Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Małe końce świata” Justyny Mazur
„Małe końce świata” Justyny Mazur to książka mocna, szczera, osobista. Do tego pięknie wydana. Sprawdźcie, co jeszcze o tej lekturze sądzą nasze czytelniczki, które dostały ją do recenzji w ramach Klubu Książkowego Glamour / Glamour Book Club.
Twórczyni bijących rekordy popularności podcastów wraca do swoich korzeni, czyli słowa pisanego. Nie wszyscy bowiem wiedzą, że Justyna Mazur zaczynała swoją przygodę w sieci od prowadzenia poczytnego i nagradzanego bloga. W swoim pisarskim debiucie autorka rozlicza się z najtrudniejszymi momentami w swoim dotychczasowym życiu. Zerwane więzi przyjacielskie, śmierć ukochanego ojca, kryzys wiary, problemy finansowe, toksyczny związek... Każda z opisanych w „Małych końcach świata” sytuacji nie była jednak wyłącznie bolesnym doświadczeniem. Lektura tej książki to bardzo emocjonalne, ale niezwykle oczyszczające przeżycie. Recenzja Weroniki „Małe końce świata” to coś więcej niż książka. W tej pięknej okładce Justyna Mazur zawarła dziesięć historii ze swojego życia, które bez wahania można określić mianem terapeutycznego monologu. Na kartach „Małych końców świata” można znaleźć nie tylko autorkę, ale często i siebie. Swoje problemy ubrane w słowa innej osoby. Wówczas stają się one bardziej zrozumiałe, dostępne. Można poczuć, że nie jesteśmy same. Że nie tylko my przeżyłyśmy wiele – wiele związków, znajomości, przyjaźni, strat i upadków. Ta książka daje nadzieję młodym osobom, znajdującym się na niepewnych etapach swojego życia. Daje spokój tym, którzy przeszli przez podobne sytuacje. Daje zrozumienie i wyciąga pomocną rękę. Niekiedy „Małe końce świata” napisane są nieco chaotycznie. Trzeba wrócić pamięcią do poprzednich stron, zatrzymać się na chwilę by ułożyć wszystkie wydarzenia na osi czasu, jednak warto. Bo czy nasze życie nie jest czasem również pomieszane i poplątane? Czy nie tak opowiadamy o swoich przeżyciach przyjaciółkom? Ta książka to właśnie swojego rodzaju opowieść kierowana do nowej przyjaciółki. To dziesięć spotkań na kawę i ciastko pełnych emocjonujących, acz przyziemnych historii, które mogą spotkać każdego z nas. Przy „Małych końcach świata” można nie raz zapłakać, ale i się uśmiechnąć. Przezywać ciężkie chwile, ale i cieszyć się z małych zwycięstw bohaterki, jej kroków naprzód i pozytywnych zmian. To podróż pod stromą górę z pięknym widokiem na szczycie, ukazującym jak ważne jest zrozumienie siebie i wyciągnięcie lekcji z tego, co zaserwowało nam życie. Po drodze dowiadujemy się ile może dać terapia i praca nad sobą, a także wsparcie najbliższych osób. Z ręką na sercu polecam każdemu, kto wkroczył już w dorosłość, którą nie zawsze możemy jednak zdefiniować tylko wiekiem. Recenzja Haliny Zacznę od części wizualnej – twarda oprawa, ilustracje w środku, stylistycznie 10/10. Treść – trudna. Jest to bardzo osobista i emocjonalna autobiografia. „Koniec świata” – to dla autorki sytuacje w jej życiu (ale w zasadzie niektóre z nich przydarzają się każdemu) – np. śmierć taty w wieku 42 lat na raka (autorka była wtedy studentką), to odejście od wiary katolickiej, podważanie nieomylności jej zasad i wzięcie całkowitej odpowiedzialności za swoje życie i sprawczość, to wyjście z toksycznych relacji, to etap, gdy autorka została feministką. Książkę czytało mi się trudno, ponieważ chyba w zasadzie każdy rozdział zaczyna się od wspomnień z dzieciństwa, a kończy na etapie współczesnym, przez co trudno jest to wydarzenie umiejscowić na osi czasu. Dlatego dla mnie jest trochę chaotyczna. Chyba najsmutniejszy był w moim odczuciu pierwszy rozdział pt: „Nie da się zapomnieć” – o Maćku, przyjacielu z lat dziecięco-młodzieńczych, takim kompanie od wszystkiego, z którym ostatecznie drogi się rozeszły. Maciek – był, i było pewne, że zawsze będzie, ale ponieważ autorka nie zadbała o tę przyjaźń, Maciek się ożenił z inną kobietą i zaprosił wiele osób z liceum na swój ślub, a autorkę pominął, przestał zauważać. Mimo pewnych wad, myślę, że warto tę pozycję przeczytać. Justyna Mazur o usunięciu Jasona Hunta z konferencji dla influencerów: „Opisywał instrukcję gwałtu, aby zbijać na tym popularność” Recenzja Marty Kto z nas nie czuł kiedyś, że świat mu się zawala, że się psuje, kończy? Kryzysy i trudności miewają wszyscy, ale opowiedzieć o nich otwarcie, przepracować, wyciągną wnioski – to już całkiem inna sprawa. Justyna Mazur staje przed czytelniczkami i czytelnikami jak otwarta księga – dosłownie. Opisując całą paletę emocji towarzyszących jej w różnych sytuacjach życiowych, pokazuje nam, że nie jesteśmy dziwni albo odosobnieni w odczuwaniu podobnie. Przeciwnie – sytuacje z książki nie są szczególnie niespotykane, są trudnościami znanymi prędzej czy później każdemu, bo przecież każdy kiedyś umierał z miłości, stykał się ze śmiercią, utratą znajomych albo w ogóle miał pod górkę z realizacją jakiegoś wymarzonego celu. Ale tutaj nie chodzi o wyszukane, niespodziewane zdarzenia. Chodzi o to; żeby pomyśleć sobie: hej też tak miałam. Bo często właśnie tak to wygląda, że to, co dla otoczenia jest drobnostką, która nie wpływa na bieg historii i wygląd wszechświata, dla samego zainteresowanego lub zainteresowanej przyjmuje wagę katastrofy na miarę końca świata. A dzięki takim historiom jak w „Małych końcach świata” możemy w tych życiowych apokalipsach poczuć się mniej samotnie, dziwnie i nieswojo, a to najważniejszy krok do tego, żeby przekonać się, że świat nadal istnieje i jeszcze niejedno ma nam do zaoferowania. Dlatego książkę, która porusza przecież czyjeś problemy, przyjęłam z lekkością i spokojem. Do tego jest przepięknie wydana – w grubej okładce, oprawiona w tkaninę jak stare książki, z pięknymi, podkreślającymi ten spokój, bardzo harmonijnymi ilustracjami. Jednym słowem girl power i dobry debiut! Zapraszamy was do naszej zamkniętej grupy Glamour Girls Club, gdzie między innymi toczymy szczere dyskusje i rozdajemy książki do recenzji!
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Red, White & Royal Blue” autorstwa Casey McQuiston [RECENZJE]
Co się stanie, gdy Pierwszy Syn Ameryki zakocha się w księciu Walii? O tym właśnie jest bestsellerowa książka „Red, White & Royal Blue” autorstwa Casey McQuiston, którą nasze czytelniczki miały okazję dla nas zrecenzować. Jak spodobała się im historia, którą pokochały czytelniczki i czytelnicy na całym świecie?
Wciągająca, zabawna, czuła. O tym, że miłość nie zawsze jest dyplomatyczna. Red, White & Royal Blue autorstwa Casey McQuiston, która w Polsce ukazała się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka, o jedna z najciekawszych i najpopularniejszych powieści z wątkiem LGBT ostatnich lat. Zachwycił się nią The New York Times, my, a jak spodobała się naszym czytelniczkom? W ramach Glamour Book Club dziewczyny z grupy Glamour Girls Club przygotowały dla nas swoje recenzje. Jeżeli wy również chciałybyście przeczytać dla nas jedną z książkowych nowości, a następnie podzielić się swoją opinią, dołączcie do naszej społeczności już teraz TUTAJ. „Red, White & Royal Blue” autorstwa Casey McQuiston – recenzje czytelniczek Glamour.pl RECENZJA EWELINY Nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać po tej książce. Bałam się, że natknę się na przerysowaną opowieść o miłości, która dotyczy dwóch osób homoseksualnych. Wiecie co? Po pierwszym rozdziale odetchnęłam z ulgą. Tej książki się nie czyta. Ta książka po prostu płynnie. Na maxa wciąga, jest zabawna i szybko się ją czyta. Pierwszy Syn Ameryki kocha się w księciu Walii…– „wow brzmi grubo” – tak pomyślałam na początku, kiedy zapoznałam się z jej treścią. Miałam wrażenie, że byłam tam gdzieś w tej historii i tak bardzo chciałam wspierać Henrego i Alexa na ich drodze do szczęścia. Po pierwsze dlatego, że każdy ma prawo kochać i być kochanym. Po drugie każdy ma prawo być szczęśliwym, ALE okazuje się jednak, że życie w bogactwie tego nie daje. Urodzić się w królewskiej rodzinie to bycie skazanym, ALE na problemy z osiągnięciem szczęścia. Po trzecie chciałam, żeby im się udało! Historia o miłości, która zaczyna się od nienawiści. Relacja pomiędzy chłopakami rozwija się poprzez udawanie przyjaźni, aż tu nagle …Chodzi o coś więcej. Głównych bohaterów łączy prawdziwą miłość, czyli taka która wymaga poświęceń. Przekonajcie się sami. Ta powieść jest niebanalna i skradła moje serce. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorstwa Pauliny Klepacz, Aleksandry Nowak i Kamili Raczyńskiej-Chomyn [RECENZJE] „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorstwa Pauliny Klepacz, Aleksandry Nowak i Kamili Raczyńskiej-Chomyn to jedna z najgłośniejszych książek tego roku! Co sądzą o niej nasze wyjątkowe recenzentki, czyli Wy? Oto recenzje, jakie dla nas przygotowałyście. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/248f8812d94734712ebb8e66c0f0ca0f71354544-6af3dc7.png" width="300" height="300" alt="Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorstwa Pauliny Klepacz, Aleksandry Nowak i Kamili Raczyńskiej-Chomyn [RECENZJE]" title="Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorstwa Pauliny Klepacz, Aleksandry Nowak i Kamili Raczyńskiej-Chomyn [RECENZJE]" /> RECENZJA WERONIKI Pierwszy rzut oka. Moje oko estetki wyłapuje na półce wśród wielu kolorowych książek właśnie ją. „Red, White & Royal Blue” autorstwa Casey McQuiston. Różowa okładka i piękna oprawa graficzna. Szybkie spojrzenie na tył i krótki opis pozycji. Jedna myśl: absolutnie na czasie, to będzie świetne. Wstrzymałam się jednak z zakupem i kilka dni później książka trafiła do mnie z Klubu Książkowego Glamour. Cóż za radość. Otworzenie tej książki to wejście do świata fantazji z zachowaniem poczucia, że to wszystko mogłoby się wydarzyć. Wspomnienie Baracka Obamy jako osoby, której następną wcale nie stał się Donald Trump, a matka jednego z głównych bohaterów. Pierwsza prezydentka w historii Ameryki. Wątek dążenia do równouprawnienia kobiet i mężczyzn, które jest realne. Siła kobiet będących u władzy, a jednocześnie ich rodzinna codzienność. Niby z boku całej historii, a jednak tak istotny i rzucający się w oczy. Pozytywnie. Jednak w samym centrum zainteresowania czytelnik dostaje opowieść o dwóch uprzywilejowanych chłopcach. Pierwszy Syn Ameryki – Alex – to postać będąca na pierwszym planie. Obserwujemy jego losy przez wszystkie strony, czytamy w jego myślach, spotykamy jego bliskich. Drugim bohaterem, bez którego historia nie miałaby sensu jest Henry – Jego Książęca Wysokość. Tych dwóch młodych mężczyzn przechodzi istną transformację wzajemnej relacji od pierwszych chwil z książką. Od nienawiści do… miłości? Kto się czubi, ten się lubi. To powiedzenie idealnie opisuje to, co dzieje się między Henrym i Alexem. To przewrotna, przezabawna i niezwykle wciągająca historia na miarę naszych czasów. Jeszcze nigdy nie trafiłam na pozycję opisującą romantyczną relację między osobami tej samej płci i przyznam szczerze, że nie do końca wiedziałam jak odbiorę taką opowieść. Po przeczytaniu mogę odpowiedzieć sobie na tę niepewność krótko i na temat – zupełnie normalnie. Miłość to miłość. Niezależnie od płci, wieku czy wyznania. A w tym przypadku to dodatkowo „miłość, jakiej świat nie widział”. Kto by pomyślał, że zakochają się w sobie dwaj młodzi mężczyźni będący na świeczniku krajowych i światowych mediów poprzez swoje polityczne powiązania. Książka Casey McQuiston pokazuje trudność takiej relacji, jej wyzwania, funkcjonowanie w świecie pełnym fotoreporterów i dziennikarzy czyhających na sensację. Pomyśleć tylko, że wszystko może zacząć się od wspólnego wpadnięcia na tort weselny wart 75 tysięcy dolarów. Polecam „Red, White & Royal Blue” młodym osobom, szukającym swojej ścieżki lub lekkiej lektury w ciekawy sposób poruszającej trudne kwestie na letni wieczór lub wakacyjny wyjazd. Przygotujcie się na uniesienia duchowe i miłosne wraz z bohaterami, a także na ich cięższe chwile. Bądźcie z nimi w tej podróży, a nie pożałujecie. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dużo orgazmów proszę” autorstwa The Hotbed Collective [RECENZJE] „Dużo orgazmów proszę” autorstwa The Hotbed Collective to kolejna książka, którą nasze czytelniczki miały okazję przeczytać, a następnie zrecenzować. Czy i was zachęcą do sięgnięcia po ten tytuł? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/a470f94b077eb687bf98081ee71e5cb5097460fb-9eb1241.png" width="300" height="300" alt="Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dużo orgazmów proszę” autorstwa The Hotbed Collective [RECENZJE]" title="Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dużo orgazmów proszę” autorstwa The Hotbed Collective [RECENZJE]" /> RECENZJA KATARZYNY Powieść Casey McQuiston pt. „Red, White and Royal Blue” to współczesna opowieść o bajkowej miłości księcia Walii i pierwszego syna Ameryki, których na pierwszy rzut oka łączy jedynie wspólna misja wypełnienia swoich obowiązków, a na ich barkach spoczywa odpowiedzialność za swój kraj. Podczas ważnego dla rodziny Henry’ego wydarzenia dochodzi do przykrego incydentu, który prowadzi do kryzysu dyplomatycznego pomiędzy dwoma państwami – Anglią i Ameryką. W tym celu specjaliści od wizerunku wymyślają wykreowanie sztucznego rozejmu i przyjaźń pomiędzy dwoma rywalami. Henry i Alex mają za zadanie spędzić razem cały dzień, żeby pokazać światu jak bardzo darzą się wzajemną sympatią i szacunkiem, jednakże to co miało być wyłącznie chwytem wizerunkowym staje się czymś więcej niż udawaną relacją, ponieważ dwójkę bohaterów zaczyna łączyć niebezpieczne, mocne i głębsze uczucie. Powieść Casey McQuiston to współczesna opowieść o wymarzonej, romantycznej miłości księcia i księżniczki, tylko w wariacji o dwójce książąt. Alex i Henry pokazują, że prawdziwe uczucie nie zna granic, płci czy statusu. Łączy ona niezależnie od wszystkiego i pozwala wierzyć, że każdy w swoim życiu zasługuje na miłość i swojego własnego „księcia z bajki”. Więc jeśli szukacie chwili wytchnienia, uśmiechu, miłości, a przede wszystkim nadziei, ta książka jest dla Was! Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Moja droga Emmie Blue” autorstwa Lia Louis [RECENZJE] Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Moja droga Emmie Blue” autorstwa Lia Louis [RECENZJE]
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorstwa Pauliny Klepacz, Aleksandry Nowak i Kamili Raczyńskiej-Chomyn [RECENZJE]
„Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorstwa Pauliny Klepacz, Aleksandry Nowak i Kamili Raczyńskiej-Chomyn to jedna z najgłośniejszych książek tego roku! Co sądzą o niej nasze wyjątkowe recenzentki, czyli Wy? Oto recenzje, jakie dla nas przygotowałyście.
Każda z nas spotkała się kiedyś ze slut-shamingiem. Niestety, mogła również uprawiać slut-shaming, nie do końca mając tego świadomość, że to robi. I może się o tym dowiedzieć, sięgając po książkę, która rozkłada to zjawisko na czynniki pierwsze. Czym właściwie jest slut-shaming, w jakich sytuacjach dotyka kobiet, od kiedy mamy z nim do czynienia oraz jak z nim walczyć, dowiecie się z lektury „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorstwa Pauliny Klepacz, czyli redaktorki prowadzącej Glamour.pl, Aleksandry Nowak i Kamili Raczyńskiej-Chomyn, która ukazała się niedawno nakładem wydawnictwa Czarna Owca. A poniżej znajdziecie recenzje „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorstwa trzech naszych czytelniczek i członkiń Klubu Książkowego Glamour. A jeśli wy również chcecie dzielić się z nami waszymi opiniami na temat nowości wydawniczych i tytułów, obok których nie można przejść obojętnie, dołączcie do naszej grupy na Facebooku Glamour Girls Club, gdzie na bieżąco dzielimy się z wami interesującymi tytułami. „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorstwa Pauliny Klepacz, Aleksandry Nowak i Kamili Raczyńskiej-Chomyn – recenzje czytelniczek Glamour.pl RECENZJA KINGI Koło tego tytułu nie da się przejść obojętnie. I to dosłownie: na czerwonej okładce, z pełnią swojej mocy, widnieją słowa: „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu”. Mocne, bez dwóch zdań. Ten tytuł z miejsca mnie kupił, zaciekawił, ale jednocześnie trochę jakby uwierał, naruszał strefę mentalnego komfortu. Nie do końca wiedziałam, czemu tak się dzieje. Uważam się za osobę o dość postępowych poglądach, feministkę, która zauważa niski poziom edukacji seksualnej społeczeństwa, więc jest za tym, by o seksie mówić głośno i często. Moją ulubioną bohaterką „Seksu w wielkim mieście” była zawsze Samantha Jones. A jednak okazało się, że wizja tego, że ktoś zobaczy mnie w tramwaju z tą książką i pomyśli, że czytam ją nie z ciekawości, ale dlatego, że należę do grupy tytułowych kobiet, odstręczała mnie od lektury. Zanim przywołuję się do porządku, zdając sobie sprawę absurdalności takiego myślenia, jest już za późno. Już muszę przed samą sobą przyznać, że gdzieś tam we mnie zakiełkował podział na „święte i ladacznice”. A notoryczne bycie ofiarą bądź świadkiem slut-shamingu, pielęgnuje go i podsyca. Na szczęście książka, która skłoniła mnie do tych niewygodnych dla mnie przemyśleń, finalnie pomoże mi się z nimi uporać. I to śmiem z całym przekonaniem stwierdzić, że tak raz na zawsze. Mimo że „Dziwki... (…)” pulsują śmiałymi tezami i pokazują rzeczywistości bez filtra, którego używania oczekuje patriarchalne społeczeństwo, to niechybnie pozwalają odnaleźć wewnętrzny spokój, który daje poczucie własnej wartości, sprawczości i możliwości decydowania o sobie. Autorki odżegnują się od bezsensownych dyskusji, których wynikiem miałaby być odpowiedź na pytanie o to, ilu partnerów seksualnych wolno nam mieć, czy jaka powinna być długość naszej spódniczki, żebyśmy miały pewność, że nikt nie nazwie nas szmatą, czy też nie zostanie nią sprowokowany do gwałtu. Pisarki nie sugerują politycznie poprawnych rozwiązań czy półśrodków w walce z wszechobecnym slut-shamingiem. Pokazują złożoność i wszechobecność tego przemocowego zjawiska. A możliwość skutecznego przeciwstawienia się i odebrania mu niszczycielskiej siły widzą tam, gdzie wielu z nas nie przyszłoby do głowy go szukać. Zawiera się ona w stwierdzeniu Agaty Loewe, które brzmi następująco: „bycie dziwką, szmatą, zdzirą czy puszczalską to nic złego.” Przewrotne? Teoretycznie tak, ale właśnie takiego przewrotu nam trzeba! Do lektury tej książki zasiadłam z markerem w ręku, żeby na koniec – w recenzji – podzielić się najciekawszymi czy też najbardziej wstrząsającymi kwestiami. Już po kilkunastu pierwszych stronach orientuję się jednak, że każda kolejna przewracana kartka zostaje nasycona neonowym seledynem mazaka. Każda krzyczy: „To ważne!”; „O tym zawsze pamiętaj!”; „Nie daj sobie wmówić, że jest inaczej!”; „To zdanie pokaż przyjaciółce, którą ostatnia spotkała na ulicy niemiła sytuacja!”. Taki obrót spraw mnie jednak nie przytłacza, Wręcz przeciwnie – autorki książki nie starają się wywołać taniej sensacji, nie zostawiają czytelnika ze smutną prawdą samego, nie zamierzają poprzestać na wspólnym „ponarzekaniu sobie” na sytuację. Paulina Klepacz, Aleksandra Nowak i Kamila Raczyńska-Chomyn prowadzą nas przez meandry slut-shamingu za rękę, pewnym krokiem i z podniesioną głową. I choć jest to raczej przejażdżka rollercoasterem niż krajoznawcza wycieczka z przewodnikiem, to na jej końcu czeka na nas coś, co nam odebrano: kontrola nad swoją seksualnością. Warto też podkreślić, że „Dziwki… (…)” to wartościowa lekcja z zakresu edukacji seksualnej. Przyznaję, że wcześniej nie znałam takich pojęć jak vanilla-shaming, nurt SWERF czy też nie wiedziałam, czym są imprezy chemosexowe. I chociaż przy tej lekturze nawściekałam się, nadenerwowałam, naklęłam na stan rzeczy, który w XXI wieku daje slut-shamingowi rację bytu, to mimo wszystko można powiedzieć, że jest to książka z happy endem. Tak bowiem odbieram jej ostatnią część, czyli Herstorie. To nieskrępowane wyznania kobiet, które ze swojej seksualności czerpią pełnymi garściami. Z ich opowieści bije taka pewność siebie, samoświadomość i spełnienie, że z miejsca chce się samemu osiągnąć taki stan. Dobra wiadomość jest taka, że da się to zrobić. Zła, że nadal może nas spotkać za to slut-shaming. Dzięki „Dziwkom... (..)” ta wizja mnie jednak nie przeraża. Dowiedziałam się bowiem o tym zjawisku tak dużo, że czuję, że szybko je wyłapię i nie dam mu się zawstydzić czy umniejszyć swojej wartości i seksualnych potrzeb. Dziwki, zdziry, szmaty, posuńcie się trochę, bo przysiadam się do waszego stolika! Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dużo orgazmów proszę” autorstwa The Hotbed Collective [RECENZJE] „Dużo orgazmów proszę” autorstwa The Hotbed Collective to kolejna książka, którą nasze czytelniczki miały okazję przeczytać, a następnie zrecenzować. Czy i was zachęcą do sięgnięcia po ten tytuł? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/a470f94b077eb687bf98081ee71e5cb5097460fb-9eb1241.png" width="300" height="300" alt="Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dużo orgazmów proszę” autorstwa The Hotbed Collective [RECENZJE]" title="Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dużo orgazmów proszę” autorstwa The Hotbed Collective [RECENZJE]" /> RECENZJA DOMINIKI „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” to 331 stron stworzonych przez Aleksandrę Nowak, Kamilę Raczyńską-Chomyn i Paulinę Klepacz. Podjęły one bardzo ważny, a zarazem ciężki temat. Bo slut-shaming to nic innego, jak poniżanie i zawstydzanie kobiety w kontekście seksualnym, obrażanie i ocenianie. W książce „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” autorki uświadamiają nam, że wiele sytuacji podchodzi pod przemoc, chociaż nikt tego oficjalnie tak nie nazywa, a dziewczynki i kobiety muszą się mierzyć z przypisywaniem do kobiety określenia cnotki, albo bardzo często dziwki. Społeczeństwo ma klapki na oczach i rzadko dostrzega, że wiele kobiet znajduje się pomiędzy tymi dwoma grupami. A przecież kobieta ma prawo ubrać się tak jak chce, mówić to, co chce, zaś mężczyzna nie powinien doszukiwać się w tym zachowaniu niczego wulgarnego. Autorki zwracają też uwagę na to, że pierwsze upokarzanie pojawia się już w szkole i nie jest to drobny problem, bo nastolatki gorzej radzą sobie z takimi sytuacjami. Dlatego po lekturze „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” zdałam sobie sprawę z tego, jak bardzo potrzebna jest edukacja seksualna. Bardzo spodobało mi się też to, że na samym końcu mamy namiary na różne fundacje udzielające kobietom pomocy w różnych dziedzinach. Zdecydowanie polecam wam tę pozycję! 7 książek, które powinnyście teraz przeczytać RECENZJA PATRYCJI Żałuję, że będąc nastolatką, nie miałam możliwości przeczytania takiej książki. Każdego dnia my, kobiety, spotykamy się z slut-shamingiem i chociaż przez lata było to marginesowe – w końcu mówi się o tym głośno. Książka porusza wiele ważnych tematów i rozważań. Wielką zaletą są wypowiedzi specjalistek – psycholożek, dziennikarek, sexworkerek oraz seksuolożek. „Dziwki, zdziry, szmaty. Opowieści o slut-shamingu” to książka, w której wiele razy musiałam zrobić przerwę oraz uświadomić sobie: hej, mnie też to spotkało! Tak, zdecydowanie warto mieć tę książkę w swojej bibliotece albo puścić ją w viral wśród swoich przyjaciółek i znajomych. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dochodzę. Odkryj, co sprawia ci przyjemność” autorstwa Roberty Rossi [RECENZJE] Autorka tej książki odsłania przed nami wszystkie karty dotyczące seksu, zdrowia intymnego czy samomiłości w sposób, który nas zachwycił. Czy publikacja „Dochodzę. Odkryj, co sprawia ci przyjemność” spodobała się również naszym czytelniczkom? Oto ich recenzje! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/d5496e590c4b475216043f9ba18289576e171852-1fc6fdb.png" width="300" height="300" alt="Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dochodzę. Odkryj, co sprawia ci przyjemność” autorstwa Roberty Rossi [RECENZJE]" title="Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Dochodzę. Odkryj, co sprawia ci przyjemność” autorstwa Roberty Rossi [RECENZJE]" />
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Moja droga Emmie Blue” autorstwa Lia Louis [RECENZJE]
W ramach Glamour Book Club nasze czytelniczki miały okazję przeczytać jedną z nowości od wydawnictwa Słowne – „Moja droga Emmie Blue”. Jej autorka, Lia Louis mieszka w Hertfordshire (wschodnia Anglia) ze swoim partnerem i z trojgiem dzieci. Jej pierwsza powieść, „Somewhere Close to Happy”, zdobyła uznanie krytyków. Jest zafascynowana listami, co przejawia się nie tylko w jej książkach: Lia ma również bogatą kolekcję starych listów, z których czerpie inspirację. Motyw listu pojawia się także w jej najnowszej pozycji „Moja droga Emmie Blue”. Jak tę lekturę oceniły czytelniczki Glamour.pl? Czy jest to lektura idealna na deszczowe wiosenne wieczory? Przekonajcie się! A jeśli wy również chcecie recenzować dla nas nowości wydawnicze, obok których nie można przejść obojętnie, dołączcie do naszej grupy na Facebooku Glamour Girls Club, gdzie na bieżąco dzielimy się z wami interesującymi tytułami. „Moja droga Emmie Blue” Lia Louis – recenzje czytelniczek Glamour.pl RECENZJA MAGDALENY „Moja Droga Emmie Blue” to jedna z tych książek, która zagościła w moim sercu. Z jednej strony można zaliczyć ją do literatury młodzieżowej jednak z drugiej uznałabym, że każdy z nas, bez względu na wiek znajdzie w niej cząstkę siebie. Początek mnie trochę zniechęcił i nie ukrywam, że potrzebowałam kilku rozdziałów, aby zmienić zdanie, ale już do końca czytałam z zapartym tchem i ciągłą myślą...co będzie dalej. Wiele razy miałam ochotę ukochać tytułową bohaterkę, powiedzieć jej, że jestem przy niej i że da radę. Wiele razy w tytułowej bohaterce mogłam dostrzec siebie bo przecież każdy z nas miał momenty, w których myślał, że wszystkim wychodzi a mnie nie, że nie pasuje się do otoczenia chociaż bardzo by się tego chciało i zaczynał się zastanawiać czy jest się wystarczającym. Autorka w przepiękny sposób ukazuje przyjaźń, która swój początek ma w momencie w którym Lucas, a może nie do końca on, znajduje balon wypuszczony przez Emmie na szkolnym boisku. I mimo, że on mieszka we Francji, a ona w Wielkiej Brytanii, to właśnie ten jeden czerwony balon sprawił, że dzieląca ich odległość w rodzącej się między nimi relacji nie miała znaczenia. Przewracając kolejne kartki tej powieści, dostrzec można z jednej strony piękno przyjaźni, zaufania czy miłości, z drugiej zaś wyobcowanie, samotność, ból, trudne relacje rodzinne, przemoc. Jest to też opowieść o przeznaczeniu, o tym że nie zawsze to, co nam wydaje się jednoznaczne i oczywiste, takie właśnie jest. Mimo, że książka napisana jest w sposób prosty i lekki, sprawiła że kilka razy łzy cisnęły mi się do oczu, ale też potrafiła wywołać uśmiech czy szybsze bicie serca. Autorka w cudowny sposób pokazuje poprzez główną bohaterkę, że nigdy nie jest za późno, by coś zmienić w swoim życiu, aby szukać swojej własnej drogi, jak również samego siebie. Ta książka sprawiła, że po przeczytaniu ostatniej strony ogarnia czytelnika smutek, że to już koniec, że ta historia nie ma ciągu dalszego, nie potrafię o niej zapomnieć. Polecam zaparzyć niebieską herbatę i sięgnąć w majowy wieczór po książkę z niebieską okładką i czerwonym balonem. RECENZJA ZUZY Najlepsze książki to te, które potrafią nas zaskoczyć. Sięgając po „Moja Droga Emmie Blue” spodziewałam się historii o złamanym sercu i trudach życia współczesnej trzydziestolatki. Uważam, że tak naprawdę jest to bardziej opowieść o dorastaniu i pokonywaniu problemów, a również o znaczeniu przyjaźni i rodziny. Książka porusza ważne, trudne tematy, ale opisane w taki sposób, że czyta się ją przyjemnie i ciężko się od niej oderwać. Głównej bohaterki ciężko jest nie polubić. Z początku Emmie może wydać się czytelnikowi niepoprawną romantyczką – raczej dla każdego jest jasne, że jej miłość jest nieodwzajemniona. Jednak, jak wiadomo, każdemu wydaje się, że jego sytuacja jest wyjątkowa. Dziewczyny, tylko szczerze, która z Was nigdy nie tkwiła w znajomości odrobinę za długo, licząc że będzie z tego coś więcej? Szybko przekonujemy się, że Emmie jest zwyczajną dziewczyną, marzącą o normalnym życiu, którego tak naprawdę nigdy nie miała. Nie jest idealna, dzięki czemu łatwiej jest się z nią utożsamić. Większości z nas wydaje się, że osoby w naszym wieku, a tym bardziej starsze rozumieją świat dużo lepiej niż my, a ich życia są znacznie ciekawsze, wręcz idealne. Zjawisko to jest szczególnie powszechne w obecnych czasach, gdy każdego dnia widzimy starannie wyreżyserowane relacje na Instagramie i innych serwisach społecznościowych. Moim ulubionym cytatem z „Mojej Drogiej Emmie Blue” jest: „Ale wielu ludzi tylko robi dobre wrażenie. A za zamkniętymi drzwiami pewnie są równie pogubieni jak cała reszta.” Wszyscy musimy w końcu uwierzyć, że naprawdę nie jesteśmy jedynymi osobami na świecie, które nie mogą znaleźć sobie miejsca. Pewne wydarzenia z czasów liceum sprawiły, że życie Emmie potoczyło się całkowicie inaczej niż zaplanowała. W trakcie lektury byłam zszokowana reakcją jej otoczenia, w tym matki, na wyrządzoną nastolatce krzywdę. Jestem pewna, że gdyby otrzymała od razu odpowiednie wsparcie ze strony zarówno szkoły, jak i najbliższych, to nie dusiłaby w sobie lęku przez tak wiele lat, a bolesne wspomnienia nie powstrzymywałby jej przed osiąganiem postawionych celów. Jak się szybko dowiadujemy, matka bohaterki jest wiecznie nieobecna, zaś swojego ojca nigdy nie poznała. Jednak dziewczyna przekonuje się, że więzy krwi nie są w życiu najważniejsze. Lucas i jego brat Elliot, a także ich rodzice szybko stali się dla szesnastoletniej Emmie prawdziwą rodziną. Później dziewczyna przekonuje się, że nie tylko im na niej zależy i uczy się doceniać ludzi, którzy są zawsze blisko niej. To dzięki wsparciu bliskich bohaterka nie poddaje się i z każdą stroną widzimy stopniową przemianę Emmie z wystraszonej, wycofanej dziewczyny, w pewną siebie kobietę, która umie radzić sobie sama, ale wie też kiedy warto jest poprosić o pomoc. Odnajduje swój głos, gdy przestaje się bać, że nikt nie chce jej słuchać. „Moja Droga Emmie Blue” to również opowieść o obawie o utratę najbliższego przyjaciela. Ponadto na przykładzie bohaterki widzimy, że nawet znając kogoś kilkanaście lat, możemy być zakochani we własnym wyobrażeniu o tej osobie, a nie w niej. Przyjaźń Emmie i Lucasa z pozorów wydaje się piękna, a okoliczności ich poznania naprawdę filmowe. Chłopak wspiera dziewczynę w trudnych momentach i przez pewien czas jest jedyną osobą, na którą może ona liczyć. Później dowiadujemy się jednak faktów obciążających przyjaciela, szkodliwa wydaje się również zazdrość Lucasa, który zachowuje się momentami jak pies wartownika. Oczywiście, czasem ciężko jest przekonać samego siebie, że pojawienie się w życiu bliskiej osoby kogoś nowego nie jest niczym złym. Jednak w zdrowej relacji każdy ma swoją przestrzeń. Zdaje się, że do tego wniosku dochodzą ostatecznie również bohaterowie książki. Ostatecznie ich przyjaźń okazuje się silna, a kolejnym ważnym przesłaniem jest stwierdzenie, że jeden błąd nie powinien decydować o losie człowieka. „Moja Droga Emmie Blue” to książka, która skłoniła mnie do wielu przemyśleń. Jest to przyjemna i ciekawa lektura, którą polecam wszystkim młodym dziewczynom. 7 książek, które powinnyście teraz przeczytać RECENZJA DOMINIKI Kiedy Emmie miała 16 lat, po jednym z tych zdarzeń w życiu, o którym chciałoby się zapomnieć, podjęła decyzję, nieświadomie odmieniając tym cały swój świat. Wypuszczony przez nią balon trafił prosto w ręce Lucasa, rozpoczynając jednocześnie piękną, pełną wsparcia przyjaźń, w końcu mieli ze sobą tyle wspólnego! Nawet urodziny obchodzili w tym samym dniu! Niestety, cała równowaga została zachwiana, kiedy w przed dzień ich wspólnych 30 urodzin. On oznajmia, że się oświadczył, żeni się, a Emmie jest jego wymarzoną świadkową. Cała ta sytuacja wprowadza Emmie w załamanie, nie potrafi odmówić, jednak zaczyna rozumieć, że wydarzenia sprzed 14 lat nie są przypadkiem, a przeznaczeniem, mimo że w międzyczasie każde z nich miało mniej lub bardziej udane związki z kimś innym. Nie chcąc skrzywdzić jak dotąd swojego najlepszego przyjaciela, postanawia zostać najlepszą świadkową na świecie, chociaż to nie jest jedyny problem, z którym przyjdzie jej się zmierzyć. Dziewczyna dowiaduje się, że ojciec, który podobno nie chciał jej znać, w rzeczywistości podejmuje próby kontaktu, a nadeszła też pora, aby podnieść się na nogi po rujnującym jej jakość życia ostatnim związku. O ile nie jestem wielką fanką romansów, historia Emmie Blue zaskakująco mnie wciągnęła. Nie była to pozycja przepełniona cukierkowym uczuciem, a przeplatana cudownymi wspomnieniami, jak i gorzkimi wydarzeniami dnia codziennego, co pozwoliło zachować odpowiedni balans. Książka zarówno bawi i wyciąga odpowiednie pokłady współczucia dla głównej bohaterki, bądźmy jednak szczerzy, która/y z nas podjąłby się przyjęcia roli świadkowej/ka na ślubie naszej skrytej miłości? Szukając odpowiedniej treści na relaks z drukowanym, nada się jak najbardziej. Nie jest wymagająca, jednak sprawiła wiele radości, chcąc poznać, jak potoczą się dalsze losy Emmie. Czy uda jej się ułożyć życie na nowo, zmienić pracę, poznać ojca, a co najważniejsze… czy Lucas pozna prawdę bądź sam zrozumie, że ślub jest błędem lub mimo wszystko zapieczętuje swoje plany ślubem ze swoją obecną narzeczoną? 50 książek, które musicie przeczytać! Poleca redakcja GLAMOUR i gwiazdy: Julia Wieniawa, Gabi Drzewiecka, Michał Piróg, Rosalie. i inni Z okazji Światowego Dnia Książki redakcja GLAMOUR oraz zaprzyjaźnione nazwiska ze świata kultury, mody czy internetu wybrały książki, które warto przeczytać. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/a170a7d79f906e60310ce1159db029ac5b67ef74-4277425.jpeg" width="300" height="300" alt="50 książek, które musicie przeczytać! Poleca redakcja GLAMOUR i gwiazdy: Julia Wieniawa, Gabi Drzewiecka, Michał Piróg, Rosalie. i inni" title="50 książek, które musicie przeczytać! Poleca redakcja GLAMOUR i gwiazdy: Julia Wieniawa, Gabi Drzewiecka, Michał Piróg, Rosalie. i inni" />
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Mój książę. Bridgertonowie” autorstwa Julii Quinn [RECENZJE]
„Mój książę. Bridgertonowie” to pierwszy tom bestsellerowej serii autorstwa Julii Quinn, na podstawie którego powstał serial Netflixa. Ten również okazał się hitem i w planach jest już kolejny sezon. Wiemy, że jesteście jego fankami. A jak jest z książką? Miałyście okazję to sprawdzić. Oto wasze recenzje!
Bridgertonowie to serial Netflixa, który wylądował na platformie 25 grudnia 2020 roku. I od razu stał się hitem. A pomysłem na jego realizację przez wytwórnię Shondaland był książkowy pierwowzór Julii Quinn – to ona wymyśliła Daphne, Simona – księcia Hastings, Lady Whistledown i pozostałych bohaterów. A ich losy opisała w ośmiu tomach. Pierwszy z nich – Mój książę, opowiada właśnie o relacji Daphne i Simona. Czy jest równie wciągająca, co ekranowa wersja? Czy sceny różnią się od siebie? Co z książki pominięto, a co dodano? O tym miałyście okazję przekonać się same, bo w ramach naszego Glamour Book Club dałyśmy wam szansę przeczytać, a następnie zrecenzować książkę w Polsce wydanej przez Wydawnictwo Zysk i Sk-a. Mój książę. Bridgertonowie Julia Quinn – recenzje czytelniczek Glamour.pl RECENZJA MAGDALENY Serial Bridgertonowie na podstawie powieści Julii Quinn, który zadebiutował w serwisie Netflix pod koniec grudnia 2020 roku, zrobił niemałą furorę i spotkał się z bardzo entuzjastycznym odbiorem widzów. Dzięki temu, że podbił tak wiele serc, sama powieść także zyskała na popularności. Dlatego też po obejrzeniu finałowego odcinka, z chęcią sięgnęłam po lekturę, by przekonać się, czy spodoba mi się równie bardzo jak jej serialowa adaptacja. Bridgertonowie. Mój książę to powieść o miłości Daphne i Simona, tocząca się w czasach brytyjskiej regencji. Ukazuje życie brytyjskich wyższych sfer, które przepełnione jest bogactwem oraz dostojnymi przyjęciami, ale również samotnością i presją bycia idealnym. Jedną z największych sensacji w towarzystwie, a także źródłem plotek i skandali jest biuletyn tajemniczej Lady Whistledown. Skupiając się często na nowinkach dotyczących zamożnego i rozpoznawalnego w kręgach rodu Bridgerton wzbudza ona duże kontrowersje. Cała powieść skupia się na miłosnej historii Daphne Bridgerton oraz księcia Simona z rodu Hastings, których relacja rozpoczyna się od niewinnego kłamstwa i udawanego romansu, przeradzającego się z czasem w namiętne uczucie. Żadne z nich nie jest w stanie długo mu się oprzeć. Ich zawarty układ polegający na związku na pokaz, wymyka się spod kontroli, gdy wkrótce staje się jasne, że nie są już sobie obojętni. Książkę czyta się bardzo szybko i lekko z uwagi na dużą ilość zawartych w niej dialogów. Jest to lektura bardzo przyjemna oraz wciągająca, od której dzięki dynamicznej akcji ciężko się oderwać. Styl pisania autorki także przypadł mi do gustu. Jednak jak na prawdziwy romans przystało, jest on trochę podkoloryzowany i odrealniony, na co trzeba być przygotowanym. To, co różni powieść od serialu, jest m.in. fakt, że nie zawiera ona w sobie wszystkich pobocznych wątków i historii innych bohaterów, które jednak opowiedziane zostały w serialowej adaptacji. Wiele scen różni się od siebie, ale nie wpływa to w żaden sposób na sens fabuły. Serial zrobiony został bardzo współcześnie nasuwając mi od razu myśl, że przypomina połączenie Plotkary oraz Dumy i uprzedzenia.. Dość intrygujące zestawienie, prawda? Twórcy serialu mieli świetny pomysł na ścieżkę dźwiękową, w której znane współczesne przeboje przerobione zostają na muzykę klasyczną, wprost stworzoną do tańca na balu. Piękne kostiumy, trafnie dobrani aktorzy oraz bogata sceneria świetnie ze sobą współgrają i przenoszą widza w inną epokę. Podobnie dzieje się w przypadku książki, której autorka kreuje niepowtarzalny, co prawda nieco wyidealizowany klimat i świat, do którego zaprasza czytelnika opowiadając przejmującą miłosną historię. Jestem przekonana, że w tej powieści Julii Quinn każdy wielbiciel historycznych romansów znajdzie coś dla siebie. Osobiście z pewnością sięgnę po kolejne tomy tej serii o losach Bridgertonów, jednocześnie nie mogąc doczekać się drugiego sezonu serialowej produkcji. Bardzo polecam sięgnięcie po tę powieść zarówno tym, którzy już obejrzeli serial jak i tym, którzy mają tę przyjemność jeszcze przed sobą. Regé-Jean Page zdradził, jak jego rodzina reagowała na sceny seksu w serialu „Bridgertonowie”. Tego się nie spodziewacie! Jeżeli widzieliście już serial „Bridgertonowie”, to wiecie, że nie brakuje w nim soczystych scen seksu. A ich bohaterem jest m.in. Regé-Jean Page, który wciela się w rolę księcia Simona Basseta. Jak na te fragmenty produkcji Netflixa reagowała rodzina aktora? Będziecie zaskoczeni! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/657f37a1b659dd167b29eac722d7add9600b34ad-6dd1275.jpeg" width="300" height="300" alt="Regé-Jean Page zdradził, jak jego rodzina reagowała na sceny seksu w serialu „Bridgertonowie”. Tego się nie spodziewacie!" title="Regé-Jean Page zdradził, jak jego rodzina reagowała na sceny seksu w serialu „Bridgertonowie”. Tego się nie spodziewacie!" /> RECENZJA DARII Do sięgnięcia po lekturę powieści Mój książę. Bridgertonowie zachęcił mnie serial, który od pierwszej sekundy wciągnął mnie niczym tornado. Oglądając go, chciało się więcej i więcej. I w końcu dostałam swój oryginał do ręki. Tego samego dnia pochłonęłam połowę książki, nie wiedząc kiedy. Autorka przeniosła mnie do świata XIX-wiecznej brytyjskiej arystokracji, której życie wbrew pozorom, szczególnie dla młodych kobiet, nie jest takie proste. Daphne Bridgerton poznajemy podczas jej debiutu na londyńskich salonach. Jest inteligentna i piękna. Nie brak jej osobliwego uroku oraz niespotykanie ciętego języka. Mężczyźni darzą ją sympatią, jednak widzą w niej tylko towarzyszkę rozmów. Drugi bohater to Simon, książę Hastings. Przystojny wielbiciel matematyki oraz dobrej zabawy, któremu daleko do ustatkowania się. Trudno dostępny i żyjący przeszłością. Kiedy oboje stają naprzeciw siebie, czytelnik od pierwszej przeczytanej litery czuje między nimi chemię. Rozumieją się bez słów. Dlatego też uknucie intrygi przychodzi im niesamowicie łatwo. Liczne perypetie zbliżają ich do siebie i po czasie (choć im samym jest się do tego ciężko przyznać) zakochują się w sobie. Mój książę. Bridgertonowie to miłosna historia, którą czyta się z przyjemnością. Niestety do czasu. Autorka w mało efektywny sposób opisała sceny erotyczne. Zbyt wulgarny język bardzo kontrastował się z lekkim dotychczas stylem. Zaburzało to całą dynamikę czytania. Opisy były jakby wyjęte z innej historii. Dodatkowo powieść była mało zaskakująca, jednowątkowa. Spodziewałam się większego „WOW”, a po przeczytaniu pozostał mały niedosyt. Pierwszy raz w życiu stwierdzam, że ekranowa wersja książki jest lepsza i bardziej dopracowana. Mam nadzieję że pozostałe części rodziny Bridgertonów są ciekawsze, bo szkoda byłoby, aby zmarnował się taki potencjał. „Bridgertonowie” sezon 2. – powstanie? Oto wszystko, co musicie wiedzieć! Netflix właśnie potwierdził, że serial „Bridgertonowie” doczeka się kontynuacji! Kiedy możemy spodziewać się dalszych losów Daphne i jej rodzeństwa? RECENZJA PAULINY Przeglądając kategorie książek nawet nie zwróciłabym uwagi na romans historyczny. Taki rodzaj literatury zawsze wydawał mi się nudny. Pewnie większość osób omija te książki wielkim łukiem. Jednak po przeczytaniu książki Mój książę. Bridgertonowie zmieniłam zdanie o tym gatunku. Książka idealnie pasuje do długich zimowych wieczorów po ciężkim dniu. Jest w niej bardzo dużo wątków, które rozśmieszą was do łez. Autorka bestselleru zabiera nas w piękną podróż do Londynu, gdzie młode damy pragną znaleźć swoich wybraków życia. Wśród nich jest Panna Bridgerton - Daphne, która poznaje niedostępnego wszystkim księcia Hastingsa i wchodzi w nim w pewien układ. Dla księcia młoda, intrygująca i piękna siostra jego najlepszego przyjaciela nie może być obiektem jego westchnień. Jakie tajemnice kryje przed Daphne i światem książę? Czy prawdziwa miłość zrodzona na przyjaźni ma prawo przetrwać wszystkie przeciwności losu? Tego wszystkiego dowiecie się, po przeczytaniu tej książki. PS Już nie mogę się doczekać, kiedy przeczytam kolejne tomy książek opowiadające o miłosnych przygodach rodziny Bridgertonów! Jak powstawały sceny seksu w serialu „Bridgertonowie”, o których wszyscy mówią? Zdradza koordynatorka intymności Plotki, miłość, a przede wszystkim seks, w dodatku w dopracowanej w szczegółach XIX-wiecznej scenerii. Czy to przepis na serialowy hit? Wydaje się, że tak. Jak jednak sprawić, by stosunkowo młodzi aktorzy czuli się komfortowo na planie podczas scen seksu? Zatrudnić koordynatorkę lub koordynatora intymności! To zawód, który dziś jest coraz popularniejszy w branży filmowej.
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Pięć lat z życia Dannie Kohan” Rebekki Serle [recenzje]
Tym razem nasze czytelniczki przeczytały i zrecenzowały dla nas najnowszą powieść Rebeki Serle „Pięć lat z życia Dannie Kohan”. Czy to dobra lektura na koniec wakacji? Sprawdźcie ich opinie!
Kolejną książką, którą miały okazję zrecenzować nasze czytelniczki, jest najnowsza powieść Rebekki Serle. Pięć lat z życia Dannie Kohan, w Polsce wydana przez wydawnictwo Czwarta Strona, to lektura z serii tych zaskakujących: jeden zwrot akcji zmienia nie tylko historię głównej bohaterki, czyli tytułowej Dannie, ale również percepcję czytelnika. Jeżeli jesteście ciekawi naszej opinii, znajdziecie ją TUTAJ. Poniżej natomiast przeczytacie recenzje Joanny, Justyny i Michaliny, członkiń Glamour Girls Club, gdzie co tydzień rozdajemy nowe pozycje do przeczytania. Zainteresowane? Dołączcie już teraz i bądźcie na bieżąco! Pięć lat z życia Dannie Kohan Rebecca Serle – recenzje czytelniczek Glamour Book Club Recenzja Joanny Dannie Kohan to tytułowa bohaterka powieści. Już od początku wie, czego chce od życia i jak ma ono wyglądać. Ambitna prawniczka dostająca pracę w najlepszej kancelarii, zajmującej się prawem korporacyjnym, ma plan na najbliższe 5 lat w małym paluszku. Realizuje swoje marzenia, mieszkając w Nowym Jorku z chłopakiem, z którym wiąże nadzieje na wspólną przyszłość. Wszystko idzie po jej myśli, aż do wieczora zaręczyn z Davidem. Przepiękna kolacja w luksusowej restauracji zakończona zostaje magicznym pytaniem, na które Dannie czekała od zawsze. I nagle zasypia i budzi się pięć lat później. W innym mieszkaniu, z innym mężczyzną. Tytułowe pięć lat z życia zatarło się pomiędzy rokiem 2020 i 2025. Dla perfekcjonistki to koszmar. Nie tak miały wyglądać jej najlepsze lata życia. Bo sama nie wie, jak wyglądały. Gdy Dannie budzi się ze snu w mieszkaniu na Murray Hill, wszystko wydaje się być normalne, ale czy na pewno? Historia zaczyna się jak każda romantyczna idylla. Ona ambitna, pewna siebie młoda kobieta. On przystojny i stworzony do idealnego związku. Co może pójść nie tak? Czytając perypetie życia Dannie, każda kobieta szuka w sobie podobnych cech u samej siebie. Przeżywamy razem z nią pierwsze dni w nowej pracy, wypady z przyjaciółka na szybkie lunche, wieczory spędzone z narzeczonym. Na początku myślałam, że jest to historia jak każda inna z happy endem na końcu. Jakie było moje zaskoczenie, gdy z każdą przerzucaną stroną książki ułożone życie Dannie Kohan zaczyna się zmieniać i sama bohaterka nie ma wpływu na to, co się dzieje. Może tylko być wsparciem dla swojej najlepszej przyjaciółki Belli, najlepszym młodszym partnerem w firmie, ale życie dla niej ma zupełnie inny plan, odbiegający od założeń Dannie. Książka łączy w sobie wzruszającą historię o miłości, przyjaźni i niepewności, która to pokazuje, że nie wszystko w życiu będzie szło po naszej myśli. Ale mając przy sobie rodzinę i bliskich wszystko w życiu nabierze kolorów. Ogromnie wartościowa przyjaźń Dannie i Belli pokazuje, jaka więź łączy obie kobiety i jakiej więzi szukamy same w sobie. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Wyrwa” Wojciecha Chmielarza [recenzje] >>> Recenzja Justyny Na początku myślałam, że będzie to książka, gdzie głównym tematem jest życie miłosne głównej bohaterki. Owszem, był tam taki wątek, jednak najpiękniejszym motywem dla mnie, był motyw przyjaźni Dannie i Belli. Działo się wiele, dobrego i złego, ale ich miłość była czymś niesamowitym. Książka wzruszała i chociaż można było domyśleć się zakończenia, to nikt by nie przypuszczał, jak do niego dojdzie. Dannie, chociaż specyficzna i na początku poukładana od A do Z, zmieniła się w trakcie i wyszła poza swój schemat. Nowy York, w którym dzieje się akcja książki jest przepięknie opisane, można się poczuć jakby się było na miejscu. Zdecydowanie polecam tę książkę, pozwala oderwać się od naszych codziennych problemów, które zaprzątają nam głowę. Możemy wczuć się w postacie i zaprzyjaźnić się z nimi. Recenzja Michaliny Pięć lat z życia Dannie Kohan to książka, której musiałam dać szansę. Początkowo czytało mi się ją ciężko z powodu licznych opisów czasu wykonywanych czynności. Jednak im dalej historia mnie prowadziła, tym coraz bardziej książkę pochłaniałam. Historia tytułowej bohaterki jest bardzo ciekawa, ponieważ w jej idealnie poukładanym życiu nagle budzi się w 2025 roku i wszystko się zmienia – mieszkanie pierścionek, narzeczony. Czy to był tylko sen? Na to pytanie odpowie Wam książka, bo ja Wam tego nie powiem. Warto również zaznaczyć, że w książce ukazana jest piękna relacja głównej bohaterki z jej przyjaciółką. Choć mogłoby się wydawać, że w książce chodzi tylko o romantyczne przeżycia, to jest tam pięknie opisana przyjaźń, która jest na dobre i na złe. Zakończenie bardzo mnie zaskoczyło, dlatego bardzo polecam tę książkę mimo trudnego początku. Powieść nada się na wieczór do lampki wina. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Trzy kobiety” Lisy Taddeo – najbardziej pogłębiony portret kobiecego pożądania, jaki napisano >>>
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Pięć lat z życia Dannie Kohan” Rebekki Serle. Ta powieść wciągnie was bez reszty!
„Pięć lat z życia Dannie Kohan” to pełna emocji, zaskoczeń i dająca do myślenia najnowsza powieść Rebekki Serle. Oto, dlaczego wam również może przypaść do gustu!
Dannie Kohan ma bardzo poukładane życie. Poranny prysznic i makijaż zajmują jej równo trzydzieści sześć minut, a jeśli dodatkowo myje włosy – czterdzieści trzy minuty. Jeśli chodzi o sprawy uczuciowe uważa, że zanim para zdecyduje się wziąć ślub, związek powinien trwać dwadzieścia cztery miesiące. Z kolei trzydziestka to idealny wiek, by stanąć na ślubnym kobiercu. Tak, Dannie Kohan jest też tą osobą, dla której odpowiedź na pytanie: „Gdzie widzisz siebie za pięć lat?” nie stanowi najmniejszego problemu. Ma przecież wszystko zaplanowane. Pewnego dnia po udanej rozmowie kwalifikacyjnej w wymarzonej kancelarii prawnej Dannie umawia się ze swoim chłopakiem na romantyczną kolację, a ta przeradza się w bajkowe zaręczyny. Kiedy wydaje się, że wszystko idzie zgodnie z planem, Dannie zasypia i budzi się… w 2025 roku. I to w innym mieszkaniu, z innym pierścionkiem zaręczynowym na palcu i przy zupełnie obcym mężczyźnie. Po godzinie jednak budzi się ponownie, tym razem już w dobrze znanym sobie świecie. Ale czy na pewno? Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Wyrwa” Wojciecha Chmielarza [recenzje] >>> Przeczytaliśmy książkę Pięć lat z życia Dannie Kohan Rebekki Serle. Oto, co o niej sądzimy! Powieść Pięć lat z życia Dannie Kohan autorstwa Rebekki Serle, w Polsce wydana przez wydawnictwo Czwarta Strona, to historia, która was rozbawi, zaskoczy i wzruszy. Być może nawet do łez. Stworzeni przez Serle bohaterowie są autentyczni, więc w trakcie czytania nietrudno się do nich przywiązać. Książka Serle to pozycja z serii tych nieprzewidywalnych. Jeśli na początku wydaje się wam, że wiecie, w jakim kierunku potoczy się akcja, to owszem, tylko się wam wydaje. Przygotujcie się na nieoczekiwane zwroty akcji i przystanki podczas lektury pt.: „Co tu się właśnie wydarzyło!?”. Pięć lat z życia Dannie Kohan to książka o przeznaczeniu i odkrywaniu siebie. O momentach, które dopadają każdego z nas – kiedy czujemy się słabi i wydaje nam się, że nie damy rady się podnieść. A także o przyjaźni, której przykładem są tutaj Dannie oraz jej przyjaciółka z dzieciństwa, Bella. Jeśli potrzebujecie lektury, która pozwoli wam ukoić smutek i poczuć się, jak po rozmowie z najbliższa wam osobą, Pięć lat z życia Dannie Kohan to odpowiedni wybór. Wyjątkową powieść Pięć lat z życia Dannie Kohan autorstwa Rebekki Serle możecie kupić TUTAJ >>> [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Normalni ludzie” autorstwa Sally Rooney, jedna z ulubionych książek Baracka Obamy w 2019 roku >>>
Najlepsze książki na lato. Co warto przeczytać w wakacje?
Szukacie ciekawej książki na czas urlopu? Lektury, z którą spędzicie długie i ciepłe wakacyjne wieczory? Oto kilka tytułów, po które warto sięgnąć!
Lato to czas wakacji, urlopów i długich ciepłych wieczorów, które warto spędzić z dobrą książką. Po jakie tytuły sięgnąć? Ostatnio ukazało się mnóstwo interesujących pozycji i nie mamy wątpliwości, że będą one świetnym towarzyszem lipcowo-sierpniowych dni. Lubicie wciągające już od pierwszej strony i trzymające w niepewności do ostatniej thrillery? Namiętnie zaczytujecie się w biografiach inspirujących osób? Uwielbiacie oczami wyobraźni przenosić czytane historie na ekran? W takim razie mamy coś, co powinno znaleźć się na półce waszej domowej biblioteczki jak najszybciej! Książki na lato 2020. Co warto przeczytać? Pięć zauroczeń, André Aciman, WAB Zachwyciły was jego Tamte dni, tamte noce? Dniami i nocami czytaliście Znajdź mnie, czyli dalsze losy Elia i Olivera? André Aciman powraca z nową powieścią Pięć zauroczeń, wprost idealną na wakacyjny okres. Dlaczego? Autor ponownie zabiera nas w malownicze włoskie rejony za sprawą swojego bohatera, Paula. Mężczyzna przez całe dorosłe życie przeżywa każdą miłość równie żarliwie i bez opamiętania jak w wieku młodzieńczym – nieważne, czy chodzi o stolarza poznanego podczas wakacji na południu Włoch, kobiety i mężczyzn, z którymi znalazł się na Uniwersytecie z Nowej Anglii, czy przypadkowe osoby, na które wpada podczas spacerów nowojorskimi ulicami. Jego zauroczenia są zawsze nieuchwytne, podszyte ogromnym pożądaniem, nieodmiennie rozszczepionym między jednym zakochaniem a drugim. Acinam znowu sprawi, że po lekturze wpadniecie w opary nostalgii, będąc jednocześnie wzruszeni i rozanieleni. Podróż nieślubna, Christina Lauren, Poradnia K Idealna lektura na lato! Dlaczego? Już tłumaczymy! Olive przyzwyczaiła się do swojego pecha, który towarzyszy jej całe życie. Z kolei Ami, jej siostra bliźniaczka, to wieczna farciara. Ale do czasu. Jej wesele zamienia się w koszmar, gdy goście, jeden po drugim, opuszczają przyjęcie z powodu zatrucia pokarmowego. Okazuje się, że nieszczęście ominęło Olive oraz Ethana, czyli drużbę i brata pana młodego, za którym Olive wybitnie nie przepada. Kiedy okazuje się, że z powodu niedyspozycji nowożeńców do wzięcia jest podróż poślubna na Hawaje, oboje decydują się udawać zakochanych… Brzmi jak scenariusz na niezłą komedia romantyczną, prawda? Nie przegapcie! Kanadiana, Monika Grzelak, Burda Książki Kanadiana – tak Kanadyjczycy nazywają wszystko to, co kanadyjskie. Czyli historię, obyczaje oraz fakty będące częściami składowymi tego niezwykłego kraju. Słowo to używane jest niekiedy w prześmiewczy sposób, gdy chce się opisać, że coś jest tak kanadyjskie, że przekroczyło wszelkie granice zdrowego rozsądku. Tak też swoją książkę zatytułowała Monika Grzelak, która w Kanadzie mieszka od 2011 roku, a planowała jechać tam tylko na rok. Swoimi spostrzeżeniami na temat tego kraju dzieli się z tymi, którzy mają podobne plany lub po prostu planuję spędzić tam kilka wakacyjnych tygodni. W tym roku się to raczej nie uda, ale planować można choćby od jutra, właśnie z Kanadianą w ręku. Żywopłoty, Maria Karpińska, WAB „Bardzo poetycka opowieść o tym, jaką to migawką jest nasze życie. Poznajemy bohatera gdy ma lat ok. 10 i towarzyszymy mu do 70. Każda dekada jest tylko szkicem, wspomnieniem jednej sytuacji, wycinkiem życia. To ciekawe oglądać pod lupą przez takie powiększenie tylko jeden dzień, miesiąc, wycinek cudzego życia z jego myślami, dylematami. I nawet nie mając pewności że to wciąż ten sam bohater. Zaczyna się od zabawnej znajomości z dziewczynką – demonem, a potem widać, jak prędko opuszcza nas radość i złudzenia. To taki szybki zjazd górską kolejką w stronę starości. Bohaterowi w każdej dekadzie życia towarzyszy mocny motyw przyrody – od więzionych żab w dzieciństwie przez schnące rośliny i żywopłoty w samotnej dorosłości po refleksyjną starość u boku jeszcze starszego psa. Jest tu wszystko – relacje, niepopularne wybory, choroba, coraz większy cynizm w patrzeniu na świat, aż po rezygnację” – pisze szefowa działu urody GLAMOUR o opowiadaniach Marty Karpińskiej. Zaintrygowani? Powinniście być! We mgle, Lisa Gray, Burda Książki Bohaterka debiutanckiej powieści Lisy Gray to Jessica Shar – prywatna detektyw, przyzwyczajona do anonimowych cynków. Jeden wprawia ją jednak w osłupienie: na zdjęciu przedstawiającym porwaną dwadzieścia pięć lat temu trzylatkę rozpoznaje… samą siebie. W poszukiwaniu prawdy o swojej przeszłości, Jessica udaje się do mrocznej części Los Angeles, gdzie z zaskoczeniem odkrywa, że w noc jej zniknięcia zamordowano jej biologiczną matkę. Zabójca nigdy nie został ujęty, a w toczonym wówczas śledztwie jest wiele niejasności. Kluczem do rozwiązania zagadki jest Jason Pryce, weteran tamtejszej policji, którego Jessica pamięta jeszcze z pogrzebu ojca. Ten z kolei prowadzi śledztwo w sprawie makabrycznego zabójstwa studentki, dorabiającej sobie jako prostytutka. Gdy drogi policjanta i młodej detektyw się krzyżują, Jessica odkrywa, że Pryce nie mówi jej wszystkiego o burzliwej historii związku jej rodziców. A im bardziej zbliżają się do rozwiązania obu śledztw, tym mgła tajemnic gęstnieje. Zaś morderca tylko czeka, aż zgubią drogę. Miłość i inne obsesje, Liane Moriarty, Znak Literanova Jesteście fanami serialu Wielkie kłamstewka? Powstał on na podstawie powieści o tym samym tytule autorstwa Liane Moriarty. A teraz szykuje się kolejny i znowu punktem wyjścia jest dla niego książka australijskiej pisarki. W Miłość i inne obsesje poznajemy Ellen, której chłopaka – Patricka prześladuje była dziewczyna. Wie, kiedy Patrick wychodzi do pracy, jaką ma na sobie koszulę, kiedy ma wizytę u dentysty, co przygotował synowi do szkoły na drugie śniadanie, dokąd zabrał Ellen na randkę oraz gdzie planują spędzić noc. Co na to Ellen? Prześladowczyni wcale jej nie przeraża Ellen, a mocno intryguje. Zafascynowana kobietą zbiera o niej informacje, próbuje zrozumieć jej motywy. Nie zna przecież przeszłości Patricka, czy może zatem być go pewna? Moje życie w drodze, Gloria Steinem, Poradnia K Lubicie autobiografie i szukacie ciekawej właśnie na wakacyjny czas? Sięgnijcie o wspomnienia jednej z najsłynniejszych feministek w historii, Glorii Steinem. Legenda drugiej fali feminizmu, walcząca z dyskryminacją nie tylko związaną z płcią, ale też z rasą, wiekiem, pochodzeniem czy orientacją seksualną, w Moje życie w drodze jest dzisiaj szczególnie żywa, biorąc pod uwagę obecną sytuację kobiet. Czasy, kiedy Steinem stawała się liderką powstającego w USA ruchu emancypacyjnego i redagowała magazyn Ms. wcale nie są takie odległe w kontekście tego, o co musimy walczyć: równouprawnienie w domu, pracy, na uczelni. Dlatego tym bardziej warto przybliżyć sobie sylwetkę kobiety, która powinna być dla nas inspiracją i najlepszym przykładem tego, że kobiet mają głos i potrafi być on bardzo słyszalny. Kwesta ceny, Zygmunt Miłoszewski, WAB „Pisałem Kwestię ceny w zupełnie absurdalnych warunkach. Zacząłem na statku handlowym, płynącym z ładunkiem holenderskiej stali przez Atlantyk, kończyłem w czasie pandemii, internowany w domu kultury w Olsztynie. Czytałem wiadomości i widziałem, jak świat bez przerwy dopisuje kontekst do mojej fabuły, której osią jest marzenie o zdrowiu i długowieczności. Bez względu na cenę” – mówi Zygmunt Miłoszewski, jeden z najpopularniejszych rodzimych pisarzy w kraju, jak i za granicą. Akcja jego najnowszej powieści zaczyna się właśnie tam, gdzie ją pisał, czyli na morzu. Tego lata brakuje wam podróży? Ten przygodowy thriller dostarczy wam emocji na miarę niejednego wojażu! Podglądaczka, Caroline Eriksson, Marginesy Dziewczynę z pociągu przeczytaliście jednym tchem? Nowy thriller Caroline Eriksson przypadnie wam do gustu! Podglądaczka opowiada historię Eleny, pisarki, która po rozstaniu z mężem jest tak zdruzgotana, że nie ma ochoty na kontakt z ludźmi. Spotyka się z siostrą, ale ich stosunki są napięte i pełne niedomówień. Walcząc z brakiem natchnienia, Elena zaczyna podglądać swoich sąsiadów i tym samym zbierać materiał do nowej powieści. I okazuje się, że dawno nie była aż tak kreatywna. Szybko też zaczyna gubić się w tym, co jest prawdą, a co literacką fikcją. To lektura, która nie da wam zasnąć! Wyrwa, Wojciech Chmielarz, Marginesy Lubicie powieści Wojciecha Chmielarza? I odpływacie, kiedy słyszycie niski głos Grzegorza Damięckiego? Nie bez powodu wymieniamy nazwisko tego jednego z najpopularniejszych polskich aktorów przy nazwisku jednego z najpoczytniejszych polskich powieściopisarza. Niedawno ukazała się najnowsza powieść autora choćby bestsellerowego Żmijowiska, czyli Wyrwa. Ten thriller psychologiczny, który będzie trzymał was w niepewności do ostatniej chwili, możecie również posłuchać w formie audiobooka w serwisie Storytel. A czyta go właśnie Grzegorz Damięcki! Kiedy Maciej Tomski dowiaduje się, że jego żona Janina zginęła w wypadku samochodowym, myśli, że wali mu się cały świat. Jak powiedzieć dwóm córeczkom, że właśnie straciły matkę? Jak powiedzieć teściom? Jak ma teraz funkcjonować, gdy dotychczasowe, spokojne życie nagle szarzeje i zmienia się w ciąg udręk? Maciej nie ma jednak pojęcia, dlaczego do wypadku doszło pod Mrągowem, skoro Janina powiedziała mu, że jedzie na delegację pod Kraków. Pomyliła się? Okłamała go? A gdy na jej pogrzebie pojawia się tajemniczy mężczyzna, Maciej zaczyna rozumieć, że Janina miała wiele sekretów...
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Unorthodox. Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów” autorstwa Deborah Feldman
Głośny serial Netflix powstał na podstawie właśnie tej powieści. Obok książki „Unorthodox. Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów” autorstwa Deborah Feldman nie można przejść obojętnie!
Część z was na pewno oglądała Unorthodox na platformie Netflix. Głośny serial powstał na podstawie autobiograficznej powieści Deborah Feldman – kobiety, która wykazała się ogromną odwagą i odeszła ze społeczności chasydzkiej. Warto jednak zaznaczyć, że książka zdecydowanie różni się od 4-odcinkowej produkcji Netflixa. Autorka, a zarazem główna bohaterka Unorthodox. Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów zabiera czytelników w niewiarygodną podróż po Williamsburgu (popularnej dzielnicy Brooklynu w Nowym Jorku) i szczegółowo opowiada o wszelkich nakazach, zakazach, obowiązkach oraz cierpieniu, które towarzyszyło jej przez wiele lat. Unorthodox. Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów – wyjątkowa powieść Deborah Feldman, obok której nie można przejść obojętnie Wyobraźcie sobie, że nie macie dostępu do książek, ulubionej muzyki, a wyjścia do kina czy na koncert są surowo zabronione. Właśnie tak wyglądała rzeczywistość, w której dorastała Deborah Feldman. Co więcej, nie było przy niej rodziców – jej matka postanowiła opuścić społeczność chasydzką, gdy Deborah miała kilka lat, natomiast jej ojciec nadużywał alkoholu i miał problemy psychiczne. Tuż po skończeniu edukacji Deborah Feldman zostaje wydana za mąż. Natomiast po ślubie daje się ogolić na łyso zgodnie z jednym z chasydzkich zwyczajów – od tamtej pory nosi perukę albo chusty. Niestety małżeństwo Deborah nie jest usłane różami. Główna bohaterka oraz jej mąż mają problemy seksualne, których rozwiązaniem (bez uprzedniej konsultacji z główną zainteresowaną całą sprawą) zajmują się osoby trzecie. Deborah Feldman zachodzi w ciążę „dopiero” rok po ślubie. Właśnie wizja zbliżającego się macierzyństwa i wychowywania swojego dziecka w Williamsburgu zmotywowała autorkę Unorthodox. Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów do całkowitej zmiany swojego życia. Unorthodox. Jak porzuciłam świat ortodoksyjnych Żydów to pewnego rodzaju zbiór opowiadań z życia Deborah Feldman. W niesamowicie ciekawy sposób opisuje codzienne życie chasydów, jak również ich zwyczaje. Pozostaje przy tym niezwykle szczera i bezkompromisowa. Autorka znaczną część powieści poświęca swojemu dzieciństwu. Dzięki temu możemy ją dobrze poznać i lepiej zrozumieć jej działania. Od tej książki nie sposób się oderwać. Mimo tego, że opowiada o wielu problemach i cierpieniu młodej kobiety, czyta się ją naprawdę szybko. Deborah Feldman urzeka czytelników swoją szczerością, a także zachwyca niezwykłą siłą i odwagą. Jeżeli oglądaliście serial Unorthodox na platformie Netflix, a teraz chcielibyście się dowiedzieć czegoś więcej o chasydach, ta powieść jest absolutnie dla was. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Obserwatorka” Alicji Sinickiej. Ten thriller psychologiczny wciągnie was od pierwszej strony! >>>
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Ich siła” Meg Wolitzer [Recenzje]
„Ich siła” to książka o dojrzewaniu, marzeniach, miłości i tytułowej sile. Jak czytelniczkom Glamour Book Club spodobała się nowa powieść Meg Wolitzer. Oto ich recenzje!
Meg Wolitzer jest powieściopisarką, której teraz potrzebujemy – pisał dziennik The Washington Post. To opinia w punkt, bo jej najnowsza powieść – Ich siła, wydana w Polsce nakładem wydawnictwa W.A.B, jest wręcz szyta na miarę naszych czasów. Wolitzer, przystępną w odbiorze narracją, podejmuje takie tematy, jak dojrzewanie i towarzyszące nam w tym procesie ideały, które następnie weryfikuje nie zawsze przychylna nam rzeczywistość, feminizm i potrzeba kobiecej solidarności, a także poświęcenie i miłość – chyba najtrudniejsze wyzwania w życiu każdego z nas. Z tym wszystkim wiąże się ta tytułowa siła. W powieści Wolitzer to siła uczuć, marzeń i pragnień, ale i siła w rozumieniu władzy i pozycji, jakie zajmujemy. Pisarka w mądry sposób porusza wszystkie te tematy i skłania do refleksji. Nic dziwnego, że przeniesieniem Ich siły na ekran zainteresowana jest jedna z najpopularniejszych hollywoodzkich aktorek, Nicole Kidman. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Trzy kobiety” Lisy Taddeo >>> Nie mogliśmy pominąć tej powieści w naszym Glamour Book Club. Zachwyceni lekturą, podzieliliśmy się nią także z naszymi czytelniczkami. Jak one oceniają historię dwóch kobiet – Greer Kadetsky, młodej, nieśmiałej początkowo dziewczyny, która pod wpływem charyzmatycznej legendy feminizmu – Faith Frank, zmienia postrzeganie pewnych kwestii o 180 stopni? Oto ich opinie! A jeśli wy też chciałybyście ocenić książkę w ramach Glamour Book Club, dołączcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club już teraz! Recenzja Julii Książka Ich siła autorstwa Meg Wolitzer to jedno z tych czytadeł, które uzmysławiają, jak piękne, brutalne, trudne i szczęśliwe potrafi być życie. Powieść składa się z 4 części, a każda z nich opowiada konkretne etapy życia bohaterów. Główną postacią książki jest Greer Kadetsky, młoda i szalenie ambitna dziewczyna. Greer, będąc na studiach z dala od chłopaka, poszła na imprezę gdzie doświadczyła szowinizmu i molestowania. Była wściekła, że chłopak – Darren, który ją napadł, robił to także na inne studentki na kampusie, a władze uczelni przymykają na to oko, bo rodzice chłopaka wpłacają „pokaźne sumy”. Urządziła, więc z przyjaciółką o imieniu Zee protest przeciwko niemu. Dziewczyny chciały, aby władze uczelni zobaczyły ich sprzeciw wobec szowinistycznych aktów chłopaka i wydaliły go z uczelni, ale niestety tak się nie stało. Greer była oburzona całym zajściem i wiedziała, że musi coś z tym zrobić. Za namową Zee, poszły razem na wykład aktywistki i feministki Faith Frank, na którym to Greer zobaczyła światełko w tunelu do zmiany świata kobiet na lepsze. Po zakończeniu studiów Greer nie znalazła od razu wymarzonej, feministycznej pracy, ale Cory za to dostał pracę na Filipinach, z mieszkaniem, jedzeniem w drogich knajpach i sprzątaczką. Jednak wszystko to diametralnie się zmieniło. Greer w końcu pracowała na wymarzonej posadzie z wymarzoną szefową, a Cory musiał podjąć okropnie trudną decyzję i wywrócić swoje życie do góry nogami po tragicznych wydarzeniu w jego rodzinie. Dziewczyna rozkwitała w upragnionej pracy, pomagając przeróżnym kobietom postawionych w niekomfortowych lub wręcz upokarzających sytuacjach. Faith Frank przez większą część kariery Greer jest jej mentorką i przyjaciółką. Feministka pokazuje dziewczynie, że nawet w czasie kryzysu i totalnego braku zainteresowania jej działalnością, nigdy się nie poddawała, co doprowadziło ją do swego rodzaju sławy. Zaś Cory, pogrążony w rozpaczy i bezsensowności próbuje wraz z Greer utrzymać ich związek w ryzach. Książka ma charakter feministyczny, pokazujący jak bardzo mężczyźni nie rozumieją kobiet i przez to mają pewne utarte stereotypy, które mijają się z realiami. Pokazuje również, że to czasem mężczyźni są bardziej feministyczni niż niektóre kobiety, choćby poprzez poświęcenie swojego doczesnego, w rozkwicie kariery życia na rzecz sprawowania opieki nad schorowana matką. Tytuł Ich siła mówi o tej wewnętrznej, psychicznej sile do działania, nie poddawania i nie załamywania się w trudnych życiowych sytuacjach. Ich siła nawiązuję również do siły wewnętrznej swojego głosu i wiary, bo właśnie ona doprowadza nasze marzenia i cele do mety. Powieść porusza, również tematy wrażliwe, jak wychodzenie na jaw z odmienna orientacją seksualną, pogodzenie się z śmiercią bliskiej osoby, rozwody i zdrady. Owe zagadnienia, są niezwykle trafnie ukazane w książce, ukazując, właśnie tę prawdziwość życia codziennego. Powieść jest zdecydowanie dedykowana młodym ludziom, tym troszkę pogubionym i cichym, ale także tym zaplanowanym całym życiem. Po przeczytaniu nabiera się refleksji, że jednak nie jesteśmy sami i rzeczywiście każdy, nawet ci super popularni, odnoszący sukcesy mierzą się z wieloma utrapieniami. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Kobieta ze szkła” Caroline Lea >>> Recenzja Marty W obecnych czasach, czasach pandemii, czytam dużo książek. Sięgam zwykle po powieści kryminalne i obyczajowe. Książka, którą niedawno przeczytałam, nie wpisuje się raczej w styl wybieranych przeze mnie pozycji. Była to Ich siła Meg Wolitzer opisująca historię młodej dziewczyny, Greer Kadetsky, która pod wpływem wydarzeń: napaści seksualnej na imprezie studenckiej i nie wyciągnięciu konsekwencji wobec sprawcy przez władze uczelni zostaje feministką. Dzięki swojej przyjaciółce Zee poznaje jej idolkę, Faith Frank, która z biegiem czasu i dla niej zaczyna pełnić ważną rolę w życiu. Jest ona ikoną feminizmu i staje się mentorką Greer. Kiedy zaczynałam czytać Ich siłę byłam przekonana, że będzie to typowo feministyczna powieść o silnych kobietach walczących o swoje prawa, o marszach, protestach, o polityce i mężczyznach mizoginistach. Nie mogłam się bardziej pomylić. Wbrew pozorom Ich siła nie przedstawia tylko siły kobiet. Historia kilku osób, których losy się splątują jest wciągająca i ukazująca, że każdy człowiek jest inny, a mimo to każdy z nas musi czasem znaleźć w sobie tytułową siłę i mimo przeciwności losu szukać swojej życiowej drogi. Książkę Meg Wolitzer czyta się z zaciekawieniem, nie można przewidzieć co się wydarzy ani jaka będzie reakcja bohaterów. To czyni ją atrakcyjną i dlatego uważam, że nie jest to obowiązkowa pozycja tylko dla feministek lub tylko dla kobiet. Każdy znajdzie w niej wątek dla siebie lub postać, z którą się choć trochę utożsamia, dlatego w dobie „me too” polecam ją każdemu, kto po prostu lubi czytać. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Receptę na szczęście” Agaty Przybyłek >>> Recenzja Kingi Ich siła Meg Wolitzer jest opowieścią o ambicji, życiowych rozterkach, ale także o dorastaniu, marzeniach i miłości. Jednak przede wszystkim opowiada o sile kobiet. Greer Kadetsky jest introwertyczną, stroniącą od towarzystwa studentką. Pewnego dnia wraz z przyjaciółką Zee idzie na feministyczny protest, gdzie poznaje Faith Frank, wieloletnią liderkę ruchu kobiecego. Właśnie to spotkanie odmieni jej życie. Ich siła to opowieść o przyjaźni i sile kobiet. Historia jest opowiedziana z perspektywy różnych postaci, dzięki czemu możemy poznać wydarzenia widziane oczami poszczególnych bohaterów. Opowieść o ideałach i zderzeniu ich z otaczającą rzeczywistością. To wszystko skłania do refleksji nad własnym postępowaniem. Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Według mnie, opowieść ta jest nie tylko odpowiednia dla feministów czy feministek, ale także dla odbiorców chcących poznać historię Greer Kadetsky. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Normalni ludzie” Sally Rooney >>>
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Obserwatorka” Alicji Sinickiej [Recenzje]
Czy nowy thriller psychologiczny „Obserwatorka” autorstwa Alicji Sinickiej przypadł do gustu recenzentkom Glamour Book Club? Sprawdźcie!
Obserwatorka autorstwa Alicji Sinickiej to kolejna pozycja, którą miały okazję zrecenzować członkinie Glamour Book Club. Nas thriller Sinickiej wydany przez Wydawnictwo Kobiece wciągnął bez reszty, o czym pisaliśmy już TUTAJ. Czy nasze czytelniczki także? Jak oceniają fabułę? Sprawdźcie poniżej! A jeśli chciałybyście komentować dla nas inne książkowe nowości, koniecznie dołączcie do naszej grupy na Facebooku Glamour Girls Club, gdzie co tydzień rozdajemy świetne tytuły. Obserwatorka – recenzja Angeliki W Obserwatorce Alicji Sinickiej zaintrygował mnie tytuł i okładka. Kobieca twarz, bez widocznych oczu, w blado – niebieskiej poświacie. Z okładki „patrzą” na czytelnika dwie twarze, ale czy na pewno? A może to ta sama kobieta i jej odbicie w lustrze? Z opisu książki, historia wydaje się banalna. Główna bohaterka, Iza od dziecka kocha się w koledze z osiedla, Arku. Tylko, że Iza pochodzi z tej gorszej części, z „patologii”. A Arek mieszka w pięknym, bogatym domu. Ich nastoletnia przyjaźń niespodziewanie się kończy. Przez wiele lat mieszkają obok siebie. Iza obserwuje życie Arka przez wielkie okno w jego salonie. Kiedy pobita przychodzi na szpitalną izbę przyjęć, trafia na niego. Wówczas ich dawne uczucie odżywa. Happy end? O nie! To dopiero początek! Początkowo książka Sinickiej trąci harlequinem, ale szybko się rozkręca. Kiedy zdaje się, że Iza zacznie szczęśliwe życie w domu ukochanego, sielankę burzy zakapturzony obserwator zza okna. Iza zaczyna też dostawać dziwne wiadomości na Facebooku. Równolegle poznajemy historię tragicznie zmarłej byłej dziewczyny Arka. Iza zaczyna mieć wątpliwości, czy jej śmierć była wypadkiem i obawia się, że będzie następna. Poza tajemniczym stalkerem z internetu musi stawić czoło obserwatorkom z bogatej części osiedla, na czele z apodyktyczną matką Arka. Romantyczna historia przechodzi w kryminalną zagadkę. Autorka podrzuca czytelnikowi wskazówki prowadzące do jej rozwiązania, ale czy nie zwodzi go na manowce? Bardzo wprawnie buduje napięcie. Każdy z bohaterów skrywa jakąś mroczną tajemnicę, którą poznajemy nagle i w najmniej oczekiwanym momencie. Również finał samej historii będzie zaskakujący nawet dla fanów Agathy Christie i Remigiusza Mroza. Kto jest tytułową obserwatorką? Odpowiedź na to pytanie nie jest oczywista, a w trakcie samej lektury pojawia się wiele typów. Książka Sinickiej to nie tylko wciągający thriller. Poznajemy w niej wiele oblicz patologii, nie tylko tej społecznej. Jest to książka o różnego rodzaju uzależnianiach i ich niszczącej sile. Celnie prezentuje ludzkie postawy, nierzadko zależne od sytuacji rodzinnej i statusu społecznego. Autorka dba o ciekawe tło obyczajowe dla swoje historii, przez co nie jest to tylko kryminał. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Receptę na szczęście” Agaty Przybyłek >>> Obserwatorka – recenzja Kasi Jeśli (tak, jak ja) uwielbiasz historie z morderstwem w tle, to polecam Ci Obserwatorkę. Główną bohaterką jest Iza, która pracuje jako księgowa w korporacji. Poznajemy ją, kiedy pobita trafia na SOR. Akurat na dyżur swojego przyjaciela z dzieciństwa. Długo nie mieli ze sobą kontaktu, który urwał się przez różniące ich pozycje społeczne. Ona pochodzi z patologii. On z dobrej rodziny. Ich ścieżki znów się schodzą. Jednak na drodze do szczęśliwej miłości stają...róże. Iza dostaje je pojedynczo. Poprzednia partnerka Arka dostała bukiet 5 róż tuz przed śmiercią. Ale czym Iza się przejmuje – przecież śmierć Eweliny to był przypadek... Czy aby na pewno? Książka Alicji Sinickiej to trzymający w niepewności do samego końca thriller. Pokazuje przepaść między warstwami społecznymi, oraz potrzebę miłości. Każdy chce kochać i być kochanym. Książka pokazuje różne oblicza miłości. Nie tylko kochanków łączy więź, ale i matka kocha swoje dziecko. Często w imię miłości jesteśmy w stanie zrobić wiele. Mamy tutaj i śmierć, która wszystkim wygląda jak zabójstwo, romans oraz specyficzną przypadłość obiektu westchnień głównej bohaterki. Kto tutaj jest katem, a kto ofiarą? Czy nie wyciągamy zbyt pochopnie wniosków? Czy nie rzucamy zbyt lekko oskarżeń? Co jesteśmy w stanie zrobić w imię miłości? Kto jest obserwatorką? Lubisz jak patrzą? Po przeczytaniu tej książki zaczniesz zasłaniać okna. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Normalni ludzie” Sally Rooney >>> Obserwatorka – recenzja Izy Dzięki Glamour miałam przyjemność zrecenzować książkę Alicji Sinickiej, Obserwatorka. Trzymająca w napięciu fabuła i ciekawość, kto jest tytułową obserwatorką sprawiła, że przeczytałam ją jednym tchem. Dziewczyna z biednej patologicznej rodziny zakochana w chłopaku z sąsiedztwa, a następnie renomowanym lekarzu i jego zaborcza matka to bohaterowie, z którymi stykamy się czytając tę książkę. Czytelnik myśli, że główna postać to osoba pokrzywdzona przez los, bo wychowywała się w biednej dzielnicy i cały czas miała w życiu pod górę. Ale czy na pewno? To pierwsza książka, którą przeczytałam i nie wiedziałam do samego końca, jakie będzie zakończenie. Gorąco zachęcam do lektury!
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Obserwatorka” Alicji Sinickiej. Ten thriller psychologiczny wciągnie was od pierwszej strony!
Lubicie thrillery psychologiczne z elementami romansu? Nowa powieść Alicji Sinickiej „Obserwatorka” to książka, która powinna znaleść się u was na półce!
Iza i Arek byli kiedyś przyjaciółmi. Wychowali się na tym samym osiedlu w Oławie, ale w skrajnie różnych okolicznościach. On w pięknym domu z dużymi oknami, ona w bloku z którym od razu kojarzy się jedno słowo –„patologia”. To właśnie te dwa kompletnie różne światy, z których pochodzili doprowadziły do tego, że drogi Izy i Arka rozeszły się. Ale nie na zawsze. Przyjaciele z dzieciństwa spotykają się po latach na izbie przyjęć oławskiego szpitala, gdzie doktor Arkadiusz Milski z trudem rozpoznaje w dotkliwie pobitej dziewczynie swoją dawną przyjaciółkę. Nieoczekiwane spotkanie sprawia, że relacja starych przyjaciół odżywa i co więcej - budzi namiętne uczucia. Mężczyzna czuje, że to właśnie z Izą może ułożyć sobie życie po tragicznej śmierci swojej partnerki, Justyny. Niestety, ktoś chce pokrzyżować ich plany. Pewnego dnia Iza zostaje oznaczona na Facebooku pod dziwnym cytatem, a pod drzwiami jej mieszania znajduje białe róże. Kobieta ewidentnie czuje, że jest obserwowana. W końcu dochodzi do wniosku mieć pewność, że śmierć byłej dziewczyny Arka wcale nie była nieszczęśliwym wypadkiem… [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Recepta na szczęście” autorstwa Agaty Przybyłek >>> Obserwatorka – nowy thriller Alicji Sinickiej, który warto przeczytać! Ciężko, by taki zarys fabuły nie zaintrygował, prawda? Właśnie dlatego Obserwatorka, kolejna powieść Alicji Sinickiej, autorki Stażystki, wciąga bez reszty już od pierwszej strony. To świetny thriller psychologiczny z elementami romansu. Autorka zręcznie gra na emocjach czytelnika, który co rusz odkrywa kolejne tajemnice, kłamstwa i intrygi. Nie jest też w stanie do końca stwierdzić, kto jest dobry, a kto jest zły. A wszystko po to, by na koniec zostać totalnie wbitym w fotel. Obserwatorka to dreszczowiec z prawdziwego zdarzenia! Jeżeli czytając lub oglądając thriller, zawsze staracie się rozwikłać zagadki, a bohaterowie do tego stopnia "wchodzą" do waszej głowy, że nie możecie przestać o nich myśleć nawet, kiedy nie czytacie/nie oglądacie, Obserwatorka jest pozycją, która musi znaleźć się w waszej domowej biblioteczce. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Trzy kobiety” Lisy Taddeo – najbardziej pogłębiony portret kobiecego pożądania, jaki napisano >>>
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Kobieta ze szkła” Caroline Lea
Kim jest „Kobieta ze szkła”? Nasze czytelniczki przeczytały najnowszą powieść Caroline Lea. Oto ich recenzje!
Kobieta ze szkła autorstwa Caroline Lea to trzymająca w napięciu powieść o poświęceniu z miłości, obezwładniającym lęku i sekretach, których nikt nie chce wyjawić. Cofamy się dzięki niej w czasie, do 1686 roku i niewielka osady w przeszywającej chłodem Islandii. Rósa po nagłej śmierci ojca, miejscowego biskupa, musi znaleźć sposób, by zdobyć pieniądze, które pomogą przetrwać zimę jej i jej chorej matce. Mimo że serce kobiety zaczyna bić mocniej w towarzystwie przyjaciela z dzieciństwa, podejmuje decyzję o wyjściu za mąż za bogatego i starszego od niej Jóna Eiríkssona, który ma zapewnić jej godny byt. ak będzie wyglądać nowe życie Rósy w odległym i nieprzystępnym Stykkishólmur? Dlaczego pierwsza żona Jóna Eiríkssona nie żyje? Co kryje się w zamkniętym pomieszczeniu na strychu, wydając niepokojące odgłosy każdej nocy? Czy samotność i mroczne tajemnice doprowadzą Rósę do szaleństwa? Nasze czytelniczki poznały odpowiedzi na te pytania, bo zrecenzowały książkę Caroline Lea w ramach Klubu Książkowego Glamour. A jeżeli wy też chciałybyście przeczytać i ocenić książkę w ramach Glamour Book Club, dołączcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club już teraz! Kobieta ze szkła – recenzja Marleny Kobieta ze szkła to powieść pełna mrocznych tajemnic, obezwładniającego lęku oraz poświęcenia ku miłości. Cofamy się w niej do roku 1686 na zimną Islandię zasypaną śniegiem, z zamarzniętymi rzekami, na których wodach życie stracił nie jej rybak, pozostawiając żonę z dziećmi bez środków do życia. Wiedział, że to poświęcenie, ale był też świadomy srogiej zimy, która zbierała ogromne żniwa. Dla Islandczyków taki widok był codzienny, była to walka o przetrwanie, o chociażby kawałek chleba. Ludzie mieszkali w oddalonych od siebie, mroźnych osadach, a niejacy w ciemnych chatkach, a jedyne co ich otaczało to samotność i lęk, pojawiający się na każdym ich kroku. Był to surowy krajobraz, bardzo nostalgiczny i zapadający w pamięć. Niekiedy czytając, sama miałam ciarki na plecach, chłód bowiem emanował z samej książki, przyprawiając odbiorcę o różne emocje. Główną bohaterkę poznajmy w małej wiosce Skálholt, kiedy po śmierci ojca przyszło jej żyć biedzie, z chorowitą matką. Możliwość polepszenia warunków życia oraz zaopatrzenia matkę w lekarstwa, pojawia się wraz z pojawieniem się bonðiego (przywódcy osady) z Stykkishólmur w wiosce. Starszy od Rosy Jon, który posiada bogactwo o którym dziewczyna nawet nie śniła, proponuje jej małżeństwo. Choć darzyła skrytym uczuciem przyjaciela z dzieciństwa , wychodzi za mąż za nieznajomego. Była to bowiem dla dziewczyny ogromna szansa zapewnienia godnego bytu sobie, jak i chorej matce. Nadciągała bowiem też zima, a dom w którym mieszkały nie był dobrze zaopatrzony na tak ekstremalne warunki. Po dotarciu do osady męża, Rosa zdaje sobie sprawę, że nic co na początku jej się wydawało, nie przypomina miejsca, w którym przyszło jej żyć. Ludzie w osadzie plotkują, piorunując wzrokiem nową żonę bondiego. Mroczne tajemnice oraz niedokończone sprawy z przeszłości Jona doprowadzają Rosę do szaleństwa. Jej strach oraz niepewność związana z osadą, da się wyczytać z jej monologów. Emanuje od nich lęk oraz niepokój, z którymi my czytelnicy utożsamiamy się. Czy główna bohaterką zostanie w miejscu pełnym sekretów, czy może wróci do miłości z dzieciństwa? Powieść zawiera również dużo elementów ze świata fantastycznego. Rosa bowiem, jako jedna z nielicznych potrafi czytać, a to uznawane jest w tamtym okresie za czary. Za magię płaciło się życiem, czarownice były palone na stosie. Głowna bohaterka będzie musiała ukrywać swoje zdolności przez mężem, gdyż ten jest zagorzałym katolikiem, który potępia wszelkiego rodzaju magiczne umiejętności. Kobieta za szkła jest powieścią zapadającą bardzo w pamięć. Czytając, możemy ujrzeć historię z różnych perspektyw, dzięki temu jesteśmy w stanie odczytywać emocje i myśli poszczególnych bohaterów z danej sytuacji. W książce cofamy się też w czasie, mamy lepsze wyobrażenie o opowieści. Zaczynamy bowiem rozumieć, co skłoniło bohatera do danych czynów. Jest to książka idealna na mroźne wieczory, dająca wiele lekcji. Zaczynamy dostrzegać piękno w małych rzeczach, a to co wydaje nam się okropne i straszne, jest niczym w porównaniu z warunkami panującymi na Islandii. Podsumowując całą recenzję, polecam wam Kobietę ze szkła z całego serca. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Receptę na szczęście” Agaty Przybyłek >>> Kobieta ze szkła - recenzja Anny Na samym początku należy wspomnieć, że Kobieta ze szkła jest idealną lekturą na czas kwarantanny. Dlaczego? Bo warto ją pochłonąć najlepiej od razu, w ciągu jednego dnia. To opowieść o kobiecie, która decyduje się na małżeństwo transakcyjne. Jesteśmy w XVII-wiecznej Islandii, gdzie w pewnej osadzie, ze schorowaną matką mieszka dwudziestoletnia Rósa. Jedynym wyjściem z biedy i szansą na powrót matki do zdrowia jest dla dziewczyny ślub z Jónem, trzydziestoletnim przywódcą odległej osady Stykkishólmur. Dziewczyna mimo tego, że kocha innego, zaczyna nowe życie u boku nowego męża, którego tak naprawdę nie zna.. Jón wymaga od niej tylko jednego: by była mu w pełni posłuszna. Rósa przeżywa prawdziwe katusze w nowym domu - ze strychu, który wciąż jest zamknięty dla jej oczu dochodzą dziwne szmery. Doskwiera jej także samotność, kiedy mąż ze swoim pomocnikiem wypływa w morze i zabrania jej kontaktu z ludźmi z osady. Na dodatek, wciąż nie wiadomo co stało się z pierwszą żoną Jóna. To wszystko sprawia, że dziewczyna prawie odchodzi od zmysłów. Ulgą dla Rósy staje się niespodziewane pojawienie się przyjaciela z rodzimej wioski - skrytego ukochanego dziewczyny. Przy nim Rósa nieco się uspokaja, jednak nie na długo. Nagły powrót Anny - pierwszej żony i wydarzenia z nią związane sprawiają, że powieść nabiera klimatu niczym z thrillera. Historia sama w sobie uzmysławia szczególnie nam, kobietom jak bardzo silne jesteśmy i jak wiele potrafimy znieść. Pokazuje także brutalne realia XVII-wiecznego życia i to, jak nisko znajdowała się pozycja kobiety w tamtych czasach. Można by rzec, że jej jedynymi ówczesnymi było rodzenie dzieci, posłuszeństwo (we wszystkim!) mężowi oraz pomoc na roli. Jesteśmy w stanie także zauważyć, jak brutalnie wygląda tamten świat - podczas zimy wielu ludzi umiera ze względu na bezlitosne warunki klimatyczne panujące w tamtym rejonie świata. Opowieść nakreśla nam także to, jak dawne celtyckie wierzenia przeplatają się z chrześcijaństwem. Wiara w runa i ich moc są karane śmiercią na stosie, a mimo to każdy ukrywa w kieszeni chociaż jeden kamień runiczny traktowany, jako amulet. W książce nie brakuje drastycznych scen, co tylko dowodzi bezwzględnej rzeczywistości tamtych czasów. Prawo dżungli króluje tam nad każdym innym prawem - kto jest słaby ginie pierwszy. Mroczny klimat i niedopowiedziane wątki tylko dodają książce uroku. W trakcie czytania polecam puścić tradycyjną folkową islandzką muzykę w tle - niezapomniane odczucia gwarantowane :) Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Normalni ludzie” Sally Rooney >>>
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Trzy kobiety” Lisy Taddeo
Nas zachwyciła! A czy najnowsza książka Lisy Taddeo przypadła do gustu naszym czytelniczkom? Oto ich recenzje„Trzech kobiet”.
„Książkę czyta się jak najlepszą powieść, choć lektura nie należy do „lekkich i przyjemnych”, bo dotyka tematu, który wciąż jeszcze jest tabu – kobiecego pożądania. I pokazuje jak bardzo, choć często nie zdajemy sobie z tego sprawy, potrafi ono determinować nasze decyzje, a tym samym przejmować kontrolę nad naszym życiem” – pisze o książce Trzy kobiety Lisy Taddeo redaktorka Glamour.pl Magdalena Zawadzka. Całość możecie przeczytać TUTAJ. A poniżej znajdziecie recenzje naszych czytelniczek, które w ramach Glamour Book Club także miały okazję przeczytać Trzy kobiety od wydawnictwa Marginesy. A jeśli wy też chciałybyście ocenić książkę w ramach Glamour Book Club, dołączcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club już teraz! Trzy kobiety Lisa Taddeo – recenzja Magdaleny Trzy kobiety Lisy Taddeo to reportaż, w którym autorka, biorąc bod uwagę życie trzech kobiet, ukazuje siłę kobiecego pożądania. Historie kobiet znacząco różnią się od siebie, ale wszystkie poświęcają uwagę seksualnej sferze życia bohaterek. Dzięki dokładnym, często wręcz poetyckim opisom, możemy dobrze poznać postać Maggie, Liny i Sloane. Historie te są prawdziwe oraz szczere i nie skupiają się jedynie na związkach między kobietą a mężczyzną, lecz także na relacjach kobiet z kobietami. Ich pragnieniem nie jest tylko poświęcona uwaga ze strony mężczyzn i ich oddanie, ale także zrozumienie oraz brak oceniania ze strony innych kobiet. W książce poruszane są tematy zakazanego romansu, zdrady oraz walczenia z pożądaniem i jego skutkami. Lektura pokazuje także znaczenie tego jak bardzo sytuacje z dzieciństwa mają wpływ na dorosłe życie człowieka. Czego tak naprawdę pragnie kobieta? Czego oczekuje od mężczyzny? Od innych kobiet? To pytania które stawia autorka reportażu. Dzięki odmiennym charakterom przedstawionych kobiet i kilku punktom widzenia, czytelnik może lepiej zapoznać się z tematem kobiecego pożądania. To czego mi zabrakło to wyciągnięcie przez autorkę konkretnych wniosków dotyczących głównego tematu. Dogłębnie poznajemy historie trzech kobiet, fakty z ich życia i problemy, ale nie poznajemy dokładnej analizy kobiecego pożądania, a taki w moim rozumieniu był zamysł reportażu. Momentami czułam się przytłoczona ilością informacji oraz opisów życia bohaterek, i dlatego też mniej więcej od połowy książki moje zainteresowanie tekstem słabło. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się zetknąć z literaturą o podobnej tematyce, dlatego też było to dla mnie nowe doświadczenie. Autorka pisze: „Postanowiłam zbadać płomień i żądło kobiecego pożądania – by pomóc mężczyznom i innym kobietom je zrozumieć, zanim postanowią potępić czyny, do jakich je ono popycha.” Pożądanie to bardzo często temat tabu, który nie jest poruszany często. Pomimo kilku minusów jakie wymieniłam myślę, że taki rodzaj lektury może zainteresować i zafascynować wiele kobiet ale również mężczyzn, dlatego zachęcam do sięgnięcia na półkę po Trzy kobiety Lisy Taddeo. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Normalni ludzie” Sally Rooney >>> Trzy kobiety Lisa Taddeo – recenzja Olgi Hej, hej? Czy to zdarzyło się naprawdę? Bo wraz z każdą kolejną stroną książki przecierałam oczy ze zdziwienia, że Trzy kobiety to reportaż, a nie historie pływające w wyobraźni pisarki. Słodko-gorzkie przemyślenia trzech różnych kobiet, których pożądanie i seksualność przybiera rozmaite oblicza. W codziennym życiu zwykle trzymamy je zamknięte na kłódkę w głębi siebie, a teraz każda z nas będzie mogła wrócić wspomnieniami, w głąb przeszłości tak, by z łatwością odkryć te same pragnienia, z którymi zmagają się bohaterki. I choć pointy będziemy już musiały wyciągnąć sobie same – czy nasze pragnienia powinny rządzić naszym losem, czy pożądanie jest tylko krótkotrwałe i ulotne, to na pewno ta lektura pomoże nam odrobić pewne życiowe lekcje, których na co dzień nie mamy czasu i odwagi przepracować. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Małe kobietki” Louisy May Alcott >>>
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Receptę na szczęście” Agaty Przybyłek
Tym razem w Klubie Książkowym Glamour nasze czytelniczki miały okazję przeczytać „Receptę na szczęście” Agaty Przybyłek, lekturę wręcz idealną na ten czas. Jak im się podobała? Oto ich recenzje!
Recepta na szczęście to druga powieść Agaty Przybyłek z serii zapoczątkowanej przez Tak smakuje miłość. I kolejna pozycja, jaką nasze czytelniczki miały okazję przeczytać w ramach Glamour Book Club. Dlaczego właśnie tę książkę? Bo po pierwsze, jest napisana przez kobietę, a to właśnie autorki wspieramy najbardziej w naszym Klubie Książkowym Glamour, a po drugie – Recepta na szczęście wydała nam się książką idealną na ten trudny moment, w jakim wszyscy się znaleźliśmy. Kiedy książka oraz zawarta w niej opowieść mogą być miłą odskocznią od niemiłej rzeczywistości. Takim światłem w tunelu, na jakie wszyscy czekamy, jest historia Julii, głównej bohaterki książki Przybyłek. Jak przypadła do gustu recenzentkom Glamour Book Club? Sprawdźcie! A jeżeli też chciałybyście przeczytać i ocenić książkę w ramach Glamour Book Club, dołączcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club już teraz! Recepta na szczęście – recenzja Karoliny W moje ręce wpadła ostatnio, dzięki uprzejmości Glamour, powieść autorstwa Agaty Przybyłek pod tytułem Recepta na szczęście. Przeczytawszy pare słów o autorce i jej artystycznym dorobku byłam niezwykle zachęcona do czytania. Powieść opowiada o historii dziewczyny, a można nawet powiedzieć, że już kobiety, której to spełnienie marzeń uwarunkowane jest znalezieniem odpowiedniego partnera. Już po paru pierwszych stronach poznajemy głównych bohaterów i ich spojrzenie na świat. Tu po mału zaczyna pojawiać się problem. Książka osadzona jest w polskich realiach, jednak niektóre sytuacje w jakich znajdują się bohaterzy, są absolutnie nierealne, spłaszczone. Wydawałoby się, że mają wywołać u czytelnika jakieś głębsze odczucia, tymczasem wywołują niestety zażenowanie. Sami bohaterowie, ich zachowania, przemyślenia, odczucia, wydają się być bardzo infantylne, a nawet zaryzykowałabym stwierdzenie, że sztuczne. Podobnie jest również w kwestii dialogów. Już pare ładnych lat mam przyjemność rozmawiać z ludźmi i naprawdę nie wyobrażam sobie, wcielić ów książkowych dialogów w życiowe sytuacje. Oczywiście, jest to tylko książka powiecie, natomiast powieść powinna chyba jednak w jak najlepszym stopniu odzwierciedlać pewne kwestie. Tutaj gdzieś troszkę tego zabrakło. Pomimo moich największych wysiłków, narazie nie udało dobrnąć mi się do końca, jednak mam podejrzenie jak zakończy się ta historia (i nie, nie zajrzałam na koniec książki :) ). Niemniej jednak wydaję mi się, że każda z was powinna samodzielnie ocenić tą twórczość, dać jej szanse, a być może dla was będzie ona niezwykłym doświadczeniem. W moim przypadku niestety zagości narazie na półce, pośród innych tytułów, czekając na dzień, kiedy jeszcze raz podejmę próbę, doczytaliśmy historii Julii do końca. Recepta na szczęście – recenzja Sylwii To moje pierwsze spotkanie z autorką Recepty na szczęście. I już od pierwszych stron pokochałam ją za lekki i niewymuszony styl pisania. Recepta na szczęście to wzruszająca, lekka i zabawna powieść o miłości i wielkim pragnieniu bycia rodzicem. W wielu momentach książka doprowadziła mnie do łez, jak i w wielu do wielkiej salwy śmiechu :) Zanurzając się w powieści, zapominamy o teraźniejszych problemach i kłopotach, a książka idealnie spełnia rolę "pocieszyciela" by zapomnieć o zmartwieniach. Powieść upewnia nas w fakcie,że prawdziwe uczucia mają niezwykłą i wielką moc. Czuję, że pozostałe książki Pani Agaty wkrótce zagoszczą na mojej półce :) PS Już nie mogę doczekać się następnej części. Recepta na szczęście – recenzja Kasi Książki Agaty Przybyłek pokazują nam, jak życie codzienne potrafi nas zaskoczyć. Opisują historie, które mogą spotkać każdą z nas, nieważne ile mamy lat, jak wyglądamy, czy co robimy na co dzień. W Recepta na szczęście główna bohaterka Julia marzy o kochającym mężu i gromadce dzieci. Jest to niezwykle rodzinna i uczuciowa dziewczyna. Jednak jej marzenia wywracają się jak kostki domina, kiedy po wizycie kontrolnej u lekarza dowiaduje się, że mimo iż młodego wieku jej zegar biologiczny dość szybko tyka, a kandydata na męża i ojca brak. Co stanie się z marzeniami Julii, gdy na horyzoncie pojawi się przystojny okulista ratujący ją przed utratą wzroku? A może Julia zauważy starania Maksa – brata jej najlepszej przyjaciółki, który jest na "wyciągnięcie ręki", a tak naprawdę nigdy go nie dostrzegała? Recepta na szczęście pokazuje nam, że szczęście i miłość mogą czekać wszędzie, w drodze do pracy, w aptece czy zwykłym spożywczaku. Wystarczy się otworzyć i przede wszystkim docenić starania innych, może spojrzeć inaczej niż przez utarty schemat. Ludzie bardzo często kreują swoje ideały, uparcie trzymając się ich i nawet gdy mają przy sobie miłość swojego życia nie dostrzegają jej, bo jakaś cecha nie pasuje do wykreowanego ideału. A co jeśli odrzucimy schematy i spojrzymy na drugiego człowieka inaczej? Czy Julia będzie patrzeć na Maksa przez pryzmat przeszłości? A może jednak jego błysk w oku zmieni jej podejście? Weź kubek gorącej herbaty do ręki, przykryj się kocem i przenieś się do świata Julii. Razem z nią zmieniaj stereotypy, a zanim się obejrzysz, dotrzecie razem do ostatniej (czy aby na pewno ostatniej?) strony książki. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Recepta na szczęście” autorstwa Agaty Przybyłek >>>
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Małe kobietki” autorstwa Louisy May Alcott. Dlaczego to lektura obowiązkowa dla każdej z nas?
„Małe kobietki” to absolutna klasyka literatury. Sprawdźcie, dlaczego każda z nas powinna przeczytać powieść autorstwa Louisy May Alcott!
Niedawno do kin trafiła ekranizacja Małych kobietek. W filmie zagrali m.in. Emma Watson, Timothée Chalamet, Laura Dern i Meryl Streep. Imponująco, prawda? Dzięki nagrodzonej Oscarem produkcji cały świat przypomniał sobie o wyjątkowej, pełnej wdzięku powieści autorstwa Louisy May Alcott. Czego dotyczy fabuła Małych kobietek i dlaczego ta XIX-wieczna książka zasługuje na miano wyjątkowej? Małe kobietki to historia zubożałej rodziny Marchów. Głównymi bohaterkami są cztery siostry - Meg, Jo, Beth i Amy. Każda z nich jest inna, ale łączy je niezwykła więź. Mimo tego, że żyją biednie, dziewczynki są bardzo szczęśliwe – dzielnie zmagają się z problemami codzienności. Czekają na powrót ukochanego ojca z wojny secesyjnej. W tym samym czasie starają się opiekować swoją mamą. Rodzicielka stanowi dla nich wzór do naśladowania. Siostry March zaskarbiły sobie sympatię czytelników z całego świata. Nic dziwnego! Powieść Louisy May Alcott jest lekka, a zarazem bardzo wiarygodna. Do tego całkiem aktualna. Panuje powszechna opinia, według której autorka bestsellerowych książek wyprzedziła swoje czasy. Louisa May Alcott uważana jest za pionierkę literatury kobiecej w USA. Była feministką, wegetarianką i aktywistką. To lektura obowiązkowa dla każdej dorastającej dziewczynki, ale nie tylko. Małe kobietki pojawiły się na prestiżowej liście 100 książek, które trzeba przeczytać przygotowanej przez BBC. Obok takiej rekomendacji nie można przejść obojętnie! [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Normalni ludzie” autorstwa Sally Rooney, jedna z ulubionych książek Baracka Obamy w 2019 roku >>>
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Normalni ludzie” autorstwa Sally Rooney, jedna z ulubionych książek Baracka Obamy w 2019 roku
Ta książka określana jest mianem jednej z najważniejszych powieści ostatnich lat, a jej autorka„Salingerem generacji Snapchata”. Przeczytaliśmy „Normalnych ludzi” autorstwa Sally Rooney.
Nie jestem fanką porównań. Wzdrygam się, kiedy czytam, że ktoś jest nowym Jamesem Deanem lub (jak ostatnio, o zgrozo!) polskim Leonardo DiCaprio. Zazwyczaj są to bowiem bardzo nietrafione, niepotrzebne nikomu do niczego porównania. Kiedy jednak przeczytałam, że po wydaniu w 2017 pierwszej książki Conversations With Friends (książka nie doczekała się jeszcze polskiego tłumaczenia, ale to zapewne kwestia czasu) Sally Rooney określono mianem „Salingera generacji Snapchata”, bardzo mnie to zaintrygowało. Buszujący w zbożu to książka, do której mam ogromny sentyment. Do tej pory sięgnęłam po nią dwa razy, w dwóch zupełnie innych momentach mojego życia, co pozwoliło mi spojrzeć oczami głównego bohatera, Holdena Caulfielda na otaczającą rzeczywistość z zupełnie innej perspektywy. Pod koniec 2019 roku Barack Obama opublikował listę swoich ulubionych filmów, seriali oraz książek minionych 12 miesięcy. Wśród nich pojawiła druga powieść Rooney, Normalni ludzie, która znalazła się również na długiej liście tytułów nominowanych do Nagrody Bookera oraz otrzymała Costa Book Award i British Book Award. Książka właśnie ukazała się w Polsce nakładem wydawnictwa WAB. I kiedy w końcu trafiła w moje ręce, wróciłam myślami do porównania do Salingera i pomyślałam: cholera, w punkt! Sally Rooney (rocznik ‘91, prawie moja rówieśniczka) stylem, który mnie osobiście jako czytelnikowi bardzo odpowiada – prostym, bezpretensjonalnym, pozwalającym zaangażować się w opowiadaną historię, a jednocześnie stać z boku i obserwować, od razu przypomniała mi lekturę Buszującego w zbożu. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Moment zwrotny” autorstwa Melindy Gates. Powinien ją przeczytać każdy! Pozwala zrozumieć, czym jest dziś równość płci i co za sobą niesie >>> Normalnymi ludźmi w książce Sally są Marianne i Connell, dwójka nastolatków. Chodzą do tej samej szkoły, ale tam udają, że się nie znają. Inaczej jest w domu Marianne, gdzie Connell często bywa, ponieważ pracuje tam jego matka. Już po pierwszych stronach da się wyczuć chemię między bohaterami, co powoduje, że zaczynamy im kibicować. Nie wiemy jeszcze, że decyzje jakie podejmą w kolejnych rozdziałach, przemieszczających nas razem z nimi w czasie, totalnie nas rozczarują. Szybko jednak zdamy sobie sprawę, że przecież Rooney w ani jednym momencie nie siliła się, by przekonać nas, że serwuje nam kolejną skoncentrowaną na wątku miłosnym historię w klimacie young adult, która musi zakończyć się happy endem. Autorka nie wykreowała też świata, w jakim chcielibyśmy się znaleźć, ponieważ wszyscy już w nim żyjemy. Nawet miejsce akcji nie jest zbyt odległe, to rodzinny Dublin Sally Rooney. To, co urzeka w Normalnych ludziach to lekkość, z jaką Rooney prowadzi narrację i pozwala identyfikować się z dziejącymi się w jej książce wydarzeniami. Jej bohaterowie dorastają, więc muszą konfrontować się z wieloma problemami. Niby pochodzą z dwóch zupełnie innych światów, jeśli za wyznacznik weźmiemy status społeczny, ale mimo to coś ich łączy. Potrzebują bliskości, więc uprawiają seks. Nie potrafią rozmawiać o uczuciach, ale niespecjalnie robią sobie z tego powodu wyrzuty. Interesują się polityką i kryzysem klimatycznym, ale czują się wobec pewnych spraw bezsilni. Studiują i starają się o stypendium. Choć postacie Sally Rooney to wypisz wymaluj portret pokolenia millenialsów, ci którzy urodzili się przed pokoleniem Y lub po nim, bynajmniej nie będą czuli się podczas lektury zakłopotani. J.D. Salinger nigdy nie zgodził się (i może to dobrze) na zekranizowanie Buszującego w zbożu. „Salingera generacji Snapchata” nie trzeba było długo przekonywać, że Normalnych ludzi trzeba przenieść na ekran. Już niebawem na platformie Hulu pojawi się 12-odcinkowy serial, który wyreżyserował Lenny Abrahamson. W rolach głównych zobaczymy Daisy Edgar-Jones jako Marianne oraz Paula Mescala w roli Connella. View oEmbed on the source website
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Nieznajoma” autorstwa Allison Dickson
Czy „Nieznajoma” przypadła do gustu członkiniom Glamour Book Club? Sprawdźcie, co nasze czytelniczki sądzą o thrillerze autorstwa Allison Dickson!
Klub Książkowy Glamour powraca! W październiku ubiegłego roku nasze czytelniczki przeczytały książkę Ta, która musi umrzeć – ostatnią część bestsellerowego thrillera Millenium. Przyszedł czas na kolejny thriller. Tym razem członkinie Glamour Book Club zrecenzowały Nieznajomą, czyli najnowsze dzieło Allison Dickson. Powieść została podzielona na dwie części. Pierwsza opowiada o życiu Phoebe Miller – jej dziwnych wyborach, a także ich konsekwencjach. Kobieta mieszka ze swoim mężem w bogatej dzielnicy i mogłoby się wydawać, że ma wszystko. Jednak rzeczywistość okazuje się nieco inna. Phoebe zamyka się w sobie – całe dnie spędza na kanapie w towarzystwie pudełka lodów. Ma wrażenie, że cały czas jest obserwowana. Dlaczego? Przed jej domem regularnie parkuje ten sam – trochę zdezelowany samochód. W pewnym momencie Phoebe nawiązuje kontakt z nowymi sąsiadami. Violet ma zadatki na najlepszą przyjaciółkę. Natomiast jej młody i przystojny syn, Jake, wydaje się bardzo interesujący. Druga część książki jest totalnie wciągająca i dynamiczna. Nie sposób oderwać się od lektury (chociażby na kilka minut). Akcja goni kolejną akcję. Zakończenie Nieznajomej jest absolutnie zaskakujące i (po prostu) świetne. A właśnie tym powinien charakteryzować się dobry thriller psychologiczny. Czy członkinie Klubu Książkowego Glamour mają podobne odczucia? Sprawdźcie poniżej. Jeżeli chcecie dołączyć do Glamour Book Club i również zrecenzować dla nas jakąś nowość wydawniczą, dołączajcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club. Recenzja Kamili Dobry thriller to taki, który wciąga już od pierwszych stron, i który nie pozwala nam się oderwać od czytania, aż do ostatniego zdania. Ma kilka wątków połączonych jedną wspólną nicią, która na końcu wskazuje nam mordercę nieoczywistego. Cechą dobrego thrillera jest również styl jakim jest napisany - akcja musi być napędzana dynamicznie, każdy rozdział powinien przynosić nowe niewiadome, a to wszystko po to, byśmy skończyły lekturę z jednym wielkim zaskoczeniem wymalowanym na twarzy. Czy w takim razie „Nieznajoma" zasługuje na miano dobrego thrillera? Phoebe Miller poznajemy w najgorszym momencie jej życia - kryzys małżeński spowodowany nieudanymi próbami zajścia w ciąże, śmierć bogatego ojca oskarżanego o molestowanie i depresja to z pewnością nie są powody do tego, by być szczęśliwym. Może dlatego, mimo początkowych wątpliwości, Phoebe zaprzyjaźnia się z kobietą, która wprowadziła się do sąsiedniego domu i traci tym samym czujność - bo w głębi serca pragnie powrotu do normalności? Może tęsknota za dawnym życiem powoduje, że Phoebe ląduje w łóżku z nastoletnim synem nowo zdobytej przyjaciółki nie wiedząc, że kierowca niebieskiego samochodu obserwuje to wszystko po to, by potem móc ją szantażować? „Nieznajoma" to debiutancka książka Allison Dickson i trzeba przyznać, że jak na debiut wypadła całkiem nieźle. Jest to historia, która zdecydowanie nie wymaga od nas specjalnego zaangażowania - wystarczy trochę wolnego czasu i chęć zagłębienia się w niezobowiązującą fabułę, od której możemy oczekiwać, że da nam chwilę zapomnienia. I myślę, że jest to doskonały wybór na wolny wieczór, który mamy ochotę spędzić z ciekawą i wciągającą historią. Nawiązując do wstępu, czy „Nieznajoma" zasługuje na to, by mówić, że jest to dobry thriller? Myślę, że zdecydowanie tak. Mimo dość przewidywalnego motywu morderstwa, cała reszta jest jak najbardziej w porządku. Co prawda obyło się bez fajerwerków i wypieków na twarzy podczas czytania, ale biorąc pod uwagę ogół, książka zdecydowanie zasługuje na pozytywną opinię. Historia jest ciekawa i wciągająca, a co najważniejsze, jest też lekka i przyjemna w odbiorze co sprawiło, że przeczytałam ją naprawdę szybko i z dużą przyjemnością. Niezłym zaskoczeniem okazał się dla mnie morderca, którego w ogóle nie brałam wcześniej pod uwagę i myślę, że duża część czytelników przez większość czasów również go nie podejrzewała. Zakończenie i finał historii są więc dla mnie jak najbardziej na plus, bo były takie jakich oczekuję w thrillerach - zaskakujące i nie całkiem oczywiste. Podsumowując, jeśli szukacie dobrej i ciekawej, a zarazem lekkiej i niewymagającej, lektury, to zdecydowanie polecam wam sięgnąć po „Nieznajomą". Na pewno się nie zawiedziecie, a spędzicie za to przyjemne popołudnie na przedmieściach Chicago z tajemniczym mordercą! Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Miasto dziewcząt” autorstwa Elizabeth Gilbert >>> Recenzja Magdaleny „Nieznajoma” to thriller, który skrywa w sobie wiele tajemnic oraz intryg. Allison Dickson umiejętnie wprowadza czytelnika w życie głównej bohaterki, co stronę odkrywając jej nowe oblicza. Może się wydawać, że Phoebe Miller ma wszystko. Pieniądze, opiekuńczego męża, piękny dom. Jednakże jej życie nie jest tak idealne jakby mogło się wydawać. Problemy małżeńskie, przykre wspomnienia związane ze znanym ojcem, tajemnicza ciężarówka oraz pojawienie się na ulicy zagadkowych sąsiadów skutkują tym, że jej życie znacznie się komplikuje. Niebieskie auto parkujące prawie codziennie przed domem kobiety staje się jej obsesją oraz źródłem niepokoju. Phoebe ma wrażenie, że jest podglądana. Przez swoje znudzenie oraz codzienną rutynę także obserwuje samochód, a w jej głowie pojawiają się nurtujące pytania. Ta czynność staje się dla niej czymś w stylu gry. Jednak co stanie się, gdy straci swoją czujność? Książka dzieli się na dwie części. Pierwsza przedstawia losy bohaterów i pozwala zrozumieć historię postaci. Druga natomiast skupia się na rozwiązaniu zagadki tajemniczego morderstwa. Jego nieoczekiwane okoliczności prowadzą do wyjścia na światło dzienne wcześniej skrywanych sekretów. Romans, kłamstwa i intrygi. Akcja rozgrywa się dynamicznie i sprawia, że z ciekawością przewracałam kolejną stronę. Interesująca fabuła okazała się bardzo pomysłowa. Pozycja w sam raz dla osób lubiących rozwiązywać tajemnice. W książce zabrakło mi jednak charakterystycznego poczucia napięcia oraz dreszczu emocji, którego oczekujemy sięgając po gatunek jakim jest thriller. Jest to lektura lekka i przyjemna. Idealna na długie, zimowe wieczory. Recenzja Karoliny Jakiś czas temu dostałam książkę Allison Dickson pt. „Nieznajoma”. Więc może zacznę od tego ze pierwsze 120 stron czytałam długo i wydawały mi się bardzo nudne. Już myślałam, że nie dam rady czytać. I wtedy ze strony na stronę zaczęła się dziać akcja. Było coraz lepiej chodź nie tak jak sobie to wyobrażałam. Zakończenie świetne. Lecz droga do sedna tej książki bardzo się dłużyła. Generalnie książkę oceniam na 6/10. Uwielbiam czytać książki i to było bardzo dobre doświadczenie. Dziękuje bardzo za książkę. Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Uwolniona. Jak wykształcenie zmieniło moje życie” Tary Westover >>>
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Krótka historia jednego zdjęcia. Kobiety” autorstwa Pauliny Tyczkowskiej i Jakuba Kuzy
„Krótka historia jednego zdjęcia. Kobiety” to kolejna książką, którą przeczytały, a następnie zrecenzowały nasze czytelniczki. Sprawdźcie, co o tej lekturze sądzą członkinie Glamour Book Club!
Jesteśmy pewne, że część z was kojarzy fanpage Krótka Historia Jednego Zdjęcia. Na Facebooku śledzi go ponad 100 tysięcy osób! Zainteresowanie wiekowymi zdjęciami, a także niezwykłymi historiami, które im towarzyszą, sprawiło, że jego twórcy zdobyli się na dość odważny krok. W maju ubiegłego wieku Paulina Tyczkowska i Jakub Kuza stworzyli książkowe rozwinięcie swojego fanpage’a. Książka Krótka Historia Jednego Zdjęcia okazała się prawdziwym hitem na rynku wydawniczym. Kilka miesięcy później sukces tej pozycji powtórzyło drugie jej wydanie – tym razem w całości dedykowane kobietom. To coś więcej niż album ze zdjęciami. Krótka historia jednego zdjęcia. Kobiety to interesująca, nieoczywista, a jednocześnie przepiękna opowieść o naszych przodkach. W środku znajdziecie ponad 130 zdjęć i tyle samo inspirujących historii. Wśród nich Betty Robinson – objawienie Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie. Lee Miller biorąca kąpiel w apartamencie Adolfa Hitlera. Wioletta Villas na okładce miesięcznika Nowa Wieś. Jane Fonda siedząca na działku przeciwlotniczym w komunistycznym Wietnamie. Książka jest pięknie wydana. Widać, że zadbano o każdy szczegół i dokładnie przemyślano ułożenie poszczególnych zdjęć. Pokochają ją zarówno miłośnicy fotografii, historii, jak i szeroko rozumianej sztuki. A co o Krótkiej historii jednego zdjęcia. Kobiety sądzą członkinie Klubu Książkowego Glamour? Ich recenzje znajdziecie poniżej. Jeśli wy też chciałybyście przeczytać i ocenić książkę w ramach Glamour Book Club, dołączcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club. Recenzja Anny Jako wielka fanka fanpage Krótka historia jednego zdjęcia nie mogłam doczekać się wydania wersji papierowej i nie zawiodłam się. Zdjęcia są w świetnej jakości, układ jest przemyślany i przyjemnie albumowy, z pewnością przypadnie do gustu fanom fotografii. Jedna z fascynujących historii, pochodzi prosto z okładki, Vivian Maier niania z Nowego Jorku, podczas wypełniania swoich codziennych obowiązków, robiła zdjęcia, jej ikonicznym dziełem jest pierwsze selfie, potrafiła zrobić zdjęcie samej siebie z tak wielu ciekawych perspektyw, wykorzystując wszystko, co mogło posłużyć jako lustro, ale uwielbiała również grę cieni. Jej historia pokazuje, że wyprzedzała własną epokę, tworzyła „do szuflady”, a jej prace zostały docenione dużo później. Kojarzycie sprawę objawień fatimskich? Historia dzieci zamknięta na jednym zdjęciu, tajemnica, wierzenia, przepowiednie, religia, cud, zakończone tragicznie, bo śmiercią… Czy rozmowy z Matką Boską mogły być prawdziwe? Czy wręcz przeciwnie, ja patrząc na zdjęcie dwóch dziewczynek czuję niepokój, widzę ich niemal oburzenie, jakby fotograf im przeszkadzał, czuję się intruzem, trudno sobie wyobrazić jakie emocje mogły nimi targać, z pewnością zapozowały do zdjęcia, ale usłyszeć przepowiednię o II wojnie światowej, nawet od dorosłych, a nie w formie przepowiedni, musiało zmienić ich życie, w końcu starsza dziewczynka poszła do zakonu, więc jej „dar” (lub jak uważa większość osób niewierzących sensacja nakręcona przez dorosłych, wykorzystująca dzieci do celów reliijnych) wyznaczył tory jej życia. Dzięki książce poznałam historię radzieckiej snajperki, Ludmiły Pawliczenko, która była przepełniona nienawiścią do Niemców, ponieważ w czasie II wojny światowej zabili jej męża i syna. Miała nawet swoje momenty sławy, została przyjęta przez prezydenta USA, jako pierwszy radziecki obywatel, otrzymała najwyższe odznaczenie – złotą gwiazdę bohatera Związku Radzieckiego, a następnie zajęła stanowisko instruktorki w elitarnej szkole snajperów, ucierając kolegom nosa. Powstała również ekranizacja jej historii. Mnie osobiście przeraziły jej słowa o tym, że zabiła aż 39 osób, mówiła o tym z dumą i wyższością, co nie zmienia faktu, że wojna jest czymś, czego nie doświadczyliśmy, więc nie możemy tego oceniać. Imponującym jest fakt, że po stronie rosyjskiej służyły aż dwa tysiące kobiet, jako snajperki. Na zdjęciu widzimy Ludmiłę w pracy, schowaną w wysokiej trawie, uzbrojoną nie tylko w karabin, ale również w morderczy wzrok. Pozostając w tematyce wojennej, księżna Diana wykorzystując zainteresowanie fotoreporterów każdym jej krokiem, zapozowała na polu minowym w Angolii zwracając uwagę na problem min pozostawionych po wojnach, w przeróżnych krańcach świata. Przechadzając się „swobodnie” po polu minowym i będąc ubraną w kamizelkę kuloodporną oraz osłonę balistyczną na twarz w mgnieniu oka zwróciła uwagę całego świata na problem śmiercionośnych min używanych podczas konfliktów. Zdjęcie obiegło świat, Diana po raz kolejny udowodniła jak bardzo zależy jej na ludziach i jak ogromne ma serce, a jej syn po 22 latach powtórzył „przechadzkę” swojej matki. Trzeba przyznać, że było warto, ponieważ swoim działaniem przyczyniła się do podpisania w 1997 traktatu, zabraniającego produkcji, gromadzenia, eksportu oraz używania min przeciwpiechotnych. Ratując tym samym tysiące istnień. Książkę bardzo polecam każdemu, kto lubi smaczki historyczne, fotografię oraz silne postaci kobiece. Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Uwolniona. Jak wykształcenie zmieniło moje życie” Tary Westover >>> Recenzja Marty Jak wiele może pokazywać jedno zdjęcie? Zapewnia, że czasem nawet nie macie pojęcia. Fanpage Krótka historia jednego zdjęcia znałam już wcześniej, więc kiedy w moje ręce dostała się książka wiedziałam, że to będzie coś dla mnie. Pięknie wydana, pokazująca życie kobiet za pomocą fotografii, czyli to, co absolutnie uwielbiam. Znacie ten moment, kiedy widząc jakąś fotografie czujecie chęć poznania jaj historii, dowiedzenia się kim są jej bohaterowie i jak wyglądało ich życie. Ja znam doskonale, a dzięki tej lekturze miałam taka możliwość. Każe zdjęcie, które możemy tu znaleźć ostało opatrzone krótkim opisem, przybliżającym postać jego bohaterki. Zdjęcia zostały uszeregowane chronologicznie – począwszy od 1840 roku, aż po rok 2019. Pokazują, jak zmieniała się pisana przez kobiety historia, w której jedno pozostawało niezmienne – siła kobiet i ich determinacja w dążeniu do celu. Historia jednego zdjęcia kobiety to niezwykłe losy kobiet, ich historie i tajemnice, przedstawione na kilkuset fotografiach. Zdjęcia znane i nieznane, kultowe obok takich, które widziałam po raz pierwszy, przełomowe momenty historii przeplatane osobistymi, codziennymi momentami. Ta książka niezwykle ciekawie i wnikliwie pokazuje, jak wiele odcieni, barw i smaków może przybierać życie kobiet. Tajemnicza autorka setek „selfie” z odbić w sklepowych witrynach, nastoletnia morderczyni, zdeterminowana sportsmenka, nieszczęśliwa żona, najsłynniejsza kurtyzana. To historia matek, żon, kochanek, kobiet, które na zawsze zapisały się w historii i takich, o których świat zapomniał. Wiele z tych zdjęć obnaża tajemnice kobiecego życia – nieszczęśliwe żony, ofiary przemocy, wojny, z drugiej strony kulisy niesamowitych karier scenicznych i sportowych, pokazując jak często płeć piękna była spychana na drugi plan. Dla mnie, czyli osoby, która sama zajmuje się fotografią i fotoreportażem, okazała się to propozycja idealna, ale jestem przekonana, że bardzo wielu osobom przypadłaby do gustu. Jeśli ktoś jeszcze nie czytał, najwyższa pora nadrobić. Nie pożałujecie! Recenzja Kamili Muszę przyznać, że o stronie Krótka historia jednego zdjęcia dowiedziałam się, gdy po raz pierwszy sięgnęłam po drugą już książkę twórcy fanpage. Od razu przypadła mi do gustu forma albumu pełnego pięknych zdjęć z dopasowanymi do nich historiami. Fotografie, pomimo że zostały uporządkowane chronologicznie, są bardzo zróżnicowane. Znajdziemy tutaj zarówno zdjęcia sławnych jak i kompletnie anonimowych kobiet. Pierwsze z nich pochodzą z końca XIX wieku, a ostatnie było zrobione w dopiero co zakończonym roku 2019. Komentarz do każdego zdjęcia oddaje nam ducha tamtych chwil oraz pozwala przeżyć niesamowitą podróż w czasie. Moim zdaniem, pomysł na stworzenie książki z historiami wyłącznie o kobietach jest w stu procentach trafiony. Nie od dzisiaj wiemy, że kobiety mają niesamowitą moc sprawczą i potrafią zdziałać wiele. Podczas lektury uświadamiamy sobie, że nawet proste codzienne czynności mogą znaczyć coś szczególnego w przyszłości. Ostrzegam, że książka jest bardzo wciągająca. Od razu po przeczytaniu zabrałam się za nadrabianie zaległości na stronie „Krótka historia jednego zdjęcia.” Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Płynąc do domu” autorstwa Deborah Levy >>>
[KSIĄŻKA TYGODNIA] Poradnik „Polish Beauty” autorstwa Marty Krupińskiej, który powinna przeczytać każda z Was
„Polish Beauty. Przewodnik naturalnego piękna dla Polek” to kompendium wiedzy o pielęgnacji, kosmetykach i trikach urodowych autorstwa Marty Krupińskiej.
Wydawałoby się, że o pielęgnacji powiedziano już wszystko. Marta Krupińska, Szefowa Działu Uroda magazynu ELLE, w swojej najnowszej książce Polish Beauty. Przewodnik naturalnego piękna dla Polek udowadnia, że tak nie jest. Dziennikarka przeanalizowała światowe trendy w pielęgnacji i sprawdziła, czy są odpowiednie dla kobiet w naszym kraju. Tak powstało kompendium wiedzy w temacie urody szyte na miarę Polek. Dowiecie się, jak czytać składy kosmetyków, które kroki z 10-etapowej pielęgnacji Koreanek możecie sobie odpuścić bez żadnych wyrzutów sumienia i jak świadomie kupować. [KSIĄŻKA TYGODNIA] Poradnik Polish Beauty autorstwa Marty Krupińskiej, który powinna przeczytać każda z Was W tym tygodniu w ramach naszego cyklu polecamy Wam Polish Beauty, najnowszą książkę Marty Krupińskiej, która zna się na pielęgnacji i makijażu jak mało kto! Szefowa Działu Urody ELLE dzieli się z czytelniczkami tajnikami pielęgnacji i wyjaśnia, że niekoniecznie potrzebujemy emulsji, którą tak chwalą Azjatki, a maseczki w płachcie na twarz możemy stosować raz w tygodniu. Marta przepytała również założycielki polskich marek kosmetycznych, takich jak Yope, Resibo, Glov i Miya Cosmetics. W Polish Beauty znajdziecie ich patenty na codzienny makijaż, dowiecie się, jak wygląda ich rutyna pielęgnacyjna, jakie są ich ulubione kosmetyki i poznacie ich urodowe triki, które z pewnością Was zainteresują. Książka Marty Krupińskiej to nie tylko rzetelne informacje i ciekawostki o pielęgnacji oraz kosmetykach. Autorka wyjaśnia, że „nawet najlepsze kosmetyki nie zakryją efektów zmęczenia, niewłaściwej diety, używek i stresu”, zachęcając czytelniczki do dbania o siebie kompleksowo i zdradzając kilka patentów, jak to robić. Uważamy, że każda dziewczyna - niezależnie od wieku - powinna mieć na półce Polish Beauty. Przewodnik naturalnego piękna dla Polek. Gwarantujemy, że będziecie wracać do tej pozycji. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Uwolniona. Jak wykształcenie zmieniło moje życie” Tary Westover >>>
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Lekcje. Moja droga do dobrego życia” autorstwa modelki Gisele Bündchen
„Lekcje. Moja droga do dobrego życia” autorstwa Gisele Bündchen pozwala wejść za kulisy życia zawodowego i prywatnego supermodelki. Przeczytajcie recenzje książki naszych czytelniczek.
W ramach kolejnej odsłony naszego cyklu Klub Książkowy Glamour czytelniczki przeczytały i zrecenzowały Lekcje. Moja droga do dobrego życia autorstwa Gisele Bündchen. 39-latkę okrzyknięto najsłynniejszą i najlepiej zarabiającą modelką na świecie. Gisele na ma koncie współprace z najważniejszymi domami mody na czele z: Chanel, Dolce&Gabbana, Celine, Balenciagą, Johnem Galliano i wieloma innymi. Jej książka pozwala poznać ją od strony prywatnej, ale również zawodowej. Modelka zaprasza do swojego świata i dzieli się z czytelnikami swoimi refleksjami i przygodami, które przeżyła w ostatnich latach. Prywatnie mama dwójki dzieci (10-letniego Benjamina i 7-letniej Vivian) oraz żona amerykańskiego futbolisty Toma Brady'ego. Sprawdźcie poniżej recenzje Klubu Książkowego Glamour. Recenzja Karoliny Książka Gisele Bündchen, okrzykniętej „modelką stulecia” przez Vouge, pokazuje, że życie można przeżyć kierując się kilkoma prostymi zasadami. To one prowadzą do szczęścia. Lekcje. Moja droga do dobrego życia uderza swoją prostotą. Każdy choć raz w życiu słyszał imię autorki, na pewno gdzieś ją widział i kojarzy. W końcu pojawiła się w setkach kampanii, wystąpiła na setkach okładem i przeszła kilometry wybiegów. I pomimo całego tego glam życia, stawia ona na proste osiem zasad, które zapewniają jej harmonię i szczęście. To książka dla tych, którzy szukają prostego przekazu, ale prawdziwego. Według Gisele wystarczy osiem punktów, by życie było szczęśliwe. I trudno się z nią nie zgodzić. W swojej książce zawarła mnóstwo prawd, które są poparte przykładami z jej życia. Dzięki książce możemy wejść za kulisy jej życia modelki i poznać jej historię. Od początku kariery aż do tego, co w jej życiu dzieje się dzisiaj. Lekcje czyta się z przyjemnością, łatwością, ale książka skłania do przemyśleń na temat swojego życia. Inspiruje też do zmian, do wyrobienia zdrowych nawyków, do szukania szczęścia. W życiu przecież o to chodzi – by przeżyć je szczęśliwie, a wszystko zależy od tego, jak działamy i jakie decyzje podejmujemy. Gisele pokazała, że też jest człowiekiem, z uczuciami, problemami i swoimi własnymi przeżyciami. Nie tylko twarzą na okładce czy ciałem w kampanii domu mody. Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Uwolniona. Jak wykształcenie zmieniło moje życie” Tary Westover >>> Recenzja Angeliki Gisele Bündchen chyba nie trzeba nikomu przedstawiać! Słynna modelka, aniołek Victoria’s Secret, była dziewczyna Leonardo DiCaprio, a dziś, przede wszystkim, matka, żona i aktywistka na rzecz ochrony środowiska. Jej książka Lekcje. Droga do dobrego życia to połączenie autobiografii i poradnika. Gisele w 8 rozdziałach — lekcjach — dzieli się z czytelnikami własnymi przemyśleniami na temat szczęśliwego i dobrego życia, które ją ukształtowały. Rady modelki nie są jakieś specjalnie odkrywcze, bo nie oszukujmy się, samodyscyplina, relacje z innymi ludźmi, czy dbanie o siebie i otoczenie niewątpliwie mają ogromny wpływ na nasz dobrostan. Jednakże każda z tych banalnych fraz przeplatana jest osobistymi doświadczeniami autorki. Na początku lektury Lekcji... miałam ochotę udusić Gisele. Jawi się ona jako istota niemal idealna. Zdyscyplinowana, ciężko pracująca na swój sukces od 14 roku życia, piękna i mądra. A na dodatek, zna receptę na szczęście. Miałam wrażenie, że słucham matki albo dobrej przyjaciółki takiej, którą się podziwia i która zawsze wie lepiej. Masz ochotę ją za to zabić, lecz z drugiej strony wiesz, że ma rację i dobrze ci radzi. W pewnym jednak momencie modelka obnaża się przed czytelnikami i pisze o swoich lękach, porażkach i załamaniu. O tym, jaką wielką tremę odczuwała przed wystąpieniem na Rock in Rio, nie w charakterze modelki, lecz mówcy, o problemach z własną samooceną i niskim poczuciem wartości, czy też o dręczących ją stanach lękowych i napadach paniki. Okazuje się wtedy, że nawet bogini boryka się takimi samymi problemami, jak zwykłe śmiertelniczki. Gisele pokazuje czytelnikom, jak jej przezwyciężyła, co jej pomogło i jak radzić sobie z nimi na co dzień. Wpuszcza nas do swojego domu, opowiada o codziennej rutynie i przedstawia rodzinę, której wsparcie i miłość buduje ją jako człowieka. Koniec końców, otrzymałam mega bombę pozytywnej energii, inspiracji i motywacji. Lekcje. Droga do dobrego życia to książka o miłości: do siebie, ludzi i świata, co jest receptą na wszystkie problemy, ale dojście do niej bywa trudne i wymaga codziennej pracy. Książkę Gisele dopełniają przepiękne zdjęcia z prywatnego archiwum modelki, nierzadko bardzo intymne i przedstawiające jej bliskich, o których pisze.
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „PS kocham Cię na zawsze” autorstwa Cecelii Ahern, czyli kontynuacja światowego bestsellera „PS kocham Cię”
Cecelia Ahern powraca z kolejną powieścią! Sprawdźcie, dlaczego warto przeczytać „PS kocham Cię na zawsze” – kontynuację światowego bestsellera „PS kocham Cię”.
W 2003 roku cały świat oszalał na punkcie debiutanckiej powieści Cecelli Ahern. PS Kocham Cię, bo tak brzmi tytuł bestsellerowej powieści, opowiada o Holly i Gerry’m Kennedy, którzy tworzą szczęśliwe, bardzo zgrane małżeństwo. Niestety, ich rzeczywistość zmienia się diametralnie, gdy Gerry zaczyna chorować. Po pewnym czasie mężczyzna umiera, a Holly nie może pogodzić się z jego utratą. Spodziewając się śmierci, Gerry napisał serię listów do swojej żony. Słowa męża pomagają Holly poukładać swoje życie na nowo. Ta historia wzrusza do łez! I właśnie dlatego zupełnie nie dziwi nas fakt, że książka PS kocham Cię doczekała się ekranizacji. W filmie zagrali Hilary Swank i Gerard Butler. Chociaż film trafił do kin w 2007 roku, wciąż nam się nie nudzi. Co więcej, kilka miesięcy temu na rynku pojawiła się kontynuacja bestsellerowej powieści. Czego dotyczy fabuła PS kocham Cię na zawsze i czy warto przeczytać tę książkę? [KSIĄŻKA TYGODNIA] PS kocham Cię na zawsze autorstwa Cecelii Ahern, czyli kontynuacja światowego bestsellera PS kocham Cię Akcja PS kocham Cię na zawsze rozgrywa się siedem lat po śmierci Gerry’ego. Holly pogodziła się ze stratą ukochanego i ma nową pracę. Co więcej, próbuje ułożyć sobie życie u boku nowego partnera. Za namową swojej siostry, Ciary, bierze udział w podcaście, w którym opowiada o swoich doświadczeniach i listach, które otrzymała od Gerry’ego po jego śmierci. Nie sądzi, że jej udział w nagraniu programu będzie miał ogromny wpływ na innych ludzi. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Uwolniona. Jak wykształcenie zmieniło moje życie” Tary Westover >>> To opowieść o miłości, życiu i śmierci. Podobnie jak debiutancka powieść Cecelii Ahern, PS kocham Cię na zawsze wzrusza do łez. Jeżeli cenicie twórczość irlandzkiej pisarki, nie zawiedziecie się. To lektura idealna na jesienne i zimowe wieczory. Przygotujcie kubek gorącej herbaty lub kakao i zabierzcie się za czytanie!
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Uwolniona. Jak wykształcenie zmieniło moje życie” Tary Westover
„Uwolniona. Jak wykształcenie zmieniło moje życie” Tary Westover to według Billa Gatesa jedna z najlepszych książek 2018 roku. Na polskim rynku ukazała się kilka miesięcy temu i potwierdzamy słowa twórcy Windowsa, że to lektura zdecydowanie warta uwagi.
Edukacja - prawo, obowiązek, jeden z kluczowych etapów naszego życia. Choć wydaje nam się, że każdy postrzega ten temat podobnie, wcale tak nie jest. Najlepszym przykładem jest Tara Westover, która wychowała się w rodzinie ortodoksyjnych mormonów, gdzie zarówno ona, jak i jej rodzeństwo byli całkowicie podporządkowani rodzicom i musieli podzielać ich światopogląd. A w tym na kształcenie się nie było miejsca. Szczególnie restrykcyjny był pod tym względem ojciec Tary. Jego postawa, przepełniona fanatyzmem i stereotypami, m.in., że kobieta powinna być w takim miejscu i robić to, co wskaże jej mężczyzna, doprowadzała do tego, że dziewczyna kompletnie traciła wiarę w siebie, wierząc jednocześnie, że ojciec chce dla niej jak najlepiej. Mimo, że narażał ją wielokrotnie na niebezpieczeństwo, a nawet śmierć. W końcu postanowiła, że jej wola edukowania się jest tak silna, że da radę zmierzyć się z niełatwą rodzinną sytuacją. Efektem jest dzisiaj jej doktorski tytuł oraz książka, którą Bill Gates uznał za jedną z pięciu najlepszych minionego roku - „Uwolniona. Jak wykształcenie odmieniło moje życie”. Zobacz także: 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać tej jesieni „Uwolniona. Jak wykształcenie odmieniło moje życie” to autobiograficzna opowieść o niezwykłej determinacji, jaka kierowała Tarą Westover, która dopiero w wieku 17 lat poszła do szkoły. Wówczas dowiedziała się, że rodzice, choć otaczający ją troską, odbierali jej szansę na prawdziwie wartościowe życie. To, co przeniosła na kartki swojej książki, to jej niezwykle osobisty, momentami pełen niewiarygodnych dla czytelnika zdarzeń, apel. Apel o to, aby doceniać możliwość edukowania się i nigdy nie rezygnować ze swoich marzeń. Autorka książki nie szczędzi gorzkich słów o członkach swojej rodziny, ale nie gra zero-jedynkowo. Wszystkie sytuacje, zwłaszcza te najbardziej skrajne, Tara konsultowała z bliskimi i umieściła ich punkt widzenia na pewne kwestie. W tej sposób powstała pozycja bardzo osobista, ale wyważona. I również bardzo aktualna, bez względu na to, jakiego wyznania jesteśmy. Fanatyzm religijny przyjmuje dzisiaj różne twarze. Obecnie w naszym kraju zabrania dostępu do edukacji seksualnej, mimo iż najwyższy zwierzchnik kościoła katolickiego, czyli papież Franciszek mówi jasno i wyraźnie, że seks jest darem od Boga (a więc w mniemaniu każdego katolika jest dobry) i powinien być nauczany. Szkoda, że rządzący oraz inni, mniej ważni przedstawiciele kleru uważają inaczej. Przypadek Tary pokazuje jednak, że to nie inni mają decydować za nas, co jest dla nas najlepsze, a wyłącznie my sami. „Uwolniona. Jak wykształcenie odmieniło moje życie” przeczytały również nasze czytelniczki w ramach Klubu Książkowego Glamour. Ich recenzje opublikujemy już niebawem. Jeśli macie ochotę przeczytać, a następnie napisać parę słów o innych książkach, dołączcie do grupy Glamour Girls Club, gdzie regularnie dzielimy się z wami bestsellerowymi i interesującymi publikacjami.
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Ta, która musi umrzeć” autorstwa Davida Lagercrantza
„Ta, która musi umrzeć” autorstwa Davida Lagercrantza, czyli ostatnia część bestsellerowej serii „Millenium” to kolejna pozycja, którą przeczytały i zrecenzowały nasze czytelniczki w ramach Klubu Książkowego Glamour.
Jak sklasyfikować dobrą powieść kryminalną? To taka książka, która wciąga bez reszty i którą czytamy jednym tchem. Długie jesienne wieczory aż proszą się o taki kryminał, dlatego niedawno w ramach cyklu Książka Tygodnia rekomendowaliśmy Wam nowość na rynku, ostatnią część słynnej sagi Millenium, zatytułowaną Ta, która musi umrzeć, autorstwa Davida Lagercrantza. Jest tu wszystko, co składa się na wciągający kryminał: świetnie napisani bohaterowie oraz wielowątkowość akcji z dodatkiem polityczych zagrywek i rosyjskich gangsterów. Sprawdźcie, co na temat szóstego tomu bestellerowej serii uważają nasze czytelniczki. Przeczytajcie ich recenzje w ramach Glamour Book Club poniżej! Recenzja Anety Byłam ciekawa 6 tomu Millennium. Często bywa tak, że w pewnym momencie każdy kolejny tom traci. Kryminały są dosyć specyficzne, to nie jest zwykła opowieść, prosty romans, że dziewczyna spotyka miłość, potem się kłócą, a na końcu żyją długo i szczęśliwie. To jest kryminał w najlepszym wydaniu. Uwielbiam książki i autorów, którzy potrafią pokierować swoimi bohaterami i dać im kolejne sprawy. Poznajemy nowych bohaterów, ale i też tych starych. Zwłaszcza brawa dla Davida, za przejęcie bohaterów po genialnym autorze jakim był Stieg. Ten tom zaczyna się od znalezienia martwego żebraka, niby samobójstwo ale czy naprawdę? Lekarka sądowa Fredrika Nyman ma na to inne zdanie niż policjant prowadzący. Stara się dowiedzieć kim jest ten bezimienny żebrak, kto mu to zrobił i przede wszystkim jaką skrywał tajemnicę, że zapłacił za to życiem. Mnie to też zastanawiało. Autor bardzo fajnie powoli rozkręca akcje. Choć przyznam, że pierwsze sto stron mimo, że czytało się bardzo szybko to rozkręcało się powoli i czasami chciało się powiedzieć "niech coś się dzieje". Oczywiście spotykamy główne postacie Millennium czyli Mikaela Blomkvista, który jest na miejscu i Lisbeth Salander, która jest w Rosji, albo w innym kraju, ale w pewnym momencie wraca do Szwecji. Tak naprawdę jedyną wadą książki jest zbyt duża ilość postaci i z ich strony jak wygląda dany moment. Czasami czytając ma się wrażenie, że to przytłacza i niestety wszystko zaczyna się mylić. Sama zagadka i historia jest fascynująca, do tego historia żebraka. Ten wątek jest najlepszy. Poznanie go, jego historii, jego życia i tego, jak dostał się do kraju jest świetnie napisane. Końcówka rewelacja, nie spodziewałam się a uwierzcie kocham kryminały. Polecam! Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Sztukę życia razem” autorstwa dr Daphne De Marneffe [RECENZJE] >>> Recenzja Jolanty Autor przenosi nas na ulice współczesnego Sztokholmu, gdzie stykami się z żebrakiem, który najwidoczniej doznał pomieszania zmysłów. Czy naprawdę zna ministra obrony Forsella? Nic w tej książce nie jest takie jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Tak i nasz żebrak okazuje się zasłużonym szerpą, a jego historię próbuje rozwikłać Mikael Blomkvist - dziennikarz śledczy z pisma Millenium, którego znamy już z poprzednich części cyklu Millenium.. Z pomocą przychodzi mu jego znajoma Lizabeth Salander - postać tak samo inteligentna co mroczna i przerażająca. Wkład w rozwikłanie tajemnicy mają po trochę wszyscy bohaterowie książki, a ich losy splatają się nawzajem i łączą, choć pozornie nie mają z sobą za dużo wspólnego. W powieści poruszane są całkiem współczesne problemy jak hejt, "fabryki trolli", hakowanie informacji. David Lagercrantz serwuje nam dobrze przyrządzony kryminał w nurcie Nordic noir. z wątkiem politycznym. Książka kipi od ciągle podsuwanych czytelnikowi nowych informacji i wątków, potrzebnych do poznania zagadkowej postaci - żebraka. Nic w tej książce nie jest jednoznaczne i powiedziane wprost. Bohaterowie nie są czarno-biali, jednoznacznie źli albo dobrzy. Zło ma swoje korzenie w dalekiej przeszłości, a zadawnione i nie wyjaśnione sprawy mają finał w teraźniejszości. Tytułowa "ta", która musi umrzeć to jedna z sióstr Salander, Camilla/Kira lub Lisbeth. Trudno zdecydować, która zasługuje na śmierć bardziej. Obie mają sporo na sumieniu. Dziewczęta urządzają na siebie nawzajem polowanie z użyciem wszystkich dostępnych środków. Stoczą walkę do ostatniej kropli krwi. Książka ta to znakomita lekcja dedukcji. W sam raz na długie, jesienne wieczory. Recenzja Ireny Trzecia część napisana przez Davida Lagercrantz'a wciąga tak jak pozostałe. Czy Lisbeth będzie miała odwagę i w końcu pozbędzie się upiorów z przeszłości? Czy odnajdzie spokój? Co z jej siostrą Camillą? Czy Lisbeth będzie w końcu z Mikaelem? Czy on może wybierze Erikę albo i jeszcze inną? Jak zabezpieczyć się przed hakerami i jakie są współczesne metody podsłuchu i śledzenia? A jak zbadać czy mamy niecodzienną pulę genów? Może jesteśmy etnicznym celebrytą? Co książka ma wspólnego z tematem, który jest tak ostatnio popularny w Polsce, czyli wspinaczką w Himalajach? Czy dalej obce wywiady decydują o polityce i decydują za polityków? Tylko tyle i aż tyle. Bardzo współczesny tematycznie kryminał, który pochłoniesz raz dwa. I tak, możesz zacząć przygodę z Millenium od części szóstej.
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego” autorstwa Alisy Statman i Brie Tate
Tym razem w ramach naszego klubu książkowego zrecenzowałyście dla nas książkę „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego” autorstwa Alisy Statman i Brie Tate. Oto, co o niej myślicie!
W tym roku mija 50 lat od tragicznych wydarzeń z 9 sierpnia 1969 toku przy Cielo Drive. Z tego właśnie powodu nazwisko Sharon Tate znowu pojawiło się na tapecie. Tragicznie zmarła żona Romana Polańskiego pojawiła się zarówno w najnowszym filmie Quentina Tarantino Pewnego razu... w Hollywood, jak i stała się bohaterką wydanej niedawno książki autorstwa Alisy Statman i Brie Tate. Ta druga to siostrzenica aktorki, która pomogła udostępnić współpracującej z nią pisarce rodzinne archiwum. To stało się kluczowym materiałem w przygotowaniu biografii niezwykle poruszającej i momentami wstrząsającej. W ramach naszego Klubu Książkowego Glamour poprosiliśmy o jej zrecenzowanie Was, nasze czytelniczki. Zobacz także: [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego” autorstwa Alisy Statman i Brie Tate, siostrzenicy aktorki Recenzja Iwony Sharon Tate - postać bardzo zagadkowa, o której przed początkiem tego roku słyszało niewiele osób. Wszystko zmieniło się za sprawą najnowszego filmu Quentina Tarantino - ,,Pewnego razu… w Hollywood”, gdzie przewija się wątek Sharon oraz sprawy jej brutalnego morderstwa. Nic dziwnego, że na rynku wydawniczym pojawiły się także książki dotyczące jej historii. Jedną z takich książek jest ,,Sharon Tate”, którą wspólnie przygotowały Alisa Statman i Brie Tate. Zbieżność drugiego nazwiska nie jest tutaj przypadkowa, ponieważ mamy do czynienia z siostrzenicą aktorki. To właśnie ona zebrała wszystkie rodzinne dzienniki i stworzyła z nich wyjątkową opowieść o swojej ciotce - Sharon Tate. Nie jest to zwykła biografia, jak mogłoby się wydawać. Książka pokazuje nam osobę Sharon widzianą oczami jej najbliższych, ale także całą drogę jaką ich rodzina musiała przejść, w walce o sprawiedliwość tuż po jej śmierci. Książka sama w sobie wciąga już od pierwszej strony. Forma dziennika sprawia, że bez problemu potrafimy odgadnąć uczucia, jakie kierowały każdym z członków rodziny w momencie opisywania danego wydarzenia. Najlepsze jest jednak to, że dzięki autentyczności tych tekstów możemy poznać prawdziwą Sharon Tate. Bardzo łatwo jest zżyć się z jej historią i zastanawiać się, co by było gdyby… Czy gdyby Sharon wtedy nie umarła to byłaby dziś wielką gwiazdą kina jak Meryl Streep? Czy może zrezygnowała by z aktorstwa i wszyscy znalibyśmy ją jedynie, jako żonę Romana Polańskiego? Niestety, jej życie zostało przerwane zbyt wcześnie i tego już się nie dowiemy. Jeżeli nie lubicie książek biograficznych z racji tego, że często bywają nudne i płytkie, to z pewnością ,,Sharon Tate…” się Wam spodoba. Nie ma tutaj miejsca na puste frazesy czy zredagowane pod czyjeś dyktando słowa. Ta książka jest po prostu autentyczna, tak jak autentyczna jest przedstawiona w niej historia. Recenzja Anety Życie ma różne scenariusze. Może być piękne. Czasem staje się ekscytujące. Momentami jest pełne łez, a niekiedy, choć rzadko bywa usłane różami. Często też przeradza się w koszmar... W jednej ze swoich lektur Sylvia Plath pisze: „Dla człowieka siedzącego pod szklanym kloszem, znieczulonego na wszystko, zatrzymanego w rozwoju jak embrion w spirytusie, całe życie jest jednym wielkim, złym snem..." - właśnie tym było życie dla bliskich Sharon Tate. Jedna, makabryczna noc zmieniła je w zły sen. Sen, z którego nakryci kloszem bólu już się nie obudzili. Książka Alisy Statman i Brie Tate to rodzinny pamiętnik bazujący na osobistych wspomnieniach. Wyjątkowy dokument napisany na podstawie niepublikowanych wcześniej zapisków. Kolejne kartki ukazują rekonstrukcję zdarzeń z sierpniowej nocy, opinie, przemyślenia i fakty z pozycji pogrążonej w żałobie rodziny. Wszystko z przeważającym naciskiem na emocje. O początkach kariery Sharon, o porywach jej serca, o specyficznej relacji z Romanem Polańskim i o tym co było dalej... Jak wyglądała rzeczywistość po wydarzeniach z 9 sierpnia 1969 roku. Po morderstwach w willi przy Cielo Drive. Procesy sądowe, posiedzenia w sprawie zwolnień przedterminowych, medialny bełkot oparty na sugestiach że ofiary same sobie były winne i heroiczna walka z systemem penitencjarnym i zwyrodnialcami, którzy za wszelką cenę szukali sposobów, by jak najszybciej wydostać się na wolność. Determinacja, siła i zaangażowanie z jakim rodzina zamordowanej aktorki działała w imię sprawiedliwości są wstrząsające i robią ogromne wrażenie na czytelniku. Zwłaszcza praca Doris Tate - matki Sharon oraz Patti - siostry. Przerażające, że w całym tym gąszczu manipulacji, kłębowisku fałszu, plątaninie zeznań, morzu krwi i w cieniu tragedii bezczelni zabójcy stali się pewnego rodzaju ikonami popkultury. Na punkcie Charlesa Mansona i założonej przez niego sekty rozpętało się szaleństwo. Co gorsza mam wrażenie, że z mniejszą bądź większą częstotliwością, mimo śmierci w 2017 fascynacja jego osobą pozostanie... Bolesne, że siła perswazji i chora, podsycana nienawiścią wizja tego człowieka, inspirowały i popychały innych do zbrodni. W treści książki przewijają się również sylwetki hollywoodzkich gwiazd takich jak m.in. Steve McQueen, Warren Beatty, czy Truman Capote (którego komentarz wzbudza wyjątkowy niesmak). Są nawiązania do zespołów muzycznych np. Guns N' Roses. Postać Romana Polańskiego pojawia się sporadycznie. Niedawno na ekrany kin trafił film Quentina Tarantino „Pewnego razu… w Hollywood” poniekąd nawiązujący do historii Sharon Tate. O ile reżyser w charakterystyczny dla siebie sposób potraktował temat zupełnie zmieniając fakty (co w moim odczuciu nie powinno mieć miejsca), tak w prawdziwym życiu perspektywa bajecznej egzystencji Sharon została przedwcześnie brutalnie przerwana. Wspomniany w lekturze ksiądz O'Reilly na pogrzebie aktorki powiedział: „Przez każdy dobry uczynek tworzymy, każdym swoim złym czynem burzymy” - w obliczu rytualnych morderstw te słowa wydawać się mogą trywialne, ale gdyby społeczeństwo wykazywało się na większą skalę aktami dobroci, zło nie miałoby nazbyt szerokiego pola do popisu. Gdyby ludzie mieli w sobie więcej dobra, złowieszcze moce nie miałyby szans w starciu ze zdrowym rozsądkiem. Wtedy takie typy jak Charles Manson nie cieszyłyby się niesłabnącą popularnością i może Sharon Tate by żyła? Ta książka skłoniła mnie do refleksji, poruszyła i przedstawiając inne niż dotychczas punkty widzenia, uświadomiła mi rzeczywisty wymiar opisywanej tragedii. Zobacz także: „Pewnego razu… w Hollywood” - 5 powodów, dla których warto zobaczyć nowy film Quentina Tarantino Recenzja Jolanty Zanim przeczytałam książkę A. Statman i B. Tate „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego” miałam mgliste wyobrażenie o całym zajściu. Zasłyszane urywki z wiadomości w rocznicę śmierci Sharon Tate nie były w stanie oddać ogromu tragedii, jaka dotknęła rodzinę Tate. Co innego książka. Książka ta przeszywa bólem do szpiku kości. Opis zdarzeń oparty jest na rodzinnych pamiętnikach, filmach, nagraniach audio i wideo, listach oraz dokumentach policyjnych i sądowych. Co jeszcze bardziej przeraża, gdy uświadomimy sobie, że nie ma tam krzty fikcji literackiej. Szczegółowy opis zajścia w domu Polańskiego na Cielo Drive napawa obrzydzeniem i wstrętem do morderców. Po przeczytaniu tej książki nie da się zasnąć spokojnie, a już na pewno gdy samemu jest się rodzicem. Makabryczna (i przypadkowa ?) śmierć Sharon, która lada moment miało urodzić swoje upragnione dziecko, porusza do głębi każde serce. To jaki obraz wyłania się z kart książki o Romanie Polańskim, burzy moje wyobrażenie kochającego i oddanego męża. W tym związku to tylko Sharon była kochająca i oddana. Mamy do czynienia także ze światem Hollywood, który w tamtym czasie był próżny i zepsuty. A może jest ciągle taki? Siostrzenica Sharon - Brie Tate czuła się w obowiązku kontynuować dzieło matki Pattie oraz babki Doris, tak by pamięć o ciotce była wiecznie żywa,a zabójcy nigdy nie opuścili więzienia. Prowadzi nas przez losy rodziny Tate od narodzin Sharon po oczekiwanie na narodziny swego dziecka- cztery dekady, cztery pokolenia kobiet,które musiały żyć z traumą z przeszłości. Obnaża słabości systemu więziennictwa stanu Kalifornia. Ukazuje do czego prowadzi zaślepienie sektą. To z pewnością książka dla ludzi o mocnych nerwach. Warta przeczytania, nie tylko ze względu na poznanie prawdy o mordzie z 9 sierpnia '69, ale także aby poczuć autentyczne emocje Doris, Pattie i Brie.
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Ta, która musi umrzeć” autorstwa Davida Lagercrantza, czyli ostatnia część bestsellerowej serii „Millenium”
„Ta, która musi umrzeć” to kontynuacja bestsellerowej trylogii „Millenium”, autorstwa zmarłego Stiega Larssona. Ostatnią część napisał David Lagercrantz.
Zgodnie z życzeniem zmarłego w 2004 roku Stiega Larssona, kontynuacją jego bestsellerowej serii Millenium zajął się David Lagercrantz. Fani byli sceptycznie nastawieni do książki Ta, która musi umrzeć, czyli do szóstego tomu sagi, napisanego przez Davida. Chociaż opinie na jej temat są różne, fani powinni być zadowoleni. Polityczne rozgrywki, rosyjscy gangsterzy, świetnie napisani bohaterowie i wielowątkowości akcji to coś, z czego słynie Lagercrantz. W jesienny wieczór nie ma nic lepszego, niż trzymający w napięciu kryminał i kubek gorącej herbaty. Kalendarzowa jesień rozpocznie się już za chwilę, chociaż pogoda za oknem nie pozostawia złudzeń, że tak naprawdę już z nami jest. Jeżeli szukacie mrocznego thrillera, który wciągnie Was na długie godziny i od którego ciężko będzie Wam się oderwać, ostatnia część kultowej serii Millenium, zatytułowana Ta, która musi umrzeć autorstwa Davida Lagercrantza to pozycja, która powinna Was zainteresować. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego” autorstwa Alisy Statman i Brie Tate, siostrzenicy aktorki >>> Książka Ta, która musi umrzeć Davida Lagercrantza to pożegnanie ze słynną sagą Millenium Mikael Blomkvist tym razem zajmuje się sprawą tragicznej śmierci bezdomnego, którego znalezionio w centrum Sztokholmu. Nieznana jest jego tożsamość, dlatego Fredrika Nyman kontaktuje się z dziennikarzem, który niezbyt chętnie zabiera się do rozwikłania zagadki, w której nie ma prawie żadnego tropu. Jedyny z nich to to, że bezdomny przed śmiercią wykrzykiwał nazwisko szwedzkiego ministra obrony. Mikael dodatkowo jest sfrustrowany brakiem kontaktu z Lisbeth Salander, która z kolei postanowiła pojechać do Moskwy i w końcu wyrównać rachunki ze swoją siostrą. Brzmi ciekawie? David Lagercrantz zabiera czytelnika w podróż po najciemniejszych zakątkach wyobraźni, jest dużo przemocy, nierozwikłanych tajemnic, które tylko z pozoru nie mają ze sobą nic wspólnego. Niekiedy wystawiany na próbę, zwodzony za nos czytelnik, od którego autor wymaga cierpliwości i dużej wnikliwości jeszcze nigdy nie był tak zaangażowany w opowiadaną przez Davida Lagercrantza historię. Ostatnia część Millenium to szansa dla na pożegnanie się z głównymi bohaterami serii. Obiecujemy, że nie będziecie rozczarowani.
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego” autorstwa Alisy Statman i Brie Tate, siostrzenicy aktorki
Historia Sharon Tate to niestety jedna z najtragiczniejszych, jakie wydarzyły się w Hollywood pod koniec lat 60. Ostatnio temat ten powrócił - i za sprawą nowego filmu Quentina Tarantino, ale także książki napisanej przez Alisę Statman i siostrzenicę Sharon, Brie Tate.
Jest lato 1969 roku. W willi przy Cielo Drive 10050 w Los Angeles dochodzi do tragicznej zbrodni. Na teren posiadłości należącej do Romana Polańskiego, już wtedy jednego z najbardziej cenionych reżyserów w Hollywood i jego żony, wschodzącej gwiazdy kina, Sharon Tate, włamują się członkowie „Rodziny”, sekty Charlesa Mansona. W wyniku ataku ginie będąca wówczas w zaawansowanej ciąży Tate, a także jej przyjaciele - Jay Sibring, Wojciech Frykowski oraz jego partnerka Abigail Folger. Zbrodni dokonują "natchnieni" przez Mansona Tex Watson, Patricia Krenwinkel i Susan Aktins, a na czatach stoi Lindy Kasabian, którzy w 1971 roku zostają skazani na śmierć, a następnie w wyniku zmiany prawa stanowego, na dożywocie. Te tragiczne wydarzenia stały się jednym z wątków najnowszego, dziewiątego w karierze filmu Quentina Tarantino Pewnego razu w… w Hollywood, gdzie w Sharon Tate wciela się Margot Robbie, jej męża gra Rafał Zawierucha, a Mansona Damon Herriman. Co ciekawe, Herriman w tej samej roli pojawia się także w drugim sezonie jednego z najgłośniejszych seriali tego roku, Mindhunter. W więzieniu odwiedzają go agenci federalni Holden Ford i Bill Tench, dla których rozmowa z tego typu przestępcą jest okazją do poczynienia kolejnych kroków w rozwoju wydziału behawiorystki kryminalnej. Premiera tych dwóch produkcji zbiegła się z 50. śmierci Sharon Tate, więc siłą rzeczy historia ta ponownie zagościła w naszej świadomości. Jednak ani film Tarantino, ani serial Netflixa nie poświęcają jej tak dużo uwagi, jak publikacja autorstwa Alisy Statman oraz siostrzenicy Sharon, Brie Tate. W połowie sierpnia nakładem wydawnictwa Znak ukazała się książka Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego, lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy są gotowi zagłębić się w szczegóły zbrodni, do której doszło pod koniec lat 60. przy Cielo Drive. Zobacz także: „Pewnego razu… w Hollywood” - 5 powodów, dla których warto zobaczyć nowy film Quentina Tarantino Książka Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego powstała na podstawie prywatnych zapisków rodziny Tate, która przez lata walczyła o utrzymanie dożywotniego wyroku dla sekty Mansona. Jest to więc nie tylko ukazanie kulis prawdziwej tragedii bliskich aktorki, ale również obraz tego, jak funkcjonował ówczesny wymiar sprawiedliwości. To powoduje, że książkę Statman i Tate czyta się jednym tchem, mając jednocześnie ochotę sięgać po inne źródła, by porównać je z przyswojonymi informacjami. To, co może zaskoczyć wielu czytelników sięgających po tę pozycję, to forma, bowiem Sharon Tate. Historia morderstwa żony Romana Polańskiego to połączenie biografii, reportażu i opartej na faktach beletrystyki. Dzięki temu książka może być dla odbiorcy o wiele łatwiejsza do czytania. Dla nas, była na pewno jedną z najciekawszych, po jaką mieliśmy okazję ostatnio sięgnąć. Zobacz także: [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Moment zwrotny” autorstwa Melindy Gates. Powinien ją przeczytać każdy! Pozwala zrozumieć, czym jest dziś równość płci i co za sobą niesie
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Żyj prawdziwie ze Skalską” autorstwa pisarki i blogerki Dagmary Skalskiej udowadnia, że z każdym upadkiem podnosimy się silniejsze
Kto lepiej niż my sami wie, co dla nas jest najlepsze? Dagmara Skalska w swojej nowej książce po raz kolejny udowadnia, że z każdej opresji da się wyjść zachowując zdrowy rozsądek. Autorka dzieli się również z czytelnikami wieloma poradami. Jakimi?
Dagmara Skalska jest uczennicą chińskiego mistrza Shaolin i buddyjskiego Lamy. W swojej karierze skupia się na rozwoju na poziomie cielesnym, mentalnym, emocjonalnym oraz duchowym. W pracy z ludźmi wykorzystuje elementy wizualizacji, ruchu, oddechu, medytacji czy mindfulness, a także buddyjskie metody pracy z umysłem. Na blogu – inspiruje kobiety do pokochania siebie. Od 8 lat rozwija Projekt Egoistka, którego filozofię stworzyła wraz z nieżyjącym mężem Tomaszem Skalskim. Wspiera czytelniczki w budowaniu wewnętrznej siły oraz autentyczności. Swoim uśmiechem i opanowaniem, dotarła już do przeszło 300 000 Polek, a grono jej odbiorczyń stale się powiększa. Poza blogiem, Dagmara Skalska napisała kilka książek, a jej najnowsza nosi tytuł „Żyj prawdziwie ze Skalską”. Co chce nam w niej przekazać? Zadbaj o siebie w 12 krokach. Oto rzeczy, o których powinnaś pamiętać każdego dnia, bo zmienią Twoje życie na lepsze! W „Żyj prawdziwie ze Skalską”, autorka namawia czytelniczki do zastanowienia się i wejścia w głąb samej siebie, by odpowiedzieć na kilka pytań. Zachęca do zmian, ale przede wszystkim do „prawdziwego życia”. Co to oznacza? Naturalność, niewymuszone uczucia czy relacje. Książka podzielona została na kilka części, a każda z nich przekazuje inną wartość. Rady, Dagmara Skalska opiera na własnej, niełatwej ścieżce, którą musiała pokonać, oraz na doświadczeniach, którymi dzieliły się z nią jej podopieczne. Opisane historie często znajdują swój odpowiednik również w naszym życiu. Problemy z okazywaniem uczuć lub byciem dobrą dla samej siebie są powszechne u wielu kobiet. Przytłoczone ilością obowiązków i problemów, a także stresem, nie potrafimy znaleźć czasu dla bliskich lub po prostu dla siebie. Jak stara się nam przekazać pisarka, chwila, którą możemy przeznaczyć dla nas samych, jest absolutnie niezbędna. Zatrzymajmy się na chwilę w tym pędzie, skupiając się nie na materii, lecz na tym, co najważniejsze – na relacjach (również tej, którą mamy same ze sobą), na zdrowiu psychicznym, na rozwoju. [KSIĄŻKA TYGODNIA] „Moment zwrotny” autorstwa Melindy Gates. Powinien ją przeczytać każdy! Pozwala zrozumieć, czym jest dziś równość płci i co za sobą niesie Dagmara Skalska na własnym przykładzie, którym była m.in strata ukochanego, zmagającego się z rakiem, pokazuje, że każdy trud da się przezwyciężyć, a z upadku podnieść się silniejszym. By zrobić krok naprzód, wpierw musimy rozprawić się z tym, co nas dręczy i powstrzymuje od dalszego samorozwoju. Jako jeden z takich czynników autorka wskazuje kompleksy, z którymi mierzy się przecież niemal każda z nas. Mogą być one mniej lub bardziej oczywiste, ale kluczem do sukcesu jest ich wytknięcie samej sobie, a następnie akceptacja. To zdecydowanie wpłynie również na nasze stosunki z bliskimi. Jeśli pokochamy siebie, łatwiej będzie nam obdarzyć uczuciem drugą osobę. W życiu osobistym i zawodowym, ciągle podlegamy presji oraz ocenie ze strony otoczenia. W naszych głowach wciąż pojawiają się wątpliwości: co pomyślą inni lub co powinniśmy zrobić, by nikomu się nie narazić. Nie sposób spełnić te oczekiwania. Watro wykazać się siłą oraz charakterem stawiając na to, co dla nas ma znaczenie. Jak pozwolić sobie na popełnianie błędów? Jak uwolnić się od prób ciągłego oceniania, co w nas jest właściwe, a co nie? Jak przestać słuchać opinii otoczenia i usłyszeć głos własnej mądrości i intuicji? Jak żyć prawdziwie bez względu na to, co pomyślą i powiedzą inni? Na te pytania, a także na wiele innych, Skalska odpowiada w swojej kolejnej publikacji. Książka porusza wiele kwestii, nie sposób wszystkie z nich wymienić. Nad przeczytanymi sentencjami warto zastanowić się chwilę dłużej, poświęcić im trochę uwagi, po czym wdrożyć w codzienne życie. Dagmara Skalska uczy, że z każdej opresji można wyjść z podniesioną głową, choć początkowo może wydawać się to niezwykle trudne. Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały biografię Michelle Obamy [RECENZJE] >>>
[KSIĄŻKA TYGODNIA] „Moment zwrotny” autorstwa Melindy Gates. Powinien ją przeczytać każdy! Pozwala zrozumieć, czym jest dziś równość płci i co za sobą niesie
Jeżeli macie sięgnąć jesienią po jedną książkę, wybierzcie tę autorstwa Melindy Gates. „Moment zwrotny” zmieni Wasze postrzeganie roli kobiet, doda Wam siły i odwagi, by zmieniać świat na lepsze.
Takich książek dzisiaj potrzebujemy. Mądrych, wyważonych, oddających głos faktom, badaniom i autentycznym historiom. Tylko w ten sposób nieprzekonanych możemy przekonać, że bycie feministką nie oznacza zepchnięcia mężczyzn w niebyt, nie ma na celu wojowania z nimi, ani uczynienia kobiet lepszymi od nich, ale równymi im – w prawach, możliwościach i szacunku. Bo równość płci, jak głosi Melinda Gates, przynosi korzyść wszystkim. Wzmacniając pozycję kobiet wpływamy na rozwój całego społeczeństwa. Melinda Gates „Moment zwrotny” – dlaczego warto przeczytać tę książkę? Nie jest to jednak jedna z tych motywujących publikacji o kobietach sukcesu, wielkich korporacjach i nierównościach na najwyższych stanowiskach. Melinda Gates oddała głos kobietom do tej pory niesłyszanym, z samego dołu hierarchii społecznej, które zepchnęły tam ograniczenia, bariery i tradycje społeczności, w których przyszło im żyć. Autorka spotkała je w najróżniejszych częściach świata w trakcie swojej wieloletniej działalności na rzecz fundacji Billa i Melindy Gatesów. Poruszające i niejednokrotnie przerażające historie na ponad 300 stronach zestawiono z twardymi dowodami, wynikami dogłębnych badań i wnioskami wyciągniętymi z charytatywnych działań prowadzonych m.in. na rzecz planowania rodziny. Zapytacie zapewne, co to ma do równouprawnienia, o którym pisałam wyżej? Gates w Momencie zwrotnym tłumaczy, w jaki sposób właśnie decydowanie o narodzinach dzieci wpływa na polepszenie sytuacji kobiet. Wyobraźcie sobie, że z braku dostępu do antykoncepcji (która jest albo nieosiągalna albo zakazuje jej tradycja) kobieta zmuszona jest rodzić dzieci, których nie jest w stanie wykarmić i zagwarantować im przeżycia. Dzieje się to rok po roku, bo przecież jej nadrzędną rolą jest właśnie macierzyństwo. Wychowywanie dzieci to nie jedyne jej zmartwienie, w społeczności do której należy także wszystkie obowiązki domowe spoczywają na jej barkach. Gdzieś między dziesiątką dzieci, a chodzeniem 12 kilometrów po wodę do studni, nie ma szans na odpoczynek, zadbanie o własne zdrowie i myślenie o przyszłości. Dlatego tak ogromną wagę Melinda przywiązuje do planowania rodziny, które pozwala kobietom zadbać o swoje potomstwo, należycie się nim opiekować, zatroszczyć się o swoje zdrowie, a także – w najlepszym wypadku – zacząć pracować, rozwijać się i polepszyć sytuację całej rodziny. Od tego właśnie Gatesowie rozpoczęli swoją działalność na rzecz wyrównania różnic między kobietami i mężczyznami. To był ich pierwszy krok do równouprawnienia. Dali kobietom możliwość decydowania o własnym ciele udostępniając im antykoncepcję. Takich momentów zwrotnych w tej książce jest wiele. Podobnie jak przejmującej biedy, bezradności, przeszkód kulturowych, społecznych, ekonomicznych, geograficznych i politycznych, które spychają na margines. To właśnie tam, na krańcach społeczeństwa są kobiety, które by utrzymać swoje rodziny zostają prostytutkami i dziewczynki, które padły ofiarami tradycji małżeństw nieletnich. Ta książka pozwoliła mi zgłębić wiele istotnych, ale do końca nieznanych wcześniej kwestii i bardzo szybko rozwiała obawy, które miałam otwierając ją po raz pierwszy. Na początku zastanawiałam się, w jaki sposób osoba na tak uprzywilejowanej pozycji jak Melinda Gates – biała, inteligentna, świetnie wykształcona, zdolna, pracowita Amerykanka, pochodząca z dobrego domu, żona jednego z najbogatszych ludzi na świecie, do tego nienaganna filantropka, przykładna katoliczka, matka trójki dzieci, która zawsze mogła liczyć na wsparcie opiekunek, dzięki którym łączyła karierę z życiem rodzinnym – zabierze głos w sprawie tych najbiedniejszych, wykluczonych, opuszczonych i niedocenionych przez nikogo kobiet, rozsianych gdzieś na marginesach społeczeństw Indii i krajów afrykańskich. Czy zwyczajnie nie zabrzmi to zbyt pretensjonalnie? Bo, co właściwie taka osoba może wiedzieć o „prawdziwym życiu”? Gates bierze te zarzuty na klatę i pokazuje, że zrobiła wszystko, co w jej mocy by dotrzeć z pomocą tam, gdzie była i jest potrzebna. Wykazuje się przy tym empatią, zrozumieniam. Potrafi też przyznać się do błędów i przeoczeń. Ale też umie powiedzieć – tak, wykonujemy świetną robotę. Tłumaczy, jak poszczególne działania fundacji Melindy i Billa Gatesów wpływają na poprawę życia tysięcy ludzi. Daje imponujące świadectwo, że oparta na nauce, wnikliwych badaniach pomoc charytatywna pozwala na skuteczne wprowadzenie zmian. „Wyższy poziom edukacji, zatrudnienia i wzrostu gospodarczego przekłada się na mniejszą liczbę nastoletnich matek, ograniczenie przemocy domowej i przestępczości. Przywrócenie praw należnych kobietom i podniesienie ich statusu społecznego zapewnia więcej oznak zdrowego społeczeństwa. Prawa kobiet oraz zdrowie i zamożność kobiet są ze sobą sprzężone. (…) Zrozumienie zależności między wzmocnieniem roli kobiet oraz bogactwem i zdrowiem społeczności jest kluczowe dla rozwoju ludzkości. (…) Jeśli chcesz poprawić sytuację ludzkości, musisz wzmocnić pozycję kobiet” , pisze w jednym z fragmentów. Ta książka pozwoli Wam zrozumieć, w jak niezwykłym miejscu mogą znaleźć się kobiety jeśli tylko otrzymają na to szansę i wsparcie innych. Książka „Moment zwrotny” na polskim rynku ukazała się w lipcu nakładem wydawnictwa Zysk i S-ka. Zobacz także: Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Nieposłuszeństwo” autorstwa Naomi Alderman
Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Nieposłuszeństwo” autorstwa Naomi Alderman
Członkinie Klubu książkowego Glamour przeczytały i zrecenzowały „Nieposłuszeństwo” – debiut literacki Naomi Alderman. Sprawdźcie, co sądzą o tej książce!
Nieposłuszeństwo to debiut literacki Naomi Alderman. Autorka zabiera swoich czytelników do Londynu i pokazuje, jak wygląda codzienność ortodoksyjnych żydów. Porusza kwestie niezwykle istotne i aktualne. Jednak przedstawia je w sposób zrozumiały dla odbiorców. Co więcej, udaje jej się ich rozbawić. Główną bohaterką powieści jest Ronit, która wraca do rodzinnego domu po śmierci swojego ojca – rabina. Spotyka tam Esti. I nie byłoby w tym nic specjalnego, gdyby nie fakt, że kobiety łączyło kiedyś uczucie. Kiedyś najlepsze przyjaciółki, kochanki, a teraz niemalże obce sobie osoby. Jak odnajdą się w nowej (niezbyt komfortowej) sytuacji? Co czują? Tego dowiadujemy się dzięki zróżnicowanej narracji, którą zastosowała Naomi Alderman. Warto wspomnieć, że pisarka też wychowała się w ortodoksyjnym Hendon. W związku z tym doskonale zna rzeczywistość tamtej części Londynu, a także żydowskie obyczaje. The Guardian ocenił Nieposłuszeństwo jako zabawną, czułą i wnikliwą. Ciężko się tym nie zgodzić. A co sądzą o książce członkinie Glamour Book Club? Recenzje dziewczyn znajdziecie poniżej. Recenzja Kamili: Książka, którą miałam okazję przeczytać, dzięki Klubowi książkowemu Glamour to Nieposłuszeństwo autorstwa Naomi Alderman. Muszę przyznać, że zaskoczyła mnie ona- pozytywnie. Nie jestem pewna czy sama sięgnęłabym po taką pozycję, ale nie żałuję ani chwili którą poświęciłam na przeczytanie tej książki. Nieposłuszeństwo to historia kobiet, które łączy miłość. Niestety ich związek nie pasuje do świata w którym żyją. Ronit, dowiedziawszy się o śmierci ojca wraca do rodzinnego miasta. Nie czuje się tam dobrze. Spotyka Esti, która została żoną Dovida. Chociaż kiedyś kobiety łączyło tak wiele, teraz dzieli je otchłań. Dzięki temu, że autorka użyła różnych rodzajów narracji, możemy poznać punkt widzenia kilku bohaterów. Dodatkowo mogłam poznać rytuały oraz zwyczaje kultury żydowskiej. W książce możemy znaleźć również cytaty z Tory. Uważam, że chociaż książka Nieposłuszeństwo nie jest obszerną skarbnicą wiedzy o tej religii, to zdecydowanie zachęca czytelnika do samodzielnego zagłębienia się w temat. Powieść mimo iż opowiada o istotnych problemach, napisana jest prostym językiem. Historia potrafi wciągnąć, przez co czyta się ją dosyć szybko. Fascynuje i bawi. Moim zdaniem, jest to dobra lektura na wakacje. Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Sztukę życia razem” autorstwa dr Daphne De Marneffe [RECENZJE] >>> Recenzja Natalii: Nieposłuszeństwo to literacki debiut Naomi Alderman. Książka wydana w 2006 roku została opatrzona trzema słowami - ostra, zabawna i przejmująca (Hilary Mantel). Do komedii jednak wiele jej brakuje, nie jest to lekka lektura do ,,pochłonięcia” w jeden wieczór. Pojawiają się obszerne opisy obrzędów jak i obyczajów żydowskich, nawiązania do Tory oraz specjalistyczne słownictwo. Ale bez obaw, autorka zadbała również o mniej zorientowanych w tym świecie czytelników i na końcu książki pojawił się słowniczek pojęć. Główna bohaterka to młoda doradczyni finansowa żyjąca na co dzień w Nowym Yorku. Po śmierci ojca, szanowanego rabina postanawia odwiedzić swoje rodzinne strony. Wraca do świata, przed którym wzbraniała się rękami i nogami. Autorka wprowadza czytelnika w świat małej społeczności ortodoksyjnych żydów, żyjących w dzielnicy Londynu, dokładnie w Hendon. To świat, w którym milczenie jest złotem, kobieta nie ma prawa głosu, bo to mężczyzna ma mówić i decydować o rodzinie. Życie toczy się w zgodzie z pewnym przyjętym porządkiem - mięso gotuje się w czerwonych garnkach, natomiast mleko w niebieskich, w piątek wraz z zachodem słońca rozpoczyna się szabat, czyli czas odpoczynku, do którego przygotowują się przez cały tydzień. Niezmącony spokój wspólnoty zakłóca przyjazd córki Rawa, wraz z której przybyciem na jaw wychodzi ukrywany przez lata sekret. Czy w świecie, w którym tłumiona jest jednostka znajdzie się miejsce dla skrywanych pragnień i pożądania pomiędzy osobami tej samej płci? Czy możliwa jest ucieczka przed wpajaną przez większość życia tradycją? To powieść poruszająca tematy istotne i nadal aktualne, które w wielu środowiskach uznawane są za niestosowne, osłonięte ścianą milczenia. Postać Roni, ma nawoływać do buntu, który leży w naturze człowieka. Jest to książka napisana przez kobietę dla kobiet, mająca dać siłę i odwagę do walczenia o swoje, o swojej pragnienia i cele. Recenzja Adrianny: Książka Naomi Alderman jest z całą pewnością znakomitym debiutem pisarskim, bardzo nietypowym i niekonwencjonalnym. Alderman przenosi nas do społeczności żydowskiej, społeczności zamkniętej i bacznie wszystko nadzorującej. Fabuła niniejszej książki rozgrywa się w jednej z dzielnic Londynu, w Hendon, w przeciągu miesiąca żałobnego tuż po śmierci rabina. Na pogrzeb swojego ojca przyjeżdża Ronit, kobieta walcząca o prawo do bycia samodzielną, która porzuciła swoją żydowską przeszłość w sposób gwałtowny. Wyrzekła się wszelkich tradycji, obowiązującej kultury oraz religii, w Nowym Jorku zaś zrobiła karierę będąc doradcą finansowym. Na wieść o śmierci ojca powraca do Londynu, zamieszkuje u swojego kuzyna Davida, następcy jej ojca rabina, którego żoną jest Esti, kobieta będąca jej dawną kochanką, która niegdyś towarzyszyła jej w poszukiwaniu swojej tożsamości seksualnej. Ronit będzie musiała zmierzyć się ze swoją przeszłością… Narracja prowadzona jest z punktu widzenia trzech bohaterów: Ronit, kobiety powracającej do londyńskich Żydów, kobiety zadziornej, bezpośredniej, lekko ironicznej, Dovida, spadkobiercy rabina, Esti- żony Dovida będącej jednocześnie byłą kochanką Ronit. Każdy z rozdziałów rozpoczyna się przypowieścią. Niniejsza książka przedstawia nam zarys żydowskiej kultury, czy kolorowej? Oceńcie sami. Możemy zapoznać się z jej obyczajami (np. obrzędem pochówku), obowiązkami życia codziennego. Powieść Naomi Alderman w swojej treści porusza wiele ciekawych, ale i można powiedzieć, że aktualnych problemów, jakimi jest tożsamość seksualna, religijna, ale i sprzeciw, ucieczka, akceptacja. Mamy tutaj do czynienia z zakazaną miłością dwóch kobiet, która bezsprzecznie jest jednym z największych grzechów Nieposłuszeństwa, przeplataną narzuconą odgórnie i pozbawioną namiętności więzią Esti i jej męża Dovida. Czytelnikowi z pewnością nie umknie uwadze, iż ani Ronit ani Esti, nie dopasowują się w 100% do ortodoksyjnego społeczeństwa żydowskiego. Ich miłość nie miała prawa się wydarzyć, a obie bohaterki odnalazły swoją własną drogę ucieczki od niej. Esti balansując między obowiązkiem a miłością poślubiła Dovida, a Ronit schronienie odnalazła w Nowym Jorku. Czy po powrocie Ronit do Londynu dzieląca je przepaść będzie przeszkodą nie do pokonania? Myślę, że mogę sobie pozwolić na stwierdzenie, iż tematy poruszone w książce Nieposłuszeństwo są tak ważne, że nie można przejść obok nich obojętnie. Opis tego ortodoksyjnego świata, który opiera się na życiu w zgodzie z nakazami wiary i przeciwstawiającej się mu nowoczesnej kobiety, ciężkiego powrotu, zmagania się z powracającymi wspomnieniami pozwolą czytelnikowi przyjrzeć się pewnym sprawom i problemom z innej, odrębnej perspektywy. Książkę absolutnie polecam, napisana jest prostym językiem, momentami z humorystycznymi wzmiankami. Wartka akcja sprawia, że z każdą stroną mamy coraz większą chęć zagłębienia się w losy bohaterów. Z zaciekawieniem wertowałam strony opisujące gotowanie koszernych dań i przygotowywanie się do szabatu przez Żydowskie społeczeństwo. Książka Naomi Alderman z pewnością może umilić przyszłemu czytelnikowi wieczór, ale uprzedzam, iż czytanie może grozić zarwaniem nocy- naprawdę wciąga. Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Challenge Accepted”, czyli pierwszą książkę autorstwa Celeste Barber [RECENZJE] >>>