Nie miał być hitem, a poruszył miliony widzów. Jeden z najgłośniejszych filmów dekady dostępny na Netflixie
„Nomadland” to historia kobiety, która po utracie pracy i domu wyrusza w samotną podróż po Ameryce. Jej trasa szybko staje się nie tylko sposobem na przetrwanie, lecz także próbą odnalezienia nowego sensu. Film nagrodzony trzema Oscarami wraca na platformę Netflix.
Są historie, które odzierają widza z poczucia komfortu i zmuszają do spojrzenia na świat z perspektywy tych, których łatwo przeoczyć. Jedną z nich jest „Nomadland”. To poruszający film nagrodzony trzema Oscarami, opowiadający o kobiecie, którą dramatyczne okoliczności zmusiły do życia w drodze. To opowieść o utracie wszystkiego, o przetrwaniu i o wolności, która nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażamy. „Nomadland” śledzi losy Fern, kobiety po sześćdziesiątce, która z dnia na dzień traci pracę, dom i poczucie bezpieczeństwa. Gdy jej rodzinne Empire, niewielkie miasteczko zależne od jednej fabryki, znika z mapy, Fern zostaje sama z traumą i pustką, której nie potrafi zagłuszyć. Wsiada więc do vana i rusza w podróż przez Amerykę, w poszukiwaniu pracy, ludzi i nowej definicji domu. Decyzja, która przestawia całe życie na inne tory W chwili, gdy Fern traci ostatnie oparcie, podejmuje decyzję, która zmienia wszystko: pakuje najpotrzebniejsze rzeczy i zamienia vana w tymczasowe schronienie. Nie wie, dokąd dojedzie ani co ją czeka. Wie tylko, że jej dawne życie przestało istnieć. Podczas wędrówki dołącza do społeczności współczesnych nomadów, czyli ludzi, którzy z wyboru lub konieczności żyją poza systemem. Pracują sezonowo, przemieszczają się w rytmie tymczasowych zleceń, świętują małe zwycięstwa i uczą się radzić sobie w świecie, który nie oferuje im żadnych gwarancji. Film pokazuje ich codzienność bez upiększeń, ale też bez ocen. Nomadzi: wolność czy konieczność? W „Nomadland” prawdziwi nomadzi grają… samych siebie. Linda May, Swankie czy Bob Wells wnoszą do historii autentyczność, której nie da się wykreować na planie filmowym. Ich doświadczenia pokazują Amerykę w momentach, gdy system zawodzi najsłabszych, a starość i brak zabezpieczenia finansowego stają się dramatem rozgrywanym w ciszy. Dla jednych nomadyzm to forma wolności — życie bez kredytu, bez sztywnych granic i bez przymusu. Dla innych to jedyne wyjście po ekonomicznym upadku. Film wybrzmiewa dzięki temu wielogłosowi: zamiast tezy, pokazuje ludzi, a zamiast manifestu codzienność. Kto stoi za filmem „Nomadland”? Za kamerą stanęła Chloé Zhao, która wyreżyserowała film i napisała scenariusz na podstawie reportażu Jessiki Bruder „Nomadland. W drodze za pracą”. Reżyserka połączyła dokumentalne spojrzenie z intymną perspektywą Fern, tworząc coś pomiędzy filmem fabularnym a poetyckim studium samotności. W roli Fern występuje Frances McDormand, której nie trzeba przedstawiać. Jej kreacja jest surowa, szczera i pełna czułości dla bohaterki, którą gra. Towarzyszą jej David Strathairn oraz prawdziwi nomadzi, nadający filmowi wyjątkowego, niemal reporterskiego, charakteru. Lawina nagród i zasłużone wyróżnienia „Nomadland” szybko stał się jednym z najgłośniejszych filmów roku. Zdobył: Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji, dwa Złote Globy (za najlepszy film dramatyczny i reżyserię), trzy Oscary (za najlepszy film, najlepszą reżyserię i najlepszą aktorkę pierwszoplanową dla Frances McDormand). Gdzie obejrzeć film „Nomadland”? Produkcja jest dostępna w Polsce na platformie Netflix.
Jeden z najpiękniejszych filmów o zakazanej miłości. Pokochasz go, nawet jeśli nie lubisz produkcji kostiumowych
To film kostiumowy, który potrafi poruszyć nawet widzów stroniących od historii. „Kochanek królowej” w HBO Max pokazuje, że dramat epoki może być jednocześnie zmysłowy, emocjonalny i do bólu współczesny.
„Kochanek królowej” to jedna z najbardziej stylowych, konsekwentnie zrealizowanych filmowych podróży do XVIII-wiecznej Europy, jakie ostatnio trafiły do streamingu. Produkcja, która pojawiła się właśnie na HBO Max, już od pierwszych minut zachwyca rozmachem, precyzją epoki i aktorską energią, która rzadko zdarza się w filmach kostiumowych. Spodoba się nawet tym, dla których filmy kostiumowe zwykle nie są pierwszym wyborem. A wszystko to dzięki obecności Madsa Mikkelsena, który... działa jak magnes. „Kochanek królowej”: Burzliwa droga na ekrany Zanim „Kochanek królowej” stał się międzynarodowym hitem i zdobywcą nagród, jego powstanie było serią prób i przeszkód. Reżyser Nikolaj Arcel i współscenarzysta Rasmus Heisterberg zaczęli pracę od lektury powieści „Wizyta lekarza królewskiego” Pera Olova Enquista. Problem polegał na tym, że prawa do anglojęzycznej adaptacji były już sprzedane i nie można było ich odkupić. Twórcy, zamiast porzucić projekt, postanowili znaleźć nowy klucz narracyjny. Podsunęła go im powieść Bodil Steensen-Leth „Prinsesse af blodet”, która opowiadała tę samą historię, ale z zupełnie innej perspektywy. Dzięki temu Arcel i Heisterberg mogli pokazać wydarzenia oczami królowej Karoliny Matyldy, a zarazem sportretować Johanna Friedricha Struensee jako idealistę i zwolennika wolności słowa. Historia królowej, która zakochała się w lekarzu „Kochanek królowej” przenosi widza do Danii roku 1766, kiedy młodziutka Karolina Matylda (Alicia Vikander), siostra króla Jerzego III, przybywa na dwór, by poślubić króla Chrystiana VII (Mikkel Boe Følsgaard). Wyobrażenia o romantycznym małżeństwie szybko zderzają się z rzeczywistością: król cierpi na chorobę psychiczną, prowadzi rozwiązłe, chaotyczne życie i coraz bardziej oddala się od swojej żony. Izolowana, pozbawiona wsparcia i możliwości choćby czytania ukochanych książek, Karolina Matylda zaczyna tracić nadzieję na jakąkolwiek bliskość, ale... do czasu. Na dworze pojawia się Johann Friedrich Struensee (Mads Mikkelsen), lekarz, który ma zająć się zdrowiem króla. Jest oczytany, rozsądny, nowoczesny, zafascynowany myślą Rousseau. Szybko zdobywa zaufanie Chrystiana, a dzięki temu wpływa na politykę państwa. Jego postępowe poglądy zaczynają zmieniać Danię. Jego relacja z królową staje się niezwykle namiętna, co będzie miało też polityczne konsekwencje. Alicia Vikander i Mads Mikkelsen w duecie, któremu trudno się oprzeć Alicia Vikander tworzy portret kobiety rozdartej między obowiązkiem a pożądaniem, a Mads Mikkelsen magnetyzuje absolutnie w każdej scenie. Razem budują emocjonalną, „zakazaną” oś filmu, która trzyma widza w napięciu do ostatniej minuty. Znakomity jest również Mikkel Boe Følsgaard, którego interpretacja króla Chrystiana jest jednocześnie intensywna, tragikomiczna i głęboko ludzka. Dlaczego warto wrócić do tego filmu? „Kochanek królowej” miał premierę ponad dekadę temu, ale wciąż ogląda się go z zachwytem. Również dlatego, że nie próbuje gonić współczesnych trendów, tylko pozostaje wierny emocjom, historii i świetnie opowiedzianej relacji. Film Arcela i Heisterberga pozostaje jednym z najciekawszych europejskich dramatów kostiumowych ostatnich lat. W HBO Max zyskuje drugie życie. To seans, który naprawdę warto odhaczyć, nawet jeśli na co dzień nie wybierasz filmów z epoki.
Wstrząsająca historia mężczyzny, który za długo tłumił emocje... Ten film wbija w fotel!
Na HBO Max pojawił się film „Nikt” i w krótkim czasie wskoczył na podium listy najpopularniejszych tytułów. Produkcja od razu przyciągnęła widzów mocnym tempem i energią.
Hutch Mansell to przykład faceta, który latami zamiata emocje pod dywan. Stara się być spokojny, przewidywalny, nie rzucać się w oczy. Do czasu...Domowe włamanie staje się momentem granicznym. Nie ma tu długiej filozofii. Ktoś przekracza granicę, a Hutch odpowiada. Tyle że jego reakcja uruchamia dużo większą spiralę przemocy, bo na jego drodze stają rosyjscy przestępcy. I nagle człowiek, którego nikt nie brał pod uwagę, staje się poważnym problemem dla ludzi, którzy zwykle nie mają z kim przegrać. To właśnie ta przemiana działa tak dobrze. Nie jest skomplikowana, ale trafia w punkt. Widz lubi patrzeć na kogoś, kto z dnia na dzień przestaje godzić się na bycie tłem. Odenkirk zaskakuje. To nie jest rola „z doskoku” Bob Odenkirk od lat ma opinię aktora z mocnym warsztatem, ale dotychczas kojarzono go raczej z emocjonalnymi rolami albo komedią. „Nikt” pokazuje go w zupełnie innej skali. I widać, że to nie jest próba na zasadzie „spróbuję i zobaczymy”. Aktor przeszedł intensywne przygotowania i na ekranie wygląda jak ktoś, kto naprawdę potrafi zrobić to, co robi jego bohater. To jedno z największych zaskoczeń filmu. Za całym projektem stoją ludzie, którzy doskonale wiedzą, jak prowadzić kino akcji. Scenariusz wyszedł spod ręki Dereka Kolstada. Reżyserię wziął na siebie Ilya Naishuller, znany z dynamicznego stylu. W obsadzie pojawiają się także Connie Nielsen, RZA, Aleksei Serebryakov i Christopher Lloyd. To zestaw, który gwarantuje, że na ekranie nie będzie ani chwili stagnacji. Dlaczego akurat ten film tak dobrze „wchodzi”? „Nikt” działa dzięki prostemu założeniu: widz ma dostać czystą energię. Bez nadęcia, bez prób udowadniania, że film akcji musi być czymś więcej. Tutaj liczy się tempo, charakter i satysfakcja z tego, że ktoś przez lata niedoceniany w końcu daje odpór. To kino, które trafia do odbiorcy zmęczonego nadmiarem powagi. Do kogoś, kto chce obejrzeć historię, w której bohater nie stoi w miejscu i nie tłumaczy, dlaczego robi to, co robi. Po prostu działa. I może właśnie dlatego tak szybko wskoczył na podium HBO Max. View oEmbed on the source website
Pierwszy polski film w IMAX! Maciej Kawulski przenosi widza w sam środek XVII-wiecznych Karpat
„Dziki” to nie tylko nowe widowisko Macieja Kawulskiego, ale też przełom w polskiej kinematografii. Film jako pierwszy zrealizowano w IMAX, dzięki czemu Karpaty i bohaterowie mają być bliżej widza niż kiedykolwiek.
„Dziki” Macieja Kawulskiego wchodzi na ekrany jako pierwszy polski film zrealizowany w technologii IMAX. Surowe Karpaty XVII wieku i historia niemego wojownika mają teraz wybrzmieć z pełną mocą na gigantycznym ekranie i z dźwiękiem, który otacza widza z każdej strony. Nowy film w reżyserii Macieja Kawulskiego Maciej Kawulski po „Jak zostałem gangsterem” i przygodzie z Akademią Pana Kleksa wraca z widowiskiem, które przenosi polskie kino w zupełnie inną przestrzeń. „Dziki” to opowieść zanurzona w XVII-wiecznych Karpatach, gdzie mit i historia splatają się w surowy, niemal baśniowy krajobraz. Reżyser przedstawia historię półdzikiego, niemego wojownika wychowanego przez zwierzęta i ludzi gór. Jego droga krzyżuje się z brutalną misją cesarskiego inkwizytora, który pod pretekstem odzyskania skradzionych papieskich insygniów rozpętuje krwawą krucjatę. W tle monumentalne góry, a na pierwszym planie starcie różnych światów instynktu i fanatyzmu, natury i cywilizacji, wolności i władzy. Kawulski obsadza bohaterów w świecie, w którym każdy detal, od kostiumów po ruch kamery ma ogromne znaczenie. Silna obsada i bohater z krwi i kości W głównej roli występuje Tomasz Włosok, aktor znany z produkcji „Jak pokochałam gangstera” czy „Jak zostałem gangsterem”. Towarzyszą mu m.in. Leszek Lichota, Agata Buzek, Zofia Jastrzębska oraz debiutująca Angelika Włoch. Co ciekawe, postać ostatniego europejskiego inkwizytora, owianego legendą Łowcy z Carcassonne, ożywi na ekranie Sebastian Fabijański! Imponująca charakteryzacja nadaje mu aurę znaną z najmroczniejszych hollywoodzkich filmów. W takiej roli jeszcze go nie widzieliście! „Dziki”, czyli pierwszy polski film w formacie IMAX Najważniejsza nowość? „Dziki” jest pierwszym polskim pełnometrażowym filmem fabularnym prezentowanym w technologii IMAX. To milowy krok dla rodzimej kinematografii, która po raz pierwszy wchodzi do ligi największych światowych widowisk pod względem realizacji obrazu. IMAX to przede wszystkim gigantyczny ekran, wyższa rozdzielczość i wyjątkowa głębia obrazu. Krystalicznie czyste detale, nasycone kolory, perfekcyjna czerń i dźwięk, który otacza widza, to wszystko sprawia, że film jest odbierany bardziej intensywnie, niemal fizycznie. Kawulski o IMAX: „To doświadczenie osiąga swój zenit” Maciej Kawulski w rozmowach o filmie podkreśla, że technologia była kluczowa. Jak czytamy na portalu polskieradio.pl: „Filmowanie na ARRI ALEXA 65 było dla nas naturalnym wyborem, by uchwycić majestat Karpat i surowość historii 'Dzikiego' w pełnej skali. Ale to w salach IMAX doświadczenie osiąga swój zenit. To właśnie tam widz może w pełni zanurzyć się w ten świat, poczuć każdy detal, każdą emocję, otoczony obrazem i dźwiękiem, które przenoszą go w sam środek akcji. To właśnie dla takiego kinowego przeżycia tworzyliśmy ten film”. Zdjęcia Bartek Cierlicy — IMAX zmienia wszystko Autor zdjęć, Bartek Cierlica, zwraca uwagę, że praca w formacie IMAX nadała filmowi zupełnie nową skalę. To właśnie dzięki tej technologii surowe krajobrazy Karpat mają robić na widzu oszałamiające wrażenie, a „Dziki” ma być filmem nie tylko oglądanym, ale doświadczanym: Kiedy premiera? Przedsprzedaż biletów na pokazy przedpremierowe IMAX rusza 28 listopada, a seanse zaplanowano na 12–18 grudnia. Oficjalna premiera kinowa „Dzikiego” odbędzie się 1 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Głośny film Pasikowskiego z Bogusławem Lindą w ekspresowym tempie trafia na Netflix! Znamy datę premiery!
„Zamach na papieża” rozgrzał kina, a teraz przenosi się do serwisu streamingowego. Netflix podał dokładny termin premiery.
Kinowy tytuł, który wywołał żywą dyskusję i wzbudził ogromne emocje, jeszcze w grudniu pojawi się na Netflixie. „Zamach na papieża”, sensacyjno-szpiegowski film Władysława Pasikowskiego, będący jednocześnie ostatnią współpracą reżysera z Bogusławem Lindą, niespodziewanie szybko przenosi się z dużego ekranu do VOD. Operacja z 1981 roku. O czym opowiada „Zamach na papieża”? Akcja filmu rozgrywa się w realiach 1981 roku, kiedy Europa żyje w cieniu zimnej wojny. Kreml wydaje polecenie, które wstrząsa elitami: zlikwidować Jana Pawła II. W centrum historii znalazł się Konstanty „Bruno” Brusicki, były snajper, agent o legendarnym życiorysie, grany przez Bogusława Lindę. Zostaje wplątany w operację, której celem jest zatuszowanie śladów po zamachu na papieża oraz „wyciszenie” Alego Agcy, domniemanego wykonawcy ataku. Wraz z rozwojem wydarzeń bohater trafia w sam środek politycznej gry, gdzie każdy ruch ma swoją cenę, a lojalność staje się luksusem. Polityczny thriller w stylu Pasikowskiego Film rekonstruuje kulisy jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw w historii współczesnej Europy, ale robi to z charakterystycznym dla Pasikowskiego wyczuciem: mocne tempo, hermetyczny świat służb, moralne dylematy i bohater, który musi lawirować między sumieniem a brutalną rzeczywistością. To również ostatnie spotkanie Bogusława Lindy i Władysława Pasikowskiego. Twórczy tandem zasłynął już wcześniej w takich produkcjach jak „Psy”, „Kroll”, „Demony wojny”. „Zamach na papieża” zamyka ich wieloletnią współpracę, w pewnym sensie stając się symbolicznie finałem epoki. Jak film przyjęli widzowie? Mocne emocje i podzielone oceny „Zamach na papieża” poruszył kinową publiczność, ale wywołał też sporo sporów. Krytycy znanego portalu filmowego ocenili produkcję zaledwie na 4,4/10, wskazując na luki i nielogiczności scenariusza. Widzowie jednak przyjęli film znacznie cieplej. Ich średnia ocena to 6/10, co sugeruje, że miłośnicy sensacyjnych historii potrafią w nim znaleźć znacznie więcej, niż recenzenci. Film wzbudza zainteresowanie także dlatego, że dotyka tematu, który od lat budzi emocje i wciąż nie doczekał się jednoznacznych odpowiedzi. Gdzie i kiedy obejrzeć „Zamach na papieża”? Netflix potwierdził, że film trafi do biblioteki serwisu 10 grudnia 2025 roku. To wyjątkowo szybka premiera online. Produkcja jeszcze niedawno była obecna w kinach. View oEmbed on the source website
Mocna premiera 2026 nadchodzi! „Zapiski śmiertelnika” z Ireneuszem Czopem i Magdaleną Boczarską poruszają do głębi
Po świetnym przyjęciu na Warszawskim Festiwalu Filmowym „Zapiski śmiertelnika” trafiają do kin. To opowieść o mężczyźnie, który jedzie nad morze odebrać sobie życie. I o losie, który ma dla niego zupełnie inne plany.
Po świetnym przyjęciu na Warszawskim Festiwalu Filmowym do kin wchodzi „Zapiski śmiertelnika”. To najnowszy film Macieja Żaka z Ireneuszem Czopem, Magdaleną Boczarską, Magdaleną Popławską i Marianem Dziędzielem. Twórca „Konwoju” powraca z historią, która prowokuje do myślenia i zaskakuje swoim międzygatunkowym charakterem. „Zapiski śmiertelnika”. Samotność na końcu świata... Film otwiera się w nadmorskim kurorcie, gdzie pojawia się F.P. To pięćdziesięcioletni mężczyzna, który podjął decyzję o samobójstwie. Ma rodzinę, stabilność finansową i „mimo to narastającą niechęć do życia”. W odludnym miejscu zaczyna pisać pożegnalny list do żony, lecz w tym momencie zjawia się duch jego ojca, który również odebrał sobie życie. Od tej chwili dramat bohatera staje się historią o sięganiu do najgłębszych lęków, o dziedzictwie smutku i o nieoczywistych próbach odnalezienia sensu. Maciej Żak w rozmowach o filmie podkreśla, dlaczego chciał zmierzyć się z tym tematem: „Temat samobójstwa od dawna fascynował mnie jako jedno z najpoważniejszych i najbardziej fundamentalnych zagadnień ludzkiej egzystencji” – mówi reżyser. Zwraca uwagę na dylematy moralne, ale i społeczne. „Wystarczy spojrzeć na statystyki, które pokazują, że to właśnie mężczyźni najczęściej decydują się na ten ostateczny krok” – dodaje. Jak widzowie oceniają „Zapiski śmiertelnika”? Opinie po pierwszych pokazach „Zapisków śmiertelnika” są bardzo różnorodne. Część widzów wychodziła z seansu wyraźnie poruszona. Jedna z uczestniczek prapremiery podkreślała, że „zostawił dużo emocji i przemyśleń w głowie” i już zapowiadała, że obejrzy go ponownie. Inni zwracali uwagę na sposób prowadzenia historii: „Poruszający film o mężczyźnie stojącym na krawędzi życia, który pozostawia widza z wieloma refleksjami i niedopowiedzianymi wątkami” — napisała kolejna osoba. W komentarzach regularnie powtarzają się pochwały dla obsady i struktury filmu. Widzowie doceniają staranność, z jaką zbudowano opowieść: „Każdy wątek jest po coś, pięknie przeplatające się tworząc nieoczywistą całość”, a także klimat i aktorstwo, które określają jako „świetne kreacje”. Są jednak i głosy bardziej krytyczne. Pojawiły się opinie, że film wymagałby dodatkowego dopracowania: „Strasznie chaotyczny film, który ma problemy z utrzymaniem tonu i prowadzeniem bohaterów” albo „Bardzo dobrze zrealizowany, ale czegoś mi w nim zabrakło”. „Zapiski śmiertelnika”: Mocna obsada i autorska wizja W rolach głównych zobaczymy Ireneusza Czopa („Broad Peak”), Magdalenę Boczarską („Różyczka”), Magdalenę Popławską („Atak paniki”), Mariana Dziędziela („Wesele”), a także Agatę Turkot („Dom dobry”) i Pawła Tomaszewskiego. Za zdjęcia odpowiada Jakub Stolecki, a muzykę stworzył Tomasz Gąssowski. Producentami są Dominik Pijański i Maciej Żak. „Zapiski śmiertelnika” trafią do kin 30 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Takiej świątecznej komedii jeszcze nie było. Łączy klimat Bożego Narodzenia z... napadem na dom towarowy!
Netflix przygotował na święta zaskakującą premierę. „Świąteczny skok” zadebiutował zaledwie wczoraj, a już stał się hitem. Łączy klimat Bożego Narodzenia z kryminalną intrygą i humorem. A to wszystko w magicznym Londynie.
O czym opowiada „Świąteczny skok” na Netflix? W filmie „Świąteczny skok”, który trafił na Netflixa wczoraj, 26 listopada, poznajemy historię dwójki drobnych złodziei – Sophii i Nicka. Oboje, nieświadomi swoich planów, obierają za cel ten sam obiekt: znany londyński dom towarowy. Wszystko dzieje się w Wigilię, tuż przed magiczną nocą Bożego Narodzenia. Sophia pracuje w sklepie, który zamierzają okraść, a Nick jest mechanikiem. Początkowo niechętni do współpracy, decydują się połączyć siły, by przeprowadzić skok. Jednak plan zaczyna się komplikować, gdy między nimi zaczyna rodzić się uczucie. W tle pojawiają się niespodziewane sekrety, które mogą zagrozić powodzeniu całej akcji. Historia bohaterów to nie tylko świąteczny flirt. To również walka z własnymi słabościami i niespodziewane zwroty akcji. Twórcy zadbali o to, by była pełna serca, ale i zaskoczeń. Film łączy elementy komedii romantycznej z wątkiem kryminalnym i oferuje widzowi nie tylko świąteczny klimat, ale i emocjonalne napięcie oraz dawkę humoru. Akcja toczy się w zimowym Londynie, co nadaje produkcji niepowtarzalnej atmosfery. Czegoś takiego jeszcze nie było! Obsada i twórcy komedii „Świąteczny skok” W głównych rolach występują Olivia Holt (Sophia), znana m.in. z serialu „Cloak & Dagger”, a także z produkcji takich jak „Heart Eyes”, „Cruel Summer” i „To nie ja” oraz Connor Swindells (Nick), którego doskonale znacie z innego hitu Netflixa - „Sex Education”. Występował również w filmach „Barbie”, „Bez śladu” czy „Scoop”. Na ekranie pojawiają się również: Lucy Punch, Peter Serafinowicz, Poppy Drayton czy Michael Salami. Za reżyserię odpowiada Michael Fimognari. Pracował on między innymi przy dwóch częściach uwielbianej serii „Do wszystkich chłopców”. Scenariusz stworzyła Abby McDonald. Dlaczego warto zobaczyć „Świąteczny skok”? „Świąteczny skok” zdecydowanie wyróżnia się na tle typowych świątecznych filmów. Nie mamy tu przesadzonej, słodkiej historii o miłości. Film oferuje znacznie więcej. To miła odmiana pośród innych produkcji tego typu, które raczej nie różnią się od siebie. Połączenie romansu, intrygi, napięcia oraz humoru to coś świeżego coś, co chce się oglądać. Scenariusz Abby McDonald, wyróżniony na prestiżowej Black List, gwarantuje niebanalną fabułę. Reżyseria Michaela Fimognariego dodaje filmowi uroku. „Świąteczny skok” to propozycja obowiązkowa dla fanów tego typu produkcji, którzy szukają czegoś więcej. Wzruszenia, śmiech i świąteczna magia w zupełnie nowym wydaniu, gwarantowane. Komedia jest już dostępna na Netflixie. Poniżej przedstawiamy jej zwiastun. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
W tym emocjonalnym dramacie zadebiutował Tomasz Schuchardt. To pełna napięcia historia dwóch przyjaciół
Ten film wciąż dzieli widzów, ale jedno jest pewne: debiut Tomasza Schuchardta i pełna napięcia historia dwóch przyjaciół nie dają o sobie zapomnieć.
Marcin Wrona stworzył film, w którym męska przyjaźń rozpada się pod ciężarem win i zobowiązań, a każdy gest prowadzi do finału, którego nie da się uniknąć. „Chrzest” to także moment, w którym Tomasz Schuchardt po raz pierwszy pojawił się na ekranie i od razu zrobił na widzach wrażenie. Zapomniany dramat, który gra na emocjach. Znakomity Tomasz Schuchardt „Chrzest” Marcina Wrony to film, który dziś ogląda się inaczej niż w momencie premiery. Choć powstał w 2010 roku, nadal uderza surowością, moralnymi wyborami i atmosferą przygniatającego fatalizmu. To właśnie wtedy swój aktorski debiut miał Tomasz Schuchardt, o którym jest teraz niesamowicie głośno. Jego pierwsza kreacja okazała się na tyle mocna, że krytycy i widzowie zgodnie okrzyknęli go wielkim odkryciem. W centrum historii stoi dwójka przyjaciół: Michał (Wojciech Zieliński), który ułożył sobie życie po odejściu z półświatka, oraz Janek (Tomasz Schuchardt), wracający z wojska do Warszawy. Kiedy Michał prosi go, by został ojcem chrzestnym jego syna, wydaje się, że to dobry moment, by odbudować dawną więź. Szybko jednak okazuje się, że przeszłość bohatera upomina się o niego z pełną siłą. Były gangster zdradził swoich wspólników, a zemsta jest kwestią czasu. Wtedy pada propozycja, która jest dla tej historii kluczowa. Janek miałby zastąpić Michała w rodzinie po jego śmierci. To właśnie ten moment powoduje, że widz wciąga się w tę historię o lojalności wystawionej na próbę, o zdradzie i o strachu. Czy fatum zwycięży? Czy przeszłość wygra z teraźniejszością? Ten dramat psychologiczny nie odpuszcza ani na sekundę. Napięcia i emocji zdecydowanie nie brakuje. „Chrzest” - głos kobiet, którego nie słychać Jednym z najbardziej dyskutowanych elementów filmu jest sposób przedstawienia postaci Magdy — żony Michała. Krytycy przez lata podkreślali, że w tej historii kobieta zostaje wciśnięta w rolę niemal symbolu, pozbawionego podmiotowości, co szczególnie wybrzmiewa w scenie, w której Michał „wyznacza” Janka na przyszłego partnera Magdy, nie pytając jej o zdanie. To przykład historii w której męskie decyzje są ponad wszystkimi innymi, a kobieta pozostaje w cieniu wydarzeń większych niż ona sama. Mocny debiut Schuchardta i emocje, które zostają na długo Rzadko który polski debiut jest tak konsekwentnie chwalony, jak ten Tomasza Schuchardta. Większość opinii na temat produkcji skupia się właśnie na grze aktora. Widzowie podkreślają, że jest niezwykle intensywna i surowa. Wręcz wynosi film na inny poziom. „Chrzest” to kino, które wywołuje skrajne emocje — od zachwytu po złość. Opowiada trudną historię o tym, że przeszłość potrafi zdeterminować całą przyszłość. Zdecydowanie działa na widza. Zostawia z pytaniami, otwartymi interpretacjami i niedopowiedzeniami. A przede wszystkim przypomina, że męskie dramaty, lojalność i strach przed konsekwencjami własnych wyborów mogą być materiałem na kino gęste, duszne i niepokojąco aktualne. Gdzie obejrzeć „Chrzest”? Choć „Chrzest” uchodzi dziś za jeden z najciekawszych polskich dramatów początku lat 2010., film nie jest obecnie dostępny na żadnej platformie VOD. Nie znajdziemy go ani na Netflixie, ani w ofercie Max, CANAL+, TVP VOD czy Apple TV. Produkcja Marcina Wrony pojawia się jedynie okazjonalnie w telewizji. Warto więc śledzić ramówki TVP Kultura, Kino Polska oraz emisje tematycznych pasm filmowych. Istnieje też szansa, że „Chrzest” wróci do streamingu podczas kolejnych przeglądów polskiego kina, dlatego warto mieć ten tytuł na swojej liście do obejrzenia. View oEmbed on the source website
Film, który niemal zignorowałam! Teraz wiem, że zostanie ze mną na długo. „Absolutny zachwyt!”, „Jest wyjątkowy!”
Andrea Arnold wraca do kina o dorastaniu, ale robi to inaczej niż większość twórców. „Bird” to dramat, w którym realizm zderza się z czymś na kształt magii i z tego napięcia powstaje wyjątkowy seans.
Nowy film Andrei Arnold szybko stał się jednym z najgłośniej komentowanych dramatów roku. „Bird” wciąga surową opowieścią o dorastaniu i nieoczywistą relacją dwójki bohaterów, a widzowie nie mogą dojść do porozumienia, jak właściwie ten film odczytywać. Historia dorastania w świecie, który nie daje oparcia „Bird”, najnowszy film Andrei Arnold, to dramat o dorastaniu, który unika oczywistych wzruszeń i prostych diagnoz. Główną bohaterką jest 12-letnia Bailey, mieszkająca w północnym Kent, w rodzinie dotkniętej ubóstwem i brakiem stabilności. Jej ojciec, Bug, grany przez Barry’ego Keoghana, funkcjonuje bardziej jak nieustannie rozentuzjazmowany nastolatek, niż rodzic – planuje ślub, marzy o szybkim zarobku i wierzy, że sprowadzona z Kolorado ropucha odmieni ich życie. To codzienność, w której trudno o spokój, a odpowiedzialność często spada na barki dziecka. Bailey, szukając oddechu, spędza czas samotnie. Podczas jednej z wędrówek poznaje Birda, granego przez Franza Rogowskiego – chłopaka, który nie ma telefonu, nie do końca orientuje się w świecie i twierdzi, że chce odnaleźć rodziców w Gravesend. Ich relacja rozwija się powoli, a Arnold celowo pozostawia widza w niepewności, kim Bird właściwie jest. W dyskusjach pojawiają się skrajne interpretacje. Jedna z widzek napisała, że Bird może być jedynie „wyobrażeniem, wytworem samotności, traumy, potrzeby miłości”. I faktycznie film pozwala odczytać tę postać na różne sposoby, bez narzucania jednej interpretacji. Realizm, który zderza się z elementami metafory Arnold patrzy na Bailey pragmatycznie, jak na dziecko, które próbuje odnaleźć się w dorosłych problemach, choć wciąż pozostaje zagubioną nastolatką. Widzowie zwracali uwagę, że reżyserka trafnie uchwyciła stan emocjonalnego zawieszenia. Jeden z komentarzy wybrzmiewa szczególnie mocno: „Możemy popatrzeć na świat pełen chaosu, przemocy, zaburzonej potrzeby bezpieczeństwa oczami dziecka. I jak sobie z tym światem radzi”. Inny widz określił to wprost: „boję się takiego życia”. Nie brakuje również bardziej krytycznych głosów. Część widzów odebrała film jako zbyt świadomie melancholijny, np. „nieszczery, sztuczny szantaż emocjonalny”. Jednocześnie wielu doceniało właśnie tę mieszaninę surowości i metafory. Jeden z użytkowników podkreślił to, jak mocno działa muzyka: „najlepsze użycie Yellow od Coldplay i już nigdy nie będzie lepsze”. Dlaczego warto zobaczyć „Bird”? „Bird” to kino, którego nie ogląda się dla spektakularnych zwrotów akcji. Arnold opowiada o dorastaniu w świecie, który wymaga od dziecka zbyt wiele, ale robi to z wyczuciem i świadomością, że młodzi bohaterowie nie muszą być idealizowani ani wyjaśniani wprost. W efekcie powstał film, który jednych zachwyci, innych rozdrażni, ale prawdopodobnie nikogo nie pozostawi obojętnym. Produkcja dostępna jest do wypożyczenia na wielu platformach streamingowych.
Najbardziej intymny polski dramat ostatnich lat, a Popławska genialna! „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!”
Polski dramat inspirowany prawdziwymi wydarzeniami znów trafił na listy polecanych tytułów TVP VOD. Magdalena Popławska w „53 wojnach” dosłownie wbija w fotel.
„53 wojny” to historia kobiety balansującej między miłością a lękiem Tytułowe „53 wojny” to liczba misji Witka, korespondenta wojennego, dla którego front staje się nie tyle obowiązkiem, ile sposobem na życie. W jego cieniu pozostaje Ania, która każdego dnia czeka na kolejny telefon, wiadomość, znak, że mąż wciąż żyje. Film inspirowany jest książką Grażyny Jagielskiej, ale reżyserka Ewa Bukowska nie rekonstruuje jej historii wprost. Tworzy własny obraz kobiety balansującej między miłością a lękiem, między próbą normalności a nieprzerwanym czuwaniem. Widzowie trafnie uchwycili emocjonalny ciężar tej opowieści. „Czekanie na śmierć i jej codzienne przeżywanie” – napisał jeden z użytkowników, zaznaczając, że film trafnie oddaje napięcie, jakie towarzyszy tej codzienności. Genialna rola Popławskiej! „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!” Magdalena Popławska tworzy kreację, która nie potrzebuje podniesionego głosu, by wstrząsnąć widzem. Jej Ania rozpada się na naszych oczach – bardzo powoli, w rytmie kolejnych wiadomości z wojny, w narastającej ciszy mieszkania, w samotności, której nie sposób zapełnić. Widzowie również widzą tę siłę: „Popławska genialnie zagrała!”, „Padam na kolana i biję pokłony. SZTOS!”. Inni dostrzegali w jej grze coś jeszcze: „Ujmuje intymną, surrealistyczną konwencją… Chwycił mnie od pierwszej sceny i nie puścił”. Nie brakowało głosów krytycznych wobec samej formy, np. „Nieco przeszarżowana rola Popławskiej – męcząca od pewnego momentu”, zaznacza jeden z widzów. Jednak nawet te mniej pozytywne opinie potwierdzają, jak intensywnie ta kreacja działa na odbiorcę. Witek nie jest klasycznym antagonistą. To człowiek rozdarty między rodziną a potrzebą adrenaliny, której nie potrafi porzucić. Każdy jego wyjazd uruchamia w Ani kolejną falę lęku, kolejne napięcie, kolejne załamanie. Obiecuje sobie, że odejdzie, jeśli mąż znów poleci. Nigdy tego nie robi. Spirala emocji zaciska się coraz mocniej, a reżyserka pokazuje, jak cienka jest granica między troską a autodestrukcją. Jeden z użytkowników trafnie podsumował ten stan: „Zupełnie inny polski film, zupełnie nowa tematyka i mistrzowska gra Popławskiej. Patent z dźwiękami sprawia, że i widz czuje to osaczenie…”. Gdzie obejrzeć „53 wojny”? Produkcja dostępna jest na TVP VOD. To propozycja dla widzów, którzy szukają kina o silnych emocjach i trudnych relacjach, przenoszącego ciężar wojny do przestrzeni domowych – tam, gdzie z pozoru panuje spokój, ale w rzeczywistości tli się nieustanna walka. View oEmbed on the source website
Widzowie HBO Max mówią, że to film, który zostaje w człowieku jeszcze długo po napisach końcowych
„Ostatni pojedynek” znów przyciąga uwagę widzów HBO Max, wchodząc do ścisłej czołówki najchętniej oglądanych filmów. To historia pełna zdrad, ambicji i dramatycznej walki o prawdę, która porusza niezależnie od epoki.
Na HBO Max znów zrobiło się głośno. Tym razem za sprawą tytułu, który przez lata przesuwał się gdzieś na margines premier, a dziś wraca z pełną mocą. „Ostatni pojedynek”, dramat historyczny Ridleya Scotta, wspina się na listy najpopularniejszych produkcji platformy, a widzowie piszą wprost: to film, który zostaje w człowieku jeszcze długo po tym, gdy miną napisy. To jedna z tych historii, które, mimo średniowiecznego klimatu, rezonują w zaskakująco aktualny sposób. Scott opowiada o zazdrości, władzy, ambicji i prawie, które zbyt często sprzyjało silniejszym. Historia, która ciąży jak wyrok Akcja filmu przenosi nas do XIV-wiecznej Francji. Jean de Carrouges i Jacques Le Gris, dawniej przyjaciele i sojusznicy, w pewnym momencie stają po przeciwnych stronach barykady. Le Gris jest faworyzowany przez pana feudalnego, a narastający konflikt między mężczyznami wybucha, gdy Marguerite, żona Jeana, oskarża Jacquesa o gwałt. To moment, w którym film zmienia się z rycerskiego dramatu w opowieść o prawdzie, która nie może przebić się przez społeczne uprzedzenia. Kiedy sąd królewski nie potrafi ustalić winy ani niewinności, zapada ostateczna decyzja: pojedynek na śmierć i życie. Wygrany będzie miał rację, dosłownie. Jednak stawką nie jest tu wyłącznie honor. Jeśli Jean przegra, Marguerite zostanie uznana za krzywoprzysiężczynię. A to oznacza karę śmierci. Trzy wersje jednej tragedii Scott opowiada tę historię z trzech perspektyw: Jeana, Jacquesa i Marguerite. To zabieg znany, ale w jego rękach wyjątkowo skuteczny. Reżyser nie tylko prowadzi widza przez labirynt subiektywnych wspomnień, lecz także krok po kroku obnaża mechanizmy przemocy, gaslightingu i społecznego przyzwolenia. Marguerite, świetnie zagrana przez Jodie Comer, jest tu najważniejszym głosem, na początku cichym, ale w finale potężnym. To jej perspektywa budzi największe emocje. Obsada, która dźwiga cały ciężar historii Adam Driver w roli Jacquesa Le Gris i Matt Damon jako Jean de Carrouges tworzą duet, który znakomicie podkreśla kontrast między bohaterami. W obydwu widać ambicję, dumę i rany, choć nie we wszystkich odsłonach tej historii wyglądają tak samo. Comer z kolei, krucha, silna, wściekła, zrozpaczona, jest sercem tego filmu. Co mówią widzowie HBO Max? Opinie są emocjonalne, przemyślane i pełne podziwu. „Dawny Scott powrócił pięknie odmalowując Średniowiecze kamerą Wolskiego. Ciekawa, kameralna historia, ze słusznym przesłaniem” — zauważa jeden z komentujących. Inny dodaje: „Oto istota nieograniczonej władzy mężczyzn nad kobietami. Brawa dla średniowiecznej przedstawicielki ruchu #MeToo”. Chwalona jest również struktura narracyjna: „Jedna historia, trzy różne perspektywy, które nawzajem się dopełniają. Scott wrócił w wielkiej formie”. Piękne są także zdjęcia i klimat: „Dawno nie widziałem tak świetnie uchwyconego średniowiecza i demitologizację eposu rycerskiego”. To nie jest film lekki ani wygodny. To produkcja, która, jak piszą widzowie, „trafia mocno i zostawia ślad”. I nic dziwnego, że na HBO Max zaczyna zdobywać drugie życie. View oEmbed on the source website
Nowa odsłona kultowego thrillera to jedna z najmocniejszych nowości na Disney+. „Naprawdę trudno przy nim siedzieć spokojnie”
Disney+ wypuścił właśnie współczesną wersję jednego z najbardziej kultowych thrillerów lat 90., a widzowie… tracą nad sobą kontrolę. Nowa „Ręka nad kołyską” budzi w sieci tak silne emocje, że użytkownicy piszą, że krzyczą do ekranu. I choć krytycy patrzą na remake chłodnym okiem, publiczność zupełnie się tym nie przejmuje.
Disney+ wypuścił współczesną wersję „Ręki nad kołyską”, a internet natychmiast eksplodował od komentarzy. Widzowie twierdzą, że oglądają go z zapartym tchem, przerażeni tym, jak powoli i skutecznie thriller zaciska na nich emocjonalną pętlę. Nowa odsłona kultowego thrillera – czym przyciąga widzów? „Ręka nad kołyską” to remake klasyka z 1992 roku, który również można obejrzeć na Disney+. Twórcy przenoszą znany schemat do współczesności: uprzejma, niemal wzorcowa niania rozpoczyna pracę u bogatej rodziny… by krok po kroku zamienić ich życie w udrękę. Nowa wersja rozwija się powoli, zgodnie ze strukturą slow burn, czyli najpierw buduje klimat, potem powoli odsłania pęknięcia, by dopiero w finale eksplodować gatunkowymi atrakcjami. Z opinii widzów wynika, że ta metoda działa – nawet lepiej, niż wielu się spodziewało. Mimo że na Rotten Tomatoes produkcja zgromadziła jedynie 43% pozytywnych recenzji, platforma pęka w szwach od komentarzy zwykłych użytkowników, którzy twierdzą, że nie mogli oderwać się od ekranu. Jak nową „Rękę nad kołyską” odbierają widzowie? Naturalne emocje, zero obojętności Choć opinie internautów bywają skrajne, łączy je jedno: ten thriller po prostu wzbudza emocje. Jedni zarzekają się, że remake jest „spokojnie do obejrzenia”, inni piszą wprost, że motyw złowrogiej niani został już ograny tysiące razy. Wśród pierwszych recenzji pojawia się głos: „Nawet niezły remake, choć wolę wersję z 1992 roku. W każdym razie spokojnie można obejrzeć”. Inni nie pozostawiają złudzeń, że thriller ma swoje wady, ale ratuje go energia obsady — zwłaszcza Maiki Monroe: „Sztampowy i przewidywalny thriller bez żadnych rewelacji. Świetna Maika Monroe jako żądna zemsty psychopatka, do tego nieoczywisty soundtrack i trochę krwi w finale, poza tym niewiele tu rzeczy godnych zapamiętania”. Są też głosy, które zauważają różnice między remakiem a kultowym oryginałem, a jednocześnie doceniają wykonanie: „Dosyć pospolity thriller. Fabuła prościutka, twisty nie działają jak trzeba, klimat jakiś jest, ale za gardło też nie trzyma. Udany aktorsko, Maika zawsze spoko, ale to Winstead tu bryluje”. Pojawiają się również opinie, że motyw jest już do cna wyeksploatowany: „Powrót złotej ery thrillerów obyczajowych, w efekcie dostajemy remake, który daje poczucie, że motyw złowrogiej niani został już wyeksploatowany do cna”. Jednak są też tacy, którzy, mimo wszystko, bawią się dobrze: „Od samego początku wiadomo, co i jak lub można się tego szybko domyślić, bo z tym film w ogóle się nie kryje, ale nie zmienia to faktu, że całkiem dobrze się to ogląda.” Gwiazdy na ekranie: Mary Elizabeth Winstead i Maika Monroe Obsada od samego początku zwracała uwagę. Mary Elizabeth Winstead i Maika Monroe, cenione przez widzów, kojarzone z mocnymi rolami, przyciągnęły do produkcji zarówno fanów thrillera, jak i tych, którzy po prostu je uwielbiają. To dwie twarze, które naturalnie generują zainteresowanie, a ich duet, jak widać w opiniach, broni się nawet tam, gdzie fabuła bywa przewidywalna. Czy warto obejrzeć nową „Rękę nad kołyską”? Jeśli ktoś liczy na thriller, który całkowicie przewraca gatunek do góry nogami, to może poczuć niedosyt. Ale jeśli lubisz stopniowe budowanie napięcia, niepokojący klimat, a do tego aktorki, które potrafią udźwignąć nawet schematyczny scenariusz, remake jest propozycją wartą uwagi. Zwłaszcza że widzowie wciąż powtarzają jedno: przy tym thrillerze naprawdę trudno siedzieć spokojnie. Produkcję znajdziesz na Disney+. View oEmbed on the source website
Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości. A męskie ego staje się siłą napędową destrukcji
„Fair Play” to thriller psychologiczny, który pokazuje, jak jeden awans potrafi uruchomić lawinę emocji. Netflix serwuje historię związku, w którym ambicja rozsadza fundamenty miłości, a męskie ego staje się siłą napędową destrukcji.
„Fair Play” odsłania związek, który na naszych oczach zmienia się z intymnej bliskości w pole walki. Netflix pokazuje historię pełną napięcia, ambicji i niebezpiecznych emocji, które pękają jak szkło pod zbyt dużym naciskiem. O czym jest intensywny thriller psychologiczny „Fair Play”? Na początku widzimy parę, która mogłaby reklamować idealny związek. Emily i Luke mieszkają razem w Nowym Jorku, pracują w One Crest Capital i, przynajmniej z pozoru, idą przez życie ramię w ramię. Ten iluzoryczny spokój pęka już na początku. Gdy Emily dostaje awans, Luke, przekonany, że stanowisko należało się jemu, zaczyna odczuwać złość, której korzenie sięgają głębiej niż zawodowe ambicje. To nie tylko frustracja związana z pracą. To także ukłucie pod znakiem męskiej dumy. Emily próbuje oddzielić życie prywatne od napiętej atmosfery w firmie, lecz jej wysiłki kończą się bolesnym odkryciem: Luke przestaje być partnerem, a zaczyna zachowywać się jak ktoś, kto chce ją pokonać. To właśnie w tych cichych, pozornie zwyczajnych sytuacjach thriller odsłania najwięcej. Pokazuje, jak miłość potrafi ustąpić miejsca rywalizacji, a troska zmienia się w monitoring. Kto gra w „Fair Play”? W rolach głównych występują Phoebe Dynevor, znana z „Bridgertonów”, oraz Alden Ehrenreich. Dynevor daje jedną z najlepszych ról w swojej karierze — jej Emily przechodzi od pewności siebie, przez dezorientację, aż po desperację, gdy związek zaczyna przypominać pole minowe. Ehrenreich z kolei pokazuje, jak rodzi się toksyczna męskość: jego Luke zaczyna jako czuły partner, by powoli przemieniać się w kogoś, kogo Emily nie poznaje. Chemia między aktorami jest tak intensywna, że każdy ich konflikt nabiera niepokojącej siły. To właśnie ich gra sprawia, że historia nie opiera się wyłącznie na fabularnych napięciach. Działa również jako portret emocjonalnej destrukcji. „Fair Play” uderza w tematy, o których często mówi się półgłosem: ambicja, dominacja, gaslighting, różnice w sposobie traktowania kobiet i mężczyzn w środowisku pracy. Film pokazuje, jak łatwo przemoc psychologiczną pomylić z troską, a manipulację z „reakcją emocjonalną”. To właśnie dlatego seans budzi tak skrajne emocje. Niektóre sceny zmuszają, by spojrzeć na własne relacje, granice, na to, jak subtelnie potrafi narastać dynamika oparta na władzy, a nie partnerstwie. Co sądzą widzowie? Polska sekcja internetu jak zwykle bezlitośnie szczera Opinie widzów o „Fair Play” są różnorodne. Mamy tu całą gamę komentarzy, od entuzjastycznych po bardzo krytykujące. Wielu internautów podkreśla świetną rolę Phoebe Dynevor. Jeden z użytkowników zauważa: „Świetnie pokazuje problem związku, który oparty jest zarówno na życiu prywatnym, jak i pracy. Phoebe Dynevor jest wspaniała. Gorzej niestety wypada Ehrenreich”. Inni zwracają uwagę, że obraz jest „trochę płaski i przewidywalny”, ale jednocześnie „świetnie wychodzi mu bycie okropnie irytującym. Realizuje swój cel”. Pojawiają się też jeszcze bardziej surowe słowa: „zamiast psychologicznej głębi wyjdzie raczej płycizna; do szpiku toksyczna, nieprzyjemna… i nieźle sprawdzająca się jako thriller”. Z drugiej strony znajdziemy głosy pełne uznania: „Szanuję Panią reżyser za bezpardonowy wjazd na chatę męskiego ego. Gęste, autorskie kino, bez subtelności, z wnikliwym case study. Świetnie zagrane”. Są też tacy, którzy doceniają surową obserwację relacji: „Ta para od początku jest bezduszna. Nie życzyłam im dobrze. Obserwowanie walącego się związku dwójki karierowiczów dostarczyło mi sadystycznej przyjemności”. Dlaczego warto obejrzeć „Fair Play”? Thriller Chloe Domont nie jest filmem łatwym. To intensywne, emocjonalnie gęste kino, w którym konflikt narasta centymetr po centymetrze, a widz ma nieprzyjemne poczucie, że uczestniczy w psychologicznym eksperymencie. To produkcja, która pyta, jak krucha potrafi być równowaga w relacji, kiedy ego jednego z partnerów zgrzyta o ambicje drugiego. I jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią, gdy potrzeba kontroli zaczyna przesłaniać wszystko. „Fair Play” nieprzypadkowo trafiło do sekcji „docenione przez krytyków”. To film, który ścina z nóg nie jump scare’ami, lecz emocjonalną precyzją. Dostępny na Netflixie. View oEmbed on the source website
Wstrząsnął Wenecją, a dziś debiutuje w streamingu. Thriller z Julią Roberts już na Prime Video
Psychologiczny dramat „Po polowaniu”, który późnym latem wzbudził duże emocje na festiwalu filmowym w Wenecji, od dziś można oglądać w streamingu. Najnowszy film Luki Guadagnino, z Julią Roberts w roli profesorki uwikłanej w dramatyczne oskarżenia, ledwie miesiąc temu wszedł do kin, a już trafił na Prime Video.
„Po polowaniu”, najnowszy film Luki Guadagnino, dopiero co gościł na ekranach kin, a już trafia do streamingu. Produkcja, która podczas festiwalu w Wenecji wzbudziła głośne komentarze, od dziś dostępna jest na Prime Video. To historia o oskarżeniu, które rozsadza akademicki spokój, i o tajemnicy, która powraca, gdy najmniej się jej spodziewasz. W roli głównej Julia Roberts. O czym opowiada „Po polowaniu”? W centrum tej intensywnej opowieści znajduje się bohaterka grana przez Julię Roberts, profesorka college’u, której życie zaczyna rozsypywać się na oczach widza. Kluczowy moment następuje wtedy, gdy jej wybitna studentka, w którą wciela się Ayo Edebiri, oskarża jednego z wykładowców. W tę rolę wcielił się Andrew Garfield, tworząc, jak podkreślają recenzenci, pełne napięcia tło dla działań głównej bohaterki. Na tym jednak napięcie się nie kończy. Jak opisuje dystrybutor, produkcja jest „dramatem psychologicznym rozliczającym się z epoką #metoo” i koncentruje się na mechanizmach władzy, lojalności i prawdy, a także na emocjonalnym chaosie, który wywołuje jedno nieoczekiwane oskarżenie. Dodatkowym obciążeniem staje się mroczny sekret profesorki, latami skrzętnie ukrywany. Julia Roberts w jednej z najbardziej złożonych ról Roberts, znana z ikonicznych ról w „Erin Brockovich” i „Pretty Woman”, w „Po polowaniu” prezentuje się w zupełnie nowym wymiarze. W duecie z Ayo Edebiri i Andrew Garfieldem aktorka tworzy portret świata akademickiego, w którym zderzają się ambicje, granice etyczne i lojalność. Film zanurza widza w psychologicznych niuansach relacji między wykładowcami a studentami i pokazuje, jak kruche stają się zasady, gdy w grę wchodzi osobista prawda. „Po polowaniu”: kiedy i gdzie oglądać? Film zadebiutował w kinach w październiku 2025 roku. Teraz, zaledwie 41 dni po premierze, trafił na platformę Prime Video, gdzie od 20 listopada można oglądać go w ramach standardowej subskrypcji. Tak szybkie przeniesienie produkcji do streamingu, wzbudziło zaskoczenie wśród branżowych obserwatorów. Prime Video wyraźnie wykorzystało medialne zainteresowanie filmem, decydując się na błyskawiczne udostępnienie go szerokiej publiczności. Za reżyserię odpowiada Luca Guadagnino, twórca, który zasłynął takimi produkcjami jak „Tamte dni, tamte noce” oraz „Challengers”. Scenariusz napisała Nora Garrett — współautorka historii, która w filmie pojawia się również w roli aktorskiej. Producentami są Brian Grazer, Luca Guadagnino, Jeb Brody oraz Allan Mandelbaum. Funkcję producentów wykonawczych pełnili Karen Lunder, Justin Wilkes, Alice Dawson i Nora Garrett. Obsada, poza główną trójką, obejmuje także Michaela Stuhlbarga i Chloë Sevigny. Jak oceniono „Po polowaniu”? Krytycy kontra widzowie Choć film był zapowiadany jako „porywający thriller psychologiczny”, reakcje wśród recenzentów okazały się w dużej mierze krytyczne. Na Rotten Tomatoes produkcja uzyskała zaledwie 37% pozytywnych recenzji. Widzowie byli równie surowi, jedynie 38% oceniło film jako godny uwagi. Polska widownia przyjęła go jednak łagodniej. Na Filmwebie średnia ocen wynosi 6,4. View oEmbed on the source website
Kinowy HIT właśnie trafił do streamingu! Psychologiczny thriller, w którym pierwsza randka zmienia się w koszmar
Czekali na to widzowie, którzy przegapili premierę w kinach, i ci, którzy chcieli ponownie zagłębić się w historię, od której trudno oderwać wzrok. „Przyjmij / Odrzuć”, jeden z najgłośniejszych thrillerów psychologicznych pierwszej połowy 2025 roku, właśnie dołączył do katalogu SkyShowtime.
Listopadowa oferta SkyShowtime pełna jest mocnych premier: finał „Dexter: Zmartwychwstanie”, mockument „The Paper” czy dokument o seryjnym mordercy Johnie Wayne Gacym. Jednak to właśnie „Przyjmij / Odrzuć” przyciąga najwięcej spojrzeń. Thriller, który w kinach zbierał świetne recenzje, w domu działa jeszcze mocniej: napięcie narasta tu powoli, krok po kroku, aż widz niemal czuje na skórze niepokój Violet. Zwykła randka, która zmienia wszystko Violet, w którą wciela się Meghann Fahy, to samotna mama gotowa dać sobie drugą szansę. Henry (Brandon Sklenar) wydaje się idealnym wyborem: ciepły, uważny, niemal zbyt idealny, by nie wzbudzić podejrzeń. Szybko jednak okazuje się, że to tylko pozory. Violet zaczyna otrzymywać wiadomości od nieznajomego, który grozi życiu jej rodziny, a ostatnie z poleceń jest tak szokujące, że wywraca całą historię do góry nogami: „Zabij Henry’ego”. W tym właśnie miejscu thriller przechodzi na wyższe obroty. Violet, zamiast stać się bohaterką rodem z kina akcji, reaguje jak kobieta z dramatyczną przeszłością: była w toksycznej relacji, pomaga innym jako terapeutka, a teraz zostaje zmuszona do konfrontacji z lękami, które zna aż za dobrze. Psychologiczny thriller Christophera Landona Christopher Landon, twórca znany z horrorów przełamanych czarnym humorem, tym razem odchodzi od nadnaturalnych elementów na rzecz surowej psychologii. W „Przyjmij / Odrzuć” opiera się na emocjach, technologii i tym, jak łatwo zwykłe codzienne sytuacje mogą zamienić się w koszmar. Już pierwsze sceny budują więź między widzem a Violet, która w codziennej rutynie ukrywa dawne rany. Kiedy więc szantażysta zaczyna sterować jej życiem, każda reakcja nabiera głębszego znaczenia. Randka z Henrym zamienia się w desperacką próbę wyrwania się z sideł, a Landon celowo wprowadza chaos, by widz nie miał pewności, komu ufać. Poszlaki prowadzą w różne strony, a chociaż zakończenie bywa określane jako przewidywalne, sposób prowadzenia intrygi potrafi utrzymać widza w napięciu do samego finału. Co na to krytycy i widzowie? Opinie są skrajne i... przez to fascynujące „Przyjmij / Odrzuć” nie jest filmem, obok którego można przejść obojętnie. Krytycy oceniają go bardzo wysoko, aż 83% recenzji na Rotten Tomatoes jest pozytywnych. Widzowie przyznali mu średnią ocenę 79%. W branży thrillerów to wynik wyższy niż przeciętny, co też widać w polskich komentarzach, które kipią emocjami. Niektórym internautom nie podoba się scenariusz: „sporo głupot, niedopowiedziane wątki i rozczarowujące zakończenie. Dla mnie to średni thriller”. Oberwało się także fabule, którą jeden z widzów określił jako „durnowatą”, ale równocześnie przyznał, że ta „filmowa ciuciubabka z mordercą naprawdę daje radę”. Inni komentujący chwalą film za energię i nieoczywiste zwroty akcji. Jeden z nich zwraca uwagę, że „intryga jest całkiem dobrze poprowadzona i nie taka oczywista, jak mogłoby się wydawać”. Ktoś inny opisuje film jako „rollercoaster randkowy z całą masą bardzo zabawnych bzdur jako makabryczna satyra współczesnej miłości”. Pojawiają się również zachwyty nad stroną estetyczną: „Urzekająca estetyka, gdzie każda scena to niemal dzieło sztuki. M. Fahy gra rewelacyjnie”. To film, który dla jednych jest absurdalny, dla innych brawurowy, ale niewątpliwie intensywny i pełen skrajnych emocji. Czy „Przyjmij / Odrzuć” warto obejrzeć? To nie arcydzieło i wcale nie próbuje nim być. Raczej film, który skutecznie gra na lękach, niepokojach i intuicjach widza. Thriller, który sprawia, że zwykła randka staje się testem przetrwania, a decyzje bohaterki ogląda się z napięciem właściwym dobrym filmom psychologicznym. „Przyjmij / Odrzuć” jest już dostępny na SkyShowtime! View oEmbed on the source website
Ten norweski thriller to mroczna i prawdziwa historia, która wstrząsnęła całym światem. Wbija w fotel i ściska gardło...
„22 lipca” Paula Greengrassa to jedna z najbardziej poruszających rekonstrukcji współczesnego terroru. Film wraca na topkę i znów przypomina, jak wyglądała tragedia, której Europa nie zapomni nigdy.
Ten film nie pozostawia obojętnym. „22 lipca” to brutalny, surowy i boleśnie realistyczny obraz Norwegii po jednym z najtragiczniejszych zamachów w historii. Mimo tego, że ma już kilka lat, wciąż budzi ogromne emocje wśród widzów, szczególnie dzięki dostępności na Netfliksie. „22 lipca” od pierwszych minut nie daje złapać tchu „22 lipca” to poruszająca, realistyczna opowieść o jednym z najtragiczniejszych dni w historii współczesnej Europy. Film Paula Greengrassa zaczyna się od chłodnej rekonstrukcji zamachu w Oslo i masakry na wyspie Utøya, gdzie prawicowy ekstremista zabił 77 osób. Potem historia podąża przede wszystkim za Viljarem — nastolatkiem, który cudem przeżył atak, ale musi zmierzyć się z długą rehabilitacją, traumą i próbą powrotu do normalności. Równolegle widz śledzi proces sprawcy, polityczne konsekwencje tragedii i reakcję norweskiego społeczeństwa próbującego odnaleźć się po wstrząsie. To dramat o ogromnej stracie, ale też o sile ocalałych, rodzin ofiar i całego narodu, który chce sprawiedliwości i odpowiedzi na pytanie: jak żyć dalej po takim horrorze? „22 lipca”, czyli norweski dreszczowiec, który mrozi krew w żyłach Film „22 lipca” w reżyserii Paula Greengrassa to jedno z tych dzieł, które ogląda się z zaciśniętym gardłem i poczuciem, że obcuje się z rekonstrukcją bólu, którego nie da się w pełni udźwignąć. Twórca „Lotu 93” czy „Kapitana Phillipsa” po raz kolejny sięgnął po chłodną, pozbawioną ozdobników, niemal reporterską formę paradokumentu. Dzięki temu przyglądamy się tragedii z Norwegii nie przez pryzmat sensacji, lecz ludzkiego doświadczenia tych, którzy musieli przetrwać dzień, który zmienił ich życie. Greengrass zaczyna film od brutalnej, naturalistycznej sekwencji ataku. Reżyser nie epatuje przemocą, jednak pokazuje ją w sposób surowy, bez zbędnych efektów, przez co staje się jeszcze bardziej dotkliwa. To moment, po którym cisza jest głośniejsza niż krzyk. Później kamera podąża przede wszystkim za Viljarem, nastolatkiem, który przeżył atak i którego droga powrotu do życia jest jednym z najmocniejszych wątków filmu. Jego walka o sprawność, godność i odwagę staje się osią narracji, ale Greengrass nie zatrzymuje się wyłącznie na perspektywie ofiar. Równolegle obserwujemy proces Andersa Breivika, człowieka, którego ideologiczna obsesja doprowadziła do największej współczesnej tragedii Norwegii. Reżyser nie komentuje i nie próbuje tłumaczyć. Oddaje rzeczywistość taką, jaka była: chłodną, niepojętą, nieuzasadnioną. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Zobacz zwiastun! Publiczność podzieliła się w reakcjach na temat filmu „22 lipca”. Warto je przytoczyć, bo pokazują, jak różne emocje potrafi wywołać ten sam obraz. Jedni uważają, że Greengrass nie wykorzystał potencjału historii: „Zbyt surowy, za słabo zagrany, pozbawiony emocji. Scena egzekucji powinna być bardziej wyrazista. Film nie oddaje rozmiaru masakry, jaka miała miejsce” — stwierdził jeden z użytkowników. Podobne rozczarowanie wybrzmiewa w opinii: „Kompleksowo chce opowiedzieć o całych wydarzeniach, ale ostatecznie nie wzbudza większych emocji”. Krytycy tej linii widzą też problem w konstrukcji: „Bezmyślna konstrukcja pozbawiona ciężaru”. Są jednak głosy zupełnie przeciwne. Dla części widzów oszczędność formy była atutem, a nie wadą: „Ma wiele mieszanych i negatywnych ocen. Nieco mnie to dziwi. Mam kilka zastrzeżeń, scena masakry na wyspie mogła być mocniejsza. Lie podołał trudnej roli” — zauważył jeden z komentujących. Inni podkreślają, że dokładnie taki ton był potrzebny, by oddać prawdę emocji, a nie grać nimi: „Produkcja Netflixa na wysokim poziomie, skupia się nie tylko na ataku Breivika, ale też jego procesie”. Są też entuzjaści dokumentalnego klimatu: „To, że to jest najlepszy film Netflixa to chyba jasne. Bardzo kameralny, surowy, chłodny i mocny obraz”. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Może właśnie dlatego pozostaje potrzebny. Nie podaje gotowych odpowiedzi, ale zostawia w ciszy, w której jest miejsce na refleksję o tym, jak łatwo zło może wejść w nasze życie i jak ogromnym ciężarem staje się ono dla tych, którzy muszą po nim spróbować żyć dalej. View oEmbed on the source website
Ta komedia świąteczna komedia romantyczna to nowy nr 1 Netflixa. Roztopi nawet najbardziej zmarznięte serca
Kate właśnie zakończyła małżeństwo, ale nie zamierza pozwolić, by rozwód zniszczył jej ukochany rytuał. Chce po raz ostatni zorganizować „idealne, rodzinne święta”, zanim sprzeda dom. Wszystko idzie zgodnie z planem… do momentu, w którym na progu pojawia się jej były mąż Everett i to nie sam, lecz z młodszą, błyszczącą od pewności siebie partnerką.
Rozwód, nowa dziewczyna byłego i ostatnie wspólne Boże Narodzenie. Brzmi jak katastrofa? W nowej świątecznej komedii Netflixa, „Święta z eks”, zamienia się to w pełną ciepła historię o zamykaniu rozdziałów. Film momentalnie stał się hitem. To aktualny numer 1 wspomnianej platformy streamingowej. Poznajcie szczegóły. Święta, które wymknęły się spod kontroli? O czym opowiada film „Święta z eks”? Kate nie wyobraża sobie Bożego Narodzenia bez rodzinnych rytuałów, dlatego mimo świeżego rozwodu postanawia urządzić w swoim domu ostatnie wspólne święta, zanim sprzeda miejsce, z którym wiąże tyle wspomnień. Plan wygląda rozsądnie… do momentu, gdy na progu pojawia się jej były mąż Everett. I to nie sam, lecz z nową partnerką u boku. W tej jednej chwili wigilijna kolacja zamienia się w test emocjonalnej odporności: niedopowiedzenia, pretensje, niechciane wzruszenia i chemia między bohaterami, której wcale nie da się wyłączyć tylko dlatego, że podpisało się papiery rozwodowe. A jednak, w całym tym świątecznym chaosie, Kate powoli zaczyna dostrzegać, że być może nie każdą historię trzeba „naprawiać”. Czasem wystarczy pozwolić jej potoczyć się inaczej, niż planowaliśmy. Choć „Święta z eks” korzystają z klasycznej, świątecznej formuły, to właśnie obsada sprawia, że historia naprawdę działa. Alicia Silverstone, dla wielu na zawsze Cher z „Clueless”, wraca tu w świetnej formie. Jako Kate jest jednocześnie zabawna, zadziorna i pełna emocjonalnych niuansów, których brakowało w wielu tegorocznych komediach romantycznych. Partneruje jej Oliver Hudson, który wnosi do roli Everetta urok lekkoducha z domieszką nieporadności. Dlaczego warto obejrzeć „Święta z eks”? Netflix w końcu daje nam święta z emocjami „Święta z eks” mają wszystkie obowiązkowe elementy filmu świątecznego: śnieg, choinkę, rodzinne spięcia, dużo niewypowiedzianych uczuć. Mimo to pod cukrową warstwą oferuje o wiele więcej niż większość podobnych tytułów. Reżyser Steve Carr nie bał się pokazać trudnych emocji: rozstania, żalu, powrotów do wspomnień. Zrobił to jednak w lekki, otulający niczym ciepły koc sposób. Jeśli lubicie produkcje takie jak „Świąteczny kalendarz” albo „Nasz mały sekret” z Lindsay Lohan, to dzięki temu filmowi poczujecie się jak w domu. Alicia Silverstone wraca do komedii romantycznej w znakomitej formie i to jako producentka i główna bohaterka. Melissa Joan Hart i Paula Hart dokładają swoje doświadczenie z dziesiątek ukochanych świątecznych projektów. A Netflix jak co roku stawia na emocje, humor i magię, której wszyscy od świątecznego kina oczekują. Film zadebiutował na platformie 12 listopada 2025 roku i już zbiera świetne reakcje widzów. Zamierzacie obejrzeć? View oEmbed on the source website
Nie spałam całą noc po tym filmie... Ta historia oparta na faktach roztrzaskała moje serce na kawałki!
Nowość Netfliksa „Aniołowie są wśród nas” błyskawicznie stała się tematem do rozmów. Oparty na faktach dramat o kobiecie walczącej z nałogiem i losie chorej dziewczynki wywołuje emocje, o których trudno zapomnieć...
Jeśli szukasz filmu, który trafi prosto w emocje, nowość Netfliksa spełni to w 100 procentach. „Aniołowie są wśród nas” to pełna wzruszeń opowieść o kobiecie pogrążonej w nałogu, która nagle staje się ostatnią nadzieją chorej dziewczynki. Film, który działa na emocje jak mało który Na Netflix Polska trafił właśnie film, który widzowie określają jednym słowem: „wzruszający”. „Aniołowie są wśród nas” (ang. Ordinary Angels) w ciągu kilku dni stał się jedną z najchętniej polecanych nowości i to nie tylko przez fanów dramatów obyczajowych. Poruszająca, prawdziwa historia kobiety pogrążonej w nałogu, która odnajduje sens życia, próbując ocalić obce dziecko, działa na emocje jak mało które współczesne kino. Produkcję wyreżyserował Jon Gunn, znany z filmów o silnym emocjonalnym rdzeniu, a w głównych rolach zobaczymy duet, który natychmiast przyciąga uwagę: Hilary Swank, dwukrotną laureatkę Oscara, oraz Alana Ritchsona, który zdobył globalną popularność jako serialowy Reacher. Scenariusz stworzyły Meg Tilly i Kelly Fremon Craig, odpowiedzialna m.in. za „Jesteś tam, Boże? To ja, Margaret”. „Aniołowie są wśród nas” – historia, która wydarzyła się naprawdę Akcja rozpoczyna się pod koniec 1993 roku i prowadzi widza przez jedną z najsroższych zim w historii USA. Sharon Stevens (Hilary Swank), fryzjerka z Kentucky i osoba zmagająca się z alkoholizmem, natrafia na historię pięcioletniej Michelle, która rozpaczliwie potrzebuje przeszczepu wątroby. Dziewczynka choruje, jej ojciec tonie w długach, a rodzinę przygniata poczucie bezradności. Poruszona losem dziecka Sharon zaczyna działać, najpierw nieporadnie, potem coraz odważniej. Mobilizuje lokalną społeczność, walczy z biurokracją i z własnymi demonami. W realizacji celu wspiera ją Barbara (Nancy Travis), matka Eda. To opowieść o determinacji i o tym, że czasem to obcy człowiek potrafi zrobić najwięcej. Film, który widzowie oglądają ze ściśniętym gardłem. Opinie są jednoznaczne „Aniołowie są wśród nas” został przyjęty niezwykle ciepło. Widzowie, zarówno ci, którzy szukają pokrzepiającego kina, jak i ci, którzy podchodzą do dramatów religijnych z dystansem, zgodnie podkreślają, że film trafia prosto w serce. W sieci pojawiła się m.in. taka opinia: „Zastanawiam się, czy jest ktoś, kto nie wzruszył się oglądając ten film?” – i trudno o bardziej zwięzłą rekomendację. Wielu oglądających przyznaje, że swój zachwyt zawdzięczają przede wszystkim roli Hilary Swank, która „kradnie każdą scenę”, a jej kreacja „trafia w sam środek serca”. Choć część widzów zwraca uwagę, że film bywa momentami „zbyt idylliczny” albo „trochę za bardzo amerykański” (szczególnie w finałowych scenach z helikopterem), większość podkreśla, że jest to produkcja, która przywraca wiarę w ludzi. Nie brakuje też refleksyjnych głosów: widzowie zastanawiają się nad losem dzieci, którym nikt nie pomaga, i nad tym, jak wiele można zmienić jedną decyzją, jednym telefonem, jednym gestem. To film, który porusza nie tylko fabułą, ale i tym, co dzieje się „pomiędzy scenami”. Gdzie obejrzeć „Aniołowie są wśród nas”? Choć światowa premiera odbyła się w 2023 roku, polscy widzowie musieli czekać aż do jesieni 2025. Film jest już dostępny na Netflix Polska, gdzie błyskawicznie zaczął piąć się w rankingach popularności. Jeśli potrzebujesz filmu, który doprowadzi cię do łez, ale takich potrzebnych, oczyszczających, ta historia z całą pewnością ci to zapewni.
Dawno nie czekałam tak na żadną premierę! 3. część hitu powraca w nowej odsłonie. Będzie ogień!
Magia, intryga i spektakularne efekty znów połączą się w jedno. W sieci głośno jest już na temat „Iluzji 3”, trzeciej odsłony kasowej serii o grupie genialnych iluzjonistów. Oto wszystko, co wiemy na temat kontynuacji filmu.
Fani sprytnej magii, spektakularnych trików i filmowych twistów mogą zacierać ręce – „Iluzja” wraca na wielki ekran. W sieci wrze, bo premiera w kinach już lada moment! Obejrzyjcie zwiastun trzeciej części hitu i zobaczcie, czego się spodziewać. „Iluzja 3” – zwiastun zapowiada wielki powrót Nowy rozdział historii Czterech Jeźdźców łączy klasycznych bohaterów z nowym pokoleniem utalentowanych iluzjonistów. Wspólnie podejmują się śmiałego napadu na diament o bezcennej wartości, a ich celem jest rozbicie międzynarodowej organizacji przestępczej. W zwiastunie nie brakuje tego, co widzowie pokochali najbardziej: szybkiego tempa, efektów specjalnych i złudzeń, które igrają z percepcją. Zobaczcie trailer poniżej: View oEmbed on the source website „Iluzja 3” – obsada i nowi bohaterowie Do swoich ról powracają ulubieńcy publiczności: Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Isla Fisher, Dave Franco i Morgan Freeman. Tym razem towarzyszyć im będą nowe twarze – Rosamund Pike, Justice Smith, Dominic Sessa i Ariana Greenblatt. To zapowiada odświeżenie fabuły i nowe emocje w świecie filmowych magików. „Iluzja” – od fenomenu do filmowej legendy Pierwsza część serii z 2013 roku stała się nieoczekiwanym światowym przebojem, zarabiając ponad 350 milionów dolarów. Opowiadała o grupie błyskotliwych iluzjonistów, którzy, działając pod szyldem tajemniczej organizacji OKO, dokonali spektakularnego skoku, przelewając fortunę skorumpowanych biznesmenów prosto na konta publiczności swojego pokazu. Sukces filmu sprawił, że wkrótce powstała kontynuacja, również przyciągająca miliony widzów na całym świecie. Za kamerą pierwszej części stanął Louis Leterrier („Transporter”), drugą wyreżyserował Jon M. Chu („Bajecznie bogaci Azjaci”, „Wicked”), a teraz pałeczkę przejął Ruben Fleischer, znany z takich hitów jak „Venom” czy „Zombieland”. Co ciekawe, to właśnie Fleischer ma poprowadzić również planowaną czwartą część cyklu. „Iluzja 3” dostępna będzie w kinach od 14 listopada. Czekacie?
Ten nowy norweski film to terapeutyczne kino dla zagubionych. Intymna opowieść o codziennych kryzysach
Norweski debiut Lilji Ingolfsdottir trafił w ubiegłym roku na festiwale i szybko zwrócił uwagę krytyków. W listopadzie „Być kochaną” weszło do polskich kin i zbiera pochlebne opinie, choć nie jest filmem, który przemówi do każdego widza. To kino kameralne, wymagające, opowiadające o doświadczeniach, które wielu z nas zna aż nazbyt dobrze.
Norweski film „Być kochaną”, który właśnie zadebiutował w Polsce, trafia w sedno współczesnych lęków związanych z relacjami. To opowieść o kobiecie, która musi zmierzyć się z własnym zagubieniem, zanim spróbuje uratować cokolwiek innego. O czym opowiada „Być kochaną”? To historia o codzienności — takiej, o której często słyszymy od znajomych, rodzeństwa albo koleżanki z pracy podczas zbyt szczerej rozmowy przy kawie. Maria (Helga Guren) po rozpadzie swojego pierwszego związku próbuje ułożyć przyszłość u boku Sigmunta (Oddgeir Thune). Ich relacja zaczęła się niepozornie, ale kiedy już weszli w nią na dobre, stworzyli rodzinę patchworkową i doczekali się dwójki dzieci. Ten pozorny porządek zaczął jednak pękać. Maria, która poświęciła karierę dla domu, zaczęła czuć się coraz bardziej przeźroczysta. Sigmunt, muzyk, wiecznie w trasie, funkcjonuje obok rodziny, przypominając bardziej gościa niż partnera. Ona nie potrafi nazwać własnych potrzeb, a on nie potrafi usłyszeć jej emocji. Wszystko to, co latami było spychane do środka, zaczyna domagać się uwagi. „Być kochaną”: kryzys, którego wielu z nas się wstydzi Bohaterka zostaje nagle zepchnięta do roli, której nigdy nie planowała – kobiety zmęczonej, pogubionej, rozczarowanej. Nie rozpoznaje samej siebie, a jednocześnie traci kontakt z tymi, którzy są jej najbliżsi. Jej instynkt podpowiada, że warto ratować małżeństwo, ale szybko okazuje się, że pierwszym krokiem jest próba ocalenia siebie. Czy „Być kochaną” to film wart obejrzenia? Zdecydowanie tak. To kino o emocjach tych prawdziwych, niewygodnych i często przemilczanych. Opowieść przypomina wiele życiowych historii: początkowy zachwyt, który z czasem ustępuje frustracji, nieporozumieniom i kumulacji niewypowiedzianych pretensji. Znamy je z własnych doświadczeń albo opowieści bliskich. Nie o finał tu jednak chodzi, ale o proces – długi, wymagający i pełen bólu. O naukę mówienia o emocjach, o próbę zrozumienia siebie i o to, jak łatwo zgubić się w codzienności. „Być kochaną” to film dla widzów, którzy lubią czuć „Być kochaną” opiera się głównie na dialogach i wewnętrznych napięciach. Nie ma tu dynamicznych zwrotów akcji. Jest za to miejsce na refleksję i spojrzenie na relacje z bardzo bliska. To propozycja przede wszystkim dla widzów, którzy lubią kino psychologiczne i potrafią zanurzyć się w niuansach emocji. Największą siłą produkcji jest to, że Ingolfsdottir nie ocenia swoich bohaterów. Każde z nich ma własną rację, własną prawdę i własne ograniczenia. To rzadki typ opowieści, w której obie strony konfliktu są przedstawione z empatią i zrozumieniem. Dokładnie tak, jak bywa w życiu – nie ma jednej „właściwej” wersji wydarzeń. Atmosfera skandynawskiego kina, świetnie zarysowane tło i znakomita rola Helgi Guren nadają tej historii autentyczności. Aktorka dźwiga na sobie całą opowieść, tworząc portret kobiety, która balansuje między odpowiedzialnością a utratą siebie. „Być kochaną”: opinie polskich widzów Polscy widzowie, którzy zobaczyli „Być kochaną” na festiwalach i pokazach przedpremierowych, reagują wyjątkowo emocjonalnie. W komentarzach powtarza się zachwyt nad autentycznością historii oraz psychologiczną wiarygodnością bohaterów. Jedna z użytkowniczek napisała: „Wspaniały, mądry, autentyczny, wnikliwy, bolesny. Jeżeli tak wygląda debiut reżyserski…”, inna dodawała, że to historia, w której „można przeglądać się jak w lustrze”. Wielu widzów zwraca uwagę na terapeutyczny charakter seansu. Jak zauważył jeden z użytkowników: „Niewiarygodne, że to jest pełnometrażowy debiut reżyserski. Mnóstwo mądrości…”, a ktoś inny określił film krótką frazą: „To be loved is to be seen”. Pojawia się też refleksja nad współczesnym kinem skandynawskim: Widzowie często chwalą rolę Helgi Guren: „Za kreację głównej bohaterki chapeau bas”, a jedna z nich przyznaje, że film „wzruszył oraz poruszył do głębi”. W komentarzach pojawia się też głos krytyczny: „Nie zaprzeczam, że ważny, ale co z tego skoro nie za dobry”. Mimo to przeważa przekonanie, że „Być kochaną” prowokuje do refleksji nad własnymi emocjami. „Być kochaną” działa trochę jak seans terapeutyczny. To film trudny, miejscami obciążający emocjonalnie, ale jednocześnie potrzebny szczególnie dla tych, którzy w powolnym kinie szukają prawdy i przestrzeni do autorefleksji. W polskich kinach od 7 listopada. View oEmbed on the source website
Nowy turecki serial, w którym iskrzy już od pierwszej sceny... Miłość, intrygi i gwiazdorska obsada!
Disney+ dorzucił do swojej biblioteki tytuł, który może namieszać wśród fanów tureckich produkcji. „Wspomnienie” to świeża historia o rozstaniu, niedokończonych emocjach i… tajemniczym spadku, który zmusza dawnych narzeczonych do ponownego spotkania.
Od niedawna na Disney+ dostępny jest serial pt. „Wspomnienie” i trudno się dziwić. Turecka produkcja zaczyna się jak klasyczny melodramat, ale szybko skręca w stronę tajemnicy, niedokończonych emocji i decyzji, które mogą zmienić całe życie. A do tego w tle malownicza Kapadocja, dzięki czemu każdy kadr wygląda jak pocztówka. Nowy turecki serial „Wspomnienie”. Powrót, którego nikt nie planował Historia zaczyna się pół roku po dramatycznym rozstaniu Güneş i Deniza, pary, która miała stanąć na ślubnym kobiercu, ale los zdecydował inaczej. Güneş, popularna influencerka próbuje poukładać swoje życie, kiedy nagle dostaje zagadkową wiadomość: razem z byłym narzeczonym odziedziczyła posiadłość w Kapadocji. Nieruchomość, choć tajemnicza, staje się dla Güneş szansą, by spełnić życiowe marzenie swojej siostry. Deniz, nie chcąc, by ktoś inny przejął inicjatywę, rusza w tę samą stronę. Podróż do Kapadocji zmusza ich do rozmów, na które wcześniej zabrakło odwagi... Gwiazdorska obsada „Wspomnienia”. Ten zmysłowy duet skradł serca wszystkich fanów tureckich seriali! Fani tureckich seriali wiedzą jedno: Hande Erçel i Barış Arduç to duet złoto! We „Wspomnieniu” tworzą parę z wyraźną chemią i historią, którą niesie już sam sposób, w jaki patrzą na siebie po miesiącach rozłąki. W pozostałych rolach pojawiają się m.in.: Feyyaz Şerifoğlu, Başak Gümülcinelioğlu, Sezin Akbaşoğulları, Fatih Al. Twórcy „Wspomnień” wykorzystują pełnię potencjału Kapadocji: skalne miasto, jaskinie, przestrzeń, w której cisza potrafi powiedzieć więcej niż dialogi bohaterów. Serial łączy w sobie romantyczny dramat z tajemnicą miejsca. Nowy turecki serial „Wspomnienie” – gdzie obejrzeć? Produkcja liczy 8 odcinków i wszystkie obejrzysz już online. Każdy epizod rozwija relację głównych bohaterów, odsłania fragmenty przeszłości i prowadzi do finału, w którym nic nie jest oczywiste do ostatnich minut. Serial dostępny jest na platformie Disney+. View oEmbed on the source website
Jedna z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów w reżyserii Guillermo del Toro już na Netflixie. Jacob Elordi zachwyca!
Wybitny meksykański reżyser Guillermo del Toro konsekwentnie ekranizuje swoje ulubione książki. Tym razem jednak poszedł na całość i sięgnął po „Frankensteina” Mary Shelley, czyli jedną z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów. Mimo że była ona już wielokrotnie filmowana i kolejny wariant wydawał się zbędny, wizja del Toro bez trudu pokonuje wszelki sceptycyzm. To mądre, majestatyczne i niesłychanie stylowe widowisko, które jest jednym z najlepszych filmów tego roku.
Del Toro już wiele razy udowadniał, że jest wizjonerem, który kocha poetykę fantastyki, rozumie ją jak nikt inny i w jej ramach potrafi tworzyć piękne, pomysłowe i głęboko poruszające historie. I to bez względu na to czy realizuje całkowicie autorskie projekty, jak „Labirynt fauna” lub oscarowy „Kształt wody”, ekranizuje komiksowe przygody Hellboy’a, czy też sięga po ulubioną klasykę literatury, jak w przypadku wspaniałej animacji „Guillermo del Toro: Pinokio”, bardzo osobistej wersji klasycznej bajki, o której realizację zabiegał latami. Nie inaczej było w przypadku „Frankensteina”, który właśnie miał premierę na Netflixie. W tym przypadku również efekt końcowy jest zachwycający. „Frankenstein”: kto jest prawdziwym potworem? Powieść Mary Shelley ma już ponad dwieście lat i jej treść została przepuszczona przez tak wiele różnych ekranizacji oraz komiksowych i książkowych wariacji, że chyba każdy już wie, o czym opowiada ta historia. Jednak w swoim scenariuszu del Toro trochę inaczej rozłożył znajome akcenty i dodał sporo od siebie, co wzmocniło te elementy opowieści, które dotychczas nie miały szansy pokazać się w aż tak mocnym świetle. Tak samo jak w przypadku powieści cała historia zamknięta jest w klamrze narracyjnej, która otwiera się i zamyka w lodach Arktyki. Załoga statku uwięzionego w lodowej krze bierze na pokład rannego człowieka, który ucieka przed jakąś potworną, zamaskowaną postacią. Ten człowiek to genialny doktor Viktor Frankenstein (w tej roli świetny Oscar Isaac, grający z frenetyczną energią i ogniem obsesji w oczach), który czując, że nie pozostało mu już dużo czasu na tym świecie, zaczyna opowiadać kapitanowi swoją historię. I tak odkrywamy, skąd się wziął w tym miejscu i jak doszło do powstania monstrum, które go ściga. Przede wszystkim widzimy Viktora jego oczami. To, co początkowo mogliśmy brać za samolubne zadufanie i poczucie wyższości doktora, okazuje się całkowitą amoralnością, potwornością osoby, która w imię ambicji i szczytnych ideałów gotowa jest popełnić każdą niegodziwość i niczym klątwa ściąga na bliskich kłopoty, bo nie potrafi wziąć odpowiedzialności za to, co zrobiła. W tym ujęciu to Viktor Frankenstein jawi się jako prawdziwy potwór, który musi w końcu pojąć krzywdę, jakiej się dopuścił. Wszyscy wiemy, jak to się kończy, ale del Toro robi to jednak trochę inaczej, po swojemu, nieustannie podkreślając wyższość moralną potwora, który miałby szansę na normalne życie, gdyby tylko został potraktowany przez swojego twórcę inaczej. Z szacunkiem należnym osobie, którą był, a której twórca nie nadał nawet imienia. „Frankenstein” na miarę naszych czasów Wszystko w tym filmie zagrało. Jeśli chodzi o realizację, jest to najwyższy światowy poziom. Mamy tu majestatyczną scenografię, wybitne zdjęcia, wspaniałe kostiumy, świetną muzykę, przemyślaną kombinację praktycznych i cyfrowych efektów specjalnych, a do tego bardzo dobrze obsadzoną plejadę aktorskich gwiazd i oryginalny, pozostający w pamięci wygląd istoty stworzonej przez doktora. Chociaż, jeśli chodzi o tego reżysera, jest to właściwie norma. Jednak najważniejszy jest bardzo dobry scenariusz, w którym del Toro przemontował znaną historię w taki sposób, aby jak najbardziej zantagonizować bohaterów tej historii, ale też ukazać, że jest coś, co ich łączy. Jak to możliwe? Przecież z jednej strony jest Viktor, który miał niezdrowe relacje z surowym ojcem, co przerodziło się w chorobliwą ambicję i bezczelną zabawę w Boga, a następnie przyczyniło się do tego, że doktor nie potrafił zbudować emocjonalnej więzi z istotą, którą powołał do życia, a potem porzucił. Zaś z drugiej strony mamy bezimiennego potwora, który okazuje się piękny w środku, wrażliwy, niewinny, otwarty na świat, mimo że ten chce go tylko krzywdzić za to, kim jest. Porzucony i zdradzony przez swojego stwórcę coś jednak od niego dostaje. Jedyną rzecz, jaką doktor może mu dać – obsesję. Ale potwór nie jest taki jak Viktor i nigdy nie da się jej w pełni pochłonąć. Ma w sobie siłę, dzięki której może ją pokonać i stać się człowiekiem lepszym niż jego twórca. Oto potwór na miarę naszych czasów. Gdzie obejrzeć „Frankensteina”? Film dostępny jest na Netflixie. View oEmbed on the source website
Tak mocnego polskiego filmu dawno nie było. Widzowie relacjonują: po seansie zapada cisza, nikt nie opuszcza sali
Sala kinowa zamilkła, a sekcja komentarzy – eksplodowała. Po premierze „Domu dobrego” Wojciecha Smarzowskiego pod postem Glamour.pl na Facebooku pojawiły się setki reakcji. Ton? Mieszanka wstrząsu, wdzięczności i gniewu.
Niektórzy stwierdzili, że nie są gotowi na ten film. Inni udali albo udadzą się do kina ze ściśniętym gardłem. „Dom dobry” miał swoją premierę 7 listopada i od razu stał się punktem zapalnym debaty o przemocy domowej. Na Facebooku Glamour.pl, pod postem zapowiadającym nowe dzieło Wojciecha Smarzowskiego, internauci zostawili wiele komentarzy. To nie tylko recenzje i emocje tuż po seansie, ale też relacje z życia. „Dom dobry”: recenzje nowego filmu Smarzowskiego Nowy film Wojciecha Smarzowskiego („Wołyń”, „Kler”, „Wesele”) opowiada historię Gośki (Agata Turkot) i jej relacji z Grześkiem (Tomasz Schuchardt) – związku, który z pozornej czułości przeistacza się w spirale kontroli i przemocy. Reżyser rezygnuje z upiększeń: zamiast „filmowych skrótów” dostajemy codzienność przemocy, a obok niej otoczenie, które często milczy. Już przed premierą było wiadomo, że obraz ten uruchomi emocje, ale chyba nikt nie przewidział, że tak mocno. Pod postem Glamour.pl na Facebooku pojawiły się setki poruszających komentarzy na temat „Dom dobry”. Jedna z internautek napisała, że wszędzie widzi opinie kobiet, które boją się, że reżyser „pojechał do bandzie”, a dla wielu z nich, problem ukazany w filmie, to niestety codzienność. Wyjaśnia, że oprócz strachu, że zobaczą to, czego same doświadczyły, jeszcze większy lęk i ból wywołuje w nich myśl, że pozwalały na to, że nie odeszły i że nikt im nie pomógł, mimo że wolały o tę pomoc. I dodaje, że ten film powinien obejrzeć każdy z nas, by następnym razem, gdy usłyszymy zza ściany krzyk, zadzwonić na policję, a nie jak większość ludzi machnąć ręką. „I ten film powinna obejrzeć każda kobieta, która przeszła przez to piekło i powinna być z siebie dumna, że udało jej się uwolnić, że była na tyle silna, że teraz nic i nikt jej już nie złamie. I mam również nadzieję, że każda mama syna, zrobi wszystko, aby wpoić mu szacunek do drugiego człowieka, a tym bardziej do przyszłej wybranki, i powtarzać jak mantrę, że bicie, znęcanie się jest po prostu nieludzkie i nikt, kto posiada empatię, nie wyrządzi drugiemu takich potworności”. Pierwsze reakcje widzów po obejrzeniu „Dom dobry” Kolejne osoby piszą o trudnych emocjach pojawiających się podczas oglądania filmu i nazywają „Dom dobry” ciężkim oraz brutalnie prawdziwym. „Po seansie nie wiedziałam, gdzie podziać myśli. Nigdy przedtem nie miałam uczucia, żeby wyjść z seansu, bo nie dawałam rady”. Pojawiły się też relacje bezpośrednio po seansie w kinie. Wielu widzów nie było w stanie opuścić sali, siedzieli w ciszy i zadumie przez całe napisy końcowe. „Po seansie na sali cisza. U mnie wewnętrzny ścisk przepony podczas oglądania. Niestety historia dotyczy kogoś mi bliskiego. Po rozwodzie trauma się nie kończy, oprawca atakuje dalej za przyzwoleniem sądu. Jak masz pieniądze to i policja gubi dowody, funkcjonariusze tracą pamięć, a jedyne, co pamiętają, że wtedy był wietrzny dzień”. Wyraźnie też powraca wątek odpowiedzialności społecznej i instytucjonalnej: „Film powinna obejrzeć cała policja przymusowo i wszystkie sądy w całej Polsce przymusowo”. Wiele widzek obawia się seansu, szczególnie te, które doświadczyły przemocy. Jedna z nich zaapelowała: „Nie dam rady obejrzeć i nie muszę. Swoje przeżyłam. Film na pewno robi wrażenie, ale to, co przemoc domowa robi z człowiekiem, jest jeszcze gorsze. Proszę, reagujcie. Nie mówcie, że nie chcecie się wtrącać. Wasza pomoc i wsparcie są nieocenione. Ratują życie. Błagam, nie bądźcie obojętni”. Kolejna dodaje: „Myślę, że film trzeba obejrzeć, bo przede wszystkim poszerza świadomość. Mnóstwo kobiet, które przeszło przez takie związki, jest wyobcowana, zastanawia się, czy nie wyolbrzymiła, a świat często im mówi, że przesadzają, bo przecież ich mąż dla otoczenia jest często spełnieniem marzeń. Temat trzeba podejmować i o nim mówić. To daje też swoiste wsparcie osobom, które przez to przeszły”. W dyskusji wybrzmiewa również perspektywa mężczyzn i zwrócenie uwagi na szerszy kontekst: „Ludzie tak przeżywają ten film, jakby życia nie znali. Obejrzeć to pikuś. Gorzej jakby przyszło to przeżyć”. W wielu opiniach pojawia się uznanie dla tonu filmu, braku uproszczeń i upiększeń: „Poruszający temat i wreszcie film, który nie udaje, że wszystko jest czarno-białe. W relacjach często to, co złe, zaczyna się od rzeczy drobnych i właśnie dlatego tak ważne jest, by o tym mówić. Mam nadzieję, że ten film wywoła potrzebną dyskusję, a nie tylko szok”. „Dom dobry” już pierwszego dnia po premierze stał się czymś więcej, niż tytułem z afisza — zapalnikiem rozmowy o przemocy domowej, reakcji otoczenia i odpowiedzialności instytucji. View oEmbed on the source website
Keanu Reeves w nowej komedii, która bawi i wzrusza do łez. Dawno nie miałam takich zakwasów ze śmiechu
Ten film bawi do łez, ale ma też wzruszające momenty. „Anioł stróż” to ciepła komedia i idealna propozycja kinowa na chłodne jesienne wieczory.
Nie wiem jak wy, ale ja jesienią nie mam ochoty na ciężkie, dołujące, depresyjne filmy. Jeśli mam iść do kina, to na coś lekkiego, przyjemnego i niegłupiego. Łatwo powiedzieć, trudniej znaleźć. I tu niespodzianka: właśnie teraz w kinach jest taki film. Mowa o „Anioł stróż”. Jeśli potrzebujecie jakościowej rozrywki (albo nie macie planów na weekend), nie przegapcie tego tytułu. Już sam plakat obiecuje przedni ubaw. W rolach głównych zobaczymy wobec speców od rozśmieszania na ekranie: Setha Rogena i Aziza Ansariego. A jako wisienka na torcie... Keanu Reeves. Tym razem nie w czarnym skórzanym płaszczu (fani Matrixa wiedzą, o co chodzi), tylko ze skrzydłami. Które zresztą w trakcie filmu traci. Ale do tego jeszcze dojdziemy... „Anioł stróż”: fabuła Arj ma zapał do pracy, nie ma niestety szczęścia do jej szukania. Na szczęście ma jednak poczucie humoru, które ratuje go z niejednej opresji. Nie mogąc znaleźć zatrudnienia jako montażysta, ima się różnych zajęć, m.in. zatrudnia się jako stacz kolejkowy. Stojąc w kolejce, przypadkiem poznaje milionera Jeffa, który akurat poszukuje asystenta. Nie mając nic do stracenia, Arj proponuje swoją kandydaturę. Jeff o dziwo zgadza się. Początkowa współpraca układa się idyllicznie. Wydaje się, że pech wreszcie odpuścił Arjowi, który poznaje też dziewczynę. Ale jak to w życiu bywa, raz na wozie, raz pod wozem. Do tego wszystkiego, w ich życie wkracza anioł Gabriel, który ma za zadanie ratować ludzi piszących SMS-y za kierownicą. Wychodzi jednak poza swoje kompetencje, za co też spotkają go konsekwencje w postaci... zesłania na ziemię i utraty skrzydeł. Aby je odzyskać, będzie musiał posprzątać bałagan, jaki urządził na ziemi. Chcąc pomóc Arjowi, postanowił bowiem, bez zgody „z góry”, zafundować mu nieoczekiwaną zamianę miejsc. Na skutek jego nadprzyrodzonej interwencji Arj pławi się więc w luksusach, a Jeff ledwo wiąże koniec z końcem, musi spać w obskurnych tanich motelach i szukać zleceń. Niczego nie pragnie tak, jak odzyskania dawnego życia. Z kolei Arj świetnie odnajduje się w swojej nowej roli. Gabriel i Jeff wspólnie próbują go namówić, aby zgodził się na powrót do poprzedniego życia. „Anioł stróż”: obsada Za reżyserię odpowiada komik aktor i reżyser Aziz Ansari, którego możecie kojarzyć z takich tytułów, jak „To już jest koniec”, „Parks and Recreation”, „Stary, kocham cię”, „Specjalista od niczego”. Siebie też obsadził w roli Arja. Jeffa zagrał Seth Rogen, którego ostatnio mogliście oglądać w świetnym serialu „Studio”. Na swoim koncie ma też udział w takich filmach jak „Wywiad ze słońcem narodu”, „Pół na pół”, „Supersamiec”, „Donnie Darko”. No i wreszcie wchodzi on, cały na biało... Chodzi oczywiście o Keanu Reevesa , który na swoim koncie ma takie kultowe produkcje, jak „John Wick”, „Matrix”, „Speed – niebezpieczna szybkość”, „Na fali”, „Johnny Mnemonic” czy „Adwokat diabła”. Na uwagę zasługują też postaci drugoplanowe — szefowa aniołów, Marta świetnie zagrana przez Sandrę Oh („Bezdroża”, „Obsesja Eve” – serial, „Pod słońcem Toskanii”, „Chirurdzy”), czy ambitna i wrażliwa społecznie dziewczyna Arja, w którą wcieliła się Keke Palmer ( „Nie!”, „Pickup”). „Anioł stróż”: recenzja Dawno nie miałam takich zakwasów ze śmiechu. Dzień po seansie czułam mięśnie brzucha, jakbym zamiast do kina poszła na hardkorowy trening na siłowni. Nazwisko Setha Rogena to już swego rodzaju gwarancja, że będzie śmiesznie. Ale Keanu Reeves totalnie zaskoczył mnie swoim komediowym talentem. Jako trochę nieporadny anioł Gabriel, który wywraca do góry nogami życie dwóch skrajnie różnych facetów, jest totalnie uroczy. Zwłaszcza w scenie, gdy przełożona aniołów beszta go i za karę odbiera mu skrzydła. A gdy po pierwszym szoku jako śmiertelnik, zaczyna na własnej skórze doświadczać ziemskich przyjemności, ujawnia w pełni swój komiczny (i taneczny) potencjał. Bo czy wiedzieliście, że Keanu świetnie odnajduje się w latynoskich rytmach i kręci biodrami w rytm cumbii? Teraz już wiecie. Ale żeby nie było — to nie tylko zabawna komedyjka o nieoczekiwanej zamianie miejsc. Każdy z bohaterów uświadamia sobie, że nie doceniał swojego dotychczasowego życia i ma o co walczyć. I że pieniądze wcale szczęścia nie dają, a prawdziwych relacji nie da się kupić. Nie są to może zbyt odkrywcze wnioski, ale prawda jest często najprostsza i warto ją sobie uświadamiać i przypominać o tym, co ważne. A przy okazji zdrowo się pośmiać. View oEmbed on the source website
Ten thriller jest jednym z najczęściej oglądanych filmów na Prime Video. Widzowie mówią wprost: „Obsesja, od której nie można uciec”
Mało kto o nim słyszał, a dziś jest jednym z najczęściej oglądanych filmów na Prime Video. Thriller „Zakręt śmierci”, dla którego nie przewidziano specjalnej promocji, podbija internet. Co sprawiło, że odbiorcy tak mocno go komentują?
Zwykle to wielkie premiery zgarniają uwagę widzów. Tym razem stało się odwrotnie, to niszowy thriller wyrósł na jeden z najgorętszych tytułów Prime Video. O czym opowiada „Zakręt śmierci”? Sprawdź szczegóły i już teraz zaplanuj weekendowy seans. „Zakręt śmierci”: thriller, który rośnie w siłę bez żadnego rozgłosu W katalogu Prime Video trwa teraz prawdziwa wojna o uwagę subskrybentów. Na czele wciąż są serialowe giganty, ale pośród filmów wyłonił się nieoczekiwany pretendent. Mowa o produkcji „Zakręt śmierci”, thrillerze, który jeszcze niedawno można było łatwo przeoczyć, a dziś jest jednym z najczęściej odtwarzanych tytułów w serwisie. Bez gwiazdorskiej kampanii i bez głośnej premiery film zdobywa widownię opiniami tych, którzy już go obejrzeli. Produkcja z ubiegłego roku opowiada o Joshui McCallu, w którego znakomitą rolę wciela się Ben Foster. Razem z żoną i małym synem przeprowadza się do domu stojącego przy niebezpiecznym zakręcie drogi. Jeszcze pierwszej nocy rodzina staje się świadkiem wypadku samochodowego. Szybko okazuje się, że to miejsce ma ponurą historię, kolejne auta wypadają z drogi, a Josh, zamiast przywyknąć do nowej okolicy, zaczyna popadać w obsesję. To nie jest typowy thriller o wypadkach i pechowej lokalizacji. „Zakręt śmierci” to przede wszystkim studium psychiki człowieka, który desperacko próbuje zrozumieć chaos wokół siebie i ocalić resztki kontroli, jakie wydaje mu się, że posiada. Widzowie zwracają uwagę, że film dotyka tematów potrzeby uznania, samotności i pragnienia bycia potrzebnym, czasem za wszelką cenę. Jednocześnie nie unika komentarza o zawsze obecnym, ale często przemilczanym lęku przed nagłą tragedią. „Zakręt śmierci”: od zachwytu po irytację W komentarzach na platformach filmowych widać pełen przekrój emocji, od entuzjazmu aż po frustrację bohaterami. Wielu jednak podkreśla jedno: Ben Foster niesie ten film na swoich barkach i robi to z imponującą intensywnością. Jeden z widzów chwali thriller za klimat i powolne narastanie obsesji: „Character study z mocnym Fosterem i (bardzo) powoli rozwijającą się obsesją; gdy bycie potrzebnym przeradza się w szaleństwo. Z deka przynudza”. Inni zachwycają się grą aktorską: „Ben jest w tej roli świetny... jego obsesja była ze mną aż do końca”. Są jednak i tacy, których finał nie przekonał: „Męczący bohater jak i film, choć sama historia całkiem ciekawa. Zakończenie niezbyt siadło!!!”. Nie brakuje też widzów, którzy widzą w tym filmie coś więcej niż tylko thriller: „Dosłownie o życiu na zakręcie i potrzebie posiadania kontroli w świecie, w którym wszystko wymyka się z rąk”. Nie brakło też porównań do innych produkcji: „Naprawdę dobreee! Przypomina mi film PRZECZUCIE z 2007 roku z Sandrą Bullock. Obejrzyj”. „Zakręt śmierci”: thriller inny niż wszystkie „Zakręt śmierci” nie jest filmem, który ogląda się „przy okazji”. Albo wejdziesz w ten świat i pozwolisz, by narastające napięcie powoli skręcało cię w środku, albo odpadniesz po kilku minutach. I być może dlatego tak szybko pnie się w rankingach Prime Video: bo w czasach przewidywalnych thrillerów oferuje coś, czego brakuje wielu głośnym premierom, uczciwie opowiedzianą historię o człowieku stojącym na granicy, nie o kolejnym „potworze z lasu”.
„Dom dobry” miażdży. Jutro premiera filmu, który wstrząśnie całą Polską, zapewniam...
Po przedpremierowym seansie publiczność długo nie wychodziła z sali. W tej ciszy było wszystko: złość, bezradność i... ulga. Jutro premiera filmu „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego. Ten film po prostu mnie zmiażdżył. Co chwilę wracam do niego myślami i aż nie mogę złapać oddechu.
Nie wiem, czy byłam gotowa na ten film. „Dom dobry” Smarzowskiego zderzył mnie z emocjami, które zwykle odkłada się „na później”. Już jutro produkcję tę będą mogli obejrzeć wszyscy Polacy. I nie wiem, czy każdy jest gotowy, by zmierzyć się z tym szalenie trudnym obrazem... „Dom dobry” — historia, która zaczyna się jak bajka, a kończy jak ostrzeżenie Na przedpremierze patrzyłam, jak Smarzowski powoli rozmontowuje coś, co na pierwszy rzut oka wygląda jak idealny związek. Grzesiek, czuły, uważny, „ten właściwy”, z minuty na minutę zmienia barwy. Nie w spektakularny, filmowy sposób, ale w ten najbardziej realistyczny: drobnymi gestami, niewinnymi komentarzami, spojrzeniami, które zaczynają znaczyć coraz więcej. Gośka, grana fenomenalnie przez Agatę Turkot, to bohaterka, której się nie ocenia, tylko po prostu rozumie. Jej wycofanie, jej ciche przystawanie na „drobne rzeczy”, jej nadzieja, że może dziś będzie inaczej… Smarzowski pokazuje to z chirurgiczną precyzją, bez uniewinniania kogokolwiek i bez nadawania historii filmowego błysku. Każda scena jest jak odsłonięcie kolejnej warstwy — coraz trudniejszej, coraz bardziej dusznej i coraz trudniejszej. I właśnie przez to produkcja ta nie pozwala przejść nad przemocą obojętnie. Oglądając go, nie pomyślisz sobie „mnie by to nie spotkało”. „Dom dobry” patrzy męską kamerą, ale mówi głosem kobiet Jeszcze zanim zgasły światła, zastanawiałam się, czy Wojciech Smarzowski, twórca znany z bezkompromisowych, często brutalnych portretów Polski, podoła historii, która wymaga wyjątkowej wrażliwości. Czy mężczyzna za kamerą potrafi pokazać lęk, który w kobietach rodzi się nie w dorosłości, ale często już w dzieciństwie? Lęk przed podniesionym głosem, przed tym, że nikt nie uwierzy, przed światem, który od lat powtarza: „przesadzasz”. „Dom dobry” udowadnia, że potrafi. Smarzowski robi krok w tył i pozwala wybrzmieć kobiecym doświadczeniom bez narzucania im swojej interpretacji. Nie szuka winy w ofierze, nie tłumaczy oprawcy. W tle migoczą ważne, trafne role kobiet z otoczenia bohaterki — sąsiadek, pracownic ośrodka, matek i przyjaciółek granych m.in. przez Agnieszkę Przepiórską i Marię Sobocińską. Każda z nich wnosi inną odsłonę wsparcia: czasem cichego i nieidealnego, ale szczerego. Najbardziej uderza jednak coś, czego na ekranie… prawie nie ma: sąsiedzi, którzy słyszą, ale nie reagują, policjant, który zbywa sprawę, kościół, który powtarza: „co Bóg złączy…”. Ten film nie pokazuje zawodzącego systemu, ale system, którego... w praktyce nie ma. A mimo to, pośród tej pustki, pojawia się prawdziwa siła: kobiety, które trwają obok siebie, nawet gdy wszystko inne się rozpada. To właśnie w tych momentach „Dom dobry” staje się opowieścią o siostrzeństwie, a nie o beznadziei. „Dom dobry” – kiedy premiera? „Dom dobry” pojawi się w kinach w piątek 7 listopada. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek do niego wrócę, ale wiem, że długo o nim nie zapomnę. Fot. materiał prasowehttps://www.youtube.com/watch?v=r_qb8LqZMeY
Ten polski film był nagradzany na festiwalach, a teraz obejrzysz go legalnie i za darmo. Mocny, surowy, bezkompromisowy i prawdziwy
Jeśli szukasz mocnego polskiego kina, które nie ucieka od trudnych tematów, ten tytuł jest obowiązkowy. „Tyle co nic”, nagradzany na festiwalach, obejrzysz legalnie za darmo.
Choć nie był głośnym blockbusterem, „Tyle co nic” wyrasta na jeden z najważniejszych polskich filmów ostatnich lat. Jest surowy, bezkompromisowy i prawdziwy. A co najciekawsze można obejrzeć go w sieci za darmo. „Tyle co nic”: polskie kino, które nie boi się prawdy Akcja „Tyle co nic” rozpoczyna się na warmińskiej prowincji, gdzie narastające poczucie niesprawiedliwości doprowadza rolników do buntu wobec lokalnego polityka. To właśnie wtedy Jarek, doświadczony gospodarz znany z uporu i bezkompromisowości, staje na czele protestu. Wspólna pikieta pod domem posła ma być wyrazem sprzeciwu wobec decyzji, które uderzają w mieszkańców wsi. Sytuacja jednak gwałtownie wymyka się spod kontroli. Niedługo po manifestacji dochodzi do makabrycznego odkrycia: ciało jednego z rolników zostaje odnalezione w hałdzie gnoju przed domem polityka. To wydarzenie staje się początkiem dramatycznego ciągu zdarzeń, który wstrząsa całą społecznością. Jarek, rozdarty między lojalnością wobec przyjaciela, presją otoczenia i narastającą samotnością, próbuje dojść do prawdy. Jego walka stopniowo przekształca się w pełną napięcia konfrontację ze strukturami władzy, lokalnymi układami i własnym sumieniem. Deszcz nagród dla „Tyle co nic”. Jeden z najgłośniejszych debiutów ostatnich lat „Tyle co nic” zdobyło niemal wszystko, co było do zdobycia — od Gdyni, przez Orły, po Off Camerę i międzynarodowe festiwale. Artur Paczesny otrzymał nagrodę za główną rolę, Agnieszka Kwietniewska za drugoplanową, a scenariusz i reżyseria Dębowskiego również zostały uznane za najlepsze debiuty. Opinie widzów: „Polskie kino idzie w świetnym kierunku” Widzowie nie kryją emocji. Wiele komentarzy podkreśla realizm, prawdę społeczną i wyjątkowe aktorstwo. Piszą: „Nie znam realiów polskiej wsi, przejeżdżam przez nie samochodem, nie spędzam wakacji. Pokazane, że to odchodzący świat. Dla niektórych szansa, dla innych dramat” — pisał jeden z widzów. „Dębowski z ręką na pulsie afektów zakotwiczonych między wstydem, systemową frustracją, pragmatyzmem oraz polityczną dumą — i to wszystko bez chwili zadyszki” — zauważył inny użytkownik. „Polskie kino ma się coraz lepiej. Dobra historia w świetnej reżyserii i ze świetnymi rolami Artura Paczesnego i Agnieszki Kwietniewskiej. Dialogi rewelacja” — podsumował kolejny widz. Gdzie zobaczyć „Tyle co nic”? Film można obejrzeć legalnie i bezpłatnie na platformie TVP VOD. View oEmbed on the source website
Podbił serca widzów i ponownie stał się hitem! HBO przypomniał kultowy film sci-fi z Mattem Damonem, który pokochały miliony
Niektóre produkcje starzeją się szybciej niż kosmiczne kombinezony z pierwszych misji NASA. „Marsjanin” to jednak inna historia. Film Ridleya Scotta wciąż podbija serca widzów i regularnie wraca do zestawień najchętniej oglądanych tytułów sci-fi. Trudno się dziwić, opowieść o człowieku pozostawionym na obcej planecie ma w sobie energię, humor i napięcie, które gwarantują eksplozję emocji.
To kino, które równie mocno bawi, co trzyma za gardło. Z jednej strony — błyskotliwy survival w kosmosie, z drugiej — nieustająca lekcja o odwadze, nauce i sile ludzkiego ducha. „Marsjanin” udowadnia, że nawet w ekstremalnym położeniu można zachować poczucie humoru… i hodować ziemniaki tam, gdzie teoretycznie rosnąć nie powinny. „Marsjanin” – fabuła Astronauta Mark Watney zostaje uznany za martwego i pozostawiony na Marsie po gwałtownej burzy piaskowej. Problem w tym, że żyje — i jest kompletnie sam na pustej planecie. Bez kontaktu z NASA i z ograniczonymi zasobami, musi wykazać się niezwykłą pomysłowością, by przeżyć do ewentualnej misji ratunkowej. Film jest niezwykle realistyczny, pełen akcji i... poczucia humoru. Zamiast katastrofy kosmicznej dostajemy błyskotliwy survival, pełen eksperymentów, technicznych trików i kreatywności. Choć w opowieści pojawiają się wątki takie jak: walka z naturą, brak tlenu czy brak zapasów jedzenia, a główny bohater znajduje się w najtrudniejszych warunkach, w jakich może znaleźć się człowiek, „Marsjanin” jest zaskakująco lekki. Humor służy tu jako narzędzie przetrwania — a widzom pozwala złapać oddech między kolejnymi próbami bohatera. I chyba właśnie dlatego tak bardzo złapał mnie za serce. „Marsjanin” - obsada i twórcy Znakomity Matt Damon w roli Watneya pokazuje, że potrafi udźwignąć film niemal w pojedynkę — z humorem, lekkością i charyzmą. Na ekranie towarzyszą mu m.in. Jessica Chastain, Kristen Wiig, Chiwetel Ejiofor, Sebastian Stan i Jeff Daniels. Za kamerą stanął Ridley Scott — twórca, który ma na koncie zarówno kosmiczne arcydzieła („Obcy”, „Łowca androidów”), jak i widowiska, które dzieliły widzów. Tutaj trafił w dziesiątkę: techniczna perfekcja, świetny montaż i ścieżka muzyczna balansująca między dramatem a… dyskoteką retro to mieszanka idealna. Jak widzowie oceniają „Marsjanina”? „Marsjanin” spotkał się z mieszań tymi opiniami widzów, jednak jedno powtarza się niemal w każdym komentarzu: docenienie humoru, energii i kunsztu Damona. Jedna z widzek pisze: „film z pozytywną energią, aż trudno wyczuć dramatyzm postaci”. Inny użytkownik dodał: „bardzo dobry film, przepełnionym humorem i pozytywną energią”. Widzowie zgodnie chwalą kreację Damona: „Świetna rola Matta Damona”, „Damon udźwignął cały film”, „Najlepszy film Scotta w ostatnim czasie”. Niektórzy zauważają też lekko przerysowany ton: „momentami był aż za bardzo amerykański”, choć inni dodają, że „to lekkie kino w oprawie rozważania o chęci przeżycia”. Ta mieszanka emocji — od zachwytów po drobne uszczypliwości — pokazuje, że produkcja wciąż jest obecna w popkulturze. Jeśli lubicie inteligentne sci-fi, filmy survivalowe i bohaterów, którzy zamiast narzekać — działają, to pozycja obowiązkowa. Zwłaszcza jeśli potrzebujecie czegoś, co jednocześnie podbuduje morale i pozwoli oderwać się od rzeczywistości. To kino, które zostawia z przekonaniem, że człowiek naprawdę potrafi wiele — a do przetrwania czasem potrzeba tylko… kartofli, taśmy klejącej i nieustannej wiary, że jakoś będzie. Jak obejrzycie, zrozumiecie. Gdzie obejrzeć „Marsjanina”? Film jest dostępny na różnych platformach streamingowych — Disney+, HBO MAX, Apple TV+ czy Amazon Prime. Nie będziecie mieli problemu z jego znalezieniem. Poniżej przedstawiamy zwiastun „Marsjanina”. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
Nowy film twórcy „W lesie dziś nie zaśnie nikt” pojawił się na Netflixie. Polski horror ma wszystko, by odnieść sukces
Wygląda na to, że w Polsce działa teraz tylko jeden reżyser, który ma nieuleczalną słabość do gatunkowych horrorów i konsekwentnie je realizuje. Nazywa się Bartosz M. Kowalski i z pewnością kojarzycie „W lesie dziś nie zaśnie nikt”, który wciąż pozostaje jego najsłynniejszym filmem. Od niedawna można też obejrzeć na Netflixie najnowsze dzieło Kowalskiego, „13 dni do wakacji”.
Z jakiegoś powodu zajmowanie się popkulturową rozrywką uchodzi w naszym kraju za zajęcie wybitnie niepoważne i mało kto taktuje je serio. A przecież zrobienie dobrego horroru, kryminału, thrillera czy widowiska fantastycznonaukowego, wymaga nie lada umiejętności, twórczej dyscypliny i znajomości reguł, w ramach których działają tego rodzaju historie. Bez całego tego zaplecza właściwie nie sposób stworzyć coś, co widzów zainteresuje. Natura popkultury polega bowiem na tym, że żywi się sama sobą i co za tym idzie mnóstwo w niej odniesień do wcześniejszych, podobnych historii, czyli niezliczonych iteracji tych samych tematów. Innymi słowy, popkultura składa się z piosenek, które znamy już w wielu wersjach, ale i tak z utęsknieniem wypatrujemy kolejnych przeróbek. Ten proces kulturowego recyklingu nigdy się nie kończy, a film „13 dni do wakacji” jest tego typowym potwierdzeniem. Przecież już sam tytuł nawiązuje do jednego z najsłynniejszych slasherów wszech czasów – „Piątku 13.”. „13 dni do wakacji”: fabuła Wychodząc na spacer z psem, Antek znajduje trupa zaszlachtowanego mężczyzny. Jako widzowie wiemy, że zrobił to człowiek w dziwnej masce, a w mieście krążą plotki, że jest to dzieło byłego woźnego, który niegdyś zabił całą swoją rodzinę i zniknął. Teraz zaś wrócił i kontynuuje mordercze dzieło. Antek ma siostrę – Paulinę. Nie przepadają za sobą. Bogaty ojciec zostawia ich na weekend samych w luksusowym domu, więc Paulina organizuje imprezę dla najbliższych przyjaciół, na którą wpadnie też jej nowy chłopak. Impreza szybko się rozkręca, a potem ktoś hakuje system ochronny domu, zamyka dzieciaki w środku i zaczyna mordercza zabawa w kotka i myszkę. Paulina i Antek muszą zapomnieć wzajemnych pretensjach i połączyć siły, żeby wyjść z tego z życiem. Niemrawe „13 dni do wakacji” [recenzja] No cóż, nawet z tak ogranej formuły da się jeszcze wycisnąć coś ciekawego, czego dowodzą choćby bardzo pomysłowe „Bodies Bodies Bodies” Haliny Reijn, ale „13 dni do wakacji” to nie jest ten przypadek. Trzeba przyznać, że na poziomie technicznym to całkiem przyzwoicie zrealizowany film. Reżyseria, montaż, grupa młodych i w większości przekonujących aktorów, robią pozytywne wrażenie. Fabuła rozwija się zgodnie z konwencją slashera, ale choć robi to całkiem sprawnie, niestety jest przy tym dość niemrawa i zachowawcza. Niby wszystkie obowiązkowe punkty programu zostają tu odhaczone – jest grupa ludzi zamkniętych w odizolowanym miejscu, jest zamaskowany morderca, jest krwista przemoc, jest golizna, a nie, wróć, tej właśnie nie ma. No i samej przemocy też jakoś malutko. Tempo pozostawia sporo do życzenia, a sceny zabójstw to raczej cytaty z innych filmów niż pokaz inwencji twórców. Co samo w sobie nie jest może niczym złym, ale wszystkie te słabości razem wzięte nie robią dobrego wrażenia. A przecież są to kanoniczne elementy składowe tego rodzaju filmów. Dla nich sięga się po slashery. Ich redukowanie pozbawia film zębów, osłabia jego siłę wyrazu i suspens, czyli odbiera główne atuty takiej rozrywki. Mówiąc wprost, im mniej się tu dzieje, tym mniej chce się to oglądać. Bo po co? Mimo tych ewidentnych braków „13 dni do wakacji” pozostaje przyzwoitą rozrywką, która może się dobrze sprawdzić na imprezach albo halloweenowej randce, podczas której z wiadomych powodów nie patrzy się na ekran przez cały czas. Bez obaw. W tym przypadku nie grozi to utratą wątku. Gdzie można zobaczyć „13 dni do wakacji”? Film dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Najnowszy film Kathryn Bigelow bije rekordy na Netflixie. Atomowy thriller ukazuje nasze największe lęki
„Dom pełen dynamitu” to najnowszy film Kathryn Bigelow, która stworzyła między innymi słynny „The Hurt Locker. W pułapce wojny”. Tym razem zdecydowała się pokazać naturę strachu, który nieubłaganie gęstnieje teraz nad naszymi głowami i trzeba przyznać, że udało się jej to znakomicie.
Jeszcze kilka lat temu wydawało się, że czasy zimnowojennego lęku przed nuklearną zagładą mamy już dawno za sobą. Jednak świat zaczął się szybko zmieniać, tracąc przy tym uspokajające pozory racjonalności i przewidywalności. Nic nie wskazuje na to, że sytuacja w międzynarodowej geopolityce wkrótce się uspokoi, więc obudził się również strach przed starymi, radioaktywnymi potworami, drzemiącymi w silosach rakietowych. Nauczyliśmy się udawać, że ich nie ma, ale one cały czas tam są i tylko czekają na okazję. „Dom pełen dynamitu”: pocisk wymierzony w cały świat Pracownicy waszyngtońskiego biura, które zajmuje się monitorowaniem ruchów wojsk na całym świecie, odkrywają, że w stronę USA leci pocisk rakietowy. Początkowo nikt się tym za bardzo nie przejmuje, bo takie ataki zdarzają się od czasu do czasu i nigdy nie stanowią realnego zagrożenia. Tym razem jest jednak inaczej. Nie sposób ustalić, kto ten pocisk wystrzelił, zawodzą systemy przechwytujące i procedury ochronne, specjaliści od geopolityki nie mają gotowych rozwiązań, a inne mocarstwa na Ziemi, widząc nerwowe ruchy amerykańskich sił zbrojnych, też zaczynają się przegrupowywać i szykować do ewentualnego kontrataku. Wojskowi gorączkowo szukają sposobu na zażegnanie kryzysu, ale nie mają dużo czasu. Rusza systemowa ewakuacja dygnitarzy i robi się nerwowo. Jeszcze kilka minut i pocisk dotrze do USA. Czy prezydent i jego wojskowi doradcy wymyślą coś, co powstrzyma zagładę miasta, w które jest wymierzony? Albo może bezzwłocznie wykonają kontruderzenie jądrowe, które zniszczy strategiczne cele w Rosji, bez względu na to czy to oni wystrzelili tę rakietę, czy nie? Jeśli to zrobią, z pewnością skończy się to nuklearną apokalipsą, która ogarnie cały świat. Ale czy mogą sobie pozwolić na to, żeby tego nie zrobić? A pocisk leci. „Dom pełen dynamitu”: film, który pozbawia nadziei „Dom pełen dynamitu” podzielony jest na trzy części, które pokazują te same wydarzenia z kilku uzupełniających się perspektyw. Podobny zabieg można zobaczyć w świetnym horrorze Zacha Creggera „Zniknięcia”, ale tam posuwał on akcję do przodu, odsłaniał kolejne elementy narracyjnej łamigłówki, a tu jest po to, żeby stopniowo rozmontować naiwne oczekiwanie na jakiś cudowny zwrot akcji, który przywróci początkowe poczucie bezpieczeństwa. Nic z tego. Ten film powstał po to, żeby wystraszyć i zostawić w tym lęku, frustracji, rozczarowaniu. Żeby pozbawić nadziei, wyrwać z poczucia, że nic nam nie grozi, bo wszystkim problemom i zagrożeniom zaradzą specjaliści, politycy, zaawansowana technologicznie broń, dopracowane procedury. Bigelow pokazuje, że opieramy swój spokój na złudzeniach, bo tak naprawdę na niczym nie można całkowicie polegać, wszystko może zawieść, a w sytuacji napiętej atmosfery między państwami posiadającymi broń nuklearną naprawdę niewiele trzeba, żeby życie ludzi na Ziemi skończyło się bardzo szybko. „Dom pełen dynamitu”: gdzie obejrzeć? Od strony technicznej „Dom pełen dynamitu” jest świetnie zrealizowany. Wszystko stoi na wysokim poziomie. Gra aktorska (można tu zobaczyć wielu znakomitych aktorów, m.in.: Rebeccę Ferguson, Idrisa Elbę, Jasona Clarke, Jareda Harrisa), zdjęcia i montaż. Ale ta cała ta opowieść i to jak została podana, właściwie nie pozwalają się skupiać na szczegółach, bo konsekwentnie kreują kompletnie przytłaczającą wizję świata, który nieubłaganie zbliża się do krawędzi katastrofy. Czy ją przekroczy? Codziennie zadajemy sobie to pytanie oglądając wiadomości. Gdzie obejrzeć „Dom pełen dynamitu”? Film dostępny jest na platformie Netflix, gdzie utrzymuje się na pierwszym miejscu w rankingu oglądalności. View oEmbed on the source website