Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie
Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła?
Obiecywano wiele. Chorobliwie nieśmiałym – komfort kontaktu na odległość, nie tak kosztownego emocjonalnie jak pierwsza rozmowa z obcą osobą twarzą w twarz. Beznadziejnie romantycznym – nieograniczony dostęp do potencjalnych osób partnerskich spełniających fantazje o ideale, te wszystkie bratnie dusze, od których miały ich dzielić dwa przesunięcia kciukiem w lewo. Wszystkim – równe, zdemokratyzowane dzięki darmowej technologii szanse na miłość. Ile z tych zamaszystych obietnic udało się zrealizować? Czy Tinder, Bumble, Hinge i inne mobilne narzędzia dla poszukujących relacji, mówiąc kolokwialnie, dowiozły? W marcu ubiegłego roku sześć osób z różnych części Stanów Zjednoczonych połączyło siły w zbiorowym pozwie przeciwko Match Group, firmie technologicznej, do której należą popularne aplikacje i serwisy randkowe, w tym wspomniane Tinder i Hinge, a także Match.com czy OkCupid. Monopolista rynku randek online został oskarżony o to, że z premedytacją wprowadza ludzi w błąd. Obiecuje miłość, a daje kolejny niezdrowy nałóg. W pozwie przeciwko Match Group próbowano wykazać, że aplikacje i serwisy randkowe są zaprogramowane tak, by uzależniać osoby, które ich używają. Stosując strategie typowe dla gier hazardowych, Match Group ma z premedytacją żerować na osobach szczególnie wrażliwych i podatnych na ten rodzaj stymulacji. Zarząd pozwanej firmy oczywiście uznał zarzuty za niedorzeczne, ale może coś jest na rzeczy? Aplikacja do kochania, algorytm do zarabiania Logika podpowiada, że w czasach przybierającej na sile epidemii samotności powinniśmy coraz tłumniej oblegać aplikacje randkowe w poszukiwaniu zasilających interakcji. Tymczasem z każdym rokiem coraz mniej osób korzysta z Tindera czy Bumble. Bo rzekomo cudowny lek na samotność okazał się niebezpieczną trucizną? „Ludzie są zmęczeni. Mają wrażenie, że aplikacje randkowe to praca na drugi etat” – tłumaczyła Lisa Portolan, australijska badaczka relacji i kształtującej je kultury internetu, autorka powieści i poradników, w podcaście „The Hook Up”. „Scrollują w nieskończoność, ale towarzyszy temu fatalistyczne przekonanie o porażce. W tym sensie korzystają z aplikacji randkowych jak z innych platform społecznościowych. Przeglądają zawartość bez emocjonalnego zaangażowania i intencji, żeby faktycznie kogoś znaleźć. A do tego czują, że są zmuszani do wykupienia subskrypcji, na którą ich nie stać”. Światowa prasa opinii – od „Forbesa” po „The Economist” – już od jakiegoś czasu pochyla się nad spadkiem zasięgów aplikacji randkowych, które notują coraz mniejsze przychody i sukcesywnie tracą użytkowników i użytkowniczki. Z niedawnego raportu agencji Ofcom wynika, że w samej Wielkiej Brytanii w ciągu zaledwie 12 miesięcy konta w aplikacjach randkowych usunęło aż 1,4 mln osób. Akcjonariusze Tindera wyprzedają udziały, a Bumble zwalnia jedną trzecią zespołu, żeby utrzymać biznes na powierzchni. I jak zgodnie potwierdzają specjalistyczne analizy, katalizatorem rynkowego fiaska aplikacji randkowych są wspomniane przez Lisę Portolan płatne subskrypcje. Wszystkie odcienie Tindera – co trzeba wiedzieć o korzystaniu z aplikacji randkowych Zawieranie znajomości przez aplikacje randkowe to już dziś standard. Wciąż jednak padają pytania, jak randkować, by znaleźć to, czego się szuka. Miłość, romans, jednonocna przygoda, przyjaźń... To wszystko czeka na Tinderze i podobnych platformach. Jak z nich korzystać? Jakie powinny być twoje pierwsze kroki na Tinderze? Aplikacje – w przeciwieństwie do tradycyjnych internetowych serwisów randkowych, tworzonych na wzór niegdysiejszych biur matrymonialnych – były tak rewolucyjne, bo nie wymagały żadnych opłat. Zrywały z dotychczasowymi zasadami gry. Nie trzeba było wypełniać parapsychologicznych testów na zgodność charakterów i płacić samozwańczym swatkom. Wystarczyło założyć konto i przesuwać. W prawo, w lewo, w lewo, w prawo. Egalitarny raj. Ale sielanka się skończyła, a algorytm został przepisany na bezwzględne narzędzie do zarabiania. Nie ma na to na razie żadnych dowodów, ale coraz więcej mówi się o tym, że aplikacje trzymają za paywallem najlepsze partie. Wykupisz subskrypcję, zyskasz dostęp do profili, które cieszą się wyjątkową popularnością. To nie bez znaczenia, że na sile tracą głównie aplikacje i serwisy randkowe adresowane do osób heteroseksualnych. Pozycja rynkowa takich platform jak Grindr jest stabilna, a prognozy – bardzo optymistyczne. Szokujące? Wcale. Kłopoty Tindera wpisują się w dużo szersze zjawisko i potwierdzają, że być może mamy do czynienia z punktem zwrotnym w kulturze relacji. Fantazje erotyczne o równości Odwrót od tego rodzaju aplikacji jest objawem wypalenia randkowego, którego doświadcza coraz więcej kobiet. Masowe rozczarowanie kontaktami z mężczyznami manifestuje się czasem w takich zjawiskach społecznych jak „boy sober”, czyli dobrowolny detoks od randek, związków oraz seksu, praktykowany przez coraz więcej młodych kobiet. A one – to średnia wyciągnięta z deklaracji – wolą stawiać na rozwój osobisty i zawodowy oraz inwestować czas i energię w siostrzeńskie relacje niż spalać się w kolejnym niezadowalającym romansie. Czasem nawet zawód heteroseksualną relacją urasta do rangi politycznego protestu – jak 4B, filozofia z radykalnych koreańskich forów internetowych, którą Amerykanki postanowiły przejąć, gdy prezydentem USA został ponownie Donald Trump, mizogin i przestępca seksualny. Koncepcja 4B zakłada rezygnację z seksu, randek i małżeństw z mężczyznami oraz dodatkowe „nie” dla rodzenia im dzieci. Kobiety odchodzą z aplikacji randkowych, bo przytłoczone pogłębiającą się przepaścią światopoglądową (one pozostają liberalne, mężczyźni stają się coraz bardziej konserwatywni), tracą wiarę w możliwość stworzenia wzorcowo partnerskiej relacji, w której druga strona uzna ich podmiotową pozycję. Nie uwierzysz, co wiedzą o tobie Tinder czy Grindr! Te informacje zbierają o nas aplikacje randkowe Już dawno skończyły się czasy, w których aplikacje wiedzą o nas tyle, ile sami byśmy chciały czy chcieli. Wielu informacji wcale nie musimy im podawać. Zaawansowane algorytmy śledzenia powodują, że nawet randkowe apki zbierają o nas takie dane, o których nie mamy pojęcia. Dopóki ktoś nie będzie chciał ich wykorzystać albo nie zostaną bez naszej zgody upublicznione. „Kobieta heteroseksualna, która nie stosuje żadnej autocenzury, nie dokonuje mniejszych czy większych zmian w sobie samej, czego wymaga tradycyjny wzorzec kobiecości, naraża tym samym na szwank swe życie uczuciowe, chyba że pozna mężczyznę, który nie boi się drwin czy ośmieszenia” – pisze feministyczna eseistka Mona Chollet w świetnej książce Wymyślić miłość na nowo. Jak patriarchat sabotuje relacje między mężczyznami a kobietami. „W myśl patriarchalnych kryteriów ten, kto wybiera równą sobie partnerkę, rezygnując w ten sposób z części władzy, którą ma prawo sprawować, zostanie w istocie rzeczy uznany za masochistę czy też oryginała, ewentualnie za zdrajcę albo wszystko to razem. Stawia się w sytuacji przynoszącej hańbę, gdyż zarezerwowanej zazwyczaj dla kobiet”. Mona Chollet powtarza za Glorią Steinem, ikoną walki na rzecz równouprawnienia, żeby przestać gonić za patriarchalną fantazją o wielkiej miłości, w którą zawsze wpisana jest podległość kobiety, i zacząć „erotyzować równość”. Może więc remedium na kryzys heteroseksualnych relacji i randek online byłaby aplikacja dla wyemancypowanych kobiet i rozumnych mężczyzn? Feministka na randce Teoretycznie taką platformą miało być Bumble, aplikacja, która debiutowała na rynku w 2014 roku właśnie jako „feministyczna odpowiedź na Tindera”. W zamyśle Bumble jednym prostym ruchem wywracało dotychczasową dynamikę tradycyjnego heteronormatywnego uwodzenia, które polega na tym, że mężczyzna zdobywa, a kobieta ewentualnie pozwala się zdobyć. Generalnie aplikacje randkowe umożliwiają kontakt dopiero po stworzeniu pary – ale nie ma znaczenia, która strona go zainicjuje. W Bumble pierwszą wiadomość musiała wysłać kobieta. Co miało dawać użytkowniczkom wzmacniające poczucie sprawczości, w kontrze do pozbawiającego kontroli czekania, aż książę się ruszy i zaklika. „Feminizm według Bumble był od początku problematyczny” – mówiła Lisa Portolan w podcaście „The Hook Up”. „W moich badaniach wyraźnie wyszło, że kobiety nie zawsze chcą inicjować kontakt. Mało tego, gdy to robiły, często nie otrzymywały odpowiedzi na swoją wiadomość, co mogło być przejawem zinternalizowanej mizoginii. Mężczyźni nie byli zainteresowani kobietami, które przejmują inicjatywę. Co w takim razie robili w Bumble? Niezła ironia”. Dziś w aplikacji, która przeszła subtelny rebranding, by ochronić swoje wpływy na kurczącym się rynku, obowiązują już inne zasady. Kobieta nie musi pisać pierwsza. Zresztą to rozwiązanie od początku było powierzchowne, świadczyło o głębokim niezrozumieniu wyzwań, z którymi mierzą się kobiety randkujące online. Dawało iluzję kontroli, ale kompletnie nie przekładało się na większe poczucie bezpieczeństwa, bo nie chroniło kobiet przed napastliwym podrywem, stalkerami i zdjęciami penisów, o które nie prosiły. Dziwne sytuacje, które mogą przytrafić się wam na Tinderze. Przeczytajcie, zanim zainstalujecie aplikację! Tinder i inne aplikacje randkowe to miejsca, gdzie można zawrzeć ciekawe znajomości, ale równie dobrze zniechęcić się do takich praktyk. Dlatego lepiej dmuchać na zimne i wcześniej poznać panujące w owych miejscach zwyczaje, niż porządnie się nie sparować, a sparzyć. Bezpieczne online, bezpieczne offline Kwestie komfortu są często zgłaszane przez kobiety rozczarowane aplikacjami do randkowania. Z niedawnego raportu Pew Research wynika, że 57 proc. kobiet uważa randkowanie online za niezbyt bezpieczne, a aż 85 proc. doświadczyło stalkingu o różnym natężeniu po tym, jak jasno zakomunikowały, że nie są zainteresowane relacją. Mogły usunąć połączenie w aplikacji, a mężczyźni i tak szukali z nimi kontaktu. Niektóre przypadki są ekstremalne. Słynny „oszust z Tindera” (powstał o nim film dokumentalny Netfliksa) wyłudzał pieniądze od kobiet, które uwodził przez aplikację. Wśród przemocowych zachowań, których dopuszczają się heteroseksualni mężczyźni, są również te najbardziej brutalne: gwałty i morderstwa. W aplikacjach nie szukają oni miłości. Polują na ofiary. Oczywiście gwałciciele są nie tylko na Tinderze, ale to prawda, że aplikacje randkowe normalizują uprzedmiotawiającą komunikację. Aplikacje randkowe sankcjonują przeświadczenie, że możliwości są nieskończone, a za rogiem na pewno czeka jeszcze lepsza opcja. Taki przekaz dehumanizuje osoby korzystające z randek online. Z kolei jeśli nie widzisz w kimś człowieka, dużo łatwiej jest potraktować go źle. Zerwać kontakt bez wyjaśnienia. Obrażać. Napastować. Wielokrotnie częściej przekroczeń doświadczają kobiety. Co robią aplikacje, by zapewnić im bezpieczeństwo? Niewiele ponad ogólnie przyjęty standard. Można zgłosić użytkownika, który zachowuje się w niewłaściwy sposób, ale w zasadzie nie wiadomo, co z takim zgłoszeniem dzieje się później. Kobieta, która poszła na randkę offline z mężczyzną poznanym przez Bumble i nie czuła się na niej bezpiecznie, może poinformować o tym administratorów aplikacji. Nie wiadomo jednak, jak przetwarzana jest taka informacja. Często użytkowniczki nie są świadome, jak mogą się chronić, bo aplikacje nie kładą wystarczającego nacisku na przejrzystą, skuteczną komunikację w tym zakresie. A porady w stylu: „Przed randką poproś o nazwisko i przekaż je bliskim wraz z lokalizacją, w której się spotykacie”, nie rozwiązują problemu bezpieczeństwa, bo po raz kolejny zrzucają odpowiedzialność na kobietę. Tymczasem kobiety nie będą bezpieczne online, dopóki nie będą bezpieczne offline. A do tego potrzebujemy zmiany kultury, nie tylko doraźnych rozwiązań w aplikacjach dla szukających miłości. Aplikacje randkowe są w końcu odbiciem rzeczywistości, dysfunkcjonalnego świata niewystarczająco ostrożnych ofiar i bezkarnych oprawców. Z Tindera, na szczęście, zawsze można się wypisać. (Nie)ludzka technologia, która udaje emocje i mistrzowsko nami manipuluje. „Śmiech czy flirtujący głos to pewnego rodzaju zabiegi” Ślub z robotem, przyjaźń z hologramem. W obliczu samotności i rozczarowań relacjami z ludźmi coraz bardziej humanizujemy AI. Ale czy sztuczna inteligencja może mieć empatię? – Na razie to wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie – mówi filozofka Aleksandra Przegalińska.
(Nie)ludzka technologia, która udaje emocje i mistrzowsko nami manipuluje. „Śmiech czy flirtujący głos to pewnego rodzaju zabiegi”
Ślub z robotem, przyjaźń z hologramem. W obliczu samotności i rozczarowań relacjami z ludźmi coraz bardziej humanizujemy AI. Ale czy sztuczna inteligencja może mieć empatię? – Na razie to wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie – mówi filozofka Aleksandra Przegalińska.
Ismena Dąbrowska: Akcja oscarowego filmu „Her” Spike’a Jonze’a sprzed 13 lat dzieje się w 2025 roku. Samotny pisarz wchodzi w relację z wirtualną asystentką. Patrząc z dzisiejszej perspektywy, na ile to, co pokazano na ekranie, się spełniło? Aleksandra Przegalińska: Zawsze lubiłam ten film, bo wydawał mi się dużo spokojniejszy niż wszystkie te straszne produkcje na temat sztucznej inteligencji, która wchodzi w konflikt z człowiekiem, mści się, chce go zniszczyć. Jonze zaproponował inną, nie dystopijną, bardziej wysubtelnioną wersję tej relacji. Żadna wizja popkulturowa nie realizuje się w 100 proc. Nie mamy więc dziś do czynienia z asystentką pokroju filmowej Samanthy, która rozwija świadomość, przez co rozmowa z nią jest praktycznie rozmową z człowiekiem. Ma jakąś formę inteligencji afektywnej, emocjonalnej, dużo bardziej rozbudowaną. Natomiast w jakimś sensie jest to film proroczy, bo rzeczywiście w 2025 mamy asystentów AI, którzy rozmawiają na poziomie człowieka. Nie mają świadomości, własnej woli, nie podejmują własnych działań, ale potrafią prowadzić konwersacje tak, że czasem łatwo zapomnieć, że chodzi o AI. Przypominamy sobie o tym, gdy pojawiają się ich ograniczenia, bo są to cały czas modele pracujące na bazie statystyki, karmione interakcjami ludzi. Mówisz, że sztuczna inteligencja nie posiada cech ludzkich, jak np. własna wola, a mimo to coraz więcej osób wchodzi w związki, zakochuje się, tworzy relacje przyjacielskie z AI. Dlaczego? Myślę, że ludzie mają bardzo głębokie potrzeby społeczne niezależnie od tego, czy są młodsi, starsi, skąd pochodzą. Jesteśmy istotami społecznymi i szukamy interakcji. Mam kilka hipotez co do tego, dlaczego ludzie to robią. Jedna to oczywiście ciekawość i pewnego rodzaju możliwość kontroli, bo możesz stworzyć sobie asystenta według własnych marzeń. Z ludźmi tak się nie da. Jasne, możesz spotkać osoby absolutnie cudowne w swoim życiu, zakochać się albo zaprzyjaźnić, ale każda z nich ma swoją suwerenność. A tutaj tworzysz sobie od podstaw coś, co według ciebie jest najlepszą możliwą wersją takiego przyjaciela. To też może wynikać z tego, że jesteśmy w kryzysie samotności, co mocno ujawnił covid. Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła? I coraz trudniej jest nam nawiązywać relacje. Zwłaszcza że internet nie spełnił swoich obietnic odnośnie do fajnych i zdrowych interakcji. To, co dzieje się w sieci – mobbing, hejt, dokuczanie sobie nawzajem – może bardziej kierunkować ludzi w stronę asystentów, którzy są jakąś bezpieczną przystanią, gdzie nikt cię nie skrzywdzi, nie powie nieprzyjemnych, przykrych rzeczy. Te modele co do zasady są zbudowane tak, aby wspierać, pomagać, nie krzyczą na nas, nie odzywają się wulgarnie. Chyba że sobie tego życzymy. A internet, media społecznościowe okazały się dla wielu osób rozczarowaniem, gdzie kontakty są często anonimowe, zdawkowe i nieraz po prostu nieprzyjemne. Najczęściej też osoby, które zakochują się w wirtualnych asystentach, są samotne, poszukują, mają mało przyjaciół czy tzw. social anxieties. Kiedy moi studenci i studentki pytają, dlaczego ludzie w ogóle chcą randkować z takimi asystentami, podaję im za przykład posyłanie sobie listów w XIX wieku. Ludzie, nie widząc się, latami konwersowali z jakimś wyobrażeniem drugiej osoby. Pisali listy do człowieka, z którym nie mieli codziennego kontaktu, a byli w nim zakochani. Mamy więc w sobie zdolność wyobrażania sobie pewnych rzeczy, ludzie przecież zakochują się w swoich idolach. Czyli będzie to coraz bardziej popularne zjawisko? Myślę, że tak, bo ta technologia jest już dosyć sprawna jako taki towarzysz. Chociaż ostatnio słuchałam podcastu „The New York Times”, w którym jeden z dziennikarzy „zrobił” na próbę bodajże sześciu najróżniejszych AI-owych przyjaciół. I o ile na początku wyglądało to według niego fajnie, o tyle po jakimś czasie okazało się drogą donikąd. Zaczął opowiadać im jakieś głupoty, że np. postanowił zbudować sierociniec. Na co oni, że jest wspaniałą osobą, cudownie, że chce to zrobić. Potem powiedział im, że jednak chce zburzyć ten sierociniec i pieniądze przekierować na inną inwestycję. I ten wirtualny przyjaciel powiedział, że rozumie, że to przykre, ale ma prawo realizować swoje cele. Prawdziwy przyjaciel powiedziałby ci raczej, że jesteś gnojkiem (śmiech). Czy to w takim razie dobrze, że pokładamy tak duże, wręcz ludzkie nadzieje w sztucznej inteligencji? Dobrze, że mamy asystentów AI, bo pod wieloma względami mogą nas wspierać. Zawodowo, jako coache, w edukacji, nauce języków, bo to jest suma naszej kolektywnej wiedzy, taka interaktywna encyklopedia. Można sobie z ich pomocą potrenować wystąpienia publiczne, negocjacje czy ogólnie komunikację, ale nie dlatego, że z ludźmi nie da się już rozmawiać. Wręcz przeciwnie, dla mnie to narzędzie powinno być pewnego rodzaju inspiracją do tego, jak poprawić komunikację ze sobą nawzajem. Mam jednak wrażenie, że ludzie nie traktują sztucznej inteligencji jako narzędzia do poprawy rzeczywistych relacji, ale raczej ich substytut. Czy wraz z rosnącą samotnością nie sprawi to, że ludzie jeszcze bardziej wyizolują się ze społeczeństwa? Dotykamy trudnych obszarów i nie ma tu łatwych recept, ale dla mnie szkoła, rodzina, kręgi przyjacielskie są po to, by nas wspierać w budowaniu dobrych relacji. Rozumiem, że nie zawsze tak jest, ale nie mam wątpliwości, że tak powinno być. Chyba że sztuczna inteligencja kiedyś rozwinie się do poziomu generalnej inteligencji, gdy po drugiej stronie będzie jakieś czucie, empatia. Wtedy może stać się nie substytutem, ale po prostu inną formą relacji. Dzisiaj to jest wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie. Pomyśl jednak o osobach starszych, które siedzą w domu i oglądają telewizję. Jak to na nich wpływa, na ich zdolności budowania relacji? Może lepiej, żeby rozmawiali z asystentem AI, jeśli nikt ich nie odwiedza i nie mają treningu społecznego? Nie uwierzysz, co wiedzą o tobie Tinder czy Grindr! Te informacje zbierają o nas aplikacje randkowe Już dawno skończyły się czasy, w których aplikacje wiedzą o nas tyle, ile sami byśmy chciały czy chcieli. Wielu informacji wcale nie musimy im podawać. Zaawansowane algorytmy śledzenia powodują, że nawet randkowe apki zbierają o nas takie dane, o których nie mamy pojęcia. Dopóki ktoś nie będzie chciał ich wykorzystać albo nie zostaną bez naszej zgody upublicznione. Wydaje się, że wokół AI pojawiają się głównie pytania natury etycznej, jakie Ty sobie zadajesz jako naukowczyni? Zajmuję się też światem pracy i współpracy z takimi asystentami w obszarze zawodowym. Ciekawi mnie, czy gdy pracujesz z AI, produktywność, satysfakcja są większe niż podczas pracy solo, na ile takie interakcje są dla nas dziwne, na ile AI możesz traktować jako członka zespołu. Ostatnio zaczęliśmy nowy projekt badawczy dotyczący AI-mentora, czy taka rola jest dla ludzi akceptowalna. Sztuczna inteligencja pojawia się w coraz większej grupie zawodów i w związku z tym są to pytania do nas wszystkich. Czy ty, jako dziennikarka, wykorzystując AI, jesteś z tego zadowolona, czy się tego obawiasz, czy idzie to za daleko? Te pytania często mają charakter etyczny, ale jednocześnie są natury psychologicznej, czyli jak my się z tym czujemy, jaka jest nasza percepcja tych interakcji. Dużo osób boi się, że sztuczna inteligencja odbierze nam pracę. Ktoś w sieci napisał, że woli, żeby AI robiło za niego pranie albo zmywało naczynia, by mógł poświęcić ten czas na swoje hobby czy pracę, a nie odwrotnie – żeby to AI przejęło jego zawód. Dlaczego więc w ogóle humanizujemy AI? Z braku lepszego wzorca. Dlaczego tworzymy asystentów, którzy mają z nami rozmawiać? Bo to głównie robimy sami ze sobą. Dlaczego chcemy tworzyć humanoidalne, fizyczne roboty, które przypominają człowieka? Dlatego że nasz świat jest skonstruowany pod takie właśnie ciało, w którym są ręce, nogi, głowa. Możesz skonstruować robota, który będzie miał 17 nóg i wyglądał jak wielki pająk, ale nasz świat, ergonomicznie patrząc, jest skonstruowany pod nasze dwie ręce i dwie nogi. Tak więc z braku lepszego wzorca i dlatego, że to my jesteśmy tym głównym wzorcem, budujemy humanoidalne maszyny i porównujemy się do AI. Czy wykonało lepiej pracę niż my, czy jest bardziej rozwinięte niż człowiek, bardziej inteligentne? Na razie mamy asystentów, którzy czasami robią grafiki, piszą raporty, a ja chciałabym, żeby właśnie prace domowe były wykonywane przez takie systemy. Poszliśmy raczej w stronę wirtualnych asystentów. Pamiętasz bajkę „Jetsonowie”, w której było bardzo dużo fizycznych robotów funkcjonujących z człowiekiem? Był asystent robotyczny w domu, który pomaga, posprząta. Tego nie mamy. Mamy asystentów, z którymi możemy sobie pogadać, ale okien nam nie umyją. Myślę, że kolejną dużą falą technologiczną może być właśnie ta robotyka. Nowa administracja Trumpa zapowiedziała duże inwestycje w AI. Czego możemy się spodziewać? Planowane są poważne zastosowania tej technologii w medycynie – do badań nad długowiecznością, różnymi lekami, budowaniem i tworzeniem terapii, schematów lekowych itd. To wszystko ma być robione z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Spodziewam się, że AI wejdzie w administrację Trumpa, w różne systemy zarządzania budżetami, optymalizację w tym obszarze. Ale też wieloma rzeczami się martwię, bo AI to po prostu narowista technologia, a oni nie narzucają tutaj żadnych ograniczeń jej rozwoju. Chcą budować infrastrukturę, by stworzyć sytuację totalnej supremacji Ameryki w obszarze sztucznej inteligencji, wysłać sygnał całemu światu, że są najlepsi. Spodziewam się umacniania tego przekazu – że sztuczna inteligencja jest w administracji publicznej, na twojej poczcie, umawia cię do lekarza, że jest jej dużo, i w Stanach będzie to szybko widać.
Cyberstalking i nękanie online. Jak szybko rozpoznać niebezpieczeństwo w sieci i skutecznie się obronić?
Każda osoba może doświadczyć przemocy w internecie, czego przykładem jest cyberstalking. Na czym polega, jak szybko rozpoznać niebezpieczeństwo w sieci i jak skutecznie się przed nim bronić? Oto, co trzeba wiedzieć o nękaniu w sieci.
W tym artykule: Cyberstalking - co to? Czym jest stalking? Na czym polega stalking? Prześladowanie w internecie - pierwsze symptomy Cyberstalking - jak dbać o bezpieczeństwo w sieci? Niestety w dzisiejszych czasach, gdy tak duża część naszego życia przeniosła się do świata wirtualnego, cyberstalking stał się czymś powszechnym. Niestety. To rodzaj przemocy, dlatego nie powinnyśmy i nie powinniśmy tego bagatelizować. Podpowiadamy, jak rozpoznać, że mamy do czynienia z nękaniem w internecie oraz co zrobić, by poczuć się bezpiecznej w sieci, np. korzystając z mediów społecznościowych. Cyberstalking - co to? Definicję cyberstalkingu trudno jest zmieścić w jednym zdaniu. Obserwowanie kogoś, nachodzenie i nagabywanie sprawiają, że odczuwamy zagrożenie, jednak jest to jedynie wierzchołek góry lodowej. Pojęcie to nie ogranicza się jedynie do określania obsesyjnego śledzenia kogoś za pomocą sieci i mediów społecznościowych, ale też zawiera w sobie udostępnianie cudzych zdjęć bez uzyskania zgody, nękanie, czy nawet kradzież tożsamości. Nierzadko stalking bywa ignorowany. W powtarzających się wiadomościach, telefonach, czy wizytach możemy początkowo nie dostrzegać zagrożenia i traktować je jako komplementy. Warto zachowywać czujność, ponieważ nierzadko reakcja przychodzi zbyt późno. Prześladowanie przeniosło się do internetu, gdy zaczęły rozwijać się wszelkie media społecznościowe, a dostęp do informacji stał się łatwiejszy niż kiedykolwiek. Częstotliwość cyberprzemocy nasila się od tylu lat, od ilu lat jest Facebook i od kiedy powstał YouTube. Poczucie bycia anonimowym nierzadko wzbudza w ludziach najgorsze instynkty, popychając ich do hejtu, mowy nienawiści, czy innych odmian cyberprzemocy. (Nie)ludzka technologia, która udaje emocje i mistrzowsko nami manipuluje. „Śmiech czy flirtujący głos to pewnego rodzaju zabiegi” Ślub z robotem, przyjaźń z hologramem. W obliczu samotności i rozczarowań relacjami z ludźmi coraz bardziej humanizujemy AI. Ale czy sztuczna inteligencja może mieć empatię? – Na razie to wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie – mówi filozofka Aleksandra Przegalińska. Czym jest stalking? Pojęcie stalkingu z punktu widzenia prawa oznacza uporczywe nękanie jednej osoby przez drugą. Patrząc jednak na nazewnictwo nieco szerzej, można stalkingiem określić każde naruszanie przestrzeni osobistej drugiego człowieka, które wzmaga poczucie dyskomfortu, niepokoju i zagrożenia. Na wzrost zagrożeń związanych ze stalkingiem bardzo mocno wpłynęły media społecznościowe, które nauczyły użytkowników dzielenia się każdym momentem swojego życia. Często bezrefleksyjnie udostępniamy publicznie szczegółowe informacje o naszym adresie zamieszkania, numerze telefonu, czy miejscu, w którym spędzamy weekend. Od ilu lat jest Instagram, od tego czasu co chwilę jego twórcy zaskakują nas kolejnymi aktualizacjami, które miały ułatwiać użytkownikom kontakt, jednak w rzeczywistości poniekąd przyczyniły się do zwiększenia zagrożeń związanych z cyberprzemocą. Mowa tu choćby o Instastories, na których nierzadko pokazujemy wnętrza swoich mieszkań, czy samochód, którym jeździmy, nie myśląc o tym, że informacje mogą wpaść w niepowołane ręce. Na czym polega stalking? Gdy myślimy o cyberstalkingu, nierzadko zamiast obaw przychodzą nam do głowy jedynie filmy o prześladowaniu w internecie. Niestety cyberstalking w Polsce istnieje, jest częścią naszego życia i dotyka miliony osób każdego dnia. Co więcej, w wielu przypadkach nękanie wychodzi poza przestrzeń internetową i powtarza się w realnym świecie, co bezpośrednio może zagrażać zdrowiu i życiu ofiary. W polskim prawie stalking jest uznawany za przestępstwo i podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Dowodami w tego typu sprawach są zwykle wiadomości, komentarze i każde inne pisemne poświadczenie nękania. Choć sprawcę od ofiary oddziela ekran monitora, nie oznacza to, że osoba pokrzywdzona nie doznaje dużego uszczerbku na zdrowiu zarówno fizycznym, jak i psychicznym. Konsekwencją cyberstalkingu są: poczucie zagrożenia, niepewność, niepokój, wycofanie, nieufność, czy nawet obsesja. Jeżeli czujesz się w ten sposób, zgłoś się do specjalisty, który porozmawia z tobą o twoich emocjach i obawach, a także podpowie ci, gdzie szukać pomocy. Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła? Prześladowanie w internecie - pierwsze symptomy Koniecznie należy pamiętać o tym, że stalking w sieci jest formą przemocy. Bardzo często oprawcami nie są wcale anonimowe osoby, ale znajomi i właśnie z tego powodu cyberstalking na Facebooku należy do najczęściej ignorowanych problemów. Jeżeli więc dotyczy cię którakolwiek z poniższych sytuacji, zastanów się, czy nie jesteś ofiarą przemocy w internecie: ktoś wysyła do ciebie wiadomości zawierające obelgi lub umieszcza na twoim profilu, obraźliwe komentarze, ktoś zachęca innych do blokowania twojego konta lub zgłaszania administratorowi treści, które publikujesz, ktoś przerabia twoje posty lub zdjęcia i publikuje je bez twojej zgody w celu ośmieszenia cię, ktoś nęka cię wiadomościami i telefonami, mimo próśb, by tego nie robił. Zwróć uwagę na zachowanie, które sprawia, że czujesz się zagrożony / zagrożona w sieci, a także w życiu rzeczywistym. Dziwne sytuacje, które mogą przytrafić się wam na Tinderze. Przeczytajcie, zanim zainstalujecie aplikację! Tinder i inne aplikacje randkowe to miejsca, gdzie można zawrzeć ciekawe znajomości, ale równie dobrze zniechęcić się do takich praktyk. Dlatego lepiej dmuchać na zimne i wcześniej poznać panujące w owych miejscach zwyczaje, niż porządnie się nie sparować, a sparzyć. Cyberstalking - jak dbać o bezpieczeństwo w sieci? Aby chronić się przed zagrożeniem, warto zmienić swoje profile w mediach społecznościowych z publicznych na prywatne. Takie rozwiązanie da możliwość weryfikacji, kto może zobaczyć publikowane przez nas materiały. Chcąc zadbać o swoje bezpieczeństwo, upewnij się, że dostęp do twoich profili w mediach społecznościowych jest chroniony (wybierz trudne do odgadnięcia hasło, ustaw uwierzytelnianie dwuetapowe / dwuskładnikowe), a zanim pokażesz coś na Facebooku, Instagramie czy TikToku, zastanów się, czy naprawdę warto. Niektóre materiały możesz publikować z opóźnieniem, czyli np. po opuszczeniu jakiegoś miejsca publicznego i powrocie do domu, gdzie jesteś bezpieczny bądź bezpieczna. Jeśli nie podoba ci się sposób, w jaki ktoś zachowuje się na twoim profilu, możesz ją zablokować. No i jeszcze jedno: nie bój się prosić o pomoc, gdy tego potrzebujesz.
Nie uwierzysz, co wiedzą o tobie Tinder czy Grindr! Te informacje zbierają o nas aplikacje randkowe
Już dawno skończyły się czasy, w których aplikacje wiedzą o nas tyle, ile sami byśmy chciały czy chcieli. Wielu informacji wcale nie musimy im podawać. Zaawansowane algorytmy śledzenia powodują, że nawet randkowe apki zbierają o nas takie dane, o których nie mamy pojęcia. Dopóki ktoś nie będzie chciał ich wykorzystać albo nie zostaną bez naszej zgody upublicznione.
Z ostatnich kilku lat znamy wiele przypadków takich wycieków. Najgłośniejsze z nich dotyczyły przede wszystkim Facebooka i firmy zajmującej się doradztwem politycznym Cambridge Analytica, która weszła w posiadanie informacji o milionach użytkowniczek i użytkowników platformy. Następnie nielegalnie wykorzystała je do targetowania kampanii wyborczej w Stanach Zjednoczonych, promując Donalda Trumpa. Były także przypadki upublicznienia informacji klientów banków czy stron erotycznych. I będzie ich coraz więcej. Jak ostrzegają eksperci, to, że wiele serwisów społecznościowych jest darmowych, to ułuda. Może nie płacimy za korzystanie z nich realnymi pieniędzmi, ale dajemy ich właścicielom coś cenniejszego – wiedzę. Każdy użytkownik jest towarem, który można sprzedać w postaci danych firmom, które chcą skierować reklamę do konkretnej grupy ludzi. I często niewiele można na to poradzić, a co gorsza – nie mamy pewności, co tak naprawdę dzieje się z pozyskanymi danymi. Nie inaczej jest w przypadku aplikacji randkowych. Co wiedzą o swoich użytkownikach aplikacje randkowe? Zacznijmy od początku. Zakładasz konto, dodajesz kilka informacji o sobie, takich jak imię, lokalizacja, wiek czy płeć. W opisie krótko tłumaczysz czego szukasz albo jaką osobą jesteś. I na koniec wgrywasz zdjęcia. Do tego zaznaczasz preferencje i zaczynasz korzystać z apki. Wydawałoby się, że to w sumie niewiele, ale już na tej podstawie można wywnioskować, co lubisz (zwierzęta lub podróże), jak spędzasz czas wolny, czasem nawet gdzie pracujesz (selfie w kitlu lekarskim) i jakiej relacji poszukujesz. Aplikacje, których twórcy mają ambicję dopasowywać do siebie ludzi względem ich zainteresowań, budują profile użytkowników i użytkowniczek w oparciu o informacje, które ci sami dostarczą albo które aplikacja na ich temat wywnioskuje na bazie ich zachowania – mówi Karolina Iwańska z Fundacji Panoptykon. Na stronie Tindera możemy przeczytać, że to, co wpływa na nasze matche, to po prostu... nasza aktywność. Algorytm analizuje nasze zachowanie, np. to, kogo przesuwamy w lewo a kogo w prawo, sprawdza nasze preferencje i lokalizację. Ale także priorytetyzuje profile aktywnie działające, to one będą nam się wyświetlać w pierwszej kolejności. Kilka lat temu Tinder korzystał z tzw. wskaźnika Elo Score, który oceniał użytkowników pod względem atrakcyjności. Robił to na podstawie tego, ile osób dawało konkretnemu profilowi swipe w prawo a ile w lewo. Doprowadziło to do tego, że osoby uznane za pożądane („hot”, „dobre partie”) wyświetlały się tylko równie atrakcyjnym osobom. Finalnie firma zrezygnowała z tego pod wpływem nacisku ze strony mediów i użytkowników, ale wciąż grupuje nas według swoich własnych reguł. Wszystkie odcienie Tindera – krótki przewodnik i instrukcja, jak korzystać z Tindera Zawieranie znajomości przez aplikacje randkowe to już dziś standard. Wciąż jednak padają pytania, jak randkować, by znaleźć to, czego się szuka. Miłość, romans, jednonocna przygoda, przyjaźń... To wszystko czeka na Tinderze i podobnych platformach. Jak z nich korzystać? Jakie powinny być twoje pierwsze kroki na Tinderze? Dane pozyskiwane z aplikacji randkowych mogą bowiem wpływać na to, jakie oferty pracy pokazują się nam na LinkedIn, jakie reklamy są nam wyświetlane w internecie, ale także jakie okazje, zniżki, ubezpieczenia są nam proponowane. Istniały w przeszłości udokumentowane sytuacje, w których platformy społecznościowe wzajemnie wymieniały się naszymi danymi. To trochę tak, jakby ktoś przejrzał bez pytania nasz telefon lub za starych czasów pamiętnik, gdzie trzymamy rzeczy, o których inni nie wiedzą i takie, których wcale nie chcemy światu pokazywać, i podał je dalej. Niestety algorytmy uczą się szybciej niż ludzie i wiedzą o nas więcej niż my sami odzierając nas z prywatności. Można spytać, co w tym złego, że zobaczę reklamę w aplikacji. Nic, gdyby nie to, że takie reklamy zazwyczaj dopasowywane są w oparciu o nasze indywidualne profile reklamowe, często wykorzystują nasze słabości i w ten sposób manipulują naszymi decyzjami, czy dotyczą one wyborów prezydenckich, czy kupna butów. A co, jeśli dopasowana reklama zakładów bukmacherskich online atakuje osobę zmagającą się z uzależnieniem od hazardu? – słusznie zauważa Anna Obem z Fundacji Panoptykon. W 2017 „The Guardian” opublikował artykuł, w którym dziennikarka Judith Duportail opisała, co stało się, gdy poprosiła Tindera o wysłanie jej wszystkich zebranych o niej danych. W odpowiedzi dostała 800 stron (!) dokumentów, a przecież aplikacji dajemy tylko imię, odległość poszukiwań czy preferencje płci. To co otrzymała Duportail daleko wykraczało więc poza podstawowe informacje. Z dokumentów dowiedziała się m.in. że Tinder doskonale wie, co polubiła na Facebooku, ile ma tam znajomych, że posiada on informacje dotyczące jej zdjęć na Instagramie. Wie również, jaki jest średni wiek mężczyzn, którymi się interesuje. Zebrano także lokalizacje, w których bywa, fakty o jej edukacji, pracy, ale też zainteresowania, co lubi jeść, jakiej muzyki słuchać. Dodatkowo algorytm Tindera potrafi wywnioskować, z kim najchętniej piszemy i matchujemy się (np. z osobami jakiej rasy), a także jakie konkretnie profile interesują się nami. Jak być bezpieczną w sieci? Jak chronić swoje dane? Radzi Kasia Gola Tak, twój telefon cię szpieguje, a w internecie zostawiasz tyle osobistych danych, że gdyby jakiś haker chciał, mógłby ci z łatwością zaszkodzić. Warto się pogodzić z tym, że korzystając z sieci, nie możemy zapewnić sobie bezpieczeństwa w 100%. Ale możemy zminimalizować zagrożenie. Kasia Gola, ekspertka od nowych technologii, opowiada nam, jak to zrobić. Polityka prywatności aplikacji mówi, że dane mogą być wykorzystywane do targetowania reklam. Ale czy rzeczywiście wszystkie zbierane informacje są potrzebne? Przedstawiciele Tindera zapewniają, że ucząc się na naszych zachowaniach, aplikacja może dostarczać jak najlepsze doświadczenia zarówno nam, jak i osobom podobnym do nas. Czemu jeszcze służą dane? Zależy od tego, jaki model biznesowy ma dana aplikacja, mówi Karolina Iwańska. „W 2018 r. wyszło na jaw, że aplikacja Grindr przekazuje internetowym brokerom danych i reklamodawcom informacje o tym, czy ktoś jest nosicielem HIV, czy nie. W 2020 r. Norweska Rada Konsumentów opublikowała raport, w którym kompleksowo opisała, jak ta i inne „darmowe” aplikacje randkowe (Tinder i OkCupid) dzielą się danymi z pośrednikami reklamowymi. Złożyła też skargę na Grindra i wygrała: norweski urząd ds. ochrony danych nałożył na firmę prawie 10 mln euro kary za to, że bez zgody użytkowników wykorzystuje ich wrażliwe dane o orientacji seksualnej do personalizowania reklam”. Informacje te dostały się w ręce dwóch firm zewnętrznych pracujących nad oprogramowaniem aplikacji. Przedstawiciele Grindra zapewnili, że przekazali je pod rygorem poufności oraz, że jeśli użytkownik decyduje się umieścić takie dane w swoim profilu, to automatycznie stają się one w jakiś sposób publiczne. To prawda – użytkownicy mają opcję dodania takich szczegółów, ale nikt z nich nie wyraża przy tym zgody na wykorzystywanie i podawanie ich dalej. Szczególnie, że aplikacja dedykowana jest społeczności LGBTQ, która i tak w codziennym życiu spotyka się często z napiętnowaniem i dyskryminacją, a nawet przy teoretycznym zachowaniu anonimowości istnieją obawy, że po adresie e-mail i lokalizacji taka osoba może zostać zidentyfikowana. To niestety nie jest odosobniony przypadek. „W 2017 r. duńscy badacze opublikowali, bez zanonimizowania, zdjęcia, pseudonimy i informacje o preferencjach związkowych i seksualnych 70 tys. użytkowników i użytkowniczek aplikacji OkCupid. Można sobie wyobrazić, jak tragiczny w skutkach był wyciek danych z aplikacji randkowej dla osób nieheteronormatywnych w kraju, gdzie związki homoseksualne są zakazane”, dodaje Anna Obem. Jak ustrzec się przed naciągaczami i nie paść ofiarą „Oszusta z Tindera” w aplikacjach randkowych? Pytamy ekspertki o bezpieczeństwo w sieci Jak rozpoznać oszustkę czy oszusta mogącego wykorzystać to, że szukasz miłości? Jak zadbać o swoje bezpieczeństwo w aplikacjach randkowych i co zrobić, gdy w grę wchodzą duże pieniądze? Do tego dochodzi kwestia wszystkich tych szczegółów z naszego życia, które zawieramy w konwersacjach. Mogą to być niecodzienne preferencje i fantazje seksualne czy nagie zdjęcia lub nagrania. A w ostatnich latach coraz częściej zdarza się, że to właśnie one wyciekają bez naszej wiedzy i zgody. Zanim więc wyślemy coś drugiej osobie, warto zastanowić się, jakbyśmy zareagowali, gdyby ujrzało to światło dzienne? Jak mówi znane powiedzenie: „przezorny zawsze ubezpieczony”. Warto mieć to w pamięci, szczególnie do momentu, kiedy wielkie firmy technologiczne nie zaczną być ściślej kontrolowane pod względem bezpieczeństwa ich użytkowników. Bo dopóki nie widzimy skali, ciężko nam wyobrazić sobie, że te wszystkie informacje o nas samych podajemy jak na tacy, w dodatku za darmo, bez naszej wiedzy oraz zgody.
Jak ustrzec się przed naciągaczami i nie paść ofiarą „Oszusta z Tindera”? Pytamy ekspertki o bezpieczeństwo w sieci
Jak rozpoznać oszustkę czy oszusta mogącego wykorzystać to, że szukasz miłości? Jak zadbać o swoje bezpieczeństwo w aplikacjach randkowych i co zrobić, gdy w grę wchodzą duże pieniądze?
Można powiedzieć, że podobnie jak wszystkie oszustwa, te także zaczynają się od pieniędzy. Z tym jednak, że wyłącznie dla jednej ze stron. Druga – całą sytuację bierze jako znak od losu, przeznaczenie i szansę na wielką miłość. A jak wiemy, dla niej jesteśmy w stanie zrobić naprawdę wiele. Szczególnie, że pandemia zwiększyła nasze poczucie samotności, odizolowania od innych. Brakuje nam dotyku, relacji i możliwości poznawania nowych osób. By temu zaradzić coraz chętniej sięgamy po aplikacje randkowe. Nawet jeśli używamy tych sprawdzonych i popularnych, nie gwarantuje nam to, że jesteśmy w pełni bezpieczne podczas naszych poszukiwań. Doskonale pokazał to ostatni hit Netfliksa – dokument „Oszust z Tindera”. Jednak jak przypomina Agata Bzdyń, radczyni prawna współpracująca z Fundacją Feminoteka, w której udziela porad prawnych podopiecznym, nie tylko na Tinderze czy innych aplikacjach oraz portalach randkowych możemy spotkać oszustów, którzy spróbują nas wykorzystać. „Takie same osoby możemy spotkać w realnym życiu, a ich metody i sposoby działania będą podobne, choć wiele z tych metod zostało udoskonalonych na potrzeby aplikacji randkowych”, mówi. Wszystkie odcienie Tindera – krótki przewodnik i instrukcja, jak korzystać z Tindera Zawieranie znajomości przez aplikacje randkowe to już dziś standard. Wciąż jednak padają pytania, jak randkować, by znaleźć to, czego się szuka. Miłość, romans, jednonocna przygoda, przyjaźń... To wszystko czeka na Tinderze i podobnych platformach. Jak z nich korzystać? Jakie powinny być twoje pierwsze kroki na Tinderze? Jedyny dobry algorytm to twój mózg Tak twierdzi amerykańska antropolożka Helen Fisher i ciężko się z nią nie zgodzić. Ale jak myśleć logicznie kiedy jesteśmy odurzone stanem zakochania, omamione obietnicami i zwyczajnie po raz pierwszy od dawna szczęśliwe – że ktoś nas zauważa, komplementuje i kocha? Manipulacje, których dopuszczają się oszuści matrymonialni są na najwyższym poziomie – przemyślane, wielopoziomowe, zabezpieczające ich z każdej ze stron. Nie można więc winić kobiet, bo to głównie one padają ofiarami takich przestępstw, ani uważać za naiwne, bo bardzo często takie relacje z premedytacją budowane są nawet latami. Łatwowierność zwiększa też fakt, że oszuści potrafią długo zbierać informacje o potencjalnych ofiarach – obserwować je lub przeszukiwać sieć. Dzięki temu mogą udawać, że interesują się podobnymi rzeczami, zwiększać poczucie dopasowania. W ukróceniu takich zachować nie pomaga fakt, że ofiary często wstydzą się przyznać, że dały się wrobić i wzięły kredyt na kogoś, kogo tak naprawdę nie znają lub oddały mu oszczędności życia. Oddały to ważne słowo, bo często nikt teoretycznie ich do tego nie zmusza, a jedynie prosi o pomoc. Czują się nie tylko okradzione, ale zdradzone emocjonalnie i psychicznie, pozbawione zaufania do kogokolwiek. Według Helen Fisher, aplikacje czy strony randkowe to tak naprawdę nie miejsca do umawiania się na randki, ale do przedstawiania się. Tutaj wykonujemy ten pierwszy krok i to jest ich nadrzędna funkcja. Dopiero później pomagają nam one zadecydować, czy chcemy spotkać się z daną osobą. Bez realnego kontaktu nie możemy powiedzieć, że w ogóle ją znamy, bo osoba poznana w internecie pozbawiona jest dla nas kontekstu (miejsca spotkania, towarzystwa, tego jaka jest na żywo itp.). Ponieważ otrzymujemy tylko część informacji o niej, chętnie te puste pola w życiorysie wypełniamy fantazjami i dopowiedzeniami. Patrząc na osoby, które padły ofiarami oszustów matrymonialnych doskonale widać w jaki sposób tłumaczyły sobie pewne związane z nimi niejasne sytuacje – brak kontaktu z rodzicami, nieśmiałość, niechęć spotkania czy rozmowy wideo. W książce Joanny Coles „Love rules. How to find a real relationship in a digital world” cyberpsycholożka Mary Aiken podkreśla, że mamy tendencję do idealizowania osób, z którymi jesteśmy w kontakcie. Wynika to z tego, że chociażby chętniej rozmawiamy o swoich fantazjach będąc online, niż robimy to w realu. Generalnie w Internecie zdradzamy o sobie więcej niż zrobilibyśmy to gdybyśmy spotkali się na żywo. Sieć nas otwiera, ale także daje pole do nadużyć. „Poznanie” kogoś, kogo wcześniej się nie kojarzyło owszem, daje szansę na poszerzanie seksualnych horyzontów, ale może także zachęcać do kreowania w sieci innego, lepszego obrazu siebie. Osoba po drugiej stronie może w ogóle nie być tym, za kogo się podaje. Jedyne, co wiesz o niej na pewno to, że ma komputer lub telefon z dostępem do internetu. „Oszust z Tindera” - historia prawdziwa. Kim jest „książę diamentów”, który wyłudził od kobiet setki tysięcy dolarów? Za jedną z najbardziej wyczekiwanych produkcji Netflixa, filmem „Oszust z Tindera”, stoi szokująca historia. Jej głównym bohaterem jest „książę diamentów” Shimon Hayut, prawdopodobnie największy do tej pory naciągacz w historii serwisów i aplikacji randkowych. Jak rozpoznać oszusta w aplikacji randkowej? Oto podstawowe zasady bezpieczeństwa Najnowszy raport wydany przez amerykańską Federalną Komisję ds. Handlu (FTC) pokazuje, jak z roku na rok gwałtownie zwiększa się liczba oszustw matrymonialnych dokonywanych w social mediach. By zostać oszukaną nie musisz wcale być aktywna w aplikacjach randkowych! Wiele z tych przekrętów ma swój początek w wiadomościach prywatnych na Facebooku lub Instagramie. Tylko w ostatnich 5 latach zanotowano straty w wysokości 1,3 miliarda dolarów w tej kategorii. Jednak to 2021 okazał się rekordzistą. Tylko w tym jednym roku wyłudzono od ofiar 547 milionów dolarów. To wzrost aż o 80% w porównaniu z rokiem 2020! Jak się przed tym ustrzec? FTC na stronie raportu dotyczącego wyłudzeń pieniędzy związanych z romansami podaje kilka kwestii, na które szczególnie powinno się zwracać uwagę randkując w sieci. Tak, by nie skończyć z pustym portfelem. Dorzucamy do tej puli kilka od nas i naszych ekspertek. Kolejność przypadkowa. 1. Przede wszystkim nikt, kogo niedawno poznałaś i kto ma wobec ciebie dobre zamiary nie poprosi cię o pomoc finansową, czy to w kłopotach związanych ze zdrowiem, bezpieczeństwem, długami, otwarciem własnego biznesu czy chorym dzieckiem. Zastanów się, czy naprawdę pożyczyłabyś dużą sumę jakiejś osobie spotkanej na żywo/w pracy/na imprezie zaledwie po miesiącu znajomości? Tym bardziej więc powinna zapalić ci się czerwona lampka jeśli o pieniądze prosi osoba, którą znasz wyłącznie z sieci. Może chodzić o przelew, podanie numerów karty, kupienie bonów podarunkowych czy transfer kryptowalut. Ofiary takich oszustw za każdym razem podkreślały, że wierzyły, że nie tylko wysyłają pieniądze, by pomóc komuś na kim im zależy, ale były pewne, że je pożyczają i ta osoba im je po prostu odda. Może zacząć się od małych sum, ale te duże (i coraz większe) powinny nas już poważnie zaalarmować. A już na pewno to, że ktoś prosi nas o wzięcie pożyczki!! 2. Nigdy nie wysyłaj żadnych pieniędzy osobie, której nie spotkałaś na żywo! Nie daj się skusić na żadne inwestycje, pomoc w pomnażaniu pieniędzy, nie rób nic zgodnie z radami takiej osoby. To, że od dawna jesteście ze sobą w kontakcie nie zmienia tego, że tak naprawdę nie wiesz kim jest osoba po drugiej stronie. Nie ważne jak bardzo wydaje ci się, że ją znasz. Wciąż jest kimś nieznajomym. „W mojej ocenie największą czerwoną flagą jest chęć pożyczenia dużych kwot pieniędzy już na początku znajomości, właśnie pod pretekstem bycia w tragicznym położeniu majątkowym lub choroby kogoś z rodziny. Oszuści najczęściej bazują na naszej chęci bycia postrzeganymi jako osoby „dobre” i „pomocne”, a nikt nie chce być uważany za niemiłego czy nawet stracić relację z osobą, do której zaczyna coś czuć przez to, że okaże się „sknerą” i postawi swoje potrzeby (w tym swoje bezpieczeństwo) na pierwszym miejscu”, mówi radczyni prawna Agata Bzdyń z Fundacji Feminoteka. Ekspertka przypomina również, że „zgodnie z polskim prawem pożyczka kwoty przekraczającej 1000 zł wymaga zachowania formy dokumentowej, czyli potwierdzenia w jakikolwiek sposób na piśmie lub elektronicznie, że jest to pożyczka, a nie darowizna”. Podkreśla także, że nawet przy najlepszych prawnych zabezpieczeniach istnieje zawsze ryzyko nie oddania nam tych pieniędzy, a wtedy pozostają długie i żmudne procesy sądowe (cywilne i karne). 3. Powiedz rodzinie i przyjaciołom, że poznałaś kogoś nowego. Opowiedz o tym i zwróć uwagę czy są z tym ok, czy raczej są zaniepokojeni. Nie każdy odważy się powiedzieć ci od razu, że coś jest nie tak, szczególnie kiedy widzą twoje szczęście. Agata Bzdyń dodaje, że takie „informowanie naszych przyjaciół o tym, z kim się spotykamy w razie późniejszych kłopotów może być pomocne w ściganiu sprawcy”. 4. Bądź wyczulona na szybkie wyznanie uczuć. Nie widzieliście się jeszcze na żywo, a on/ona snują już plany wspólnej przyszłości? Pamiętaj, że oszustowi zależy, by być dla ciebie od początku ideałem. Będzie zapewniać cię, że zrobi dla ciebie wszystko. Tak naprawdę wszystko, byleby rozkochać cię w sobie. Zwróć także szczególną uwagę na zbyt szybkie przechodzenie na inne komunikatory takie jak WhatsApp czy Facebook, podpowiada Agata Bzdyń. „To kopalnie naszych danych osobowych i informacji o naszych nawykach, miejscach gdzie przebywamy, znajomych. Wszystko to później może być wykorzystane, aby szybko zdobyć nasze zaufanie i wykorzystać”, przypomina ekspertka. 5. Nie mówi za dużo (albo zupełnie nic) o swojej rodzinie i znajomych? A co więcej – nie chce cię z nimi zapoznać? To sprawia, że nie masz żadnych możliwości potwierdzenia jego/jej historii ani tego, kim jest. Czerwona lampka mruga tu jak oszalała! Podobnie wtedy, kiedy on/ona chce się spotykać tylko w hotelach lub mieszkaniu, nigdy w miejscach publicznych. 6. Nie podawaj żadnych wrażliwych danych nowo lub niedawno poznanej osobie nawet wtedy, gdy oferuje ci zakup biletu lotniczego. „Zjawisko catfishingu to kolejne wcielenie podszywania się pod inną osobę. Może mieć na celu finansowe lub seksualne wykorzystanie inne osoby”, tłumaczy Anna Obem z Fundacji Panoptykon. „Tinder wydaje się idealnie stworzony do tego celu – w końcu korzystasz z niego po to, żeby kogoś poznać, a jak to zrobić, nie podając informacji o sobie? Do tego oszuści świetnie znają się na ludziach i wiedzą, jak podejść cię, żebyś udzieliła im informacji, które – jeśli popatrzeć na to z boku – nie wydają się niezbędne do zawarcia bliższej znajomości. Jeśli ktoś prosi cię o zdjęcie paszportu lub dowodu, numer PESEL, numer karty kredytowej czy dokładny adres, automatycznie powinna Ci się zapalić czerwona lampka”. Radczyni prawna Agata Bzdyń zwraca także uwagę na niepodawanie od razu na początku znajomości takich szczegółów jak te dotyczące zarobków czy posiadanego majątku. Dodaje również, że nawet tak niewinne pytanie jak to o datę urodzenia – bo ktoś chce poznać nasz znak zodiaku lub być miłym w urodziny – może być początkiem zbierania naszych danych osobowych, które później mogą posłużyć popełnieniu przestępstwa. Co jeśli jednak wszystko zaszło za daleko i podałaś tej obcej osobie za dużo informacji o sobie lub swoje wrażliwe dane? Jeśli obawiasz się, że ktoś mógł wziąć kredyt na twoje dane, możesz założyć alert w BIK-u (usługa płatna). Jeśli natomiast boisz się, że ktoś będzie cię nachodził, to policja raczej ci nie pomoże dopóki ta osoba faktycznie nie zacznie tego robić, mówi Anna Obem. 7. Nie tłumacz dziwnych zachowań i niezrozumiałych sytuacji! Jak chociażby to, że on/ona nie opowiada nic o swoich bliskich. Raporty pokazują, że oszuści matrymonialni są mistrzami kreacji. Widać to doskonale w dokumencie Netfliksa „Oszust z Tindera”. Potrafią doskonale manipulować, podszywać się pod inne osoby, albo zupełnie wymyślić siebie na nowo. Wielu z nich wymyśla tak detale dotyczące swojego życia, by na przykład wyjaśnić niemożliwość spotkania się – bo są na służbie, pracują za granicą, na platformach wiertniczych, non stop podróżują w biznesie itd. Albo zwyczajnie boją się COVID-u. 8. Nie wysyłaj żadnych nagich zdjęć, filmików – niczego, czego mogłabyś żałować gdyby trafiło w niepowołane ręce. To takie elementy erotycznej gry, które powinny być zarezerwowane jedynie dla biorących w niej udział osób, ale niestety nie zawsze tak jest. Dopóki nie poznacie się dobrze, nie zbudujecie wspólnego zaufania – nie zgadzaj się. Szczególnie jeśli on/ona będzie mocno nalegać. 9. Sprawdź, co o nim lub o niej wiadomo. Poproś lub sama poszukaj profili w mediach społecznościowych osoby, z którą rozmawiasz. Oczywiście, może tak być, że podobnie jak w przypadku „Oszusta z Tindera” wszystko jest tam zmyślone, jednak to wciąż pierwsze (czasem jedyne) sito jakim dysponujesz, by sprawdzić, czy macie wspólnych znajomych oraz ogólnie – jak wygląda jego/jej życie. Warto sprawdzić także Google'a, gdzie mogą pojawić się informacje związane np. z pracą. FTC zachęca także, by zdjęcia profilowe wrzucić w wyszukiwarkę obrazu, by upewnić się, że nie są kradzione. W książce „Love rules. How to find a real relationship in a digital world” Joanna Coles radzi, by się nie spieszyć. Zadawaj pytania, weryfikuj. Dowiedz się, gdzie on/ona pracuje, czym się zajmuje, czy ma rodzinę, przyjaciół. Nie jest jednak do końca prawdą, że osoba, która nie ma konta na żadnym z portali powinna nam się wydać od razu podejrzana (że np. ma kogoś, dlatego się ukrywa). Z doświadczeń przyjaciółek wiem, że można stworzyć fajne i zdrowe związki z kolesiami, którzy dla Google nie istnieją. Niemniej zasada ograniczonego zaufania obowiązuje. Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła? Oszustwo w kryptowalutach Jak podał w tym tygodniu „The New York Times”, oprócz znanego już wyłudzania pieniędzy na rzekomą pomoc finansową pojawił się nowy rodzaj oszustw w aplikacjach randkowych. Schemat jest jednak podobny – przez kilka miesięcy naciągacz buduje relację ze swoją ofiarą. Kontakt jest zarówno telefoniczny, jak i przez wiadomości. W wielu przypadkach nie dochodzi nawet do spotkania na żywo. Kiedy już zaufanie zostało zbudowane, wydaje się, że para tworzy związek (padają deklaracje o przedstawieniu drugiej połówki rodzinie, ślubie czy po prostu wyznania miłości) oszust nie prosi o finansową pomoc, ale proponuje... zainwestowanie w kryptowaluty. Ponieważ dysponuje w tym temacie dużą wiedzą, wydaje się to bardzo wiarygodne, szczególnie, że chce pomóc zdobyć większe pieniądze, których normalnie ofiara nigdy nie zarobiłaby w swojej pracy. Przekonuje też, że dodatkowy zastrzyk gotówki ułatwi im rozpoczęcie wspólnego życia lub pozwoli na wyjazd w podróż poślubną. Skuszone szybkim zarobkiem kobiety (tutaj też najczęściej to one są obiektem takich oszustw) przelewają oszczędności swojego życia na strony obracające np. Bitcoinami. Te wyglądają całkiem legalnie i profesjonalnie. Finalnie jednak nie ma ani wakacji, ani wspólnego życia, ani pieniędzy. Co więcej, potencjalny małżonek także zapada się pod ziemię. Według danych FTC, oszustwa matrymonialne związane z kryptowalutami są najszybciej rosnącą kategorią, jeśli chodzi o przestępstwa dokonywane w sieci. Wynika to przede wszystkim z tego, że ludzie czują się samotni w pandemii, chętniej nawiązują więc relacje. A oprócz tego wszędzie czytają, że na kryptowalutach da się zarobić. Kto więc by nie chciał być poprowadzonym za rękę przez kogoś, kto się na tym zna? Oszustom krypto oferują natomiast większą anonimowość. A nam złamane serce i pusty portfel. Jak zapewnić sobie bezpieczeństwo w sieci, jeśli szukamy w niej miłości? Czy w ogóle jest możliwe? Co zrobić, by czuć się w sieci bezpiecznie? Szczególnie, że dziś ciężko jest nie korzystać z żadnych aplikacji. Radczyni prawna Agata Bzdyń przypomina, że Tinder ma opcję zgłoszenia nadużycia, oszustwa i innych niepożądanych działań osób, będących użytkownikami tej aplikacji. „Gdy jednak dzieje się cokolwiek niepokojącego, dla celów dowodowych warto zrobić sobie screeny z rozmów z daną osobą w aplikacji oraz na innych komunikatorach”, dodaje. „Oczywiście jednocześnie ze zgłoszeniem w aplikacji możemy takiego oszusta lub oszustkę zgłosić do prokuratury (pisemnie) lub na komendzie policji (ustnie lub pisemnie). Skala przestępstw, które mogą być popełnione w takich sytuacjach jest ogromna – od takich od których ucierpi nasz portfel i nasza duma, do takich które spowodują długotrwałe szkody na naszym ciele i psychice. Od kradzieży, oszustw, poprzez stalking, znieważenie i zniesławienie, naruszenie nietykalności cielesnej, pobicie aż do zgwałcenia czy zabójstwa”, tłumaczy ekspertka. (Nie)ludzka technologia, która udaje emocje i mistrzowsko nami manipuluje. „Śmiech czy flirtujący głos to pewnego rodzaju zabiegi” Ślub z robotem, przyjaźń z hologramem. W obliczu samotności i rozczarowań relacjami z ludźmi coraz bardziej humanizujemy AI. Ale czy sztuczna inteligencja może mieć empatię? – Na razie to wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie – mówi filozofka Aleksandra Przegalińska. „Jak mawia porzekadło, w internecie nikt nie wie, że jesteś psem. Kiedy osoba obsługująca cię w banku prosi o dowód osobisty do skserowania, zastanawiasz się, czy to na pewno potrzebne. Czemu więc miałabyś wysyłać zdjęcie paszportu komuś poznanemu na Tinderze? Zastanów się, czy powiedziałabyś te rzeczy o sobie sąsiadom? Jak ktoś prosi cię o pieniądze, zastanów się: czy pożyczyłabyś taką kwotę komuś z dalszej rodziny lub koledze z podstawówki?”, tłumaczy Anna Obem z Fundacji Panoptykon. Ekspertka podkreśla, że nie chodzi o rezygnację z aplikacji, bo bez nich nie da się funkcjonować w dzisiejszych czasach, a i wiele fajnych par poznało się dzięki nim, ale „nie ma aplikacji, która powie ci, że dana osoba nie jest godna zaufania”. I na to musimy być wyczulone. „Możemy za to uczyć nasze dzieci mówić „nie” i nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia. Wtedy oszustom będzie trudniej manipulować, wzbudzając w nich poczucie winy”, mówi ekspertka. Agata Bzdyń z Fundacji Feminoteka dodaje, że dbanie o własne bezpieczeństwo nie jest egoizmem. „Jeśli osoba, z którą się spotykamy próbuje na nas szantaży emocjonalnych, warto czasami również konsultować nasze działania z przyjaciółmi, czy nawet z profesjonalistami – choćby z prawnikiem czy psychoterapeutą. Musimy też pamiętać, że druga osoba może w sferze kontaktów tyle, na ile my wyrażamy zgodę. Mamy prawo wycofać się w każdym momencie, gdy dzieje się cokolwiek, czego nie akceptujemy i nasz sprzeciw powinien być uszanowany. Każde przekraczanie naszych granic, nierespektowanie naszych próśb o zaprzestanie czynności, zmuszanie nas do tych czynności może stanowić przestępstwo, gdyż wtedy aby osiągnąć swój cel sprawca zazwyczaj użyje siły, podstępu czy groźby”, tłumaczy radczyni prawna.
Tak, twój telefon cię szpieguje! Korzystając z sieci, nie możesz czuć się bezpieczna w 100 proc. Ale możesz zminimalizować zagrożenie
Tak, twój telefon cię szpieguje, a w internecie zostawiasz tyle osobistych danych, że gdyby jakiś haker chciał, mógłby ci z łatwością zaszkodzić. Warto się pogodzić z tym, że korzystając z sieci, nie możemy zapewnić sobie bezpieczeństwa w 100%. Ale możemy zminimalizować zagrożenie. Kasia Gola, ekspertka od nowych technologii, opowiada nam, jak to zrobić.
W tym artykule: Jak zadbać o swoje bezpieczeństwo w sieci? Wskazówki, jak chronić swoje dane w internecie Mój sprzęt został ostatnio skompromitowany przez hakera. Chociaż nieźle gram w bezpieczeństwo w sieci, to przed tym atakiem nie mogłam się ochronić. Sytuacja, którą przeżyłam, wymusiła na mnie zastosowanie nowych zabezpieczeń. Przekonałam się, że warto dywersyfikować miejsca, na których trzymamy dane wrażliwe. Mając telefony i komputery, cały czas jesteśmy w sieci, tym samym przekazujemy swoje dane i udzielamy do nich dostępu. Trzeba się z tym pogodzić. Jak zadbać o swoje bezpieczeństwo w sieci? Powinniśmy przestrzegać higieny korzystania z urządzeń. Nie chodzi tutaj nawet o czas spędzany przed ekranem. Warto mieć świadomość, że rozmawiając przez smartfon czy korzystając z komputera, które mają mikrofon i kamerkę, udostępniamy dane. Mam teraz telefon bez dostępu do internetu, z osobną kartą SIM. Korzystam z niego, żeby generować podwójne uwierzytelnienia. Oczywiście nadal używam smartfona, po prostu mam teraz jeden aparat do internetu, a drugi do zabezpieczania haseł. Daje mi to wyższy poziom bezpieczeństwa. Drugą rzeczą, którą warto zrobić, jest generowanie haseł aplikacją, która do tego służy. Do tej pory korzystałam z takiej, która była wbudowana w mój system operacyjny, teraz używam zewnętrznej. To bardzo ważne, żeby nasze hasła były jak najtrudniejsze do złamania, miały dużą entropię. Hasła trzymam na zewnętrznym dysku, niesprzężonym z moim systemem operacyjnym. Dzięki temu mój sprzęt nie jest powiązany z moimi hasłami, a moje bezpieczeństwo w sieci stało się znacznie większe. Wiem jednak, że nie mogę sobie zapewnić bezpieczeństwa w 100%. Ważne, żebyśmy nie czuli się winni, jeżeli ktoś nam wykradnie dane, włamie się do naszego systemu lub skompromituje nasz sprzęt. Najlepiej nie mieć w swoim telefonie niczego, czego nie mogliby zobaczyć wszyscy. I przede wszystkim, o ile nie mamy tajnych informacji, nie pracujemy dla rządu ani nie jesteśmy szpiegami, istotne żebyśmy nie wpadali w paranoję. Zamiast tego po prostu zacznijmy się mądrze zabezpieczać. Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła? Wskazówki, jak chronić swoje dane w internecie 1. Dwuskładnikowym uwierzytelnieniem – najlepiej na osobnym, niepodłączonym do internetu telefonie. 2. Hasłami generowanymi przez aplikacje do tego służące – ja używam KeePassXC (dodatkowo trzymam je poza sprzętem, z którego korzystam na co dzień), można też autoryzować kluczami typu Yubiko.Hasła, których nie możemy umieścić w apce, powinny kierować się zasadą dużej entropii (miara nieokreśloności i stopnia nieuporządkowania elementów i stanów znajdujących się w pewnym zbiorze – przyp. red.). Można to uzyskać, rzucając kostką (hasła frazowe – trybawaryjny.pl/silne-haslo/ – najlepiej nie korzystać z generatorów online). Używanie ważnych dla nas dat, wstawianie „!” na końcu hasła czy zastępowanie np. „A” cyfrą „4” obniża bezpieczeństwo naszych haseł. 3. Nie udostępniać bieżącej lokalizacji! 4. Nie robić zdjęć przez okno i unikać odbijających powierzchni na zdjęciach! W Japonii stalker zaatakował dziewczynę, której lokalizację wykrył po odbiciach budynków w jej oczach. 5. Usuwać metadane (dane o np. lokalizacji – przyp. red.) ze zdjęć, które publikujemy. Najlepiej nie dawać aparatowi dostępu do lokalizacji. 6. Mieć świadomość, że wszystko, co mówimy w pobliżu telefonu/urządzeń podpiętych do sieci, może się znaleźć w internecie (tak samo zdjęcia z naszego telefonu). 7. Nie klikać bezmyślnie w linki i załączniki. 8. Nie korzystać z ważnych dla nas witryn na obcym sprzęcie. 9. Aktualizować system i nie jailbreakować go (nie łamać zabezpieczeń producenta sprzętu – przyp. red.), bo to furtka dla hakerów. Kasia Gola - ekspertka w dziedzinie nowych technologii i mody, założycielka GeekGoesChic, absolwentka socjologii na Akademii Górniczo-Hutniczej oraz Teen Vogue University w Nowym Jorku. (Nie)ludzka technologia, która udaje emocje i mistrzowsko nami manipuluje. „Śmiech czy flirtujący głos to pewnego rodzaju zabiegi” Ślub z robotem, przyjaźń z hologramem. W obliczu samotności i rozczarowań relacjami z ludźmi coraz bardziej humanizujemy AI. Ale czy sztuczna inteligencja może mieć empatię? – Na razie to wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie – mówi filozofka Aleksandra Przegalińska.
Wszystkie odcienie Tindera, czyli jak korzystać z apek randkowych. Podpowiadamy na bazie naszych doświadczeń
Zawieranie znajomości przez aplikacje randkowe to już dziś standard. Wciąż jednak padają pytania, jak randkować, by znaleźć to, czego się szuka. Miłość, romans, jednonocna przygoda, przyjaźń... To wszystko czeka na Tinderze i podobnych platformach. Jak z nich korzystać? Jakie powinny być twoje pierwsze kroki na Tinderze?
W tym artykule: Jak stworzyć profil na Tinderze? Co podać w opisie? Jakie zdjęcie dodać? Jak działa Tinder i kiedy mamy match? Choć panuje powszechna opinia, że Tinder to aplikacja do umawiania się na seks, to osobiście znam osoby, które poznały za jego pośrednictwem miłość życia czy znalazły przyjaciół. Naturalnie na one night stand czy układ friends with benefits też jak najbardziej można się dzięki tej aplikacji umówić. Moim zdaniem najważniejsze jest przemyślenie tego, czego oczekujemy w ogóle, czego szukamy. I warto zaznaczyć to już w opisie na swoim profilu lub poruszyć to zaraz na początku rozmowy po zmatchowaniu. Przy tym jednak uważam, że nawet szukając miłości, nie ma co zamykać się na przygody, które mogą nas spotkać po drodze, o ile mamy na to tylko ochotę. Przede wszystkim jednak wypada ściągnąć aplikację. Skupię się na Tinderze, bo z niego najczęściej korzystam i najlepiej go znam. Najpopularniejsza w Polsce jest jednak aplikacja Badoo – jak dla mnie zbyt angażująca, sporo się tam dzieje i trzeba poświęcić dużo czasu, aby być w centrum zainteresowania. Zauważyłam, że są tam inne osoby niż na Tinderze. Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła? Z kolei podobne użytkowniczki i użytkownicy pojawiają się w apce OKCupid, ale jest ich mniej niż na Tinderze. Plusem OKCupid jest jednak możliwość wypełnienia długiej ankiety co do naszych preferencji, na podstawie czego aplikacja pokaże nam, ile procent dopasowania mamy z innymi osobami. To może ułatwiać wybór, jak i pomaga dowiedzieć się sporo o sobie, bo trzeba odpowiedzieć na pytania, których zwykle sobie nie zadajemy. Oczywiście są też takie apki jak Grindr, z którego korzystają głównie homoseksualni mężczyźni czy Her – aplikacja stworzona z myślą o lesbijkach, ale generalnie przyjazna wszystkim osobom LGBTQIA+. Na Tinderze też możemy wybrać, kogo szukamy – kobiet czy mężczyzn, a może i jednych, i drugich. Do tego możemy ustawić, w jakiej odległości od nas ma się znajdować potencjalna kandydatka czy kandydat. Jak stworzyć profil na Tinderze? Co podać w opisie? Jakie zdjęcie dodać? Zanim jednak zaczniemy poszukiwania, wypada popracować nad swoim profilem. Jeśli chodzi o zdjęcia, to najlepiej dodać portret i takie, które pokazuje naszą sylwetkę. Kolejna istotna sprawa to opis. Choć osobiście długo wzbraniałam się przed jego dodaniem, to na bazie doświadczeń ostatecznie uważam, że warto zaznaczyć, czego szukamy – związku czy przelotnej znajomości, jaka jest nasza otwartość. Przydaje się także napisanie o swoich poglądach (ja np. podaję, że jestem feministką) czy zainteresowaniach. Kiedy zaczął się Strajk Kobiet w związku z zakazem aborcji, wiele osób w aplikacjach randkowych zaczęło dodawać zdjęcia z charakterystyczną czerwoną błyskawicą czy po prostu swoje zdjęcia z demonstracji, dodawać do opisu osiem gwiazdek czy zaznaczać, że są pro-choice. Poinformowanie w ten czy inny sposób o swoich przekonaniach pozwala bez wątpienia zaoszczędzić czas, gdyby miało się okazać, że sparowana z nami osoba totalnie nie wyobraża sobie spotykania się z kimś o takich czy innych wartościach. Bywa to również jak najbardziej dobrą bazą do rozpoczęcia rozmowy. Bo cóż, wygląd to nie wszystko. Na szczęście! Szczery opis pozwala także odsiać osoby, które nie będą nami zainteresowane, co oszczędzi nam nerwów, jak i nie zmarnujemy wspomnianego czasu na konwersowanie prowadzące donikąd. Działa to też w drugą stronę – czytanie opisów zazwyczaj się opłaca. Jak i omijanie profili, które wyglądają na fejkowe – nie ma np. zdjęcia czy pojawia się takie, które należy do znanej osoby. Więcej o tym: jak sprawdzić, czy profil chłopaka, z którym piszemy na Tinderze, jest fejkiem? Oto sprawdzone sposoby! Jak działa Tinder i kiedy mamy match? No dobrze, profil gotowy, wiemy, kogo szukamy i czego unikać. Zaczynamy swipe’owanie. W lewo na nie, w prawo na tak. Jeśli i druga osoba dała nam serduszko/przesunęła nasz profil w prawo – mamy match i możemy rozpocząć czat. Wydaje mi się, że w tym względzie panuje już równouprawnienie i jeśli masz ochotę, to po prostu zaczynasz rozmowę niezależnie od tego, jakiej jesteś płci. Co mimo wszystko może nie być łatwe. Bo przecież wydaje nam się, że trzeba wykazać się niezwykłą kreatywnością, zrobić dobre pierwsze wrażenie, ale może być ciężko, kiedy mamy do czynienia z obcym człowiekiem a danych o nim jest jak na lekarstwo. Oczywiście fajnie, jeśli można nawiązać do zdjęcia czy opisu. Jednak czasem standardowe „cześć” czy „dzień dobry”, coś w stylu „miło mi poznać” – jest jak najbardziej OK. Można porozmawiać o swojej codzienności, zainteresowaniach – ważne, by wyczuć, jakie mamy flow. I jeśli jest ono dobre, chcemy wiedzieć o tej osobie więcej, szukamy podobnych rzeczy, to polecam jak najszybciej umówić się na spotkanie w realu. Nie ma co przedłużać i rozmawiać w nieskończoność. Cóż, zdarzają się na Tinderze, zwykle męscy, erotomani-gawędziarze, którzy chcą tylko podzielić się swoimi fantazjami, ewentualnie zdjęciem penisa i to często bez pytania o zgodę (oczywiście do jego przesłania trzeba użyć innej apki, na Tinderze nie ma opcji przesyłania materiałów graficznych – może i dobrze) – jeśli chce wam się tak gawędzić, proszę bardzo, ale jeśli nie tego szukacie, to warto podziękować czym prędzej i szukać dalej. Thank you, next. Ach, są też i tacy użytkownicy, którzy po chwili rozmowy proponują spotkanie na seks – za 15 minut mogą być u ciebie. Co kto lubi. Jednak według mnie dobrze najpierw poznać się na żywo na neutralnym gruncie, zanim wylądujemy razem w sypialni. Jeszcze jedna sprawa. Zwykle par będziemy mieć kilka i prowadzić równolegle więcej niż jedną konwersację. Cóż, tak to wygląda. Większość osób tak robi. To zwiększa szanse na poznanie odpowiedniej osoby. Warto jednak przeprowadzać selekcję i nie utknąć w gąszczu wielu rozmów, ale dążyć do spotkania z tymi, którzy najbardziej do nas przemawiają. A wymieniając się tym, co lubimy, w jakie miejsca najchętniej chodzimy, łatwo można nawiązać do tego, żeby tu czy tam wspólnie się wybrać, lepiej poznać i sprawdzić, czy się nadaje na tych samych falach. Jak taką randkę zaplanować? To już historia na kolejny artykuł! (Nie)ludzka technologia, która udaje emocje i mistrzowsko nami manipuluje. „Śmiech czy flirtujący głos to pewnego rodzaju zabiegi” Ślub z robotem, przyjaźń z hologramem. W obliczu samotności i rozczarowań relacjami z ludźmi coraz bardziej humanizujemy AI. Ale czy sztuczna inteligencja może mieć empatię? – Na razie to wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie – mówi filozofka Aleksandra Przegalińska.
Dziwne sytuacje, które mogą przytrafić się na Tinderze. Przeczytajcie, zanim zainstalujecie aplikację!
Tinder i inne aplikacje randkowe to miejsca, gdzie można zawrzeć ciekawe znajomości, ale równie dobrze zniechęcić się do takich praktyk. Dlatego lepiej dmuchać na zimne i wcześniej poznać panujące w owych miejscach zwyczaje, niż porządnie się nie sparować, a sparzyć.
W tym artykule: Pokaż kotku, co masz w środku Fajne zdjęcie, Twoje? Było miło, ale… Nieoczekiwane zwroty akcji Nowych ludzi lubimy poznawać w sieci. I są na to twarde dowody. Zeszłoroczne badania pokazują, że z serwisów randkowych korzysta 3,5 miliona Polaków, a najchętniej ściąganą aplikacją randkową jest Tinder. Są też inne statystyki, znacznie bardziej niepokojące. Według danych już z tego roku aż 60% użytkowników Tindera zgłosiło, że szukając za pośrednictwem apki nowych znajomości spotkało się z nękaniem lub nieodpowiednimi propozycjami. To oczywiście najbardziej skrajne sytuacje i aby do nich nie dopuścić, trzeba po prostu zachować zdrowy dystans do tego, z kim i w jaki sposób rozmawiamy. Czasami jednak nawet czując się bezpiecznie, trudno jest uniknąć dziwnych sytuacji. Niektóre z nich są zaskakujące, inne rozczarowujące, a jeszcze inne po prostu żenujące. Na co więc trzeba być przygotowanym, zanim dołączy się do grona tinderowych randkowiczów? Oto kilka przykładów z życia wziętych. Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła? Pokaż kotku, co masz w środku Nosisz aparat ortodontyczny? No to możesz mieć problem, jeżeli odpowiednio nie wyeksponujesz tego, że korygujesz zgryzu. Okazuje się, że dla niektórych użytkowników Tindera aplikacja ta to coś na zasadzie konkursu piękności. Jeśli masz możliwość zaprezentować na zdjęciach wszystkie swoje atuty i znaki szczególne, powinnaś to zrobić. W przeciwnym razie możesz zostać posądzona o oszustwo, nawet jeśli nikogo oszukiwać nie chciałaś. Fajne zdjęcie, Twoje? Tak chciałoby się rozpocząć wiele rozmów na Tinderze, jednak intuicja częściej podpowiada po prostu przesunięcie palcem w lewo. Oszustwo w postaci niezaprezentowania aparatu ortodontycznego na zdjęciu jest niczym w porównaniu z ilością fejkowych zdjęć na Tinderze. Są na nich aktorzy, modele lub po prostu osoby przypadkowo znalezione w Google Grafice. Zanim więc zrobicie sobie nadzieję, że ten ktoś naprawdę wygląda jak wasz ideał, a co gorsza – przyjdzie wam do głowy pomysł, aby się z tym kimś spotkać, zaproponujcie wymianę zdjęć za pośrednictwem innej aplikacji. Ci wszyscy wcześniej tak odważni ulotnią się szybciej, niż myślicie. Było miło, ale… … nic nie trwa wiecznie. A na pewno nie na Tinderze. Docencie, jeśli trafi się wam inteligentny, zabawny, do tego przystojny (o ile oczywiście na zdjęciach nie widnieje ktoś inny) rozmówca. I potraktujcie wymianę wiadomości raczej jako przygodę, zamiast snuć plany o wspólnej przyszłości. Tinderowa rzeczywistość jest jeszcze bardziej bezwzględna niż ta niewirtualna i potrafi takie plany zweryfikować bardzo szybko. Po miłym wieczorze spędzonym na gorącej konwersacji poranek może przynieść chłód w postaci usuniętej pary. Polka napisała książkę o Tinderze. Po jej przeczytaniu albo skasujecie go natychmiast albo założycie w minutę To książka nie tylko o przygodach na jedną noc i idiotach, których można spotkać wszędzie. „50 twarzy Tindera” opowiada o bliskości, czułości, rozczarowaniach, poszukiwaniach sensu i wszechogarniającej samotności na którą cierpimy, choć towarzystwa nam nie brakuje. Nieoczekiwane zwroty akcji O ile powyższe przypadki można uznać za niezbyt przyjemne, a już na pewno rozczarowujące, to czasami mimo wszystko można zaskoczyć się pozytywnie. Na przykład natrafiając na osoby, których w ogóle byśmy się na Tinderze nie spodziewali. Na przykład jednego z najpopularniejszych rodzimych autorów kryminałów, który jeszcze nie tak dawno był związany z jedną z najpopularniejszych rodzimych autorek kryminałów. Albo aktora, który dzielnie wciela się we wszystkie drugoplanowe lub epizodyczne role w lepszych i gorszych serialach. To pokazuje, że posiadanie konta na Tinderze bynajmniej nie jest dzisiaj obciachem. Obciachem jest za to bez wątpienia wykorzystywanie aplikacji do wprowadzania kogoś w błąd, obrażania czy wpędzania w kompleksy w ramach wybitnie nieudolnego leczenia swoich własnych. (Nie)ludzka technologia, która udaje emocje i mistrzowsko nami manipuluje. „Śmiech czy flirtujący głos to pewnego rodzaju zabiegi” Ślub z robotem, przyjaźń z hologramem. W obliczu samotności i rozczarowań relacjami z ludźmi coraz bardziej humanizujemy AI. Ale czy sztuczna inteligencja może mieć empatię? – Na razie to wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie – mówi filozofka Aleksandra Przegalińska.
Robisz te 5 rzeczy w internecie? Lepiej przestań, bo możesz mieć poważne kłopoty
Te 5 rzeczy z naszej listy często niosą za sobą poważne konsekwencje…
Wiele osób traktuje Internet i media społecznościowe jako dobrą zabawę lub sposób na oderwanie się od szarej rzeczywistości. Niejednokrotnie zdarza się, że opublikujemy albo zrobimy coś (albo zrobi to ktoś z najbliższego otoczenia), czego później będziemy żałować, a często zapominamy przy tym, o późniejszych konsekwencjach naszego zachowania. Właśnie dlatego przygotowałyśmy dla was listę rzeczy, czynności i działań w sieci, których powinnyśmy się wystrzegać, ponieważ mogą sprowadzić na nas niemałe kłopoty. (Nie)ludzka technologia, która udaje emocje i mistrzowsko nami manipuluje. „Śmiech czy flirtujący głos to pewnego rodzaju zabiegi” Ślub z robotem, przyjaźń z hologramem. W obliczu samotności i rozczarowań relacjami z ludźmi coraz bardziej humanizujemy AI. Ale czy sztuczna inteligencja może mieć empatię? – Na razie to wielka symulacja. Po drugiej stronie nie ma kogoś, komu na tobie zależy, kto chce dla ciebie naprawdę dobrze albo i źle. Tam jest po prostu narzędzie – mówi filozofka Aleksandra Przegalińska. Kradzież zdjęć Temat ten wydaje się być już dobrze znany, a wręcz oklepany – tyle razy mówiono nam o tym, że kradzież zdjęć, czy video z czyjegoś profilu jest karalne. Słyszałyśmy o tym nie tylko w mediach, ale i na specjalnych spotkaniach organizowanych w szkole, kiedy kilka lat temu portale społecznościowe dopiero wchodziły do Polski i nie wszyscy wiedzieli, jak się po nich poruszać. Mimo to wciąż słyszy się o kolejnych przypadkach kradzieży zdjęć, video, czy innych materiałów umieszczanych na portalach społecznościowych (problem ten widoczny jest szczególnie na Instagramie), nie dziwi więc nas fakt, że nie tylko profesjonalni fotografowie, ale też blogerki i influencerki podpisują swoje fotki – w końcu zdjęcia to jeden z ważniejszych elementów ich pracy. W Internecie nic nie ginie Kojarzycie tę specyficzną tradycję, w której chodzi o wrzucanie kompromitujących zdjęć na Facebooka znajomym w dniu ich urodzin? Właśnie. Dla niektórych może się to wydawać śmieszną zabawą, ale co jeżeli kilka lat później będziemy starać się o poważne stanowisko w jednej z największych korporacji, która dba o swój wizerunek? Wasz przyszły pracodawca, chcąc dowiedzieć się jak najwięcej o swoim nowym pracowniku, na pewno chętnie wygoogluje wasze nazwisko, a to, co tam zobaczy, niekoniecznie może mu się spodobać. Od razu uprzedzamy – usunięcie lub zablokowanie tego zdjęcia, wideo lub postu nie sprawi, że ono zniknie – w Internecie nic nie ginie! Uważaj co i kim mówisz To kolejna rzecz wiążąca się z przyszłością. Ile razy było to tak, że widziałaś na Instagramie dopiero co opublikowaną okładkę najnowszego magazynu i zaczynasz ją krytykować, bo kolor czcionki, albo cokolwiek innego ci się nie podoba, albo zdjęcia do edytorialu najnowszej kampanii jakiejś marki odzieżowej, które (twoim zdaniem) lepiej byś zrobiła i publicznie obrażasz jej twórców lub decydujesz się skrytykować jakiekolwiek działania kogokolwiek, lub jakiejkolwiek firmy? No właśnie... zdarzyło się to. Miały łączyć w pary, a oddaliły nas od siebie jeszcze bardziej. Aplikacje wyludniają się w ekspresowym tempie Aplikacje randkowe wyludniają się w ekspresowym tempie, a z poszukiwania miłości online najczęściej rezygnują kobiety, sfrustrowane niepowodzeniami i przerażone skalą nadużyć. Jak technologia, która miała połączyć nas w pary, ostatecznie jeszcze bardziej nas od siebie oddaliła? Każdy ma swoje zdanie? Oczywiście, że tak,szanujemy to, ale radzimy wam nie zanosić później CV do firmy, którą wcześniej obsmarowałyście w sieci. Możecie być pewni, że osoba odpowiedzialna za rekrutację, zrobiła mega dokładny research i wie wszystko o waszych działaniach, na pewno czytała także obraźliwe komentarze na temat firmy, w której ubiegacie się o pracę. Podejrzewamy, że w takiej sytuacji masz małe szanse na zdobycie tego stanowiska — jeżeli nie odpowiada ci filozofia marki, to kompletnie nie pasujesz do tej pracy. Nie chwal się za bardzo Bardzo miło jest pokazać na Insta Story tony toreb z zakupami rodem z Pretty Woman, albo pochwalić się swoim najnowszym iPhonem lub torebką z Herme. Spoko, ale nie zapominajmy o tym, że nasze profile obserwują setki, albo nawet tysiące osób, których nie znamy! Często wśród naszych followersów znajdują się ludzie, którzy dosłownie polują na nas i nasze kosztowności – oglądając Insta Stories wiedzą, gdzie jesteśmy, z kim, co planujemy zrobić, a nawet co mamy w torebce. Wygląda to trochę tak, jakbyśmy sami prowokowali złodziei. Nie publikuj zdjęć bez zgody osób, które są sfotografowane Oczywiście, nie mówimy tutaj o fotkach z przyjaciółmi, ale o zdjęciach zrobionych np. komuś na ulicy – małemu dziecku jedzącemu lody na starówce, albo starszemu panu karmiącemu gołębie na ławce w parku – takie zdjęcia super klikają się w sieci, dlatego chętnie je publikujemy. Zapominamy jednak przy tym, że osoby, którym zrobiłyśmy zdjęcie, niekoniecznie chciałyby krążyć po internetowych odmętach. Dodalibyście coś do tej listy?