Reprezentacja Polski w piłce nożnej kobiet gotowa na EURO! Inspiruje kolejne pokolenia!
Już 4 lipca reprezentacja Polski kobiet zadebiutuje na UEFA Women’s EURO 2025. To historyczny moment dla naszej piłki nożnej. O drodze do mistrzostw, sile drużyny i marzeniach, które właśnie się spełniają, w rozmowie z Kasią Dąbrowską w ramach Glamour Academy opowiadają ze zgrupowania w Arłamowie – Kinga Szemik i Emilia Szymczak.
To była rozmowa o piłce, ale przede wszystkim – o sile dziewczyn i ich pasji. Kasia Dąbrowska spotkała się z Kingą Szemik i Emilią Szymczak, by porozmawiać o nadchodzącym turnieju UEFA Women’s EURO 2025. Polki są na Euro po raz pierwszy w historii żeńskiej reprezentacji. Była radość z bycia razem, wspólne marzenia i refleksje. Bo futbol – choć oparty na liczbach – to przede wszystkim emocje, relacje i historie, które mogą inspirować kolejne pokolenia. Kobieca siła w grze o wszystko Jak zareagowały na wiadomość o powołaniu? – To ogromny zaszczyt. Móc tam być razem, reprezentować Polskę, to jest coś wielkiego – mówi z przekonaniem Kinga Szemik, bramkarka reprezentacji, a Emilia Szymczak, obrończyni dodaje: Byłam bardzo zaskoczona, ale przeszczęśliwa. Każda z nas marzyła o takim momencie. W przygotowaniach do turnieju – które odbyły się w Arłamowie – nie brakowało ani ciężkiej pracy, ani... dobrej zabawy. Jak mówi nam Kinga: Balans, regeneracja i trochę słońca A jak radzą sobie z emocjami przed tak dużym turniejem? Jak się resetują? – Dla mnie to spacery i rozmowy. O życiu, nie o sporcie. To mi resetuje głowę i pozwala nie nakładać na siebie presji – mówi Kinga, a Emilia dodaje: – A ja kocham się opalać. Poleżeć z dziewczynami, pogadać, poczuć słońce. W takich chwilach mogę sobie wszystko przemyśleć na spokojnie. Choć emocje i oczekiwania są ogromne, dziewczyny potrafią znaleźć w tym wszystkim równowagę. – Liczy się kolejny krok. Każdy dzień pracy. To sprawia, że potrafimy utrzymać balans – mówi Kinga z przekonaniem. Zainteresowanie kibiców to coś, co dodaje im skrzydeł. – Czujemy, że ludzie są z nami. I to jest piękne. To znaczy, że kobieca piłka w Polsce naprawdę się rozwija. To też jest jeden z naszych celów – żeby dziewczynki, które chcą grać, miały łatwiej niż my – podkreśla Kinga, a Emilia dodaje: Mam nadzieję, że dziewczynki patrzą na nas i myślą: „Też mogę grać”. Cieszymy się, że jest coraz więcej szkółek i osób interesujących się kobiecą piłką. W rozmowie z Kasią Dąbrowską dziewczyny opowiedziały też o swoich sportowych wzlotach i trudniejszych momentach, wsparciu z trybun i życiu kadry „od kuchni”. To szczera i inspirująca opowieść, nie tylko dla fanek futbolu. Koniecznie obejrzyjcie całość! UEFA Women’s EURO 2025 – najważniejsze informacje Turniej odbędzie się w Szwajcarii, w dniach 2–27 lipca 2025. Weźmie w nim udział 16 najlepszych drużyn Europy. Polska zagra w grupie z Niemcami, Szwecją i Danią. Polki zagrają: 4 lipca: Polska – Niemcy 8 lipca: Polska – Szwecja 12 lipca: Polska – Dania Oto pełny skład naszej drużyny: Bramkarki: Natalia Radkiewicz, Kinga Szemik, Kinga Seweryn. Obrończynie: Kayla Adamek, Paulina Dudek, Sylwia Matysik, Małgorzata Mesjasz, Emilia Szymczak, Martyna Wiankowska, Oliwia Woś, Wiktoria Zieniewicz. Pomocniczki: Adriana Achcińska, Dominika Grabowska, Ewelina Kamczyk, Milena Kokosz, Tanja Pawollek, Klaudia Słowińska. Napastniczki: Klaudia Jedlińska, Nadia Krezyman, Natalia Padilla-Bidas, Ewa Pajor, Paulina Tomasiak, Weronika Zawistowska. Transmisje meczów Polek będą dostępne w TVP. Bieżące informacje i kulisy z życia kadry można zobaczyć na Instagramie @laczynaspilkakobieca. Kibicujmy im razem! *Materiał promocyjny marki PZPN
Nie tylko piłka. To historia, którą piszą kobiety
Przez lata powtarzano, że piłka nożna to nie sport dla kobiet. Dziś polskie piłkarki udowadniają, że futbol może być dokładnie taki, jak chcą – szybki, pełen emocji i... nasz. Już wkrótce będziemy oglądać je na Euro po raz pierwszy w historii polskiej kobiecej piłki.
4 lipca 2025 roku na boisku w Szwajcarii rozpocznie się coś więcej niż mecz. Dla polskich piłkarek to będzie moment, na który pracowały całe życie. UEFA EURO 2025 to nie tylko sportowe święto – to scena, na której kobieca reprezentacja Polski ma szansę pokazać siłę, pasję i odwagę. Polki kontra giganci Polska reprezentacja trafiła do grupy, która z miejsca rozpala wyobraźnię kibiców. Już 4 lipca zmierzy się z Niemkami – legendarnym zespołem, który przez lata dominował w europejskim futbolu kobiecym. Następnie 8 lipca przyjdzie czas na starcie z kolejnym mocną drużyną, Szwecją. Na zakończenie fazy grupowej – 12 lipca – zagrają z Dunkami, które również mają na koncie znakomite występy w międzynarodowych turniejach. Brzmi jak wyrok? Wcale nie. Jak mówi Weronika Zawistowska: I właśnie o to chodzi – nie o strach, ale o szansę. Kadra z sercem Kiedy Klaudia Jedlińska odebrała telefon z informacją o powołaniu, serce – jak sama mówi – „na chwilę przestało bić”. Takie emocje towarzyszą każdej z zawodniczek, które znalazły się w kadrze na EURO 2025. Bo to nie tylko reprezentacja, a grupa kobiet, które zostawiły na boisku wszystko: kontuzje, wzloty, upadki i godziny treningów. Teraz mogą wreszcie powiedzieć: „Jesteśmy tu, zasłużyłyśmy na to”. W składzie zobaczymy m.in. niezastąpioną Ewę Pajor (jedną z najlepszych napastniczek świata), która właśnie zdobyła kolejne trofeum w barwach FC Barcelony. Obok niej zagrają bramkarki: Natalia Radkiewicz, Kinga Szemik, Kinga Seweryn. Obrończynie: Kayla Adamek, Paulina Dudek, Sylwia Matysik, Małgorzata Mesjasz, Emilia Szymczak, Martyna Wiankowska, Oliwia Woś, Wiktoria Zieniewicz, pomocniczki: Adriana Achcińska, Dominika Grabowska, Ewelina Kamczyk, Milena Kokosz, Tanja Pawollek, Klaudia Słowińska oraz napastniczki: Klaudia Jedlińska, Nadia Krezyman, Natalia Padilla-Bidas, Paulina Tomasiak, Weronika Zawistowska. W reprezentacji znalazły się wiec zarówno liderki z doświadczeniem w europejskich klubach, ale także piłkarki, które rozwijają się w polskich drużynach. Przełomowy moment Polska kadra kobiet jeszcze nigdy nie grała w finałach EURO. Tegoroczny turniej to historyczny debiut. Ale dziewczyny są gotowe i nie jadą tam się uczyć. Miały zgrupowanie, są w formie i przede wszystkim mają nastawienie, którego nic nie złamie. „Zgrupowanie przed EURO to dla nas bardzo ważny moment, nie tylko sportowo, ale też mentalnie. To czas, w którym budujemy pewność siebie, dopracowujemy szczegóły i wzmacniamy relacje w zespole. Każdy dzień jest szansą na to, żeby lepiej się rozumieć na boisku i poza nim. Chcemy być gotowi, bo wiemy, że turniej będzie wymagał od nas pełnego zaangażowania od pierwszej do ostatniej minuty” – podkreśla pierwsza kobieta w Polsce na stanowisku selekcjonerki seniorskiej kadry, Nina Patalon. Dlaczego właśnie im warto kibicować? Bo to drużyna złożona z kobiet, które niczego nie dostały na skróty. Każda z nich przeszła długą drogę – pełną wyrzeczeń, ciężkiej pracy i momentów zwątpienia. Dziś grają na najwyższym poziomie, choć kiedyś mało kto w nie wierzył. Teraz inspirują tysiące dziewczyn, które na podwórkach kopią piłkę i marzą, by pójść ich śladem. Pokazują, że można być sobą, wspierać się i spełniać marzenia. Historia, która dzieje się na naszych oczach EURO 2025 to coś więcej niż wielka piłkarska impreza. To przełomowy moment, który może na dobre odmienić oblicze kobiecego futbolu w Polsce – dać mu rozgłos, realne wsparcie i uwagę, na którą od dawna zasługuje. Dlatego warto oglądać mecze, komentować, udostępniać i mówić o tej kadrze głośno. Bo historia pisze się właśnie teraz – a każdy z nas może być jej częścią. To także doskonała okazja, by zauważyć, jak bardzo zmienia się podejście do kobiecej piłki nożnej. Coraz więcej dziewczynek marzy o grze w reprezentacji, a szkółki piłkarskie przeżywają prawdziwe oblężenie. Do turniejów, takich jak Puchar Tymbarku, zgłasza się rekordowa liczba uczestniczek, rośnie też zainteresowanie festiwalami piłkarskimi dla dziewcząt organizowanymi w ramach kampanii „Dziewczyny. Drużyna nie tylko na boisku”. Media i sponsorzy wreszcie zaczynają dostrzegać potencjał kobiecych rozgrywek. EURO 2025 to nie tylko kolejny turniej – to znak, że dzieje się coś ważnego. UEFA Women’s EURO 2025 odbędzie się w dniach 2-27 lipca w Szwajcarii. Na turnieju zmierzy się 16 najlepszych drużyn Europy, w tym reprezentacja Polski. Mecze Polek odbędą się: 4 lipca: Polska – Niemcy 8 lipca: Polska – Szwecja 12 lipca: Polska – Dania Zapisz te daty w kalendarzu! EURO 2025 to nasze wspólne święto. Bądźmy z dziewczynami – przed ekranem (mecze polskich piłkarek będzie można oglądać w TVP), na stadionie i w social mediach (na profilu @laczynaspilkakobieca na Instagramie). Bo kobieca piłka ma moc! Materiał promocyjny PZPN
Jeśli jeszcze nigdy nie byłyście na meczu kobiecej piłki nożnej, koniecznie przeczytajcie ten tekst!
Reprezentacja Polski w kobiecej piłce nożnej po raz pierwszy w historii tego sportu w naszym kraju jedzie na mistrzostwa Europy walczyć wśród 16 najlepszych drużyn. Wokół kobiecej piłki nożnej zrobiło się bardzo głośno!
Nasze piłkarki tworzące drużynę narodową – jak Ewa Pajor, Kinga Szemik czy Ewelina Kamczyk – są gwiazdami i grają w najlepszych klubach świata. Postanowiłam zobaczyć je na żywo i poczuć atmosferę meczu kobiecej piłki. Do tej przygody zaprosiłam także Mery Spolsky, Belę Komoszyńską i Martę Lech-Maciejewską, dla których był to pierwszy mecz w życiu. „Czas na naszą historię” Stadion Polsat Plus Arena w Gdańsku, nazywany domem reprezentacji, to miejsce, gdzie nasze piłkarki podejmują swoje rywalki. Tam też 3 czerwca odbył się ostatni mecz naszej reprezentacji w Lidze Narodów. Polki grały z Rumunią. To miał być ostatni sprawdzian przed Euro. Ten mecz był ważny także z innego powodu – tego dnia miał paść rekord frekwencji (finalnie na trybunach zasiadło 10 685 kibiców. I był to rzeczywiście rekord!). Przyjechałyśmy na stadion godzinę wcześniej, „uzbrojone” w biało-czerwone szaliki z hasłem: „Czas na naszą historię”. Najwyższy czas! Dziewczyny chcące grać w piłkę miały w Polsce (a tak naprawdę na całym świecie) naprawdę pod górkę i historyczny awans naszej obecnej reprezentacji jest nie tylko wielkim sportowym sukcesem, ale też wielką nadzieją na to, że kobieca piłka nożna zajmie należne jej miejsce. Cały stadion głośno skandował imię Ewy! Kiedy weszłyśmy na trybuny, trwała rozgrzewka. Miałyśmy wiele radości, kiedy jedna przez drugą próbowałyśmy rozpoznać na boisku nasze piłkarki. Pierwsze, co nas uderzyło, to jednocześnie wielkie skupienie zawodniczek, ale też emanująca z nich radość z tego, co robią. Trybuny szybko się zapełniały, na pewno zauważalna była ogromna liczba dziewczynek, które przyszły kibicować swoim idolkom. Rozczulił mnie też starszy kibic, który dumnie nosił koszulkę z nazwiskiem Pajor na plecach! Kilka minut później piłkarki zniknęły w szatni, a za chwilę obie reprezentacje – Polski i Rumunii – wyszły na boisko. Po chwili kapitanka naszej reprezentacji Ewa Pajor odebrała pamiątkową koszulkę z okazji swojego setnego występu w barwach reprezentacji Polski. Cały stadion wstał i głośno klaskał, skandując imię Ewy. Pierwszy gwizdek i zaczął się mecz. Nie jestem komentatorką sportową, nie potrafię profesjonalnie ocenić gry Polek. Chcę i potrafię za to opisać emocje, które towarzyszyły mi i moim towarzyszkom. Widziałyśmy wspaniałe piłkarki, które na boisku dają z siebie wszystko, walczą o każdą piłkę i akcję. Za każdym razem, gdy nasze zawodniczki umieszczały piłkę w bramce Rumunek – padły trzy gole, dające nam zwycięstwo – stadion szalał, a my razem z nim. Idolki, które właśnie piszą historię Wielką przyjemnością było także obserwować w akcji selekcjonerkę naszej reprezentacji Ninę Patalon. Nie wiem, jak ona to robi, ale jej charyzma, charakter i siła były odczuwalne nawet na trybunach. Na pewno jej osobowość to ważny i mocny punkt tej drużyny. Mecz był naprawdę wspaniały, zdarłyśmy gardła, skandując: „Polska Biało-Czerwone!”, a następnego dnia ręce bolały nas od machania szalikami. Zawodniczki mimo zmęczenia po meczu rozdawały autografy, pozowały do zdjęć, rozmawiały ze swoimi fanami i fankami. Miałam nieodparte wrażenie, że to sprawia radość każdej ze stron. Dziewczynki, które marzą o piłkarskiej karierze, mają dowód, że ich pragnienia mogą się spełnić. Mają idolki, które właśnie piszą historię kobiecej piłki nożnej.
To one zrobią to po raz pierwszy! Najlepsze polskie piłkarki piszą właśnie historię!
Już od początku lipca będziemy kibicować naszej reprezentacji kobiet w piłce nożnej na finałach mistrzostw Europy. Polki pojadą na Euro po raz pierwszy w historii polskiej kobiecej piłki. Selekcjonerka Nina Patalon ogłosiła powołania.
Euro 2025 - Historyczny awans Polek Chociaż powstanie pierwszej drużyny kobiet grających w piłkę nożną w Polsce datuje się na 1921 rok, kobieca piłka powoli przebijała się do świadomości działaczy i kibiców. Były pełne pasji piłkarki, a po przeciwnej stronie bzdurne zakazy gry i opinie lekarzy o szkodliwości tego sportu w przypadku kobiet. Zmarnowano wiele lat, a przy okazji talentów. Oficjalnie dopiero od 1981 mamy kobiecą kadrę narodową. W kobiecej piłce nożnej pojawiły się gwiazdy, jak choćby Zofia Kim, pierwsza w historii kapitanka reprezentacji. Była też Luiza Pendyk czy Barbara Rembiesa, piłkarki, które jako pierwsze spośród Polek wyjechały grać w zagranicznych renomowanych klubach. Jest także Katarzyna Kiedrzynek, która jako pierwsza Polka zagrała w finale Ligi Mistrzyń. Dzisiaj dziewczynki chcące grać w piłkę nożną, karmione dawniej opowieściami o tym, że to sport nie dla nich, w końcu mają swoje idolki i dowód, że kobieca piłka to poważna sprawa. I chociaż wyżej wspomniane zawodniczki zrobiły kroki milowe dla kobiecej piłki, to dopiero historyczny awans naszej obecnej reprezentacji na Euro 2025 sprawił, że takie piłkarki jak Ewa Pajor, Ewelina Kamczyk czy Kinga Szemik są dziś gwiazdami. Nie wspominając o Ninie Patalon, selekcjonerce kadry narodowej i pierwszej Polce z licencją UEFA Pro. Euro 2025 – Powołania – Z dumą i radością ogłaszam powołania do reprezentacji Polski, która po raz pierwszy w historii zagra na mistrzostwach Europy. To wyjątkowa chwila dla całej drużyny, sztabu, naszych kibiców i wszystkich, którzy wspierali nas na tej drodze. Jestem podekscytowana i wdzięczna, że możemy tego doświadczyć – powiedziała Nina Patalon, selekcjonerka reprezentacji Polski kobiet. Oto pełny skład naszej reprezentacji na Euro 2025: Bramkarki: Natalia Radkiewicz, Kinga Szemik, Kinga Seweryn, Julia Woźniak. Obrończynie: Kayla Adamek, Paulina Dudek, Sylwia Matysiek, Małgorzata Mesjasz, Emilia Szymczak, Martyna Wiankowska, Oiwia Woś, Wiktoria Zieniewicz. Pomocniczki: Adriana Achcińska, Dominika Grabowska, Ewelina Kamczyk, Milena Kokosz, Tanja Pawollek, Klaudia Słowińska. Napastniczki: Klaudia Jedlińska, Nadia Krezyman, Natalia Padilla-Bidas, Ewa Pajor, Paulina Tomasiak, Weronika Zawistowska. Euro 2025 – gdzie oglądać UEFA Women’s EURO 2025 odbywa się w dniach 2-27 lipca w Szwajcarii. Na turnieju zmierzy się 16 najlepszych drużyn Europy, w tym reprezentacja Polski. Mecze naszych piłkarek będzie można oglądać w TVP, a informacje śledzić na bieżąco na profilu @laczynaspilkakobieca na instagramie.
Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom
Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii.
W tym artykule: Wstrząsający film dokumentalny „Copa 71” „Copa 71”: pierwszy turniej kobiecej piłki nożnej (nie)wymazany z historii Film dokumentalny „Copa 71”: gdzie oglądać? Kiedy odbyły się pierwsze mistrzostwa świata kobiet w piłce nożnej? Prawdopodobnie większość osób odpowiedziałaby, że w 1991 roku. Nic dziwnego. Bo właśnie informacje o FIFA Women's World Cup China 1991 są powszechnie dostępne. Jednak dwie dekady przed tym turniejem, odbył się jeszcze jeden. A konkretnie Puchar Świata Kobiet w 1971 roku w Meksyku. Niestety został on wymazany z historii. I to na tyle skutecznie, że nie wiedzą o nim nawet fani czy fanki futbolu. O rozgrywkach i sportowczyniach, które wzięły w nich udział, a tym samym zapoczątkowały nową erę w piłce nożnej, opowiada przejmujący film dokumentalny „Copa 71”. To trzeba obejrzeć. Wstrząsający film dokumentalny „Copa 71” „Copa 71” to trwający 90 minut film dokumentalny z 2023 roku. Za jego reżyserię odpowiadają James Erskine i Rachel Ramsey, autorką zdjęć jest Angela Zoe Neil, natomiast montażem zajmowali się Arturo Calvete oraz Mark Roberts. Warto również dodać, że w produkcję zaangażowały się siostry Venus i Serena Williams. Produkcję prezentowano podczas różnych wydarzeń branżowych, w tym m.in. wiosną ubiegłego roku w ramach festiwalu Millenium Docs Against Gravity. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. „Copa 71”: pierwszy turniej kobiecej piłki nożnej (nie)wymazany z historii Kształt danej historii zależy od tego, kto ją opowiada. Z jakiegoś powodu panowie w garniturach, którzy sprawowali władzę nad światowym futbolem, stwierdzili, że lepiej będzie, jeśli o pierwszym kobiecym turnieju w piłce nożnej... nie dowie się nikt. Ukrycie wydarzenia, gromadzącego stutysięczną publiczność to nie lada wyzwanie. Ale koniec tego dobrego. „Copa 71” bazuje m.in. na materiałach archiwalnych, których nie brakuje, bo wspomniany turniej odbył się w totalnym blasku fleszy. O meczach trąbiły media meksykańskie i nie tylko. Rozgrywki przyniosły piłkarkom z Meksyku, Argentyny, Danii, Włoch, Anglii oraz Francji rozgłos i uwielbienie na miarę największych gwiazd. Niestety ich sława nie trwała długo. W produkcji zawarto też wypowiedzi uczestniczek Pucharu Świata Kobiet w 1971 roku, z których wynika, że główne zainteresowane całą sprawą musiały zmierzyć się z dyskryminacją i seksizmem. Mimo to kobiety zgodnie przyznają, że niczego nie żałują, bo spełniły swoje marzenia. Teraz (w końcu!) oddano im głos. Mogą opowiedzieć o tym, co wydarzyło się na stadionie Azteca. Twórczynie i twórcy tego dokumentu przypominają ważną część historii kobiet. Pozwalają piłkarkom opowiedzieć swoją wersję wydarzeń. Koncentrują się na ich przeżyciach, uczuciach oraz emocjach, no i dają należne poczucie sprawczości. Do tego wyjaśniają, komu i dlaczego tak bardzo przeszkadzały te mistrzostwa. Tym samym zwiększają świadomość społeczną. Film dokumentalny „Copa 71”: gdzie oglądać? „Copa 71” to film dokumentalny nie tylko dla osób interesujących się piłką nożną czy jeszcze ogólniej – sportem. Produkcje jak ta wypełniają bowiem historyczne luki. Poza tym oddają cześć tym, którzy przez lata byli pomijani, zapomniani. Dlatego jest jedną z tych, które powinien obejrzeć każdy. Dokument jest dostępny na platformach Canal+ Online, a także vod.mdag.pl. Co więcej, od czasu do czasu organizowane są pokazy „Copa 71” w kinach. Najważniejsze informacje na ten temat znajdziecie u Millenium Docs Against Gravity.
Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję
Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa.
Skąd się wzięła w Twoim życiu piłka nożna? Pokazał mi ją starszy brat. Kiedy wychodził na boisko pograć z kolegami, szłam z nim. Potem trafiłam do sportowego gimnazjum i tam już grałam z chłopakami w drużynie szkolnej w moim rodzinnym Wołominie. Mój wujek grał w piłkę profesjonalnie, na poziomie kadry Mazowsza, więc może coś mamy w genach. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. Co Ci się spodobało w tym sporcie? Połączenie rywalizacji, którą bardzo lubię, z tym że piłka nożna wymaga współpracy. To mój ulubiony sport zespołowy. Jako zawodniczka grałam w piłkę stosunkowo krótko, bo 5 lat. Piłka kobieca była wtedy traktowana po macoszemu – dziewczyny trenowały na kawałku boiska, trenerzy dziewczęcych drużyn też niekoniecznie byli wybitni, łagodnie mówiąc. Grałam z dziewczynami dużo starszymi, bo nie było oddzielnych grup wiekowych – zupełnie inaczej niż dla chłopców. Bardzo się wtedy zniechęciłam. Do grania, ale nie do piłki. Trafiłam na ogłoszenie, że klub Ząbkovia poszukuje trenerki i tak zaczęła się moja przygoda z trenowaniem kobiecych drużyn. Najpierw trenowałam młodziczki, czyli mniej więcej 12-latki, potem zaufano mi i dostałam CLJ-tkę [Centralna Liga Juniorów, czyli ogólnopolska liga rozgrywek piłkarskich przeznaczona dla juniorów – red.]. A teraz jestem trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. To seniorska drużyna. Wiele zawodniczek jest starszych ode mnie. Jakie trzeba mieć cechy, by być dobrą trenerką? Przede wszystkim, mimo że jestem trenerką całej drużyny, to do każdej zawodniczki trzeba podejść indywidualnie. Trzeba mieć jasno określone zasady. Być autentyczną, bo dziewczyny wyczują każdy fałsz. Muszę być pewna każdej swojej decyzji. I mieć pomysł na drużynę. Mija półtora roku, odkąd prowadzisz kobiecą drużynę Polonii Warszawa. Jakbyś podsumowała ten czas? Na początku miałam zderzenie ze ścianą. Nie wiedziałam, jak dziewczyny mnie przyjmą. Musiałyśmy nauczyć się siebie, zaufać sobie, a one musiały zobaczyć we mnie liderkę, a nawet szefa. Teraz wiem, że potrafię zarządzać zawodniczkami, ale też sztabem i wszystkim, co dotyczy zespołu. Jak teraz wygląda kobieca piłka z Twojej perspektywy? Dużo zmieniło się od czasu, gdy zaczynałaś? Bardzo! Dziewczyny w końcu są zauważane. Mogą znaleźć swoją kategorię wiekową, klub, który jest blisko domu, mogą grać z koleżankami, a nie z chłopakami. Pamiętam, kiedy byłam w gimnazjum w klasie sportowej – ja jedna i 20 chłopaków grających w piłkę. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. Gdybyś miała przekonać rodziców dziewczynek, że warto wysłać córkę na treningi piłki nożnej, co byś im powiedziała? Że ten sport uczy całego spektrum umiejętności społecznych. Cały czas trzeba się komunikować, dogadywać z innymi, często pójść na kompromis. One przydadzą się później w każdej pracy i sytuacji w życiu. Każda dziewczynka może grać w piłkę? Czy potrzebne są jakieś fizyczne predyspozycje? One nie są bez znaczenia, ale też nie są najważniejsze. Pamiętam malutką, szczupłą zawodniczkę, z którą pracowałam. Warunki fizyczne na pierwszy rzut oka niepowalające, ale miała taką lewą nogę! I teraz gra w reprezentacji Polski — to Lena Marczak. Jakie cele wyznaczasz sobie i drużynie? Znaleźć się w II lidze. Mamy taką ekipę, że jestem pewna, że możemy to wywalczyć! Dziewczyny mają w klubie świetne warunki, by się rozwijać i wygrywać. Ważne jest, by drużynę kobiecą prowadziła kobieta? Tak uważam. A na pewno musi być w sztabie. Są takie sprawy czy rozmowy, które mogą się odbyć tylko na naszym kobiecym poziomie. Sama widzę, że łatwiej mi zrozumieć dziewczyny, przewidzieć ich problemy, niedyspozycje, czy emocje. Dużo kibiców przychodzi na mecze dziewczyn? Coraz więcej! Przychodzą rodziny i znajomi zawodniczek. Przychodzą też kibice Polonii, czujemy się ważną drużyną dla klubu! Kto jest dla Ciebie inspiracją, idolką w pracy? Na pewno selekcjonerka Nina Patalon. Imponuje mi jej samozaparcie, upór. To pierwsza Polka, która ma licencję UEFA Pro. To ona wytyczyła ścieżkę dla innych kobiet w Polsce. Pokazała, że warto spełniać marzenia i one są w zasięgu. Awans, który wywalczyła z naszą reprezentacją kobiecą, na mistrzostwa Europy, jest wielką sprawą. A Twoje marzenia? Iść jej śladem. Ale na razie skupiam się na mojej drużynie. Chciałabym ją rozwijać i zbudować w Polonii społeczność wokół kobiecej piłki. Z czego jesteś najbardziej dumna? Że podjęłam się zadania poprowadzenia tej drużyny. I że nie poddałam się w trudnych momentach.
Historia polskiej piłki nożnej kobiet to opowieść o uporze i pasji. Były wykluczane, nie mogły rywalizować
Historia sportu pisana jest przez mężczyzn. Kobiety długo były wykluczone z wielu konkurencji, nie mogły rywalizować na imprezach sportowych.
Gdy w mojej miejscowości powstawała dziewczęca drużyna piłki nożnej, lokalne gazety pisały o sensacji. Zaczynałyśmy bez strojów, na bocznym boisku, podporządkowując się pod grafik męskiej części klubu. Od tamtej pory minęło 18 lat. Wciąż jednak to chłopcom na zajęciach WF-u proponuje się granie w nogę częściej. 39% piłkarek uważa, że to właśnie stereotyp o piłce zarezerwowanej dla mężczyzn jest największą barierą jej rozwoju wśród kobiet. Na szczęście teraz coraz rzadziej zdziwienie budzi dziewczynka, która chce grać z chłopakami lub pójść na profesjonalny trening. Jednak patrząc na historię, to w ogóle cud, że w Polsce kobiety dziś grają w „nogę” zawodowo. Pierwsze podania Gdy w 1921 roku polska kadra narodowa mężczyzn rozgrywała pierwsze oficjalne spotkanie międzypaństwowe, w Poznaniu formowała się TS Unia Poznań. Powstała w ramach istniejącego już męskiego zespołu Towarzystwa Sportowego Unia Poznań i uznawana jest za pierwszą żeńską drużynę w kraju. Stolica Wielkopolski wkrótce mogła pochwalić się aż dwoma damskimi klubami – oprócz Unii, także Zorzą Poznań. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. Wcześniej kobiety grały amatorsko, dla przyjemności, bez struktur. W rozwoju dyscypliny nie pomagały wojny, sytuacja w kraju, a także… brak przeciwniczek. Wiele zespołów rozpadało się, bo nie było z kim grać ani nie było chętnych do dołączenia do drużyny. Kobieca piłka przez lata była ciekawostką, obiektem ironicznego zainteresowania. Dla samych zawodniczek – polem walki z patriarchatem i maczystowskimi zasadami rządzącymi futbolem. Działała nieoficjalnie, z chęci i pasji, bez wsparcia instytucji. Mecze kobiet nazywano cyrkiem. Próbowano podważać przygotowanie zawodniczek oraz ich fizyczne możliwości, argumentując, że to sport dla silnych mężczyzn, a kobiety są zbyt delikatne, zbyt wrażliwe i zbyt słabe. Pojawiały się nawet teorie, że przyjmowanie piłki na klatkę piersiową może powodować raka. Wszystkie te nieprawdziwe informacje dotyczące zdrowia na pewno przyczyniły się do spowolnienia rozwoju piłki nożnej kobiet w Polsce. Nasz kraj nie był więc wyjątkiem, jednak wkrótce wszędzie indziej szybciej dostrzeżono potencjał tej dyscypliny i zaczęto działać. W latach 60. o mistrzostwa kraju grały już Czechosłowaczki, swoje kluby zakładały Austriaczki i Francuzki czy piłkarki ze Skandynawii. Włoszki, podobnie jak Brytyjki, powołały swoją federację piłkarską. Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. Pierwsza kadra narodowa W 1979 roku powołano Komisję do spraw Piłki Nożnej Kobiet przy Głównym Komitecie Sportu i Turystyki, którą później wcielono w struktury Polskiego Związku Piłki Nożnej. Wtedy też rozpoczął się pierwszy w pełni oficjalny sezon piłkarskiej ligi kobiet. 27 czerwca 1981 Polki zagrały mecz reprezentacji kobiet z Włochami, który uznaje się za pierwszy w historii oficjalny występ kadry narodowej. Nasze rodaczki przegrały 0:3. W prasie pisano: „Polki ładniejsze, Włoszki skuteczniejsze”. Choć sam występ mógł dać początek rozwoju kadry narodowej, zawodniczki w ramach reprezentacji grały później nieregularnie. Pierwszy Puchar Polski Po historycznym występie Biało-Czerwonych, dokładnie cztery lata później, piłkarki doczekały się pierwszych rozgrywek Pucharu Polski, w których udział wzięło wówczas 16 drużyn. Finał w 1985 roku wygrały Czarne Sosnowiec, pokonując Pafawag Wrocław 2:1. Do dziś zespół ze Śląska pozostaje najbardziej udekorowanym w historii kobiecego futbolu, zdobywając trzynaście tytułów. Co ciekawe, nie byłoby sukcesów Czarnych, gdyby nie same kobiety i ich chęć do gry. Damska sekcja drużyny narodziła się po tym, jak w 1974 roku w „Wiadomościach Zagłębia” ukazał się list czytelniczki, w którym domagała się założenia klubu żeńskiego. W odpowiedzi opublikowano ogłoszenie zapraszające zainteresowane panie na spotkanie organizacyjne. Sala, którą przygotowano, okazała się za mała. Pojawiło się ponad 80 kobiet. Pierwsze sukcesy Polki pierwszy mecz o punkty na arenie europejskiej rozegrały w 1989 roku, przed nim wygrywając swoje pierwsze międzynarodowe spotkanie na turnieju we Włoszech. Jednak dopiero w 2001 nasz klub, AZS Wrocław, zadebiutował w Pucharze UEFA. Na największy dotychczas sukces polskiej piłki kobiecej – w dodatku od razu udekorowany złotem – czekano jeszcze ponad dekadę, kiedy w 2013 roku reprezentacja do lat siedemnastu U-17 zdobyła mistrzostwo Europy. Do tej pory to jedyne takie trofeum w dorobku Polek. Wcześniej poprzedził je awans do finałów w 2007 roku przez kadrę U-19. Łącznie mamy sześć reprezentacji: seniorską, U-19, U-17 u U-15, futsalu i beach soccer. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. Mimo nie zawsze sprzyjających warunków, w historii polskiej piłki zdążyło zapisać się wiele utalentowanych zawodniczek. Mamy takie nazwiska jak Zofia Klim, pierwsza kapitanka reprezentacji. Są polskie piłkarki, jak Luiza Pendyk czy Barbara Rembiesa, które w latach 90. wyjechały do zagranicznych klubów. Jest Katarzyna Kiedrzynek – jedna z najlepszych bramkarek na świecie i pierwsza Polka w finale Ligii Mistrzyń (2015). Jest też Katarzyna Wierzbowska, pierwsza polska sędzia w finale Mistrzostw Świata Kobiet (2003). Wypada wspomnieć także o nieżyjącej już Irenie Półtorak, działaczce, która przez 27 lat była kierowniczką i jedną z założycielek sekcji Czarnych Sosnowiec. Przez 20 lat kierowała także kadrą narodową. To Nina Patalon, jedyna Polka z najwyższą licencją trenerską UEFA Pro, poprowadziła Biało-Czerwone do grudniowego, historycznego awansu na Euro 2025. Na czele z najlepszą dotychczas polską piłkarką Ewą Pajor w roli kapitanki. W lipcu tego roku Polki po raz pierwszy więc zagrają w Mistrzostwach Europy. Występ w turnieju w Szwajcarii wywalczyły sobie, pokonując w barażach Austrię. W lipcu będziemy wspólnie kibicować naszej drużynie!
2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy
Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak.
Kobiecy futbol jest dziś jedną z najprężniej rozwijających się dyscyplin sportowych na świecie. Głośno było o zwycięstwie Hiszpanek w Mundialu (nie tylko ze względu na skandal z pocałunkiem), amerykańskiej piłkarce Megan Rapinoe, która wywalczyła równe męskim wynagrodzenia dla kobiecej reprezentacji, i Netfliksie, który w USA wykupił prawa do transmitowania kolejnych rozgrywek FIFA Women's World Cup w 2027 i 2031 roku. Rośnie liczba fanów, zwiększa się wartość komercyjna i potencjał reklamowy tej dyscypliny. Z badania przeprowadzonego dla PZPN wynika, że 63% Polek jest zainteresowanych wydarzeniami związanymi z piłką. Zmiany w naszym kraju zauważa nasza największa piłkarska gwiazda, Ewa Pajor, na co dzień piłkarka FC Barcelona i kapitanka polskiej reprezentacji. „Mamy wiele drużyn tylko kobiecych, akademii, gdzie są i chłopcy, i dziewczynki”, mówi. Gdy pytam, jak wspomina swoje początki, przyznaje, że choć była jedyną dziewczyną grającą w drużynie z chłopakami i nie było to na tamten czas czymś całkowicie normalnym, nigdy nie doświadczyła hejtu. Dziś jednak widzi, jak bardzo na plus wychodzą zmiany i jak wygląda rozwój piłki nożnej kobiet w naszym kraju. „Robimy ogromne postępy”, dodaje. Zmiany widać już na poziomie liczb. W 2013 w Polsce w rozgrywkach grało zaledwie 3 tys. kobiet, w 2022 roku było to ponad 25 tys. Coraz więcej z nas obejmuje pozycje sędzi czy trenerek. Liczba tych ostatnich od 2013 roku z 60 wzrosła do prawie 800 w 2022. Od sezonu 2020/2021 piłka nożna kobiet może liczyć na transmisje z meczów Ekstraligi, które gromadzą przed telewizorami tysiące widzów. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. Rekord frekwencji damskiego futbolu Jak mówi Joanna Wiśniowska, dziennikarka zajmująca się tematyką kobiecego futbolu, zmianą na pewno jest to, że kibice w ogóle wiedzą, że Polska ma reprezentację kobiecą. Zwłaszcza że niektóre media zauważyły to dopiero po awansie do Euro 2025. Do tego podczas meczu w Gdańsku, „gdzie kobieca reprezentacja ma swój dom i gra na jednym z najpiękniejszych stadionów w kraju, padł rekord frekwencji damskiego futbolu”, dodaje Wiśniowska. Spotkanie z Rumunią oglądało tam ponad 8 tysięcy osób. I dodaje, że po awansie rozmawiała z Kingą Szemik, naszą bramkarką. „Powiedziała mi coś, co moim zdaniem jest bardzo ważne: Mam nadzieję, że to wszystko, co teraz się dzieje, będzie początkiem nowej ery, w której dziewczynki będą miały dużo łatwiej niż my. Wierzę, że drzwi do futbolu będą przed nimi otwarte i że dziewczyny będą mogły uprawiać ten sport z czystej pasji”. Podobne życzenie ma Ewa Pajor, która chciałaby, by tym awansem jeszcze bardziej spopularyzować piłkę wśród kobiet. Na to wpływ mają nie tylko sukcesy reprezentacji (seniorskiej czy młodzieżowej), ale także indywidualne osiągnięcia Polek, jak chociażby transfer właśnie Ewy Pajor do FC Barcelony. Historyczny turniej kobiecej reprezentacji Choć widoczność i rozpoznawalność piłkarek zwiększa się, do równości traktowania jeszcze daleka droga. Same zarobki to przepaść. Pajor po dołączeniu do Barcelony uplasowała się w grupie najlepiej zarabiających piłkarek na świecie z sumą 500 tysięcy euro rocznie, podczas gdy Robert Lewandowski w tym samym klubie kasuje ponad 33 miliony. Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. Oprócz sukcesów, które torują drogę kolejnym pokoleniom, jak podkreśla Golasz, ważne jest samo wspieranie rosnących talentów i tworzenie warunków do ich rozwoju zarówno na poziomie klubowym, jak i reprezentacyjnym, a także promocja piłki kobiet, również regionalnie. W lipcu nasza kobieca reprezentacja zagra swój pierwszy historyczny turniej. Selekcjonerka Nina Patalon deklaruje, że na Mistrzostwa Europy jedziemy po doświadczenie i dobrą grę. Bez względu na to, co się wydarzy na turnieju, z pewnością dzięki naszej drużynie rozwój polskiej piłki kobiecej jest już nie do zatrzymania.
Polkę okrzyknięto najpiękniejszą sędzią piłkarską świata. Ale to jej talent i pasja są wzorem dla milionów kobiet
„Mam miłą, dziewczęcą aparycję. Chłopaki często uważają, że mogą sobie na boisku na więcej pozwolić. Aż do pierwszej próby zlekceważenia mnie” – wyznaje. Z Karoliną Bojar-Stefańską rozmawia redaktorka naczelna GLAMOUR, Katarzyna Dąbrowska.
Karolina Bojar-Stefańska w sędziowaniu piłki nożnej przejęła pałeczkę po swoim dziadku. Dziś jest uznaną sędzią i przeciera szlaki dla dziewczyn, które chciałyby iść jej drogą. Katarzyna Dąbrowska: Jak to się wszystko zaczęło? Karolina Bojar-Stefańska: Byłam lekkoatletką, mistrzynią Małopolski w biegach przełajowych na 3000 m, ale niestety moją karierę przerwała kontuzja przeciążeniowa. Miałam wtedy 17 lat. W trakcie leczenia przypadkowo dowiedziałam się o zapisach na kurs sędziowski. Mój dziadek był sędzią piłkarskim, i gdzieś z tyłu głowy zawsze miałam myśl, że to fajny zawód. Jako dziecko oglądaliśmy razem mecze, lubiłam, kiedy dziadek tłumaczył mi decyzje sędziów, analizował je na głos. Stwierdziłam: czemu nie mam spróbować? Nie myślałam, że to będzie moje zajęcie na kolejne lata, raczej obstawiałam wtedy, że będzie to przygoda, o której opowiem na imprezie zaskoczonym znajomym. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. I wpadłaś po uszy? Sędziowanie jest jak narkotyk, szybko się o tym przekonałam. Po kursie zostałam rzucona na głęboką wodę. W czasie szkolenia oglądamy klipy, uczymy się zasad, ale nie sędziujemy, nikt nie przygotowuje nas boiskowo. To było naprawdę niesamowite przeżycie, kiedy po raz pierwszy wzięłam chorągiewkę do ręki i jako sędzia asystentka wbiegłam na boisko. Szczerze mówiąc, nie do końca czułam, co mam zrobić z tą chorągiewką - wiedziałam to tylko w teorii... Towarzyszyło temu wrażenie jak podczas pierwszej jazdy samochodem na kursie na prawo jazdy. Z każdym meczem nabierałam doświadczenia oraz pewności siebie. Wiążesz swoją przyszłość z sędziowaniem? To nie takie proste. W Polsce sędziów zawodowych jest niewielu, w praktyce zawodowstwo możliwe jest tylko w przypadku sędziowania męskiej ekstraklasy. Sędziowie w niższych ligach i sędzie w ligach kobiecych pracują jako amatorzy. Dlatego postanowiłam połączyć moje dwie pasje, którymi są sport i prawo. Ukończyłam aplikację adwokacką i obecnie Pracuję z zawodnikami, klubami sportowymi i innymi podmiotami rynku sportowego. Dużo czasu poświęcam też nauce, obecnie piszę doktorat z zakresu prawa sportowego. To mnie pasjonuje. Kiedy myślę o przyszłości, to w idealnym scenariuszu widzę siebie godzącą obowiązki rodzinne i zawodowe z moją pasją do piłki nożnej. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. To nie fair, że w Polsce nie istnieje zawodowe sędziowanie kobiece. Rozgrywki kobiece wciąż w aspekcie finansowym, organizacyjnym i medialnym łatwiej jest przyrównać do meczów niższych lig męskich, aniżeli do męskiej ekstraklasy. To się jednak zmienia, w głównej mierze dzięki rozwojowi piłki kobiecej i sukcesom, jakie nasze piłkarki odnoszą na arenie międzynarodowej. Jednak jest to proces i wymaga czasu. Kobieca piłka nożna to obecnie najszybciej rozwijająca się dyscyplina sportu na świecie i znajduje to odzwierciedlenie we wzrastającym poziomie naszej rodzimej ligi. Jestem przekonana, że ten rozwój będzie też widoczny w kobiecym sędziowaniu, a ewentualne debiuty w ekstraklasie na pewno otworzą drzwi do rozmów o kontraktach zawodowych. Marzenia sędzi piłkarskiej? Kariera sędzi międzynarodowej to oczywiście szczyt marzeń i ukoronowanie dla kariery sędziego, najwyższy poziom sędziowania kobiecego. Natomiast niewątpliwie pociąga nas to, co tu i teraz jest nieosiągalne, a w Polsce żadna kobieta nie poprowadziła jeszcze jako sędzia główna zawodów Ekstraklasy. To wciąż niezdobyty grunt i na pewno można by dopisać to do mojej listy marzeń. Jak czujesz się w męskim świecie piłki nożnej? Przed dziesięcioma laty byłam jedyną dziewczyną na kursie. Teraz coraz więcej dziewczyn decyduje się na sędziowanie lub gra w piłkę, nie czuję się już tak odosobniona (śmiech). Ale od początku wiedziałam, że moja płeć nie ma znaczenia, a na pewno nie jest taryfą ulgową. Przede wszystkim muszę być w świetnej formie fizycznej, bo sędziuję męską piłkę. Niejako rywalizuję z mężczyznami. Oprócz świetnego przygotowania fizycznego muszę wykazać się zdolnościami interpersonalnymi, czyli kompetencjami miękkimi, przekładając to na język korporacji. W czasie meczu, na boisku zarządzam zawodnikami. A to są dorośli faceci, często dużo starsi ode mnie. Przed meczem patrzą na mnie z zaciekawieniem i są dla mnie mili, ale nie ufają mi od razu. A ja tym bardziej muszę pokazać osobowość i charakter, muszę im dać jasny sygnał, że to ja jestem sędzią na boisku, muszę mieć autorytet, w innym wypadku moja rola nie ma sensu. Czyli to, że sędziuje kobieta, nie wzbudza w zawodnikach emocji? Kiedy pojawiam się przed meczem, zdarza się jeszcze wciąż, że jest poruszenie, zawodnicy postrzegają mnie jako „atrakcję”. Są dla mnie mili, ja też się uśmiecham, rozmawiamy. Zaczynamy więc od pozytywnych emocji, a potem wychodzimy na boisko. I wszyscy zapominają, że z gwizdkiem biega kobieta, bo są w ferworze meczu, walki. Zachowują się zwyczajnie, przeklinają, kłócą się, dyskutują. Adrenalina bierze górę. Wielokrotnie zdarza się, że zawodnik biegnie i rzuci wiązanką do sędziego, potem odwraca się, widzi, że to ja, i od razu przeprasza. Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. Chcesz mi powiedzieć, że nigdy nie doświadczyłaś seksizmu na boisku? Dlatego nigdy nie zapomnę mojego pierwszego meczu jako sędzia główna. To był mecz trampkarzy w Krakowie. Pełnowymiarowe boisko, bez asystentów, ogromne przeżycie.Oczywiście, że doświadczyłam. Ale nie do końca potrafię powiedzieć, czy to dlatego, że jestem kobietą, czy może dlatego, że byłam młodą niedoświadczoną sędzią. Bo sędziowie w ogóle spotykają się z agresją, bez względu na płeć. Dlatego nigdy nie zapomnę mojego pierwszego meczu jako sędzia główna. To był mecz trampkarzy w Krakowie, kilka tygodni po skończeniu kursu sędziowskiego. Pełnowymiarowe boisko, bez asystentów, ogromne przeżycie. Wiedziałam, że mam problemy, zdarzało mi się jeszcze podjąć błędną decyzję. W pewnym momencie gwizdnęłam karnego, na szczęście dla mnie był bezdyskusyjny. Ale rozwścieczony trener wbiegł na boisko i puścił mi taką wiązankę… Pamiętam to co do słowa. Wmurowało mnie. Nie wiedziałam, jak zareagować, wbiło mnie w ziemię, a raczej nigdy nie zapominam języka w buzi. Po meczu opisałam wszystko w sprawozdaniu, trener stracił pracę i dostał karę finansową. Dla mnie to był chrzest bojowy. Od tamtej pory już nikt nie wytrącił mnie na boisku z równowagi. Panuję na sobą. Wychodzę na boisko, nie mając żadnych oczekiwań co do ludzi, nie liczę, że ktoś będzie mnie lepiej traktował, bo jestem kobietą, że będzie dla mnie milszy czy łaskawszy. Nie chcę taryfy ulgowej. Ma dla Ciebie znaczenie, czy sędziujesz mecz kobiecy, czy męski? Tak, bo to jest trochę inna piłka. Kobieca jest co do zasady wolniejszą grą, ale jest też bardziej nieprzewidywalna. Zdarza się, że problem wymagający mojej interwencji ma swoje źródło w oderwaniu od akcji. Z drugiej strony kobiety są na boisku bardziej pomysłowe, zaskakują mnie często rozegraniem piłki, muszę na to reagować, modyfikować swój sposób poruszania. Z dziewczynami inaczej też buduję kontakt, to naturalne i zrozumiałe. Męska piłka jest natomiast szybsza i do takich zawodów muszę być lepiej przygotowana fizycznie. Jest też bardziej przewidywalna, co pozwala mi się lepiej skoncentrować. Za to panowie więcej na boisku kombinują, starają się wyolbrzymiać, naciągnąć sędziego na korzystną decyzję. U kobiet jest tego mniej. Twoje mocne cechy na boisku? Mam zdecydowany charakter. Jeśli chodzi o sędziowanie, nauczyłam się wyłączać emocje. Znam też swoją wartość. Nie daję sobie żadnej taryfy ulgowej. Muszę biegać tak jak mężczyźni, nie chcę usłyszeć, że jestem kobietą, to mam prościej. Nikt mnie nie awansował tylko dlatego, że jestem kobietą, że jest trend na kobiety w piłce. Każdy awans to efekt mojej ciężkiej pracy. Kobiecość bywa Twoim atutem? Jeśli ją umiejętnie wykorzystam, to tak. Na przykład zakorzeniony w społeczeństwie szacunek do kobiet może być moją wielką siłą. Świadoma osobowość podparta płcią może być ogromnym atutem. Działa też efekt zaskoczenia, np. Zawodnicy, widząc mnie, nie spodziewają się, że mogę być od nich szybsza, a jestem (śmiech). I to zawsze wzbudza respekt. Podobnie działa to, że jestem stanowcza. Mam miłą, dziewczęcą aparycję, lubię pożartować. Ale jak przyjdzie co do czego… Chłopaki często uważają, że mogą sobie na boisku na więcej pozwolić. Aż do pierwszej próby zlekceważenia mnie. Za swój atut uważam tę zdolność zaskoczenia zawodników, z którymi wchodzę w interakcje na boisku. Idole w sędziowskim świecie? Mój mąż i jednocześnie mentor Daniel Stefański. Absolutnie nie głaszcze mnie po głowie, punktuje wszystkie moje błędy i niedociągnięcia. Jest naprawdę wymagający, ale dzięki temu bardzo się rozwijam. Jeździ na moje mecze, robi szczegółowe notatki i potem je razem omawiamy. To wspaniała nauka, dzięki Danielowi zrobiłam olbrzymi postęp. Bardzo mi imponuje. Obserwuję, jak przygotowuje się do meczów, jak radzi sobie z trudnymi sytuacjami. Podziwiam jego profesjonalizm, to, jak podchodzi do ciała, jak jest jego świadomy. Ma holistyczne podejście do zawodu sędziego. Zwraca uwagę na zdrowie emocjonalne. To on pomógł mi z tematem hejtu. Doświadczyłaś hejtu? Nigdy w realu, ale w internecie już tak. To dla osoby ambitnej, jaką jestem, nie było proste. Miałam poczucie niesprawiedliwości. Daniel spytał: po co ty to czytasz? Tam nie znajdziesz nic wartościowego. Unikaj rzeczy, które mogą cię osłabiać, szukaj tych, które cię budują. Bardzo mnie to wzmocniło, teraz radzę sobie świetnie. Poczucia własnej wartości nie szukam w komentarzach w internecie, mam je zakorzenione głęboko w sobie. Mecz marzeń, który chciałabyś sędziować? Marzę o dużym, pełnym kibiców stadionie, głośnym dopingu. Dotychczas raz w życiu miałam możliwość sędziować mecz, na który przyszło 23 tysiące kibiców. To był mecz towarzyski Górnik Zabrze - Hajduk Split. Sędzią głównym był Daniel, ja asystowałam. Atmosfera była niesamowita, przez całe spotkanie miałam gęsią skórkę. To jest dla mnie ogromna motywacja, by kiedyś regularnie sędziować takie mecze. Nie potrafię opisać tego uczucia. Ukoronowaniem kariery dla każdego sędziego są mecze finałowe, pucharowe - Puchar Polski czy finał Ligi Mistrzów. Zobaczymy, co przyniesie przyszłość. Dziś sędziowie też stają się gwiazdami. Czujesz to? Absolutnie nie. Świetnie można zilustrować to przykładem Daniela, który jest topowym sędzią, a niestety bardzo często spotyka się z agresją. Jasne, w realu dużo osób go komplementuje, wyraża podziw oraz sympatię, chce się z nim fotografować, ale w internecie, czy na trybunach, jak każdego sędziego spotykają go wyzwiska i bluzgi... Sędziowie bardzo rzadko są doceniani. Jeśli szuka się uznania, to nie można zostać arbitrem piłkarskim. Satysfakcję trzeba mieć w sobie. Tłumy kochają piłkarzy i trenerów, a nie sędziów. Historia polskiej piłki nożnej kobiet to opowieść o uporze i pasji. Były wykluczane, nie mogły rywalizować Historia sportu pisana jest przez mężczyzn. Kobiety długo były wykluczone z wielu konkurencji, nie mogły rywalizować na imprezach sportowych. Kobieca piłka nożna rozwija się bardzo dynamicznie. Czy w środowisku sędziujących dziewczyn też widzisz zmianę na lepsze? Tak. Sędziowanie kobiece spotyka się z coraz to nowymi wyzwaniami. Na naszych meczach jest coraz więcej kamer, zawodniczki z roku na rok prezentują coraz wyższy poziom sportowy. To powoduje, że sędzie też musza poświęcić więcej czasu na przygotowanie fizyczne, a ewentualne błędy są bardziej widoczne. To wszystko wpływa na profesjonalizację kobiecego arbitrażu. Za chwilę zostaniesz mamą. Planujesz wrócić na boisko? Tak, zdecydowanie! Przez całą ciążę jestem bardzo aktywna fizycznie, trenuję, wychodzę na długie wybiegania. Sport to moja wielka pasja i styl życia. Mam nadzieję, że dzięki pracy z fizjoterapeutą wrócę do formy i na boisko jak najszybciej. Co mogłabyś poradzić dziewczynom, które marzą o sędziowaniu meczów piłki nożnej? Zamknijcie oczy i zaufajcie temu, co w waszych sercach. To trudna droga, na której spotkacie wiele przeszkód i wątpliwości. Zderzycie się też z agresją. Ale nie ma chyba drugiej takiej profesji, w której w tak młodym wieku możemy się zahartować i ukształtować naprawdę silny charakter. I pamiętajcie, sędziowanie, choć w teamie, jest sportem indywidualnym, w którym najważniejszym trenerem jesteście wy dla samych siebie. Zbierajcie rady mentorów, obserwatorów i starszych kolegów, trenujcie i same sobie stawiajcie wysokie cele. W momencie tak dynamicznego rozwoju piłki kobiecej, nigdy nie wiemy, jakie możliwości pojawią się dla nas za moment. A wtedy musimy być gotowe na to, by podołać nowym wyzwaniom.