Generacja Z pokochała tę polską komedię romantyczną sprzed 20 lat. Film stał się viralem na TikToku
Choć od premiery „Nigdy w życiu” minęło 20 lat, o filmie z Danutą Stenką w roli głównej nadal jest głośno. A to za sprawą TikToka. Przedstawicielki i przedstawiciele generacji Z oszaleli na punkcie tej polskiej komedii romantycznej. Na czym polega jej fenomen?
W tym artykule: Generacja Z jest zachwycona „Nigdy w życiu” „Nigdy w życiu”: o czym jest film z Danutą Stenką w roli głównej? Na czym polega jego fenomen? Film „Nigdy w życiu” trafił do kin w lutym 2004 roku. Miałam wtedy niecałe sześć lat, więc z oczywistych względów przegapiłam premierę. Obejrzałam go trochę później – razem z moją mamą, która lubi i ceni sobie Danutę Stenkę jako aktorkę. Choć jako dziecko nie rozumiałam do końca tej historii, zakochałam się w niej. Regularnie wracam do tej komedii romantycznej (która, o dziwo, nie zestarzała się źle), znam na pamięć fabułę, a nawet kwestie poszczególnych bohaterek oraz bohaterów. „Nigdy w życiu” to mój comfort movie. Co ciekawe, wiele moich koleżanek i kolegów z tego samego pokolenia (czyli urodzonych około 1998 roku) również. Poza tym produkcja zyskała zainteresowanie w mediach społecznościowych, na czele z TikTokiem. Generacja Z jest zachwycona „Nigdy w życiu” Materiały (zarówno wideo, jak i pokazy slajdów) związane z „Nigdy w życiu” dosłownie zalewają TikToka. Użytkowniczki oraz użytkownicy znanej na całym świecie aplikacji zachwycają się główną bohaterką (w tej roli wspomniana wcześniej Danuta Stenka) i jej historią. Co więcej, są pod wrażeniem soundtracku. I wcale mnie to nie dziwi, bo w filmie można usłyszeć m.in. kultowy utwór „Kiedyś cię znajdę” autorstwa Reni Jusis, a także piosenki z repertuaru Blue Café czy Edyty Bartosiewicz. Zobaczcie: https://www.tiktok.com/@piotr.rembowski/video/7297781843414371616 Fanki oraz fani produkcji odwiedzają m.in. znane z niej lokacje. https://www.tiktok.com/@sobolewskaiga/video/7308105212642807073 To kilka z naprawdę wielu tiktoków poświęconych kultowych komedii romantycznej. https://www.tiktok.com/@anne_diana_gilbert_edits/video/7313272142815153441 „Nigdy w życiu”: o czym jest film z Danutą Stenką w roli głównej? Na czym polega jego fenomen? Komedia romantyczna „Nigdy w życiu” powstała na podstawie bestsellerowej powieści autorstwa Katarzyny Grocholi. To historia Judyty Kozłowskiej (natomiast warto zaznaczyć, że pisarka nigdy nie podała jej nazwiska, poznajemy je dopiero dzięki twórczyniom i twórcom filmu), która zostaje zdradzona przez męża po kilkunastu latach małżeństwa, rozwodzi się i rozpoczyna zupełnie nowy rozdział. Bohaterka zaczyna żyć na własnych zasadach i spełniać marzenia (nawet te, które innym wydają się niepoważne). Zyskuje pewność siebie. Po pewnym czasie angażuje się w kolejną relację. Przez cały czas może liczyć na wsparcie przyjaciółki i nastoletniej córki. Glamour Nostalgia QUIZ: Joanna Brodzik wspomina „Nigdy w życiu” i „Magdę M.” oraz komentuje wywiad sprzed 20 lat W 2. odcinku Glamour Nostalgia QUIZ gościmy Joannę Brodzik, czyli gwiazdę okładki premierowego numeru magazynu GLAMOUR w Polsce. Aktorka przegląda archiwalne wydanie, a także wspomina produkcje, w których zagrała, w tym kultowe „Nigdy w życiu” i „Magdę M.”. Być może zarys fabuły brzmi banalnie. Jednak warto uświadomić sobie, że od premiery minęło 20 lat, gdy realia były nieco inne. To dość odważna jak na tamte czasy, ale jednocześnie lekko zaserwowana opowieść o współczesnych kobietach – ich pragnieniach i potrzebach, o przyjaźni oraz solidarności (także tej międzypokoleniowej). „Nigdy w życiu” mogło (i w sumie nadal może) dawać poczucie sprawczości, jak również siłę i motywację do działania. Fajnie, że młodsze osoby (generacja Z) też odnajdują w tym filmie coś dla siebie. Nawet jeśli nie jest to dla nich tak przełomowe jak dla tych, którzy oglądali go dwie dekady temu w kinie. Ta komedia romantyczna łączy pokolenia. To jest ulubiony film mojej mamy i mój. Mówimy do siebie tekstami ulubionych bohaterek – powiedziała jedna z moich przyjaciółek. – Bije od niego taki female power, do tego ta muzyka. Co ciekawe, produkcja ma szczególne znaczenie dla młodych dziennikarek i dziennikarzy (główna bohaterka pracuje bowiem w redakcji). I tak, jestem jedną z nich. Moje redakcyjne koleżanki również. O pracy w redakcji marzyłam, odkąd pierwszy raz zobaczyłam „Diabeł ubiera się u Prady”, „Nigdy w życiu” i „Jak stracić chłopaka w 10 dni” – wyznała Ola Sil, redaktorka redakcji Glamour.pl. Film w reżyserii Ryszarda Zatorskiego zyskuje także dzięki obsadzie. Danucie Stence towarzyszą bowiem wspaniałe aktorki oraz wspaniali aktorzy, w tym m.in. Joanna Brodzik, Joanna Jabłczyńska, Artur Żmijewski, Jan Frycz, Marta Lipnicka czy Krzysztof Kowalewski. Całość dopełnia muzyka, o której pisałam wcześniej i która została doceniona przez kolejne pokolenie widzek i widzów. Toksyczne związki, stereotypy płciowe, czyli ciemna strona naszych ulubionych komedii romantycznych Chciałoby się powiedzieć: śmiech przez łzy. Czyli o tym, jak bardzo komedie romantyczne i tym podobne produkcje robią nam źle. „Nigdy w życiu”: gdzie obejrzeć? Pozostaje pytanie, gdzie obejrzeć „Nigdy w życiu”? No i, niestety, nie mam dobrych wiadomości. Produkcja nie jest dostępna na popularnych platformach streamingowych, ani w innych legalnych źródłach. Ale pocieszające może okazać się to, że w miarę regularnie można obejrzeć film w telewizji. Zazwyczaj przy okazji świąt oraz dni wolnych. Gdy seans będzie się zbliżać, detektywki i detektywi z TikToka na pewno was o tym poinformują. A tymczasem: W imieniu redakcji, Judyta.
Prezenty na święta 2023 dla generacji Z. Są naprawdę cool – nie zechcą ich zwrócić
Wskazujemy (naszym zdaniem) najlepsze prezenty na święta 2023 dla generacji Z. Propozycje z różnych kategorii, do tego w różnych przedziałach cenowych. Nie ma opcji, żeby przedstawicielki oraz przedstawiciele tego pokolenia nie byli pod wrażeniem. Zainspirujcie się.
W tym artykule: Prezenty na święta 2023 dla generacji Z. Co kupić? Co przygotować? Najlepsze prezenty na święta 2023 dla generacji Z Prezenty świąteczne 2023 dla generacji Z – inspiracje W grudniu myśli wielu z nas krążą wokół świąt. Dekorujemy nasze domy, planujemy spotkania z rodziną i znajomymi, a także szukamy prezentów dla najbliższych. Jeśli chodzi o ostatni z wymienionych aspektów, bywa trudno. I wcale nie chodzi o to, że kogoś nie znamy albo nie wiemy, czym dana osoba się interesuje, co lubi. Po prostu bardzo zależy nam na tym, by podarunek (kupiony bądź zrobiony własnoręcznie) przypadł jej do gustu. Dlatego nie ma nic złego w szukaniu podpowiedzi. A skąd je brać? Na Glamour.pl czekają na was różne prezentowniki. Tym razem bierzemy pod lupę prezenty na święta 2023 dla przedstawicielek oraz przedstawicieli generacji Z. Jesteśmy przekonane, że nasze propozycje zostaną przez nich zaakceptowane. Prezenty na święta 2023 dla generacji Z. Co kupić? Co przygotować? Kilka lat temu narzekano na millenialsów, którzy zajadają się tostami z awokado i wolą wynajmować mieszkanie niż brać kredyt. Teraz – na generację Z. Choć krąży wokół niej wiele (mniej lub bardziej krzywdzących) mitów, naszym zdaniem tak zwane Zetki, czyli osoby urodzone pomiędzy 1995 a 2012 rokiem, po prostu wiedzą, czego chcą, nie boją się żyć według własnych zasad i doskonale zdają sobie sprawę z tego, że mają realny wpływ na otaczającą ich rzeczywistość. Przedstawicielki oraz przedstawiciele generacji Z uchodzą za niezwykle wrażliwych – na świat, jak również na drugiego człowieka. Jednocześnie nie zapominają o własnych potrzebach. Zamiast oceniać, lepiej ich poznać i (przynajmniej postarać się) zrozumieć. Pomysł na prezent dla niej? Te rzeczy wpisują na swoją wish listę wszystkie fashionistki Święta zbliżają się wielkimi krokami, a ty nie masz pomysłu na prezenty? Skorzystaj z naszej listy życzeń. Dziewczyny, które kochają modę, będą zachwycone (a kto by jej nie kochał?). Jak ma się to do nadchodzących świąt i prezentów? Szukając odpowiedniego podarunku, koniecznie zwróćcie uwagę na estetykę. Nie omijajcie platform czy sklepów vintage, ponieważ wiele z nich oferuje prawdziwe perełki. I nie ograniczajcie się do prezentów materialnych. Chcąc znaleźć idealny prezent na święta 2023, sprawdźcie, co jest hot w mediach społecznościowych, na czele z Instagramem oraz TikTokiem. Które marki cieszą się zainteresowaniem i aprobatą wśród nastolatek / nastolatków oraz młodych dorosłych? Jakie elementy garderoby, akcesoria czy kosmetyki osiągają statusy virali? Jeśli osoby z generacji Z zauważą wysiłek włożony w znalezienie bądź przygotowanie upominku, na pewno go docenią. Najlepsze prezenty na święta 2023 dla generacji Z Najlepsze prezenty świąteczne dla generacji Z? Okej, zacznijmy od mody i stylowych akcesoriów. W szafach przedstawicielek i przedstawicieli na pewno znajdziecie oversize’owe bluzy. I, co ważne, zawsze, ale to zawsze znajdzie się w nich miejsce na kolejne. To samo dotyczy topów i T-shirtów z cool napisami czy czymś na kształt statementów. Pamiętajcie, że podarunek nie musi być drogi. Czasami wystarczy, że podarujecie swoim bliskim uroczy drobiazg, jak np. klamerkę do włosów (uwielbiamy bogato zdobione modele od skandynawskiej marki Suiava), scrunchie albo wąski, ale długi szaliczek. Do tego, najlepiej, z mieniącą się nitką. View Burdaffi on the source website W naszym prezentowniku dla generacji Z nie mogłoby zabraknąć kapci (ten sezon należy do UGG Tazz Slipper, ale – powiedzmy sobie szczerze – można w nich chodzić nie tylko w domu), skarpetek (podobnie jak w przypadku bluz i T-shirtów, warto poszukać czegoś cool, wyróżniającego się na tle innych) jak również piżam czy ubrań z sekcji „odzież domowa”. View Burdaffi on the source website Oczywiście możecie pójść w prezentową klasykę, czyli biżuterię. W sezonie jesień-zima 2023/2024 nosimy wiele elementów jednocześnie. Zwracamy uwagę na ciekawe, nieoczywiste formy. Do tego nie musimy obawiać się łączenia srebra ze złotem. To bardzo stylowe połączenie. View Burdaffi on the source website Przy okazji świąt 2023 możecie uzupełnić zawartość kosmetyczek bliskich wam osób. Jesteśmy przekonane, że przedstawicielki i przedstawiciele generacji Z ucieszą się z produktów do makijażu bądź pielęgnacji, które robią furorę w mediach społecznościowych. W związku z tym rekomendujemy, by przyjrzeć się ofercie marki Glossier (gwarantujemy, że balsam do ust od amerykańskiego brandu to prezent, który zawsze się sprawdza), a także propozycjom od topowych gwiazd i influencerek. Czyli np. Rare Beauty od Seleny Gomez, Gisou oraz Rhode by Hailey Bieber. Absolutnym hitem wśród młodszych klientek i klientów są także kosmetyki takich marek jak Charlotte Tilbury, Laneige czy Sol de Janeiro. View Burdaffi on the source website Kolejna propozycja to perfumy. Jeżeli nie znacie ulubionego zapachu bliskiej wam osoby, zwróćcie uwagę na bestsellery topowych marek oraz na interesujące nowości. View Burdaffi on the source website Perfumy na świąteczny prezent. 7 gwiazdkowych zapachów Perfumy na świąteczny prezent to jedno z lepszych rozwiązań. Wystarczy tylko skorzystać z jednej z trzech wskazówek, które pozwolą dokonać najlepszego wyboru. Tym sposobem gwiazdkowe zapachy staną się ulubieńcami na lata. Świetnym prezentem mogą okazać się gry lub karty, które pozwalają przyjrzeć się swoim emocjom, relacjom albo innym sferom życia. Można ich używać w samotności, jak również w towarzystwie partnera / partnerki czy znajomych. Przedstawicielki oraz przedstawiciele pokolenia Z prawdopodobnie ucieszą się również z płyty winylowej z piosenkami ulubionego zespołu, artystki albo artysty i (jeśli jeszcze takowym nie dysponują) gramofonu. Pozostając w sferze około-muzycznej, możecie zdecydować się na zakup słuchawek bezprzewodowych (najlepiej z jakimś cute casem w zestawie). Możecie też pójść o krok dalej i podrzucić pod choinkę bilety na koncert albo festiwal. Przypomnijmy, że Dua Lipa dołączyła do line-upu Open’er Festival 2024. LP i Kim Petras też wystąpią w Polsce w przyszłym roku. Prezenty świąteczne 2023 dla generacji Z – inspiracje Jeśli potrzebujecie dodatkowych inspiracji, scrollujcie dalej. W naszej galerii (na dole strony) czeka na was jeszcze więcej pomysłów na prezenty świąteczne 2023 dla przedstawicielek oraz przedstawicieli generacji Z. Wśród nich propozycje od polskich marek, jak również brandów spoza kraju.
Sprawdziłam, dlaczego Zetki tak chętnie wzięły udział w wyborach parlamentarnych 2023
Pokolenie Z stało się jednym z głównych pozytywnych bohaterów ostatnich wyborów parlamentarnych. Osoby w wieku 18-29 lat tłumnie stawiły się przy urnach – frekwencja w tej grupie wyniosła 68,8 proc. i był aż o 22,4 proc. wyższa w stosunku do wyborów sprzed 4 lat.
W tym artykule: Wybory 2023 – dlaczego młodzi ludzie głosowali Wybory 2023 – jak głosowali młodzi ludzie Wybory 2023 – czy młodzi ludzie interesują się polityką W ostatnim czasie wiele się mówi o pokoleniu Z. Marki zabiegają o ich uwagę, pracodawcy dopasowują kulturę korporacji do coraz większych oczekiwań ze strony młodych pracowników, politycy coraz poważniej traktują ich zdanie (młodzi aktywiści, zaczynając od Grety Thunberg, niejednokrotnie pokazali, że są sprawczy i potrafią wywrócić zastany porządek). Ostatnie wybory parlamentarne w Polsce pokazały, że młodzi ludzie chcieli zabrać głos, i to ich wybory przesądziły w głównej mierze o tym, jaki kształt przyjmie nasza lokalna polityka. Jestem dumna z Zetek. Jeszcze bardziej dlatego, że wśród młodych głosujących był mój syn Krzysztof, który brał udział w wyborach po raz pierwszy. Dlaczego on i jego rówieśnicy tak chętnie poszli do urn? Wybory 2023 – dlaczego młodzi ludzie głosowali Wiem, że wybory są nie tylko przywilejem, ale również obowiązkiem. Bardzo chcę mieć wpływ na to, w jakim kraju żyję, naprawdę mi na tym zależy. Te wybory były niezwykle ważne, tym bardziej chciałam być ich częścią. A tak w ogóle, to już się po prostu nie mogłam doczekać, aż zagłosuję po raz pierwszy! – powiedziała mi Zuzanna Zasada, studentka dziennikarstwa, na co dzień współpracująca z redakcją Glamour. W niedzielę czułam się jak przed egzaminem na studiach. Dosłownie towarzyszyły mi bardzo podobne uczucia. Lekki stres (również tym, jakie będą wyniki), ale też ekscytacja. Przy samej urnie mam oczywiście zdjęcie i nie mogłabym być na nim bardziej uśmiechnięta – dodaje Zuzia. Krzysztof Dąbrowski, 18-latek, student kognitywistyki na UW, też nie miał wątpliwości, czy iść na wybory. Tyle się nasłuchałem w domu o tym, jak to jest ważne, że inna opcja nie wchodziła w grę – mówi. – A tak serio, to mój obowiązek. Wierzę w to, że każdy głos ma znaczenie, i nie chciałem, by ktoś zdecydował za mnie. Z kolei Alicja Matyjasik, 19-letnia studentka medycyny, przyznaje: Udziału w wyborach nie traktowałam jako wybór, ale obowiązek. Chciałam mieć wpływ na wyniki, ale też na frekwencję. Kiedy już odebrałam karty do głosowania, poczułam stres - bardzo się bałam, by czegoś nie zepsuć, chciałam oddać ważny głos. Czekałam na te wybory 4 lata, bo w czasie ostatnich byłam jeszcze niepełnoletnia i pamiętam, że to mnie wtedy frustrowało – dodaje Ala. Zdjęcia przy urnie nie ma, bo członkowie komisji nie pozwolili się przy niej fotografować. Wybory 2023 – jak głosowali młodzi ludzie Social media, które są głównym źródłem wiedzy dla Zetek, pełne były spotów profrekwencyjnych. Influencerzy i gwiazdy przekonywali do pójścia do wyborów. To na pewno miało znaczenie. Pójść to jedno, ale skąd wiadomo, na kogo zagłosować? W moim wypadku łatwiej było mi odpowiedzieć na pytanie, na kogo nie głosować. Mój głos był bardziej formą sprzeciwu niż poparcia - mówi Alicja. – Oczywiście, rozmawiałam z przyjaciółmi i znajomymi, ale te rozmowy nie wpłynęły finalnie na moją decyzję. Wyboru dokonałam sama i to też było dla mnie ważne. W innych dziedzinach życia często radzę się innych, przy wyborach bardzo chciałam, by krzyżyk postawiony przy konkretnym nazwisku był tylko mój – dodaje. Zrobiłem Latarnika Wyborczego – mówi Krzysiek. – Było to pomocne, ale finalną decyzję podjąłem sam. Nie było to aż takie trudne, jak mi się na początku wydawało. Także Zuzi podjęcie decyzji, na kogo odda głos, nie sprawiło kłopotu: Oczywiście, konsultowałam się, radziłam i pytałam, czy to aby na pewno dobry wybór. Jednak mimo wszystko wiedziałam, że mój początkowy wybór okaże się tym definitywnym. Aktywistki Inicjatywy Wschód: „Pójdziemy na wybory z szacunku do siebie” [WYWIAD] Dziewczyny wybierają! Redaktorka naczelna magazynu GLAMOUR, Katarzyna Dąbrowska rozmawia z aktywistkami Inicjatywy Wschód – Wiktorią Jedroszkowiak, Mają Włodarczyk i Anią Piętą. Wybory 2023 – czy młodzi ludzie interesują się polityką Nie znam się na polityce, nie mogę powiedzieć, że się nią interesuję, ale interesuję się tym, co się dzieje w naszym kraju. Odkąd jestem świadomym obywatelem, staram się być na bieżąco – znać i rozumieć prawa, jakie mam – twierdzi Krzysztof. – Ważna jest dla mnie nasza obecność w Unii Europejskiej. Wojna w Ukrainie pokazała, że jest to kluczowe. Zostałem tak wychowany, że inność i różnorodność to wartości, a nie zagrożenie, i chciałbym, by politycy też tak myśleli. Zuzanna Zasada dodaje do tego sprawy klimatu, mówiąc, że były dla niej ważne, kiedy oddawała swój głos. Z kolei Alicja mówi: Marzę o Polsce, która nie używa strachu, która nie używa nienawiści jako tarczy, która jest dobra i wolna i nie tworzy problemów tam, gdzie ich nie ma, ale rozwiązuje te istniejące. Kiedyś nie uważałam się za patriotkę tak bardzo jak uważałam się za obywatelkę Europy, ale ostatnio miałam takie przemyślenie, że coraz ważniejsze jest dla mnie to, że jestem Polką. Patriotyzm nigdy nie był dla mnie nadrzędną wartością – przyznaje Zuzanna. – Często zastanawiam się nad tym, czy mogę powiedzieć, że kocham mój kraj. Na pewno się staram. Wiem, że Polacy i Polki to naród z historią i może być dumnym z wielu rzeczy. Wydaje mi się też jednak, że młode pokolenie patrzy na to już trochę inaczej. Moja tożsamość narodowa dopiero się kształtuje. Dopiero teraz jestem świadoma tego, co mi się podoba, co nie, co bym chciała zmienić, co jest dla mnie istotne – właśnie jako Polki. Uważam, że moje pierwsze głosowanie było małym krokiem w stronę bycia jeszcze bardziej świadomą obywatelką Polski. Dawno nie poczułam tak tego, że jestem Polką, jak właśnie na tegorocznych wyborach.
O co walczą młode feministki? Dziewczyny po 20-tce opowiadają o swoim doświadczeniu i marzeniach
Z aktualnych badań przeprowadzonych przez Ipsos we współpracy z The Global Institute for Women’s Leadership z londyńskiego King’s Collage wynika, że według młodych osób walka kobiet o równe prawa w ich krajach posunęła się za daleko. Od mężczyzn wymaga się za dużo, co prowadzi do ich dyskryminacji. Jednocześnie 53 proc. osób jest przekonana, że beneficjentami feministycznego rozwoju będzie każdy i każda, a równość płci zostanie osiągnięta jeszcze za ich życia.
W Polsce walka o prawa kobiet nie bez przyczyny jest na ustach wszystkich, niezależnie od wieku. Ograniczenie prawa do aborcji i jego konsekwencje co rusz nie tylko rozgrzewają opinię publiczną, ale przede wszystkim są dramatem wielu osób. Aborcyjny zakaz stał się też symbolem tego, jak obóz rządzący traktuje kobiety (ale też inne mniejszości, np. seksualne). Brak równości odbija się we wspomnianych wyżej badaniach. Gdy zgłębimy je szczegółowo, okazuje się, że aż 62 proc. osób z generacji Z z Polski zauważa dysproporcje między mężczyznami i kobietami w kwestiach społecznych, politycznych i/lub ekonomicznych. Co więcej społeczeństwo jest spolaryzowane do takiego stopnia, iż każdorazowe zabranie głosu na okołorównościowy temat od razu przykleja osobie etykietę „feministka”/„feminista”. Nie byłoby w tym nic złego, wszak 45% Zetek tak się definiuje, ale aż 48% ze strachu nie chce mówić o tym głośno. Gdy studentkę filologii polskiej Martynę Sobczak ktoś pyta, czy określa się jako feministka, ta odpowiada: „Tak, ale…”. Dopowiadam, że nie wychodzę nago na ulicę, nie krzyczę. W taki sposób obalam stereotypy. Feministki nie chcą przewracać świata do góry nogami, mścić się, by mężczyźni mieli teraz gorzej i pokutowali za poprzednie lata. Zawsze zaznaczam, że chodzi o prawa wszystkich. Dlatego staram się nie określać w ten sposób, żeby moje intencje nie zostały zrozumiane według stereotypów – mówi w rozmowie ze mną. Martyna ostrożnie używa słowa „feminizm”. Ten, według niej, w powszechnym rozumieniu konotuje walkę, a ta bezpośrednio kojarzy się z wojną. A nie o starcie zbrojne tutaj chodzi, tylko o dążenie, staranie się. Chociaż – jak przyznaje po chwili wahania – może to za słabe określenia, gdy mówimy o prawie do aborcji. Dziennikarka Klementyna Szczuka co prawda nie unika nazywania siebie feministką, choć w rozmowach rzadko jej się to zdarza. To, że nią jestem, wydaje mi się naturalne. Nie ma opcji, żeby było inaczej – zastrzega. Zwraca też uwagę na niejednorodność feministek. W skład ruchu feministycznego wchodzi wiele osób, też o różnych tożsamościach, orientacjach, nie tylko kobiet. Ta grupa z założenia ma wspólne cele, ale może różnić się swoimi poglądami. Dla Justyny Wachowskiej, promotorki książek i współpracownicy wydawnictwa Odyseya, feminizm ma szerokie znaczenie. Słowo „walka” pojawia się nie tylko w rozumieniu „walki o prawa kobiet i ich podmiotowość”. Wierzę w feminizm intersekcjonalny, czyli taki, który łączy walkę z dyskryminacją różnych grup społecznych, nie tylko tych związanych z płcią, ale też tożsamością i seksualnością, ekologią, z prawami osób z niepełnosprawnościami, mniejszości narodowych, etnicznych, religijnych… Wszystkie te tematy się przenikają. Feminizm powinien uwzględniać prawa tych grup równolegle. Nie walczymy najpierw o prawa kobiet, a dopiero później o prawa osób LGBTQ+ – mówi Justyna. Również Marianna, studentka stosunków i prawa międzynarodowego, nie ogranicza feminizmu do równouprawnienia kobiet czy osób AFAB. Dla mnie oznacza równość wszystkich w każdej dziedzinie życia – stwierdza. „Równość” to obok „walki” słowo, które bardzo często pada z ust moich rozmówczyń. Agata Siatkowska, studentka pilotażu samolotowego, definiuje feminizm właśnie jako „równość możliwości i obowiązków”. Równość pod względem zawodowym, ale też rodzicielskim, czyli równych urlopów, równego podejścia do posiadania potomstwa i odpowiedzialności za nie. Agata najsilniej ze wszystkich moich bohaterek stawia akcent na pracę, bo na co dzień przebywa w bardzo specyficznym środowisku zawodowym, gdzie kobiety stanowią jednocyfrowy procent. W szczególnych męskich profesjach dalej istnieje luka płacowa. Mimo że zarabiamy tyle samo na papierze, gdy zajdę w ciążę muszę odejść z pracy na dziewięć miesięcy. Nie mogę w tym czasie latać. Gdy ja zawodowo traciłabym ten czas, mój partner, który jest pilotem, zyskałby go do swojego stażu pracy, a tym samym mógłby liczyć na podwyżkę i awans. Urlopy rodzicielskie i wychowawcze powinny być odgórnie zrównane. Obecnie nie dość, że kobiety ponoszą koszt zdrowotny ciąży, to jeszcze pozostają w tyle zawodowo. A przecież dwoje rodziców decyduje się na dziecko, podział obowiązków powinien być jak najbardziej bliski równościowemu – mówi Agata. Temat pracy podejmuje również Klementyna. Zauważa, że na rynku pracy cały czas nie ma równości płac. Dodaje: W branży dziennikarskiej, w której pracuję, często dochodzi do mobbingu czy przemocy seksualnej. Na szczęście nie są to rzeczy, których osobiście doświadczyłam. Podobnie, jeśli chodzi o edukację. Studiuję kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim, czyli przebywam w lewicowym i – wydaje się – bezpiecznym, otwartym otoczeniu. Natomiast Marianna wielokrotnie słyszała seksistowskie komentarze pod adresem studentek. Na przykład podczas zdalnego nauczania na pierwszym roku, wykładowca powiedział do koleżanki z roku, aby włączyła kamerę, bo na pewno jest pięknie opalona, a my chcemy zobaczyć, jak wygląda – wspomina. Pytane o największe trudności, które jako kobiety muszą przezwyciężać, dziewczyny najczęściej opowiadają właśnie o różnych wymiarach seksualizacji. Jako kobieta w męskiej profesji zdarza się, że na gruncie profesjonalnym poproszę mężczyznę o coś, usłyszę: „Jak się ładnie uśmiechniesz”. Zdarzają się, że kiedy stewardesa chce zrobić trening pilocki, usłyszy od trenujących ją doświadczonych pilotów: „Jesteś stewardesą, więc wiesz jak się obchodzić z drążkiem”. Wiem, że gdybyśmy odwrócili role, takie zachowanie nie byłoby tolerowane – mówi Agata. Jej słowa częściowo znajdują odzwierciedlenie w perspektywie Justyny. Stwierdza: Z dyskryminacją spotykam się niemal każdego dnia. Wystarczy, że przechodzę na pasach, by usłyszeć zaczepki. Nieustannie seksualizuje się moje ciało. Reaguję od razu - asertywnie, bezpośrednio, spokojnie. Nigdy nie podnoszę głosu. Takie reakcje spotykają się z szokiem, bo osoby, które rzucają seksistowskie komentarze pod moim adresem, zazwyczaj spodziewają się ostrej konfrontacji. Największymi wyzwaniem dla mnie jest udowadnianie każdego dnia, że jestem warta i to, co mam do powiedzenia ma znaczenie – stwierdza Justyna. Natomiast Martyna dodaje: Od najmłodszych lat uczy się dziewczynki, że świat jest zły, że chce je skrzywdzić. Dlatego nie powinny się wychylać, tylko siedzieć grzecznie w domu i, oczywiście, ładnie przy tym wyglądać. Natomiast chłopcy mają eksplorować świat i być aktywni. W dziewczynkach pojawia się lęk, na przykład, by nie odezwać się na lekcjach, zajęciach. Wypowiedzi te są symptomatyczne dla pozostałych historii, w których pojawia się socjalizowanie, zarówno przez dom, jak i społeczeństwo. Marianna w domu rodzinnym bardzo często słyszy pytania o partnera lub męża oraz oczekiwania, które jako 21-latka powinna spełniać, bo osiągnęła już określony wiek. Mówię tu o robieniu kariery i zakładaniu rodziny, najlepiej w jednym momencie. Kończę licencjat, a moja rodzina chce, abym poszła na magisterkę. Jednocześnie usłyszałam też od ojca, żebym wzięła ślub za trzy lata, kiedy rodzice będą obchodzić 25-lecie ślubu – mówi. Jestem singielką, bo życie w pojedynkę mi odpowiada. Czyli o tym, jak oparłam się presji związków i zaakceptowałam to, że jestem sama Życie w pojedynkę, zwłaszcza w dużym mieście, nie budzi dziś zbyt wielu kontrowersji. Jednak wciąż wydaje się być tylko przystankiem na drodze do relacji z kimś. Nie jest zaś postrzegane w kategorii ułożenia sobie prywatnego świata. Agata dodaje swoją obserwację w kontekście szkolenia na pilotkę: Kobiety przez trening słyszą, że się nie nadają, tylko dlatego, bo są kobietami. Nie tylko od trenujących, ale też od rodziny czy znajomych. Jak już dostaną się do linii lotniczej, udowodnią, że się dobre, usłyszą: „Teraz wszyscy chcą być równościowi, dlatego cię przyjęli”. Choć Klementyna nie wychowała się w katolickim i konserwatywnym otoczeniu, kiedy myśli o rodzinie, przed oczami staje jej kultura patriarchalna. Jednak, jak zauważa, dziewczyny z jej pokolenia już częściowo się z niej wyrywają. Świadomie decydują się z różnych powodów na nieposiadanie dzieci (wpływają na to m.in. sytuacja polityczna w kraju oraz zmiany klimatyczne) i nie zawieranie małżeństw, są mniej przywiązane do stereotypowych ról społecznych. Zmienia się też podejście do seksu. Dla mnie i moich koleżanek ważne jest, by rozmawiać o swoich potrzebach z osobami partnerskimi – zauważa. W podobnym duchu pokoleniowości wypowiada się Martyna. Coraz częściej dziewczyny w podobnym do niej wieku zaczyna doceniać własną wiedzę i własne umiejętności, a także na kolejne pokolenia nie przekazuje zinternalizowanej niewiary w swoje sprawstwo. Przyznaje, że sama została wychowana tak, iż władza i rzutkość to elementy przynależne mężczyznom. Moja mama i babcia też wyniosły ten schemat z domu. Teraz ja „walczę” o to, żeby go przerwać i być może uchronić przed nim moją młodszą siostrę – komentuje Martyna. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Protesty w miejscach publicznych to również temat, które ściśle związany jest z walką na rzecz kobiet. Od 2016 roku, kiedy to rząd odrzucił projekt liberalizacji prawa aborcyjnego w Polsce, wielokrotnie organizowano manifestacje, jak Czarny Poniedziałek czy późniejsze ogólnopolskie Strajki Kobiet. Dla wielu moich rozmówczyń były to momenty przełomowe. Pierwszy raz świadomie feministką nazwałam się jeszcze w gimnazjum, kiedy odbył się pierwszy Czarny Protest. Wtedy bardziej zrozumiałam, czym jest feminizm, zaczęłam o nim czytać. Dowiedziałam się, że istnieje taki ruch kobiet w Polsce. Na lekcjach o tym nie rozmawialiśmy. Moją uwagę przykuły też inne aspekty, w których kobietom na mniej się pozwala niż mężczyznom. Do tego doszły zagadnienia zdrowotne, przerywania ciąży – wspomina Marianna. Podobne doświadczenia ma Justyna: Po raz pierwszy feministką nazwałam się w wieku 17 lat, kiedy poszłam na Czarny Protest. Pojawiła się we mnie złość na to, że jestem tak młodą osobą, która jeszcze nie weszła w dorosłość, a już odbiera mi się prawo głosu i prawo decydowania o sobie. Na protestach spotkałam się z dużą solidarnością ze strony moich znajomych i członków rodziny. Na facebooku napisałam post, w którym zrobiłam feministyczny coming out. Zaprosiłam do rozmowy osoby o odmiennych zdaniach na temat walki o prawa kobiet. Post wśród moich znajomych wywołał sporo kontrowersji. Z częścią musiałam się pożegnać. Ale nawiązały się też nowe przyjaźnie. Martyna dodaje: Gdy odbywały się Czarne Protesty, nie byłam jeszcze pełnoletnia i rodzice nie pozwolili mi na uczestnictwo. Udało mi się wyrwać tylko raz, kiedy równolegle odbywał się też Tęczowy Piątek. Było to dla mnie podwójnie ważne, bo należę do społeczności LGBTQ+. Rodzina nie była szczęśliwa. Dziadek pożegnał mnie słowami: „Obyś nie wróciła w trumnie”. Z zazdrością patrzyłam wtedy na koleżanki, które regularnie uczestniczyły w nich razem ze swoimi mamami, chociaż nie winię swojej, że nie była gotowa na taki krok. Dla Martyny istotny był też tegoroczny Marsz Równości w Poznaniu. Brała w nim udział po raz pierwszy. Wcześniej rodzice straszyli mnie różnymi niebezpieczeństwami, które grążą osobom biorącym udział w takich wydarzeniach. Nie byłam pełnoletnia, nie miałam za wiele do gadania. W tym roku też pierwszy raz poczułam, że faktycznie mam jakąś wolność i sprawczość w swoim życiu – opowiada. Temat przynależność do społeczności LGBTQ+ porusza również Klementyna. Na trudności, które jako kobieta muszę przezwyciężać, nakłada się wykluczenie mnie ze społeczeństwa jako lesbijki. Jestem wprawdzie w otoczeniu lewicowym. Na co dzień nie spotykam się raczej z dyskryminacją czy homofobią. Natomiast z niewidzialnością w popkulturze i mediach (nawet większość artykułów lifestylowych kierowana jest do osób heteronormatywnych) czy brakiem podstawowych praw jak możliwość sformalizowania związku już tak. Bycie niehetero jest unikalnym doświadczeniem. Moja relacja z kobiecością jest też naturalnie trochę inna niż kobiet heteroseksualnych. W inny sposób doznaję opresji. Nie wszystkie te kwestie są oczywiste dla większości. Jeśli należy się do grupy mniejszościowej, trzeba cały czas podkreślać swoją obecność i wywalczać dla siebie kawałek miejsca w społeczeństwie. Dobrze jest o tym mówić. Tak samo cenne jest opowiadanie nie tylko trudnych historii, ale też tych bardziej prozaicznych, z własnej perspektywy – mówi. Według Klementyny, w przestrzeni publicznej czy medialnej, biorąc pod uwagę też kulturę i historię, kobiety nieheteronormatywne stoją niżej w piramidzie dyskryminacji. Odkrywanie właśnie queerowej historii i kultury jest dla mnie bardzo ważne – dodaje. Wykorzystuje do tego swoją dziennikarską platformę. Opowiada: Sporadycznie uczestniczę w marszach i protestach. Nie przepadam za tego rodzaju wydarzeniami i tłumem. Przytłacza mnie. Choć uważam, że takie ruchy mają ogromny potencjał. Myślę jednak, że jeżeli nie ma się siły brać udziału w określonych akcjach, można sobie na to pozwolić. Ja cieszę się i korzystam za to na przykład z tego, że mam przestrzeń medialną jako dziennikarka. Mam wpływ na dobór bohaterek do tekstu, to, jakim językiem piszę i o czym. Zarówno gdy przygotowuję artykuły lifestylowe, na przykład o związkach, jak i o popkulturze. Przy okazji cały czas się uczę oraz zdobywam wiedzę teoretyczną. To dla mnie akt aktywistyczny. Moje rozmówczynie swój aktywizm rozumieją różnorodnie. Agata studiuje również filologię angielską. Piszę pracę licencjacką na temat historii kobietach w RAF-ie i ich roli w czasie II wojny światowej w Wielkiej Brytanii. Wydobywam te opowieści, bo kobiety w historii są po prostu wymazywane. To mój rodzaj walki o równość. Chodziłam na Czarne Protesty. Rozmawiam w moim otoczeniu na temat ochrony zdrowia kobiet, i ograniczeniach jakich doświadczają – mówi. Natomiast Martyna częściej niż w protestach, bierze udział w dyskusjach, w których uświadamia kolegów i koleżanki na temat dyskryminowania kobiet, np. u lekarza. To absurdalne, że wymieniamy się na różnych forach z innymi kobietami opiniami o tym, do którego ginekologa warto iść nawet nie dlatego, że jest lekarzem dobrym w swoim fachu, a po prostu dlatego, że zostaniemy przez niego potraktowane poważnie – denerwuje się. Justyna na Instagramie prowadzi profil @slowobuk będący bezpieczną przestrzenią dla młodych ludzi, szukających w książkach wsparcia, którego być może nie otrzymują w swoim środowisku. Najczęściej, jak twierdzi, są to osoby z mniejszych miejscowości, z konserwatywnych rodzin. Nie mogą otwarcie mówić o feminizmie, swojej orientacji czy tożsamości. Z kolei Marianna stara się regularnie bywać na manifestacjach i marszach równości. To pierwszy krok, aby pokazać, że jest spora grupa osób, która myśli w konkretny sposób i chce walczyć o zmianę. Jestem idealistką i wierzę, że jest ona możliwa. Mam nadzieję, iż to nie naiwność – twierdzi. W przytaczanych na początku badaniach przeprowadzonych przez Ipsos i The Global Institute for Women’s Leadership pojawia się również wniosek, że 64 proc. Zetek uważa, iż kobiety nie osiągną równouprawnienia, dopóki mężczyźni nie przyłączą się do ruchu. Co prawda moje rozmówczynie widzą potrzebę sojusznictwa, ale też otaczają się bezpiecznymi bańkami, złożonymi z osób o podobnych czy to poglądach czy tożsamościach. Razem chodzą na manifestacje, dyskutują o sytuacji społeczno-politycznej, snują marzenia o lepszej Polsce. Marianna wspomina: Mężczyźni w moim otoczeniu dzielą się na konfederatów i feministów. Ci pierwsi nie widzą problemu. Pamiętam, że na zajęciach ze zrównoważonego rozwoju moja koleżanka miała prezentację o luce płacowej między kobietami a mężczyznami. Padały komentarze, które sugerowały, że ten temat już dawno został zamknięty, że tego problemu nie ma. Z kolei Justyna dzieli się swoją obserwacją: Na Facebooku, gdzie mam wielu znajomych np. z podstawówki, widzę, że poszli oni w bardziej konserwatywną stronę. Mężczyźni w moim wieku mało czytają. Widać to nie tylko w sposobie w jaki się wypowiadają, ale również w ich poglądach. Staram się nie generalizować, ale statystki i sondaże mówią same za siebie. Agata spotyka mężczyzn, którzy wiedzą, że seksistowskie zachowania przechodzą do lamusa. Potrzebujemy głośnego zwracania uwagi mężczyznom przez mężczyzn. Wzięcia społecznej odpowiedzialności. Wielokrotnie słyszałam od kolegów: „Agata, to, co ten facet powiedział było nie w porządku”. Wolałabym usłyszeć podobne słowa skierowane do seksisty – kończy. Czy feministki mówią głupoty? Rozmowa z Martyną F. Zachorską, znaną w sieci jako „Pani od Feminatywów” Słuszne intencje usprawiedliwiają opowiadanie niemądrych rzeczy w imię feminizmu? Komu tak naprawdę służą internetowe „inby” i „dramy”? Czy działania feministek można dziś skrytykować i nie zostać skancelowanym? Na te i wiele innych pytań odpowiada Martyna F. Zachorska, językoznawczyni, doktorantka na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i nauczycielka, prowadząca na Instagramie świetny profil „Pani od Feminatywów”.
Jak mieszkają Zetki? Sprawdzamy, jak wyglądają mieszkania osób z generacji Z i co to znaczy, że gniazdują
Jak w kultowym serialu „Friends”? A może z rodzicami, z psem, w camperze lub co miesiąc gdzie indziej? Sprawdzamy, jak wyglądają mieszkania osób z generacji Z.
W tym artykule: Mieszkania osób z generacji Z: wnętrza jak z Instagrama Jak mieszka generacja Z: centrum zarządzania światem (z sofy) Mieszkania osób z generacji Z: zajęcia praktyczne. Jak wygląda kuchnia Zetek? Jak mieszka generacja Z: Woman’s Cave, czyli nie wchodź z butami do mojego pokoju Jak mieszka generacja Z: minimaliści w mentalnej podróży Jak mieszka generacja Z: maksymaliści w wycieczce na insta W badaniach przyznają, że najchętniej dzielą wspólną wynajmowaną przestrzeń ze współlokatorami, rodzeństwem lub kimś bliskim. Wśród roślin i często z ukochanym zwierzakiem. W małych przestrzeniach, które dzielą z innymi. Budują na nich własne historie – mikroogrody na balkonach i parapetach, mikroskopijne domowe spa w nanołazienkach. Zamiast kupować, wymieniają się meblami, kochają przytulność, jaką daje ciekawe światło, przedmioty z historią, tkaniny. Otoczone przytulnymi kocami Zetki – gniazdują. Mieszkania osób z generacji Z: wnętrza jak z Instagrama Życie pokolenia Z pełne jest sprzeczności. Unieruchomieni w domach przez pandemię zbudowali w nich swoje mikrokrólestwa, przytulne gniazda uwite z kanap, netfliksów, kolorowych lampek, poduch i podkładek pod laptopa. Z drugiej strony dzięki zdalnej pracy i życiu w sieci mogą jak żadne pokolenie przed nimi pracować i mieszkać gdziekolwiek gdzie jest wi-fi. Ich cały świat to walizka wypchana niegniotącymi się ciuchami dającymi uczucie komfortu i możliwość zabrania ukochanego zwierzaka do... domku na drzewie, tipi, przyczepy campingowej znajomych, na poddasze do dziadków w malowniczej miejscowości. Walizka, laptop, pies/kot. Zetki dzieci nie mają (jeszcze, albo w ogóle w planach) więc ich cyfrowo - nomadyczne życie nie musi być związane z żadnym konkretnym miejscem. Częściej wynajmują niż kupują mieszkania. Nie tylko z powodów finansowych (rzadko stać ich na kredyt), ale i światopoglądowych. Wynajmując mogą zmieniać, żyć płynnie. Te, w których kotwiczą na dłużej urządzają tanio w ulubionym stylu. Dla niektórych ważniejsze jest by były urocze, kolorowe i przytulne jak z Instagrama, dla innych by były skupione na funkcji, skromne i ideologicznie antykonsumpcyjne. Pierwsze własne mieszkanie dla młodych ludzi to przestrzeń bardzo osobista i dająca poczucie bezpieczeństwa. Życie towarzyskie pokolenia toczy się na mieście – do intymności spędzania czasu na własne kanapie i we własnej kuchni zostają zaproszeni tylko wybrani. Generacja Z pokochała te marki odzieżowe i urodowe. Oto 7 brandów, które warto znać Wskazujemy siedem marek odzieżowych, które pokochali (a jeśli nie znają, to na pewno pokochają) przedstawicieli oraz przedstawicielki generacji Z. Totalnie warto je znać! Jak mieszka generacja Z: centrum zarządzania światem (z sofy) Centra są dwa. Pierwsze to kanapa, na której można oglądać filmy, grać na PlayStation, czytać, pić wino, chillować. I wszystkie inne przyjemne rzeczy. Druga ważna przestrzeń to stół. Do wszystkiego. Posiłków, pracy, zoomowych spotkań, planszówek, szycia na maszynie, malowania, prac modelarskich, pakowania rzeczy do wysyłki, robienia pizzy z przyjaciółmi. Dla osób spędzających wiele czasu w domu (już po pandemii 30 % więcej osób deklaruje, że będzie nadal w ten sposób spędzać wolny czas) te dwie przestrzenie są superważne. Zetki dbają też o to, by uspokajać przeciążony system nerwowy. W ich mieszkaniach znajdziemy przytulne oświetlenie, świece zapachowe, puchate koce i miękkie dywany, na których można leżeć. Pufy, fotele i ulubione rośliny. Mieszkania osób z generacji Z: zajęcia praktyczne. Jak wygląda kuchnia Zetek? To nie jest pokolenie osób, które prowadziłyby skomplikowane i ekonomiczne gospodarstwo domowe (sorry Marto Stewart). Kuchnie gen Zet są niewielkie, często zredukowane do jednego ciągu szafek w salonie i wyposażone tylko w niezbędne sprzęty. Jakie? Blendery do robienia koktajli, maszynki do robienia popcornu i gofrów, tostery. Zetki częściej zamawiają jedzenie niż samodzielnie gotują (to ostatnie traktują jako pomysł na spotkanie lub relaks). Nie inwestują też w garderobę (bo i po co) ani pralnię (żartujecie?). Wiele z nich nie ma w ogóle pralki tylko korzysta z niej w pralniach, gdzie są też suszarki. Życie kulturalne Zetek to smartfon. Filmy I zdjęcia streamują na telewizor lub rzutnik, muzyką sterują z dowolnej części domu. Nigdy nie było łatwiej. Jak mieszka generacja Z: Woman’s Cave, czyli nie wchodź z butami do mojego pokoju Jeśli mają szansę na własny pokój/sypialnię, to te miejsca urządzają bezkompromisowo. Żadnych nudnych beżów, brązów i welurów. To własne świątynie, które są albo mrocznym pokojem gamingowym, albo przestrzenią gdzie mogą medytować, uczyć się, tworzyć. Do tych miejsc, w których znajdują się przedmioty tak wiele o nas mówiące obce osoby nie są już tak chętnie wpuszczane. Na stanie osobistej strefy mogą być sprzęty do ćwiczeń, instrumenty, kolorowe tapety, nastrojowe światła, dzwonki, piszczałki, kryształy, prywatne ołtarzyki, świece, łapacze snów, hamaki, buduarowe fotele, wymarzone toaletki, osobiste biblioteczki, posłania dla zwierzęcych pupilów, lustra, pamiątki po kimś bliskim. Jak mieszka generacja Z: minimaliści w mentalnej podróży Młodzi aktywiści, intelektualiści, osoby zaangażowane w sprawy społeczne i klimatyczne dbają o to by przestrzeń, w której żyją była spójna z ich światopoglądem. Dla nich szczególnie ważny jest niski poziom konsumpcji. Np. zamiast kupować meble, korzystają z drugiego obiegu, kupują w komisach i secondhandach, wymieniają się sprzętami, dają drugie życie meblom, sprzętom i tkaninom. Istotny jest dla nich pragmatyzm — bardziej niż o wystrój kuchni będą dbać o zainstalowanie kompletnej frakcji koszy do segregowania odpadów, energooszczędne oświetlenie i choćby mały kompostownik. Będą sięgać po tkaniny i tworzywa naturalne — wełny, lny, tweedy, jutę, surowe drewno, wiklinę. Mają sentyment do marek zaangażowanych społecznie, ich serce można kupić transparentnymi komunikatami. Są mniej wrażliwi na trendy i modę, a kupując będą kierować się aspektami oszczędności, praktyczności i autentyczności — jeśli pralka to energooszczędna, jeśli zwierzak to ze schroniska. Jak mieszka generacja Z: maksymaliści w wycieczce na insta Po drugiej stronie skali mamy ludzi, którzy traktują swoją życiową przestrzeń aspiracyjnie. Jeśli już urządzają swoją pierwszą kawalerkę chcą, aby była megastylowa i wglądała jak z Instagrama. Co więcej — aby sama była taki miejscem, które będzie się dobrze fotografować. Inwestują w designerskie przedmioty, architektoniczne rozwiązania, niekonwencjonalne kolory. Inspiracji szukają w mediach społecznościowych. To właśnie oni mieszkają w bajkowych wnętrzach jak z filmów Tima Burtona, stylowych salonach w stylu Tudorów, op-artownich wnętrzach w stylu francuskich lat 60-tych. Nieźle zarabiający w branżach technologicznych młodzi ludzie kochają rozwiązania z gatunku inteligentnego domu — sprzęty kuchenne, oświetlenia, alarmy, nagłośnienie, które oferują najnowocześniejsze rozwiązania. Stosunkowo często zmieniają wystrój swoich wnętrz, mają słabość do dobrze fotografujących się ras kotów i psów, pięknie urządzonych tarasów i insta friendly łazienek. W zasadzie ich oryginalne mieszkania są sceną, z której mogą streamować swoje życie, a wielu z nich na tym po prostu zarabia. Jesienią ubiegłego roku Kyra Media połączyła siły z Walmartem, aby uruchomić 4Walls, kanał na TikToku poświęcony projektowaniu wnętrz Gen Z. Konto szybko zgromadziło ponad milion obserwujących. Z kolei Pinterest uruchomił Try On for Home Decor, czyli technologię AR do wirtualnego "przymierzenia" przedmiotu od konkretnego sprzedawcy do własnego wnętrza, zanim go kupimy. GLAMOUR x Polish Gen Z W najnowszym numerze magazynu GLAMOUR wyjątkowa współpraca! Do tworzenia materiałów zaprosiliśmy przedstawicielki i przedstawicieli generacji Z. Jak odnalazły i odnaleźli się w redakcyjnej pracy? Jakie treści od nich możecie znaleźć w magazynie? Co jest dla nich ważne? O co walczą? Jak kochają?
Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby go zrozumieć? Przydatne rady i wskazówki
W tym artykule: Jak rozmawiać z nastolatkiem? Praktyczne wskazówki Jak rozmawiać z nastolatkiem? Stwórz warunki do rozmowy Jak rozmawiać z nastolatkiem? Słuchaj Jak rozmawiać z nastolatkiem? Zadawaj pytania Jak rozmawiać z nastolatkiem? Trzymaj emocje na wodzy Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie oceniaj Jak rozmawiać z nastolatkiem? Bądź szczery i otwarty Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie unikaj trudnych tematów Jak nie rozmawiać z nastolatkiem? Prowadzenie konwersacji z osobą w okresie dojrzewania może być niezwykle trudne. Często wydaje nam się, że bez względu na to, jak bardzo się staramy, nie jesteśmy w stanie skończyć rozmowy bez kłótni i zgrzytów. Niestety, często wina leży po naszej stronie, nawet wtedy, kiedy mamy dobre chęci. Jak rozmawiać z nastolatkiem? W jaki sposób stworzyć idealne warunki do konwersacji? Których tematów lepiej nie poruszać? Czytaj dalej! Jak rozmawiać z nastolatkiem? Praktyczne wskazówki Relacje opiekunów z nastolatkami są często trudne, złożone, pełne napięć i kłótni. Nic dziwnego, ponieważ okres dorastania jest momentem, w którym dziecko zaczyna budować swoją tożsamość i autonomię. W tym czasie zachodzi też duża ilość zmian hormonalnych w jego organizmie, co może powodować występowanie huśtawek nastroju i wzmożonej emocjonalności. To wszystko znowu może prowadzić do przeciwstawiania się dorosłym i niechęci do prowadzenia z nimi szczerych rozmów. Jak wiemy, komunikacja z podopiecznym jest niezwykle ważna, szczególnie w burzliwym okresie dorastania. Jak stworzyć bezpieczne i komfortowe warunki do rozmowy, w których nastolatek poczuje się pewnie? To oczywiście w pewnym stopniu zależy od cech charakteru i stanu emocjonalnego konkretnej osoby. Jest jednak kilka uniwersalnych zasad, które pomogą nam w prowadzeniu produktywnych i szczerych konwersacji. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Staraj trzymać się poniższych zasad: Stwórz warunki do rozmowy. Ustal jej termin oraz zasady, zorganizuj odpowiednią przestrzeń. Bądź zaangażowany w konwersację - aktywnie słuchaj i zadawaj pytania. Nie oceniaj. Pamiętaj, że każdy ma prawo do własnych zainteresowań i przekonań. Trzymaj emocje na wodzy. Bądź szczery i otwarta. Pokaż podopiecznemu, że darzysz go zaufaniem. Nie unikaj trudnych tematów, nawet, jeśli boisz się o nich rozmawiać. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Stwórz warunki do rozmowy Każda poważna, długa rozmowa z nastolatkiem (na przykład na temat jego zachowania i rzeczy, które cię w nim niepokoją) powinna zostać dokładnie zaplanowana. Zamiast „atakować” swojego podopiecznego w biegu i nerwach, stwórz dobre warunki do konwersacji. Spokojne, przemyślane spotkanie, do którego oboje się przygotujecie, ma o wiele większe szanse na powodzenie. Jak stworzyć idealne warunki do rozmowy z nastolatkiem? Umów się na rozmowę Często zdarza się, że temat, który chcemy poruszyć z nastolatkiem pojawia się nagle. To naturalne, że naszym pierwszym instynktem jest konfrontacja z podopiecznym i rozpoczęcie dłuższej rozmowy. Musisz jednak pamiętać, że nastolatek, nawet jeśli nie jest jeszcze pełnoletni, ma prawo do samodzielnego rozporządzania własnym czasem. To, że ty chcesz rozpocząć konwersację w danym momencie nie oznacza, że druga osoba będzie czuła się z nią komfortowo. Może boli ją głowa, jest umówiona na telefon z koleżanką, albo ma bardzo ważny projekt do szkoły, z którym się nie wyrabia? Jeśli chcesz poruszyć dłuższy lub ważny temat z nastolatkiem, pamiętaj, żeby wcześniej umówić się z nim na rozmowę. Daj mu czas na przygotowanie, znajdźcie termin, który będzie odpowiadał każdemu z was. Kiedy nastolatek poczuje, że traktujesz go na zasadach partnerstwa, o wiele prościej będzie mu się przed tobą otworzyć. Ustal wspólnie z nastolatkiem zasady rozmowy Przed rozpoczęciem rozmowy poinformuj nastolatka, na jakie tematy chcesz z nim porozmawiać. Nie musisz wchodzić w szczegóły, jednak bardzo ważnym jest, aby twój rozmówca dowiedział się, z jakiego powodu zaplanowaliście rozmowę. Zapytaj nastolatka, czy on też chciałby przy okazji poruszyć z tobą jakieś konkretne kwestie. Zapiszcie zasady, które będą obowiązywać w czasie rozmowy. Czy jest jakiś temat, którego twój podopieczny bardzo nie chce dzisiaj poruszać? Czy są konkretne zwroty lub sformułowania, które wyprowadzają któreś z was z równowagi? Doprecyzowanie tego typu kwestii niezwykle ułatwi wam późniejszą komunikację. Wybierz dobre miejsce na rozmowę Planując rozmowę z nastolatkiem znajdź miejsce, w którym nikt wam nie będzie przeszkadzał. Jeśli chcecie zahaczać o wrażliwe i poważne tematy bardzo ważnym jest, aby twój rozmówca poczuł się komfortowo i bezpiecznie. Tylko wtedy będzie w stanie się przed tobą otworzyć. Unikaj sytuacji, w których wasza rozmowa jest słyszalna przez innych domowników, albo są oni w stanie wejść do pomieszczenia w trakcie konwersacji. Wybierz ciche, przytulne miejsce, najlepiej z opcją zamknięcia drzwi od środka. W innym wypadku poinformuj resztę domowników, że ty i podopieczny potrzebuje chwili czasu tylko dla siebie i będziecie wdzięczni, jeśli nikt nie będzie wam przeszkadzał. Pozbądź się rozpraszaczy Jak rozmawiać z nastolatkiem podczas zaplanowanej wcześniej konwersacji? Przede wszystkim postaraj się być w stu procentach skupionym na swoim rozmówcy. Zrezygnuj z wszelkich „rozpraszaczy”. Wyłącz telewizor czy radio, nie przeglądaj telefonu, nie wykonuj w tym czasie obowiązków domowych. Najważniejsze, aby nastolatek poczuł, że cała twoja uwaga jest skoncentrowana wokół rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Słuchaj Jednym z najważniejszych punktów prowadzenia produktywnej rozmowy z nastolatkiem jest aktywne słuchanie. Podkreślamy tutaj słowo aktywne, ponieważ często wydaje nam się, że jesteśmy zaangażowani w rozmowę, a tak naprawdę nasze myśli uciekają w siną dal, koncentrując się na kompletnie innych tematach. Niestety, nasz rozmówca zazwyczaj jest w stanie wyczuć, że nie jesteśmy w stu procentach skupieni na tym, co próbuje nam przekazać. To znowu może wywołać w nim frustrację oraz niechęć do kontynuacji rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby poczuł się wysłuchany? Postaraj się skupić na każdej części jego wypowiedzi, a nie tylko tej, która zahacza o ważne dla ciebie tematy. Oczywiście, jeśli rozmowa dotyczy jego słabych ocen albo niegrzecznego zachowania, w końcu będziecie musieli przejść do meritum. Pamiętaj jednak o daniu swojemu rozmówcy przestrzeni do wypowiedzi i dokładnego przedstawienia swojego punktu widzenia. Uważnie wysłuchaj tego, co nastolatek chce ci przekazać, nawet jeśli do końca się z nim nie zgadzasz. Nie próbuj mu przerywać ani wchodzić w słowo. Prowadź dyskusję, ale nie próbuj komentować, oceniać czy krytykować jego wypowiedzi. Jeśli dane zachowanie lub sytuacja tego wymagają, udziel swojemu podopiecznemu reprymendy. Nie zapominaj jednak, że ma prawo do bycia wysłuchanym i przedstawienia swojego punktu widzenia. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Zadawaj pytania Jak rozmawiać z nastolatkiem tak, żeby jak najbardziej zaangażować go w konwersację? Nie zapomnij o częstym zadawaniu pytań. Twój rozmówca musi poczuć, że realnie interesujesz się tym, co ma do powiedzenia. Jeśli widzisz, że skupia się na konkretnym wątku lub wydarzeniu, zadaj kilka pytań, które ułatwią mu rozwinięcie myśli. Mogą być to zdania takie jak: „Jak tamto wydarzenie wyglądało z twojej perspektywy?” „Jak czułeś/aś się w tamtym momencie?” „Jak skończyła się ta historia?” „Co teraz myślisz o tym, co się wydarzyło?” „Czy żałujesz tego, jak w tamtym momencie zareagowałeś?” Daj nastolatkowi przestrzeń do wypowiedzi na temat, który go interesuje. Bądź aktywnie zaangażowany w rozmowę. Pamiętaj jednak, żeby nie zadawać pytań zbyt natarczywie. Granica między szczerym zainteresowaniem, a sprawieniem, że druga osoba poczuje się „jak na przesłuchaniu”, może być bardzo cienka, szczególnie podczas rozmów na drażliwe tematy. Twój rozmówca powinien czuć się komfortowo, dlatego jeśli widzisz, że bardzo nie chce dzielić się z tobą którąś z informacji, najlepiej odpuść. Do każdego tematu możesz wrócić przecież później, na przykład przy okazji następnej rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Trzymaj emocje na wodzy Spokój jest jednym z kluczowych elementów produktywnej rozmowy z nastolatkiem. Niestety, czasami jest nam bardzo trudno go utrzymać, szczególnie, jeśli poruszane są trudne i drażliwe tematy. Czasami wystarczy jedno złe słowo lub stwierdzenie, które wyprowadzi któregoś z rozmówców z równowagi. Jak skutecznie trzymać nerwy na wodzy podczas rozmów z nastolatkiem? Pamiętaj, że to ty jesteś osobą dorosłą. Twój podopieczny dopiero wchodzi w okres dojrzewania, a w jego organizmie zachodzi wiele zmian. W przeciwieństwie do ciebie nastolatek ma prawo się unosić. Ty nie powinieneś reagować emocjonalnie. Jeśli widzisz, że rozmowa wkroczyła na „niebezpieczne” tory, a nastolatek mówi podniesionym głosem, krzyczy lub używa niestosownych zwrotów, zakończ rozmowę. Zrób to samo w sytuacji, w której poczujesz, że sam jesteś zbyt zdenerwowany lub emocjonalny do kontynuowania konwersacji. Pamiętaj, że do rozmowy możecie zawsze wrócić w późniejszym terminie. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie oceniaj Jeśli chcemy zbudować szczerą i obustronną więź emocjonalną z nastolatkiem musimy mu pokazać, że akceptujemy go takim, jaki jest. Dlatego tak ważnym jest, aby podczas rozmów nie oceniać swojego podopiecznego. Najczęstszym błędem, który popełniamy, jest bagatelizowanie jego uczuć oraz problemów, ponieważ nie wydają nam się „wystarczająco ważne”. Nie możemy jednak zapominać, że emocje, które nastolatek odczuwa, są prawdziwe. To, że my nie jesteśmy w stanie ich zrozumieć nie znaczy, że powinny być zamiatane pod dywan. Nigdy też nie powinniśmy podchodzić do rozmowy z nastolatkiem stereotypowo i dewaluować jego pomysłów lub poglądów. Pamiętaj, że każdy z nas ma prawo do własnych przekonań i zainteresowań. Jeśli twój rozmówca z pasją i zaangażowaniem opowiada o rzeczy, która wydaje ci się błaha i nieważna, nie dawaj tego po sobie poznać. Nawet delikatny wyraz braku zainteresowania może sprawić, że twój podopieczny poczuje się zignorowany i w konsekwencji straci chęć do rozpoczynania z tobą kolejnych rozmów. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Bądź szczery i otwarty Jak rozmawiać z nastolatkiem, który ma problem z okazywaniem emocji? Przede wszystkim nie wstydź się przed nim swoich własnych uczuć. Jeśli któryś z tematów sprawia, że robi ci się przykro, smutno albo zbiera ci się na łzy, powiedz o tym otwarcie swojemu rozmówcy. Jeśli twój podopieczny zobaczy, że czujesz się przy nim bezpiecznie, również w kwestii okazywania uczuć, o wiele prościej będzie mu się przed tobą emocjonalnie otworzyć. Nie zatajaj przed podopiecznym swoich myśli oraz uczuć. Nie unikaj trudnych pytań, a jeśli są tematy, na które bardzo nie chcesz rozmawiać, postaraj się dokładnie wytłumaczyć dlaczego jest tak a nie inaczej. Pamiętaj, że jeśli wymagasz od drugiej osoby szczerości podczas rozmowy, musisz najpierw zdobyć jej zaufanie, a co za tym idzie, samemu być stuprocentowo szczerym. Jak rozmawiać z nastolatkiem? Nie unikaj trudnych tematów Prawdopodobnie każdy z nas ma tematy, które trudno mu poruszać z innymi osobami. Sprawa może wyglądać jeszcze ciężej, kiedy czujemy, że powinniśmy podjąć je z naszym podopiecznym, szczególnie, jeśli jest w burzliwym okresie dorastania. Niestety, odkładanie trudnych tematów „na potem” zazwyczaj przynosi nam więcej szkody niż korzyści. Wiele problemów będzie nam o wiele łatwiej rozwiązać, jeżeli zareagujemy szybko i stanowczo. Poza tym, spuszczanie kurtyny milczenia na stresujące dla nas tematy może sprawić, że staną się rodzinnym tabu i konsekwencji jeszcze trudniej będzie nam się zebrać do rozmowy. Jak rozmawiać z nastolatkiem o seksualności? Najlepiej szczerze i otwarcie, bez oceniania i tworzenia tematów tabu. Jeśli podopieczny zapyta nas o kwestie związane z seksem, powinniśmy odpowiadać w sposób odpowiedni do jego wieku. Możemy wspomóc się artykułami i książkami dotyczącymi poruszania tego typu wątków z nastolatkami. Pamiętaj jednak, żeby zawsze zahaczać o temat nietykalności cielesnej nastolatka i przypominać mu, że nikt nie powinien przekraczać jego granic. Jak rozmawiać z nastolatkiem, u którego podejrzewamy depresję? W takiej sytuacji opiekun powinien powiedzieć podopiecznemu, że zauważył u niego niepokojące objawy i zapytać, czy mógłby w jakikolwiek sposób mu pomóc. Warto też jak najszybciej umówić wizytę u specjalisty. Tylko psychiatra lub psychoterapeuta będzie w stanie odpowiednio zdiagnozować problem, a następnie wdrożyć odpowiednie leczenie. Podcast Sekspertki: Iza Jąderek o dojrzewaniu, edukacji seksualnej i książce „Zmieniam się” Seksuolożka Iza Jąderek napisała książkę dla wchodzących w okres dojrzewania dzieciaków. „Zmieniam się” bez wahania można nazwać lekturą przełomową, która w przyjazny i rzetelny sposób wyjaśnia procesy zachodzące w ciele, kwestię stawiania granic i pomaga w zaprzyjaźnieniu się z własną seksualnością, wypełniając brak edukacji seksualnej w naszym kraju. Dlaczego to książka dobra nie tylko, dla dzieci w wieku 10-12 lat, ale i trzydziestolatków? Posłuchajcie podcastu! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/sekspertki-sekspertki-iza-jaderek-o-dojrzewaniu-edukacji-seksualnej-i-ksiazce-zmieniam-sie-c4a2d0f.jpeg" width="700" height="700" alt="Sekspertki: Sekspertki: Iza Jąderek o dojrzewaniu, edukacji seksualnej i książce „Zmieniam się”" title="Sekspertki: Sekspertki: Iza Jąderek o dojrzewaniu, edukacji seksualnej i książce „Zmieniam się”" /> Jak nie rozmawiać z nastolatkiem? Niestety, nawet jeśli podejdziemy do rozmowy z podopiecznym z jak najlepszymi chęciami i starannym przygotowaniem, może zdarzyć się, że nie pójdzie ona zgodnie z planem. Z czego lepiej zrezygnować podczas rozmowy z nastolatkiem? Wypytywanie o znajomych/partnera Jako opiekun dziecka masz prawo wiedzieć co dzieje się w jego życiu. Nie oznacza to jednak, że nastolatek musi dzielić się z tobą każdą swoją myślą. Bardzo ważne, aby miał przestrzeń tylko dla siebie - przecież to oddzielny byt. Młodzi mogą być szczególnie wrażliwi na tematy związane z bliskimi znajomymi lub potencjalną sympatią. Jeśli nastolatek nie chce podzielić się z tobą tym obszarem życia od razu, nie naciskaj i nie wypytuj. Jeśli będziesz zbyt natarczywie wyciągać z niego informacje, prawdopodobnie jeszcze bardziej zamknie się w sobie. Ocenianie jego zainteresowań Wspomnieliśmy o tym już we wcześniejszym akapicie, ale to powtórzymy: nikt nie lubi być oceniany, każdy ma prawo do własnych przekonań i zainteresowań. Nie próbuj wywierać na swoim podopiecznym nacisku względem tego, co powinno mu się podobać. Jeśli chce rozmawiać z tobą o swoich zainteresowaniach, spróbuj dawać mu do zrozumienia, że je akceptujesz i chętnie o nich posłuchasz. Pamiętaj, aby w żaden sposób nie podcinać swojemu rozmówcy skrzydeł.
Tak ubiera się Generacja Z? O stylu Portii z „Białego Lotosu” wyrażono już wiele opinii, od zachwytu po krindż. O czym to świadczy? [FELIETON]
Trendy przychodzą i odchodzą, ale ubrania – jak muzyka czy sztuka – zawsze jakoś tam oddają obraz społeczeństw, z których pochodzą. I skoro wszyscy się już zgadzamy, że świat zmierza ku zagładzie, tylko czekać, aż znajdzie to swoje odwzorowanie w naszym ubiorze.
No i stało się. Spójrzcie na Portię (Haley Lu Richardson), ikonę chaotycznej energii z drugiego sezonu „Białego Lotosu”, która jest trochę jak Annie Hall, ale w wersji z TikToka. Patrzcie na Katie Holmes, na nowo przeżywającą czasy „Jeziora marzeń” w satynowym topie i dżinsowych dzwonach z postrzępionymi nogawkami w stylu Y2K. Albo na Michelle Obamę w sukience od Marine Serre przerobionej na top (!), Julię Fox w kreacji z liści. U projektantów taka sama anarchia. Dziurawe kiecki u Chloé, szydełkowe topy porwane na szwach u Marni, staniki z torebek u Givenchy. Ten obłęd ma nazwę i odpowiedzialna za kostiumy w „Białym Lotosie” Alex Bovaird określa ubiór Portii przymiotnikiem „schlumpy” (ćwokowaty). Gdzieś między przypadkową Kalifornią a kacem po Coachelli – wyjaśnia kostiumografka. Portia nie ma bowiem konkretnego stylu, ale zestaw różnych moodów, które dobiera do okazji – minikardigan na kontrastującym biustonoszu do baru, kosmiczny komplet z dzwonami na randkę z chłopakiem z Essex. To nie nonszalancja, bo przecież czasem bardzo jej zależy – dodaje Bovaird. Portia poza byciem życiowo niezdecydowaną jest również totalnie spłukana, wszyscy możemy się z nią zatem utożsamiać. Jej styl, pełen chaosu i pozbawiony konwencji, nie jest niczym nowym, jednak jego obecność w tak popularnym serialu świadczy o jednym: nadszedł jego czas. Zresztą ten stylistyczny miszmasz przewidywał już w 2021 roku trend forecaster Sean Monahan w eseju „Vibe Shift”. Monahan, który 10 lat temu przewidział normcore, napisał, że nadszedł czas na nowy globalny ruch kulturowy. Czym więc jest nowy vibe? Dla Monahana może to być powrót do bardziej sfragmentaryzowanej kultury, powrót do nostalgii za niegrzecznymi latami 2000., renesans rocka czy też ironii. Sam autor przyznaje zresztą, że nie jest do końca pewny, co nowy vibe oznacza dla mody. Na pewno zmianę – bo ileż można dusić się w tej charakterystycznej dla milenialsów estetyce perfekcyjnego minimalizmu? Kiecki bodycon z Shein, bielizna modelująca od Kim Kardashian, wypełniacze usuwające charakter z twarzy i fit życie stało się równie wszechobecne, co i przereklamowane. Styl Portii to nie tylko sprzeciw wobec trendów, szybkiej mody i nadmiernej konsumpcji, to przede wszystkim skupienie się na sobie, i to w najzdrowszy możliwy sposób. Self-care w najczystszej postaci. Najlepszą metodą na wypracowanie tego looku jest wizyta nie na Sheinie, ale w lumpeksie. „Biały Lotos 3”: Gwiazda 1. sezonu powróci w nowych odcinkach? Oto wszystko, co wiemy o kolejnej serii serialu Pora zabookować kolejne wakacje, ponieważ „Biały Lotos” oficjalnie powróci z 3. sezonem. Sprawdźcie, co już wiadomo o kontynuacji hitowej produkcji HBO Max. Czy akcja zgodnie z sugestiami twórcy przeniesie się do Azji? Kogo zobaczymy w nowych odcinkach? To nie koniec. Tak się również składa, że ten nowy vibe ładnie współgra ze słowem 2022 roku według Oxfordu („essę” PWN-u uprzejmie zignoruję), czyli „goblin mode”. Ten tryb goblina ma polegać na odrzuceniu norm społecznych i oczekiwań, co w przypadku ubioru oznaczałoby poświęcenie lajków na rzecz najczystszej energii chaosu. Brzmi mało atrakcyjnie? Ale jak sugeruje słowo „tryb”, robi się to przecież celowo. A może po latach podziwiania brzucha Emily Ratajkowski, talii Kim Kardashian i outfitów Elsy Hosk postanowiliśmy się zbuntować i robić to, na co mamy po prostu ochotę? Ja tam wolę być goblinem niż wyświechtanym stereotypem. Arek Zagata jest redaktorem mody Glamour. W swojej rubryce dokonuje modowego roastu. @arek.zagata. Tekst ukazał się w magazynie Glamour 02/23. Lutowy numer GLAMOUR z Klaudią Nieścior na okładce już w sprzedaży. Oto 6 powodów, dla których warto po nie sięgnąć Lutowe wydanie GLAMOUR ze zwyciężczynią „Top Model 11”, Klaudią Nieścior, jest już dostępne w kioskach! Przedstawiamy 6 powodów, dla których warto je mieć.