Nina Patalon: „Według strategii polskich trenerek ma być ponad 1000”
Pasjonaci sportu z rosnącą fascynacją patrzą na kobiecą odsłonę piłki nożnej w Polsce. Reprezentacja piłkarek awansowała właśnie na EURO 2025 w Szwajcarii. Nadchodzi jubileuszowa, XXV edycja Pucharu Tymbarku – największego w Europie turnieju piłkarskiego dla dzieci, gdzie coraz mocniejszy głos to głos damski. Poznajcie bliżej Ninę Patalon, która zmienia oblicze sportu w naszym kraju. Dziewczyny wracają do gry!
Kobiecość piłki nożnej „Moim zdaniem ten sport jest tak kobiecy, że pozwala wykazać całą naszą ekspresję. Kobiety mogą spełniać się w piłce nożnej” – stanowczo wyznaje Nina Patalon. Dokładnie wie, co mówi, ponieważ już wielokrotnie udowodniła, czym realnie jest kobieca siła i hart ducha. Pierwsza kobieta w roli selekcjonerki reprezentacji Polski w piłce nożnej. Pierwsza trenerka z licencją UEFA PRO – najwyższą możliwą kwalifikacją do uprawiania tego zawodu. Koordynatorka szkolenia piłki nożnej kobiet z ramienia Polskiego Związku Piłki Nożnej. Nieustępliwa pionierka, chodząca (a raczej biegająca!) inspiracja i spełniona mama. Przede wszystkim jednak ciekawy człowiek. Swoją historią pokazuje, że nie ma rzeczy niemożliwych, a granice są po to, żeby jednocześnie ich pilnować, ale też czasami nie bać się ich przekraczać – jeśli są przeszkodą w realizacji marzeń. Nie tylko sportowych. W rozmowie z Katarzyną Dąbrowską, redaktorką naczelną Glamour i Glamour.pl, selekcjonerka podkreśla jednak, żeby nie spoczywać na laurach. Warto nieustannie dostrzegać kolejne cele. „Nawet, gdy jesteś bardzo dojrzałym człowiekiem i kobietą, która ma swoją historię – prywatną i zawodową – trudno mówić o swoich dokonaniach jak o czymś, co można przejść i wykonać. Tak nie jest”. Nina Patalon zwraca uwagę na moc determinacji. Według niej ważne jest, by mieć plan na siebie, zwłaszcza w tym wymagającym sporcie, jakim jest piłka nożna. Wybiegane marzenia Niny Patalon To była miłość od pierwszego wejrzenia, a dokładniej pierwszego kopnięcia piłki. Pasją do tego sportu zaraził ją ojciec. Jako nastolatka wykazała się determinacją, by rozwijać karierę – przeprowadziła się do Konina, gdzie w klubie Medyk (wówczas kuźni polskich piłkarek) szlifowała swoje umiejętności. Poszło szybko i z przytupem: trzykrotny tytuł mistrzyni Polski juniorek, czterokrotne wicemistrzostwo Polski seniorek, dwukrotny brąz w tych rozgrywkach i trzykrotny Puchar Polski. W mig została dostrzeżona przez selekcjonera reprezentacji U-19. Pięciokrotnie wystąpiła z orłem na piersi. Los sportowca bywa jednak przewrotny. Z powodu (aż siedmiu!) operacji kolana, pełna zapału zawodniczka obrała kierunek trenerski. Okazało się to strzałem w dziesiątkę. Przygodę trenerską rozpoczęła w macierzystym klubie. Praktyka splotła się z wiedzą teoretyczną. Studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu zaowocowały licencją trenera II klasy. Skrzydła rozpostarła opiekując się drużyną juniorek Medyka Konin, a jej kariera szybko poszybowała w górę. Na zajęcia prowadzone przez trenerkę trafiła Ewa Pajor, obecna gwiazda polskiej piłki kobiet. Pasmo sukcesów nie pozostawiło złudzeń – Nina Patalon z przytupem realizowała swoje powołanie. Z wielką mocą rozkwitł też niezwykły talent selekcjonerski. Kolejny etap, trwający do dziś, to reprezentacje narodowe. Obecnie Nina wraz z całą drużyną świętuje awans do finałów mistrzostw Europy w 2025 roku. „Najważniejsze, żebyśmy się zaprezentowały z jak najlepszej strony i odpowiednio przygotowały” – opowiada trenerka. „Moje zawodniczki to są naprawdę fighterki, które nigdy się nie poddają. I nie raz to udowodniły” – dodaje z dumą. Posłuchajcie całej rozmowy i przekonajcie się, jak fascynujący potrafi być świat damskiej piłki nożnej, o którym opowiada nasza pierwsza, polska selekcjonerka. Wszyscy trzymamy kciuki za naszą drużynę, która po raz pierwszy w historii trafiła do szesnastki najlepszych drużyn w Europie! Materiał promocyjny PZPN
Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom
Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii.
W tym artykule: Wstrząsający film dokumentalny „Copa 71” „Copa 71”: pierwszy turniej kobiecej piłki nożnej (nie)wymazany z historii Film dokumentalny „Copa 71”: gdzie oglądać? Kiedy odbyły się pierwsze mistrzostwa świata kobiet w piłce nożnej? Prawdopodobnie większość osób odpowiedziałaby, że w 1991 roku. Nic dziwnego. Bo właśnie informacje o FIFA Women's World Cup China 1991 są powszechnie dostępne. Jednak dwie dekady przed tym turniejem, odbył się jeszcze jeden. A konkretnie Puchar Świata Kobiet w 1971 roku w Meksyku. Niestety został on wymazany z historii. I to na tyle skutecznie, że nie wiedzą o nim nawet fani czy fanki futbolu. O rozgrywkach i sportowczyniach, które wzięły w nich udział, a tym samym zapoczątkowały nową erę w piłce nożnej, opowiada przejmujący film dokumentalny „Copa 71”. To trzeba obejrzeć. Wstrząsający film dokumentalny „Copa 71” „Copa 71” to trwający 90 minut film dokumentalny z 2023 roku. Za jego reżyserię odpowiadają James Erskine i Rachel Ramsey, autorką zdjęć jest Angela Zoe Neil, natomiast montażem zajmowali się Arturo Calvete oraz Mark Roberts. Warto również dodać, że w produkcję zaangażowały się siostry Venus i Serena Williams. Produkcję prezentowano podczas różnych wydarzeń branżowych, w tym m.in. wiosną ubiegłego roku w ramach festiwalu Millenium Docs Against Gravity. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. „Copa 71”: pierwszy turniej kobiecej piłki nożnej (nie)wymazany z historii Kształt danej historii zależy od tego, kto ją opowiada. Z jakiegoś powodu panowie w garniturach, którzy sprawowali władzę nad światowym futbolem, stwierdzili, że lepiej będzie, jeśli o pierwszym kobiecym turnieju w piłce nożnej... nie dowie się nikt. Ukrycie wydarzenia, gromadzącego stutysięczną publiczność to nie lada wyzwanie. Ale koniec tego dobrego. „Copa 71” bazuje m.in. na materiałach archiwalnych, których nie brakuje, bo wspomniany turniej odbył się w totalnym blasku fleszy. O meczach trąbiły media meksykańskie i nie tylko. Rozgrywki przyniosły piłkarkom z Meksyku, Argentyny, Danii, Włoch, Anglii oraz Francji rozgłos i uwielbienie na miarę największych gwiazd. Niestety ich sława nie trwała długo. W produkcji zawarto też wypowiedzi uczestniczek Pucharu Świata Kobiet w 1971 roku, z których wynika, że główne zainteresowane całą sprawą musiały zmierzyć się z dyskryminacją i seksizmem. Mimo to kobiety zgodnie przyznają, że niczego nie żałują, bo spełniły swoje marzenia. Teraz (w końcu!) oddano im głos. Mogą opowiedzieć o tym, co wydarzyło się na stadionie Azteca. Twórczynie i twórcy tego dokumentu przypominają ważną część historii kobiet. Pozwalają piłkarkom opowiedzieć swoją wersję wydarzeń. Koncentrują się na ich przeżyciach, uczuciach oraz emocjach, no i dają należne poczucie sprawczości. Do tego wyjaśniają, komu i dlaczego tak bardzo przeszkadzały te mistrzostwa. Tym samym zwiększają świadomość społeczną. Film dokumentalny „Copa 71”: gdzie oglądać? „Copa 71” to film dokumentalny nie tylko dla osób interesujących się piłką nożną czy jeszcze ogólniej – sportem. Produkcje jak ta wypełniają bowiem historyczne luki. Poza tym oddają cześć tym, którzy przez lata byli pomijani, zapomniani. Dlatego jest jedną z tych, które powinien obejrzeć każdy. Dokument jest dostępny na platformach Canal+ Online, a także vod.mdag.pl. Co więcej, od czasu do czasu organizowane są pokazy „Copa 71” w kinach. Najważniejsze informacje na ten temat znajdziecie u Millenium Docs Against Gravity.
Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję
Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa.
Skąd się wzięła w Twoim życiu piłka nożna? Pokazał mi ją starszy brat. Kiedy wychodził na boisko pograć z kolegami, szłam z nim. Potem trafiłam do sportowego gimnazjum i tam już grałam z chłopakami w drużynie szkolnej w moim rodzinnym Wołominie. Mój wujek grał w piłkę profesjonalnie, na poziomie kadry Mazowsza, więc może coś mamy w genach. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. Co Ci się spodobało w tym sporcie? Połączenie rywalizacji, którą bardzo lubię, z tym że piłka nożna wymaga współpracy. To mój ulubiony sport zespołowy. Jako zawodniczka grałam w piłkę stosunkowo krótko, bo 5 lat. Piłka kobieca była wtedy traktowana po macoszemu – dziewczyny trenowały na kawałku boiska, trenerzy dziewczęcych drużyn też niekoniecznie byli wybitni, łagodnie mówiąc. Grałam z dziewczynami dużo starszymi, bo nie było oddzielnych grup wiekowych – zupełnie inaczej niż dla chłopców. Bardzo się wtedy zniechęciłam. Do grania, ale nie do piłki. Trafiłam na ogłoszenie, że klub Ząbkovia poszukuje trenerki i tak zaczęła się moja przygoda z trenowaniem kobiecych drużyn. Najpierw trenowałam młodziczki, czyli mniej więcej 12-latki, potem zaufano mi i dostałam CLJ-tkę [Centralna Liga Juniorów, czyli ogólnopolska liga rozgrywek piłkarskich przeznaczona dla juniorów – red.]. A teraz jestem trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. To seniorska drużyna. Wiele zawodniczek jest starszych ode mnie. Jakie trzeba mieć cechy, by być dobrą trenerką? Przede wszystkim, mimo że jestem trenerką całej drużyny, to do każdej zawodniczki trzeba podejść indywidualnie. Trzeba mieć jasno określone zasady. Być autentyczną, bo dziewczyny wyczują każdy fałsz. Muszę być pewna każdej swojej decyzji. I mieć pomysł na drużynę. Mija półtora roku, odkąd prowadzisz kobiecą drużynę Polonii Warszawa. Jakbyś podsumowała ten czas? Na początku miałam zderzenie ze ścianą. Nie wiedziałam, jak dziewczyny mnie przyjmą. Musiałyśmy nauczyć się siebie, zaufać sobie, a one musiały zobaczyć we mnie liderkę, a nawet szefa. Teraz wiem, że potrafię zarządzać zawodniczkami, ale też sztabem i wszystkim, co dotyczy zespołu. Jak teraz wygląda kobieca piłka z Twojej perspektywy? Dużo zmieniło się od czasu, gdy zaczynałaś? Bardzo! Dziewczyny w końcu są zauważane. Mogą znaleźć swoją kategorię wiekową, klub, który jest blisko domu, mogą grać z koleżankami, a nie z chłopakami. Pamiętam, kiedy byłam w gimnazjum w klasie sportowej – ja jedna i 20 chłopaków grających w piłkę. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. Gdybyś miała przekonać rodziców dziewczynek, że warto wysłać córkę na treningi piłki nożnej, co byś im powiedziała? Że ten sport uczy całego spektrum umiejętności społecznych. Cały czas trzeba się komunikować, dogadywać z innymi, często pójść na kompromis. One przydadzą się później w każdej pracy i sytuacji w życiu. Każda dziewczynka może grać w piłkę? Czy potrzebne są jakieś fizyczne predyspozycje? One nie są bez znaczenia, ale też nie są najważniejsze. Pamiętam malutką, szczupłą zawodniczkę, z którą pracowałam. Warunki fizyczne na pierwszy rzut oka niepowalające, ale miała taką lewą nogę! I teraz gra w reprezentacji Polski — to Lena Marczak. Jakie cele wyznaczasz sobie i drużynie? Znaleźć się w II lidze. Mamy taką ekipę, że jestem pewna, że możemy to wywalczyć! Dziewczyny mają w klubie świetne warunki, by się rozwijać i wygrywać. Ważne jest, by drużynę kobiecą prowadziła kobieta? Tak uważam. A na pewno musi być w sztabie. Są takie sprawy czy rozmowy, które mogą się odbyć tylko na naszym kobiecym poziomie. Sama widzę, że łatwiej mi zrozumieć dziewczyny, przewidzieć ich problemy, niedyspozycje, czy emocje. Dużo kibiców przychodzi na mecze dziewczyn? Coraz więcej! Przychodzą rodziny i znajomi zawodniczek. Przychodzą też kibice Polonii, czujemy się ważną drużyną dla klubu! Kto jest dla Ciebie inspiracją, idolką w pracy? Na pewno selekcjonerka Nina Patalon. Imponuje mi jej samozaparcie, upór. To pierwsza Polka, która ma licencję UEFA Pro. To ona wytyczyła ścieżkę dla innych kobiet w Polsce. Pokazała, że warto spełniać marzenia i one są w zasięgu. Awans, który wywalczyła z naszą reprezentacją kobiecą, na mistrzostwa Europy, jest wielką sprawą. A Twoje marzenia? Iść jej śladem. Ale na razie skupiam się na mojej drużynie. Chciałabym ją rozwijać i zbudować w Polonii społeczność wokół kobiecej piłki. Z czego jesteś najbardziej dumna? Że podjęłam się zadania poprowadzenia tej drużyny. I że nie poddałam się w trudnych momentach.
Historia polskiej piłki nożnej kobiet to opowieść o uporze i pasji. Były wykluczane, nie mogły rywalizować
Historia sportu pisana jest przez mężczyzn. Kobiety długo były wykluczone z wielu konkurencji, nie mogły rywalizować na imprezach sportowych.
Gdy w mojej miejscowości powstawała dziewczęca drużyna piłki nożnej, lokalne gazety pisały o sensacji. Zaczynałyśmy bez strojów, na bocznym boisku, podporządkowując się pod grafik męskiej części klubu. Od tamtej pory minęło 18 lat. Wciąż jednak to chłopcom na zajęciach WF-u proponuje się granie w nogę częściej. 39% piłkarek uważa, że to właśnie stereotyp o piłce zarezerwowanej dla mężczyzn jest największą barierą jej rozwoju wśród kobiet. Na szczęście teraz coraz rzadziej zdziwienie budzi dziewczynka, która chce grać z chłopakami lub pójść na profesjonalny trening. Jednak patrząc na historię, to w ogóle cud, że w Polsce kobiety dziś grają w „nogę” zawodowo. Pierwsze podania Gdy w 1921 roku polska kadra narodowa mężczyzn rozgrywała pierwsze oficjalne spotkanie międzypaństwowe, w Poznaniu formowała się TS Unia Poznań. Powstała w ramach istniejącego już męskiego zespołu Towarzystwa Sportowego Unia Poznań i uznawana jest za pierwszą żeńską drużynę w kraju. Stolica Wielkopolski wkrótce mogła pochwalić się aż dwoma damskimi klubami – oprócz Unii, także Zorzą Poznań. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. Wcześniej kobiety grały amatorsko, dla przyjemności, bez struktur. W rozwoju dyscypliny nie pomagały wojny, sytuacja w kraju, a także… brak przeciwniczek. Wiele zespołów rozpadało się, bo nie było z kim grać ani nie było chętnych do dołączenia do drużyny. Kobieca piłka przez lata była ciekawostką, obiektem ironicznego zainteresowania. Dla samych zawodniczek – polem walki z patriarchatem i maczystowskimi zasadami rządzącymi futbolem. Działała nieoficjalnie, z chęci i pasji, bez wsparcia instytucji. Mecze kobiet nazywano cyrkiem. Próbowano podważać przygotowanie zawodniczek oraz ich fizyczne możliwości, argumentując, że to sport dla silnych mężczyzn, a kobiety są zbyt delikatne, zbyt wrażliwe i zbyt słabe. Pojawiały się nawet teorie, że przyjmowanie piłki na klatkę piersiową może powodować raka. Wszystkie te nieprawdziwe informacje dotyczące zdrowia na pewno przyczyniły się do spowolnienia rozwoju piłki nożnej kobiet w Polsce. Nasz kraj nie był więc wyjątkiem, jednak wkrótce wszędzie indziej szybciej dostrzeżono potencjał tej dyscypliny i zaczęto działać. W latach 60. o mistrzostwa kraju grały już Czechosłowaczki, swoje kluby zakładały Austriaczki i Francuzki czy piłkarki ze Skandynawii. Włoszki, podobnie jak Brytyjki, powołały swoją federację piłkarską. Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. Pierwsza kadra narodowa W 1979 roku powołano Komisję do spraw Piłki Nożnej Kobiet przy Głównym Komitecie Sportu i Turystyki, którą później wcielono w struktury Polskiego Związku Piłki Nożnej. Wtedy też rozpoczął się pierwszy w pełni oficjalny sezon piłkarskiej ligi kobiet. 27 czerwca 1981 Polki zagrały mecz reprezentacji kobiet z Włochami, który uznaje się za pierwszy w historii oficjalny występ kadry narodowej. Nasze rodaczki przegrały 0:3. W prasie pisano: „Polki ładniejsze, Włoszki skuteczniejsze”. Choć sam występ mógł dać początek rozwoju kadry narodowej, zawodniczki w ramach reprezentacji grały później nieregularnie. Pierwszy Puchar Polski Po historycznym występie Biało-Czerwonych, dokładnie cztery lata później, piłkarki doczekały się pierwszych rozgrywek Pucharu Polski, w których udział wzięło wówczas 16 drużyn. Finał w 1985 roku wygrały Czarne Sosnowiec, pokonując Pafawag Wrocław 2:1. Do dziś zespół ze Śląska pozostaje najbardziej udekorowanym w historii kobiecego futbolu, zdobywając trzynaście tytułów. Co ciekawe, nie byłoby sukcesów Czarnych, gdyby nie same kobiety i ich chęć do gry. Damska sekcja drużyny narodziła się po tym, jak w 1974 roku w „Wiadomościach Zagłębia” ukazał się list czytelniczki, w którym domagała się założenia klubu żeńskiego. W odpowiedzi opublikowano ogłoszenie zapraszające zainteresowane panie na spotkanie organizacyjne. Sala, którą przygotowano, okazała się za mała. Pojawiło się ponad 80 kobiet. Pierwsze sukcesy Polki pierwszy mecz o punkty na arenie europejskiej rozegrały w 1989 roku, przed nim wygrywając swoje pierwsze międzynarodowe spotkanie na turnieju we Włoszech. Jednak dopiero w 2001 nasz klub, AZS Wrocław, zadebiutował w Pucharze UEFA. Na największy dotychczas sukces polskiej piłki kobiecej – w dodatku od razu udekorowany złotem – czekano jeszcze ponad dekadę, kiedy w 2013 roku reprezentacja do lat siedemnastu U-17 zdobyła mistrzostwo Europy. Do tej pory to jedyne takie trofeum w dorobku Polek. Wcześniej poprzedził je awans do finałów w 2007 roku przez kadrę U-19. Łącznie mamy sześć reprezentacji: seniorską, U-19, U-17 u U-15, futsalu i beach soccer. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. Mimo nie zawsze sprzyjających warunków, w historii polskiej piłki zdążyło zapisać się wiele utalentowanych zawodniczek. Mamy takie nazwiska jak Zofia Klim, pierwsza kapitanka reprezentacji. Są polskie piłkarki, jak Luiza Pendyk czy Barbara Rembiesa, które w latach 90. wyjechały do zagranicznych klubów. Jest Katarzyna Kiedrzynek – jedna z najlepszych bramkarek na świecie i pierwsza Polka w finale Ligii Mistrzyń (2015). Jest też Katarzyna Wierzbowska, pierwsza polska sędzia w finale Mistrzostw Świata Kobiet (2003). Wypada wspomnieć także o nieżyjącej już Irenie Półtorak, działaczce, która przez 27 lat była kierowniczką i jedną z założycielek sekcji Czarnych Sosnowiec. Przez 20 lat kierowała także kadrą narodową. To Nina Patalon, jedyna Polka z najwyższą licencją trenerską UEFA Pro, poprowadziła Biało-Czerwone do grudniowego, historycznego awansu na Euro 2025. Na czele z najlepszą dotychczas polską piłkarką Ewą Pajor w roli kapitanki. W lipcu tego roku Polki po raz pierwszy więc zagrają w Mistrzostwach Europy. Występ w turnieju w Szwajcarii wywalczyły sobie, pokonując w barażach Austrię. W lipcu będziemy wspólnie kibicować naszej drużynie!
2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy
Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak.
Kobiecy futbol jest dziś jedną z najprężniej rozwijających się dyscyplin sportowych na świecie. Głośno było o zwycięstwie Hiszpanek w Mundialu (nie tylko ze względu na skandal z pocałunkiem), amerykańskiej piłkarce Megan Rapinoe, która wywalczyła równe męskim wynagrodzenia dla kobiecej reprezentacji, i Netfliksie, który w USA wykupił prawa do transmitowania kolejnych rozgrywek FIFA Women's World Cup w 2027 i 2031 roku. Rośnie liczba fanów, zwiększa się wartość komercyjna i potencjał reklamowy tej dyscypliny. Z badania przeprowadzonego dla PZPN wynika, że 63% Polek jest zainteresowanych wydarzeniami związanymi z piłką. Zmiany w naszym kraju zauważa nasza największa piłkarska gwiazda, Ewa Pajor, na co dzień piłkarka FC Barcelona i kapitanka polskiej reprezentacji. „Mamy wiele drużyn tylko kobiecych, akademii, gdzie są i chłopcy, i dziewczynki”, mówi. Gdy pytam, jak wspomina swoje początki, przyznaje, że choć była jedyną dziewczyną grającą w drużynie z chłopakami i nie było to na tamten czas czymś całkowicie normalnym, nigdy nie doświadczyła hejtu. Dziś jednak widzi, jak bardzo na plus wychodzą zmiany i jak wygląda rozwój piłki nożnej kobiet w naszym kraju. „Robimy ogromne postępy”, dodaje. Zmiany widać już na poziomie liczb. W 2013 w Polsce w rozgrywkach grało zaledwie 3 tys. kobiet, w 2022 roku było to ponad 25 tys. Coraz więcej z nas obejmuje pozycje sędzi czy trenerek. Liczba tych ostatnich od 2013 roku z 60 wzrosła do prawie 800 w 2022. Od sezonu 2020/2021 piłka nożna kobiet może liczyć na transmisje z meczów Ekstraligi, które gromadzą przed telewizorami tysiące widzów. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. Rekord frekwencji damskiego futbolu Jak mówi Joanna Wiśniowska, dziennikarka zajmująca się tematyką kobiecego futbolu, zmianą na pewno jest to, że kibice w ogóle wiedzą, że Polska ma reprezentację kobiecą. Zwłaszcza że niektóre media zauważyły to dopiero po awansie do Euro 2025. Do tego podczas meczu w Gdańsku, „gdzie kobieca reprezentacja ma swój dom i gra na jednym z najpiękniejszych stadionów w kraju, padł rekord frekwencji damskiego futbolu”, dodaje Wiśniowska. Spotkanie z Rumunią oglądało tam ponad 8 tysięcy osób. I dodaje, że po awansie rozmawiała z Kingą Szemik, naszą bramkarką. „Powiedziała mi coś, co moim zdaniem jest bardzo ważne: Mam nadzieję, że to wszystko, co teraz się dzieje, będzie początkiem nowej ery, w której dziewczynki będą miały dużo łatwiej niż my. Wierzę, że drzwi do futbolu będą przed nimi otwarte i że dziewczyny będą mogły uprawiać ten sport z czystej pasji”. Podobne życzenie ma Ewa Pajor, która chciałaby, by tym awansem jeszcze bardziej spopularyzować piłkę wśród kobiet. Na to wpływ mają nie tylko sukcesy reprezentacji (seniorskiej czy młodzieżowej), ale także indywidualne osiągnięcia Polek, jak chociażby transfer właśnie Ewy Pajor do FC Barcelony. Historyczny turniej kobiecej reprezentacji Choć widoczność i rozpoznawalność piłkarek zwiększa się, do równości traktowania jeszcze daleka droga. Same zarobki to przepaść. Pajor po dołączeniu do Barcelony uplasowała się w grupie najlepiej zarabiających piłkarek na świecie z sumą 500 tysięcy euro rocznie, podczas gdy Robert Lewandowski w tym samym klubie kasuje ponad 33 miliony. Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. Oprócz sukcesów, które torują drogę kolejnym pokoleniom, jak podkreśla Golasz, ważne jest samo wspieranie rosnących talentów i tworzenie warunków do ich rozwoju zarówno na poziomie klubowym, jak i reprezentacyjnym, a także promocja piłki kobiet, również regionalnie. W lipcu nasza kobieca reprezentacja zagra swój pierwszy historyczny turniej. Selekcjonerka Nina Patalon deklaruje, że na Mistrzostwa Europy jedziemy po doświadczenie i dobrą grę. Bez względu na to, co się wydarzy na turnieju, z pewnością dzięki naszej drużynie rozwój polskiej piłki kobiecej jest już nie do zatrzymania.
Polkę okrzyknięto najpiękniejszą sędzią piłkarską świata. Ale to jej talent i pasja są wzorem dla milionów kobiet
„Mam miłą, dziewczęcą aparycję. Chłopaki często uważają, że mogą sobie na boisku na więcej pozwolić. Aż do pierwszej próby zlekceważenia mnie” – wyznaje. Z Karoliną Bojar-Stefańską rozmawia redaktorka naczelna GLAMOUR, Katarzyna Dąbrowska.
Karolina Bojar-Stefańska w sędziowaniu piłki nożnej przejęła pałeczkę po swoim dziadku. Dziś jest uznaną sędzią i przeciera szlaki dla dziewczyn, które chciałyby iść jej drogą. Katarzyna Dąbrowska: Jak to się wszystko zaczęło? Karolina Bojar-Stefańska: Byłam lekkoatletką, mistrzynią Małopolski w biegach przełajowych na 3000 m, ale niestety moją karierę przerwała kontuzja przeciążeniowa. Miałam wtedy 17 lat. W trakcie leczenia przypadkowo dowiedziałam się o zapisach na kurs sędziowski. Mój dziadek był sędzią piłkarskim, i gdzieś z tyłu głowy zawsze miałam myśl, że to fajny zawód. Jako dziecko oglądaliśmy razem mecze, lubiłam, kiedy dziadek tłumaczył mi decyzje sędziów, analizował je na głos. Stwierdziłam: czemu nie mam spróbować? Nie myślałam, że to będzie moje zajęcie na kolejne lata, raczej obstawiałam wtedy, że będzie to przygoda, o której opowiem na imprezie zaskoczonym znajomym. 2025 to niezwykły rok kobiet w piłce nożnej! Po raz pierwszy Polki zagrają w finałach Mistrzostw Europy Zainteresowanie damskim futbolem rośnie. Zmiany paradygmatu dokonują się na naszych oczach, w Polsce i za granicą. Powoli, ale jednak. I wpadłaś po uszy? Sędziowanie jest jak narkotyk, szybko się o tym przekonałam. Po kursie zostałam rzucona na głęboką wodę. W czasie szkolenia oglądamy klipy, uczymy się zasad, ale nie sędziujemy, nikt nie przygotowuje nas boiskowo. To było naprawdę niesamowite przeżycie, kiedy po raz pierwszy wzięłam chorągiewkę do ręki i jako sędzia asystentka wbiegłam na boisko. Szczerze mówiąc, nie do końca czułam, co mam zrobić z tą chorągiewką - wiedziałam to tylko w teorii... Towarzyszyło temu wrażenie jak podczas pierwszej jazdy samochodem na kursie na prawo jazdy. Z każdym meczem nabierałam doświadczenia oraz pewności siebie. Wiążesz swoją przyszłość z sędziowaniem? To nie takie proste. W Polsce sędziów zawodowych jest niewielu, w praktyce zawodowstwo możliwe jest tylko w przypadku sędziowania męskiej ekstraklasy. Sędziowie w niższych ligach i sędzie w ligach kobiecych pracują jako amatorzy. Dlatego postanowiłam połączyć moje dwie pasje, którymi są sport i prawo. Ukończyłam aplikację adwokacką i obecnie Pracuję z zawodnikami, klubami sportowymi i innymi podmiotami rynku sportowego. Dużo czasu poświęcam też nauce, obecnie piszę doktorat z zakresu prawa sportowego. To mnie pasjonuje. Kiedy myślę o przyszłości, to w idealnym scenariuszu widzę siebie godzącą obowiązki rodzinne i zawodowe z moją pasją do piłki nożnej. Pierwszy kobiecy turniej piłkarski został wymazany z historii. Ten wstrząsający film oddaje głos jego bohaterkom Choć trudno w to uwierzyć, wydarzyło się naprawdę. Film dokumentalny „Copa 71” opowiada o mistrzostwach świata kobiet w piłce nożnej, które zostały wymazane z historii. To nie fair, że w Polsce nie istnieje zawodowe sędziowanie kobiece. Rozgrywki kobiece wciąż w aspekcie finansowym, organizacyjnym i medialnym łatwiej jest przyrównać do meczów niższych lig męskich, aniżeli do męskiej ekstraklasy. To się jednak zmienia, w głównej mierze dzięki rozwojowi piłki kobiecej i sukcesom, jakie nasze piłkarki odnoszą na arenie międzynarodowej. Jednak jest to proces i wymaga czasu. Kobieca piłka nożna to obecnie najszybciej rozwijająca się dyscyplina sportu na świecie i znajduje to odzwierciedlenie we wzrastającym poziomie naszej rodzimej ligi. Jestem przekonana, że ten rozwój będzie też widoczny w kobiecym sędziowaniu, a ewentualne debiuty w ekstraklasie na pewno otworzą drzwi do rozmów o kontraktach zawodowych. Marzenia sędzi piłkarskiej? Kariera sędzi międzynarodowej to oczywiście szczyt marzeń i ukoronowanie dla kariery sędziego, najwyższy poziom sędziowania kobiecego. Natomiast niewątpliwie pociąga nas to, co tu i teraz jest nieosiągalne, a w Polsce żadna kobieta nie poprowadziła jeszcze jako sędzia główna zawodów Ekstraklasy. To wciąż niezdobyty grunt i na pewno można by dopisać to do mojej listy marzeń. Jak czujesz się w męskim świecie piłki nożnej? Przed dziesięcioma laty byłam jedyną dziewczyną na kursie. Teraz coraz więcej dziewczyn decyduje się na sędziowanie lub gra w piłkę, nie czuję się już tak odosobniona (śmiech). Ale od początku wiedziałam, że moja płeć nie ma znaczenia, a na pewno nie jest taryfą ulgową. Przede wszystkim muszę być w świetnej formie fizycznej, bo sędziuję męską piłkę. Niejako rywalizuję z mężczyznami. Oprócz świetnego przygotowania fizycznego muszę wykazać się zdolnościami interpersonalnymi, czyli kompetencjami miękkimi, przekładając to na język korporacji. W czasie meczu, na boisku zarządzam zawodnikami. A to są dorośli faceci, często dużo starsi ode mnie. Przed meczem patrzą na mnie z zaciekawieniem i są dla mnie mili, ale nie ufają mi od razu. A ja tym bardziej muszę pokazać osobowość i charakter, muszę im dać jasny sygnał, że to ja jestem sędzią na boisku, muszę mieć autorytet, w innym wypadku moja rola nie ma sensu. Czyli to, że sędziuje kobieta, nie wzbudza w zawodnikach emocji? Kiedy pojawiam się przed meczem, zdarza się jeszcze wciąż, że jest poruszenie, zawodnicy postrzegają mnie jako „atrakcję”. Są dla mnie mili, ja też się uśmiecham, rozmawiamy. Zaczynamy więc od pozytywnych emocji, a potem wychodzimy na boisko. I wszyscy zapominają, że z gwizdkiem biega kobieta, bo są w ferworze meczu, walki. Zachowują się zwyczajnie, przeklinają, kłócą się, dyskutują. Adrenalina bierze górę. Wielokrotnie zdarza się, że zawodnik biegnie i rzuci wiązanką do sędziego, potem odwraca się, widzi, że to ja, i od razu przeprasza. Ma 23 lata i już prowadzi seniorską drużynę kobiecą Polonii Warszawa. Bogumiła Szczurowska ma wyjątkową misję Z roku na rok jest coraz więcej trenerek. Bo piłka nożna jest dla dziewczyn i to wbrew opinii bardzo kobiecy sport. Rozmawiamy z Bogumiłą Szczurowską, 23-letnią trenerką kobiecej drużyny Polonii Warszawa. Chcesz mi powiedzieć, że nigdy nie doświadczyłaś seksizmu na boisku? Dlatego nigdy nie zapomnę mojego pierwszego meczu jako sędzia główna. To był mecz trampkarzy w Krakowie. Pełnowymiarowe boisko, bez asystentów, ogromne przeżycie.Oczywiście, że doświadczyłam. Ale nie do końca potrafię powiedzieć, czy to dlatego, że jestem kobietą, czy może dlatego, że byłam młodą niedoświadczoną sędzią. Bo sędziowie w ogóle spotykają się z agresją, bez względu na płeć. Dlatego nigdy nie zapomnę mojego pierwszego meczu jako sędzia główna. To był mecz trampkarzy w Krakowie, kilka tygodni po skończeniu kursu sędziowskiego. Pełnowymiarowe boisko, bez asystentów, ogromne przeżycie. Wiedziałam, że mam problemy, zdarzało mi się jeszcze podjąć błędną decyzję. W pewnym momencie gwizdnęłam karnego, na szczęście dla mnie był bezdyskusyjny. Ale rozwścieczony trener wbiegł na boisko i puścił mi taką wiązankę… Pamiętam to co do słowa. Wmurowało mnie. Nie wiedziałam, jak zareagować, wbiło mnie w ziemię, a raczej nigdy nie zapominam języka w buzi. Po meczu opisałam wszystko w sprawozdaniu, trener stracił pracę i dostał karę finansową. Dla mnie to był chrzest bojowy. Od tamtej pory już nikt nie wytrącił mnie na boisku z równowagi. Panuję na sobą. Wychodzę na boisko, nie mając żadnych oczekiwań co do ludzi, nie liczę, że ktoś będzie mnie lepiej traktował, bo jestem kobietą, że będzie dla mnie milszy czy łaskawszy. Nie chcę taryfy ulgowej. Ma dla Ciebie znaczenie, czy sędziujesz mecz kobiecy, czy męski? Tak, bo to jest trochę inna piłka. Kobieca jest co do zasady wolniejszą grą, ale jest też bardziej nieprzewidywalna. Zdarza się, że problem wymagający mojej interwencji ma swoje źródło w oderwaniu od akcji. Z drugiej strony kobiety są na boisku bardziej pomysłowe, zaskakują mnie często rozegraniem piłki, muszę na to reagować, modyfikować swój sposób poruszania. Z dziewczynami inaczej też buduję kontakt, to naturalne i zrozumiałe. Męska piłka jest natomiast szybsza i do takich zawodów muszę być lepiej przygotowana fizycznie. Jest też bardziej przewidywalna, co pozwala mi się lepiej skoncentrować. Za to panowie więcej na boisku kombinują, starają się wyolbrzymiać, naciągnąć sędziego na korzystną decyzję. U kobiet jest tego mniej. Twoje mocne cechy na boisku? Mam zdecydowany charakter. Jeśli chodzi o sędziowanie, nauczyłam się wyłączać emocje. Znam też swoją wartość. Nie daję sobie żadnej taryfy ulgowej. Muszę biegać tak jak mężczyźni, nie chcę usłyszeć, że jestem kobietą, to mam prościej. Nikt mnie nie awansował tylko dlatego, że jestem kobietą, że jest trend na kobiety w piłce. Każdy awans to efekt mojej ciężkiej pracy. Kobiecość bywa Twoim atutem? Jeśli ją umiejętnie wykorzystam, to tak. Na przykład zakorzeniony w społeczeństwie szacunek do kobiet może być moją wielką siłą. Świadoma osobowość podparta płcią może być ogromnym atutem. Działa też efekt zaskoczenia, np. Zawodnicy, widząc mnie, nie spodziewają się, że mogę być od nich szybsza, a jestem (śmiech). I to zawsze wzbudza respekt. Podobnie działa to, że jestem stanowcza. Mam miłą, dziewczęcą aparycję, lubię pożartować. Ale jak przyjdzie co do czego… Chłopaki często uważają, że mogą sobie na boisku na więcej pozwolić. Aż do pierwszej próby zlekceważenia mnie. Za swój atut uważam tę zdolność zaskoczenia zawodników, z którymi wchodzę w interakcje na boisku. Idole w sędziowskim świecie? Mój mąż i jednocześnie mentor Daniel Stefański. Absolutnie nie głaszcze mnie po głowie, punktuje wszystkie moje błędy i niedociągnięcia. Jest naprawdę wymagający, ale dzięki temu bardzo się rozwijam. Jeździ na moje mecze, robi szczegółowe notatki i potem je razem omawiamy. To wspaniała nauka, dzięki Danielowi zrobiłam olbrzymi postęp. Bardzo mi imponuje. Obserwuję, jak przygotowuje się do meczów, jak radzi sobie z trudnymi sytuacjami. Podziwiam jego profesjonalizm, to, jak podchodzi do ciała, jak jest jego świadomy. Ma holistyczne podejście do zawodu sędziego. Zwraca uwagę na zdrowie emocjonalne. To on pomógł mi z tematem hejtu. Doświadczyłaś hejtu? Nigdy w realu, ale w internecie już tak. To dla osoby ambitnej, jaką jestem, nie było proste. Miałam poczucie niesprawiedliwości. Daniel spytał: po co ty to czytasz? Tam nie znajdziesz nic wartościowego. Unikaj rzeczy, które mogą cię osłabiać, szukaj tych, które cię budują. Bardzo mnie to wzmocniło, teraz radzę sobie świetnie. Poczucia własnej wartości nie szukam w komentarzach w internecie, mam je zakorzenione głęboko w sobie. Mecz marzeń, który chciałabyś sędziować? Marzę o dużym, pełnym kibiców stadionie, głośnym dopingu. Dotychczas raz w życiu miałam możliwość sędziować mecz, na który przyszło 23 tysiące kibiców. To był mecz towarzyski Górnik Zabrze - Hajduk Split. Sędzią głównym był Daniel, ja asystowałam. Atmosfera była niesamowita, przez całe spotkanie miałam gęsią skórkę. To jest dla mnie ogromna motywacja, by kiedyś regularnie sędziować takie mecze. Nie potrafię opisać tego uczucia. Ukoronowaniem kariery dla każdego sędziego są mecze finałowe, pucharowe - Puchar Polski czy finał Ligi Mistrzów. Zobaczymy, co przyniesie przyszłość. Dziś sędziowie też stają się gwiazdami. Czujesz to? Absolutnie nie. Świetnie można zilustrować to przykładem Daniela, który jest topowym sędzią, a niestety bardzo często spotyka się z agresją. Jasne, w realu dużo osób go komplementuje, wyraża podziw oraz sympatię, chce się z nim fotografować, ale w internecie, czy na trybunach, jak każdego sędziego spotykają go wyzwiska i bluzgi... Sędziowie bardzo rzadko są doceniani. Jeśli szuka się uznania, to nie można zostać arbitrem piłkarskim. Satysfakcję trzeba mieć w sobie. Tłumy kochają piłkarzy i trenerów, a nie sędziów. Historia polskiej piłki nożnej kobiet to opowieść o uporze i pasji. Były wykluczane, nie mogły rywalizować Historia sportu pisana jest przez mężczyzn. Kobiety długo były wykluczone z wielu konkurencji, nie mogły rywalizować na imprezach sportowych. Kobieca piłka nożna rozwija się bardzo dynamicznie. Czy w środowisku sędziujących dziewczyn też widzisz zmianę na lepsze? Tak. Sędziowanie kobiece spotyka się z coraz to nowymi wyzwaniami. Na naszych meczach jest coraz więcej kamer, zawodniczki z roku na rok prezentują coraz wyższy poziom sportowy. To powoduje, że sędzie też musza poświęcić więcej czasu na przygotowanie fizyczne, a ewentualne błędy są bardziej widoczne. To wszystko wpływa na profesjonalizację kobiecego arbitrażu. Za chwilę zostaniesz mamą. Planujesz wrócić na boisko? Tak, zdecydowanie! Przez całą ciążę jestem bardzo aktywna fizycznie, trenuję, wychodzę na długie wybiegania. Sport to moja wielka pasja i styl życia. Mam nadzieję, że dzięki pracy z fizjoterapeutą wrócę do formy i na boisko jak najszybciej. Co mogłabyś poradzić dziewczynom, które marzą o sędziowaniu meczów piłki nożnej? Zamknijcie oczy i zaufajcie temu, co w waszych sercach. To trudna droga, na której spotkacie wiele przeszkód i wątpliwości. Zderzycie się też z agresją. Ale nie ma chyba drugiej takiej profesji, w której w tak młodym wieku możemy się zahartować i ukształtować naprawdę silny charakter. I pamiętajcie, sędziowanie, choć w teamie, jest sportem indywidualnym, w którym najważniejszym trenerem jesteście wy dla samych siebie. Zbierajcie rady mentorów, obserwatorów i starszych kolegów, trenujcie i same sobie stawiajcie wysokie cele. W momencie tak dynamicznego rozwoju piłki kobiecej, nigdy nie wiemy, jakie możliwości pojawią się dla nas za moment. A wtedy musimy być gotowe na to, by podołać nowym wyzwaniom.
Piłka jest kobietą – o tym, jak dziewczyny przełamują stereotypy
Kobiety na boisku? Jak najbardziej! Piłka nożna nie jest zarezerwowana tylko dla mężczyzn. Uprawiając ten zespołowy sport, nawet hobbystycznie, dorastające dziewczyny nabierają pewności siebie. Potrafią nazywać emocje i stawiać granice. Wzmacniają więzi społeczne, ponieważ rozumieją swoje uczucia, a to procentuje również w dorosłym życiu. Po długiej przerwie damska piłka nożna z impetem wraca do gry. Inicjatywy jak „Dziewczyny. Drużyna nie tylko na boisku” czy Puchar Tymbarku dodają wiary nie tylko młodym piłkarkom.
Dziewczyny, do boju! Sport to pokłosie pasji. By w pełni się nim cieszyć, niezbędna jest świetna zabawa, zdrowa rywalizacja i przestrzeganie reguł, w tym złotej zasady fair play. Gra w piłkę nożną to aktywna nauka dyscypliny, uczciwości i równości. Dzięki tym wartościom budujemy zdrowe, trwałe i mocne więzi międzyludzkie, oparte na wzajemnym szacunku, które tworzą ład w świecie pełnym chaosu. Dlaczego to wszystko ma być nieosiągalne dla dziewczyn? Powszechnie wiadomo, że ponad 100 lat temu to kobiety były łączone z piłką nożną. Co ciekawe, na świecie coraz chętniej wracamy do podziwiania utalentowanych pań na boisku. Przykładem jest Anglia, gdzie damskie rozgrywki śledzi nawet 80 tysięcy kibiców na stadionach. To nie musi być gra profesjonalna. Piłka nożna może stać się dla dziewczyn formą spędzania wolnego czasu, spotkaniem z przyjaciółkami, dbaniem o siebie czy nastoletnią zajawką. Każdy powód jest dobry, by wbiec na boisko i czerpać satysfakcję z gry – niezależnie od płci. Warto dodać dziewczynom mocy i sprawić, by na boisku czuły się równie swobodnie jak chłopcy. Wszystko to poruszają działania PZPN, w tym inspirująca kampania „Dziewczyny. Drużyna nie tylko na boisku”. Dziewczyński dream team Celem kampanii jest udowodnienie, że piłka nożna bez względu na płeć pomaga zawiązać trwałe przyjaźnie, zdobyć niezwykłe życiowe doświadczenia i przydatne umiejętności. Wszystkie informacje można odnaleźć na stronie. Dla dziewczyn i ich rodziców są dostępne m.in. mapy z ofertą piłkarską w całej Polsce, lista kontaktowa do osób odpowiedzialnych za piłkę nożną kobiet w danym regionie, a także tematyczne poradniki. Projekt „Dziewczyny. Drużyna nie tylko na boisku” zmienia stereotypowe postrzeganie roli kobiet w świecie sportu. Dotyczy to też spojrzenia rodziców, którzy dzisiaj nie zawsze wystarczająco wspierają swoje córki. Ich wątpliwości zostają rozwiane. Zaczynają doceniać piękno futbolu również w kobiecej odsłonie i motywować swoje pociechy. Wybiegane (piłkarskie) marzenia Równie ważny w propagowaniu młodzieżowej piłki nożnej jest organizowany od ćwierćwiecza Puchar Tymbarku. Wyjątkowe święto sportu gromadzi młodych pasjonatów tej dyscypliny, którzy mogą rozwinąć swoje umiejętności, zmierzyć się z rówieśnikami i cieszyć niezwykłymi nagrodami, takimi jak finał rozegrany na PGE Narodowym czy spotkanie z reprezentacją Polski. Największy w Europie turniej piłkarski dla dzieci od wielu lat wychowuje przyszłe reprezentantki i reprezentantów Polski. Do 31 stycznia trwają zapisy do jego jubileuszowej, XXV edycji – wystarczy wejść na stronę turnieju i zgłosić drużynę! Inicjatywa jest kierowana do szkół, jednak zgłoszenia mogą dokonać również rodzice. To doskonały początek fascynującej przygody z piłką nożną. Puchar Tymbarku to wiele inspirujących historii. W Chorzowie jedna z zawodniczek nie miała szkolnej drużyny. Z rodzicami zainteresowała turniejem nauczyciela wychowania fizycznego, a później wspólnie zachęcili koleżanki z klasy do udziału w rozgrywkach. Utworzony zespół wygrał w swojej kategorii, a obecnie z drużyny, w której tylko jedna zawodniczka z dziesięciu grała na co dzień w klubie piłkarskim, tylko jedna nie uczęszcza obecnie na regularne treningi. Wystarczy odrobina odwagi i dużo pasji, by dziewczyny czerpały z tego sportu pełnymi garściami i osiągały wspaniałe sukcesy! Kobiece inspiracje – Nina Patalon i Ewa Pajor Obok tych nazwisk nie można przejść obojętnie. Ambitne piłkarki z mocą zapisały się na kartach historii polskiej piłki nożnej i z pewnością stały się wzorem do naśladowania – szczególnie dla marzących o tym sporcie kobiet. Co je łączy? Ogromna pasja, imponująca determinacja oraz… Puchar Tymbarku. Nina Patalon to prawdziwa pionierka: pierwsza w Polsce trenerka z licencją UEFA Pro (najwyższą możliwą kwalifikacją do uprawiania tego zawodu), pierwsza kobieta-selekcjonerka reprezentacji piłkarskiej, a także wieloletnia ambasadorka turnieju. Jak nikt inny reprezentuje przykład utalentowanej kobiety w sporcie zdominowanym przez mężczyzn. Aktywnie propaguje damską odsłonę piłki nożnej w Polsce i zachęca dziewczynki do uprawiania tego sportu – zarówno w formie ciekawych zajęć dodatkowych, jak i w pełni profesjonalnie. Trenerka w tym procesie podkreśla sprawczość dorosłych, zwłaszcza rodziców. To my możemy zainteresować dzieci sportem. Od nas zależy, czy stworzymy im angażujące i atrakcyjne warunki do odkrywania swoich pasji i talentów. Dotyczy to w równej mierze chłopców, jak i dziewczyn. Ewa Pajor to już fenomen, a popularność wybitnej napastniczki stale rośnie. Piłkarski kunszt szlifowała pod okiem Niny Patalon w klubie Medyk Konin. Jej kariera rozwinęła się w błyskawicznym tempie. Wraz ze swoją drużyną zdobyła pierwsze w historii mistrzostwo Polski. Już jako nastolatka uzyskała nagrodę Golden Player od przedstawicieli UEFA. Kolejne lata to pasmo imponujących sukcesów. Mimo młodego wieku można pozazdrościć jej sportowego dorobku, m.in. umieszczenia przez „The Guardian” na 27. miejscu w rankingu najlepszych piłkarek świata. Obecnie nasza rodzima gwiazda występuje w klubie FC Barcelona, została też królową strzelczyń Bundesligi. Piłkarka wraz z reprezentacją i trenerką, Niną Patalon, świętuje właśnie awans na Euro 2025. Dzięki tym osiągnięciom i umiejętnościom mówi się o niej jak o kobiecej wersji Roberta Lewandowskiego. Ewa Pajor udowadnia, że piłka nożna jest kobietą. Ona również brała udział w Pucharze Tymbarka, tak jak ponad 80 reprezentantek i reprezentantów Polski, m.in. Paulina Dudek, Weronika Zawistowska, Krzysztof Piątek, Arkadiusz Milik i Piotr Zieliński. Dziewczyny mogą być, kim chcą. Mogą realizować się na boisku i być świetnymi piłkarkami. Mogą odważnie realizować swoje marzenia i sięgać gwiazd. Jak najbardziej mogą przekraczać granice, wyznaczać nowe i obierać nieznane dotąd kierunki, które potrafią zmienić bieg światowych, często skostniałych reguł. Zdecydowanie mogą kształtować swój charakter wedle własnych upodobań, budować fascynujące relacje i czerpać z aktywności fizycznej (oraz życia) wszystko, co najlepsze. Polski Związek Piłki Nożnej, opisana kampania „Dziewczyny. Drużyna nie tylko na boisku” i Puchar Tymbarku stanowczo do tego zachęcają. Materiał promocyjny PZPN