Wolimy dobrych ludzi od „prawdziwych” facetów. Czyli co się stało z męskością w XXI wieku
Czym się różni dobry człowiek od prawdziwego mężczyzny? Aga Kozak i Paweł Goźliński w swojej znakomitej książce „Sztuka męskości, czyli jak nie być chu*em” mierzą się z toksycznym patriarchalnym wzorcem, ale i wyraźnie zaznaczają, że nie wszystko, co typowo męskie, jest złe. A my pytamy ich, dlaczego polski mężczyzna uważa się za intelektualistę, o czym rozmawia z przyjaciółmi i komu zależy, żeby mężczyźni się zmieniali.
Tuż przed naszą rozmową weszłam na Instagram, gdzie wyświetliły mi się dwa newsy. Jeden o klubie w Paryżu, do którego wpuszczają tylko kobiety. Drugi o należącej do Finlandii wyspie, na którą mężczyźni nie mają wstępu… Paweł Goźliński: Mnie to w ogóle nie oburza. Niedawno byłem w Szwajcarii, w Susch, gdzie Grażyna Kulczyk stworzyła muzeum poświęcone sztuce kobiet. Tam widziałem instalację Heidi Bucher, która w performatywnym akcie „zdarła skórę” z pomieszczeń, do których w jej rodzinnym domu nie miały wstępu kobiety. Nawet lądowania na Księżycu nie mogły obejrzeć, bo telewizor stał w pokoju, do którego mogli wejść tylko mężczyźni. Ilość obszarów życia, do których kobiety przez całe stulecia nie miały dostępu, jest tak ogromna, że jakbym zaczął teraz się oburzać na to, że jakaś wyspa, jakiś klub są niedostępne dla facetów, byłaby to więcej niż małostkowość. Aga Kozak: Ale oczywiście mężczyźni się bardzo oburzą, ponieważ przeciętny facet w 2025 roku nie będzie myślał o tym, że jest odpowiedzialny za to wszystko, co działo się przez stulecia. Istniejemy teraz i tu i z tej perspektywy to mogą być działania nieinkluzywne, ale też od razu przypomina mi się to słynne wideo, w którym zapytano kobiety, co by było, gdyby mężczyźni na jeden dzień zniknęli z powierzchni ziemi. I one odpowiadały, że poszłyby biegać do parku nocą. Dobra męskość, co podkreślamy w naszej książce, to jest superrzecz, ale kiepska męskość i to nasze tytułowe bycie chu*em ma znacznie szerszy impakt, niż nam się wydaje, bo mężczyźni historycznie mieli po prostu więcej władzy. A mnie te newsy w pierwszym odruchu jednak zasmuciły. Poczułam, że takie działania cofają nas w dyskusji o zmianie wokół męskości. A.K.: W kobietach jest strasznie dużo złości, narosłej przez wieki fatalnego traktowania nas, i od czasu do czasu faktycznie używamy jej źle, bo odwetowo, choć trudno jest tego nie robić… P.G.: A ja mam dużą tolerancję wobec tego odwetu. On się nam należy, więc niech mężczyźni przestaną marudzić i kwękać, że dostają opierdziel od kobiet. Tacy byli heroiczni przez wieki, a teraz płaczą, że kobiety zabierają im pracę, zabierają im Bóg wie co. Oczywiście najgorsze, że to wszystko kończy się histerycznym gniewem, a o histerii męskiej jako reakcji na emancypację kobiet mówi w naszej książce Andrzej Leder. To histeria, która przybiera czasami bardzo ostre, agresywne formy. Obrona tradycyjnej patriarchalnej męskości często ma więc wymiar polityczny i mebluje nam rzeczywistość. Dlatego ja na miejscu kobiet, szczerze mówiąc, wcale bym się nie chciał w tej chwili tak bardzo pochylać nad mężczyznami, tylko raczej wzmacniałbym swoje emancypacyjne pozycje, bo być może za chwilę trzeba będzie tych pozycji bronić. Nie tylko przed facetami, ale też przed kobietami, przecież nie wszystkie są gotowe na tego rodzaju rewolucje, na tego rodzaju rozwój i zmiany. A.K.: Andrzej Leder wskazuje też, że polska męskość jest od inszych insza. Polscy mężczyźni nie mieli momentu hegemonii. Nie mają zdrowego stosunku do władzy (o ile taki w ogóle można mieć), ponieważ żyją w poczuciu – mają to wręcz epigenetycznie zaprogramowane, przez zabory czy przez PRL – że zawsze byli gnojeni i wykorzystywani. Dla mnie wielką wartością Waszej książki jest podejście do męskości. Ten wyraźny głos, że nie wszystko, co męskie, jest automatycznie złe. A przecież na tym przez wiele lat polegała krytyka mężczyzn i męskości, również feministyczna. Wy pokazujecie, że są w męskości jakości warte ocalenia. P.G.: Nie skreślamy męskości jako takiej. Chodzi tylko o to, żeby skończyć z jej hegemonicznym wzorcem. Żeby przestać myśleć o tym, że wszyscy faceci mają realizować jeden model, który w gruncie rzeczy jest bardzo wygodny, ale nie dla samych mężczyzn, tylko np. dla kapitalistycznych mechanizmów władzy, dla gospodarki, dla polityki. Poczucie, że faceci mają zajmować się osiąganiem maksymalnego sukcesu, pod pozorem, że w ten sposób realizują swoją dziejową, społeczną misję utrzymania tradycyjnego modelu rodziny, kończy się wypaleniem, depresją, samobójstwami. To są fakty społeczne. Faktem jest przecież to, że mężczyźni popełniają częściej samobójstwa, faktem jest ukryte zjawisko męskiej depresji, bo przecież facet się do psychicznego bólu nie przyzna. Hegemoniczna męskość jest fatalna, ale zawiera też pozytywne elementy, które zresztą kobiety często przejmowały w procesie emancypacji. Warto po nie sięgać, gdy są potrzebne. Stanowczość, rycerskość, szlachetność, a także umiejętność podejmowania szybkich decyzji, reagowania na rzeczywistość, elastyczność… A.K.: Może po prostu trzeba przestać mówić o jednej męskości, a zacząć mówić o wielu możliwych męskościach. Trzeba podkreślać, że męskość to pewnego rodzaju narzędziownik, z którego my, osoby ludzkie, powinniśmy czerpać to, co akurat jest nam potrzebne i co jest adekwatne do naszej konkretnej sytuacji społecznej, politycznej, militarnej, ale też osobistej. Możemy być różni również w tym, w jaki sposób okazujemy swoją męskość. Tutaj oczywiście bardzo dużo będzie zależało od tego, jak zmierzymy się z mitami męskości proponowanymi przez kulturę i popkulturę, jak odczytamy te wszystkie kanoniczne dzieła, od „Odysei” przez „Wiedźmina” po filmy Marvela. To są opowieści o pozytywnych postawach, jak szlachetne stawanie w obronie słabszego. Oglądając te filmy – bo już nawet nie mówię o komediach romantycznych – uczyliśmy się, że facet to jest taki ktoś, kto uratuje z opresji. A okazuje się, że egzekucja mitu jest jakaś kiepska. Mężczyźni wolą stawać w obronie słabszych w grach wideo niż być fajnymi i prawymi w życiu, tzn. wolą to robić w jakichś przestrzeniach internetowych, gier niż na co dzień być prawi i fajni. Mężczyźni są niepewni siebie, zagubieni, korzystają z wzorców męskości z TikToka i YouTube’a, idą po linii najmniejszego oporu, bo przecież im wolno, no nie? Komu zależy, żeby mężczyźni nie byli chu*ami? P.G.: Zależy, choć jeszcze nie zdają sobie z tego sprawy, naszym synom i córkom. To oni dziedziczą cechy, które albo pozwolą im pięknie żyć, albo sprawią, że będą powtarzać model chu*owej męskości i będą okropnymi typami dla swoich partnerek, rodziców, dla społeczeństwa. I powinno zależeć pracodawcom. Marcin Capiga (trener biznesu, mówca inspiracyjny – przyp. red.) opowiada w naszej książce o tzw. miękkiej asertywności. Facet, który prezentuje twarde kompetencje w relacjach z ludźmi, jest fatalnym i nieskutecznym szefem. W tej chwili potrzeby firm, projektów są zupełnie inne, innego rodzaju kompetencje są premiowane. Mam nadzieję, że tą książką dajemy też polskim mężczyznom coś, czego – jak pokazują badania – im brakuje: prawdziwą, głęboką relację przyjacielską. Polski mężczyzna nie ma przyjaciół. Ma kumpli, ma z kim się napić piwa, pogadać o nogach asystentek, ale kiedy trzeba ogarnąć samego siebie w kryzysie i znaleźć wsparcie, okazuje się, że nie może go szukać w relacjach z innymi mężczyznami, bo tu wciąż dominuje przekonanie o konieczności rywalizacji. Oczywiście są męskie kręgi. Są warsztaty dla mężczyzn, które pomagają im trochę głębiej poczuć siebie. Ale to margines, na razie dość luksusowa rozrywka wyższej klasy średniej. A chcemy zmiany gdzie indziej, prawda? A.K.: O wspaniałej grupie wsparcia dla mężczyzn w naszej książce opowiada pastor. To nie jest żadna elitarna jednostka, ale grupa parafian, z którymi on rozmawia. Tego typu działania oddolne mogłyby być inicjowane przez rozmaite instytucje, np. szkoły, które powinny uczyć, jak obchodzić się z własną emocjonalnością, płciowością… Tomasz Sobierajski przywołuje w Waszej książce badania, z których wynika, że polski mężczyzna postrzega siebie przede wszystkim jako intelektualistę. Bo jest racjonalny? A.K.: Ja to czytam jako zdolność do refleksji nad sobą i swoim życiem. Tylko że gdy zaczynasz się zastanawiać nad sobą, to możesz zobaczyć też te rzeczy, których nie chcesz zauważyć. P.G.: To ja zaznaczę, że kompletnie nie zgadzam się z Sobierajskim. Moim zdaniem intelektualizm deklarowany przez polskich mężczyzn to poczucie, że wszystko wiedzą. To nie jest refleksyjny intelektualizm, ale bezrefleksyjna skłonność, by objaśniać wszystkim – kobietom, zwierzętom, dzieciom, Francuzom, Anglikom, Chińczykom – jak żyć i jak powinien być urządzony świat. Nasza książka podważa tę męską pewność siebie. Pokazujemy, że to szkodliwy przesąd, że mężczyzna musi wszystko wiedzieć, a do tego reagować działaniem na każdy problem, bo to wcale nie jest najskuteczniejsza postawa wobec świata. A.K.: Męskość wciąż łączy się, jakkolwiek symbolicznie to zabrzmi, z pewnym rodzajem sztywności i wyprężenia. Bo kobieta może być „wodą, ogniem, burzą, perłą na dnie”, jak śpiewała Edyta Górniak, a męskość jest jedna i zawsze taka sama, określona. Stąd argumenty, że oczekiwania wobec mężczyzn i męskości są takie straszne. Bo jak on ma być jednocześnie delikatny i silny? Albo zdecydowany, a jednocześnie nie wiedzieć? Wykorzystywanie takich skrajnych opozycji sugeruje mężczyznom, że się nie da. Po pierwsze: być może kobiety faktycznie są socjalizowane do większej elastyczności. Po drugie: tu chodzi o psychologiczną adekwatność. W jednych sytuacjach działasz z delikatnością, inne wymagają siły. Kontekst ma znaczenie, a kompetencją jest rozpoznanie go. Umacnianie w mężczyznach poczucia, że nie można być jednocześnie silnym i delikatnym, jest toksyczne. Ale z Waszej książki wybrzmiewa bardzo wyraźnie postulat, żeby swojej męskości nie definiować w oparciu o usztywniony wzorzec, tylko szukać w sobie autentycznie własnej definicji. P.G.: Wiesz, faceci lubią przygody. Dlatego właśnie pokazujemy odkrywanie własnej męskości w kategoriach takiego pozytywnego wyzwania. Nie ma idealnych wzorców, jest za to jedna wielka niewiadoma, znak zapytania – i on może być bardzo atrakcyjny. Nie wiemy, co nas spotka po drodze, ryzykujemy, ale w gruncie rzeczy co? Głównie to, że zniknie nieustanny wymóg życiowej, seksualnej, społecznej, kulturowej sztywności. Ja nie dostrzegam w tym szczególnej straty. W książce powtarza się zdanie, że mężczyźni boją się innych mężczyzn. Co to znaczy? P.G.: Męskość wykuwa się w chłopięcej grupie rówieśniczej, a tam regułą jest budowanie swojej pozycji przez przemoc. I tak mężczyźni uczą się, że powinni bać się innych mężczyzn, którzy chcą im odebrać miejsce w stadzie. Uczą się, że każdy mężczyzna jest potencjalnie przeciwnikiem, a nie przyjacielem, wspólnikiem, partnerem. A przede wszystkim uczą się od własnych ojców, że facet nie potrafi panować na swoją złością, jest z natury impulsywny i może przyp***dolić. I stąd ten strach. A jaki jest mężczyzna, który nie jest chu*em? P.G.: Nie-chu* zawsze stoi po stronie słabszego. Nie-chu* jest dobry w łóżku, czyli jak trzeba podłożyć kobiecie pod głowę poduszkę, to podłoży, i jeszcze przykryje kołdrą, żeby nie zmarzła. Reszta to pochodne tej łóżkowej czułości i uważności. Dzieli się też swoimi problemami i chodzi do lekarza, bo dzięki temu zwiększa szanse na długie, sensowne życie z partnerką i dziećmi. Dostaje w ten sposób też więcej czasu, żeby zrobić parę sensownych rzeczy dla społeczności, w której żyje. A.K.: Nie-chu* jest dobrym człowiekiem, po prostu, a my wolimy dobrych ludzi od prawdziwych mężczyzn. *Wywiad pochodzi z najnowszego wrześniowego numeru GLAMOUR.
Ma 30 lat, na koncie wielkie role operowe i robi zawrotną karierę! A teraz podbija świat muzyki rozrywkowej!
Mamy coraz więcej operowych głosów, które robią zawrotną karierę. Jeśli nie słyszeliście jeszcze nazwiska Jasin Rammal-Rykała, koniecznie je zapamiętajcie. Ma 30 lat, na koncie wielkie role operowe, piękny zmysłowy bas, a teraz jeszcze zajął się muzyką rozrywkową.
Ismena Dąbrowska: Skąd Twoje niespotykane imię? Jasin Rammal-Rykała: Tata jest Syryjczykiem i choć wybrał dla mnie imię, to nigdy nie uczestniczył w moim życiu, dlatego mama spolszczyła jego syryjską wersję – i tak został Jasin. Ludzie często myślą, że to staropolskie imię. Nigdy nie chciałem się go pozbyć, podobnie jak pierwszego członu nazwiska, które mam po ojcu. Dodałem do niego Rykała po śmierci dziadka, mojego jedynego męskiego autorytetu. Dopiero później uświadomiłem sobie, że to scenicznie bardzo ładnie brzmi. Jak odkryłeś muzykę? Albo jak ona odkryła Ciebie? Tutaj znowu pojawia się mama, która jest skrzypaczką. Przez lata grała muzykę dawną, była w zespole Ars Nova. Jako dziecko chodziłem z nią na próby i wszystkie koncerty. Do któregoś roku życia myślałem, że wszystkie osoby są umuzykalnione, bo tylko takie znałem (śmiech). Mama szybko zobaczyła, że sam mam jakieś zdolności i zapisała mnie do szkoły muzycznej, gdzie skończyłem najpierw podstawówkę w klasie gitary klasycznej, później klasę perkusji, a na koniec śpiewu operowego. Już jako dziecko byłem w chórze Teatru Wielkiego – Opery Narodowej Alla Polacca i występowaliśmy w spektaklach obok najlepszych polskich artystów. To dawało mi ogromny fun, gdy biegałem z kolegami po scenie, coś tam śpiewałem, ludzie bili brawa, w dodatku zarabiałem swoje pierwsze pieniądze. Pamiętam, że któregoś dnia powiedziałem mamie, że mógłbym to robić całe życie. Jak wyglądała Twoja droga, by odnaleźć swój głos? Było to bardzo ciężkie, bo długo miałem mutację. Moim dziecięcym głosem był sopran, teraz jestem basem, więc ta droga była bardzo długa. Nie mogłem śpiewać przez ponad rok, ale tak mnie ciągnęło do opery w tamtym momencie, że próbowałem naśladować znanych śpiewaków, choć lekarze mówili, że nie powinienem tego robić, bo wpłynie to na mój własny głos. Nagminnie jednak słuchałem wybitnego śpiewaka Bernarda Ładysza i w którymś momencie mama zorientowała się, że tak dobrze imituję jego sposób śpiewu, że musimy zrobić wszystko, żebym poszedł na ten śpiew operowy. Poza śpiewem nie brałeś niczego innego pod uwagę? W tamtym momencie nie, chociaż przez moment myślałem, żeby śpiewać rozrywkę, ale moja mama powiedziała stanowcze „nie” (śmiech). To był jedyny raz, bo zawsze dawała mi dużo wolności. Powiedziała, że po 18. roku życia będę mógł robić, co chcę. Czemu nie chciała na to pozwolić? Miała pragmatyczne podejście i uważam, że to było dla mnie bardzo dobre. Śpiewaków rozrywkowych jest mnóstwo, a dobrych operowych jest o wiele mniej, szczególnie basów. Nie uważam osobiście, że to jest nisza, to może bardziej polskie podejście, bo np. w Niemczech każde większe miasto ma operę. Jest tam prawie 100 oper, a w Polsce 11. Jako że Twoja mama jest związana z muzyką, przestrzegała Cię przed czymś? Miała jakieś rady? Jest taki popularny koszmar wśród muzyków: gdy wychodzisz na scenę i nie wiesz, co masz zagrać albo zaśpiewać. Stoisz na scenie i nie wiesz, co się dzieje. Nawet nie, że nie masz kostiumu, ale że orkiestra zaczyna grać, przed tobą pełna widownia, a ty nie wiesz, co masz śpiewać. Dlatego jedyne, co powtarzała mi zawsze mama, to to, żeby być przygotowanym na pierwszą próbę. I mam to do dziś. Znam nie tylko swoją rolę, ale też role innych (śmiech). Wszczepiła mi pracowitość. Nawet jeśli opera wciąż w Polsce postrzegana jest jako nisza, mamy fantastyczną reprezentację na świecie. Czy to było dla Ciebie ważne, gdy zaczynałeś? To bardzo miłe, że tak mówisz, bo często mam wrażenie, że nie widzimy tego, jak Polska sobie fantastycznie radzi w tej dziedzinie. Mamy arcymistrza szachowego Jana Krzysztofa Dudę, który – i absolutnie nie ujmuję mu zasług – wydaje mi się, że jest bardziej znany w społeczeństwie niż Piotr Beczała czy Aleksandra Kurzak, a polscy śpiewacy operowi wyprzedają np. Metropolitan Operę! To trochę jak Dawid Podsiadło wyprzedający Narodowy, bardzo go lubię i cenię, ale nie wiem, czy wyprzedałby Wembley. Nie doceniamy skali ich sukcesu. Tak mi się wydaje. Może wynika to z tego, że opera postrzegana jest jako bardziej niedostępna, niezrozumiała dla wszystkich, ale z drugiej strony nie wszyscy znają też przecież zasady szachów. Dla wielu osób opera jest snobistyczną i poważną rozrywką. Jak ją widzisz? Ostatnie trzy lata spędziłem w Szwajcarii i na przedstawienia przychodzi tam bardzo dużo młodych ludzi, pod nich też tworzone są te produkcje. To, co mnie tam uderzyło, to to, że nikt nie zwraca uwagi na to, jak się ubierasz. Co jest super, bo rozumiem zasady schludności, ale pogubiło nas to, że ludzie nie chodzą do opery, bo nie mają w co się ubrać albo stresują się, że nie będą dobrze czy odpowiednio wyglądać. To nie powinno nikogo powstrzymywać przed korzystaniem z tej rozrywki. Zwłaszcza że w XIX wieku ludzie przychodzili do opery z jedzeniem, krzyczeli, spędzali rodzinnie wieczór w teatrze. Pamiętasz swój pierwszy występ? To była opera „Tosca” i byłem dzieckiem z pierwszego aktu. Dali nam papierowe świece i kazali nam się nimi bić, co było dla nas świetną zabawą. Co ciekawe, dopiero po latach na jednym ze zdjęć odkryłem, że rolę Scarpii śpiewał wtedy Mikołaj Zalasiński, dwie dekady później ja zaśpiewałem z nim „Toscę”, ale już jako Angelotti. Opera była miłością od pierwszego wejrzenia? Zakochałem się w atmosferze, która panuje w operze, w powietrzu, które pachnie tam inaczej niż gdzie indziej. To zupełnie inny mikroklimat. Czuć wzniosłość, zwłaszcza w Operze Narodowej, miejscu dla mnie szczególnym. Jeszcze studiując na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina, gdzie skończyłem licencjat i magisterkę na Wydziale Wokalno-Aktorskim, zdałem do Akademii Operowej właśnie przy Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. Pięknie nazywa się ją kuźnią talentów. Przyjmują tam osoby z całego kraju, bo to jedyne studio operowe, gdzie zdolnym śpiewakom daje się możliwość pracy z najlepszymi coachami w Europie – nie tylko od śpiewu, ale też aktorstwa, językowymi – oraz umożliwia się występy. To miejsce jest dla wielu trampoliną, bo pozwala na pokazanie się na przesłuchaniach, zaprezentowanie ważnym osobistościom z branży. Szefową Akademii jest Beata Klatka, której kłaniam się nisko, bo robi bardzo dużo dobrej roboty dla świata operowego w Polsce. Dzięki niej zadebiutowałem w Operze Narodowej, a niewielu studentom to się udaje, po czym dostałem zapytanie, czy nie chciałbym pojechać na przesłuchania do Bazylei. W Akademii byłem cztery lata i wiedziałem, że to jest ten moment. Muszę ruszyć, żeby się rozwijać. I dostałeś się tam. Jako jedna z pięciu osób. W studiu operowym Theater Basel spędziłem ostatnie trzy lata i tam mogłem już rozwijać się na najwyższym poziomie, pracując z najlepszymi nazwiskami, szczególnie reżyserami. Zaśpiewałem tam 150 spektakli. Od niedawna jesteś jednak w Niemczech. Przeniosłem się z Bazylei do Bremy i jestem teraz w Theater am Goetheplatz, tzw. teatrze kategorii A, na czym bardzo mi zależało. Najwybitniejsze mają oznaczenie A+, później jest A, B, C, D itd., ale co jest super, to właśnie w tych A osoby w moim wieku mogą śpiewać duże role, bo w tych A+ zapraszają do nich już tylko gościnnie najwybitniejszych śpiewaków, więc ty masz malutkie partie, co nie rozwija tak, jak granie dużych ról. To taka klasyczna droga? Mam dużo szczęścia, bo jestem basem, których jest mniej niż barytonów, i mój głos się dłużej rozwija. Przede mną jeszcze sporo czasu, żeby śpiewać te najwybitniejsze role. Mogę więc uczyć się cierpliwości, przygotowywać się, a przez to, że gram naprawdę dużo spektakli, to coraz mniej stresuję się na scenie. Śpiewanie operowe nie polega na tym, jak śpiewasz na co dzień, ale jak śpiewasz, gdy popełnisz błąd albo jesteś chory, czy opanujesz to przed publicznością, czy ten stres cię zje. Umiejętność okiełznania tego widzę właśnie jako fundament rozwoju na mojej operowej drodze. Jak odnalazłeś się w nowym miejscu? Na początku było mi tutaj trudno. Zimno, ponuro, szaro, dziewczyna w Warszawie, nie miałem tu nikogo. Znowu wszystko musisz budować od nowa. Ale poziom w teatrze jest bardzo wysoki, ludzie są wybitnie utalentowani. Wszyscy są młodzi, więc też mamy okazję wspólnie piąć się w górę. W dodatku mamy tu małą polską „mafię” (śmiech). Baryton jest Polakiem, asystentka reżyserki Polką, pianistka Polką, dyrygent Ukraińcem, ale studiował w Polsce, więc naszym głównym językiem na próbach jest polski (śmiech). Jest intensywnie, bo mam tylko cztery próby i zaczynamy występy „Cyganerii”. To do tej pory moja największa rola, jedna z głównych. Gdyby nie to, co mama mi wpoiła o tym przygotowaniu i że zaśpiewałem te 150 spektakli w Bazylei, byłoby mi naprawdę ciężko i bardziej bym się stresował. Inaczej się śpiewa, gdy bliscy są na widowni? O wiele lepiej, bo daje się więcej z siebie niż normalnie (śmiech). A z wielkimi nazwiskami na jednej scenie? Zdarzył Ci się tzw. starstruck? Miałem ogromne szczęście, że w ostatnich latach śpiewałem zarówno z Piotrem Beczałą, jak i Aleksandrą Kurzak. I to, co zrobiło na mnie wrażenie w przypadku np. pana Piotra, pokazało jakąś ścieżkę, to to, że na pierwszej próbie wiedział, jak mam na imię. Jest to najbardziej normalny śpiewak, jakiego w życiu poznałem (śmiech). Ma w sobie naturalność i coś takiego, że czujesz się przy nim po prostu dobrze, nie ma nic z gwiazdy. Tak samo Mariusz Kwiecień. Po spektaklu w Krakowie podeszliśmy zagadać i zapytał, co teraz robimy, więc powiedzieliśmy, że przygotowujemy studencką wersję „Don Giovanniego”, który akurat jest najsłynniejszą rolą Kwietnia. Nie tylko przyjechał na naszą próbę, ale też później przyszedł na premierę. Ostatnio postanowiłeś jednak wejść na drogę, której zabroniła Ci kiedyś mama, czyli zająłeś się muzyką rozrywkową. Skąd taki pomysł? Przede wszystkim zawsze chciałem być pianistą. Mimo gitary i perkusji najbardziej lubiłem grać na fortepianie, sam się uczyłem i robię to do dziś. Jako dziecko już coś tam komponowałem, pisałem piosenki i wiersze. Teraz, po latach śpiewania w operze, miałem takie poczucie, że chciałbym zrobić coś swojego, śpiewać swoje teksty, grać swoje kawałki. Zajmowałem się tym po godzinach jeszcze w Bazylei, początkowo dla siebie, aż doszedłem do takiego momentu, że może warto to gdzieś pokazać, otworzyć się na coś nowego. Zainwestowałem w to swoje pieniądze, nagrałem piosenki. Jedną z nich zaśpiewałem na koncercie dla sponsorów w Bazylei, nie mówiąc nikomu, że jest moja. Po występie podeszło do mnie kilku Szwajcarów i zapytało, co chcę dalej z tymi utworami zrobić, i finalnie sfinansowali dwa moje teledyski. „Enjoy The Sound Of Silence” i „Feel This Bass” są czymś zupełnie innym niż to, co robisz na co dzień. I to mnie bardzo rozwija, nawet nie wyobrażasz sobie, jak mi to pomogło w operze. Strasznie mnie to jara (śmiech). Fajnie jest być szefem wszystkiego, być odpowiedzialnym za to, co wypuszczam. Aktualnie przygotowuję już kolejne piosenki i chciałbym jedną zaśpiewać po polsku, bo do tej pory nagrywałem po angielsku. Tak że dużo będzie się działo w 2025 roku. Twoje marzenia związane są dziś z operą czy właśnie z muzyką rozrywkową? Gdy ludzie pytają mnie, na jakiej scenie operowej chciałbym zaśpiewać, zawsze mówię, że to nie jest dla mnie istotne. Dla mnie najważniejsze jest to, że jak kiedyś umrę i ktoś puści moje nagranie, powie: „O, to jest Jasin”, że mój głos pozostanie rozpoznawalny. *Wywiad pochodzi z magazynu GLAMOUR 02/2025.
Najlepsze filmy i seriale pokazujące, jak wygląda męska przyjaźń. Bawią, wzruszają i przełamują tabu!
Tyle mitów narosło wokół męskiej przyjaźni. Że głęboka i nie do zdarcia. Tymczasem to relacja pozbawiona czegoś, co karmi i uszczęśliwia – platonicznego dotyku.
W tym artykule: Heterycy są nieczuli Przytulić Indianę Jonesa Dotyk, który ratuje życie Z dużym wzruszeniem oglądam nagranie, w którym występują wspólnie aktorzy Pedro Pascal – słusznie wielbiony za udział w znakomitym serialu „The Last of Us” – i Oscar Isaac, ostatnio kojarzony przede wszystkim ze świetnych ról w „Diunie” i serialowej wersji „Scen z życia małżeńskiego”. Mężczyźni wzięli razem udział w internetowym cyklu magazynu „Wired”. Detale nie są istotne, ważne jest to, jak aktorzy zachowują się w swoim towarzystwie. Przyjaźnią się długo, a łatwość, z jaką pozwalają sobie na drobne gesty czułości, jest rozbrajająca. Pascal kładzie głowę na ramieniu Isaaca, regularnie się dotykają – wszystko jest niezwykle naturalne, niewymuszone. A przecież przyjaźń dwóch heteroseksualnych mężczyzn tak nie wygląda, prawda? Heterycy są nieczuli Możemy przytulać publicznie inne kobiety, z którymi łączą nas relacje platoniczne. Trzymać przyjaciółkę za rękę. Okazywać czułość. Heteroseksualni mężczyźni, wciąż uwięzieni w bardzo tradycyjnych pomysłach na dozwoloną ekspresję męskości, nie mogą sobie na takie gesty pozwolić. Dwóch mężczyzn w silnym uścisku? OK, może gdy ich ulubiona drużyna piłkarska wygra mecz, ale tak o, po prostu, przytulają się, bo jeden potrzebuje wsparcia czy pocieszenia albo zwyczajnie mają ochotę na ten rodzaj platonicznej bliskości? Nie przejdzie. Bo nikt nie uwierzy, że to gest faktycznie platoniczny. Nie ma znaczenia, ile mają lat. Równie dobrze mogą być parą dorastających chłopaków, jak bohaterowie filmu „Blisko” Lukasa Dhonta (od 12 maja dostępny w serwisie VOD Nowych Horyzontów, jeśli nie widziałyście w kinach, koniecznie nadróbcie zaległość). Léo i Rémi, dwóch nastolatków, są przyjaciółmi, spędzają razem każdy dzień, nocują u siebie nawzajem, czują się w swoim towarzystwie bardzo swobodnie, a bliskość, również fizyczna, jest normalnością. Nie jest to bliskość seksualna, ale tak zostaje odczytana, kiedy chłopcy idą do nowej szkoły i na przerwach zachowują się dokładnie tak, jak zachowywali się do tej pory. Gdy leżą na trawniku pod szkołą, Rémi opiera głowę o ciało przyjaciela. Rówieśnicy zaczynają nagabywać chłopców, czy są parą. Od razu widzą ich relację jako romantyczną, bo tak jesteśmy nauczeni – gdyby byli hetero, gdyby faktycznie łączyła ich tylko przyjaźń, nie okazywaliby sobie czułości. Przytulić Indianę Jonesa Ten stereotyp trzeba zmieniać. Bo co nam mówią powszechne przekonania na temat męskiej przyjaźni? Że facet, gdy ma problem, idzie z kumplami na wódkę, a kiedy dojdzie do nieporozumienia między nim a innym mężczyzną, to dają sobie po twarzach i sprawa załatwiona. Używki i agresja – tak realizuje swoje potrzeby emocjonalne prawdziwy mężczyzna. Prawdziwy oczywiście według bardzo archaicznej definicji męskości, która szczęśliwie coraz bardziej traci na znaczeniu. Reprezentacja jest ważna, dobre wzorce zachowań zmieniają nasze myślenie o męskiej przyjaźni, a co za tym idzie – rewolucjonizują samą przyjaźń między mężczyznami. Pedro Pascal i Oscar Isaac nie są jedynymi, którzy demaskują pułapki przekazu kulturowego. Odsyłam do świetnej sceny w serialu „Terapia bez trzymanki” (Apple TV+). W skrócie: to pełna uroku komedia o niedawno owdowiałym terapeucie, który cierpi po nagłej śmierci żony i próbuje jakoś stanąć na nogi po stracie. Na co dzień pracuje w gabinecie, którym dowodzi starszy, uznany psycholog. Wdowca gra Jason Segel, a jego szefa – Harrison Ford, ikona męskości. Bohaterów łączy relacja zawodowa, mentorska, ale też przyjacielska, choć postać grana przez Forda jest mało otwarta na tkliwe gesty i emocjonalne wyznania. Wreszcie jednak zrzuca zbroję. Scena, w której się przytulają, jest fantastyczna. Plus: jakże przemyślane i sprytne jest obsadzenie w tej roli akurat Harrisona Forda. Jego najbardziej kultowe wcielenia, Indiana Jones i Han Solo z „Gwiezdnych wojen”, wpisywały się przecież w tradycyjny model męskości, budowały pomnik niezniszczalnego twardziela. W „Terapii bez trzymanki” jest też pokazana relacja, którą „The New York Times” określił kilka lat temu mianem „broseksualnej” – chodzi o przyjaźń heteroseksualnego mężczyzny z gejem, długo deprecjonowaną, obrośniętą jakimś niepotrzebnym tabu, a zdaniem ekspertów taka relacja może uczyć heteryków swobodnego wyrażania emocji (choć to też myślenie zakorzenione w stereotypie, że każdy gej jest emocjonalny). Dotyk, który ratuje życie A gdyby wpuścić takiego nowego mężczyznę, który nie wstydzi się swoich uczuć, wzrusza się i potrafi budować głębokie emocjonalne więzi z innymi facetami, do męskiej szatni, to co by się stało? Wielkie rzeczy! „Ted Lasso” (też Apple TV+) to serial o poczciwym, niereformowalnym optymiście, który zostaje trenerem angielskiej drużyny piłki nożnej i musi się zmierzyć nie tylko z dyscypliną sportu, której nie zna, ale przede wszystkim z grupą ogrów z przerośniętym ego. Łamie wszystkich, jednego po drugim, a z innymi trenerami zawiązuje Diamond Dogs, nieformalną grupę wsparcia dla kolegów w kryzysie emocjonalnym, którzy tu mogą się wygadać z sercowych dylematów i poprosić o radę. Wspaniałe! W naszej kulturze wyżej stawia się relacje romantyczne, to one są najważniejsze, mają być osią naszego życia, ale wszystkie badania potwierdzają, że to przyjaźń, autentyczna, głęboka i trwała, pozwala nam żyć długo, szczęśliwie i w świetnym zdrowiu. Mężczyźni mają ograniczone możliwości zaznawania bliskości – dostają dotyk w związkach romantycznych albo w seksie. Biorąc pod uwagę, że coraz trudniej łączyć nam się w pary, a seksu uprawiamy coraz mniej, wielu z nich będzie doświadczać destrukcyjnej deprywacji dotyku, która jest poważnym zagrożeniem dla zdrowia. Męska przyjaźń musi się zmienić, bo tylko ta odmieniona zagwarantuje mężczyznom przeżycie. Artykuł ukazał się w numerze 5/2023 magazynu Glamour.
Fruity boy to obiekt westchnień milionów współczesnych kobiet. Co ma w sobie facet w typie Harry'ego Stylesa?
Po granola boy'u w mediach społecznościowych furorę robi kolejny typ faceta: fruity boy. Nazwa ta była już znana, jednak obecnie ma inne znaczenie. To zupełnie nowy wzorzec męskości, który wprost urzeka i przełamuje wszystkie toksyczne stereotypy. Czym charakteryzuje się owocowy chłopak?
W tym artykule: Kim jest fruity boy? Łamie standardy kobiecości i męskości Nie tak dawno zachwycałyśmy się granola boy i golden retriwer boy, ale w kontraście przy okazji zaistniał doberman boy. Każdy z tych typów mężczyzn to bardzo dobra informacja dla kobiet. To co, powszechnie było uznawane za męskość, odchodzi do lamusa. Dzięki temu mężczyźni mogą w końcu okazać emocje i nie tracić na tym w oczach społeczeństwa. Kobiety za to przestają być formatowane do szukania kogoś mniej lub bardziej maczo. Budujemy związki na nowych, niezwykle wyzwalających emocjonalnie zasadach. Bycie sobą jeszcze nigdy nie było tak ważne i cenne, co oczywiście wciąż nie chroni przed potencjalnie złamanym sercem. Przykładem nowego wzorca męskości jest fruity boy, który dopiero co został nazwany, ale jak się okazuje, lgniemy do takich mężczyzn od dłuższego czasu. Granola boy – typ chłopaka, o którym marzy każda z nas. Dlaczego szalejemy na punkcie mężczyzn z granola boy energy? Granola boy to najbardziej pożądany typ mężczyzny wśród kobiet. Łatwo stracić dla nich głowę, jeszcze łatwiej zakochać się na amen. Co sprawia, że facetom z granola boy energy tak trudno się oprzeć? Kim jest fruity boy? Fruity boy to charakter, ale i styl bycia. Łatwo go rozpoznasz, ponieważ ma w sobie pewien vibe z lat 90., nawet 80., choć interpretuje go zupełnie po swojemu. Znakiem rozpoznawczym są wąsy i zarost, choć oczywiście nie tyczy się to każdego. Niektórzy mogą pomyśleć, że nie są zbyt twarzowe, ale fruity boy nie kieruje się tym, co wcześniej było uznawane za atrakcyjne. Jego styl to w sumie brak stylu, pełen luz i zabawa tym, co kobiece i damskie w klasycznym ujęciu. Kolorowe wzorzyste koszule, które jeszcze parę lat temu uchodziły za kicz, krótkie spodenki, długie frotowe skarpetki, płócienna pakowna torba i upodobanie do przeróżnych, w tym pastelowych, kolorów. Lubi biżuterię i niebanalne buty, a i nie stroni od malowania paznokci. Niegdyś określenie fruity boy było używane w stosunku do osób homoseksualnych, teraz fruity boy ma szersze znaczenie niż określony wygląd. Termin ten ukuła Halima Jibril w Dazeddigital.com. W swoim artykule przytacza wypowiedzi różnych dziewczyn odnoszących się do owocowego chłopaka na Tik Toku. Myślę, że tak wiele heteroseksualnych kobiet czuje się całkowicie niezrozumianych przez swoich chłopaków lub mężów, ponieważ heteroseksualni mężczyźni są socjalizowani tak, aby nie lubić niczego, co jest choć trochę kobiece. W rezultacie myślę, że wiele heteroseksualnych kobiet chce umawiać się z 'owocowymi' mężczyznami, ponieważ mają większą skłonność do kobiecości, a tym samym szacunek dla niej – wyjaśnia Beth, 24-letnia heteroseksualna kobieta. Łamie standardy kobiecości i męskości Fruity boy to nie tylko wygląd, ale otwarcie się na pierwiastki charakteru, dotąd uznawane za kobiece. Owocowy chłopak nie wstydzi się emocji, umie i lubi o nich rozmawiać, a jak czuje potrzebę, to płacze. I jest to normalne. Kocha swoją partnerkę w sposób czuły i bardzo uważny, stabilny bez huśtawek emocji, dlatego ona czuje się przy nim bardzo bezpieczna. Owocowych chłopaków postrzega się jako tych otwartych na emocje, nietoksycznych, niemizoginistycznych i ogólnie bardziej tolerancyjnych. Na liście znanych owocowych chłopców Jibril wymienia gwiazdy takie jak: Josh O'Connor, Timothée Chalamet, Harry Styles, Jaden Smith, Paul Mescal, Steve Lacy i Omar Apollo. Wygląd się zgadza, ale nie wiemy, jacy są prywatnie i w związkach. Spore znaczenie ma ich otwartość na role homoseksualnych mężczyzn, co odbiera się jako wyjście z szufladki: geja zagra tylko i wyłącznie gej. Jednak dopiero TikTok pokazał, jak wiele kobiet lgnie do owocowych chłopaków. Pod hasłem fruity boy znajdziemy tysiące filmików, w których to pokazują swoich ukochanych z dumą i czułością. Można wywnioskować, że fruity boy to poniekąd odpowiedź na rany, które pozostawiły związki z mizoginami, seksistami, którzy uważali się za męskich. Trend na owocowego chłopaka może być bardzo wyzwalający dla samych mężczyzn, dlatego miejmy nadzieję, że to nie tylko kwestia mody. Dzięki niemu mogą odejść raz na zawsze od toksycznej męskości i dopuścić do głosu swoją wrażliwość.
5 stereotypów o mężczyznach, w które wciąż (niestety) wierzymy. Obalmy je raz na zawsze!
Żyjemy w świecie pełnym stereotypów. Jedne z popularniejszych to te dotyczące płci. Zebrałyśmy kilka z nich i omówiłyśmy. Przez słowo omówiłyśmy, mamy na myśli – obaliłyśmy. Zobacz, co nie jest prawdą o randkowaniu z mężczyznami i o nich w ogóle. Możesz być zaskoczona.
W tym artykule: 5 stereotypów o mężczyznach – nie mają emocji, są twardzi i nigdy nie płaczą 5 stereotypów o mężczyznach – zawsze chodzi im tylko o seks 5 stereotypów o mężczyznach – wszystkiego się domyślają 5 stereotypów o mężczyznach – nie czują się zawstydzeni 5 stereotypów o mężczyznach – są superbohaterami Filmy, seriale i szeroko pojęta popkultura wbiły nam do głowy wiele stereotypów związanych z płcią. Na szczęście zazwyczaj nie mają zbyt wiele wspólnego z rzeczywistością. Oto 5 krzywdzących „prawd” o facetach, przez które wasza relacja może nie wyjść. Dlaczego nie możesz znaleźć miłości? Tłumaczymy, dlaczego jesteś nadal singielką, mimo że czujesz pełną gotowość na związek Próbowałaś/eś już wszystkiego, żeby wejść w związek, ale nadal ci się to nie udaje? Istnieją pewne czynniki, które o tym decydują. Przedstawimy ci je w tym artykule. Zobacz, dlaczego nie możesz odnaleźć tej prawdziwej miłości, mimo że czujesz się w pełni gotowa/y. 5 stereotypów o mężczyznach – nie mają emocji, są twardzi i nigdy nie płaczą „Prawdziwy mężczyzna” to macho? Wcale nie! Trzeba sobie w ogóle najpierw zdać sprawę z tego, co, albo kto to jest „prawdziwy mężczyzna”. My nie znamy odpowiedzi na to pytanie. „Prawdziwy mężczyzna” to… po prostu mężczyzna. Oni też są ludźmi, a oznacza to, że tak jak my kobiety odczuwają emocje. Wiadomo w inny sposób, ale każdy z nas jest inny! Utarło się, że facet nie może wręcz, pokazywać tego, co czuje, nie wspominając już o płaczu. Niektórzy mężczyźni więc naprawdę sądzą, że jeśli uronią łzę, wzruszą się czy zakomunikują, że coś jest nie w porządku, to pokażą swoją słabość. Panów zapewniamy, że to absolutnie tak nie jest, a panie, że nie wszyscy tacy są. Teraz coraz więcej mężczyzn uczy się już, jak komunikować i wyrażać swoje emocje. Chociaż nie jest to proste. 5 stereotypów o mężczyznach – zawsze chodzi im tylko o seks „Jeśli mężczyzna się mną interesuje, to na pewno chodzi mu tylko o jedno”. Faktycznie, mamy prawo tak myśleć. Mężczyznom wpaja się, że muszą być samcami alfa, pokazywać swoją potęgę przez seks i zdobywać, zaliczać. Jednak znowu, nie wszyscy faceci tacy są. Spróbuj się przełamać, a zobaczysz, że osoba, z którą wybrałaś się na randkę, będzie chciała cię naprawdę poznać. A odpowiedni mężczyzna uszanuje twoje granice i na pewno nie będzie cię popędzał lub zmuszał do czegokolwiek. Często to właśnie facet chce, żeby kobieta zrobiła pierwszy krok i wyszła z inicjatywą. 5 stereotypów o mężczyznach – wszystkiego się domyślają Czy na pytanie twojego chłopaka o to, co źle zrobił, odpowiedziałaś kiedyś „domyśl się”? Wiele kobiet sądzi, że mężczyźni naprawdę wszystko wiedzą. A jest to absolutna nieprawda. Często mężczyźni i kobiety myślą funkcjonują kompletnie inaczej. Mówi się, że jedni są z Marsa, a drugie z Wenus. Choć tak naprawdę wszyscy jesteśmy z planety Ziemia, ale ze względu na płeć jesteśmy inaczej wychowywani lub wpadamy w pułapki stereotypów płciowych. Gdy potrzebujesz czegoś od faceta, po prostu mu to powiedz. Nie graj w gierki i nie rób podchodów. Oni potrzebują prostego komunikatu. Nie wiedzą o wszystkim, co siedzi nam w głowach. 5 stereotypów o mężczyznach – nie czują się zawstydzeni Ten punkt łączy się trochę z pierwszym. To nie jest tak, że mężczyźni są nad wyraz pewni siebie i nigdy nie odczuwają wstydu. Najlepszym tego dowodem jest to, jak bardzo mogą stać się nieśmiali, gdy spodoba im się jakaś dziewczyna. Dlatego właśnie, tak jak przy każdym, trzeba przy nich uważać na to, co i w jaki sposób mówimy. Szczególnie uważać trzeba z tematami wzrostu i rozmiaru. Mężczyźni są na nie bardzo wyczuleni. 5 stereotypów o mężczyznach – są superbohaterami Niestety, superbohaterowie, przynajmniej tacy, jakich znamy z filmów, nie istnieją. I nie, mężczyźnie nimi nie są. Często kobiety potrzebują wręcz chłopaka, aby czuć się dobrze. I przede wszystkim bezpiecznie. Okay, są to oznaki zdrowej relacji, jednak nie możemy wymagać od facetów zbyt dużo. Często nasze oczekiwania są po prostu zbyt wysokie. Chcemy, żeby umiał gotować, sprzątać, naprawił coś, był idealnym ojcem, mężem, kochankiem i przyjacielem. To tak nie działa, gdy zdasz sobie sprawę z tego, że mężczyzna nie potrafi wszystkiego i nie jest „od wszystkiego”, możesz uniknąć wielu rozczarowań. Po prostu postaw się w jego sytuacji bycia pod presją wielu, często sprzecznych wymagań.
O niektórych rzeczach mężczyźni wolą nie rozmawiać. Dlaczego wybierają milczenie? Odpowiedź jest zaskakująca...
O niektórych rzeczach mężczyźni wolą nie rozmawiać. Zobacz, do czego twój partner raczej ci się nie przyzna. Oto 5 rzeczy, które woli zachować dla siebie.
W tym artykule: Problemy w pracy Problemy psychiczne Fascynacja inną kobietą Chęć bycia docenionym, pochwalonym Chęć wyrażenia prawdziwych emocji Faceci bardzo nie lubią, gdy ich partnerki mówią im: domyśl się. Jednak mamy wrażenie, że gdyby mogli, to sami by tak mówili w wielu sytuacjach. Oni jednak zamiast tego stwierdzenia, wolą po prostu milczeć. Powodów jest kilka. Przede wszystkim mężczyźni tacy są – bardziej tajemniczy, milczący. Po drugie, społeczeństwo wyznaczyło pewne kanony, do których poszczególne płcie powinny się dostosować. Dlatego w niektórych przypadkach mężczyźni uważają, że nie powinni się w dany sposób czuć itd. Oto 5 rzeczy, o których twój partner nie będzie chciał ci powiedzieć. Będziesz musiała włożyć nieco pracy w to, aby dowiedzieć się czegoś na te tematy. Problemy w pracy Mężczyźni nie lubią przyznawać się do porażek, pokazywać swoje słabości. Szczególnie przed kobietą. Dlatego raczej rzadko zdarzy się tak, że twój partner z ochotą i otwarcie opowie ci o swoich porażkach zawodowych. Dodatkowo nie będzie chciał angażować cię w problemy w pracy, ponieważ nie chce cię nimi obarczać. Woli, żebyś była poza tym i miała jedno zmartwienie mniej. Mężczyźni nie cierpią rozmawiać o tych rzeczach. Tych 5 tematów lepiej unikaj Jeśli spróbujesz rozpocząć rozmowę z partnerem, na jeden z tych pięciu tematów, to bardzo prawdopodobne, że skończy się to kłótnią. O tych rzeczach mężczyźni nie cierpią rozmawiać. Problemy psychiczne Skoro mężczyznom tak trudno jest mówić o pracowych problemach, to jeszcze trudniej przychodzi im mówienie o problemach psychicznych. Tutaj sytuacja wygląda już nieco inaczej, poważniej, ponieważ mówimy o nim, nie o jego karierze. Dlatego właśnie zawsze warto pytać swojego partnera o to, jak się czuje, czy czegoś potrzebuje itd. Dzięki temu istnieje większa szansa, że otworzy się przed tobą. Samemu może być mu bardzo trudno zacząć. Fascynacja inną kobietą To dość oczywista kwestia, w końcu raczej nie mówimy sobie w związku o tym, że podoba nam się ktoś inny. Jednak chodzi o jeszcze jedną rzecz. Faceci często będą mieli problem z powiedzeniem swojej partnerce o tym, że inna kobieta podoba mu się fizycznie. Nawet jeśli mowa o gwieździe czy innej nieosiągalnej osobie. To, że jesteśmy w związku, nie sprawia, że przestają nam się podobać inni (z wyglądu). Nadal mamy do tego prawo. Trzeba tylko uważać, żeby nie szło za tym nic więcej. Chęć bycia docenionym, pochwalonym O tym się nie mówi, ale mężczyźni też pragną być docenieni i pochwaleni, skomplementowani. Potrzebują tego. Tak naprawdę każdy tego potrzebuje. Niektórzy faceci jednak myślą, że przyznanie się do tego jest oznaką słabości, pokazaniem swojej wrażliwej czy damskiej wręcz strony. Dlatego właśnie nie powie ci o tym wprost. Warto więc doceniać swojego partnera, mówić mu o tym i komplementować. Z pewnością poczuje się lepiej. Nawet jeśli nie da po sobie tego poznać. Jeśli zrobisz te 4 rzeczy, wzmocnisz pewność siebie swojego partnera. Poczuje się niezastąpiony i potrzebny Czasami niewiele potrzeba, żeby podnieść pewność siebie swojego partnera. Te 4 rzeczy sprawią, że twój ukochany poczuje się zdecydowanie lepiej. Będzie wiedział, że go doceniasz i kochasz. Robisz je wszystkie? Chęć wyrażenia prawdziwych emocji W społeczeństwie utarł się pewien schemat, że mężczyźni, którzy okazują emocje... są słabi. Jest to absolutna nieprawda, jednak niektórzy w to wierzą lub sami tak uważają. Dlatego faceci często mogą zatrzymywać dla siebie swoje emocje i to, co czują. Co gorsza, być może mają ogromną potrzebę płakania, a czują, że nie mogą. Nie chcą też pokazywać swojej „słabej” strony przed partnerką. Przypominamy, że komunikacja jest kluczem w związku i dwie osoby powinny dać sobie przestrzeń do wygadania się. Jeśli wiesz, że twój partner może mieć z tym problem, postaraj się dać mu do zrozumienia, że jest przy tobie bezpieczny i nie musi się bać czy wstydzić.
Tak zachowuje się mężczyzna, który czuje się w związku niezrozumiany. Dusi w sobie trudne emocje i cierpi
Komunikacja w związku jest bardzo ważna, jednak nie zawsze jest łatwa. Osoby, które mają z nią problem duszą w sobie różne trudne emocje i możemy być zupełnie nieświadomi ich cierpienia. Mężczyzna może to okazywać na te 3 sposoby.
W tym artykule: Codzienne rozmowy o sprawach bieżących Komunikacja w związku w obliczu kłótni Zanikanie czułości O związkach wiemy coraz więcej. Mamy do dyspozycji mnóstwo wiedzy psychologicznej i terapie, dlatego ciągle możemy doskonalić się w ich budowaniu. Podstawowym filarem jest komunikacja w związku, jednak jeśli w naszym dzieciństwie o problemach się nie rozmawiało, to w życie dorosłe na ogół wchodzimy z niską umiejętnością komunikowania się. Mężczyznom sprawy zdecydowanie sprawy nie ułatwia patriarchat i kultura maczyzmu, w której to mówienie o emocjach było rozpatrywane jako słabość. Dorośli mężczyźni, którzy nie potrafią lub boją się komunikować ukrywają przed partnerką fakt, że czują się niezrozumiani, co jest bardzo szkodliwe dla obu stron. Są pewne sygnały, po których można to wyczytać nawet bez mówienia. Codzienne rozmowy o sprawach bieżących Początki związku to czas dostrzegania przede wszystkim zalet i podobieństw. Wszystko jest nowe i ekscytujące, chcemy dowiedzieć się jak najwięcej, zatem rozmowy toczą się niemal same, bo mamy też ogromną uważność na partnera. Niestety z czasem rutyna i obowiązki przygaszają ów entuzjazm i poziom zainteresowania. U wielu par pojawia się problem ze słuchaniem, czyli słuchanie jednym i wypuszczanie drugim uchem. Sprawy partnera nie angażują tak jak kiedyś, co sprawia przykrość. Mężczyzna, który czuje się niezrozumiany, może stopniowo przestawać się zwierzać, czy opowiadać o swoich codziennych sprawach. Przeczuwa, że druga strona i tak nie słucha uważnie i nie jest zainteresowana, więc zwyczajnie odpuszcza. Brak zainteresowania w tej kwestii powoduje, że komunikacja w związku jest zupełnie nadwyrężona, ponieważ mężczyzna tym bardziej będzie bał mówić się o swoich trudnych emocjach. Ma to bardzo negatywne konsekwencje, ponieważ rozmowy o sprawach bieżących, nie tylko o zakupach czy dzieciach, budują więź. Problemy w pracy, informacje z życia znajomych, zainteresowania, spostrzeżenia mogą wydawać się nie tak ważne, ale tak naprawdę dla drugiej strony takie codzienne opowieści są znaczące i chce się nimi dzielić z ukochaną. Nie zaniedbujcie tego! Jeśli twój partner ma te cechy, nigdy nie pozwól mu odejść. Znalazłaś właściwą osobę - tego jedynego Często zastanawiamy się, jakie cechy powinien mieć „ten jedyny”, wymarzony, niemal idealny mężczyzna. Przedstawiamy 5 z nich. Jeśli zauważysz je u swojego partnera, możesz być pewna, że jesteś z właściwą osobą. Komunikacja w związku w obliczu kłótni Kłótnie są nieuniknione, ale są też przejawem zdrowego docierania się, jednak wszystko zależy od tego, jak przebiegają i czym się kończą. Konstruktywne kłótnie z zachowaniem szacunku do drugiej osoby mogą nawet zbliżyć, ponieważ wspólnie znajdujemy porozumienie i pokazujemy, że nie uciekamy od problemu. Jeśli kłótnie jednak wyglądają jak przeciąganie liny i odbijanie się od ściany, mają na celu jedynie udowodnienie swojej racji i wygraną, to są wręcz druzgocące dla związku. Kłótnie to pewien test w słuchaniu drugiej osoby. Jeśli go oblejemy i odbieramy komunikat zupełnie spaczony, to druga osoba czuje się niezrozumiana. Niezrozumiany mężczyzna stopniowo odpuszcza i nie walczy, ponieważ wie, że jego argumenty i tak nie są brane pod uwagę. Wycofanie, nieangażowanie się w kłótnie i przytakiwanie mogą być sygnałem tego, że mężczyzna czuje się osamotniony. Zanikanie czułości Miłość możemy okazywać na różne sposoby. Niektórzy nie mają problemu z mówieniem: „kocham cię”, inni wolą pokazać to czynami. Małe codzienne gesty to przejaw bliskości, komfortu i intymności. Trzymanie za ręce, przytulanie, pogłaskanie, pocałunek w usta, czoło, włosy, spanie w przytuleniu, to sygnały, że miłość trwa, a para jest sobie bliska. Jeśli gesty te stopniowo zanikają ze strony faceta, to może to być również sygnał poczucia niezrozumienia. Gdy nie czuje więzi, to w takim razie może stracić ochotę na takie codzienne drobne przejawy uczucia. Warto dodać, że często robimy to wszystko nieświadomie, dlatego też tym bardziej świadczy to kondycji związku.
Nie boi się rozmawiać o przyszłości, planuje, jest wyrozumiały i czuły. Tak kocha dojrzały mężczyzna
Jak zachowuje się zakochany dojrzały mężczyzna — to pytanie, które nurtuje większość kobiet. Uczucie osoby, która w ujęciu emocjonalnym twardo stąpa po ziemi, znacząco różni się od tzw. szczenięcej miłości. Możesz łatwo rozpoznać, czy twoim adoratorem jest odpowiedzialny facet, ale najpierw musisz się dowiedzieć, na co właściwie powinnaś zwrócić uwagę. Jak kocha dojrzały mężczyzna?
W tym artykule: Jak zachowuje się zakochany dojrzały mężczyzna? Cechy dojrzałego mężczyzny Dojrzały mężczyzna w związku Jak okazuje miłość dojrzały mężczyzna? Cechy niedojrzałego mężczyzny Jak zachowuje się zakochany dojrzały mężczyzna? Jak rozpoznać miłość dojrzałego mężczyzny? To pytanie zadaje sobie wiele kobiet w różnym wieku. Dylematy i wątpliwości dotyczące odczytywania emocji faceta, regularnie spędzają sen z powiek nawet tym dojrzałym i doświadczonym paniom. Jeśli aktualnie znajdujesz się w takiej sytuacji, to znalazłaś się we właściwym miejscu. Postaramy się znaleźć odpowiedź na nurtujące nas zagadnienie: jak zachowuje się zakochany dojrzały mężczyzna. Cechy dojrzałego mężczyzny Najpierw zastanówmy się, jakich mężczyzn można określić, jako dojrzałych. Taki facet jest przede wszystkim pewny siebie, ma silne poczucie własnej wartości, ale z całą pewnością nie jest arogancki i zarozumiały. W relacji z nim nie ma mowy o niedopowiedzeniach, czy o nieuzasadnionej destrukcyjnej zazdrości. Kolejna rzecz – dojrzały mężczyzna potrafi utrzymać na wodzy swoje emocje. Obca jest mu nieuzasadniona agresja, a gdy ma gorszy dzień – nie odreagowuje tego, ani na obcych, ani na osobach ze swojego otoczenia. Odpowiedzialny i emocjonalnie stabilny mężczyzna nie ucieka przed problemami, ale stawia im czoła, szuka pomocy i nie ma problemu, by o nią poprosić. Nie ma tu mowy o toksycznej męskości, która szkodzi i jemu, i wszystkim dookoła. Cechuje go też zapobiegliwość. Nie myśli wyłącznie o tym, co jest tu i teraz. Dąży za to, do zbudowania stabilnej i bezpiecznej przyszłości. Prawdziwie dojrzały mężczyzna nigdy nie ucieka przed konsekwencjami swoich czynów. Nawet jeżeli rezultatem tego, będzie wiele przytłaczających problemów, on weźmie na siebie całą odpowiedzialność. Co warte podkreślenia, taki facet nie ma problemu z przyznaniem się do błędu. Jednocześnie, dojrzały emocjonalnie mężczyzna jest wyrozumiały. Zdaje sobie sprawę z tego, że nikt nie jest ideałem i jest w stanie wybaczyć wiele błędów. Nie należy jednak tego nadużywać, bo taki facet doskonale wie, gdzie leży granica, której nie można przekroczyć. Niedojrzały mężczyzna zbyt często dopuszcza do głosu swoje ego. Dojrzały mężczyzna w związku Zatem, jak zachowuje się zakochany dojrzały mężczyzna? Biorąc pod uwagę wymienione wyżej cechy, partnerka takiego faceta może liczyć na racjonalne, stabilne i pewne uczucie, ale przede wszystkim, na szczerość w tym temacie. Dojrzały mężczyzna zadba o kontakt między wami. Nawet gdy będzie bardzo zajęty, znajdzie czas na choćby krótką rozmowę telefoniczną. Prawdopodobnie nie będzie recytował miłosnych wierszy (choć to oczywiście nie jest wykluczone), za to z pewnością zainteresuje się, jak mija ci dzień. Możesz być pewna, że będzie to szczere zainteresowanie. Jak już wiemy, jedną z charakterystycznych cech dojrzałego faceta, jest umiejętność planowania przyszłości. Może wykazywać dużą racjonalność w kwestii wydawania pieniędzy, ale nie powinnaś odbierać tego, jako przejawu skąpstwa. Nie jest sknerą, po prostu chce odłożyć jak najwięcej, żebyście nie musieli się o nic martwić. Takie zachowanie wskazuje też na to, że traktuje cię poważnie. Bez wątpienia, dojrzały mężczyzna będzie z tobą rozmawiać o takich kwestiach jak przyszłość, pieniądze, założenie rodziny. Będzie chciał poznać twoje pragnienia i potrzeby, zderzyć je ze swoimi, znaleźć między nimi satysfakcjonujący kompromis. Jak okazuje miłość dojrzały mężczyzna? Nie oznacza to jednak, że dojrzały zakochany mężczyzna nie potrafi zaskakiwać. Kwiaty bez okazji, wspólne wypady za miasto – niespodzianek będzie wiele, więc przygotuj się na subtelne rozpieszczanie. Twój dojrzały partner z pewnością zadba o to, żebyś poczuła się jak najlepiej. Co więcej, emocjonalna dojrzałość nie oznacza, że twój ukochany będzie szczędził ci czułości. W zimowy wieczór okryje cię kocem, gdy dopadnie cię przeziębienie, poda ci wielki kubek herbaty, a gdy najdzie cię ochota na ulubione ciastka, wybierze się do cukierni, nawet gdy pogoda nie będzie zachęcała do wyjścia z domu. Będzie taktowny i będzie liczył się z twoimi uczuciami, dlatego po wszystkim nie wypomni, ile takie słodkości miały kalorii. Może się zdarzyć, że twój partner będzie o ciebie zazdrosny, jednak w przypadku dojrzałego mężczyzny, zazdrość z pewnością nie przerodzi się w nieuzasadnioną agresję. Gdy dostrzeże, że spogląda na ciebie inny facet, dyskretnie da mu do zrozumienia, że jesteś już zajęta – obejmie cię lub pocałuje w policzek. Z całą pewnością nie jest prawdą, że emocjonalna dojrzałość wyklucza czułe słówka, to raczej cecha mężczyzn emocjonalnie oziębłych. Cechy niedojrzałego mężczyzny Skoro interesuje cię zachowanie mężczyzn dojrzałych emocjonalnie, znaczy to tyle, że sama taka jesteś. Z niedojrzałym mężczyzną nie stworzysz stabilnego związku. Owszem, zaznasz być może szaleńczej miłości, jednak takie uczucie nie może być fundamentem wspólnej przyszłości. Kolejna rzecz, mężczyźni, którzy emocjonalnie wciąż są dziećmi, nie są stali w uczuciach. Dziś kocha ciebie, jutro może zauroczyć go inna. Egocentryk, skupiony wyłącznie (lub przynajmniej w przeważającej części) jedynie na zaspakajaniu swoich własnych potrzeb, zazwyczaj niestety traktuje swoją partnerkę dość przedmiotowo – jako dostarczycielkę przyjemności. Dla takiego wiecznego chłopca kobieta u jego boku istnieje – a raczej pojawia się – jedynie po to, aby połechtać jego napompowane do niebotycznych rozmiarów ego i pomóc mu chwilowo zapomnieć o jego nieprzepracowanych problemach z samym sobą. Nie jest tajemnicą, że u niedojrzałego mężczyzny dopatrzyć się można zachowania, które w normalnych warunkach należałby przypisać rozchwianemu emocjonalnie i niezdecydowanemu nastolatkowi. Taki Piotruś Pan ma bardzo nisko rozwiniętą empatię i inteligencję emocjonalną, dlatego nie licz, że kiedykolwiek domyśli się, o co ci w chodzi, jeśli tego mu wprost nie powiesz (choć otwarta komunikacja z każdym zawsze jest w cenie). Nie zrobi też dla ciebie czegoś miłego z własnej inicjatywy, nie mając przy okazji w tym jakiegoś interesu, czy ukrytego celu. Do tego będzie mijał się z prawdą, kombinował i za wszelką cenę unikał nadmiernej bliskości, przywiązania oraz odpowiedzialności. Relacja z nim może momentami może być przyjemna, ale warto przygotować się na to, że będzie także szybka i... krótka. Pamiętaj – prawdziwie dojrzałe życie wymaga dojrzałych wyborów i właśnie takie warto podejmować, także w sferze uczuciowej.
O doberman boyfriend marzy każda z nas? To typ mężczyzny, dla którego naprawdę łatwo stracić głowę!
O doberman boyfriend marzy każda z nas? Bardzo możliwe. To bowiem typ mężczyzny, dla którego naprawdę łatwo stracić głowę. Przyciąga kobiety jak magnes.
W tym artykule: Doberman boyfriend – kim jest i dlaczego tak trudno mu się oprzeć? Doberman boyfriend, czyli typ mężczyzny, który najbardziej pociąga kobiety. Dlaczego? Słyszeliście o pilatess princess, clean girl lub cottagecore? Użytkowniczki i użytkownicy TikToka, których przeważającą część stanowią przedstawicielki i przedstawiciele pokolenia Z, przepadają za osadzaniem codziennych czynności, osób lub stylów w określonej estetyce o tajemniczej nazwie. Z tego względu mieliśmy i miałyśmy już do czynienia z modą na quiet luxury, która w telegraficznym skrócie oznaczała po prostu minimalizm czy też z trendem na tenniscore, który polegał na odtwarzaniu stylizacji profesjonalnych tenisistek. Estetyki TikToka nie kończą się jednak na modzie czy urodzie. W sieci nie brakuje również enigmatycznych nazw na trendy związane z randkowaniem. Słyszeliście i słyszałyście o golden retriever boyfriend? A może o black cat girlfriend? W ostatnim czasie szczególną popularnością cieszy się również granola boy, czyli (według użytkowniczek aplikacji), najbardziej pożądany typ mężczyzny. Jak się jednak okazuje, ma on niemałą konkurencję. W sieci coraz częściej mówi się o jeszcze jednym typie chłopaka, który przyciąga kobiety jak magnes i któremu naprawdę trudno się oprzeć. Kim jest doberman boyfriend? Golden retriever boyfriend - facet, o którym marzą kobiety. Kim jest i dlaczego szalejemy na punkcie osób z golden retriever energy? Golden retriever boyfriend to typ faceta, w którym łatwo się zakochać, a wygląd nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. Co więc sprawia, że nie możemy mu się oprzeć? Doberman boyfriend – kim jest i dlaczego tak trudno mu się oprzeć? Doberman boyfriend ma charakterystyczne cechy wyglądu, które trudno przeoczyć – mamy do czynienia z mężczyzną o wysportowanej, niemalże wyrzeźbionej sylwetce, na którego ciele bez wątpienia znaleźć można wiele tatuaży. Czy zauważycie również kolczyk w uchu? Bardzo możliwe. Chłopak z doberman boyfriend energy ubiera się minimalistycznie, a w jego stylizacjach z reguły najczęściej przeważa czerń. Nietrudno więc wyobrazić sobie tego typ mężczyzny. Wizualnie to po prostu najczęściej typowy bad boy. Jego ciemna i mroczna aura niech was jednak nie zraża. Doberman boyfriend, choć na pierwszy rzut oka może wyglądać niezbyt przyjaźnie, jest niezwykle ciepły i opiekuńczy przy bliższym poznaniu. Te ostatnie słowa są tu kluczowe – mężczyzna z doberman boyfriend energy nie pokazuje swojej delikatnej i czułej strony każdemu. Otwiera się jedynie przed ukochaną, trzymając resztę na dystans. Być może to właśnie ta niedostępność sprawia, że doberman boyfriend jest najbardziej pożądanym typem mężczyzny wśród kobiet. Granola boy – typ chłopaka, o którym marzy każda z nas. Dlaczego szalejemy na punkcie mężczyzn z granola boy energy? Granola boy to najbardziej pożądany typ mężczyzny wśród kobiet. Łatwo stracić dla nich głowę, jeszcze łatwiej zakochać się na amen. Co sprawia, że facetom z granola boy energy tak trudno się oprzeć? Doberman boyfriend, czyli typ mężczyzny, który najbardziej pociąga kobiety. Dlaczego? Opiekuńczy, tajemniczy, pewny siebie, do tego wysportowany i nieco niedostępny. Plus – nie ma nic lepszego, niż mężczyzna, z którym można poczuć się naprawdę bezpiecznie, prawda? Choć coraz więcej dziewczyn decyduje się na delikatniejszych, spokojnych i czułych partnerów, popularność doberman boyfriend energy pozwala wierzyć, że typ matcho nadal pociąga wiele kobiet. Doberman boyfriend: pozytywne cechy, którym trudno się oprzeć Opiekuńczość – nie ma wątpliwości, że doberman boyfriend bezpieczeństwo i komfort swojej ukochanej stawia na pierwszym miejscu. Z nim nie musisz się o nic martwić, mężczyzna z doberman boyfriend energy o wszystko zadba w każdej sytuacji. Wierność – podobnie jak w przypadku prawdziwych dobermanów, chłopak z tą energią jest wierny swojej partnerce zawsze i w każdej sytuacji. Możesz mieć więc pewność, że zawsze stanie po twojej stronie lub w twojej obronie. Doberman boyfriend nie ma problemu z prioretyzowaniem relacji z partnerką. Miłość, jeśli już jest w jego życiu, jest dla niego najważniejsza (choć nie da tego po sobie poznać). Mężczyzna z doberman boyfriend energy wbrew pozorom jest niezwykle czuły i uwielbia się przytulać. Doberman boyfriend: cechy negatywne Temperament – jak na bad boya przystało, doberman boyfriend miewa swoje wybuchowe momenty. Kłótnie i ostre wymiany zdań z nim mogą więc być intensywne, jednak (jak na dobermana przystało), po chwili słabości mężczyzna będzie gotów i otwarty na współpracę.