zdjęć. Kto stoi za serialem „Hercule”? Scenariusz napisał Benji Walters, znany z „Code of Silence”. Dwa pierwsze odcinki wyreżyseruje Jonny Campbell, który pracował wcześniej między innymi przy „In the Flesh” i „Am I Being Unreasonable?”. Za produkcję odpowiadają Mammoth Screen oraz Agatha Christie Limited, czyli spółka zarządzająca prawami do twórczości pisarki. Serial powstaje wspólnie dla BBC i BritBox. W Wielkiej Brytanii „Hercule” trafi na antenę BBC One oraz do serwisu iPlayer, a w Ameryce Północnej zadebiutuje na platformie BritBox. Zdjęcia mają ruszyć latem 2026 roku w Liverpoolu. „Hercule” już z budzi duże emocje Herkules Poirot to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii kryminału, a każda nowa adaptacja budzi gorące emocje. Przez lata wzorcem pozostawał David Suchet, który grał detektywa przez ponad dwie dekady. Na dużym ekranie po wąsy Poirota sięgnął niedawno Kenneth Branagh. Każdy kolejny aktor musi się z tymi nazwiskami mierzyć. Decyzja BBC, żeby postawić na 33-letniego aktora, to wyraźne zerwanie z tradycją. Zamiast eleganckiego, nieco sztywnego dżentelmena w średnim wieku widzowie dostaną młodego mężczyznę, który dopiero szuka swojego stylu. Dla jednych to odważny pomysł, dla innych krok o jeden za daleko. Drugim powodem zainteresowania jest sam koncept. Sięgnięcie po trzy słynne historie naraz i połączenie ich z początkami przyjaźni z Hastingsem oraz pierwszym pojawieniem się arcywroga zapowiada serial, który chce być czymś więcej niż klasyczną zagadką kryminalną. To próba opowiedzenia o człowieku, a nie tylko o kolejnych morderstwach do rozwiązania. Fani podzieleni. Jak przyjęto wybór nowego Poirota? Ogłoszenie obsady natychmiast wywołało dyskusję. Część fanów Agathy Christie z entuzjazmem przyjęła pomysł odmłodzenia detektywa i pokazania go na początku drogi. Dla nich to szansa na świeże spojrzenie na postać, którą znają niemal na pamięć. Inni podchodzą do projektu ostrożnie. Poirot przez dekady kojarzył się z konkretnym typem bohatera, a tak duża zmiana budzi obawy, czy nowa wersja nie oddali się zbyt mocno od pierwowzoru. W komentarzach wracają porównania z Davidem Suchetem, dla wielu widzów wciąż jedynym prawdziwym Poirotem. Na ostateczne oceny trzeba jednak poczekać. Dopóki nie ruszą zdjęcia i nie pojawią się pierwsze materiały, „Hercule” pozostaje przede wszystkim obietnicą i jedną z najbardziej wyczekiwanych zapowiedzi sezonu. Kiedy premiera „Hercule” i czy warto czekać? Zdjęcia do serialu mają rozpocząć się latem 2026 roku, więc na efekty trzeba uzbroić się w cierpliwość. Konkretna data premiery nie została jeszcze potwierdzona, a według pierwszych zapowiedzi serial może trafić na ekrany najwcześniej w 2027 roku. „Hercule” to propozycja przede wszystkim dla miłośników klasycznych kryminałów i wielbicieli Agathy Christie, którzy lubią, gdy znaną historię opowiada się na nowo. Spodoba się też tym, którzy cenią brytyjskie produkcje z dbałością o klimat epoki i mocnymi rolami pierwszoplanowymi. Jeśli wolisz Poirota dokładnie takiego, jakiego pamiętasz z wcześniejszych adaptacji, nowa wersja może wymagać od ciebie sporo otwartości. Jeśli jednak ciekawi cię, jak słynny detektyw stał się tym, kim był, „Hercule” już teraz zapowiada się jako jeden z ciekawszych tytułów na liście oczekiwanych premier. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2026/06/GettyImages-1157786686-9301460.jpg" width="2955" height="4433" alt="PARIS, FRANCE - JUNE 23: Edward Bluemel attends the Dunhill Spring Summer 2020 show as part of Paris Fashion Week on June 23, 2019 in Paris, France. (Photo by Victor Boyko/Getty Images for Dunhill)" title="Dunhill : Photocall - Paris Fashion Week - Menswear Spring/Summer 2020" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2026/06/GettyImages-2257405399-596f565.jpg" width="3368" height="5052" alt="PARIS, FRANCE - JANUARY 21: (EDITORIAL USE ONLY - For Non-Editorial use please seek approval from Fashion House) Edward Bluemel attends the Dior Homme Menswear Fall/Winter 2026-2027 show as part of Paris Fashion Week on January 21, 2026 in Paris, France. (Photo by Aurore Marechal/Getty Images)" title="Dior Homme - Photocall - Paris Fashion Week - Menswear Fall/Winter 2026-2027" />
Nicole Kidman kontra Elle Fanning w najgłośniejszym thrillerze roku. Kancelaria, władza i niebezpieczna rozgrywka
Nicole Kidman jako kobieta u władzy i Elle Fanning jako stażystka. „Discretion” to thriller oparty na opowiadaniu prawniczki Chandler Baker. „Discretion” trafiło na Paramount+ od razu z zamówieniem na cały sezon, bez kręcenia pilota na próbę. Za kamerą stanął Matt Shakman, ten sam, który wyreżyserował „WandaVision” i kinowe „Fantastic Four”.
O czym opowiada „Discretion” i dlaczego jeden podpis zmienia wszystko? Lenny zaczyna jako letnia stażystka w prestiżowej kancelarii prawniczej w Dallas. Praca wygląda dokładnie tak, jak powinna wyglądać pierwsza posada w firmie z najwyższej półki, do momentu gdy Lenny natrafia na sieć umów o poufności. Pod stertą podpisanych dokumentów kryje się prawda, którą ktoś bardzo skutecznie zamiótł pod dywan. Problem w tym, że jedną z takich umów Lenny podpisała sama, nie zdając sobie sprawy, w co weszła. Od tego momentu jej odkrycia przestają być abstrakcją. Stażystka, która chciała tylko dobrze wypaść, ląduje w celowniku Sharon, najpotężniejszej partnerki w firmie. Relacja mentorki i podopiecznej, która miała być przepustką do kariery, zmienia się w cichą rozgrywkę o to, kto ma prawo trzymać sekrety i ile naprawdę kosztuje milczenie. Twórcy obiecują kameralny thriller obyczajowy, w którym napięcie bierze się z układów wewnątrz kancelarii, a nie z efektownych zwrotów akcji. Kto gra w „Discretion”? Obsada, twórcy i duże nazwiska W rolach głównych zobaczymy Nicole Kidman jako Sharon, partnerkę zarządzającą sekretami firmy, oraz Elle Fanning jako Lenny, stażystkę, która odkrywa zbyt wiele. To pierwsze wspólne przedsięwzięcie obu aktorek. Serial reżyseruje Matt Shakman, który wziął na siebie pilota oraz trzy kolejne odcinki. Shakman ma na koncie „WandaVision” dla Marvela i kinowe „Fantastic Four: Pierwsze kroki”, wcześniej kręcił między innymi odcinki „Gry o tron”. Scenariusz napisała Chandler Baker, autorka powieści „The Husbands” i „Whisper Network”, a punktem wyjścia stało się jej własne opowiadanie, inspirowane pracą w korporacyjnej kancelarii. Lista producentów wykonawczych mówi sama za siebie. Są na niej Chandler Baker, Matt Shakman, Susannah Grant, znana ze scenariuszy „Erin Brockovich” i serialu „Unbelievable”, a także Nicole Kidman i Per Saari z Blossom Films. Po drugiej stronie projekt prowadzą Elle i Dakota Fanning wraz z Brittany Kahan Ward z Lewellen Pictures. Za produkcję odpowiada A24, a serial powstaje dla Paramount+. Dlaczego o „Discretion” mówi się, zanim padł pierwszy klaps? Paramount+ zamówił „Discretion” od razu jako serial, z pominięciem etapu pilota nakręconego na próbę. W branży to sygnał, że platforma jest pewna materiału i nazwisk, które za nim stoją. Zamówienie obejmuje osiem odcinków. Drugim powodem rozmów jest sam zestaw twórców. Matt Shakman po sukcesie „Fantastic Four” mógł wybierać projekty, a postawił na kameralny thriller obyczajowy, nie na kolejne kino superbohaterskie. Do tego dochodzi A24, studio kojarzone z ambitnym kinem, oraz duet producencki Kidman i sióstr Fanning, które pilnują projektu także od strony produkcyjnej. Trzeci element to sam temat. Umowy o poufności, układy wewnątrz korporacji i cena milczenia to wątki, które w ostatnich latach wracają w głośnych sprawach z prawdziwego życia. „Discretion” bierze je na warsztat w formie thrillera, a scenariusz wyszedł spod ręki prawniczki, która ten świat zna od środka. Czy warto czekać na „Discretion” i dla kogo będzie ten serial? „Discretion” celuje w widzów, którzy lubią prawnicze i korporacyjne thrillery rozpisane na relacje, a nie na pościgi. Jeśli dobrze wspominasz seriale o kobietach rozgrywających własną grę o władzę, w rodzaju „Wielkich kłamstewek” z Nicole Kidman, to jest produkcja zaadresowana także do ciebie. Na razie znamy obsadę, twórców i zarys fabuły, ale nie datę premiery. Zdjęcia mają ruszyć w drugiej połowie 2026 roku, więc na efekt poczekamy. Pewne jest jedno: zestawienie Nicole Kidman i Elle Fanning w historii o mentorce i uczennicy po dwóch stronach jednej tajemnicy to jeden z mocniejszych pomysłów castingowych nadchodzącego sezonu Paramount+.
„Wiadomości dla Isabelle” to premiera, po której sięgniesz po chusteczki. Netflix ma hit na czerwcowy wieczór
Jill nie potrafi pogodzić się ze śmiercią siostry, więc robi jedyną rzecz, która przynosi jej ulgę. Dzwoni na jej stary numer i nagrywa wiadomości o swoim pogmatwanym życiu w San Francisco. Kłopot w tym, że numer dawno zmienił właściciela. Po drugiej stronie jest Wes, agent nieruchomości z Teksasu, który słyszy wszystko, czego usłyszeć nie powinien. „Wiadomości dla Isabelle” trafią na Netfliksa 19 czerwca.
Zoey Deutch i Nick Robinson spotykają się na ekranie, nie patrząc sobie w oczy. On odbiera wiadomości głosowe nagrywane do zmarłej, ona nie ma pojęcia, że ktokolwiek ich słucha. „Wiadomości dla Isabelle” to historia o stracie, która zamienia się w nieoczekiwaną bliskość. Reżyserka Leah McKendrick przyznaje, że inspirowała się klasykami pokroju „Notting Hill” i „Bezsenności w Seattle”. O czym są „Wiadomości dla Isabelle”? Numer, który zmienił właściciela i wszystko inne Jill po śmierci siostry Isabelle nie umie powiedzieć jej „do widzenia”. Zamiast tego, co jakiś czas dzwoni na jej stary numer i nagrywa wiadomości głosowe. Opowiada w nich o swoim chaotycznym życiu w San Francisco, o marzeniu o pracy cukierniczki, o porażkach i o tym, jak trudno funkcjonować bez najbliższej osoby. To jej prywatny rytuał, sposób na to, by siostra wciąż gdzieś była. Numer Isabelle dawno jednak przeszedł w inne ręce. Należy teraz do Wesa, agenta nieruchomości z Austin w Teksasie, który zaczyna odbierać te szczere, czasem zabawne, czasem łamiące serce nagrania. Wes nie powinien ich słuchać, a mimo to nie kasuje ani jednego. Z czasem zaczyna czekać na kolejne wiadomości i poznaje Jill lepiej niż ludzie, których spotyka na co dzień. Cała relacja rozwija się więc zanim bohaterowie w ogóle się zobaczą. Kto gra w „Wiadomościach dla Isabelle”? Zoey Deutch, Nick Robinson i znajome twarze W Jill wciela się Zoey Deutch, znana z „Set It Up” i „Zombieland: Podwójny strzał”. Wes to Nick Robinson, którego widzowie pamiętają z „Twojego Simona” i „Jurassic World”. Zmarłą Isabelle, obecną w retrospekcjach, gra Ciara Bravo. W obsadzie znaleźli się też Nick Offerman, Harry Shum Jr., Lukas Gage, Megan Danso, Gil Bellows, Toby Sandeman i Spencer Lord. Za kamerą stanęła Leah McKendrick, która napisała również scenariusz. Za muzykę odpowiadają Este Haim z zespołu HAIM oraz Amanda Yamate, a produkcją zajęło się Sony Pictures. Dlaczego o „Wiadomościach dla Isabelle” mówią fanki „Notting Hill”? Leah McKendrick nie ukrywa, skąd czerpała inspirację. Wymienia „Bezsenność w Seattle” i „Notting Hill”, czyli komedie romantyczne, w których uczucie rodzi się na odległość, zanim bohaterowie naprawdę się poznają. Tutaj rolę listu czy radiowej audycji przejmuje poczta głosowa, a całą bliskość budują nagrane wiadomości. Film gra na dwóch emocjach naraz. Z jednej strony jest tu żałoba i tęsknota za siostrą, z drugiej lekki, komediowy ton typowy dla gatunku. McKendrick prowadzi obie te nuty równolegle, więc scena, która rozśmiesza, potrafi chwilę później ścisnąć za gardło. San Francisco i Austin dają filmowi ciepłą, wakacyjną oprawę, a ścieżka dźwiękowa Este Haim dokłada do tego nastrojowe tło. Zwiastun „Wiadomości dla Isabelle”, który zapowiada śmiech i łzy Zapowiedź zdradza dokładnie tyle, ile trzeba. Wes tłumaczy znajomym, że jakaś nieznajoma zostawia mu wiadomości na służbowym telefonie i że są one adresowane do jej siostry. W tle słychać głos Jill, która pyta wprost, jak ma sobie poradzić bez najbliższej osoby. To zestawienie żartu i wzruszenia w ciągu kilkudziesięciu sekund najlepiej oddaje, na czym polega ten film. Premiera „Wiadomości dla Isabelle” odbywa się 19 czerwca, czyli tuż przed weekendem, co czyni z tej produkcji naturalny wybór na seans we dwoje albo w babską ekipę. Zwiastun z polskimi napisami obejrzysz na oficjalnym kanale Netflix Polska: View oEmbed on the source website „Wiadomości dla Isabelle” to więcej niż komedia romantyczna To propozycja przede wszystkim dla widzów, którzy lubią komedie romantyczne z drugim dnem. Jeśli wracasz do „Bezsenności w Seattle” albo „Notting Hill” i nie przeszkadza ci, że film po drodze potrafi wzruszyć, „Wiadomości dla Isabelle” trafią w twój gust. Wątek żałoby jest tu obecny, ale obudowany humorem, więc seans nie zostawia widza w ciężkim nastroju. Zoey Deutch i Nick Robinson budują chemię głównie głosem i mimiką, bo przez sporą część historii dzieli ich telefon. To film na spokojny wieczór, z chusteczkami w zasięgu ręki i bez ambicji rewolucjonizowania gatunku. Dobrze sprawdzi się jako weekendowa premiera dla fanek romansów, które cenią równowagę między śmiechem a emocją.
Kultowy amerykański thriller z Johnem Cusackiem. Psychologiczna łamigłówka zaskoczy nawet najbardziej wymagających widzów
W katalogu Prime Video znajduje się film, który dla wielu widzów może być prawdziwą podróżą do przeszłości. Chodzi o thriller psychologiczny z 2003 roku, który pochłania od pierwszej sceny.
W tym artykule: 1. „Tożsamość” – fabuła, obsada i twórcy 2. „Tożsamość” – recenzja 3. „Tożsamość” – zwiastun, gdzie obejrzeć? To świetna okazja, by przypomnieć sobie, jak wyglądały produkcje trzymające w napięciu jeszcze przed streamingową erą. Film zachwyca klimatem, przemyślaną konstrukcją i świetnymi kreacjami aktorskimi. A mowa o „Tożsamości” w reżyserii Jamesa Mangolda. „Tożsamość” – fabuła, obsada i twórcy Punkt wyjścia fabuły to gwałtowna burza, która zmusza grupę nieznajomych do schronienia się w podupadającym motelu. Wkrótce okazuje się, że miejsce to stanie się sceną dla serii makabrycznych wydarzeń. Giną kolejne osoby, a napięcie rośnie z każdą minutą. Za reżyserię „Tożsamości” odpowiada James Mangold, znany dziś z takich tytułów jak „Le Mans '66”, czy „Logan”. Już w 2003 roku udowodnił, że potrafi połączyć intensywne tempo akcji z głębokim tłem psychologicznym. Scenariusz napisał Michael Cooney – i to właśnie jego pomysłowa narracja z niespodziewanymi zwrotami akcji jest jednym z największych atutów filmu. W obsadzie znaleźli się m.in. John Cusack, Ray Liotta, Amanda Peet oraz Clea DuVall. „Tożsamość” – recenzja „Tożsamość” to nie tylko klasyczny thriller z elementami horroru, ale przede wszystkim inteligentnie skonstruowana psychologiczna łamigłówka, która potrafi zaskoczyć nawet najbardziej wymagających widzów. James Mangold umiejętnie buduje napięcie, wykorzystując klaustrofobiczne otoczenie podupadającego motelu i izolację bohaterów, by stopniowo wprowadzać kolejne warstwy tajemnicy. Choć początek filmu może sugerować prostą historię o seryjnym mordercy eliminującym kolejne ofiary, szybko staje się jasne, że stawka jest o wiele wyższa. Dzięki pomysłowemu scenariuszowi Michaela Cooneya „Tożsamość” stopniowo przekształca się w opowieść o ludzkiej psychice, tożsamości i próbie ocalenia tego, co pozornie zostało już utracone. John Cusack i Ray Liotta wyróżniają się w obsadzie, nadając swoim postaciom głębi i niejednoznaczności. Film balansuje na granicy gatunków – od thrillera, przez horror, aż po dramat psychologiczny – ale robi to z gracją i bez popadania w przesadę. Zaskakujące zwroty akcji i nieoczywiste zakończenie sprawiają, że „Tożsamość” zostaje w pamięci długo po seansie. To film, który warto zobaczyć nie tylko dla emocji, ale także dla gry z konwencją i pytania: kim naprawdę jesteśmy, kiedy nikt nie patrzy? „Tożsamość” – zwiastun, gdzie obejrzeć? „Tożsamość” jest dostępna na Prime Video. Zwiastun poniżej: View oEmbed on the source website
Jan Holoubek po „Heweliuszu” wraca z czymś jeszcze mroczniejszym. To western, jakiego w polskim kinie dawno nie było
Jan Holoubek nie zwalnia tempa. Po sukcesie „Heweliusza” reżyser zabiera widzów do 1943 roku i opowiada historię, w której nikt nie jest do końca niewinny. Niemiecki urzędnik przyjeżdża do małej wsi, żeby wyjaśnić zniknięcie żydowskiego prawnika, i powoli odkrywa, że cała okolica ma coś do ukrycia. W obsadzie Joanna Kulig, Itay Tiran i Robert Więckiewicz. Oto, co już wiadomo o „Dzikim, dzikim wschodzie”.
O tym filmie mówiło się już na planie. Jan Holoubek zebrał obsadę, której pozazdrościłaby niejedna międzynarodowa produkcja, i sięgnął po temat łączący thriller, dramat wojenny i klasyczny western. „Dziki, dziki wschód” opowiada o niemieckim urzędniku tropiącym zniknięcie żydowskiego prawnika i o sekretach, które wojna przykryła, ale nie usunęła. W kinach w 2026 roku. O czym jest „Dziki, dziki wschód”? Zaginięcie, które wywraca życie całej wsi Akcja filmu toczy się w 1943 roku, na ziemiach okupowanych przez III Rzeszę. Główny bohater, niemiecki urzędnik Martin Wolff, zostaje wysłany do odległej wsi, żeby wyjaśnić zniknięcie żydowskiego prawnika. Jego przyjazd narusza kruchą równowagę, jaka wytworzyła się między wystraszonymi mieszkańcami, miejscowymi kolaborantami i nazistowską władzą. Im głębiej Wolff wchodzi w sprawę, tym wyraźniej widać, że za zniknięciem stoi coś więcej niż jeden człowiek. W tle krążą plotki o ukrytym majątku prawnika, a kolejne tropy odsłaniają lokalne układy i chciwość, która nie zna wojennych podziałów. Twórcy określają film jako western noir, czyli połączenie konwencji westernu z mrocznym kryminałem i dramatem wojennym. Bohaterowie balansują tu na granicy między prawem a bezprawiem, a samo śledztwo zaczyna ukrywać więcej, niż wyjaśnia. Kto gra w „Dzikim, dzikim wschodzie”? Obsada, w której każde nazwisko coś znaczy W roli Martina Wolffa zobaczymy Itaya Tirana, izraelskiego aktora znanego widzom z międzynarodowych produkcji. Jedną z głównych ról gra Joanna Kulig. Na ekranie pojawią się również Robert Więckiewicz, Piotr Trojan, Jan Bülow, Jacek Beler, Magdalena Różczka, Jacek Koman oraz Aleksander Yatsentyuk. Za reżyserię odpowiada Jan Holoubek, twórca między innymi „Rojstu”, „Wielkiej wody”, „Heweliusza” i „25 lat niewinności”. Scenariusz napisała Aleksandra Takuska, a zdjęcia wykonał Bartłomiej Kaczmarek. Producentką filmu jest Ewa Puszczyńska, mająca na koncie dwa Oscary za „Idę” i „Strefę interesów”. Dlaczego o filmie Holoubka jest tak głośno jeszcze przed premierą? Złożyło się na to kilka konkretnych rzeczy. Pierwsza to nazwisko reżysera. Jan Holoubek od kilku lat trafia w polskie rozmowy o kinie i serialach, a po „Heweliuszu” widzowie czekają na jego kolejny ruch z dużymi oczekiwaniami. Druga to producentka. Ewa Puszczyńska firmowała projekty, które zdobywały Oscary, więc jej udział od razu ustawia rozmowę o filmie na poziomie międzynarodowym. Uwagę przyciąga też sam pomysł. Western rozegrany w realiach okupacji to w polskim kinie rzadkość, a połączenie tej konwencji z historią o zdradzie, chciwości i ukrytym majątku daje twórcom dużo miejsca na napięcie. Do tego dochodzi międzynarodowa obsada z Itayem Tiranem i Janem Bülowem oraz lokacje na Dolnym Śląsku, w tym zabytkowy kościół ewangelicki w Żeliszowie, a część zdjęć powstawała także na Litwie. Dystrybucją w Polsce zajmuje się Warner Bros., a film powstaje w koprodukcji z TVN i Warner Bros. Discovery. W branżowych rozmowach pojawia się już typowanie filmu na pokazy festiwalowe i na polskiego kandydata do Oscara, choć to na razie zapowiedzi, a nie fakty. Gdzie i kiedy obejrzysz „Dziki, dziki wschód”? Premiera, kina i czy jest zwiastun? Zdjęcia do filmu ruszyły jesienią 2025 roku i trwały na Dolnym Śląsku oraz na Litwie. Premiera „Dzikiego, dzikiego wschodu” planowana jest na 2026 rok, a film trafi do kin za pośrednictwem Warner Bros. Polska. Dokładna data dzienna nie została jeszcze ogłoszona, mówi się również o możliwych pokazach na festiwalach filmowych. Oficjalnego zwiastuna na razie nie ma. Twórcy udostępnili pierwszy kadr z planu, na którym widać Itaya Tirana i Joannę Kulig w scenie utrzymanej w ciemnej, surowej tonacji. Po publikacji kolejnych materiałów uzupełnimy ten tekst o zwiastun. Czy warto czekać na „Dziki, dziki wschód”? Film spodoba się przede wszystkim widzom, którzy cenią styl Jana Holoubka, czyli powolne budowanie napięcia i bohaterów z drugim dnem. Skorzystają też fani kina wojennego, które nie ogranicza się do scen batalistycznych, tylko skupia się na ludziach i ich wyborach. Konwencja western noir przyciągnie z kolei tych, którzy lubią kryminalny węzeł, moralne niejednoznaczności i atmosferę zagrożenia. Nie zapowiada się film, który odmieni gatunek czy zrewolucjonizuje polskie kino. Zapowiada się za to mocny, dopracowany thriller z nazwiskami, które rzadko spotykają się w jednej produkcji. Jeśli lubisz historie, które trzymają w napięciu i nie dają łatwych odpowiedzi, „Dziki, dziki wschód” warto wpisać do filmowego kalendarza na 2026 rok.
Popławska i Jakubik jako Kuroniowie. „Nasza rewolucja” to jeden z najbardziej oczekiwanych polskich filmów 2026 roku
Arkadiusz Jakubik zniknął pod charakteryzacją i gestami Jacka Kuronia tak dokładnie, że na pierwszych kadrach trudno odróżnić aktora od pierwowzoru. U jego boku Magdalena Popławska wciela się w Grażynę „Gajkę” Kuroń. Piotr Domalewski opowiada o parze, której warszawskie mieszkanie przez lata było jednym z najważniejszych adresów opozycji w PRL. Teaser krąży już w sieci, a premiera zaplanowana jest na 11 listopada.
On był charyzmatycznym idealistą gotowym poświęcić wszystko dla wolności, ona wnosiła do tej relacji odwagę i spokój. Piotr Domalewski opowiada o Grażynie i Jacku Kuroniach z perspektywy, którą rzadko widać w filmach o opozycji, czyli od strony domu, kuchni i nocnych rozmów. „Nasza rewolucja” z Arkadiuszem Jakubikiem i Magdaleną Popławską trafi do kin 11 listopada. O czym jest „Nasza rewolucja”? Historia, która zaczyna się przy kuchennym stole Akcja rozgrywa się w latach 70. i 80., w czasach, gdy zwykła rozmowa o wolności mogła skończyć się przesłuchaniem. Jacek Kuroń to jeden z twórców Komitetu Obrony Robotników, człowiek, wokół którego skupiało się życie opozycji. Grażyna „Gajka” Kuroń stoi obok niego, ale nie w cieniu, bo to ona często trzyma w ryzach codzienność, gdy on znika na kolejne tygodnie. Ich mieszkanie zamienia się w punkt kontaktowy demokratycznej opozycji. Przewijają się przez nie działacze, dziennikarze i przypadkowi ludzie szukający pomocy, a między jednym spotkaniem a drugim trzeba ugotować obiad i pilnować, kto stoi pod oknem. W tle pojawiają się robotnicze protesty, działalność KOR, represje władzy i stan wojenny. Domalewski nie robi z tego jednak podręcznika. Bliżej mu do intymnego portretu małżeństwa, które kocha się i kłóci, rozstaje i wraca do siebie, a przy tym próbuje zmienić kraj. Kto gra w „Naszej rewolucji”? Jakubik, Popławska i obsada, która robi różnicę W Jacka Kuronia wciela się Arkadiusz Jakubik, a w Grażynę „Gajkę” Kuroń Magdalena Popławska. To na ich relacji opiera się cały film, bo reżyser prowadzi opowieść przez prywatne, a nie publiczne życie tej pary. W dalszej obsadzie znaleźli się między innymi Jacek Koman, Agnieszka Przepiórska, Anna Ilczuk, Andrzej Andrzejewski oraz Jakub Jakubik, prywatnie syn Arkadiusza Jakubika. Za kamerą stoi Piotr Domalewski, reżyser nagradzanej „Cichej nocy” i serialu „Wielka woda”. Producentem jest Robert Kijak i studio Next Film, a wśród koproducentów znalazł się TVN. Film powstał między innymi dzięki wsparciu Gdańskiego Funduszu Filmowego. Dlaczego o „Naszej rewolucji” jest głośno, choć premiera dopiero jesienią? Po pierwsze, nazwiska. Jakubik w roli Kuronia to jeden z tych pomysłów castingowych, które zwracają uwagę same z siebie, a pierwsze fotosy tylko podgrzały dyskusję, bo aktor zmienił się nie do poznania. Po drugie, temat. O Jacku Kuroniu powstało już sporo materiałów dokumentalnych, ale na dużym ekranie fabularnym jego historia trafia rzadko. Domalewski idzie pod prąd typowemu kinu o opozycji. Zamiast wieców i transparentów dostajemy mieszkanie, dzieci, papierosa wypalanego w napięciu i telefon, którego nie można swobodnie odebrać. Taki punkt widzenia, czyli wielka historia oglądana z perspektywy jednego domu, wyróżnia ten projekt na tle innych polskich produkcji o tamtych czasach. Premiera „Naszej rewolucji”. Dlaczego akurat 11 listopada? Film wejdzie do kin 11 listopada 2026 roku, w Narodowe Święto Niepodległości. To wybór z drugim dnem, bo wolność i godność to pojęcia, wokół których kręci się cała opowieść. Produkcja powstała w roku 45. rocznicy porozumień sierpniowych, więc historyczny kontekst towarzyszy jej od samego początku. Honorowy patronat nad filmem objął Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a mecenasem promocji został Orlen. Dla widzów oznacza to jedno, że „Naszą rewolucję” zobaczymy najpierw w kinach, a dopiero później należy spodziewać się jej na platformach. Zwiastun „Naszej rewolucji” Pierwszy teaser pojawił się w połowie maja na oficjalnym kanale dystrybutora. Krótki, ale dobrze oddaje ton całości, bo zamiast politycznych haseł stawia na bliskość dwojga ludzi i atmosferę nieustannego zagrożenia. Widać Warszawę sprzed lat, ciasne wnętrza i twarze, które mówią więcej niż słowa. Zwiastun obejrzycie tutaj: View oEmbed on the source website
Komedia o rozwodzie, po której czujesz się dziwnie lekko. Najdojrzalszy i najbardziej zaskakujący film Bradleya Coopera
Alex i Tess byli razem kilkanaście lat, mają dwóch synów i wspólne życie, które jeszcze niedawno wyglądało na poukładane. Teraz siedzą u prawnika i ustalają, jak rozstać się tak, żeby nie zranić dzieci ani siebie nawzajem. Zamiast pogrążać się w żalu, Alex pewnego wieczoru łapie za mikrofon na otwartej scenie komediowej w Nowym Jorku. „Czy mnie słychać?” w reżyserii Bradleya Coopera trafiło właśnie do Disney+ i już dzieli widzów.
Nie każdy rozwód kończy się trzaskaniem drzwiami. Czasem dwoje ludzi po prostu przestaje do siebie pasować i musi nauczyć się żyć obok siebie, dla dzieci i dla resztek dawnej przyjaźni. Na tym napięciu Bradley Cooper zbudował „Czy mnie słychać?”, komedię, która równie często wywołuje śmiech, co ściśnięcie w gardle. Film jest już dostępny w Disney+. O czym jest „Czy mnie słychać?”. Rozwód, który nie chce się skończyć Alex i Tess Novak (Will Arnett i Laura Dern) są małżeństwem od kilkunastu lat i wychowują dwóch synów, Felixa i Jude'a. Ich związek nie rozpada się przez zdradę ani wielką awanturę, tylko przez powolne oddalanie, które oboje w końcu nazywają po imieniu. Decydują się na rozwód, choć żadne z nich nie potrafi do końca wyjść z roli partnera. Zamiast szukać pociechy u terapeuty, Alex pewnego wieczoru wchodzi na scenę otwartego mikrofonu w nowojorskim klubie komediowym i zaczyna opowiadać o swoim życiu zupełnie obcym ludziom. Tess w tym czasie układa codzienność na nowo i liczy lata, które poświęciła rodzinie oraz karierze drugiej osoby. Im dłużej trwa ich rozstanie, tym cieńsza robi się granica między „byłymi” a „wciąż razem”. Oboje próbują dogadać się w sprawie dzieci, wspólnych znajomych i pieniędzy, a przy okazji raz po raz wracają do siebie, jakby rozwód był tylko kolejnym etapem znajomości, a nie jej końcem. Obsada „Czy mnie słychać?”. Will Arnett, Laura Dern i Bradley Cooper za kamerą Głównej roli podjął się Will Arnett, kojarzony głównie z komedii i głosu w serialu „BoJack Horseman”. Tutaj gra mężczyznę w kryzysie, który próbuje przekuć rozpacz w żart, i robi to bez przerysowania. U jego boku Laura Dern, nagradzana za „Historię małżeńską” i serial „Wielkie kłamstewka”, jako Tess. Bradley Cooper poza reżyserią wcielił się w Ballsa, najlepszego przyjaciela Alexa, aktora, który nawet w słabszych momentach trzyma fason. W dalszej obsadzie pojawiają się Andra Day, Amy Sedaris, Sean Hayes, Christine Ebersole i Ciarán Hinds. To trzeci pełnometrażowy film Coopera jako reżysera, po „Narodzinach gwiazdy” i „Maestro”. Scenariusz napisał razem z Willem Arnettem i Markiem Chappellem, a punktem wyjścia stała się historia brytyjskiego komika Johna Bishopa, który otrzymał osobny kredyt za pomysł. Dlaczego o „Czy mnie słychać?” zrobiło się głośno? Film zamknął nowojorski festiwal filmowy w październiku 2025 roku, a do amerykańskich kin trafił tuż przed świętami. W Polsce pokazały go kina pod koniec lutego, teraz wchodzi do Disney+. Na Rotten Tomatoes ma 87 procent pozytywnych recenzji od krytyków, a recenzenci często wymieniają go jednym tchem z najdojrzalszymi rzeczami w dorobku Coopera. Sporo emocji wzbudziło też pominięcie filmu przy oscarowych nominacjach. Reżyser, którego poprzednie tytuły walczyły o statuetki, tym razem został przez Akademię ominięty, co część krytyków uznała za jedno z większych przeoczeń sezonu. Drugim powodem zainteresowania jest sam Arnett, który po latach grania w komediach dostał rolę wymagającą powagi i smutku. Cooper jako reżyser usuwa się w cień i daje aktorom przestrzeń, zamiast popisywać się formą. Zwiastun z polskimi napisami obejrzycie tutaj: View oEmbed on the source website Opinie widzów o „Czy mnie słychać?”. „Poczułem się jak po dwóch rozwodach” Reakcje są podzielone, co przy historii o rozpadającym się małżeństwie akurat nie dziwi. Jeden z widzów podsumował seans krótko: „Po seansie poczułem się, jakbym był po dwóch rozwodach. Ale może o to właśnie chodziło”. Inni wracają do skojarzeń z klasykami kina o związkach na zakręcie. „Pomysł wyjściowy trochę jak z Woody'ego Allena – w pewnym momencie zresztą trudno nie mieć skojarzeń z 'Mężami i żonami'”, zauważa kolejny. Po stronie obrońców filmu stanęły nawet osoby, które zwykle omijają historie o komikach. „Nie znoszę stand-upu — naprawdę”, przyznaje jeden z widzów, by po chwili dodać, że „stand-up w tym filmie nie jest celem, lecz narzędziem”. Nie brakuje też głosów chłodniejszych, w których film bywa nazywany przyzwoitym, ale mniej porywającym, niż zapowiadały recenzje. Najczęściej powtarza się jednak wrażenie, że to opowieść, która zostaje z widzem na dłużej, niż wynikałoby z lekkiego tonu zwiastunów. Czy warto obejrzeć „Czy mnie słychać?” w Disney+? Najwięcej z tego filmu wyniosą osoby, które same przechodziły przez koniec długiego związku albo obserwowały to z bliska. To historia o dorosłych, którzy popełnili błędy i starają się nie przerzucać ich na dzieci. Nie ma tu wielkich zwrotów akcji ani efekciarskich scen. Zamiast nich dostajecie dwie godziny z bohaterami, którzy rozmawiają, żartują, ranią się i godzą, czasem w obrębie jednej sceny. Jeśli wolicie kino dosłowne i szybkie, możecie poczuć niedosyt, bo „Czy mnie słychać?” działa półtonami i pauzami. Ale jeśli macie ochotę na wieczór z historią, która najpierw rozśmiesza, a potem zostawia cichy niepokój, ten tytuł czeka w Disney+ od 10 czerwca.
Im więcej zarabiali na jego obrazach, tym krócej żyli. Ten horror Netfliksa to złośliwa bajka o chciwości
Vetril Dease przez całe życie malował i nikomu nie pokazał ani jednego płótna. Po jego śmierci sąsiadka wynosi z mieszkania setki obrazów, a świat sztuki dostaje bzika na ich punkcie. Ceny rosną, nazwisko Dease'a elektryzuje kolekcjonerów, tylko że ludzie zarabiający na tej kolekcji zaczynają ginąć. „Velvet Buzzsaw” z Jakiem Gyllenhaalem to horror, w którym narzędziem zbrodni jest sztuka. Film wciąż można obejrzeć na Netfliksie.
Są filmy, których nie da się odłożyć na jedną półkę, i „Velvet Buzzsaw” należy do tego grona. Satyra na świat sztuki płynnie przechodzi tu w horror, a galeryjna biel ścian okazuje się zaskakująco dobrą scenografią do straszenia. Dan Gilroy zebrał obsadę, o jakiej marzą twórcy dużo droższych produkcji, i nakręcił film, który dzieli widzów od premiery. Sprawdź, czy to seans dla ciebie. „Velvet Buzzsaw” wciąż czeka na Netfliksie. Horror, w którym sztuka wystawia rachunek „Velvet Buzzsaw” miał premierę na festiwalu Sundance w styczniu 2019 roku, a kilka dni później, 1 lutego, trafił na Netfliksa. Za scenariusz i reżyserię odpowiada Dan Gilroy, twórca „Wolnego strzelca”. Choć od premiery minęło sporo czasu, film wciąż jest dostępny na platformie i pozostaje jedną z najdziwniejszych oryginalnych produkcji w jej katalogu: na poły kpiną z rynku sztuki, na poły opowieścią o klątwie. Zwiastun można obejrzeć na oficjalnym kanale Netfliksa: View oEmbed on the source website O czym jest „Velvet Buzzsaw”? Skrzynia obrazów, której nikt nie powinien był otwierać Josephina, pracownica prestiżowej galerii w Los Angeles, znajduje na klatce schodowej martwego sąsiada. Vetril Dease żył samotnie i przez dekady malował wyłącznie dla siebie, a przed śmiercią zażyczył sobie, by wszystkie jego prace zniszczono. Josephina zamiast tego wynosi setki płócien z jego mieszkania i pokazuje je ludziom, którzy potrafią zamienić sztukę w pieniądze. Lawina rusza błyskawicznie. Morf Vandewalt, najbardziej wpływowy krytyk w mieście, pisze o Deasie z zachwytem, a galerzystka Rhodora Haze przejmuje kolekcję i podgrzewa ceny, dawkując obrazy kolekcjonerom. Martwy samotnik staje się sensacją sezonu. Wkrótce jednak osoby, które zarabiają na jego pracach, zaczynają ginąć w okolicznościach przypominających makabryczne instalacje. Im głośniej o kolekcji, tym krótsza robi się lista żywych. Obsada „Velvet Buzzsaw”: Jake Gyllenhaal i ekipa „Wolnego strzelca” znów razem Jake Gyllenhaal gra Morfa Vandewalta, krytyka, którego jeden akapit potrafi pogrzebać karierę albo wywindować ceny czyichś prac. Rene Russo wciela się w Rhodorę Haze, właścicielkę galerii i byłą punkówkę z zespołu Velvet Buzzsaw, od którego film wziął tytuł. Toni Collette gra Gretchen, muzealną kuratorkę, która przeszła na stronę wielkich pieniędzy, a John Malkovich artystę Piersa, gwiazdę w twórczym kryzysie. W obsadzie są też Zawe Ashton jako Josephina, Daveed Diggs jako uliczny artysta Damrish, Tom Sturridge jako konkurencyjny galerzysta Jon Dondon, Natalia Dyer jako asystentka Coco, która ma wyjątkowego pecha do znajdowania zwłok, oraz Billy Magnussen. Dla Gilroya, Gyllenhaala i Russo to drugie spotkanie po „Wolnym strzelcu” z 2014 roku, w którym duet aktorski krążył po nocnym Los Angeles w pogoni za krwawymi newsami. Tu zmienia się dekoracja, ale temat zostaje podobny: ile można zarobić na cudzym nieszczęściu i kiedy ta cena robi się za wysoka. Dlaczego „Velvet Buzzsaw” dzieli widzów? Satyra i horror w jednym kadrze Gilroy kpi z języka krytyki, absurdalnych wycen i ludzi, którzy traktują sztukę wyłącznie jak lokatę kapitału, a jednocześnie morduje swoich bohaterów rękami tej sztuki. Najczęściej przywoływana scena filmu rozgrywa się w galerii: zwiedzający z podziwem fotografują „instalację”, nie zauważając, że patrzą na prawdziwe zwłoki. W pamięć zapada też Hoboman, robot w masce odgrywający bezdomnego, jedna z najbardziej niepokojących rekwizytorni ostatnich lat. Po premierze na Sundance opinie się rozjechały. Część widzów doceniła przewrotny pomysł i złośliwy humor, część uznała, że film nie wybrał między kpiną a strachem. Ten spór trwa zresztą do dziś i chyba najlepiej tłumaczy, dlaczego „Velvet Buzzsaw” wciąż znajduje nowych widzów. Czy warto obejrzeć „Velvet Buzzsaw”? Sprawdź, zanim klikniesz play To propozycja dla widzów, którzy lubią kino mieszające gatunki i nie potrzebują jasnej etykiety na pudełku. Sporo tu frajdy dla fanów Gyllenhaala, bo rola przewrażliwionego krytyka daje mu pole do aktorskiej brawury, a także dla wszystkich, których bawi wbijanie szpilki w świat wielkich pieniędzy. Miłośnicy klasycznych horrorów powinni jednak wiedzieć, że straszenie jest tu dawkowane oszczędnie, a złośliwości bywa więcej niż grozy. Seans trwa niecałe dwie godziny, a film znajdziesz na Netfliksie wśród produkcji oryginalnych platformy.
Najpiękniejsza historia miłosna Netflixa dobiega końca. Ostatni rozdział z życia Nicka i Charliego już wkrótce
Na tę wiadomość fani czekali od miesięcy. Netflix oficjalnie potwierdził, że „Heartstopper Forever” zadebiutuje na platformie 17 lipca 2026 roku. Pełnometrażowy film zamknie historię Nicka i Charliego, która od 2022 roku podbijała serca widzów na całym świecie. Tym razem zakochani zmierzą się z czymś, czego nie da się rozwiązać jednym uściskiem dłoni na szkolnym korytarzu.
Kiedy wiosną 2022 roku „Heartstopper” debiutował na Netfliksie, mało kto przewidywał, że skromna opowieść o dwóch chłopakach z brytyjskiej szkoły stanie się globalnym fenomenem. Cztery lata później historia Nicka i Charliego dobiega końca. Zamiast czwartego sezonu powstał pełnometrażowy film, a Netflix właśnie ogłosił jego datę premiery. „Heartstopper Forever” zadebiutuje na platformie 17 lipca 2026 roku. O czym jest „Heartstopper Forever”? Nicka i Charliego czeka próba, której boją się wszystkie pary Akcja filmu rozpoczyna się tam, gdzie zostawił nas trzeci sezon. Nick i Charlie są nierozłączni, ale ich wspólny świat właśnie zaczyna się zmieniać. Nick przygotowuje się do wyjazdu na studia, a Charlie zostaje w szkole i po raz pierwszy musi odnaleźć się bez ukochanego u boku. Perspektywa związku na odległość budzi w obu chłopakach wątpliwości, których wcześniej nie znali. Swoje rozdziały domykają też pozostali bohaterowie. Elle, Tao, Tara, Darcy i Isaac mierzą się z końcem szkoły, pierwszymi pożegnaniami i pytaniami o to, co dalej. Scenariusz napisała Alice Oseman, autorka powieści graficznych, na których powstał serial. Film przenosi na ekran szósty, ostatni tom cyklu oraz nowelę „Nick and Charlie”, więc fani książkowego pierwowzoru mniej więcej wiedzą, jakich emocji się spodziewać. Obsada „Heartstopper Forever”. Wielki powrót ulubieńców i jedna zmiana, która zaskoczyła fanów Na ekran wracają Kit Connor jako Nick Nelson i Joe Locke jako Charlie Spring. Obaj po raz pierwszy pełnią również funkcję producentów wykonawczych. W filmie ponownie zobaczymy Yasmin Finney jako Elle, Williama Gao jako Tao, Corinnę Brown jako Tarę, Kizzy Edgell jako Darcy, Tobiego Donovana jako Isaaca, Rheę Norwood jako Imogen i Jenny Walser jako Tori, siostrę Charliego. Największą zmianą jest nieobecność Olivii Colman. Rolę Sarah, mamy Nicka, przejęła Anna Maxwell Martin, znana widzom z seriali „Motherland” i „Line of Duty”. Do obsady dołączył także Derek Jacobi, jedna z legend brytyjskiego aktorstwa. Za kamerą stanął Wash Westmoreland, współtwórca nagradzanego „Still Alice”. Zdjęcia trwały od czerwca do końca lipca 2025 roku. Nawiązanie do „Forever” Decyzja o zakończeniu serii filmem zamiast czwartym sezonem od początku budziła ogromne emocje. Część fanów obawiała się, że dwie godziny to za mało na domknięcie wszystkich wątków, inni przyjęli ten format jako naturalny finał dojrzewającej historii. Dyskusję podgrzały pierwsze oficjalne kadry, na których widać wyraźnie starszych bohaterów, między innymi na studenckiej imprezie i w pubie, daleko od szkolnych korytarzy, w których wszystko się zaczęło. Znaczenie ma też sam tytuł. „Forever” wprost nawiązuje do pytania, które od początku wisi nad tą historią: czy pierwsza miłość może być tą na całe życie. Wokół tego tematu Alice Oseman zbudowała ostatni tom cyklu, uznawany przez czytelników za najbardziej dojrzały i najbardziej wzruszający. Kiedy premiera „Heartstopper Forever” na Netflix? „Heartstopper Forever” zadebiutuje na Netflix 17 lipca 2026 roku, w samym środku wakacji. To propozycja przede wszystkim dla widzów, którzy śledzili losy Nicka i Charliego od pierwszego sezonu, oraz dla czytelników komiksów Oseman, ciekawych, jak finał wypadnie na ekranie. Dobrze odnajdą się przy nim także ci, którzy lubią kino o dorastaniu, pierwszych poważnych wyborach i relacjach, które trzeba pielęgnować na odległość. Jeśli ktoś nie zna serialu, trzy sezony dostępne na platformie spokojnie wystarczą, żeby nadrobić całość przed lipcową premierą.
Sandler, Stiller i Hoffman w filmie, który dostał czterominutową owację w Cannes. Spodoba się fanom „Historii małżeńskiej”
Zanim Adam Sandler zachwycił widzów w „Nieoszlifowanych diamentach”, był Danny Meyerowitz. Bezrobotny muzyk po rozstaniu z żoną wprowadza się do ojca, z którym nigdy nie umiał się dogadać. Krytycy pisali wtedy o jednej z najlepszych ról w karierze komika. Film Noaha Baumbacha wciąż można obejrzeć na Netfliksie.
Trójka dorosłych dzieci, czwarta żona ojca i mieszkanie pełne rzeźb, których nikt nie chce wystawiać. Do tego brat, któremu wszystko się udało, i siostra, której nikt nigdy nie słuchał. „Opowieści o rodzinie Meyerowitz” rozkładają rodzinę na części pierwsze, w której każdy ma żal o coś innego. Obsada tego filmu do dziś robi wrażenie. O czym są „Opowieści o rodzinie Meyerowitz”? Trójka dzieci i ojciec, który widzi tylko siebie Harold Meyerowitz to emerytowany rzeźbiarz i wykładowca, który przez całe życie uważał się za niedocenionego artystę. Kiedy jego rówieśnicy doczekali się retrospektyw w wielkich muzeach, on został z mieszkaniem pełnym prac, czwartą żoną Maureen i przekonaniem, że świat się na nim nie poznał. Wokół niego krąży trójka dorosłych dzieci. Danny właśnie rozstał się z żoną i bez pracy, bez planu, wprowadza się do ojca. Jego siostra Jean od lat trzyma się z boku i mówi półgłosem. Matthew, najmłodszy i jedyny, którego Harold otwarcie podziwia, zrobił karierę finansisty w Los Angeles i najchętniej trzymałby się od rodziny jak najdalej. Pretekstem do spotkania jest zbiorowa wystawa w college'u, w którym Harold wykładał, oraz wyjazd córki Danny'ego na studia filmowe. Kiedy ojciec nagle trafia do szpitala, rodzeństwo po raz pierwszy od lat musi spędzić ze sobą więcej niż jeden wieczór. Na szpitalnym korytarzu wychodzą sprawy, o których nikt nie mówił przy rodzinnym stole: rywalizacja braci, faworyzowanie jednego z synów i pytanie, czy z takim ojcem w ogóle da się rozmawiać. Baumbach prowadzi tę historię rozdziałami, jak zbiór opowiadań, od którego film wziął tytuł. Obsada „Opowieści o rodzinie Meyerowitz”. Dwóch komików, legenda kina i Emma Thompson Adam Sandler gra Danny'ego, Ben Stiller wciela się w Matthew, a Elizabeth Marvel w Jean. Dustin Hoffman jako Harold dostał najwięcej ekranowego czasu od lat, a Emma Thompson gra Maureen, jego czwartą żonę, która kolejne kryzysy zalewa winem. W roli Elizy, córki Danny'ego, występuje Grace Van Patten, a Candice Bergen pojawia się jako matka Matthew. Na drugim planie można wypatrzyć Adama Drivera i Judda Hirscha, a Sigourney Weaver ma krótki epizod, w którym gra samą siebie. Za scenariusz i reżyserię odpowiada Noah Baumbach, twórca „Frances Ha” i późniejszej „Historii małżeńskiej”. Muzykę napisał Randy Newman, a zdjęcia zrobił Robbie Ryan, ten sam, który sfotografował potem „Faworytę”. Film kręcono wiosną 2016 roku w Nowym Jorku. Owacja i gwizdy w Cannes Film miał światową premierę w konkursie głównym w Cannes w 2017 roku i walczył o Złotą Palmę. Był to pierwszy rok, w którym do konkursu weszły produkcje Netfliksa, i festiwal natychmiast podzielił się na dwa obozy. Przewodniczący jury Pedro Almodóvar przekonywał, że filmy konkursowe powinny być robione z myślą o dużym ekranie, a część publiczności wygwizdała logo platformy podczas pokazu. Sam seans skończył się jednak czterominutową owacją na stojąco. Rok później organizatorzy zmienili regulamin i od tej pory filmy konkursowe muszą mieć kinową dystrybucję we Francji, więc Netflix wycofał się z festiwalu. Drugim tematem, o którym pisali wszyscy, był Adam Sandler. Peter Travers z „Rolling Stone” nazwał jego występ najlepszą rzeczą, jaką aktor kiedykolwiek zrobił. Recenzenci zestawiali tę rolę z „Lewym sercowym” i wracali do niej dwa lata później, kiedy Sandler zagrał w „Nieoszlifowanych diamentach”. Na deser film dostał w Cannes nagrodę Palm Dog dla najlepszego psa festiwalu, którą wywalczył rodzinny owczarek Bruno. View oEmbed on the source website Czy warto obejrzeć „Opowieści o rodzinie Meyerowitz”? To film dla widzów, którzy lubią kino o rodzinie bez taniego sentymentu, gdzie najwięcej dzieje się w dialogach i niedopowiedzeniach. Jeśli „Historia małżeńska” trafiła w wasz czuły punkt, tutaj znajdziecie podobną mieszankę humoru i przykrych prawd, podanych w lżejszej, epizodycznej formie. To także obowiązkowa pozycja dla każdego, kto chce zobaczyć Sandlera i Stillera w rolach dramatycznych, zanim stały się one dla nich normalnością. Seans trwa niecałe dwie godziny, a film od premiery jest dostępny na Netfliksie, więc nie trzeba go szukać po wypożyczalniach.
Cały świat mówi o filmie „Fjord”. Sebastian Stan i Renate Reinsve w historii, która dzieli widownię na pół
Owacje w Cannes trwały kilka minut, a jury nie miało wątpliwości. „Fjord” Cristiana Mungiu zdobył Złotą Palmę, drugą w karierze rumuńskiego reżysera. Sebastian Stan i Renate Reinsve grają małżeństwo, które przeprowadza się do norweskiej wioski nad fiordem i szybko traci grunt pod nogami. Wystarczy jedno podejrzenie, by ich życie rozpadło się na kawałki.
Złota Palma, Nagroda FIPRESCI, wyróżnienie jury ekumenicznego i owacje na stojąco. „Fjord” wyszedł z Cannes obwieszony nagrodami, choć recenzenci wcale nie mówią jednym głosem. Cristian Mungiu opowiada o rodzinie, sąsiadach i wartościach, które nagle przestają do siebie pasować. To historia, w której każdy ma trochę racji i nikt nie wygrywa. O czym jest „Fjord”? Jedno podejrzenie, które wywraca życie całej rodziny Mihai i Lisbet Gheorghiu (Sebastian Stan i Renate Reinsve) to głęboko wierzące, ewangeliczne małżeństwo. Przeprowadzają się z gromadką dzieci do niewielkiej wioski nad norweskim fiordem, rodzinnych stron Lisbet. Chcą spokojnego, poukładanego życia z dala od wielkiego świata, blisko natury i wspólnoty. Na początku wszystko się układa. Rodzina zaprzyjaźnia się z sąsiadami, Halbergami, ich dzieci szybko się dogadują, mimo że wychowywano je w zupełnie inny sposób. Codzienność toczy się spokojnie do dnia, w którym nauczycielka zauważa u jednego z dzieci siniaki. Pojawia się pytanie o kary cielesne i o to, gdzie kończy się surowe wychowanie, a zaczyna przemoc. Norweskie służby socjalne reagują błyskawicznie. Dzieci zostają odebrane rodzicom, zanim ktokolwiek cokolwiek udowodni. Mihai i Lisbet z dnia na dzień tracą nie tylko dom, ale i zaufanie społeczności, w której dopiero zaczęli się zakorzeniać. Resztę historii lepiej zobaczyć samemu, bo Mungiu konsekwentnie odbiera widzowi pewność, po której stronie powinien stanąć. Oto oficjalny zwiastun: View oEmbed on the source website Kto gra w „Fjord”? Sebastian Stan po rumuńsku i Renate Reinsve znów w Cannes Sebastian Stan, znany szerokiej publiczności z kina superbohaterskiego, wciela się w Mihaia i po raz pierwszy w karierze gra w języku rumuńskim. To jego rola na zupełnie innych zasadach niż te, do których przyzwyczaił widzów Marvela. Renate Reinsve gra Lisbet, matkę, która walczy o dzieci i o własne przekonania. Norweska aktorka wraca do Cannes po latach, kiedy odebrała tam nagrodę dla najlepszej aktorki za rolę w „Najgorszym człowieku na świecie”. W obsadzie znaleźli się też między innymi Lisa Loven Kongsli jako adwokatka Frida, a także Ellen Dorrit Petersen, Lisa Carlehed i Markus Tønseth. Za kamerą stanął Cristian Mungiu, rumuński reżyser i scenarzysta, który napisał także scenariusz. Zdjęcia kręcono wiosną 2025 roku w Ålesund w Norwegii, a za zdjęcia odpowiadał Tudor Vladimir Panduru. Film trwa 146 minut i powstał w międzynarodowej koprodukcji Rumunii, Francji, Norwegii, Szwecji, Danii i Finlandii. Dlaczego o „Fjord” mówi cały festiwal w Cannes? Dla Cristiana Mungiu to druga Złota Palma. Pierwszą odebrał w 2007 roku za „4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni”, co w historii festiwalu udało się nielicznym reżyserom. „Fjord” dołożył do tego jeszcze Nagrodę FIPRESCI, wyróżnienie jury ekumenicznego, Nagrodę François Chalais oraz nagrodę obywatelską, czyli komplet, jakiego w Cannes prawie się nie widuje. Mungiu nie opowiada się po żadnej ze stron. Z jednej strony pokazuje rodzinę przywiązaną do tradycji i religii, z drugiej liberalne społeczeństwo, które uważa, że wie lepiej, jak wychowywać dzieci. Reżyser pyta, ile tolerancji zostaje w świecie, który deklaruje otwartość, a w praktyce potrafi brutalnie wykluczyć tych, którzy myślą inaczej. To kino, które nie daje gotowych odpowiedzi i nie zostawia bohaterów bez skazy. Racja przesuwa się ze sceny na scenę, a widz raz po raz musi rewidować swoje sympatie. Właśnie z tej niejednoznaczności bierze się siła filmu i powód, dla którego po seansie ciężko od razu przejść do porządku dziennego. Owacje, ale i podzielone głosy. Jak przyjęto „Fjord”? Premierowy pokaz w Cannes zakończył się długą owacją na stojąco, a film od razu trafił na listę faworytów do głównej nagrody. Część krytyków uznała go za inteligentne, trzymające w napięciu kino o zderzeniu wartości, które nie ucieka od trudnych pytań i nie podsuwa łatwych rozwiązań. Nie zabrakło jednak głosów chłodniejszych. Niektórzy recenzenci pisali o zakończeniu pozostawiającym niedosyt i o tym, że przy całej powadze tematu finałowi brakuje emocjonalnego ciężaru. Średnie ocen w branżowych zestawieniach pozostają wysokie, ale rozpiętość pojedynczych recenzji pokazuje, jak bardzo „Fjord” dzieli odbiorców. Jedni wychodzą z kina poruszeni, drudzy z poczuciem, że film obiecał więcej, niż ostatecznie dał. Tym, co łączy oba obozy, jest gra aktorska. Duet Sebastiana Stana i Renate Reinsve wymieniany jest niemal w każdej recenzji, niezależnie od tego, jak surowo ktoś ocenia całość. To na ich relacji opiera się napięcie, które popycha historię do przodu. Czy warto obejrzeć „Fjord”? „Fjord” to propozycja dla tych, którzy lubią kino zadające niewygodne pytania i nie boją się wyjść z seansu bez jednoznacznej odpowiedzi. Jeśli szukasz historii, w której można szybko wskazać dobrych i złych, raczej się rozczarujesz. Mungiu celowo miesza karty i każe patrzeć na konflikt oczami obu stron. Film spodoba się widzom, którzy cenią powolne, skupione na bohaterach dramaty obyczajowe oraz tematykę rodziny, wiary i granic ingerencji państwa w prywatne życie. To także pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy śledzą Sebastiana Stana i chcą zobaczyć go w roli daleko poza kinem rozrywkowym. Złota Palma i komplet nagród z Cannes robią swoje, ale „Fjord” nie jest filmem na bezmyślny wieczór. To kino, które warto obejrzeć wtedy, gdy masz ochotę na rozmowę, spór i powrót myślami do bohaterów jeszcze długo po napisach końcowych. We Francji trafia do kin 19 sierpnia 2026 roku, a kolejne rynki, w tym Polska, poznają datę premiery w najbliższych miesiącach.
Netflix szykuje najmroczniejszą polską premierę 2026 roku. Ta historia zemsty zaczyna się przy choince
Po wyjściu z celi Mikołaj odwiedza ludzi, których obwinia o utratę wszystkiego, co miał. Zamiast nowego początku dostajemy zimną, metodyczną zemstę rozpisaną na kolejne nazwiska. Matuszyński osadził tę historię w świątecznej scenerii, co dodatkowo podkręca napięcie. Na Netfliksie zobaczymy ją w drugiej połowie roku.
Netflix postawił na nazwisko, które w polskim kinie znaczy naprawdę sporo. Jan P. Matuszyński, autor „Ostatniej rodziny” i „Żeby nie było śladów”, nakręcił dla platformy thriller zemsty. „Święty” ma bohatera, któremu trudno kibicować, i zimowy klimat, który trzyma w napięciu od pierwszych minut. Wiadomo już, kto zagrał u jego boku. O czym jest „Święty”? Zemsta, która zaczyna się tam, gdzie inni widzą spokój Mikołaj to czterdziestolatek, który wychodzi na wolność po długiej odsiadce. Z zewnątrz wygląda to jak typowa próba powrotu do normalności, czyli nowy adres, ciche ulice, święta tuż za rogiem. Pod tą fasadą kryje się jednak coś zupełnie innego. Mikołaj wraca po to, żeby rozliczyć się z ludźmi, których obwinia o utratę wszystkiego, co miał. Zemstę realizuje metodycznie, krok po kroku, a w działaniu pomaga mu kilka osób: młodszy brat jego zmarłej partnerki, pracownica seksualna i prokurator. Plan zaczyna się sypać, gdy Mikołaj wchodzi w drogę grupie przestępczej i sytuacja wymyka się spod kontroli. Całość rozgrywa się zimą, a świąteczne dekoracje i spokojne osiedla tworzą kontrast z tym, co bohater robi tuż obok. Tytuł „Święty” brzmi przy tym jak gorzka ironia. Kto gra w „Świętym”? Obsada, w której nazwiska mówią same za siebie W głównej roli Mikołaja zobaczymy Piotra Żurawskiego, którego polscy widzowie kojarzą z „Furii”, „Ślepnąc od świateł” i „Bogów”. U jego boku zagrali Lidia Sadowa, Helena Rząsa, Antoni Sztaba, Mirosław Baka, Dominika Kluźniak, Wiktoria Kruszczyńska oraz Andrzej Szeremeta. Za reżyserię odpowiada Jan P. Matuszyński, twórca „Ostatniej rodziny”, „Żeby nie było śladów” i serialu „Przesmyk”. Dla niego „Święty” to pierwszy film zrealizowany dla Netfliksa. Scenariusz napisał Krzysztof Gureczny, znany między innymi z „Jak zostałem gangsterem. Historia prawdziwa”. Zdjęcia powstawały w Warszawie i okolicach. Dlaczego o „Świętym” jest głośno jeszcze przed premierą? Netflix długo nie ujawniał szczegółów tej produkcji, a sam projekt traktował jak pilnie strzeżoną tajemnicę. Dopiero pierwsze zdjęcia z planu, autorstwa Anny Włoch, pokazały, w którą stronę poszli twórcy: chłodne kadry, zimowa sceneria i ciężka atmosfera. Dużo mówi też nazwisko reżysera. Matuszyński w „Ostatniej rodzinie” i „Żeby nie było śladów” zajmował się mechanizmami przemocy, odpowiedzialności i moralnych kompromisów, a „Święty” idzie tym samym tropem. Nietypowy jest pomysł, żeby historię o brutalnej zemście osadzić w okresie świąt, bo zwykle ten czas wykorzystuje się w kinie zupełnie inaczej. Do tego dochodzi bohater, któremu trudno kibicować, mimo że to jego oczami oglądamy całą historię. Czego można się spodziewać po polskim thrillerze zemsty Matuszyńskiego? „Święty” to propozycja dla widzów, którzy lubią mroczne, gęste kino i nie potrzebują, żeby główny bohater był jednoznacznie dobry. Jeśli ktoś dobrze wspomina „Ślepnąc od świateł”, klimat „Rojsta” czy „Przesmyku”, prawdopodobnie odnajdzie się także tutaj. To historia rozpisana powoli, w której napięcie bierze się z planu Mikołaja i z tego, jak kolejne kroki wymykają mu się z rąk. Nie jest to film dla osób, które przy świętach szukają lekkiego, ciepłego kina. Z pewnością jednak przyciągnie tych, którzy cenią dobrze poprowadzone, bezkompromisowe rozliczenia. Premiera „Świętego” na Netfliksie odbędzie się w drugiej połowie 2026 roku, a dokładnej daty platforma na razie nie podała.
„Kolory zła: Czerń” błyskawicznie podbiły Netfliksa. „Pozycja obowiązkowa”, „Satysfakcjonujący dreszczowiec”
„Kolory zła: Czerń” są na Netfliksie dopiero od kilku dni, a widzowie już pytają o jedno. Czy powstanie trzecia część? Druga odsłona serii z prokuratorem Bilskim weszła na platformę 10 czerwca i od razu trafiła na szczyt rankingu oglądalności w Polsce. Materiału na kontynuację nie zabraknie, bo cykl Małgorzaty Oliwii Sobczak liczy siedem tomów.
Po „Czerwieni” mało kto stawiał na to, że seria rozkręci się na dobre. „Czerń” zmienia ten obrazek, bo druga część ogląda się lepiej i od premiery nie schodzi z czołówki Netfliksa. To z kolei wraca jak bumerang do pytania o trzecią odsłonę. Sobczak napisała w sumie siedem tomów, więc twórcy mają z czego wybierać. O czym są „Kolory zła: Czerń”? Sprawa, która prowadzi w mroczną przeszłość Kaszub Po wydarzeniach z „Czerwieni” Leopold Bilski zostaje przeniesiony z Trójmiasta do prokuratury w Kartuzach. Z pozoru to spokojny zakątek Kaszub, ale szybko wychodzi na jaw, że okolica ma swoją mroczną historię. Z miasteczka znika chłopiec, a kolejne zaginięcia odsyłają do sprawy sprzed lat, o której mieszkańcy woleliby zapomnieć. Bilski prowadzi śledztwo razem z asesorką Anią Górską, dla której to pierwsza poważna sprawa. Im głębiej kopią, tym wyraźniej widać, że za milczeniem lokalnej społeczności stoją rodzinne tajemnice i dawna krzywda. Reżyser Adrian Panek osadza akcję w kaszubskim krajobrazie i sięga po lokalne legendy, które dokładają thrillerowi dusznej atmosfery. Spoilerów tu nie znajdziesz, ale zagadka wciąga już od pierwszych scen. Kto gra w „Kolory zła: Czerń”? Obsada i nazwiska, które znasz z polskiego kina W rolę prokuratora Leopolda Bilskiego ponownie wciela się Jakub Gierszał. Drugim filarem obsady jest Marianna Zydek, która gra Julię, kobietę naznaczoną traumą sprzed lat. Na ekranie pojawiają się też Andrzej Chyra, Robert Gonera, Beata Ścibakówna, Piotr Żurawski, Julian Świeżewski i Adam Bobik. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Adrian Panek, ten sam, który nakręcił „Czerwień”. Podstawą jest powieść Małgorzaty Oliwii Sobczak z cyklu „Kolory zła”, którego książki rozeszły się w nakładzie ponad 750 tysięcy egzemplarzy. „Kolory zła: Czerń” podbiły Netfliksa. Dlaczego to ważne dla losów serii? Film zadebiutował 10 czerwca i już pierwszego dnia trafił na pierwsze miejsce listy najpopularniejszych tytułów w Polsce. To istotne, bo o kolejnych częściach decydują przede wszystkim wyniki oglądalności. „Czerwień” obejrzały miliony osób, mimo podzielonych opinii, a „Czerń” startuje z cieplejszą reakcją widzów. Dla platformy taki wynik to najprostszy argument za tym, żeby pociągnąć serię dalej. Im dłużej film utrzyma się w czołówce, tym większa szansa na zielone światło dla następnej odsłony. Czy będzie „Kolory zła: Biel”? Tyle na razie wiadomo o trzeciej części Na razie nie ma oficjalnego potwierdzenia, że trzecia część powstanie. Netflix nie ogłosił kontynuacji ani nie podał żadnej daty. Wiadomo za to, na czym taka część mogłaby się oprzeć. Kolejne tomy cyklu noszą tytuły od barw, więc naturalnym następcą „Czerni” byłaby „Biel”, a w dalszej kolejności „Żółć”. Gdyby twórcy trzymali się dotychczasowego klucza, wróciliby zapewne Jakub Gierszał jako Bilski i Adrian Panek za kamerą. Decyzja zależy głównie od tego, jak „Czerń” poradzi sobie w kolejnych tygodniach. Ile jeszcze części „Kolorów zła” może powstać? Sobczak napisała siedem tomów Tu liczby działają na korzyść fanów. Cykl „Kolory zła” liczy siedem tomów, więc po „Czerwieni” i „Czerni” na ekran może trafić jeszcze pięć historii. To materiał na lata, jeśli każda część będzie powstawać w podobnym tempie. Dwa lata, które dzieliły pierwszą i drugą odsłonę, pokazują, że Netflix nie spieszy się z produkcją, ale też serii nie porzuca. Przy dobrym wyniku „Czerni” odstęp do trzeciej części może się skrócić. Co o „Kolory zła: Czerń” mówią widzowie? Reakcje po premierze są cieplejsze niż przy „Czerwieni”, choć nie brakuje głosów krytycznych. „Fajna fabuła, trzyma w napięciu” to jedna z częściej powtarzanych opinii. Jeden z komentujących dodaje, że to „pozycja obowiązkowa, jeśli lubisz takie klimaty, będziesz zachwycony”. Inni zwracają uwagę, że film „dużo lepiej się ogląda i prędko można wsiąknąć w tajemnicę” niż poprzednia odsłona. Pojawiają się też bardziej wyważone oceny, w których „Czerń” wypada jako „satysfakcjonujący, stojący na własnych nogach dreszczowiec”. Najwięcej zastrzeżeń budzi finał i kilka decyzji scenariuszowych, ale nawet sceptycy przyznają, że to „krok w dobrym kierunku”. Zanim włączysz film, możesz sprawdzić, w jakim tonie utrzymana jest „Czerń”. Oficjalny zwiastun Netfliksa znajdziesz tutaj: View oEmbed on the source website Czekamy na kolejną część Film trafi przede wszystkim do fanów polskich kryminałów i wszystkich, którzy lubią mroczne śledztwa osadzone w małych, dusznych społecznościach. To dobry wybór na wieczór, jeśli odpowiada ci klimat skandynawskich thrillerów przeniesiony na kaszubski grunt. Nie jest to produkcja bez wad, finał dzieli widzów, a część wątków mogła zostać poprowadzona staranniej. Jeśli jednak liczysz na to, że seria dostanie ciąg dalszy, „Czerń” jest dobrym powodem, żeby trzymać kciuki za „Biel”.
Cały świat mówi o „Nasieniu świętej figi”. Teraz obejrzysz go w domu i zrozumiesz, dlaczego jest o nim głośno
Dwie nastoletnie siostry żyją szkołą, znajomymi i telefonem, dopóki ich ojciec nie dostaje awansu w trybunale rewolucyjnym. Od tego momentu w teherańskim mieszkaniu robi się duszno, a każde słowo zaczyna ważyć więcej. „Nasienie świętej figi” to jeden z najgłośniejszych filmów ostatnich sezonów, nominowany do Oscara i nagrodzony w Cannes. Po kinowej premierze trafił właśnie do streamingu, więc możesz obejrzeć go w domu.
W tle prawdziwe protesty po śmierci Mahsy Amini, na pierwszym planie jedna rodzina, która pęka pod ciężarem strachu. „Nasienie świętej figi” pokazuje Iran z perspektywy salonu i kuchni, a nie ulicznych starć. To opowieść o lojalności, podejrzliwości i cenie milczenia. Po sukcesie w kinach film trafił do streamingu, więc tym razem nie ma wymówek. O czym jest „Nasienie świętej figi”? Rodzina, w której nagle nikt nikomu nie ufa Akcja rozgrywa się w Teheranie jesienią 2022 roku, w czasie protestów, które wybuchły po śmierci Mahsy Amini. Iman, mąż i ojciec dwóch nastoletnich córek, dostaje awans na sędziego śledczego w trybunale rewolucyjnym. To posada, o jakiej marzył, z mieszkaniem służbowym i perspektywą spokojnego życia. Razem z nią przychodzi jednak obowiązek podpisywania wyroków, których Iman nawet nie czyta, oraz coraz większa nieufność wobec wszystkich wokół. W domu napięcie rośnie z dnia na dzień. Żona Imana, Najmeh, próbuje chronić męża i utrzymać porządek, a córki, Rezvan i Sana, śledzą protesty w telefonach i coraz mniej wierzą w to, co mówi państwowa telewizja. Kiedy z mieszkania znika służbowy pistolet Imana, podejrzenie pada na najbliższych. Ojciec, wytresowany przez system, zaczyna przesłuchiwać własną rodzinę tak, jak przesłuchuje się obcych. To moment, w którym kameralny dramat zmienia się w thriller, a granica między rodziną a aparatem władzy zaciera się na dobre. Kto gra w „Nasieniu świętej figi”? Obsada, której nazwiska warto zapamiętać W rolę Imana wcielił się Missagh Zareh. Jego żonę Najmeh gra Soheila Golestani, aktorka dobrze znana w irańskim kinie, która za udział w tym filmie naraziła się na realne konsekwencje. Dwie córki to Mahsa Rostami jako Rezvan i Setareh Maleki jako Sana. W obsadzie znalazła się również Niousha Akhshi. Za kamerą stoi Mohammad Rasoulof, irański reżyser wielokrotnie nagradzany na największych festiwalach i równie często szykanowany przez władze swojego kraju. Film powstał jako koprodukcja Iranu, Niemiec i Francji. Rasoulof realizował go w tajemnicy, rzadko pojawiał się na planie, a części ekipy nie ujawniono nawet, kto reżyseruje, żeby nie ściągnąć uwagi służb. Dlaczego o „Nasieniu świętej figi” zrobiło się tak głośno? Już sama historia powstania filmu brzmi jak scenariusz. Rasoulof został w Iranie skazany na osiem lat więzienia, chłostę, grzywnę i konfiskatę mienia. Tuż przed premierą w Cannes potajemnie opuścił kraj i przedostał się do Europy, żeby przedstawić film osobiście. Aktorzy i ekipa zgodzili się na udział, mając pełną świadomość, czym to grozi. Drugi powód to nagrody. „Nasienie świętej figi” dostało Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w Cannes, było nominowane do Oscara jako kandydat Niemiec w kategorii filmu międzynarodowego i powalczyło o Złoty Glob. Film chwalono za to, że o opresji opowiada nie przez sceny uliczne, lecz przez jedno mieszkanie i jedną rodzinę. Tytułowa święta figa, roślina, która oplata i dusi inne drzewa, działa tu jak czytelny obraz systemu wrastającego w prywatne życie. Czy „Nasienie świętej figi” warto obejrzeć? Jeśli szukasz lekkiego seansu na wieczór, to nie jest film dla ciebie. Trwa blisko trzy godziny i wymaga uwagi, a kolejne sceny stopniowo odbierają poczucie bezpieczeństwa. W zamian dostajesz dramat, który ogląda się z napięciem porównywalnym z najlepszymi thrillerami, a przy tym mówi coś ważnego o strachu, lojalności i cenie milczenia. Po „Nasienie świętej figi” warto sięgnąć, jeśli lubisz kino, które zostaje z tobą na dłużej i prowokuje rozmowę po napisach. To także dobra propozycja dla widzów, których interesuje współczesny Iran i to, co dzieje się tam poza nagłówkami. Film jest dostępny w Polsce na platformach VOD, między innymi w TVP VOD, na Playerze oraz HBO Max, gdzie pojawił się w czerwcu 2026 roku. Zwiastun „Nasienia świętej figi”: View oEmbed on the source website
Al Pacino, Martin Scorsese i Gal Gadot w jednym filmie. To najgłośniejsza czerwcowa premiera Netfliksa
Nowy Jork i XIV-wieczna Italia, boss mafii i autor „Boskiej komedii”. Julian Schnabel połączył te światy w jednej opowieści, a główną rolę powierzył Oscarowi Isaacowi, który gra tu dwie postaci jednocześnie. „In the Hand of Dante” trafi na Netfliksa 24 czerwca. Za tym projektem kryje się historia dłuższa niż niejedna kariera w Hollywood.
Gwiazdorska obsada, dwie epoki i fabuła, w której literatura spotyka się ze światem przestępczym. „In the Hand of Dante” miał premierę na festiwalu w Wenecji, a teraz trafia na Netfliksa. Oscar Isaac gra tu zarówno współczesnego pisarza, jak i samego Dantego Alighieri. Towarzyszą mu Gerard Butler, Gal Gadot, John Malkovich i Al Pacino. O czym jest „In the Hand of Dante”? Mafia, Watykan i rękopis, za który można zginąć Akcja toczy się równolegle w dwóch epokach. Współcześnie poznajemy Nicka Toschesa, nowojorskiego pisarza i znawcę twórczości Dantego. Pewnego dnia trafia do niego propozycja od bossa mafii Joe Blacka. Z watykańskich archiwów wykradziono rękopis „Boskiej komedii”, który może pochodzić z ręki samego autora. Nick ma ocenić, czy dokument jest autentyczny, a stawka tej ekspertyzy rośnie z każdą kolejną sceną. Wkrótce pisarz rusza w niebezpieczną podróż, w której towarzyszy mu Louie, płatny zabójca na usługach mafii. Drugi plan opowieści przenosi widzów do XIV wieku. Dante Alighieri, wygnany z Florencji, pracuje nad poematem, który stanie się jego życiowym dziełem. Obie historie łączy postać grana przez Oscara Isaaca i obsesyjne dążenie do czegoś większego niż codzienność. Schnabel rozdzielił te światy także wizualnie. Sceny współczesne nakręcono w czerni i bieli, a średniowieczne w kolorze. View oEmbed on the source website Obsada „In the Hand of Dante” robi wrażenie. Oscar Isaac, Al Pacino i Scorsese przed kamerą Oscar Isaac wciela się w podwójną rolę: gra Nicka Toschesa i Dantego Alighieri. Podobny zabieg objął zresztą więcej osób z obsady. Gal Gadot występuje jako Giulietta, partnerka Nicka, oraz Gemma Donati, żona poety. Gerard Butler gra zabójcę Louiego i papieża Bonifacego VIII, a Louis Cancelmi pojawia się jako mafijny pomocnik Lefty i Guido da Polenta. John Malkovich wciela się w bossa Joe Blacka, Al Pacino w wujka Carmine'a, a Jason Momoa w Rosaria. Wyjątkową ciekawostką jest udział Martina Scorsese, który zagrał Isaiaha, mentora Dantego. Twórca „Taksówkarza” początkowo miał film tylko współprodukować, ostatecznie stanął przed kamerą. W obsadzie znaleźli się też Franco Nero, Sabrina Impacciatore i Benjamin Clementine, który skomponował również muzykę. Za kamerą stanął Julian Schnabel, malarz i reżyser znany z „Motyla i skafandra” oraz „Basquiata”. Scenariusz napisał razem z Louise Kugelberg na podstawie powieści Nicka Toschesa z 2002 roku. Zdjęcia powstały we Włoszech, a za ich kształt odpowiada Roman Vasyanov. Dlaczego o „In the Hand of Dante” jest głośno? Ta historia czekała na ekranizację prawie 20 lat Droga powieści Toschesa na ekran zaczęła się w 2008 roku, gdy prawa do adaptacji kupiła firma produkcyjna Johnny'ego Deppa. Aktor przez lata był przymierzany do głównej roli, a Schnabel został ogłoszony reżyserem już w 2011 roku. Projekt utknął jednak na ponad dekadę. W 2023 roku miejsce Deppa zajął Oscar Isaac i dopiero wtedy ruszyły zdjęcia. Film miał światową premierę we wrześniu 2025 roku na festiwalu w Wenecji, gdzie pokazano go poza konkursem. Wywołał tam skrajne reakcje, od zachwytów nad rozmachem po zarzuty, że Schnabel porwał się na zbyt wiele naraz. W marcu 2026 roku prawa do dystrybucji przejął Netflix, dzięki czemu produkcja dotrze do widzów na całym świecie. Uwagę przyciąga też sama forma: dwie epoki, dwa style wizualne i aktorzy grający po dwie postaci. Całość trwa 153 minuty. Czy warto obejrzeć „In the Hand of Dante”? Sprawdź, czy to film dla ciebie To propozycja dla widzów, którzy szukają kina autorskiego z dużą obsadą i nie boją się nietypowej narracji. Jeśli lubisz filmy Schnabela albo chcesz zobaczyć Oscara Isaaca w jednym z najbardziej wymagających zadań aktorskich w karierze, ten tytuł powinien znaleźć się na twojej liście. Sporo tu też smaczków dla miłośników literatury, bo wątki z biografii Dantego przeplatają się z fabułą sensacyjną. Trzeba jednak uprzedzić, że nie jest to klasyczne kino gangsterskie w stylu „Ojca chrzestnego”. Dwie linie czasowe i ponad dwuipółgodzinny metraż wymagają skupienia, a tempo bywa nierówne. „In the Hand of Dante” będzie dostępny na Netfliksie od 24 czerwca, a wcześniej, od 12 czerwca, trafi do wybranych kin w Stanach Zjednoczonych.
Cichy włoski dramat podbija HBO Max. Opowiada o przyjaźni, za którą w 1940 roku płaciło się wysoką cenę
Kalabria, rok 1940. Marta sama wychowuje synka, a ojciec właśnie obiecał jej rękę starszemu wdowcowi, którego dziewczyna nie kocha. Wszystko zmienia spotkanie z Lorenzem, mężczyzną, którego cała wieś traktuje z pogardą. „Moje miejsce jest tutaj” to włoski dramat, który właśnie trafił do TOP 10 na HBO Max.
Ludovica Martino i Marco Leonardi tworzą duet, który niesie cały ten film. „Moje miejsce jest tutaj” to historia kobiety i mężczyzny, których łączy to, że oboje nie mieszczą się w sztywnych regułach swojej wsi. Włoski dramat z 1940 roku w tle właśnie podbija HBO Max. Dla wielu widzów to jedno z ciekawszych odkryć ostatnich tygodni na platformie. O czym jest „Moje miejsce jest tutaj”? Historia Marty zaczyna się od ślubu, którego nie chciała Akcja rozgrywa się w Kalabrii w 1940 roku. Marta jest młodą kobietą, która sama wychowuje małego synka. Ojciec dziecka, Michele, poszedł na wojnę i nie wrócił. Żeby ratować honor rodziny, ojciec Marty obiecuje jej rękę Ginowi, dużo starszemu wdowcowi. W trakcie przygotowań do ślubu Marta poznaje Lorenza, pomocnika w miejscowym kościele, który zajmuje się organizacją wesel. Lorenzo jest jawnie homoseksualny, przez co większość mieszkańców traktuje go z pogardą i drwiną. Mimo początkowej rezerwy między tych dwojgiem rodzi się szczera przyjaźń. To właśnie dzięki niej Marta zaczyna wyobrażać sobie inne życie, w którym sama decyduje o swoim losie. Film pokazuje codzienność małej wsi, w której obyczaje są ważniejsze od ludzkich uczuć, a kobieta ma niewiele do powiedzenia w sprawie własnej przyszłości. View oEmbed on the source website Kto gra w „Moje miejsce jest tutaj”? Ludovica Martino i Marco Leonardi w rolach głównych W rolę Marty wcieliła się Ludovica Martino, jedna z popularniejszych włoskich aktorek młodego pokolenia. Lorenza gra Marco Leonardi, którego widzowie kojarzą między innymi z „Cinema Paradiso” i „Jak woda dla czekolady”. To właśnie ich relacja stanowi oś całego filmu. W obsadzie znalazł się też Antonino Sgrò jako Gino, starszy wdowiec, któremu Marta zostaje obiecana. Za reżyserię i scenariusz odpowiadają Cristiano Bortone i Daniela Porto. Film powstał na podstawie powieści Danieli Porto pod tym samym tytułem. Zdjęcia kręcono w Kalabrii, w malowniczym miasteczku Gerace. Dlaczego „Moje miejsce jest tutaj” tak chwyta za serce? Najmocniejsza w tym filmie jest relacja Marty i Lorenza. Łączy ich to, że oboje są na marginesie wiejskiej społeczności. Ona jako samotna matka bez męża, on jako mężczyzna, który nie ukrywa, kim jest. Z tej wspólnoty losu rodzi się przyjaźń, która daje obojgu siłę. Reżyserzy stawiają na spokojne tempo i drobne gesty zamiast wielkich scen. Dużo dzieje się w spojrzeniach, w chwilach ciszy, w tym, czego bohaterowie nie mogą powiedzieć wprost. Kalabryjskie krajobrazy i kostiumy z epoki dopełniają obrazu świata, w którym kobieta dopiero zaczyna walczyć o prawo do własnych decyzji. Nagrody i festiwale. Co „Moje miejsce jest tutaj” ma już na koncie? Film miał premierę na festiwalu w Bari w marcu 2024 roku i od razu zwrócił na siebie uwagę. Cristiano Bortone i Daniela Porto odebrali tam nagrodę za reżyserię, a Ludovica Martino została doceniona jako najlepsza aktorka. Duet głównych aktorów, Martino i Leonardi, otrzymał także wyróżnienie podczas włoskich nagród Nastro d'Argento. We Włoszech film trafił do kin w maju 2024 roku, a teraz dociera do kolejnych widzów dzięki platformom streamingowym. Gdzie obejrzeć „Moje miejsce jest tutaj”? Film jest w TOP 10 HBO Max „Moje miejsce jest tutaj” obejrzysz na HBO Max, gdzie film znalazł się w zestawieniu najczęściej oglądanych tytułów. Dostępny jest w oryginalnej, włoskiej wersji językowej z polskimi napisami. Cały seans trwa około 110 minut. To dobra propozycja na wieczór, kiedy masz ochotę na spokojniejsze, kameralne kino z mocną historią w tle. To pozycja przede wszystkim dla fanów włoskiego kina i kameralnych dramatów obyczajowych. Spodoba się też osobom, które lubią historie o kobietach walczących o niezależność oraz o przyjaźni rodzącej się tam, gdzie nikt jej nie oczekuje.
Zwiastun nowego filmu z Tomem Hollandem pobił rekord wszech czasów. Obejrzano go 718 mln razy w jeden dzień
Zwiastun nowego Spider-Mana stał się najczęściej oglądanym w historii, a Tom Holland odsłonił go z dachu Empire State Building. „Spider-Man: Całkiem nowy dzień” zapowiada między innymi starcie z Hulkiem i powrót Punishera. Za kamerą stanął Destin Daniel Cretton, reżyser „Shang-Chi”. Premiera kinowa pod koniec lipca.
Zaklęcie Doktora Strange'a wymazało Petera z pamięci wszystkich, których kochał, a nowy film pokazuje, co z tego wynika. „Spider-Man: Całkiem nowy dzień” stawia bohatera w punkcie zero, samotnego i odciętego od dawnego życia. Do tego dochodzą jego moce, które zaczynają się zmieniać w niepokojący sposób. W obsadzie wracają Tom Holland i Zendaya. O czym jest „Spider-Man: Całkiem nowy dzień”? Peter Parker, którego nikt nie pamięta Akcja zaczyna się cztery lata po finale „Spider-Man: Bez drogi do domu”. Po zaklęciu Doktora Strange'a świat zapomniał o istnieniu Petera Parkera, więc bohater żyje teraz sam i jako dorosły mężczyzna anonimowo chroni Nowy Jork. Tym razem nikt nie wie, kto kryje się pod maską, a Peter zaczyna wszystko od początku, bez dawnych przyjaciół u boku. W centrum fabuły jest nowe, poważne zagrożenie oraz zmiana, która zachodzi w samym Spider-Manie. Jego moce zaczynają ewoluować w sposób, który może okazać się niebezpieczny także dla niego. W rozwiązaniu zagadki ma pomóc Bruce Banner, który wykłada na Empire State University. Peter, jako jego student, przychodzi do niego z pytaniem dotyczącym tego, co dzieje się z jego ciałem i zdolnościami. Kto gra w „Spider-Man: Całkiem nowy dzień”? Obsada, w której są Hulk i Punisher W roli głównej wraca Tom Holland jako Peter Parker i Spider-Man. U jego boku ponownie pojawiają się Zendaya jako MJ oraz Jacob Batalon w roli Neda Leedsa. Największe zaskoczenia dotyczą jednak nowych twarzy w tej części. Mark Ruffalo gra Bruce'a Bannera, czyli Hulka, a Jon Bernthal wraca jako Frank Castle, znany jako Punisher. Do obsady dołączył też Michael Mando, który wcielał się w Scorpiona już w „Spider-Man: Homecoming”. Resztę obsady tworzą między innymi Sadie Sink, Tramell Tillman, Liza Colón-Zayas, Keith David oraz Marvin Jones III jako gangster Tombstone. Reżyserią zajął się Destin Daniel Cretton, a scenariusz napisali Chris McKenna i Erik Sommers, czyli duet odpowiedzialny za wcześniejsze filmy o Spider-Manie z Tomem Hollandem. W zwiastunie potwierdzono też obecność postaci Boomerang i Tarantula oraz organizacji o nazwie Ręka. Dlaczego o „Całkiem nowym dniu” mówi cały internet? Rekordowy zwiastun i starcie z Hulkiem Zwiastun „Spider-Man: Całkiem nowy dzień” pojawił się 18 marca 2026 roku i szybko stał się najczęściej oglądanym zwiastunem w historii. W ciągu pierwszej doby obejrzano go ponad 718 milionów razy. Sam Tom Holland zadbał o oprawę premiery materiału i odsłonił go z dachu Empire State Building, co dodatkowo nakręciło zainteresowanie fanów. Uwagę zwraca też ton nowego filmu. Materiał jest ciemniejszy i bardziej stonowany niż poprzednie części z Hollandem, a jednym z najmocniejszych punktów jest zapowiedź starcia Spider-Mana z Hulkiem. „Spider-Man: Całkiem nowy dzień” to czwarty solowy film o Spider-Manie w Kinowym Uniwersum Marvela i część szóstej fazy tej serii, więc dla fanów MCU jest to jedna z najważniejszych premier roku. View oEmbed on the source website Kiedy premiera „Spider-Man: Całkiem nowy dzień” i dla kogo jest ten film? „Spider-Man: Całkiem nowy dzień” trafia do kin 31 lipca 2026 roku. To propozycja przede wszystkim dla widzów, którzy śledzą przygody Spider-Mana w wykonaniu Toma Hollanda i chcą wiedzieć, co dzieje się z Peterem po „Bez drogi do domu”. Sprawdzi się też u fanów Kinowego Uniwersum Marvela, bo film mocno łączy się z resztą tego świata, choćby przez obecność Hulka i Punishera. Jeśli wcześniejsze części Spider-Mana z Hollandem nie były dla ciebie, ta odsłona raczej tego nie zmieni, bo to kolejny duży film akcji osadzony w MCU. Jeżeli jednak lubisz to uniwersum, dostajesz tu nowy rozdział historii Petera Parkera, ciemniejszy ton i kilka postaci, które do tej pory funkcjonowały w innych zakątkach Marvela.
Fani Michaela Jacksona wściekli na nowy serial Netfliksa. „Oczerniają zmarłego”
Netflix sięgnął po jedną z najgłośniejszych spraw sądowych w historii popkultury i od razu wywołał burzę. „Michael Jackson: Werdykt” to trzyodcinkowy dokument o procesie z 2005 roku, w którym artysta usłyszał zarzuty molestowania, a po miesiącach przesłuchań został uniewinniony. Twórcy oddają głos uczestnikom tamtych wydarzeń. Część widzów odebrała to jako próbę ponownego osądzenia kogoś, kto już został oczyszczony.
Trzy odcinki, dziesiątki godzin archiwaliów i głosy uczestników procesu sprzed dwóch dekad. „Michael Jackson: Werdykt” to próba uporządkowania sprawy, która do dziś dzieli opinię publiczną. Netflix pokazuje ją z perspektywy oskarżenia i obrony, zostawiając widzowi miejsce na własne wnioski. Dla wielu fanów Jacksona to za dużo. O czym jest „Michael Jackson: Werdykt”? Proces, który wstrząsnął popkulturą Serial skupia się na procesie karnym z 2005 roku. Michael Jackson usłyszał wtedy szereg zarzutów, w tym siedem dotyczących molestowania nieletniego oraz dwa związane z podaniem dziecku środka odurzającego. Oskarżenia odnosiły się do wydarzeń w jego posiadłości Neverland. Sprawa ciągnęła się przez kilka miesięcy i była relacjonowana przez media na całym świecie. Dokument prowadzi widza chronologicznie. Pierwszy odcinek cofa się do roku 2003 i do telewizyjnego materiału, który uruchomił lawinę podejrzeń wobec artysty. Drugi przenosi się przed gmach sądu w 2005 roku, gdzie codziennie gromadziły się tłumy reporterów, fanów i protestujących, a obrona próbowała podważyć narrację prokuratury. Trzeci dotyczy najtrudniejszego etapu procesu, zeznań byłych pracowników Neverland i świadków, którzy ostatecznie przechylili szalę. 13 czerwca 2005 roku ława przysięgłych uniewinniła Jacksona ze wszystkich zarzutów. Serial nie kończy się jednak na ogłoszeniu wyroku. Twórcy pokazują też, jak proces odbił się na życiu artysty i jak długo ciągnęły się jego konsekwencje, zarówno dla niego, jak i dla osób związanych ze sprawą. Kto opowiada o sprawie w „Michael Jackson: Werdykt”? Głosy z sali sądowej To dokument oparty na rozmowach z ludźmi, którzy znali tamten proces od środka. Przed kamerą wypowiadają się między innymi prokurator Ron Zonen i obrońca Mark Geragos, czyli osoby stojące po dwóch stronach sporu. Swoją perspektywę przedstawiają także ławnicy, świadkowie oraz oskarżyciele, których relacje twórcy zestawiają ze sobą. Głos zabierają również dziennikarze, którzy śledzili sprawę na bieżąco. Wśród nich są Martin Bashir, autor telewizyjnego materiału z 2003 roku, dziennikarka śledcza Diane Dimond oraz biograf Jacksona J. Randy Taraborrelli. Ich wypowiedzi uzupełniają liczne materiały archiwalne z czasu procesu. Za serial odpowiada reżyser Nick Green, a funkcję showrunnerki, reżyserki i producentki wykonawczej pełni Fiona Stourton. Przy projekcie pracował też David Herman. Produkcję przygotowało studio Candle True Stories. Oficjalny zwiastun: View oEmbed on the source website Dlaczego „Michael Jackson: Werdykt” wywołał taką burzę? Serial budzi skrajne emocje, zanim jeszcze zdążył na dobre zagościć w rankingach Netfliksa. Po premierze na platformę spłynęła fala niskich ocen, a w serwisach filmowych dokument zebrał noty mocno odbiegające od typowych premier true crime. Na IMDb po kilku dniach miał zaledwie 4,2 na 10, przy ponad dwóch tysiącach głosów. Powód jest jasny. Duża część widzów odebrała serial jako próbę ponownego rzucenia cienia na osobę, którą sąd oczyścił z zarzutów. Pojawiły się głosy, że Netflix uderza w kogoś, kto nie może się już bronić. Część fanów uznała, że produkcja podaje się za bezstronną analizę, a w praktyce przechyla się na stronę oskarżenia. Recenzenci patrzą na to inaczej. Zwracają uwagę, że serial nie prowadzi widza za rękę i pozwala mu samodzielnie wyciągać wnioski, co w dzisiejszych dokumentach kryminalnych zdarza się coraz rzadziej. Nie odkrywa przy tym nieznanych faktów ani nie zmienia tego, co wiadomo o sprawie. Jest raczej uporządkowanym, rzetelnie zrealizowanym spojrzeniem na jeden z najbardziej kontrowersyjnych procesów w historii rozrywki. Co o serialu mówią widzowie? Reakcje publiczności są ostre i w większości krytyczne. Widzowie zarzucają twórcom, że pod pozorem chłodnej analizy serwują jednostronny obraz całej sprawy: „Ten dokument prezentuje się jako obiektywna analiza zarzutów wobec Michaela Jacksona, ale działa raczej jak jednostronny atak”. Najwięcej emocji budzi sam pomysł powrotu do sprawy zakończonej uniewinnieniem: „Dlaczego istnieje tak silne pragnienie, aby ponownie postawić go przed sądem opinii publicznej”? W podobnym tonie utrzymanych jest wiele głosów, które uznają decyzję platformy za niesprawiedliwą wobec zmarłego artysty. Część komentarzy uderza wprost w Netfliksa: „Absolutnie oburzające i nikczemne ze strony Netfliksa, który, mimo że film o Michaelu został dobrze przyjęty przez publiczność, wypuścił ten paszkwil”. To właśnie z takich reakcji wziął się masowy protest w postaci najniższych możliwych ocen. Dla kogo jest „Michael Jackson: Werdykt”? Po serial sięgną przede wszystkim widzowie, którzy lubią dokumenty true crime budowane na kontekście, a nie na efekciarstwie. „Michael Jackson: Werdykt” stawia na spokojną rekonstrukcję procesu i zestawienie różnych perspektyw, więc sprawdzi się dla tych, którzy chcą prześledzić sprawę krok po kroku i sami ją ocenić. Trzy odcinki dają na to czas, bez przeciągania i bez sensacji na siłę. Trzeba jednak wiedzieć, na co się piszesz. To temat, który u części widzów wywołuje sprzeciw już na poziomie samego pomysłu. Jeśli jesteś fanem Michaela Jacksona i powrót do oskarżeń odbierasz jako krzywdzący, ten dokument może cię zwyczajnie zirytować. Serial jest dostępny na Netfliksie od 3 czerwca 2026 roku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2026/06/GettyImages-53062627-b2e01f1.jpg" width="3000" height="2350" alt="SANTA MARIA, CA - JUNE 13: Michael Jackson prepares to enter the Santa Barbara County Superior Court to hear the verdict read in his child molestation case June 13, 2005 in Santa Maria, California. After seven days of deliberation the jury has reached a not guilty verdict on all 10 counts in the trial against Michael Jackson. Jackson was charged in a 10-count indictment with molesting a boy, plying him with liquor and conspiring to commit child abduction, false imprisonment and extortion. He pleaded innocent. (Photo by Kevork Djansezian-Pool/Getty Images)" title="Michael Jackson Not Guilty" />
Gorący związek Noah i Nicka wisi na włosku... Londyński romans z Wattpada powraca w drugiej części
Noah i Nick wrócili, ale spokój nie trwa długo. W „Your Fault: London” ich związek trafia na pierwszy poważny zakręt. Ona zaczyna studia w Oksfordzie, on coraz więcej czasu poświęca pracy. Wokół pojawiają się nowe osoby, a razem z nimi zazdrość i dawne emocje. Premiera 17 czerwca na Prime Video!
Hiszpańska wersja tej historii była jednym z największych hitów Prime Video, a brytyjski remake tylko podgrzał atmosferę. Teraz przychodzi czas na drugą odsłonę. „Your Fault: London” zapowiada więcej dystansu między bohaterami, więcej rywali i jedno pytanie, czy ta miłość to wytrzyma. O czym jest „Your Fault: London”? Historia Noah i Nicka, gdy mija pierwsza euforia Akcja zaczyna się po wydarzeniach z „My Fault: London”. Noah i Nick tworzą parę, choć ich relacja od początku jest skomplikowana. Połączyła ich rodzina, bo matka Noah wyszła za bogatego ojca Nicka, więc para mieszka pod jednym dachem jako przyrodnie rodzeństwo. W drugiej części ten układ schodzi na dalszy plan, a na pierwszy wysuwa się coś znacznie bardziej przyziemnego, czyli życie, które rozciąga ich w dwie różne strony. Noah wyjeżdża na studia do Oksfordu i wchodzi w nowe środowisko. Nick zostaje pochłonięty obowiązkami i pracą, przez co pary jest przy sobie coraz mniej. W tle pojawiają się nowi ludzie. Sophia interesuje się Nickiem i nie ukrywa swoich zamiarów, a Michael, student z Oksfordu, zaczyna coś czuć do Noah. Do tego dochodzą uliczne wyścigi i znajomości, które wciągają bohaterów z powrotem w świat, od którego mieli trzymać się z daleka. Zaufanie zostaje wystawione na próbę, a Noah i Nick muszą zdecydować, czy walczą o ten związek, czy pozwolą mu się rozpaść. Kto gra w „Your Fault: London”? Obsada i twórcy kontynuacji W głównych rolach wracają Asha Banks jako Noah i Matthew Broome jako Nick. Na ekran powracają też Eve Macklin w roli Elli, matki Noah, oraz Ray Fearon jako William, ojciec Nicka. Widzowie ponownie zobaczą Envę Lewis jako Jennę, Kerima Hassana w roli Liona i Sama Buchanana jako Ronniego. Do obsady dołączyły nowe nazwiska, które napędzają konflikt drugiej części. Louisa Binder gra Sophię, kobietę zainteresowaną Nickiem. Joel Nankervis wciela się w Michaela, studenta z Oksfordu, któremu bliżej do Noah, niż powinno. Scarlett Rayner gra Briar, a Orlando Norman wciela się w Cruza, postać związaną ze światem nielegalnych wyścigów. Za reżyserię odpowiadają Dani Girdwood i Charlotte Fassler, ten sam duet, który stał za „My Fault: London”. Skąd ten fenomen? Od powieści Mercedes Ron przez Hiszpanię po Londyn „Your Fault: London” to druga część angielskojęzycznej adaptacji trylogii „Culpables” autorstwa Mercedes Ron. Argentyńska pisarka zaczynała od publikacji na Wattpadzie, a jej książki szybko zebrały oddaną grupę czytelniczek, głównie nastolatek i młodych kobiet. Trylogię tworzą „Culpa mía”, „Culpa tuya” i „Culpa nuestra”, a brytyjski film opiera się na drugim tomie. Wcześniej powstała hiszpańska wersja tej historii z Nicole Wallace i Gabrielem Guevarą. „Culpa mía” zadebiutowała w 2023 roku i stała się jednym z najczęściej oglądanych nieanglojęzycznych tytułów Prime Video, a kolejne części tylko umocniły popularność serii. „My Fault: London” z 2025 roku przeniosło fabułę do Wielkiej Brytanii i postawiło na nowych aktorów. Teraz brytyjska wersja idzie dalej i adaptuje kolejny rozdział historii Noah i Nicka. Zwiastun „Your Fault: London”. Zobacz, zanim film trafi na Prime Video Prime Video udostępniło oficjalny zwiastun drugiej części. Widać w nim zmianę tonu względem „My Fault: London”, bo zamiast pierwszego zauroczenia na ekranie pojawiają się napięcia, zazdrość i dystans między bohaterami. Zwiastun „Your Fault: London”: View oEmbed on the source website Dla kogo jest „Your Fault: London” i kiedy premiera? To propozycja przede wszystkim dla osób, które obejrzały „My Fault: London” i chcą wiedzieć, co dalej z bohaterami. Sprawdzi się też u widzów lubiących młodzieżowe romanse z mocnym wątkiem emocjonalnym, historie o trudnych relacjach i klimat znany z hiszpańskich „Culpables”. Jeśli należysz do czytelniczek Mercedes Ron, druga część pozwoli porównać ekranizację z książką „Culpa tuya”. „Your Fault: London” trafia na Prime Video 17 czerwca i będzie dostępne w ponad 240 krajach i regionach. To jedna z głośniejszych premier streamingowych tego miesiąca, a biorąc pod uwagę zasięg poprzednich części serii, film ma szansę szybko wejść do zestawień najczęściej oglądanych tytułów.
Paweł Pawlikowski po raz drugi z wielką nagrodą w Cannes. Niewiarygodny sukces Polaka po 8 latach
Paweł Pawlikowski wrócił do Cannes po ośmiu latach i znów wyjechał z nagrodą. Za „Ojczyznę” odebrał statuetkę dla najlepszego reżysera, a publiczność na premierze biła brawo na stojąco przez kilka minut. Czarno-biały film o Thomasie Mannie i jego córce trafi do polskich kin 19 czerwca. Reżyser „Idy” i „Zimnej wojny” ponownie pokazuje, dlaczego liczy się na największych festiwalach.
Paweł Pawlikowski po raz drugi w karierze odebrał w Cannes nagrodę za reżyserię. „Ojczyzna”, jego pierwszy film od ośmiu lat, trafi do polskich kin 19 czerwca. Oto wszystko, co warto wiedzieć przed seansem. O czym jest „Ojczyzna” Pawlikowskiego? Podróż przez Niemcy w gruzach Akcja rozgrywa się latem 1949 roku, w szczytowym momencie zimnej wojny. Noblista Thomas Mann wraz z córką Eriką wyrusza czarnym buickiem w podróż przez podzielone, zniszczone wojną Niemcy. Trasa prowadzi z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru w strefie radzieckiej. Wspólna droga staje się dla ojca i córki okazją do rozmowy o tożsamości, pamięci i o tym, czym po nazizmie i latach emigracji jest dla nich tytułowa ojczyzna. Film trwa 82 minuty i w całości jest czarno-biały. Kto gra w „Ojczyźnie”? Sandra Hüller i Hanns Zischler jako ojciec i córka W Erikę Mann wciela się Sandra Hüller, aktorka znana z „Anatomii upadku”, „Strefy interesów” i „Toniego Erdmanna”. Thomasa Manna gra niemiecki aktor Hanns Zischler. Obok nich w obsadzie znaleźli się August Diehl w roli Klausa Manna, Devid Striesow jako Johannes R. Becher, Anna Madeley oraz Joachim Meyerhoff w roli Gustafa Gründgensa. Pojawia się też polski akcent, bo śpiewaczkę jazzową zagrała Joanna Kulig, którą widzowie pamiętają z „Zimnej wojny”. Polska ekipa „Ojczyzny”, czyli ludzie od „Idy” i „Zimnej wojny” Choć film jest niemieckojęzyczny, za jego kształt odpowiada w dużej mierze polski zespół. Zdjęcia, podobnie jak przy „Idzie” i „Zimnej wojnie”, zrobił Łukasz Żal. Muzykę skomponował Marcin Masecki, scenografię przygotowali Katarzyna Sobańska i Marcel Sławiński, a kostiumy zaprojektowała Aleksandra Staszko. Montaż to dzieło Pawła Pawlikowskiego i Piotra Wójcika. Scenariusz reżyser napisał wspólnie z Hendrikiem Handloegtenem. „Ojczyzna" powstała w koprodukcji Polski, Niemiec, Włoch i Francji. Dlaczego „Ojczyzna” podbiła Cannes? Owacje i nagroda za reżyserię Premiera odbyła się 14 maja na 79. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes. Po seansie publiczność nagradzała twórców owacjami na stojąco, które trwały kilka minut. Film był wśród faworytów do Złotej Palmy, a ostatecznie Paweł Pawlikowski odebrał nagrodę dla najlepszego reżysera, drugą w swojej karierze po „Zimnej wojnie” z 2018 roku. Krytycy chwalili przede wszystkim aktorstwo i czarno-białe zdjęcia Łukasza Żala. Co łączy „Ojczyznę” z „Idą” i „Zimną wojną”? To trzeci czarno-biały film Pawła Pawlikowskiego z rzędu i kolejny, w którym losy bohaterów splatają się z historią Europy. Reżyser ponownie sięga po oszczędną formę, krótki metraż i znany z poprzednich produkcji zespół. „Idę” nagrodzono Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, a „Zimna wojna" przyniosła mu nominacje do tej nagrody i reżyserskie wyróżnienie w Cannes. „Ojczyzna” to kolejny rozdział tej serii. Kiedy premiera „Ojczyzny” w polskich kinach? Jest data „Ojczyzna” wejdzie do polskich kin 19 czerwca 2026 roku, a jej dystrybutorem jest Kino Świat. Światowa premiera odbyła się miesiąc wcześniej w Cannes. Za granicą film wprowadza do obiegu platforma MUBI, która udostępniła już krótki, oficjalny fragment. Możesz go zobaczyć poniżej. View oEmbed on the source website Czy warto obejrzeć „Ojczyznę”? „Ojczyzna” spodoba się widzom, którzy cenią wcześniejsze filmy Pawła Pawlikowskiego i kino, w którym forma waży tyle samo co fabuła. To propozycja dla miłośników kameralnych dramatów historycznych, czarno-białych zdjęć i aktorstwa z pierwszej półki, zwłaszcza jeśli interesuje cię postać Thomasa Manna albo powojenne losy Europy. Przy 82 minutach jest to film zwięzły, bez dłużyzn. Polska premiera 19 czerwca, więc na seans nie trzeba długo czekać.
Polacy pokochali nowy film z Madsem Mikkelsenem. „Ostatni wiking” wskoczył na pierwsze miejsce HBO Max w jeden weekend
Brutalny Anker wychodzi z więzienia po czternastu latach z jednym celem, czyli odzyskaniem fortuny z dawnego napadu. Kłopot w tym, że łup zakopał jego brat Manfred, który od tamtej pory żyje we własnym świecie i jest przekonany, że jest Johnem Lennonem. „Ostatni wiking” właśnie wskoczył na pierwsze miejsce najpopularniejszych tytułów HBO Max w Polsce. To czarna komedia, po której śmiech miesza się ze wzruszeniem.
Czasem najlepsze kino rodzi się z zupełnie absurdalnego pomysłu. Mężczyzna, który zakopał skradzioną fortunę, wmawia sobie, że jest Johnem Lennonem, a jego brat musi go jakoś sprowadzić na ziemię, zanim pieniądze przepadną. „Ostatni wiking” to czarna komedia z Madsem Mikkelsenem, która właśnie została numerem 1 na HBO Max w Polsce. Pod warstwą humoru kryje się znacznie poważniejsza historia. O czym jest „Ostatni wiking”? Zakopana fortuna i brat, który myśli, że jest Lennonem Anker po czternastu latach odsiadki za napad na bank wychodzi na wolność. Ma jeden plan, czyli odkopać pieniądze z dawnego skoku i wreszcie ułożyć sobie życie. Problem polega na tym, że łup ukrył jego brat Manfred, a ten od lat zmaga się z zaburzeniem tożsamości i jest przekonany, że jest Johnem Lennonem. Manfred nie pamięta, gdzie zakopał fortunę, a momentami nie pamięta nawet, kim naprawdę jest. Bracia ruszają w podróż, której prawdziwą stawką nie są tylko pieniądze. Pomysł na odzyskanie wspomnień jest tak absurdalny, że mógł narodzić się tylko w głowie skandynawskiego scenarzysty, bo psychiatra proponuje, by Manfred wystąpił w zespole grającym piosenki The Beatles razem z innymi pacjentami. Im dalej, tym bardziej historia o pieniądzach zamienia się w opowieść o rodzinie, dzieciństwie i ranach, które ludzie noszą w sobie latami. To czarna komedia, ale nie taka, która trzyma się jednego tonu. Jensen przechodzi tu od groteski do scen naprawdę poruszających, a śmiech kilka razy więźnie w gardle. Pod warstwą absurdu jest film o traumie i o tym, jak rodzeństwo próbuje się odnaleźć po latach milczenia. Kto gra w „Ostatnim wikingu”? Mads Mikkelsen i obsada skandynawskiego hitu W roli Manfreda, czyli mężczyzny przekonanego, że jest Johnem Lennonem, występuje Mads Mikkelsen. Aktor znany z „Polowania”, „Na rauszu” i hollywoodzkich produkcji tym razem gra postać kruchą, rozkojarzoną i daleką od jego zwykłego chłodnego wizerunku. Jego brata Ankera gra Nikolaj Lie Kaas, a chemia między obydwoma aktorami jest jednym z najczęściej wymienianych atutów filmu. W obsadzie znaleźli się też Sofie Gråbøl, Søren Malling, Bodil Jørgensen, Lars Brygmann i Nicolas Bro. Za scenariusz i reżyserię odpowiada Anders Thomas Jensen, twórca „Jeźdźców sprawiedliwości” i „Jabłek Adama”, nagradzany duński filmowiec. „Ostatni wiking” to już jego szósta wspólna praca z Mikkelsenem, po takich tytułach jak „Jeźdźcy sprawiedliwości” czy „Mężczyźni i kurczaki”. Dlaczego „Ostatni wiking” podbił HBO Max w Polsce? Najpierw był ogromny sukces w Danii. Film sprzedał ponad 700 tysięcy biletów i stał się najpopularniejszą produkcją Jensena w jego ojczyźnie. Premiera odbyła się na festiwalu w Wenecji w sierpniu 2025 roku, a recenzenci przyjęli film bardzo dobrze, bo na Rotten Tomatoes utrzymuje wynik powyżej dziewięćdziesięciu procent. Po wejściu na HBO Max tytuł szybko wskoczył na pierwsze miejsce najczęściej oglądanych pozycji w Polsce. Powodów jest kilka. Pierwszym jest sam Mikkelsen w nietypowej dla siebie roli, w peruce i okularach, daleki od mrocznych bohaterów, z którymi najczęściej się go kojarzy. Drugim jest połączenie gatunków, bo „Ostatni wiking” działa jednocześnie jako czarna komedia, dramat psychologiczny i historia rodzinna. Trzecim jest specyficzny, skandynawski humor, który balansuje na granicy absurdu i powagi. To film, który łatwo polecić dalej, bo widzowie chętnie opowiadają o nim znajomym. Opinie widzów o filmie „Ostatni wiking” Reakcje są mocne i w większości entuzjastyczne: „Superprodukcja, ze wspaniałą obsadą. Kolejny raz Anders Jensen nie zawiódł”, „Trzeba iść, zobaczyć, śmiać się, płakać, podziwiać, zachwycać, smucić”. Sporo osób zwraca uwagę na podwójną naturę tej historii: „Moja najwyższa ocena od dawien dawna, film z podwójnym dnem”, „Śmieszny i smutny! Niestety, to, jakie mamy dzieciństwo, wpływa na nasze dorosłe życie”. Wracają też głosy o tym, że taka mieszanka tonów to znak rozpoznawczy kina z północy, jak choćby komentarz: „Taki film mógł powstać jedynie w Skandynawii”. Nie brakuje jednak ostrzeżeń, bo zdaniem części widzów: „Groteska, film akcji, komedia — miłośnik każdego gatunku będzie trochę rozczarowany, jeśli liczy wyłącznie na jeden z tych elementów”. Czy warto obejrzeć „Ostatniego wikinga”? „Ostatni wiking” spodoba się tym, którzy lubią kino łączące humor z emocjami i nie boją się historii, które potrafią zmienić ton z minuty na minutę. Jeśli odpowiadał ci styl wcześniejszych filmów Jensena albo skandynawskie produkcje, w których absurd idzie w parze z powagą, ten tytuł trafi w gusta. Widzowie szukający czystej komedii albo klasycznego kina akcji mogą poczuć się zaskoczeni, bo film nie trzyma się jednej konwencji. To produkcja o rodzinie, traumie i drugiej szansie, opowiedziana w sposób, który równie często bawi, co wzrusza. Mads Mikkelsen dostaje tu rolę inną niż wszystko, z czym był dotąd kojarzony, a duet z Nikolajem Lie Kaasem napędza całą historię. „Ostatniego wikinga” obejrzysz na HBO Max, gdzie film zajmuje obecnie pierwsze miejsce wśród najpopularniejszych tytułów w Polsce. Zwiastun: View oEmbed on the source website
Zdobył 5 najważniejszych Oscarów i po 35 latach wraca do kin. Dokonały tego tylko 3 filmy w historii
Po 35 latach od premiery jeden z najsłynniejszych thrillerów w historii kina wraca na duży ekran. „Milczenie owiec” znów będzie można obejrzeć w polskich kinach, tym razem w odrestaurowanej wersji 4K. W 1992 roku obraz Jonathana Demme’a zdobył pięć najważniejszych Oscarów, czego przed nim dokonały tylko dwa filmy. Dla jednych to powrót do klasyki, dla innych pierwsza okazja, żeby zobaczyć Hannibala Lectera na wielkim ekranie.
Mroczna piwnica, więzienna cela i rozmowa, od której wszystko się zaczyna. „Milczenie owiec” po 35 latach wraca do kin i nic nie wskazuje na to, żeby przez ten czas złagodniało. Odrestaurowana wersja 4K trafi na ekrany 12 czerwca 2026 roku, w oryginalnej wersji językowej z polskimi napisami. To dobry pretekst, żeby przekonać się, dlaczego ten film wciąż uchodzi za jeden z najlepszych thrillerów psychologicznych. O czym jest „Milczenie owiec”? Historia, która zaczyna się od jednej rozmowy Clarice Starling to młoda kadetka FBI, której przełożony powierza nietypowe zadanie. Ma odwiedzić w zakładzie zamkniętym doktora Hannibala Lectera, błyskotliwego psychiatrę odsiadującego wyrok za serię morderstw i akty kanibalizmu. Powód jest konkretny. W całym kraju grasuje seryjny morderca o pseudonimie Buffalo Bill, który porywa i zabija kolejne kobiety, a FBI liczy, że Lecter pomoże rozszyfrować jego sposób działania. Starling szybko orientuje się, że Lecter nie udziela odpowiedzi za darmo. W zamian za każdą wskazówkę chce dowiedzieć się czegoś o niej samej, sięgając coraz głębiej w jej przeszłość. Tak rodzi się psychologiczna gra, w której trudno powiedzieć, kto naprawdę prowadzi rozmowę. Im bliżej tropu Buffalo Billa, tym wyższa stawka, a kolejna porwana kobieta sprawia, że czas zaczyna grać przeciwko Clarice. Kto gra w „Milczeniu owiec”? Obsada i nazwiska, które przeszły do historii W rolę Clarice Starling wcieliła się Jodie Foster, a doktora Hannibala Lectera zagrał Anthony Hopkins. To właśnie ten duet stoi za sukcesem filmu, choć aktor pojawia się na ekranie znacznie krócej, niż mogłoby się wydawać. Postać Buffalo Billa, a właściwie Jame’a Gumba, zagrał Ted Levine. W obsadzie znaleźli się też Scott Glenn jako agent Jack Crawford, przełożony Clarice, oraz Anthony Heald w roli zarozumiałego doktora Frederricka Chiltona, który nadzoruje Lectera w zakładzie. Za kamerą stanął Jonathan Demme, a scenariusz napisał Ted Tally na podstawie powieści Thomasa Harrisa pod tym samym tytułem. Książka była drugą częścią cyklu o Hannibalu Lecterze i to właśnie ekranizacja rozsławiła tę postać na całym świecie. Dlaczego „Milczenie owiec” zdobyło pięć Oscarów? W 1992 roku film zgarnął Oscary w pięciu najważniejszych kategoriach naraz, czyli za najlepszy film, reżyserię, scenariusz adaptowany oraz pierwszoplanowe role kobiecą i męską. To tak zwana Wielka Piątka, którą przed „Milczeniem owiec” zdobyły tylko dwie produkcje, „Ich noce” z 1934 roku i „Lot nad kukułczym gniazdem” z 1975 roku. Do dziś żaden inny film nie powtórzył tego wyniku. Osobny rozdział to nagroda dla Anthony’ego Hopkinsa. Aktor spędza w kadrze niewiele ponad szesnaście minut, a mimo to otrzymał Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Jego Lecter nie podnosi głosu i nie grozi wprost. Spokojnym tonem zadaje pytania, czyta rozmówcę i powoli przejmuje kontrolę, a właśnie ta powściągliwość robi największe wrażenie. Co wyróżnia ten thriller psychologiczny i dlaczego znów jest o nim głośno? Siła „Milczenia owiec” bierze się z napięcia, które narasta w trakcie rozmów, a nie pościgów. Większość najważniejszych scen rozgrywa się w zamkniętych pomieszczeniach, naprzeciw siebie, przy stoliku albo po dwóch stronach szyby. Demme często ustawia kamerę tak, że bohaterowie patrzą wprost w obiektyw, przez co widz ma wrażenie, że to on siedzi naprzeciw Lectera. Postać granego przez Hopkinsa kanibala stała się jedną z ikon popkultury i punktem odniesienia dla kolejnych filmowych złoczyńców. Powstały sequele i prequele, a także serial, lecz to pierwsza ekranizacja zostaje w pamięci najmocniej. Powrót do kin wiąże się z odrestaurowaniem obrazu w wersji 4K, dzięki czemu kolory, ziarno i zdjęcia Taka Fujimoto wyglądają tak, jak nie dało się ich zobaczyć na ekranie telewizora. Dystrybucją zajmuje się Flashback, firma, która przywraca do kin klasyki popkultury, a wcześniej pokazała w ten sposób „Rambo: Pierwsza krew”. View oEmbed on the source website Czy warto wybrać się na „Milczenie owiec” do kina? Jeśli nigdy nie widziałeś tego filmu, kinowy powrót jest najlepszą okazją, żeby nadrobić zaległość. Atmosfera sali, ciemność i duży ekran działają tu inaczej niż seans w domu, zwłaszcza w przypadku obrazu, który tak mocno stawia na ciszę i bliskie ujęcia twarzy. To propozycja dla widzów, którzy lubią thrillery psychologiczne oparte na napięciu i dialogu, a nie na efektach. Osoby, które znają „Milczenie owiec” na pamięć, też mają powód, żeby kupić bilet. Wersja 4K pokazuje szczegóły gubione w starszych kopiach, a oryginalna ścieżka dźwiękowa z polskimi napisami pozwala usłyszeć grę Hopkinsa i Foster bez dubbingu. Film trafia do kin 12 czerwca 2026 roku, czyli dokładnie 35 lat po pierwszej polskiej premierze.
Mąż Duy Lipy w komedii, o której zrobiło się głośno jeszcze przed premierą. Zapowiada się wielki hit lata
Callum Turner i Monica Barbaro grają dwoje obcych sobie ludzi, których łączy jedno. Żadne z nich nie szuka przelotnej przygody, choć mają na nią tylko kilka godzin. Akcja „Tylko jedna noc” rozgrywa się w mieście z jedną dziwną zasadą, a bohaterowie raz po raz się mijają, zamiast zbliżać. Za kamerą stanął twórca największego rom-comu ostatnich lat, a polska premiera kinowa wypada w sierpniu.
Jest taka jedna noc w roku, kiedy w tym filmowym Nowym Jorku singlom wolno wszystko. Owen właśnie został rzucony, Allie nie odpuszcza marzeń o prawdziwym uczuciu, a miasto wokół nich kipi od pośpiechu. „Tylko jedna noc” łączy szalone tempo z humorem, który znamy z wcześniejszych filmów Willa Glucka. Do polskich kin trafi w sierpniu. O czym jest „Tylko jedna noc”? Jedna noc w roku, w której singlom wolno wszystko Akcja rozgrywa się w lekko podkręconej wersji Nowego Jorku, w której niezamężni i nieżonaci mieszkańcy mogą legalnie uprawiać seks tylko raz w roku, jednej specjalnie wyznaczonej nocy. Owen właśnie został rzucony przez dziewczynę i na tę noc nie ma żadnego planu. Allie podchodzi do sprawy zupełnie inaczej, bo szuka kogoś na dłużej niż kilka godzin. Wpadają na siebie w tłumie i od pierwszej chwili coś między nimi iskrzy. Problem w tym, że przez kolejne godziny ciągle się gubią, mijają i wpadają w nieporozumienia, a zegar tyka. Cała historia mieści się w jednej dobie, między zachodem a wschodem słońca. Reszty nie zdradzam, bo właśnie z tych zwrotów akcji wynika cała zabawa. Kto gra w „Tylko jedna noc”? Obsada z oscarową nominacją i narzeczonym Dui Lipy Allie gra Monica Barbaro, którą widzowie zapamiętali z roli Joan Baez w „Kompletnie nieznany”. Za tę kreację dostała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. W Owena wciela się Callum Turner, znany z „Fantastycznych zwierząt” i serialu „Masters of the Air”, prywatnie narzeczony Dui Lipy. W dalszych rolach pojawiają się Maya Hawke, Julia Fox, Molly Ringwald, LeVar Burton, Ziwe, Ben Marshall i Nicholas Braun, a na ekranie zobaczymy też muzyczki Este Haim oraz King Princess. Reżyserię podpisał Will Gluck, twórca „Tylko nie ty” i „Łatwej dziewczyny”, który scenariusz napisał razem z Travisem Braunem. Za produkcję odpowiada jego studio Olive Bridge Entertainment, a za dystrybucję Universal Pictures. Dlaczego o „Tylko jedna noc” zrobiło się głośno jeszcze przed premierą? Najwięcej rozmów wywołuje sam pomysł wyjściowy. Jedna legalna noc w roku to punkt startowy, który w komedii romantycznej widzimy rzadko, bo gatunek zwykle kręci się wokół zwyczajnego randkowania. Tutaj bohaterowie od początku grają o czas. Drugi powód to nazwisko reżysera. Will Gluck ma na koncie „Tylko nie ty” z Sydney Sweeney i Glenem Powellem, komedię, która zarobiła w kinach grubo ponad sto milionów dolarów i przypomniała widzom, że rom-com wciąż się sprzedaje. Do tego dochodzi obsada, w której oscarowa nominacja Barbaro spotyka się z popularnością Turnera oraz nazwiskami pokroju Julii Fox, Mayi Hawke i Molly Ringwald. Krótka, jednodniowa rama czasowa i szybkie tempo robią resztę. Zwiastun „Tylko jedna noc” już jest. Zobaczcie, zanim film wejdzie do kin W zapowiedzi Owen i Allie przemierzają nocny Nowy Jork, raz po raz tracąc się z oczu w tłumie. Jest scena w pizzerii przy dwóch piwach, jest przejazd limuzyną z panoramą miasta w tle i sporo sytuacji, w których plany bohaterów biorą w łeb. Klimat jest dokładnie taki, jakiego można się spodziewać po twórcy „Tylko nie ty”. Oficjalny zwiastun od Universal Pictures obejrzycie tutaj: View oEmbed on the source website „Tylko jedna noc”: gdzie i kiedy obejrzeć film? Światowa premiera kinowa wypada 7 sierpnia 2026 roku, a do polskich kin film wchodzi 14 sierpnia 2026 roku. Na ten moment to jedyny pewny sposób, żeby obejrzeć całość, bo produkcja dopiero szykuje się do wejścia na ekrany. Oficjalnych informacji o serwisach streamingowych jeszcze nie ma, więc na razie w sieci dostępny jest wyłącznie zwiastun. To pozycja dla widzów, którzy lubią komedie romantyczne z wyrazistym pomysłem na fabułę i nie boją się lekko absurdalnego punktu wyjścia. Jeśli bawiło was „Tylko nie ty” albo szukacie filmu na letni wieczór bez ciężkich tematów, traficie tu na swój klimat. Sporo będzie zależeć od tego, czy kupicie zasadę jednej nocy, na której stoi cała historia. Jeśli tak, czeka was szybki, lekki seans z parą bohaterów, którym łatwo kibicować od pierwszych minut.
Polski film familijny rozbił bank na Netfliksie. To seans, na którym dzieci się śmieją, a dorośli ukradkiem ocierają łzy
Biały owczarek, który zamiast pilnować budy, wskakuje do pociągów i jeździ po całym kraju. „O psie, który jeździł koleją” od 1 czerwca jest dostępny na Netfliksie. To współczesna wersja lektury, którą wielu z nas pamięta z podstawówki. Film w kinach obejrzało ponad 350 tysięcy widzów, a teraz trafia do domów w całej Polsce.
Jest taki film, przy którym dzieci się śmieją, a dorośli ukradkiem ocierają łzy. „O psie, który jeździł koleją” to nowa wersja klasyka Romana Pisarskiego, którą od 1 czerwca można oglądać na Netfliksie. Opowiada o przyjaźni chorej dziewczynki i niezwykłego psa, który pokochał podróże koleją. O czym jest film „O psie, który jeździł koleją”? Historia przyjaźni dziewczynki i psa W centrum opowieści jest Zuzia, dziewczynka z chorym sercem, której tata pracuje na kolei. Jej życie zmienia się, kiedy poznaje Lampo, niezwykłego psa-podróżnika. Owczarek od szczeniaka czuje pociąg do kolejowych wypraw, samodzielnie wsiada do pociągów i przemierza kraj, a jego podróże szybko stają się internetową sensacją. Lampo zostaje najlepszym przyjacielem Zuzi i pomaga jej tak, jak nie potrafią dorośli. Problem pojawia się, gdy zazdrosny o sławę psa dyrektor stacji postanawia pozbyć się go ze swojego terenu. Kiedy mu się to udaje, rozdzielona z ukochanym pupilem dziewczynka zaczyna podupadać na zdrowiu. Wszyscy starają się jej pomóc, ale szybko okazuje się, że najlepszym lekarstwem może być powrót czworonoga. Kto gra w filmie „O psie, który jeździł koleją”? W rolę Zuzi wcieliła się Liliana Zajbert, a jej filmowego tatę Piotra zagrał Mateusz Damięcki. Mamę dziewczynki gra Monika Pikuła. W obsadzie pojawiają się również Adam Woronowicz i Maksymilian Zieliński. Za reżyserię odpowiada Magdalena Nieć. Prawdziwą gwiazdą filmu jest jednak Lampo, czyli biały owczarek szwajcarski. To właśnie pies napędza całą historię i przyciąga uwagę najmłodszych widzów. Twórcy postawili na bohatera, który nie mówi ani słowa, a i tak budzi największe emocje na ekranie. Co łączy film z lekturą i prawdziwy psem? „O psie, który jeździł koleją” to ekranizacja powieści Romana Pisarskiego z 1967 roku, znanej z wielu szkolnych spisów lektur. Twórcy filmu przenieśli akcję w czasy współczesne, dlatego obok kolei pojawiają się tu telefony, media społecznościowe i internetowa popularność psa. Sama opowieść o przyjaźni dziecka ze zwierzęciem pozostała jednak ta sama.Co ciekawe, książka Pisarskiego była inspirowana prawdziwą historią. Pierwowzorem Lampo był pies, który w latach pięćdziesiątych mieszkał na jednej z włoskich stacji kolejowych i faktycznie podróżował pociągami. To właśnie ta historia obrosła legendą i trafiła najpierw na karty powieści, a potem na ekran. Dlaczego film „O psie, który jeździł koleją” to dobry wybór? To film, który spokojnie obejrzysz z dzieckiem, a sam wzruszysz się równie mocno albo i bardziej. Historia porusza temat choroby i rozłąki, ale robi to w sposób dostępny dla najmłodszych, bez przytłaczania ich smutkiem. Film przyciągnął do kin ponad 350 tysięcy widzów, co w przypadku polskiej produkcji familijnej jest sporym wynikiem. Teraz gdy trafił na Netflix, dotrze do jeszcze szerszego grona odbiorców. To propozycja dla rodzin z dziećmi, miłośników psów i wszystkich, którzy lubią ciepłe historie z dobrym zakończeniem. Czy warto obejrzeć film „O psie, który jeździł koleją” i co z drugą częścią? Jeśli szukasz filmu, który połączy przy ekranie kilka pokoleń, „O psie, który jeździł koleją” sprawdzi się idealnie. To kino bez przemocy i wulgarności, za to z wyraźnym morałem o przyjaźni i lojalności. Dzieci dostają tu sympatycznego bohatera, a dorośli sentymentalny powrót do lektury z dawnych lat. Dla tych, którym spodoba się pierwsza część, jest też dobra wiadomość. W 2025 roku do kin trafiła kontynuacja, „O psie, który jeździł koleją 2”, więc przygody Lampo mają swój dalszy ciąg. Pierwszą część obejrzysz teraz na Netfliksie. View oEmbed on the source website