Jesteś kreatywną duszą i szukasz laptopa, który sprosta twoim oczekiwaniom? Poznaj Lenovo Yoga Slim 7x 9. generacji
Laptop jest narzędziem twojej pracy i codziennym wsparciem, które umożliwia ci stały rozwój, a Lenovo Yoga Slim 7x 9. generacji to prawdziwy majstersztyk! Jeśli szukasz sprzętu do kreatywnej pracy, ten laptop cię zachwyci.
W tym artykule: Postaw na wydajność i daj się ponieść swojej kreatywności Lenovo Yoga Slim 7x 9. generacji: niezastąpione wsparcie podczas kreatywnych działań Ładuj mniej – twórz więcej! Postaw na wydajność i daj się ponieść swojej kreatywności Definicja kreatywności stale się zmienia – w zależności od konkretnych czasów. Obecnie dla każdego z nas oznacza coś innego... I bardzo dobrze. Nie ma bowiem sensu wpisywać się w sztywne ramy, które nas ograniczają. Istnieją jednak uniwersalne narzędzia, które mogą pozytywnie wpłynąć na nasz rozwój i dać upust naszej pomysłowości. W świecie nowoczesnych technologii, gdzie innowacje i styl spotykają się niemal na każdym kroku, nowy laptop Lenovo Yoga Slim 7x 9. generacji to prawdziwa perła! Świetnie sprawdzi się zarówno u aktywnej bizneswoman, jak i artystycznej duszy szukającej kreatywnych rozwiązań. Perfekcyjnie łączy bowiem w sobie wydajność, elegancję i funkcjonalność, spełniając wszystkie wymagania nowoczesnej kobiety. Lenovo Yoga Slim 7x 9. generacji: niezastąpione wsparcie podczas kreatywnych działań Yoga Slim 7x 9. generacji oferuje prawdziwe bogactwo możliwości. Dzięki zaawansowanemu asystentowi AI, znanemu jako Copilot+, codzienne zadania stają się o wiele prostsze. Funkcja Live Cocreator umożliwia generowanie wizualnych interpretacji pomysłów, co może być niezwykle przydatne zarówno w trakcie burzy mózgów, jak i w procesie realizacji projektów artystycznych. To narzędzie będzie niezastąpione podczas procesu twórczego myślenia. Na uwagę zasługuje też jego niezwykła wydajność oraz energooszczędność - laptop potrafi bowiem działać przez wiele dni, bez potrzeby ładowania. To idealne rozwiązanie dla osób, które prowadzą aktywne życie i potrzebują niezawodnego wsparcia w swojej twórczości. Yoga Slim 7x 9. generacji będzie idealnym urządzeniem zarówno do pracy, jak i po godzinach. Jego nowoczesną konstrukcję oparto na minimalistycznym designie Comfort Edge, co oznacza, że sprzęt ten jest nie tylko smukły (12,9 mm grubości), ale i lekki - waży zaledwie 1,28 kg(!). Yoga Slim 7x zachwyca swoim designem. Obudowa w niecodziennym kolorze Cosmic Blue przyciąga wzrok, a jego funkcje sprawiają, że staje się doskonałym narzędziem dla profesjonalistów. Mocna bateria umożliwiająca działanie urządzenia nawet kilka dni oraz szybkie ładowanie pozwalają na efektywną pracę w najbardziej wymagających warunkach. Warto także wspomnieć o procesorze Snapdragon® X Elite, który gwarantuje niesamowite doświadczenie AI nowej generacji. Zapewnia najwyższą wydajność, która sprawia, że codzienne zadania możesz wykonywać jeszcze szybciej i z dbałością o każdy szczegół. Z kolei ekran dotykowy PureSight OLED 3K z Dolby Vision o maksymalnej jasności 1000 nitów zapewnia najwyższą jakość obrazu i kolorów. Dzięki certyfikatom TÜV Low Blue Light i EyeSafe, pozbędziesz się zmęczenia oczu podczas pracy. Ładuj mniej – twórz więcej! Lenovo AI Core chip zapewnia użytkownikom możliwość zarządzania wydajnością wpływającą na długą żywotność baterii. Bez trosk zgłębiaj zatem renderowanie 3D lub montaż filmów – AI Core dostosowuje się do obciążenia, równolegle trzymając twoje dane pod kontrolą. Pssst, przez 2 miesiące od zakupu masz bezpłatny dostęp do Adobe Creative Cloud, więcej informacji znajdziesz TUTAJ. Co więcej, laptop oraz jego opakowanie zostały wykonane z materiałów z recyklingu i posiada certyfikaty EPEAT® Gold Standard oraz FSC. Yoga Slim 7x to najlepszy dowód, że technologia oraz ekologia mogą współistnieć w harmonijny sposób. Zasilacz laptopa zawiera aż 90% plastiku pochodzącego z recyklingu, a jego aluminiowa baza składa się w 50% z materiałów odzyskiwanych. Dodatkowo, z usługą Lenovo CO2 Offset, użytkownicy mogą zrekompensować emisję w cyklu życia swojego laptopa, wspierając jednocześnie projekty mające na celu ochronę klimatu. Wybierając laptop Yoga Slim 7x stawiasz zatem nie tylko własny rozwój, ale też dbasz o przyszłość planety. Lenovo Yoga Slim 7x 9. generacji to coś więcej niż zwykły laptop. To narzędzie, które wzbogaca naszą codzienność, ułatwia pracę twórczą i zostało opracowane z uwzględnieniem kwestii środowiska. W połączeniu ze stylowym wykończeniem i innowacyjnymi funkcjami, staje się idealnym partnerem dla każdej osoby, która pragnie połączyć życie zawodowe z pasją i ekologicznym podejściem. Czas na nowy rozdział w twoim życiu – z pomocą wyjątkowego laptopa Yoga Slim 7x 9. generacji jest to o wiele prostsze. Materiał promocyjny marki Lenovo.
Ten przenośny tablet zmieni każde miejsce w niezapomnianą imprezę. Koniecznie musisz zabrać go ze sobą!
Lenovo Tab Plus to urządzenie idealne do rozrywki i słuchania muzyki. I co ważne, zmieści się nawet w podręcznym bagażu.
Jak tu nie kochać lata? Czas beztroski, rozrywek na świeżym powietrzu i spontanicznych wyjazdów. I chociaż ten czas nieubłagalnie się kończy, to nadal chętnie decydujemy się na wakacyjne wyjazdy. Żeby podróż była jeszcze bardziej udana, my nigdy nie zapominamy o wzięciu do walizki czy plecaka wciągającej książki, gry planszowej, piłki, materaca do pływania i Lenovo Tab Plus. Ten wyjątkowy, nowatorski tablet, dzięki wysokiej jakości głośnikom może z powodzeniem zastąpić głośnik Bluetooth. I ma świetny design! View Ediplayer on the source website Tablet i głośnik w jednym podręcznym plecaku Niezależnie od tego, czy będziesz odpoczywać w lesie, nad morzem, na działce, czy w pobliskim parku, zanurzysz się w świecie dźwięków (z wysokimi tonami i głębokimi basami) dzięki ośmiu (!) głośnikom JBL® z Hi-Fi Matrix Structure i Dolby Atmos®. Ta ostatnia technologia obsługuje też dźwięk wysokiej rozdzielczości o częstotliwości 24 bitów i 96 kHz podczas korzystania ze słuchawek. Dzięki czystemu dźwiękowi stereo o mocy 26 W bez trudu przekształcisz każde miejsce w osobiste centrum rozrywki. Więcej, z Lenovo Tab Plus poczujesz się jak DJ. Tablet, zaprojektowany i skonstruowany we współpracy z JBL, może być używany jako głośnik Bluetooth®. Zapewnia płynny dźwięk, przesyłany strumieniowo z urządzenia przenośnego, takiego jak smartfon. Bez trudu precyzyjnie dostroisz głośność dla poszczególnych aplikacji muzycznych czy wideo. Tak, ten multimedialny tablet klasy premium doskonale nadaje się również do oglądania treści z serwisów streamingowych. Potrzebujesz więcej argumentów? Proszę bardzo! Na 11,5 calowym ekranie 2K kolory nabierają wyrazu, a detale ożywają. Co równie ważne, dzięki certyfikowanej przez TÜV ochronie oczu będziesz oglądać teledyski i filmy w komfortowych warunkach, dbając o swój wzrok w dzień i w nocy. Z pewnością docenisz tę funkcję przy długim użytkowaniu tabletu. Urządzenie będzie towarzyszyć ci wszędzie tam, gdzie wyruszysz, dzięki mocnej baterii 8600 mAh. Możesz korzystać z niego nieprzerwanie nawet przez 12 godzin, a w razie potrzeby naładować go w zaledwie 90 minut. Najnowszy tablet Lenovo Tab Plus wyposażono również w mocny procesor MediaTek™ Helio G99 i 256 GB pamięci z opcją rozszerzenia za pomocą karty microSD (sprzedawanej oddzielnie). Pełna koncentracja i czysta rozrywka To jednak nie koniec udogodnień. Urządzenie ma wbudowany tryb immersyjnego czytania, który stymuluje kolory prawdziwej kartki książki. Może być też używane jako cyfrowa ramka na zdjęcia lub zegar w trybie gotowości. Potrzebujesz skoncentrować się na wymagającym zadaniu? Skorzystaj z funkcji o nazwie „Dźwięki w tle”, dzięki której wybierzesz odpowiadające ci dźwięki lub odgłosy natury. Bardzo przydatna jest również funkcja Lenovo Freestyle, która nie tylko umożliwia łatwe przesyłanie plików, lecz także streamowanie aplikacji czy rozszerzanie ekranu komputera. Niezależnie od tego, gdzie zabierzesz swój sprzęt, nie musisz niczym się przejmować. Odporność na wodę i kurz na poziomie IP52 oznacza, że tablet poradzi sobie nawet z niewielkimi przygodami. Dużą wygodę (w dowolnych warunkach) zapewnia wbudowana podpórka, którą można nachylać aż do 175 stopni. Bezpieczeństwo użytkowników gwarantuje z kolei pulpit prywatności (z tego poziomu możesz zarządzać uprawnieniami). Aktualizacje są dostępne aż przez dwa lata, a poprawki bezpieczeństwa przez cztery, do czerwca 2028 roku. To co, ruszasz na ekscytującą wyprawę z Lenovo Tab Plus? Więcej informacji o urządzeniu znajdziesz TUTAJ. Udanego wyjazdu! Tekst napisała Sylwia Arlak Materiał promocyjny marki Lenovo.
Pobudź swoją kreatywność! Dowiedz się, skąd inspiracje do pracy czerpie Adrianna Krysian [wywiad]
Jest niezwykle pomysłowa, stworzyła pierwszy polski serial na Tiktoku – mowa oczywiście o ultrazdolnej Adriannie Krysian. Zapytaliśmy twórczynię internetową m.in. o jej podejście do kwestii kreatywności.
W tym artykule: O rozwoju zawodowym, kreatywności i AI: rozmowa z Adrianną Krysian O rozwoju zawodowym, kreatywności i AI: rozmowa z Adrianną Krysian Kasandra Zawal: Twoja droga w świecie internetu zaczęła się od aktorstwa i różnych ról na YouTube. A skąd dziś czerpiesz inspiracje do swoich twórczych projektów? Adrianna Krysian: Czerpię inspirację z różnych źródeł i staram się nie ograniczać tylko do jednej formy wyrazu. Na moje projekty wpływają codzienne doświadczenia, rozmowy z innymi ludźmi, media i filmy. Odkrywanie nowych możliwości oraz różnych perspektyw jest dla mnie bardzo ważne, dlatego staram się być na bieżąco z tym, co dzieje się w świecie twórczości internetowej. Dzięki temu jestem w stanie wprowadzić świeżość do projektów, w których uczestniczę. Ważne jest dla mnie również poszukiwanie nowych sposobów komunikowania się z odbiorcami, aby każdy mój projekt był nie tylko oryginalny, ale także kreatywny i angażujący. Chętnie analizuję pracę innych twórców i uczę się z ich doświadczeń, co pomaga mi w rozwijaniu własnego stylu i podejścia do tworzenia. Dużą częścią mojej twórczości są również podróże. Doświadczenie kultur, języków, krajobrazów i zwyczajów poszerza horyzonty i daje nowe spojrzenie na to, jak różnorodność może wpływać na twórczość. Nawet krótkie wyjazdy do nowych miejsc inspirują mnie do stworzenia czegoś nowego. Oczywiście nie można zapomnieć o ludziach. Codzienne życie, interakcje i reakcje na różne sytuacje, potrafią zainspirować do tworzenia postaci i historii, które są autentyczne i pełne życia, a dzięki obecnej technologii otwierają się zupełnie nowe możliwości do ich przekazania. W jaki sposób definiujesz kreatywność? Co dla Ciebie oznacza bycie kreatywnym w codziennej pracy? Kreatywność definiuję jako zdolność do generowania nowych, oryginalnych pomysłów i rozwiązań, które są wartościowe i pozwalają na lepsze wyrażanie siebie. To umiejętność łączenia różnych elementów, doświadczeń, myśli i perspektyw w sposób, który prowadzi do powstania czegoś unikalnego. Dla mnie kreatywność nie ogranicza się tylko do sztuki czy twórczych projektów, ale obejmuje każdy aspekt życia, w tym rozwiązywanie problemów, podejmowanie decyzji i adaptowanie się do zmieniających się okoliczności. Bycie kreatywnym w codziennej pracy to ciągłe poszukiwanie nowych sposobów patrzenia na rzeczywistość. To otwartość na eksperymentowanie, odwaga w kwestionowaniu utartych schematów i gotowość do wychodzenia poza swoją strefę komfortu. W praktyce może to oznaczać szukanie nowych metod pracy, testowanie nietypowych rozwiązań czy poszukiwanie inspiracji w nieoczywistych miejscach. Kreatywność w pracy to także zdolność do adaptacji i elastyczności. Często, aby stworzyć coś nowego, trzeba umieć zmieniać kierunek w trakcie realizacji projektu i nie bać się porażek, które są naturalną częścią procesu twórczego. Dla mnie ważne jest również poszukiwanie równowagi między momentami swobodnego eksplorowania pomysłów, a etapami planowania i realizacji. Kreatywność to proces, który wymaga zarówno dyscypliny, jak i wyobraźni. Twoja praca ewoluowała z platformy do platformy. Jak Twoje podejście do tworzenia treści zmieniało się na przestrzeni lat? Moje podejście do tworzenia treści zmieniło się znacząco na przestrzeni lat, głównie w odpowiedzi na zmieniające się platformy, technologie oraz oczekiwania odbiorców. Na początku, kiedy zaczynałam na YouTube, treści były stosunkowo proste i bardziej spontaniczne. Wówczas chodziło głównie o eksperymentowanie i odkrywanie, sprawdzanie co działa, a co nie. Tworzenie było bardziej intuicyjne, a produkcja treści – mniej skomplikowana. Te lata były również okresem intensywnego uczenia się, zarówno pod kątem technicznym, jak i budowania więzi z widzami. Z czasem, gdy platformy zaczęły się rozwijać i stawać bardziej profesjonalne, moje podejście również musiało ewoluować. Zaczęłam zwracać większą uwagę na jakość produkcji – od lepszego sprzętu, przez montaż, aż po dbałość o detale. Zrozumiałam, że aby utrzymać zainteresowanie odbiorców, konieczne jest dostarczanie treści, które są nie tylko zabawne i pouczające, ale także wizualnie atrakcyjne i dobrze wykonane. Równocześnie, platformy takie jak Instagram czy TikTok wprowadziły nowe formy wyrazu, które wymagały szybszego, bardziej dynamicznego podejścia do tworzenia treści. Zmieniał się również format – krótsze, bardziej angażujące wideo stały się normą, co wymusiło na mnie naukę efektywnego przekazywania informacji w ograniczonym czasie. Musiałam także nauczyć się wykorzystywać algorytmy i trendy, aby lepiej docierać do odbiorców. Kolejnym ważnym etapem było zrozumienie znaczenia interakcji z widzami. W miarę jak platformy stawały się bardziej interaktywne, coraz bardziej istotne stawało się dla mnie budowanie relacji z odbiorcami, odpowiadanie na komentarze, angażowanie się w społeczności i słuchanie opinii widzów, co miało bardzo duży wpływ na rozwój mojej twórczości. Na przestrzeni lat również moje podejście do storytellingu uległo zmianie. Zaczynałam od prostych historii, ale z czasem nauczyłam się budować bardziej złożone narracje, które angażują widzów na głębszym poziomie. Teraz bardziej niż kiedykolwiek koncentruję się na tym, aby każdy projekt miał jasny przekaz i cel, który jest spójny z moją publicznością i co najważniejsze ze mną. Obecnie staram się łączyć te różne doświadczenia – spontaniczność i autentyczność z początkowych lat, jakość i profesjonalizm zdobyty później, oraz elastyczność w dostosowywaniu się do nowych formatów i platform. Moje podejście do tworzenia treści jest teraz bardziej strategiczne i przemyślane, ale nadal staram się zachować radość i pasję, które były obecne od samego początku. Jako twórczyni internetowa dużo pracujesz digitalowo – do czego potrzebny Ci jest odpowiedni sprzęt. Współpracujesz m.in. z marką Lenovo. Jakie funkcje w laptopie wspierają Twoją kreatywność i codzienną pracę? Czy jest coś, co zaskoczyło Cię w obecnych rozwiązaniach w tych urządzeniach? Jestem pozytywnie zaskoczona laptopem Lenovo Yoga Slim 7x 9. generacji. Oferuje on kilka funkcji, które mogą znacząco wspierać kreatywność i codzienną pracę, zwłaszcza dla osób, które polegają na technologii w swoich twórczych procesach. Wyposażony jest w ekran OLED o wysokiej rozdzielczości, który ma piękne, żywe kolory i precyzyjne odzwierciedla barwy. Jest to kluczowe dla kreatywnej pracy, takiej jak edycja zdjęć, czy tworzenie innych wizualnych treści. Dodatkowo jest niezwykle lekki i smukły, dzięki czemu mogę go wziąć ze sobą wszędzie, niezależnie czy jest to tylko wyjście do studia, czy dłuższa podróż. Atutem jest również jego długi czas pracy do nawet kilku dni na jednym ładowaniu, co sprawia, że jest dla mnie niezawodny podczas pracy przy bardziej rozbudowanych projektach, nawet w trakcie wyjazdów. Lenovo Yoga Slim 7x, oparty jest na rozwiązaniach AI i procesorze Snapdragon® X Elite. To daje wiele możliwości, takich jak automatyczna optymalizacja wydajności, zarządzanie energią czy funkcje związane z bezpieczeństwem, co pomaga mi w bardziej efektywnej pracy. Yoga Slim 7x 9. generacji jest narzędziem, które łączy w sobie wydajność, mobilność i estetykę. To urządzenie zaskoczyło mnie swoją wszechstronnością, która wspiera mnie nie tylko w codziennej pracy, ale również inspiruje do tworzenia nowych treści. Jest idealnym wyborem dla tych, którzy chcą wnieść swoją twórczość na wyższy poziom. W jaki sposób technologia, w tym innowacyjne funkcje AI, wpływa na Twoją twórczość i proces pracy? Czy korzystasz z tych narzędzi w swoich projektach? Sztuczna inteligencja staje się coraz bardziej integralną częścią narzędzi, których używam w swojej pracy. Otwiera ona nowe możliwości i ułatwia mi realizację bardziej kreatywnych projektów. Dzięki narzędziom AI mogę automatyzować powtarzalne zadania, co pozwala mi skupić się na bardziej twórczych aspektach pracy. Programy wykorzystujące AI, jak np. Adobe Photoshop z narzędziami do inteligentnej edycji, umożliwiają mi szybsze i bardziej precyzyjne poprawki. AI automatycznie sugeruje zmiany, które potem mogę dostosować do swoich potrzeb, oszczędzając mnóstwo czasu. Funkcja AI może również służyć jako narzędzie do generowania pomysłów lub szkiców na wczesnym etapie. Przykładowo, korzystając z tych narzędzi, mogę uzyskać propozycje scenariuszy, dialogów czy nawet szkiców rozwiązań fabularnych. Dzięki temu mogę bardziej skoncentrować się na kreatywnych aspektach pracy, co jest kluczowe dla tworzenia wartościowych i innowacyjnych treści. Jak sądzisz, w jaki sposób technologie, takie jak te oferowane przez Lenovo, mogą wspierać twórców w ich pracy artystycznej? Przede wszystkim wydajność i moc obliczeniowa technologii Lenovo daje możliwości pracy z zaawansowanym oprogramowaniem do edycji grafiki, montażu wideo czy tworzenia muzyki bez opóźnień, czy zacinania się. To o czym wspominałam już wcześniej, czyli lekkie i przenośne urządzenie takie jak Lenovo Yoga, umożliwia pracę w dowolnym miejscu. To idealny sprzęt dla tych, którzy dużo podróżują. Lenovo oferuje również urządzenia z funkcjami dotykowymi oraz z wykorzystaniem rysika, co jest niezwykle przydatne dla rysowników, ilustratorów czy architektów. Dzięki temu mogą oni tworzyć bezpośrednio na ekranie, co zbliża cyfrową pracę do tradycyjnego rysowania. Ponadto wysokiej jakości ekrany, oferujące dokładne odwzorowanie kolorów (np. Dolby Vision), są niezbędne dla grafików i projektantów. Precyzyjne wyświetlanie detali pozwala na dokładniejszą pracę nad projektem. Te wszystkie rzeczy są bardzo ważne podczas pracy kreatywnej, co bardzo cenię podczas swojej pracy na sprzęcie Lenovo. Jak wygląda Twój typowy dzień pracy? Jakie elementy rutyny pomagają Ci być bardziej produktywną i kreatywną? Każdy dzień mojej pracy jest zupełnie inny, ale są w nim elementy stałe. Po pobudce i zjedzeniu śniadania zaczynam od sprawdzenia poczty, wiadomości i komentarzy na platformach takich jak Instagram czy TikTok. Każdy dzień planuje z wyprzedzeniem, więc w zależności od tego, czy danego dnia mam umówione spotkania, sesję czy nagrania, reszta dnia będzie wyglądać inaczej. Sporą część mojego dnia poświęcam sprawom związanym z agencją, którą prowadzę razem z moją managerką. Staram się każdego dnia znajdować też oczywiście czas na sport (ostatnio bardzo dużą przyjemność sprawia mi gra w tenisa). Nie może też zabraknąć czasu na samorozwój i czasu dla moich bliskich. Aby upewnić się, że moje dni są w pełni wykorzystane i produktywne, wszystkie wydarzenia planuje wcześniej i zapisuje je w kalendarzu. Lubię tworzyć sobie również listy zadań, aby o niczym nie zapomnieć. Zadania, które zajmują maksymalnie kilka minut, staram się robić od razu i nie gromadzić małych obowiązków na później. W wolnym czasie podróżujesz. Jak podróże wpływają na Twoją pracę i inspiracje do tworzenia treści? Podróże dostarczają mi świeżych inspiracji, poszerzają horyzonty i umożliwiają mi spojrzenie na świat z różnych perspektyw. Każda podróż pozwala mi odkrywać nowe środowiska, które stają się tłem dla moich treści, dodając im autentyczności i różnorodności. Kontakt z różnymi kulturami i ludźmi pomaga mi lepiej zrozumieć potrzeby mojej społeczności, co przekłada się na bardziej angażujące i wartościowe materiały. Podróżowanie wyrywa mnie z rutyny, stymuluje kreatywność i pozwala na odkrywanie nowych pomysłów, które mogę wykorzystać w swojej pracy. Nowe otoczenie i nowi ludzie zawsze dostarczają mi masę nowych pomysłów. W jaki sposób angażujesz swoją społeczność w proces twórczy? Czy feedback od fanów jest dla Ciebie ważny i inspirujący? Angażuję swoją społeczność w proces twórczy, regularnie pytając o ich opinie i sugestie. Dzięki temu mogę dostosowywać treści do ich oczekiwań. Feedback od widzów jest dla mnie niezwykle ważny, ponieważ nie tylko motywuje mnie do dalszej pracy, ale również stanowi źródło inspiracji. Zawsze biorę pod uwagę ich pomysły i uwagi, aby tworzyć materiały, które będą podobać się nie tylko mi, ale również moim odbiorcom. Jak widzisz swoją przyszłość w roli twórczyni internetowej? Czy masz jakieś plany na nowe projekty, które chciałabyś zrealizować w najbliższym czasie? W przyszłości jako twórczyni internetowa chcę dalej rozwijać swoją markę i poszerzać zasięgi, tworząc tym samym bardziej zróżnicowane treści, które będą odpowiadać na potrzeby mojej społeczności. Mam w planach kilka nowych projektów, w tym rozwój własnej marki i dalszą pracę nad projektami z członkami mojej ekipy - 6ixteen. Jakiś czas temu zrealizowaliśmy pierwszy w Polsce serial na TikToku, ale nie mamy zamiaru na tym zaprzestać. Mamy już kolejne aktorskie plany, które będziemy realizować na przestrzeni najbliższych miesięcy. Dodatkowo chcę dalej rozwijać moją agencję. Wiem, że ciężka praca i samozaparcie pozwoli nam osiągnąć wszystko, o czym marzymy. Jestem wdzięczna za to, z jakimi ludźmi i markami pracuję, również teraz – odpowiadając na pytania o długofalowej współpracy z marką Lenovo. Materiał promocyjny marki Lenovo.
Nie pozwól, by destrukcyjny apetyt na idealne życie odebrał ci radość z tego, co masz. Oto, co możesz zrobić, by nie poddać się presji otoczenia
Człowiek uczy się całe życie. Ale czy naprawdę powinien? Głód rozwoju osobistego często wynika z autentycznej potrzeby pracy nad sobą. Jak jednak odróżnić destrukcyjny apetyt na idealne życie, który rośnie w nas pod wpływem presji otoczenia od zdrowego łaknienia?
W tym artykule: #WorkOnYourself, ale musisz wiedzieć, dlaczego tak tyrasz Destrukcyjny apetyt na idealne życie: zdrowa równowaga vs toksyczna perfekcja Religia w kryzysie, rozwój w rozkwicie Od kilku tygodni atakuje mnie na Instagramie reklama nowej aplikacji edukacyjnej. „Czy nie męczy cię obezwładniająca głupota mediów społecznościowych?” – pada zaczepne pytanie. Czasem mnie męczy, przyznaję. I odpowiedzią na to ma być wspomniana platforma serwująca sycącą wiedzę w formie lekkostrawnych, szybkich przekąsek. „Nasza aplikacja przypomina medium społecznościowe, ale jest wypełniona ekscytującymi informacjami dotyczącymi sztuki, historii, nauki – wszystkim, co sprawi, że poczujesz się mądrzejsza, a nie głupsza”. Też podejrzewacie tu podły postęp? Ktoś właśnie próbuje mi odebrać mój cudownie bezproduktywny kwadrans, który poświęcam każdego dnia na scrollowanie Instagramu, żeby powzdychać do obcych mężczyzn z włoskich klubów biegowych albo wzruszyć się nad zdjęciem Paula Mescala z planu „Gladiatora”. Lubię również śmieszne rolki z pandami. Tymczasem anonimowy głos z reklamy twierdzi, że powinnam ten czas spędzić inaczej, a w domyśle: lepiej. Argument straty czasu w świecie, który pędzi i żeruje na naszym FOMO – poczuciu, że coś nas ominie i staniemy się nieadekwatni – jest wybitnie skuteczną metodą wywierania presji. #WorkOnYourself, ale musisz wiedzieć, dlaczego tak tyrasz Medytujemy, praktykujemy jogę, bierzemy udział w warsztatach rozwojowych, żeby budować poczucie spokoju wewnętrznego, rozwijać świadomość siebie i inteligencję emocjonalną, lepiej radzić sobie ze stresem. Bo koleżanki tak robią i sobie chwalą. Wracamy na studia, uczymy się języków obcych, zapisujemy na kursy programowania albo kreatywnego pisania, słuchamy podcastów o nowych technologiach – żeby zdobywać wiedzę i kompetencje, które sprawią, że nasze życie zawodowe rozkwitnie. Bo znajomi z biura ostrzegają, że za parę lat rynek pracy podziękuje tym, którzy zatrzymali się, gdy trzeba było przeć do przodu. I czytamy poradniki o efektywnym zarządzaniu czasem, by znaleźć tych kilka godzin tygodniowo na doszkalanie się i doskonalenie. Przydałby się kurs odpuszczania, ale nie mamy już siły. – Nie ma badań, które pokazują, że sięgamy po narzędzia rozwojowe, bo inni tak robią – zastrzega doktorka Joanna Gutral, psycholożka, psychoterapeutka i autorka psychoedukacyjnego podcastu „Gutral Gada”. – Widzimy jednak, że rynek usług związanych z rozwojem osobistym rośnie. Pojawiają się platformy wellbeingowe, pracodawcy oferują swoim pracownikom benefity w postaci usług związanych z dbaniem o dobro- stan. Jeśli obserwuję na Instagramie swoje koleżanki, które co weekend praktykują jogę, medytują w odosobnieniu i uczęszczają na kurs asertywności, to mogę mieć poczucie, że inni się rozwijają, a ja stoję w miejscu. Taka refleksja może obniżyć nasz dobrostan, ale też może zmotywować nas do działania – mówi ekspertka. Na TikToku, który jest niezłym barometrem społecznych trendów, treści opatrzone hashtagami #WorkOnYourself (#PracujNadSobą) i #GetYourLifeTogether (#OgarnijSwoje- Życie) wyświetlono łącznie prawie 200 mln razy. To pokazuje skalę zainteresowania tematyką rozwoju osobistego. Jego gigantyczny wzrost potwierdzają sukcesy profili edukacyjnych dostępnych w mediach społecznościowych, podcastów wellbeingowych czy aplikacji do nauki języków obcych. Duolingo, wciąż najpopularniejsza wśród tych ostatnich, w 2016 roku chwaliła się przychodem w wysokości miliona dolarów, a pięć lat później zarobiła przez rok już 250 mln. W marcu 2022 z opcji płatnej subskrypcji w Duolingo korzystało 2,9 mln osób, a w marcu 2023 – 4,8 mln. Nie ma nic złego w chęci nabywania kompetencji i umiejętności, w pracy nad sobą. Wręcz przeciwnie – to, że coraz częściej sięgamy po szeroko rozumiane narzędzia rozwojowe, pozwala snuć idealistyczną wizję świata, w którym wiedza (o świecie, ale też o sobie) jest najcenniejszą z walut. Chyba że ten masowy pęd ku samodoskonaleniu to konsekwencja toksycznego przekazu o tym, że w ekonomii wysokiej rywalizacji przetrwanie gwarantuje wyłącznie intensywny, nieprzerwany rozwój? – Musimy sobie zadać pytanie o motywację. Dlaczego uczę się nowego języka? Bo zawsze chciałam mówić po hiszpańsku czy dlatego że usłyszałam od koleżanki, że teraz warto znać co najmniej trzy języki obce? Dlaczego zaczynam trzecie studia? Bo tego wymaga ode mnie moja ścieżka zawodowa? Bo temat studiów zawsze mnie interesował, ale dopiero teraz mam czas, żeby zrealizować to marzenie? A może dlatego, że czuję się niewystarczająco kompetentna? – wyjaśnia doktorka Joanna Gutral. – Jeżeli to są moje trzecie studia, a ja wciąż wątpię we własne kompetencje, to nie studia są problemem, ale moje przekonania o sobie. Kiedy poczuję się wystarczająco kompetentna? Ile studiów muszę skończyć? I co w ogóle oznacza dla mnie być wystarczają- co kompetentną? – dodaje. Destrukcyjny apetyt na idealne życie: zdrowa równowaga vs toksyczna perfekcja Presja kreowana przez otoczenie pochłonięte samorozwojem precyzyjnie celuje w nasze kompleksy i niskie poczucie wartości, w naturalny i zrozumiały lęk przed wykluczeniem i potrzebę przynależenia, a do tego efektownie mami obietnicą idealnego życia. Eksperci i ekspertki, którzy z rezerwą przyglądają się modzie na samodoskonalenie, zgodnie przypominają, że w samorozwoju powinno chodzić o poszukiwanie równowagi w życiu, a nie o niszczące dążenie do perfekcji. – To, jak i dlaczego używamy narzędzi samorozwoju, może być sygnałem, że mamy cechy perfekcjonizmu dezaptacyjnego. Fajnie mieć narzędzia, które pozwalają poradzić sobie, gdy życie przyniesie coś trudne- go, bo na pewno przyniesie. Fajnie mieć umiejętności, które pozwalają realizować ambicje, ale trudno oczekiwać, że nagle życie, które jest pełne górek i dołów, zmieni się i będzie tylko dobre, bo poszłam na medytację – mówi doktorka Joanna Gutral. – Wracamy do pytania o motywację. Czy chcę nauczyć się uważności i mieć ją w swoim repertuarze narzędzi do radzenia sobie z rzeczywistością? A może chcę praktykować tę uważność tak długo, aż osiągnę stan zen, będę żyła w krainie wiecznej szczęśliwości? To drugie oczekiwanie jest nierealistyczne. Pogoń za nieosiągalnymi celami sprawia, że spada motywacja, rośnie poczucie winy i złość wobec samej siebie. Zaczynamy szukać kompensacji. Albo tak angażujemy się w samorozwój, że zaniedbujemy inne obszary życia, co przeczy idei rozwoju osobistego. Bo gdzie tu czas, żeby pożyć i korzystać z kompetencji, które nabyliśmy? – tłumaczy. Czas to najcenniejszy z zasobów, jakimi dziś dysponujemy. Im mniej go mamy, tym większe ryzyko, że będziemy nabierać się na rewolucyjne metody ekspresowego uczenia się, obietnice trenerów rozwoju zawodowego, którzy w dwa tygodnie przywrócą naszą karierę na właściwy tor, i kursy radzenia sobie ze stresem z gwarancją natychmiastowych efektów. Oczywiście rozwój osobisty został już dawno wciągnięty w kapitalistyczne mechanizmy, a na szlachetnej potrzebie pracy nad sobą żerują samozwańczy przewodnicy, którzy zwęszyli intratny biznes. Lara Gessler opowiedziała o relacji z mamą: „Mówiła, że będę idealną żoną dyplomaty” W najnowszym wywiadzie dla GLAMOUR, Lara Gessler otworzyła się na temat relacji z mamą. Restauratorka i modelka wyznała, jak traktowała ją Magda Gessler, gdy dorastała. Religia w kryzysie, rozwój w rozkwicie Alexandra Schwartz, dziennikarka „The New Yorker”, zauważa, że za tym, jak dziś korzystamy z rozwoju osobistego, stoi coś jeszcze: zmiana w myśleniu o samej zmianie. „Chcesz znaleźć męża? Zrób miejsce w szafie dla mężczyzny swoich marzeń i wyobrażaj sobie, jak wiesza w niej krawaty” – pisała w jednym ze swoich artykułów, w którym tę poradę o sposobie „na garderobę” podała jako przykład zuchwałego optymizmu, charakterystycznego dla okresu sprzed załamania globalnej gospodarki. „A dziś, w czasach nieustających technologicznych innowacji, tamto myślenie życzeniowe ustąpiło miejsca twardej doktrynie osobistej optymalizacji. Nie wystarczy już wizualizacja ścieżki ku lepszej kondycji ciała i umysłu. Musimy mierzyć progres, liczyć kroki, śledzić rytm snu, regulować dietę, zapisywać negatywne myśli – a potem analizować i kalibrować dane” – kontynuowała Schwartz. Z kolei duński psycholog i autor popularnych antyporadników Svend Brinkmann w swojej książce „Poczuj grunt pod nogami. Jak uciec z pułapki samorozwoju” już 10 lat temu przekonywał, że obsesja samodoskonalenia to pokłosie powszechnego kryzysu duchowego. Gdy zinstytucjonalizowana religia zawodzi, szukamy przestrzeni do karmiącego wglądu w siebie gdzie indziej. „W świeckim świecie raj wieczny nie jest już marchewką na kiju życia” – pisał Brinkmann. „Dlatego staramy się jak najbardziej wypełnić ten nasz relatywnie krótki czas na ziemi”. Refleksje Alexandry Schwartz i Svenda Brinkmanna łączą się w niepokojącą diagnozę. Technologia zachęca, by patrzeć na swoje ciało jak na maszynę, a rozwój osobisty traktować jak wymierny proces. I dlatego nie uważamy już za rozwijające tych czynności, których efektów nie da się łatwo zmierzyć: czytania poezji, spaceru po lesie (ale bez liczenia kroków), rozmowy z przyjaciółką, fantazjowania na jawie. A paradoksalnie to właśnie one mogłyby nas również wprowadzać w stan duchowej satysfakcji. I przy okazji przypomnieć, że rozwój osobisty to złożony proces, na który składa się zarówno przyswajanie konkretnych umiejętności, jak i żmudna praca z przekonaniami, czujna diagnoza własnych potrzeb w kontrze do cudzych oczekiwań oraz świadomość motywacji. Bo trudno zrobić coś naprawdę dla siebie, w kółko oglądając się na innych. Artykuł pierwotnie ukazał się w Magazynie GLAMOUR Nr 9/24 View Burdaffi on the source website Więcej treści Glamour Academy: Edukacja: Edukacja jest brat. Nauczycielka języka angielskiego i przedsiębiorczyni Grammarmamma uczy, jak językową pewność siebie przełożyć na życie Agata Borowiecka na swoich social mediach uczy, jak elegancko (ale skutecznie) wygarnąć szefowi, w prosty sposób przyswoić gramatyczne niuanse, czy napisać gorącą wiadomość do crusha. Uważa, że językowa biegłość wyznacza granice naszego świata i pozwala zająć należne nam miejsce. Zamieniała szkolą ławę na TikToka, bo zależy jej, by dostęp do jakościowej edukacji miał każdy, bez względu na miejsce zamieszkania i zasobność portfela. Swoje lekcje kończy słowami: „idźcie i mówicie”, czym inspiruje followersów do mówienia głośno o sprawach ważnych. W rozmowie z Martą Kutkowską tłumaczy, jak pozbyć się językowego wstydu i angielskim po prostu się bawić Jak nie kłócić się o pieniądze w związku? Zaplanujcie w kalendarzu Money Meetings Konflikty związane z pieniędzmi należą do najczęstszych powodów rozwodów. Bo nie potrafimy o nich rozmawiać i robimy to za rzadko. Może więc pora wpisać w kalendarz Money Meetings?
Edukacja jest brat. Nauczycielka języka angielskiego i przedsiębiorczyni Grammarmamma uczy, jak językową pewność siebie przełożyć na życie
Agata Borowiecka na swoich social mediach uczy, jak elegancko (ale skutecznie) wygarnąć szefowi, w prosty sposób przyswoić gramatyczne niuanse, czy napisać gorącą wiadomość do crusha. Uważa, że językowa biegłość wyznacza granice naszego świata i pozwala zająć należne nam miejsce. Zamieniała szkolą ławę na TikToka, bo zależy jej, by dostęp do jakościowej edukacji miał każdy, bez względu na miejsce zamieszkania i zasobność portfela. Swoje lekcje kończy słowami: „idźcie i mówicie”, czym inspiruje followersów do mówienia głośno o sprawach ważnych. W rozmowie z Martą Kutkowską tłumaczy, jak pozbyć się językowego wstydu i angielskim po prostu się bawić
W tym artykule: Misja: edukacja Język pokolenia Z Agata Borowiecka stworzyła Grammarmammę, swoje internetowe alter ego, w kontrze do stereotypowych wyobrażeń o nauczycielce angielskiego. Jej język jest tak jak ona: ostry, brawurowy, barokowy. Ma stanowić narzędzie komunikacji, ale też oręż do walki o swoje: w miłości i pracy. Chciałabyś gładko przyswoić present simple, ale też umieć zakląć jak szewc w londyńskim pubie? Pokochasz jej profil. Misja: edukacja Marzenie o byciu nauczycielką wydało się otoczeniu Agaty absurdalne, pomysł próbowali torpedować bliscy i przyjaciele. Edukacja współcześnie nie jest wymarzoną ścieżką kariery, a nauczyciele uciekają z zawodu nawet po kilkudziesięciu latach (przeczytasz o tym w artykule Ismeny Dąbrowskiej najnowszym wydaniu „Glamour”). Zostają najwytrwalsi, ci, którzy nie widzą dla siebie innej opcji, albo ci z misją i wizją. Agata kocha uczyć, bo chce przekazać swoim uczniom to, co sama w szkole dostała: poczucie sprawczości, siły i pewność siebie. „Oszczędzanie to dbanie o samą siebie”. Edukatorka finansowa Dominika Nawrocka o tym, jak mądrze zainwestować w swoją przyszłość Nie czekaj, już dziś zadbaj o swoją niezależność finansową na emeryturze. Dominika Nawrocka podpowiada, jak zrobić to… z przyjemnością. Bo oszczędzanie nie musi być przykrym obowiązkiem. Język pokolenia Z Grammarmamma świadomie zamieniła szkole ławy na media społecznościowe. Uważa, że pokolenie Z szuka edukacyjnej alternatywy i intuicyjnie szuka jej w mediach społecznościowych. TikTok i Instagram przyprawiają starszych o ból głowy, ale Agata udowadnia, że także tu można znaleźć przemyślane i jakościowe treści. Na jej kanałach furorę robią filmiki objaśniające chwytliwe internetowe powiedzonka, metody na zaczepny flirt w hotelowej windzie albo bardzo, bardzo poważne rady na stworzenie biznesowego CV. Teraz Agata tworzy platformę do nauki angielskiego, a jej kursy może kupić dosłownie każdy, bo ceny zaczynają się od 20 zł. Idźcie i mówcie: jak chcecie: byleby głośno, feministycznie i sexy. Więcej treści Glamour Academy: „Samoakceptacja przychodzi z czasem, to ciągła praca nad sobą”. Psycholożka i psychoterapeutka Katarzyna Kucewicz o tym, jak zmienić myślenie o swoim ciele Polub swoje ciało, a poczujesz się lepiej. Katarzyna Kucewicz podpowiada jak zrobić to dobrze, mądrze i z czułością dla samej siebie.
Kobiety rzadko decydują się na ten zawód. A mogłyby zmieniać świat na lepsze i jeszcze nieźle przy tym zarobić!
Doktorka brzmi niepoważnie, inżynierka – jakoś dziwnie. Neurochirurżka? Przecież tego się nawet nie da wymówić. Nasz stosunek do żeńskich końcówek więcej mówi o miejscu kobiet w kulturze niż o samych słowach i ich dyskusyjnym wdzięku. Prychanie na profesorki i doktorki, łamanie sobie języka na chirurżkach to konsekwencja nieobecności kobiet w nauce.
W tym artykule: Dlaczego przedszkolaka nie dziwi naukowczyni, a nastolatka już zaskakuje? Niewidzialne kobiety nauki, czyli historie skasowane Co nam robi brak idolek? Nie ma przyszłości bez informatyczek Język kształtuje rzeczywistość, może ją zmieniać, na pewno ją odzwierciedla. Słowa, których używamy, mówią wszystko o nas, naszych przekonaniach, doświadczeniach, kulturze, w której wzrastaliśmy. Żyjesz tak, jak to sobie opowiesz. Masz taki świat, jak go sobie opiszesz. Istnieje tylko to, co jest nazwane. Nie masz nazwy – nie istniejesz. I w drugą stronę: nie istniejesz, nie ma potrzeby tworzenia słowa, które by cię nazwało. Dlatego wielokrotnie rozumiałam oburzenie, że te wszystkie profesorki, doktorki i naukowczynie brzmią nienaturalnie. Tak, brzmią nienaturalnie. Mają prawo. Przez setki lat przecież odmawiano kobietom wstępu na uczelnie wyższe, ignorowano ich potencjał intelektualny, blokowano kariery akademickie i naukowe. Nie używano słowa „profesorka”, bo kobieta nie miała prawa zdobywać tytułów naukowych – tylko dlatego, że była kobietą. Dlaczego przedszkolaka nie dziwi naukowczyni, a nastolatka już zaskakuje? MIT (Massachusetts Institute of Technology), najbardziej prestiżowa uczelnia technologiczna na świecie, zaczęła przyjmować kobiety w 1882 r. Podobnie zresztą jak wiele innych uczelni na całym świecie. Niecałe 140 lat temu, zaledwie, świat akademicki otworzył się na kobiety. Inna sprawa, że trzeba było kolejnych stu lat, aby liczby studiujących mężczyzn i studiujących kobiet wyrównały się, bo wcześniej studentki stanowiły niewielki odsetek wszystkich studiujących osób. Dziś to studentek jest więcej, to kobiety częściej zdobywają wyższe wykształcenie. Mimo to wciąż rzadziej wybierają kierunki technologiczne czy przedmioty ścisłe. Bo wydaje im się, że nie powinny? Bo tego uczą nas w szkołach. „(…) po dekadach badań z cyklu narysuj naukowca, w których przytłaczająca większość dzieci rysowała mężczyzn, niedawną metaanalizę tych badań fetowano w mediach jako dowód na to, że nareszcie stajemy się mniej seksistowscy” – pisze Caroline Criado Perez w znakomitej książce „Niewidzialne kobiety. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn”. „Podczas gdy w latach 60. XX w. tylko 1 proc. dzieci rysowało naukowczynie, dziś czyni to 28 proc.”. To chyba dobrze? Dobrze, dopóki nie przyjrzymy się tym badaniom bliżej. „Na początku edukacji szkolnej dzieci rysują mniej więcej tyle samo naukowców płci męskiej co żeńskiej; dziewczynki i chłopcy robią to podobnie” – kontynuuje Caroline Criado Perez. „U siedmio- i ośmioletnich dzieci naukowcy płci męskiej już znacznie przewyższają liczebnie naukowców płci żeńskiej. 14-latki rysują czterokrotnie więcej naukowców niż naukowczyń. Zatem, choć rysuje się więcej naukowców płci żeńskiej, wzrost ten zawdzięczamy w dużej mierze młodszym dzieciom, którym system oświaty nie zdążył jeszcze wpoić stereotypów płciowych”. W skrócie: naukowczyni nie będzie nas dziwić, dopóki nie pójdziemy do szkoły, w której nam wmówią, że dziewczyny są słabe z matematyki. Niewidzialne kobiety nauki, czyli historie skasowane Powszechne przekonanie, że kobiety nie nadają się do przedmiotów ścisłych, wzmacnia deficyt przykładów na to, że jednak nadają się. Przykładów nie ma? Przykłady zawsze były, tylko konsekwentnie jest ignorowano, usuwano. Zasługi kobiet dla nauki przejmowali mężczyźni i dopiero od jakiegoś czasu sukcesywnie odzyskujemy słynne naukowczynie, odkręcamy przekłamane historie. A trochę ich jest. To Nettie Stevens odkryła, że płeć determinują chromosomy – w podręcznikach wciąż można przeczytać, że autorem tego odkrycia jest Thomas Hunt Morgan. To Cecilia Payne-Gaposchkin odkryła, że Słońce składa się głównie z wodoru (absolutny przełom w astronomii), a nadal to odkrycie przypisuje się przełożonemu Gaposchkin, oczywiście mężczyźnie. Elizebeth Smith Friedman, pierwsza dama współczesnej kryptografii, przysłużyła się zwycięstwu aliantów w II wojnie światowej w takim samym stopniu jak jej mąż, z którym dekodowała zaszyfrowane komunikaty nazistów, ale cały splendor spadł na małżonka, a o niej z należytą uwagą mówi się dopiero od niedawna. Ofiarą dyskryminacji ze względu na płeć pozostaje też Rosalind Franklin, której praca doprowadziła Jamesa Watsona i Francisa Cricka do odkrycia DNA, za co panowie zgarnęli Nagrodę Nobla. Sukcesy miewają wielu ojców, ale te naukowe często mają po prostu jedną matkę. Co nam robi brak idolek? Kasowanie kobiet z historii nauki zniechęca kolejne pokolenia dziewczyn do edukacji czy robienia karier akurat w tym obszarze. Nie wiedzą, że komuś przed nimi się udało – nie wierzą, że można. Brakuje im idolek, wzorów do naśladowania. Dziś wpływa to na przykład na zainteresowanie młodych kobiet karierą w branży high tech – jak możemy przeczytać w raporcie „Potencjał kobiet dla branży technologicznej” przygotowanym wspólnie przez Fundację Edukacyjną Perspektywy i markę Siemens. „Po przepytaniu tysiąca maturzystek, dlaczego jedne z nich poszły na studia techniczne, a inne nie oraz zbadaniu co je różni, gdzie jest ten czynnik krytyczny, okazało się, że te dziewczyny, które wybrały kierunki techniczne, pięć razy częściej napotkały w swoim otoczeniu wzór kobiety inżyniera. One po prostu wiedziały, że mogą iść tą ścieżką. Miały inspirację, role model. Jeżeli nie widzisz wokół siebie takiego wzorca, to trudno jest sobie wyobrazić siebie w przyszłości w jakiejś roli” – wyjaśnia Marlena Piotrowska z Fundacji Edukacyjnej Perspektywy. „Dlatego też wierzymy, że kluczowe jest dla zmiany postrzegania kobiet w branży technologicznej pokazywanie przykładów kobiet dobrze wykształconych i spełniających się zawodowo. W ramach jednego z naszych programów „IT for SHE", który organizujemy we współpracy z firmami high tech, studentki kierunków informatycznych jeżdżą po małych miejscowościach, gdzie uczennice szkół podstawowych mogą je zobaczyć, przekonać się, że są w tym kraju kobiety, które znają się na nowych technologiach, ciekawie o nich opowiadają i odnoszą sukcesy. Oczywiście nie wykluczamy chłopców, bo to bardzo ważne, aby cała społeczność poznała nasze wolontariuszki i mogła się inspirować ich przykładem. Do tej pory w zajęciach uczestniczyły już tysiące dzieciaków ze wsi i małych miasteczek” – mówi Marlena Piotrowska. Nie ma przyszłości bez informatyczek Fundacja Edukacyjna Perspektywy jest również odpowiedzialna za coroczną kampanię „Dziewczyny na politechniki!”, która zachęca licealistki do podejmowania studiów na uczelniach technicznych – z coraz większym powodzeniem. Pytam Marlenę Piotrowską, koordynatorkę akcji, czy naprawdę potrzebujemy jeszcze zachęcać dziewczyny i przekonywać je, że studia na politechnikach są również dla nich. „Akcja Dziewczyny na politechniki! jest wspólnym projektem Konferencji Rektorów Polskich Uczelni Technicznych i Fundacji Edukacyjnej Perspektywy. Jej celem jest zachęcenie uczennic szkół ponadpodstawowych do podejmowania studiów inżynierskich, zwłaszcza na kierunkach stricte technicznych – tych najbardziej potrzebnych, przyszłościowych i intratnych, otwierających wiele możliwości na międzynarodowym rynku pracy. Na takich studiach kobiet jest wciąż za mało, mimo że część z nich - ta, która osiąga dobre wyniki z przedmiotów ścisłych i ma wszechstronne zainteresowania, mogłaby tam właśnie najpełniej rozwinąć swoje skrzydła. Dziewczyny wciąż chętniej wybierają studia humanizujące, uznawane za bardziej kobiece, niekoniecznie zapewniające dobrą pozycję na rynku pracy, niekoniecznie też kluczowe dla rozwoju państwa i budowania gospodarki opartej na wiedzy” – wyjaśnia Marlena Piotrowska. „Wynika to z jednej strony z ogólnej tendencji młodych ludzi do odchodzenia od uznawanych za wymagające studiów technicznych (jest to zjawisko obserwowane na całym świecie), z braku rzetelnej informacji o potrzebach gospodarki i rynku pracy oraz z braku dobrego systemu poradnictwa zawodowego na poziomie szkół ponadpodstawowych. Nie pomaga tu też funkcjonujący wciąż w społeczeństwie przestarzały wizerunek nauk technicznych jako tych niezwykle trudnych, żmudnych i brudnych, wymagających często tężyzny fizycznej i ponadprzeciętnej odporności psychicznej. Z drugiej strony w społeczeństwie wciąż pokutuje stereotypowy podział zawodów na męskie i żeńskie. Jak pokazują wyniki badania przeprowadzonego przez Fundację Edukacyjną Perspektywy, kobiety na uczelniach technicznych to dalej pewne novum. Zwłaszcza na wydziałach stricte inżynierskich. Bardzo mało kobiet decyduje się na karierę naukową w naukach technicznych, a już naprawdę nieliczne trafiają do władz takich uczelni”. Kto na tym traci? Wszyscy. Kobiety odbierają sobie szansę zdobycia zawodów, w których możliwość rozwoju łączy się z misyjnością i finansami. Mówiąc wprost: to z dyplomem uczelni technicznej można zmieniać świat na lepszy i jeszcze nieźle przy tym zarobić. Akcja „Dziewczyny na politechniki!” działa już od 18 lat. Co zmieniło się w tym czasie? Czy nowe pokolenie nastolatek bardziej wierzy w swój potencjał w branży technologicznej? „Mamy coraz więcej przykładów kobiet, które wybierają techniczną bądź ścisłą ścieżkę kariery. To zachęca i inspiruje” – potwierdza Marlena Piotrowska. „Dodatkowo, co oczywiste, w ogromnym tempie zmienia się rynek pracy, który oparty jest obecnie o nowe technologie i ten trend na pewno się nie zmieni. Już teraz niedobór specjalistów w tym obszarze w skali Europy i świata jest ogromny, a ta luka będzie się stale powiększać. Kobiety stanowią niewykorzystany potencjał. Dlatego, również z przyczyn ekonomicznych, są wspierane do włączania się w branże jeszcze do niedawna uważane za męskie. W ostatnich latach obserwujemy wysyp programów, inicjatyw, których celem jest zachęcanie kobiet do rozwoju w obszarze nowych technologii. Ten trend działa co najmniej dwutorowo. Po pierwsze – pomaga podjąć decyzję i wytrwać w branży kobietom, które być może nie zdecydowałby się na to bez takiego wsparcia. Po drugie – stanowią przekaz dla społeczeństwa, dla kobiet, mężczyzn, nauczycieli, rodziców, twórców polityk publicznych, że kobiety na męskich stanowiskach są pożądane. Sprawiają, że obraz kobiety inżyniera, kobiety informatyczki, kobiety projektującej i budującej roboty staje się powoli czymś naturalnym”. Bo powinien być.
Czy ludzkość uratuje zmutowana bakteria? 5 odkryć naukowych, które mogą zmienić świat na lepsze
Czy zmutowana bakteria zatrzyma szkodliwą nadprodukcję plastiku? Czy drukowane domy okażą się remedium na kryzys migracyjny? I jak wymusić deszcz w miejscach niszczonych suszami? Oto kilka ostatnich odkryć naukowych, które mogą zmienić świat na lepszy. OK, i jedno, które jest po prostu bardzo cool.
W tym artykule: Bakteria na diecie z plastiku Gliniany dom prosto z drukarki Będę za trzy zeptosekundy Chmury zasiane? Czarna dziura jest fotogeniczna Bakteria na diecie z plastiku Ideonella sakaiensis. Warto zapamiętać tę nazwę, zresztą brzmi całkiem wdzięcznie. Tak nazywa się szczep bakterii produkujących enzymy rozbijające tworzywa sztuczne – kilka lat temu skutecznie wyizolowany w jednej z japońskich fabryk zajmujących się recyklingiem plastiku. Okazało się wówczas, że Ideonella sakaiensis to jedyny mikroorganizm, który dosłownie żywi się plastikiem (kilka innych potrafi plastik zjadać, ale robią to przy okazji, dla tego konkretnego szczepu plastik jest głównym źródłem energii). Odpowiednio zmutowana bakteria (nad mutacjami pracowano przez ostatnich pięć lat) potrafi w kilka godzin rozprawić z solidną ilością plastiku, więc jak na razie jest naszym największym sprzymierzeńcem w walce z jego nadprodukcją, szkodliwą dla środowiska. Z tak przetrawionego plastiku można wyprodukować wysokiej jakości butelkę PET, a to znaczy, że do produkcji plastiku nie trzeba już wykorzystywać ropy naftowej. I, co przełomowe, taki recykling jest możliwy na skalę przemysłową. Marne szanse, żebyśmy doczekali się skutecznych odgórnych regulacji redukujących produkcję tworzyw sztucznych, więc jedyna nadzieja właśnie w przemysłowym recyklingu. Gliniany dom prosto z drukarki Niby żadna nowość, bo prototypowe domy powstające w technologii druku 3D powstają od kilku dobrych lat. To dlaczego ten, który kilka miesięcy temu stanął w niewielkiej włoskiej miejscowości Massa Lombarda jest tak ważny? TECLA, projekt studia Mario Cucinella Architects, został w całości wydrukowany z gliny. Tani, łatwo dostępny materiał sprawia, że takie gliniane domy mogą z łatwością powstawać w wielu miejscach na świecie – w kilka tygodni (sam druk trwa ok. 10 dni, trzeba doliczyć czas wysychania gliny, uzależniony do warunków klimatycznych), niskim kosztem. Tanie domy drukowane w technologii 3D mogą być szczególnie pomocne w walce z kryzysem bezdomności i migracjami ludności, które w związku z kryzysem klimatycznym będą coraz częstsze. I choć misja jest ważniejsza od estetyki, to warto przypomnieć, że Włosi potrafią w design, więc TECLA nie tylko zmienia świat, ale i przy tym świetnie wygląda. Będę za trzy zeptosekundy Podziel sekundę na miliard części, a potem jedną z tych części podziel jeszcze na tryliard kolejnych części. Tryliardowa część miliardowej części sekundy to właśnie zeptosekunda, najkrótsza z do tej pory odkrytych jednostek czasu. Kto poświęcił trochę wspomnianego czasu na odkrycie zeptosekundy? Niemieccy fizycy, którzy jesienią 2020 r. wykonali zdjęcie rentgenowskie cząstki wodoru, by sprawdzić, jak szybko przechodzi przez nią światło. Po co? Ten cały eksperyment pozwala naukowcom jeszcze lepiej rozumieć tzw. fotoemisję, czyli emisję elektronów (zjawiskiem zajmował się m.in. Albert Einstein), a to wiedza, która zdecydowanie przyda się w dalszym rozwoju komputerów kwantowych i generalnie może przysłużyć się rewolucji technologicznej. Chmury zasiane? To nie jest nowa technologia, opracowano ją w drugiej połowie lat 40. ubiegłego wieku. Ale jeszcze do niedawna naukowcy nie mieli żadnych dowodów, że zasiewanie chmur jodkami srebra działa w warunkach innych niż laboratoryjne. Dopiero przeprowadzone kilka lat temu w Sanach Zjednoczonych zasiewanie pokazało widoczną różnicę pomiędzy zewnętrzną ingerencją w pogodę a naturalnymi zjawiskami. Zasiewanie ma prosty cel – wymusić opady deszczu lub śniegu. Skuteczne cykle zasiewania przeprowadzono całkiem niedawno m.in. w USA i Dubaju. To przełomowa, choć wciąż kontrowersyjna technika manipulowania pogodą. Niektórzy badacze nie mają pewności, że wymuszenie deszczu w jednym rejonie nie spowoduje braku opadów w innych. Inni są zgodni, że to efektywny sposób walki z suszami występującymi w coraz większej liczbie miejsc na świecie. Czarna dziura jest fotogeniczna Wszyscy o niej słyszeli, nikt jej nie widział? Nie ma w naszym uniwersum niczego bardziej fascynującego niż czarna dziura. Nieodgadniona, niebezpieczna, tam nie działają żadne znane nam prawa fizyki. A jak wychodzi na zdjęciu? Już wiemy! Projekt Event Horizon Telescope zrzesza ponad dwustu naukowców pracujących w obserwatoriach rozmieszczonych na całym świecie, od Hawajów po Biegun Południowy. Globalna współpraca badaczy zaowocowała solidną porcją danych z obserwacji czarnej dziury. Tak solidną, że przygotowanie obrazka na podstawie tych danych zajęło naukowcom ponad dwa lata, ale udało się. Pierwsze zdjęcie czarnej dziury opublikowano wiosną 2019 r. Dlaczego to taki przełom? Wcześniej mogliśmy sobie jedynie wyobrażać, oczywiście na podstawie naukowych hipotez, jak wyglądają czarne dziury. Wreszcie wiemy, że te kosmiczne dziwadła pożerające wszystko naprawdę istnieją.
Konstruktywna krytyka, czyli jak zwrócić uwagę, żeby nie urazić? Oto 5 skutecznych sposobów
Konstruktywna krytyka to sztuka, której można – i warto – nauczyć się, aby móc budować prawidłowe relacje w życiu codziennym i w pracy. Jest ona sposobem oceniania czyjegoś zachowania lub wyników czyjejś pracy poprzez przedstawienie argumentów i jednoczesne wskazanie innych możliwych rozwiązań. Nie stanowi przy tym piętnowania lub ośmieszenia osoby. Jak wyrazić konstruktywną krytykę, a jednocześnie nie urazić rozmówcy / rozmówczyni? Podpowiadamy.
W tym artykule: Na czym polega konstruktywna krytyka? 5 kroków do skutecznej konstruktywnej krytyki Konstruktywna krytyka a hejt Krytykowanie samo w sobie nie jest niczym złym, choć na ogół ludzie niechętnie słuchają negatywnych ocen. Często jednak taka informacja jest niezbędna, aby usprawnić pracę całego zespołu lub wskazać bliskiej osobie powód kłopotów w relacjach międzyludzkich. Jak zatem przeprowadzić rozmowę, aby pomóc, a nie urazić? Jak się okazuje, zwrócenie komuś uwagi nie zawsze musi być negatywnym i przykrym (dla jednej lub obu stron) doświadczeniem. Na czym polega konstruktywna krytyka? Konstruktywny krytycyzm powinien opierać się na kilku ważnych zasadach. Pierwszą z nich jest poprowadzenie rozmowy bez zbędnych emocji, złości i wyśmiewania. Ważne, by argumenty prezentowane były w sposób konkretny, zrozumiały i spokojny. Wszystkie uwagi powinny odnosić się przede wszystkim do tematu, na przykład wyników pracy lub zachowania, nie zaś do osoby. Warto więc przygotować sobie konkretne przykłady, na których można bazować tak, by krytyka została jak najlepiej zrozumiana. Psychologowie podkreślają także, że aby w ogóle mówić o konstruktywnej krytyce, należy wcześniej ustalić zasady i oczekiwania. To ważne zarówno w rodzinie, jak i w miejscu pracy. Dopiero wówczas, gdy punkt odniesienia znany jest wszystkim stronom, a krytykowana osoba zrozumie pewien tok myślowy, krytyczne zdania będzie mogła potraktować jako wypływające z wcześniej znanych wytycznych, a nie osobisty atak. Konstruktywna krytyka musi mieć cel. Jeszcze przed przystąpieniem do rozmowy warto zastanowić się, czy dana sytuacja w ogóle wymaga jej przeprowadzenia i czy przekazane uwagi przełożą się na realną zmianę. Rozładowanie napięcia i frustracji nie jest właściwą motywacją krytycznych argumentów. Dlaczego najbardziej zależy nam na akceptacji tych, którzy nas odrzucają? Odrzucenie jest bolesne dla każdego – jedni radzą sobie z tym lepiej, inni gorzej. Ale co zrobić w momencie, gdy bardzo zależy nam na akceptacji tych, którzy wciąż nas odrzucają? Zabieganie o ich uwagę może mieć szkodliwe skutki dla zdrowia psychicznego i samooceny. 5 kroków do skutecznej konstruktywnej krytyki Konstruktywna krytyka pracownika, ucznia, dziecka czy partnera nie jest zadaniem łatwym. Podpowiadamy, jakie metody warto wdrożyć, aby nie deprecjonować rozmówcy, a wskazać mu konkretne rozwiązania. Eliminacja negatywnych emocji Oczywiście, każdy z nas zna opowieści o bardzo skutecznym nauczycielu krzyczącym na całe piętro czy trenerze, którego słychać było z drugiego końca basenu. Problem polega na tym, że takie działania bardziej przypominają sposób wyładowania zdenerwowania i frustracji niż chęć przekazania jakiejkolwiek wiedzy. Menadżerowie w firmach także posiłkują się czasem ekspresyjnym gestem czy podniesionym głosem, badania pokazują jednak, że krytyka jest znacznie skuteczniejsza, gdy przekazywana jest w sposób rzeczowy wsparty neutralnym językiem ciała. Pozbawiona emocji komunikacja czyni z krytyki i oceny postaw standardowy element pracy lub procesu wychowawczego. Zaangażowanie strony krytykowanej w szukanie nowego rozwiązania Zwłaszcza gdy komunikaty oceniające są bardzo ogólne, ich odbiorca może nie wiedzieć, jakiej poprawy tak naprawdę się od niego oczekuje. Przykładem może być stwierdzenie, że czyjeś zachowanie jest obcesowe lub że nastolatek zachowuje się niegrzecznie. Jak zrobić to lepiej? Powiedzmy dziecku, że dotarły do nas słuchy o konflikcie z nauczycielem, a pracownikowi, że jego rozmowy z klientami są odbierane jako zbyt ogólnikowe. W obu przypadkach warto zapytać, co można zmienić, aby percepcja zachowania była inna? Strona krytykowana sama może zasugerować kilka pomysłów, które łatwiej będzie jej wdrożyć. Powiązanie krytyki z tym, co dla osoby krytykowanej ważne Jeśli dziecku zależy na dobrze zdanej maturze, a pracownikowi na szacunku kolegów, zapytajmy, czy dostrzegają związek pomiędzy opuszczaniem zajęć lub spóźnianiu się na spotkania zespołu a swoim priorytetem? Odpowiedź zapewne będzie twierdząca. Pozwiązywanie krytyki z ważnymi dla osoby krytykowanej wartościami to technika, która przynosi niezwykle wysoką skuteczność. Indywidualizacja krytyki Dobry szef, skuteczny nauczyciel i otwarty na potrzeby dziecka rodzic powinien wiedzieć, czy lepszym rozwiązaniem będzie przekazanie krytyki od razu po danym zdarzeniu, np. spotkaniu z klientem, czy może preferowaną formą jest tygodniowe podsumowanie wszystkich działań. Wpływ na sposób przekazania negatywnych uwag przekłada się na późniejsze ich przyjęcie. Zasada równowagi Konstruktywna krytyka zawiera nie tylko negatywy, ale także docenienie tego, co jest dobre. Jeśli chcemy udzielić komuś wskazówek, a nie krzywdzić go, zwróćmy uwagę, że chaos w pracy przeszkadza innym członkom zespołu, ale doceniamy zaangażowanie danego pracownika, choć wolelibyśmy, by było bardziej uporządkowane. Taką gorzką pigułkę w słodkim otoczeniu łatwiej jest przełknąć. Konstruktywna krytyka to sztuka, która wymaga praktyki i empatii. Kiedy wykorzystasz powyższe sposoby, aby skutecznie przekazać swoje uwagi, zwiększysz szanse na konstruktywną odpowiedź i wspólną pracę nad polepszeniem sytuacji. Celem krytyki jest zmotywowanie pracownika do lepszych działań i zmian ku dobremu, a nie poniżenie czy wpędzenie w poczucie winy. Krytyka ma być dla pracownika prezentem, umożliwiającym mu skorygowanie złego toru działania, który obrał i uniknięcie katastrofy. Dając prezent zwykle mamy dobre intencje – przypomina psycholożka społeczna dr Paulina Sobiczewska z Uniwersytetu SWPS. Jak odbudować zaufanie, gdy zawiedliśmy bliską osobę? Oto 5 zasad, które warto wcielić w życie „Jak odbudować zaufanie” – to pytanie zadaje sobie wiele osób, które dopuściły się zdrady lub zostały oszukane przez bliską osobę. Wyjaśniamy, czym jest zaufanie i w jaki sposób je odbudować – zarówno w związku, jak i relacji przyjacielskiej. Konstruktywna krytyka a hejt Konstruktywna krytyka nie ma nic wspólnego z hejtem. Swego rodzaju popularność tego drugiego słowa sprawiła, że często jest ono nadużywane w odniesieniu do każdej negatywnej oceny jakiegoś zjawiska. Tymczasem celem krytyki jest próba wpłynięcia na zachowanie danej osoby lub na odbiór tego zachowania przez otoczenie. Ten drugi aspekt dotyczy najczęściej recenzji dzieł literackich lub filmowych oraz komentowania zachowania osób publicznych. Hejtem natomiast jest wyśmiewanie człowieka, dążenie do zranienia go oraz sprawienia, by inni ludzie także nie darzyli go szacunkiem.
6 seriali, które wciągają, poruszają i uczą! Po każdym odcinku będziesz miała ochotę na więcej
Seriale to świetny sposób na podszkolenie języków obcych. Które produkcje warto oglądać nie tylko dla samej fabuły, ale i wzbogacenia słownictwa? Podrzucamy kilka tytułów!
W tym artykule: Serial do nauki języka angielskiego: Małe ogniska / Little Fires Everywhere Serial do nauki języka hiszpańskiego: Foodie Love Serial do nauki języka włoskiego: Genialna przyjaciółka / L'amica geniale Serial do nauki języka francuskiego: Kierunek: Noc / Into the Night Serial do nauki języka niemieckiego: Babylon Berlin Serial do nauki języka japońskiego: Miss Sherlock i Folklor Nauka języków obcych nie musi sprowadzać się tylko do żmudnych ćwiczeń z gramatyki i lekcji z native speakerem. Nowe słówka i zwroty możemy chłonąć na bieżąco, czy to czytając obcojęzyczne książki, czy oglądając filmy i seriale. Te drugie są jeszcze lepszym treningiem, bo dzięki wciągającej fabule pozwalają na bardziej regularną i zaangażowaną naukę. Jaki serial warto obejrzeć w celu podszkolenia wybranego języka? Najlepiej łączyć przyjemne z pożytecznym. Jeżeli więc czujecie po pierwszym odcinku, że serial nie jest dla was, lepiej odpuścić. My mamy dla was kilka propozycji, które mamy nadzieję, będą strzałem w dziesiątkę. Wybraliśmy coś dla tych, którzy chcą poszerzyć swoje słownictwo z języka angielskiego, włoskiego, niemieckiego, hiszpańskiego, francuskiego oraz japońskiego. Owocnej nauki! Serial do nauki języka angielskiego: Małe ogniska / Little Fires Everywhere Jest mnóstwo anglojęzycznych seriali, które pomogą wam przyswoić nowe słówka. Dlaczego wybraliśmy właśnie Małe ogniska? Bo to wciągająca ciekawa historia, a sposób, w jaki rozmawiają ze sobą główni bohaterowie, nie będzie zbyt wymagający nawet dla osób średniozaawansowanych. Co więcej, produkcja zrealizowana jest na podstawie bestsellerowej książki o tym samym tytule autorstwa Celeste Ng z 2017, więc po obejrzeniu serialu warto sięgnąć po książkę w oryginale. To kolejny sposób na naukę. W marcu Małe ogniska miały premierę na platformie Hulu, a od maja można go oglądać również w dostępnym w Polsce serwisie streamingowym Amazon Prime. Producentkami wykonawczymi serialu są Reese Witherspoon i Kerry Washington, które też wcielają się w dwie główne role. Serial do nauki języka hiszpańskiego: Foodie Love Hiszpańskojęzyczne seriale wśród polskich widzów święcą triumfy. Polacy pokochali Dom z papieru, Szkołę dla elity, Uwięzione czy ostatnio Valerię. Obok tych netflikswowych produkcji na uwagę zasługuje także Foodie Love od HBO. To obraz nie tylko dla miłośników języka hiszpańskiego, ale również gotowania. Główni bohaterowie (nie znamy ich imion) grani przez Laię Costę i Guillermo Pfeninga poznają się przez apkę randkową, a miejsca ich spotkań wybierają lokale, gdzie próbują dań rozmaitych kuchni. Jesteśmy przekonani, że przypadnie wam do gustu język miłosny, którym posługuje się ta para smakoszy. A po każdym odcinku zrobicie się głodni językowej wiedzy. Serial do nauki języka włoskiego: Genialna przyjaciółka / L'amica geniale Na pewno słyszeliście już, że Genialna przyjaciółka naprawdę jest genialna. Serial dostępny na HBO Go to też rewelacyjna forma przyswojenia języka włoskiego, który należy do jednych z najprostszych w nauce. To historia dwóch dziewczynek i pełnej rywalizacji przyjaźni, która przytrafia się tylko raz w życiu. Serial Genialna przyjaciółka jest ekranizacją słynnej sagi Eleny Ferrante, autorki wyjątkowo intrygującej, po ukrywającej się pod artystycznym pseudonimem. Serial do nauki języka francuskiego: Kierunek: Noc / Into the Night Niedawno na platformie Netflix pojawił się belgijski serial inspirowany powieścią książką Starość Aksolotla Jacka Dukaja, który razem z Tomkiem Bagińskim (współtwórcą serialowego Wiedźmina) odpowiedzialny jest za jego produkcję. W serialu nie brakuje też innych polskich akcentów – w jednej z ról możemy zobaczyć Ksawerego Szlenkiera (Ukryta gra), który wciela się w postać Jakuba. Ale Jakub świetnie mówi po francusku, tak jak pozostali bohaterowie, także pochodzący z innych krajów. Każdy z nich jest dowodem na to, że francuskiego można się nauczyć, choć to język do przyswojenia niełatwy. Serial do nauki języka niemieckiego: Babylon Berlin Myśląc o serialach, do głowy przychodzi nam od razu genialny Dark. Ale produkcja Netflixa może być nieco zbyt wymagająca, jeżeli chodzi wam przede wszystkim o naukę języka. Fabuła jest dość zawikłana, więc nietrudno mieć problemy z połapaniem się nawet z lektorem lub polskimi napisami. Nieco łatwiej będzie w przypadku dostępnej na HBO Go produkcji Babylon Berlin. Berlin, lata 20. Nocne życie, dekadencja i kryzys gospodarczy, który rzuca cień na życie miasta. Młody policjant Gereon Rath (Volker Bruch) będzie miał pełne ręce roboty. Serial do nauki języka japońskiego: Miss Sherlock i Folklor Seriale azjatyckie nie są w Polsce dość popularne, a szkoda. Skro filmowe produkcje, jak Złodziejaszki czy Parasite pokazują, że warto dać szansę obrazom z Japonii i Korei, bo okazują się kinematograficznymi dziełami sztuki, może skusicie się również na produkcje małoekranowe? Szczególnie jeśli uczycie się języka japońskiego. Na HBO GO znajdziecie takie obrazy, jak Miss Sherlock oraz Folklor, gdzie sześć przerażających historii pochodzi z sześciu różnych azjatyckich krajów.