Oto współczesna generacja idoli. Zetki zbuntowały się i wyznaczyły nowe standardy dla autorytetów
Idol pocieszy, idol doradzi, idol nigdy cię nie zdradzi? W czasach nadmiaru informacji, politycznej polaryzacji i sprzecznych pomysłów na dobre życie być może potrzebujemy ich bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej. Tylko jak obchodzić się z idolem, żeby nie zrobić sobie krzywdy?
Każdy jakiegoś miał, każdy – niezależnie od tego, ile ma lat – kogoś podziwia. Choć zmieniają się miejsca, w których szukamy idoli, wartości, które robią na nas wrażenie, a i pewnie sama relacja z podziwianym obiektem jest dziś trochę inna. W erze bezlitosnej cancel culture i internetowych samosądów być może cierpimy bardziej, gdy nasi idole okazują się ludźmi z krwi i błędów, a nie herosami z kryształu. Jakkolwiek to zabrzmi: idol, który na pewno nigdy nas nie zawiedzie, to idol martwy (choć i zgon nie daje stuprocentowej gwarancji, zawsze można wymieść spod dywanu kompromitujące autorytet paprochy). Dawniej to tradycyjne media, jak magazyny, telewizja i radio, lansowały największych idoli i idolki, te bożyszcza, do których wzdychały tłumy – siłą rzeczy zbiór dostępnych gwiazd, za którymi można było podążać, był ograniczony. Dziś, gdy algorytmy platform społecznościowych ścigają się w kreowaniu efemerycznych mikrotrendów, w idolach i idolkach można przebierać. Czy każde pokolenie wybiera idoli inaczej? Niekoniecznie. Na pewno jednak o tym, kto obecnie może zostać wzorem cnót, decydują generalne społeczne tendencje, takie jak zmęczenie przesadnym egotyzmem branży rozrywkowej czy głód redefinicji norm społecznych. Nie jest łatwo być dzisiaj idolem, nawet jeśli nie świadczy o tym toksyczne powodzenie patoinfluencerów. Ale może jeszcze trudniej być fanką? Marcysia Ryskala wspomina operację nosa i hejt, z którym musiała się zmierzyć: „Masa negatywnych komentarzy i porównania do Michaela Jacksona” Jak latarnia, która oświetla drogę Potrzeba jest uniwersalna. Dobry idol czy odpowiednia idolka skutecznie wspomagają rozwój osobisty, kształtują nasz gust, wpływają na światopogląd, może nawet na poczucie bezpieczeństwa i przynależenia, jeśli wokół lubianej osoby wytwarza się wspierająca wspólnota, jak np. ta, którą zbudowały sobie fanki Taylor Swift. – Młoda osoba szuka idola czy idolki, bo potrzebuje wzoru do naśladowania, ale takich drogowskazów pragną ludzie na różnych etapach życia – zaznacza doktorka Joanna Gutral, psycholożka, psychoterapeutka i autorka psychoedukacyjnego podcastu „Gutral Gada”. – Po prostu nie zawsze nazywamy ich idolami. To nasze autorytety, mistrzowie, mentorki. Reprezentują standardy, do których chcielibyśmy dążyć. Wartości, które są nam bliskie. Pomysły, projekty, obszary, w których chcielibyśmy się realizować. Idol czy autorytet jest naszym punktem odniesienia na mapie. Bo marzymy, żeby wieść takie życie jak on. Bo chcemy wykonywać swoją pracę tak jak on czy ona. Idol czy idolka to latarnia, która oświetla drogę. Trzeba tylko pamiętać, że trasa, którą chcemy podążać, może się z czasem zmienić. Pewnie wielu i wiele z nas w dorosłych latach ma innych idoli niż ci z czasów nastoletnich – mówi. I dodaje, że o ile młodej osobie idol może wskazać ścieżkę kariery – rozbudzić marzenia o sławie docenianego sportowca albo o sukcesach celebrowanej reżyserki – o tyle w późniejszym wieku ta funkcja się nieco zmienia. Już nie chcemy być naszymi idolkami, ale chcemy bywać takie jak one? – Osoby nastoletnie najczęściej wybierają swoich idoli i idolki spośród osób popularnych. Wcześniej były to głównie gwiazdy muzyki czy kina, dziś również gwiazdy internetu. W przypadku osób znanych i lubianych działa efekt autorytetu, ale i blasku. Kiedy ktoś zdobywa akceptację społeczną i podziw za swoje osiągnięcia, chcemy brać z niego przykład, bo zwłaszcza gdy jesteśmy młodymi osobami, bardzo zależy nam na akceptacji grupy. Budujemy naszą tożsamość społeczną przez relacje z innymi ludźmi – wyjaśnia Joanna Gutral. Vanessa Aleksander szczerze o kobiecej sile i solidarności: „Jestem typową «girl’s girl» – lojalną wobec dziewczyn, walczącą o ich prawa" Idole zmieniają świat? To niesprawiedliwie upraszczające stwierdzić, że kiedyś kręcił nas pusty blichtr, a dziś wreszcie oczekujemy od idoli treści. W końcu idolkami kobiet z pokolenia baby boomers, które wchodziło w dorosłość na przełomie lat 60. i 70., były wielokrotnie aktywistki feministyczne, jak chociażby Susan Sontag, przenikliwa intelektualistka, która cieszyła się wielką estymą w środowiskach akademickich, ale i gościła na okładkach kolorowych pism z amerykańskim „Vogiem” na czele. Idolem generacji X czy starszych milenialsów, których gust muzyczny nabierał kształtów w latach 90., był Kurt Cobain, lider zespołu Nirvana, zdeklarowany liberał, autentyczny sojusznik wyemancypowanych kobiet, nieprzejednany przeciwnik bigoterii. O tym, kto zostaje idolem czy idolką, decydują indywidualne potrzeby każdej fanki i fana, ale też ogólny społeczny apetyt. Jakich idoli i idolek potrzebujemy więc dziś? Okazuje się, że przede wszystkim takich, którzy wchodzą w dyskusję z niezdrową relacją idol – fan i zachowują dystans do popularności, bo ewidentnie zmęczyło nas słuchanie oświeconych życiowych prawd samozwańczych ekspertów. Idolką nowego typu jest na pewno Chappell Roan, amerykańska wokalistka pop, która zainspirowała zataczającą coraz szersze kręgi dyskusję o tym, ile gwiazda jest winna swoim wielbicielom i wielbicielkom. „Gdy gram koncert lub udzielam wywiadów, wtedy jestem w pracy. W każdych innych okolicznościach nie jestem winna wymiany energii, czasu czy uwagi ludziom, których nie znam i którym nie ufam, tylko dlatego, że wyrazili swój podziw dla mnie”. Jeśli coś łączy osoby, które dziś cieszą się największą atencją czy które wyróżnia charyzma wpisana w definicję idola, to ich sprawczość w inspirowaniu zmiany. Chappell Roan broni granic i prawa do prywatności, a do tego głośno mówi o zdrowiu psychicznym muzyczek i muzyków oraz potrzebie stworzenia działającego systemu wsparcia w ramach branży. Charli XCX ze swoją uwielbianą i docenianą płytą „Brat” weszła w dyskusję z wybrzmiewającym z Instagramu i TikToka przymusem doskonałości – i za to pokochały ją dziewczyny, którym czasem nie wychodzi perfekcyjne życie. Paul Mescal świadomie wybiera role, które pozwalają mu łamać stereotypowe przekonania na temat męskości. Jest też jedną z tych gwiazd, które chronią swoją prywatność, dystansują się od sławy, zamiast korzystać z płynących z niej przywilejów. Polska młodzież również ma idoli i idolki nowej generacji. Bedoes świetnie rozprawia się z prymatem maczyzmu w muzyce hiphopowej, a Young Leosia pokazuje, na czym polega praktyka siostrzeństwa, wspierając kariery innych raperek. Generacja Z, która – jak pokazują badania – żyje dużo zdrowiej i spokojniej niż poprzednie pokolenia (nie nadużywa alkoholu, nie imprezuje, nie kręci jej przygodny seks), z rzadka już wybiera na swoich idoli czy idolki rozhulanych w bezrefleksyjnej zabawie hedonistów, a częściej podziwia osoby, które walczą o przyzwoitą przyszłość, jak aktywistki i aktywistów klimatycznych. Idole nigdy nie musieli być wyłącznie fotogeniczni i utalentowani, ale może dziś potrzeba, by błyszczeli nieskalaną moralnością, jest większa? I jak wobec tego wytłumaczyć popularność w internecie takich postaci jak Andrew Tate, przestępca seksualny i mizogin? Idol, jako figura wpisana w kulturę popularną, jest zupełnie neutralny, ale można mieć takich, którzy będą inspirować do samodoskonalenia, takich, którzy namieszają nam w głowach, albo takich, którzy zmuszą nas do konfrontacji z własnymi przekonaniami. Hi Hania czuła się przytłoczona. Opowiedziała o kontroli, nauce odpuszczania i marzeniach: „Wszystko siedzi w głowie” Jak żyć, gdy mentor zawiedzie? Bo idole lubią upadać. Co się dzieje, gdy nasz nieomylny autorytet zbłądzi? – W psychologii społecznej nazywamy to dylematem hipokryzji moralnej – mówi Joanna Gutral. – Idol może okazać się kimś innym niż osoba, za którą chcieliśmy go uważać. Bo deklaruje, że jest miłośnikiem zwierząt, a znęca się nad zwierzętami. Bo twierdzi, że jest osobą niepijącą, a potem policja go zatrzymuje, gdy prowadzi samochód pod wpływem alkoholu. Jeśli ktoś mówi jedno, a coś innego robi, osłabia to naszą wiarę w jego autorytet, ale też powoduje dysonans poznawczy. Żeby zredukować związane z tym napięcie, odcinamy się i zaczynamy całkowicie podważać autorytet idola – wyjaśnia ekspertka. A co, jeśli osoba, którą podziwiamy, nie łamie prawa, ale robi coś, co nie mieści się w naszym kodeksie właściwego postępowania? – Zależy, jak silnie byliśmy związani z naszym autorytetem. Albo będziemy racjonalizować i wypierać fakty, które stoją w sprzeczności z naszym obrazem osoby; tłumaczyć sobie, że to media sprzysięgły się przeciwko naszemu idolowi lub że zazdrośni ludzie mu złorzeczą. Albo całkowicie ten obraz zniszczymy, choć oczywiście najlepszą drogą byłaby droga środka. Weźmy przykład Andrew Hubermana (amerykański neurobiolog, autor bardzo popularnego podcastu „Huberman Lab” – przyp. red.). Gdy ukazał się artykuł o jego nieoczywistych relacjach z kobietami, zaczęto podważać cały autorytet naukowca. Ale czy Huberman kształtował się na wzór partnera? A może po prostu jest naukowcem, który prowadzi jakieś życie osobiste, które może nam się nie podobać, ale nie ma wpływu na jego kompetencje naukowe? Oczekiwaliśmy od Hubermana, że będzie nieskazitelny, bo fajnie jest widzieć kogoś spójnie. Świetny naukowiec, dobry partner. Typowy przykład efektu aureoli. Jeśli uważamy, że ktoś jest bardzo inteligentny albo atrakcyjny, to od razu zakładamy, że będzie też dobry i moralny, a przecież wcale nie musi tak być – przypomina psycholożka. Można nierozsądnie wybrać idola lub idolkę, zdarza się najlepszym. Ale jak nie zabrnąć w szkodliwą relację z autorytetem? I przede wszystkim skąd wiedzieć, że relacja może być szkodliwa? – Sprawdzajmy, co się w nas odzywa, gdy czytamy nieprzychylne komentarze na temat naszego idola. Czy jesteśmy w stanie uznać go za osobę ludzką, która popełnia błędy? Czy umiemy być krytyczni? Czy to autorytet narzucony przez media, czy nasz wybór? Bo niestety media też potrafią idoli i autorytety sztucznie kształtować, przyznając nagrody, dając błysk jupiterów – odpowiada Joanna Gutral. – Dobrze jest fragmentaryzować autorytet. Nie chcę być jak Adele pod każdym względem, ale chcę śpiewać jak Adele. Imponują mi jej umiejętności wokalne, ale to nie oznacza, że muszę być ślepo posłuszna i odtwarzać całą postać, bo inspiruje mnie wybrana umiejętność, ścieżka kariery, zasób, który posiada – mówi. I kiedy już rozbierzemy autorytet na części pierwsze, wciąż warto pamiętać, że idol w kawałkach także może okazać się kawałem… niefajnej osoby. Artykuł ukazał się w kwietniowym magazynu GLAMOUR.
Marcysia Ryskala wspomina operację nosa i hejt, z którym musiała się zmierzyć: „Masa negatywnych komentarzy i porównania do Michaela Jacksona”
Jej wizerunek jest szeroko komentowany w mediach społecznościowych. W najnowszym wywiadzie Marcysia Ryskala opowiedziała m.in. o hejcie, z którym przyszło jej się zmierzyć, gdy przeszła operację plastyczną, chcąc pozbyć się jednego ze swych kompleksów.
W tym artykule: Marcysia Ryskala gwiazdą kwietniowego numeru Glamour Marcysia Ryskala w szczerym wywiadzie dla Glamour [fragment rozmowy] Marcysia Ryskala należy do grona najpopularniejszych influencerek w Polsce. Ma wiele fanek i fanów wśród młodych internautek i internautów. Kiedyś kojarzono ją przede wszystkim z platformą YouTube, natomiast dziś koncentruje się na swoich kanałach w mediach społecznościowych, na czele z Instagramem i TikTokiem, gdzie pokazuje, jak wygląda jej życie na co dzień. Marcysia Ryskala gwiazdą kwietniowego numeru Glamour To właśnie twórczyni internetowa została gwiazdą kwietniowego numeru Glamour. Marcysia Ryskala wzięła udział w sesji zdjęciowej, a także udzieliła niezwykle szczerego wywiadu, w którym opowiedziała m.in. o operacji nosa. Jak sama mówi, zdecydowała się na nią, aby pozbyć się jednego ze swoich kompleksów. I nie żałuje tej zmiany. Niemniej jednak pamięta, jak zareagowały niektóre osoby, obserwujące jej poczynania w sieci. Oto fragment tej poruszającej rozmowy, która pochodzi z najnowszego wydania magazynu. Marcysia Ryskala w szczerym wywiadzie dla Glamour [fragment rozmowy] Marta Krupińska: Ty jako nastolatka miałaś kompleksy? Dlatego zdecydowałaś się na operację nosa? Marcysia Ryskala: Pamiętam, że w liceum mój wygląd był mocno komentowany, zwłaszcza przez moją byłą wychowawczynię. A na operację nosa zdecydowałam się, bo był to mój kompleks i po prostu czułam potrzebę zrobienia tego. Przy tej okazji pojawiło się bardzo dużo hejtu, ale poniekąd byłam na to przygotowana, dlatego że to była duża zmiana. Pamiętam pierwsze zdjęcie, które wrzuciłam zaledwie dwa tygodnie po operacji. Wylały się pod nim masa negatywnych komentarzy i porównania do Michaela Jacksona. Ale skąd ten hejt de facto? Przecież nie ukrywałaś tego, nie powiedziałaś, że nos Ci się zmienił, bo masz nową dietę, więc o co chodziło? O źródło tych komentarzy należałoby spytać samych autorów. Niektórzy mogliby takie rzeczy chcieć ukrywać, ale jako że jestem osobą publiczną, nagrywałam filmy na YouTubie i dzieliłam się moją codziennością, moimi metamorfozami, czułam, że chcę ludziom o tym opowiedzieć, pokazać, jak przebiega ten proces. Po czasie mogę powiedzieć, że jestem bardzo zadowolona z decyzji o operacji, zyskałam dzięki niej dużo pewności siebie. Skoro miałam możliwość walki ze swoim kompleksem, żeby poczuć się lepiej, to warto było to zrobić. A jest coś, czego byś nie pokazała w internecie? Taka sfera życia zarezerwowana tylko dla Ciebie? Myślę, że taką sferą jest dla mnie rodzina, oczywiście pomijając moje rodzeństwo, które działa w internecie, ale moi rodzice, moje babcie. Temat rodziny zachowuję dla siebie. Teraz jesteś w nowej relacji, która powoli staje się publiczna. Pierwsze miesiące chcieliśmy mieć w 100 procentach tylko dla siebie, nie chcieliśmy być skazani na oceny, więc trzymaliśmy wszystko w tajemnicy. Uważam, że jak się działa w internecie, to naturalnie w pewnym momencie takie rzeczy wychodzą na jaw. Mówiąc w skrócie: detektywi z TikToka znowu nie zawiedli. -- Kwietniowy numer Glamour z Marcysią Ryskalą na okładce w sprzedaży od 20 marca 2025.
Vanessa Aleksander szczerze o kobiecej sile i solidarności: „Jestem typową «girl’s girl» – lojalną wobec dziewczyn, walczącą o ich prawa"
Przy okazji premiery filmu „Klątwa” Vanessa Aleksander opowiedziała o szeroko rozumianej dziewczyńskości. Co więcej, otworzyła się na tematy związane z terapią, a także budowaniem bliskości z samą sobą.
Asia Twaróg: Masz więcej szczęścia czy pecha w swoim życiu? Vanessa Aleksander: Mam zdecydowanie więcej szczęścia. Raczej nie upatruję swoich niepowodzeń w kategorii pecha. Lubię brać odpowiedzialność za to, co dzieje się w moim życiu i myśleć o sobie jako o osobie sprawczej. Czyli wierzysz, że masz wpływ na swój los, a nie w to, że wszystko jest zapisane w gwiazdach? Tak. Nie chciałabym oddawać swojego losu jakiejś sile wyższej. Oczywiście, na linii mojego życia dochodzi do przypadków, w tym do nieoczekiwanych spotkań, które doprowadzają mnie do różnych miejsc. Prawdopodobnie nie mogłabym uprawiać swojego zawodu w takiej intensywności, w jakiej to robię, gdyby nie szanse, które otrzymałam od innych. To z kolei nie do końca było zależne ode mnie. Ale to Ty potrafisz te szanse wykorzystywać. I to już Twoja zasługa. Mam nadzieję, że tak. Jestem bardzo pracowitą i oddaną osobą. Zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym daję sto procent z siebie. To mogło w jakimś stopniu przyczynić się do tego, w jakim miejscu się znajduję. Natomiast te nieplanowane spotkania, o których wspomniałam, mogły wiele zmienić. Jestem prawie pewna, że gdybym nie zerwała się z lekcji angielskiego, żeby pójść na casting do „Wojennych dziewczyn”, nie rozmawiałybyśmy teraz ze sobą. Bo nie zrobiłabym swojego pierwszego serialu. Mój kumpel spotkał producenta w centrum handlowym. Dzięki temu, że niechcący przypomniał mu o sobie, zaproszono go na casting do roli, którą finalnie dostał. Na takie przypadkowości nie mamy wpływu, ale rzeczywiście staram się wykorzystywać prezenty, które daje mi los. Nie pytam Cię o to bez powodu. Twoja bohaterka w filmie „Klątwa” ma ogromnego pecha i dowiaduje się, że może to być spowodowane klątwą, którą rzucono na jej rodzinę. Co ujęło Cię w tej historii? Dlaczego zdecydowałaś się na udział w tej produkcji? Chciałam zweryfikować swoje umiejętności komediowe w innym formacie niż mockument. Widzowie mogli poznać mnie od tej strony tylko w „The Office PL”. Te produkcje są skrajnie różne, w związku z czym „Klątwa” stanowiła dla mnie interesujące wyzwanie. Była także szansą na spotkanie ze świetnymi aktorkami. Jestem typową „girl’s girl” – lojalną wobec dziewczyn, walczącą o ich prawa. Bardzo lubię pracować z kobietami. Dodatkowo ten scenariusz mnie bawił. Nie znałam jeszcze takiej historii o dziewczyńskiej rodzinie, która ma takiego pecha. Na papierze wydawała się naprawdę fajna. Obsada to jeden z najsilniejszych elementów „Klątwy”. Czułaś kobiecą solidarność na planie? Absolutnie tak. Pani Danusia Stenka to moja idolka z lat nastoletnich. Oglądałam wszystko, w czym występowała. Filmy, seriale, ale również sztuki teatralne. Nasze spotkania w pracy osadzają mnie w tym, gdzie jestem. Przypominają, że spełniają się moje marzenia. Poznałam ją na planie „Wojennych dziewczyn”. Potem grałyśmy razem w „Hejterze” Janka Komasy, czyli w moim debiucie fabularnym. Przecięłyśmy się jeszcze przy okazji innych projektów i teraz ponownie w „Klątwie”. Za każdym razem imponuje mi tym, jak bardzo uważną i pokorną jest osobą. Tak naprawdę mogę powiedzieć to o każdej kobiecie z tej obsady – o pani Ani Nehrebeckiej czy Agnieszce Więdłosze. Wydarzył nam się wyjątkowo czuły na siebie skład, co bardzo doceniam. Hasła takie jak „girl power” czy „sisterhood” zostały już wykorzystane na wszelkie możliwe sposoby, w tym te nie do końca trafne. Jednak dziewczyńskość, o której rozmawiamy, jest wspaniała i warto ją celebrować. Dostrzegasz ją w swoim życiu na co dzień? Tak naprawdę mam tylko kilku bliskich mężczyzn. Z większością z nich jestem spokrewniona. Zdecydowanie najbliższe są mi kobiety. W mojej rodzinie są one bardzo silne, wyraziste, charakterne, pełne pasji i miłości. Podziwiam moją mamę, babcię, ciocię, siostrę cioteczną... Mam wrażenie, że przez to, jaki wyciągnęłam wzór z domu, teraz nawiązuję relacje z podobnymi do nich osobami. Otaczam się wspaniałymi – dobrymi, mądrymi i utalentowanymi kobietami. Absolutnie wierzę w dziewczyńskość, w lojalność między nami i myślę, że mogę nazwać się feministką. Cieszę się, że żyjemy w czasach, w których coraz częściej mówi się o kobiecej sile. Choć masz rację, że takie pojęcia wycierają się, bo nie są wykorzystywane w adekwatny sposób, za to wciąż trywializowane. Niemniej jednak dla mnie mają ogromne znaczenie i moc. Rozmawiamy w okolicach Dnia Kobiet. Powiedz, proszę, czego z tej okazji życzysz sobie i innym? Spokój jest dla mnie niezwykle ważny. Dlatego życzę sobie oraz wszystkim kobietom, by nie tylko go czuły, ale również potrafiły same go sobie wygenerować. Chciałabym, żebyśmy pamiętały, że niezależnie od momentu, w którym jesteśmy, nie musimy przeglądać się w niczyich oczach, że jesteśmy wyjątkowe i wartościowe. Wiem, że kobiety często nie są dostrzegane, słyszane, uwzględniane... Życzę im, żeby czuły się – tylko albo aż – zauważone. Siostra Twojej bohaterki z „Klątwy”, w którą wcieliła się Agnieszka Więdłocha, wypowiada jedno piękne i bardzo potrzebne zdanie: „Ja chcę się móc choć raz rozsypać”. Dajesz sobie na to przyzwolenie? Myślę, że tak. Moja skrajna wręcz wrażliwość nie pozwoliłaby mi inaczej. Jestem dość dobrze skomunikowana z sobą i swoimi emocjami. Natomiast przyznaję, że mam trudność z tym, by nie działać w pełni swojego potencjału, żeby sobie odpuszczać i nabierać dystansu do ewentualnych niepowodzeń. Przede mną jeszcze dużo pracy. Jakiej? Co robisz, by być bliżej samej siebie? Najważniejszym narzędziem jest dla mnie terapia. Poza tym coś, co może wydawać się trywialne, co sama bagatelizowałam przez długi czas, czyli aktywność fizyczna. Oczywiście, mówienie „wyjdź na spacer”, „pobiegaj” – podanie tego w bagatelizujący, nieprzemyślany sposób może być krzywdzące dla osób w kryzysie psychicznym. Natomiast nie ukrywam, że w moim przypadku wysiłek fizyczny rzeczywiście pomaga z lękliwością. Słuchanie swojego ciała, zdrowe jedzenie, suplementacja, właściwa regeneracja również. Nie mówię, że radzę sobie z tym bezbłędnie, ale dzięki temu osadzam się bardziej w sobie i odsuwam lęki na bok. Dotykam spokoju, który kiedyś wydawał mi się czymś nieosiągalnym. O terapii mówi także Twoja bohaterka w „Klątwie”. Jako widzka, która ma za sobą tego typu doświadczenie, cieszę się, że twórcy i twórczynie normalizują ten temat. Jak to wygląda z Twojej perspektywy? Tak, absolutnie. Myślę, że przez to, co wydarzyło się w moim życiu – jak często mówiłam o terapii i zachęcałam do niej swoich odbiorców oraz odbiorczynie, to doświadczenie stało się dla mnie czymś naturalnym. Nie jest obarczone żadnym ciężarem czy tabu. Ale przyznam szczerze, że w tamtym roku znalazłam się w sytuacji, w której ważna dla mnie osoba miała trudność z przyznaniem przede mną i resztą najbliższych, że uczęszcza na terapię. I był to ktoś z naszego pokolenia. Jeśli więc ludzie widząc, że taka kwestia jest poruszana w dość lekkim, komediowym, wręcz familijnym filmie, uświadomią sobie, że terapia nie jest czymś wstydliwym, to jest to właściwy kierunek dla twórców oraz twórczyń. Nie przesadzę, jeżeli powiem, że należysz do grona najpopularniejszych, a do tego najbardziej cenionych aktorek młodego pokolenia w Polsce. Jesteś zadowolona z miejsca, w którym się teraz znajdujesz? Tak i nie. Jeśli miałabym Ci szczerze odpowiedzieć, czy jestem zadowolona z miejsca, w którym się znajduje, powiedziałabym, że w życiu prywatnym – bardzo. Nigdy wcześniej nie miałam takiej świadomości swoich potrzeb, tego, co jest dla mnie zdrowe i odpowiednie, jak mam teraz. Natomiast w sferze zawodowej są rzeczy, które chcę eksplorować. W wyniku pracy wykonanej na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat, znalazłam się w pozycji, w której mogę czuć się dość komfortowo i bezpiecznie. Traktuję to jak przywilej. To może trwać chwilę. Biorę pod uwagę pewne zmiany, bo ten zawód charakteryzuje się brakiem stabilności. Jest jeszcze wiele ról, o których marzę. Wiele rzeczy, których nie miałam okazji nawet dotknąć, spróbować do tej pory. Ekscytuje mnie to, ponieważ wierzę, że czekają na mnie w przyszłości. Mam nadzieję, że czekają na mnie kolejne wyzwania, na pewno będę bardzo na to pracować. Nie lubię określenia „work-life balance”, ale chciałam cię zapytać, czy potrafisz rozgraniczać sfery prywatną i zawodową, a dzięki temu odpowiednio opiekować się każdą z nich? Próbuję. Wydaje mi się, że w miarę mi to wychodzi, ponieważ skutecznie oduczyłam się umierania w imię tego zawodu, składania mu wszystkiego w ofierze. Nie do końca mnie to interesuje. Wychodzę z założenia, że jeśli nie zadbam o siebie prywatnie, nie ma opcji, żebym była sprawna i skuteczna na planie albo w teatrze. Też nie przepadam za słowem balans, ale mimo wszystko staram się o niego dbać. To wynika z tego, jak niestabilny jest mój zawód. W okresach zdjęciowych, gdy spędza się kilka miesięcy w pracy – od rana do nocy, non stop, trudno mówić o jakimkolwiek balansie. Te normy pracy są ściśle określone, więc nie mam za wiele do gadania. Jednak przez ostatnie miesiące skupiam się na teatrze, audiobookach, dubbingach i innych rzeczach, którymi mogę zarządzać czasowo. Staram się stawiać na to, co dla mnie dobre i mniej myśleć o tym, czego inni chcieliby dla mnie. Czy ten rok zapowiada się dla Ciebie intensywnie pod względem zawodowym? Tak. Czekam na wejście na trzy plany filmowe. Wracam do piątego sezonu „The Office PL”. Jest bardzo dużo teatru i pracy głosowej. Kilka projektów jeszcze się klaruje. Ale wszystko wskazuje na to, że ten rok będzie tak samo intensywny jak poprzedni, co mnie cieszy, bo bardzo lubię pracować. Chcę wykorzystać ten czas, kiedy jeszcze nie mam rodziny i nie muszę się jej poświęcać, właśnie na pracę. Jednak tym razem z dużą dbałością o swój komfort i własne granice.
Hi Hania czuła się przytłoczona. Opowiedziała o kontroli, nauce odpuszczania i marzeniach: „Wszystko siedzi w głowie”
W najnowszym wywiadzie Hanna Puchalska (znana również jako Hi Hania) opowiedziała o nauce odpuszczania. Jak sama przyznała, jest „trudna, bardzo długa i złożona”. Jej słowa dają do myślenia.
Hi Hania, a właściwie Hanna Puchalska była gwiazdą okładki marcowego GLAMOUR. Na planie sesji zdjęciowej do magazynu współtwórczyni Genzie opowiedziała o tym, jak się czuje w miejscu, w którym jest – ona, jak również jej kariera. Nie ukrywa, że dużo dzieje się w jej życiu: To jest czasem wręcz przytłaczające. Co więcej, ujawniła, czy chce kontynuować swoją przygodę z aktorstwem po premierze filmu „100 dni do matury”, o czym marzy i kto jest dla niej wsparciem. Obejrzyjcie. Takiej jeszcze jej nie znacie.
Livka o swoim debiucie, perfekcjonizmie i presji: „Jeżeli jestem głosem pokolenia, to wytnę sobie struny głosowe”
W 22. odcinku Glamour Sound On gościmy Livkę, która niedawno wydała swój debiutancki album. Zachwyciła wiele osób, w tym swoich rówieśników i rówieśniczki, ale mówi wprost, że nie chce być głosem pokolenia.
W tym artykule: Przyszłość polskiej muzyki? Odkrycie? Livka nie chce być głosem pokolenia Livka w Glamour Sound On Rozmowy z serii Glamour Sound On Jeśli do talentu dołożymy pracowitość, niezwykłą osobowość i charyzmę, otrzymamy gotowy przepis na sukces. Livka ma to wszystko. A do tego jeszcze piękny, wręcz hipnotyzujący głos. Nic więc dziwnego, że zachwyciła tak wiele osób, a jej debiutancki album „z papieru” został tak dobrze przyjęty. Już na tym etapie może pochwalić się gronem ponad 600 tys. słuchaczy miesięcznie na Spotify. Ona jednak nie lubi się chwalić. Sukces, jaki osiągnęła, zaskoczył ją i przerósł jej najśmielsze oczekiwania. Cieszy się, że jej muzyka trafiła do tylu młodych słuchaczy oraz słuchaczek, bo problemy, o których śpiewa, są dość uniwersalne. Goszcząc w Glamour Sound On, młoda artystka opowiedziała o pierwszych krokach w świecie muzyki (w tym na scenie), relacjach z fanami i fankami, a także o swoim perfekcjonizmie oraz presji, jaką odczuwa. Przyszłość polskiej muzyki? Odkrycie? Livka nie chce być głosem pokolenia Choć jest na początku swojej drogi artystycznej, Livka zdążyła zwrócić na siebie uwagę bardziej doświadczonych kolegów i koleżanek z rodzimej sceny. Wraz z Igorem Herbutem nagrała przejmujący do cna „List”. Można ją usłyszeć również w utworze „Zoë Kravitz” Kubiego Producenta. Sara James oraz Margaret wypowiadają się na jej temat w samych superlatywach (posłuchajcie odcinków Glamour Sound On z ich udziałem!). Uznanie w branży, a także zainteresowanie, które wzbudziła wśród najmłodszych słuchaczy i słuchaczek przyczyniły się do tego, że robi się o niej coraz głośniej. Obok jej nazwiska, a właściwie pseudonimu coraz częściej mówi się o niej jako przyszłości polskiej muzyki, odkryciu czy głosie pokolenia. Natomiast główna zainteresowana całą sprawą przyznaje, że woli „unikać” takich określeń. Livka w Glamour Sound On Odcinek Glamour Sound On, w którym Asia Twaróg rozmawia z Livką, znajdziecie także na YouTube. Zasubskrybujcie kanał Glamour Polska, by nie przegapić kolejnego wywiadu z tego cyklu. View oEmbed on the source website Rozmowy z serii Glamour Sound On To rozmowy (nie tylko) o muzyce z najbardziej cool artystami i artystkami. Do tej pory nasze studio odwiedzili m.in. Jann, Natalia Szroeder, Kwiat Jabłoni, Rosalie., Krzysztof Zalewski, Luna czy Dawid Tyszkowski. Wszystkie odcinki GSO możecie obejrzeć na Glamour.pl oraz platformie YouTube. Niebawem kolejna odsłona, a właściwie odsłony cyklu.
Paula Biskup, czyli wrażliwość pomieszana z dojrzałością. „Nie mam wobec czego się buntować” – przyznaje [Glamour Sound On]
Paula Biskup w Glamour Sound On. Zobacz wywiad z młodą artystką, współtwórczynią viralowego utworu „Nie szkodzi”, która powalczy o Bursztynowego Słowika podczas Top Of the Top Sopot Festival 2024.
W tym artykule: Kim jest Paula Biskup? Paula Biskup w Glamour Sound On Gwiazdą 16. odcinka Glamour Sound On jest Paula Biskup. To jedna z najbardziej interesujących debiutantek na polskiej scenie muzycznej. Nastolatka zachwyca swoim talentem. Wyróżnia się również wrażliwością pomieszaną z niezwykłą dojrzałością. Mimo młodego wieku ma na swoim koncie pierwsze – poważne sukcesy. Goszcząc w naszym studiu, opowiedziała m.in. o programie „Mam Talent”, inspiracjach i muzycznych marzeniach. Zobaczcie wywiad wideo ze wschodzącą gwiazdą. Kim jest Paula Biskup? O Pauli Biskup robi się coraz głośniej. Dlatego warto poznać ją bliżej. Muzyka jest obecna w jej życiu właściwie od zawsze. Jako dziecko nagrywała pierwsze piosenki, występowała w promujących ją teledyskach. Była dziecięcą gwiazdą. Próbowała swoich sił w preselekcjach do Eurowizji Junior (w tej samej edycji, co Roxie Węgiel). Kilka lat temu zgłosiła się na casting do „Mam Talent”. Choć miała wtedy zaledwie 15 lat, zaprezentowała przed jury własny utwór. Zachwyciła nie tylko to trio, ale również, a nawet „przede wszystkim” Marcina Prokopa, czyli ówczesnego prowadzącego. Występ nastolatki spodobał mu się tak bardzo, że postanowił użyć złotego przycisku, który gwarantuje miejsce w półfinale show. Po programie podpisała kontrakt z wytwórnią. Dziś ma (prawie) 18 lat i pierwszy hit na koncie. Urocza ballada („Nie szkodzi”), w której śpiewa w duecie z Piotrem Odoszewskim, stała się viralem w mediach społecznościowych, na czele z TikTokiem. W sierpniu 2024 młoda artystka powalczy o Bursztynowego Słowika podczas Top Of the Top Sopot Festival. Natalia Szroeder o samotności, wrażliwości i walce o siebie: „Jestem fighterką, nie poddaję się” [Glamour Sound On] Natalia Szroeder gościnią 12. odcinka Glamour Sound On. Jedna z najpopularniejszych wokalistek w Polsce otworzyła się na tematy związane z wrażliwością, samotnością i walką o siebie. Opowiedziała również o nadchodzącym albumie. Paula Biskup w Glamour Sound On Odcinek z Paulą Biskup możecie obejrzeć na Glamour.pl (materiał znajdziecie na górze strony) i na kanale Glamour Polska na YouTube. Glamour Sound On to format wideo, w którym Asia Twaróg rozmawia z najbardziej cool osobami z polskiej branży muzycznej, a także zadaje im kilka pytań od fanów i fanek. Do tej pory gościła m.in. Natalię Szroeder, Kwiat Jabłoni, Rosalie., Dawida Tyszkowskiego, Dziarmę, Lunę czy Kasię Lins. Zasubskrybuj nasz kanał, by nie przegapić kolejnego wywiadu z tej serii.
Andziaks w przejmującym wyznaniu o bolesnej relacji z nieobecnym ojcem: „Całe życie czekałam, żeby on się do mnie odezwał”
W czerwcowym wydaniu „Glamour” Andziaks otworzyła się na najtrudniejszy dla niej temat – ojca. W przejmującym wyznaniu opowiedziała, jak wyglądało dorastanie bez taty. Jej słowa chwytają za serce.
W tym artykule: Andziaks szczerze o tym, jak wyglądało dorastanie bez ojca Andziaks boleśnie o ojcu i wybaczeniu Andziaks jest aktualnie jedną z najpopularniejszych influencerek w Polsce. Jej media społecznościowe śledzą miliony osób. Sama jest bardzo aktywna w Internecie. Influencerka udzieliła wywiadu, który ukaże się w najnowszym wydaniu „Glamour” i otworzyła się bardziej niż kiedykolwiek. Jej słowa o relacji z ojcem są szczere do bólu. Takiej Andziaks jeszcze nie znacie. Andziaks szczerze o tym, jak wyglądało dorastanie bez ojca W wywiadzie dla „Glamour” influencerka otworzyła się na temat dorastania bez ojca. Wyznała, jak wyglądało jej dzieciństwo, w którym brakowało jednego z rodziców. Przyznała również, jak dużo dała jej obecność ojczyma, którego traktuje, jak prawdziwego tatę. Od najmłodszych lat wiedziałam, że muszę polegać na sobie, nie było obok mnie taty, który rzuci mi świat do stóp. Ten temat do tej pory rozkłada mnie na łopatki, bo to nie jest tak, że jego w ogóle nie było, on mieszkał w tym samym mieście, ale nie zabiegał o kontakt ze mną – przyznała gwiazda. - (…) Pamiętam, że bardzo zazdrościłam koleżankom, że spędzają czas ze swoimi ojcami i czasem zmyślałam, np. że idę wieczorem z tatą do cyrku. Z perspektywy czasu uważam, że ten brak bardzo mnie zbudował, bo do tej pory jestem samowystarczalna, nie potrzebuję opieki i pomocy mężczyzny, żeby poradzić sobie w życiu. Angelika Trochonowicz, czyli Andziaks. Oto wszystko, co trzeba wiedzieć o tej popularnej influencerce O takich jak ona mówi się: „piękna, sławna i bogata”. Angelika Trochonowicz, znana lepiej jako Andziaks, od lat pokazuje w sieci swoje wystawne i mogłoby się wydawać beztroskie życie. Już wkrótce internetowa celebrytka rozpocznie swoją przygodę z telewizją. Co o niej wiemy? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/angelika-trochonowicz-czyli-andziaks-oto-wszystko-co-trzeba-wiedziec-o-tej-popularnej-influencerce-4bd1e24.jpg" width="875" height="700" alt="Angelika Trochonowicz, czyli Andziaks. Oto wszystko, co trzeba wiedzieć o tej popularnej influencerce" title="Angelika Trochonowicz, czyli Andziaks. Oto wszystko, co trzeba wiedzieć o tej popularnej influencerce" /> Andziaks dodała jednak, że brak obecności ojca ją wzmocnił i teraz czuje, że może wszystko. Teraz mam cudownego męża, który mocno mnie wspiera, ale mam poczucie, że sama też mogę wszystko. No i gdy miałam sześć lat, w moim życiu pojawił się ojczym, który dał mi ciepło, którego mi brakowało. On pokazał mi świat i jego uważam za swojego prawdziwego tatę, którego darze ogromną miłością - powiedziała. Andziaks boleśnie o ojcu i wybaczeniu 28-latka szczerze przyznała, że nie wybaczyła ojcu i cały czas czekała na to, aż się do niej odezwie. Jej słowa łamią serce. Całe życie czekałam, żeby on się do mnie odezwał. Sporadycznie rzeczywiście dzwonił, ale to nie był ojcowski telefon, czasem chciał po prostu autograf dla swojej znajomej, albo dawał mi do telefonu obce dziewczyny, żebym potwierdziła, że jest moim ojcem – wyznała w wywiadzie dla „Glamour”. - Mój ojczym chciał mnie przysposobić, dać mi swoje nazwisko, a ja cały czas mówiłam, że lepiej nie, bo co będzie, gdy mój biologiczny tata się pojawi w moim życiu? Teraz bardzo tego żałuję, uważam, że od razu powinnam była odciąć się ojca grubą kreską. Gdy dowiedziałam się, że nie żyje, z jednej strony poczułam wielki żal, że już nie uda nam się naprawić tej relacji, z drugiej strony ulgę, że już nie muszę czekać. Odetchnęłam. Więcej przeczytacie w najnowszym czerwcowym wydaniu „Glamour”. W sprzedaży już od czwartku 23 maja. Stay tuned. Andziaks i Luka – historia związku jednej z najpopularniejszych par w polskim internecie Poznanie jak w filmie, rozstanie, powrót, narodziny wymarzonego dziecka i bajkowy ślub. Przypominamy historię związku Andziaks i Luki.
Jann o ciemnych stronach popularności i oczekiwaniach innych: „Czuję dużą presję i boję się, że przygniecie mnie w pewnym momencie”
„Niektórzy myślą, że skoro jestem popularny, to mogą powiedzieć wszystko, oczekiwać wszystkiego” – przyznał Jann w szczerym wywiadzie dla GLAMOUR. Artysta otworzył się na tematy związane z szybkim wzrostem popularności, wysokimi oczekiwaniami oraz presją, jaką odczuwa na co dzień.
W tym artykule: Jann zdobył się na szczere wyznanie w nowym wywiadzie Jann o ogromnej presji: „Mam syndrom oszusta” Choć jest obecny w branży muzycznej od kilku lat, naprawdę głośno zrobiło się o nim w ubiegłym roku – przy okazji krajowych preselekcji do Eurowizji. Jann, bo właśnie o nim mowa, jest uznawany za objawienie i wielki talent. Jak sam przyznaje, chce rozwijać swoją karierę nie tylko w Polsce, ale również poza granicami kraju: Miałem taki plan od samego początku. Jest na bardzo dobrej drodze do tego, by osiągnąć swój cel. Ma za sobą pierwsze koncerty w Europie, jak również start trasy Madison Beer, którą supportuje. Wspomniane wydarzenia przyczyniły się wzrostu jego popularności. A ta z kolei ma nie tylko jasne, ale i ciemne strony, o czym artysta przekonał się na własnej skórze. Jann zdobył się na szczere wyznanie w nowym wywiadzie Jann udzielił szczerego wywiadu dla GLAMOUR, w którym opowiedział o ogromnych oczekiwaniach wobec niego i jego twórczości. Niektórzy myślą, że skoro jestem popularny, to mogą powiedzieć wszystko, oczekiwać wszystkiego. Oczywiście każdy ma prawo do swojej opinii. Problem zaczyna się w momencie, gdy ktoś uważa, że ja muszę ją przyjąć, i frustruje się, kiedy tego nie robię – mówi Jann. Jann ma powody do dumy i radości: „Uszczypnijcie mnie. Nie wiem, co się dzieje” Jann z kolejnym sukcesem na koncie. 24-letni Polak będzie supportować znaną na całym świecie wokalistkę podczas jej trasy koncertowej. Znamy daty i lokalizacje koncertów. Jann o ogromnej presji: „Mam syndrom oszusta” Co więcej, autor hitu „Gladiator” przyznał, że czuje ogromną presję ze strony innych, a jednocześnie jest bardzo krytyczny wobec samego siebie i swojej twórczości. Dopiero uczy się sobie odpuszczać. Pracuje nad tym, by się doceniać. Pomaga mu terapia, na którą uczęszcza regularnie. Czuję dużą presję i boję się, że przygniecie mnie w pewnym momencie. Mam syndrom oszusta. Chciałbym, by uważano mnie za poważnego artystę, a czasem nawet sam siebie nie traktuję w ten sposób. Boję się, że kiedyś poddam się takiemu myśleniu, że mnie to zablokuje i nie będę w stanie odkrywać nowych dźwięków, obszarów w muzyce – wyznaje Jann. Cały wywiad z Jannem znajdziecie w kwietniowym numerze GLAMOUR (w sprzedaży od 21 marca 2024). To wydanie jest dostępne stacjonarnie oraz online. View Burdaffi on the source website
Martyna Kaczmarek: „Moje ciało działa i pozwala mi iść przez życie, mimo że byłam dla niego okropna"
Martyna Kaczmarek była gwiazdą okładki czerwcowego numeru GLAMOUR. Prezentujemy fragment wywiadu, w którym influencerka otworzyła się na tematy związane z cielesnością i akceptacją siebie.
W tym artykule: Martyna Kaczmarek dla GLAMOUR. Przeczytaj fragment wywiadu Gdy pierwszy raz pojawiła się publicznie bez makijażu, dziennikarze pytali ją, skąd czerpie odwagę, a agencja modelingowa, wezwała na dywanik, bo świat ma konkretny pomysł na to, jak kobieta powinna wyglądać. Martyna Kaczmarek, ciałopozytywna aktywistka i autorka książki „Ciałokochanie”, przekonuje, by akceptować i lubić siebie bez względu na to, jak wyglądamy, a w naszej sesji okładkowej dumnie pokazuje nieumalowaną twarz i radośnie odsłania naturalne ciało. Martyna Kaczmarek dla GLAMOUR. Przeczytaj fragment wywiadu Angelika Kucińska: Za co lubisz swoje ciało? Martyna Kaczmarek: Za to, że nie zemściło się na mnie, choć przez wiele lat nie traktowałam go dobrze. Niestosowałam się do zasad: nie ćwiczyłam, nie odżywiałam się odpowiednio, nie nawadniałam. Mam za sobą okres, w którym mierzyłam się z zaburzoną relacją z jedzeniem i nienawidziłam mojego ciała za to, jak wygląda. To był spory kawałek mojego życia. A mimo to dziś mogę stanąć na planie sesji zdjęciowej do Glamour i zrobić szpagat albo gwiazdę. Moje ciało działa i pozwala mi iść przez życie, mimo że byłam dla niego okropna. Nie odwzajemniło tej nienawiści, nie popsuło się. Wybaczyło mi. Ciało zrobi wszystko, żeby utrzymać cię przy życiu. Jest w tym coś absolutnie niesamowitego, a my tak rzadko to doceniamy. Martyna Kaczmarek z „Top Model” szczerze o macierzyństwie. „Nie wiem, czy chcę mieć dzieci” Martyna Kaczmarek z „Top Model” otwarcie mówi: „Nie wiem, czy chcę mieć dzieci”. Influencerka zamieściła w mediach społecznościowych obszerny wpis, w którym zastanawia się nad swoją przyszłością (z lub bez potomstwa) oraz zadaje retoryczne pytanie: Dlaczego od kobiet oczekuje się rodzenia? O tym, że ciało zrobi wszystko, by utrzymać nas przy życiu, piszesz w swojej książce „Ciałokochanie”. Podajesz bardzo ekstremalne przykłady. Na szczęście większość z nas nigdy nie zostanie uwięziona w dżungli na dwa tygodnie, ale i tak każdego dnia musimy przetrwać. Nie trzeba ekstremalnych doświadczeń, by docenić moc ciała, prawda? Nie trzeba, ale świadomość, że wydarzyły się tak skrajne sytuacje, wręcz cuda, pozwala spojrzeć na naszą codzienność z dystansu i pomyśleć, że jeśli czyjeś ciało wytrzymało tak ekstremalne doświadczenie, to moje ciało też da radę. Co się musiało wydarzyć, żebyś Ty zaczęła doceniać swoje ciało? To był proces. Jako 19-letnia dziewczyna zaczęłam interesować się feminizmem, w którym mocno wybrzmiewają wątki dotyczące ciała. Czytałam, jak kanon piękna wpływa na naszą codzienność. Coraz bardziej rozumiałam, że to nie ja jestem problemem, tylko system, w którym żyjemy. Gdybym jednak miała wskazać przełomowy moment, wskazałabym psychoterapię, którą rozpoczęłam z powodu ataków paniki, a w gabinecie usłyszałam, że mam zaburzenia odżywiania. Moje zachowanie wobec jedzenia nie wpisywało mi się w typową bulimię czy anoreksję. Czasami się głodziłam, czasami rzucałam się na lodówkę, a czasem brałam tabletkę na przeczyszczenie, ale nic nie wyglądało u mnie jak w filmie o anoreksji albo bulimii, więc nie nazywałam tego zaburzeniami odżywiania. Przejście przez terapię było bardzo pozytywnym zwrotem w mojej relacji z ciałem. Wyszłaś z gabinetu i zostałaś aktywistką? Prowadziłam konto na Instagramie jeszcze w trakcie terapii i już wtedy wrzucałam posty w stylu „Każde ciało zasługuje na szorty”. Z jednej strony czułam, że jestem gotowa podzielić się moimi odczuciami, z drugiej – tworzyłam te posty, by dodać mocy sobie samej. Ja też zasługuję na szorty. A gdy skończyłam terapię, wpadłam na pomysł, by pójść do „Top Model”. Chciałam platformy, która pozwoli mi dotrzeć do bardzo wielu kobiet. Zależy mi, żeby wychodzić z feministycznym i ciałopozytywnym przekazem do masowego odbiorcy. Umiem to robić. Często słyszę, że mówię o oczywistościach. Nie, dla wielu osób w Polsce ciałopozytywność nie jest oczywista. Cały wywiad z Martyną Kaczmarek możecie przeczytać w czerwcowym wydaniu GLAMOUR (w sprzedaży od 23 maja 2023).