Feminatywy w dzisiejszych czasach wciąż budzą kontrowersje. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki?
Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych.
W tym artykule: Czym są feminatywy? Feminatywy: nazwy żeńskie w starych słownikach Posełki – osiem pierwszych kobiet Maskulinizacja języka w PRL-u Feminatywy: śmieszne słowa? Niewidzialne kobiety, czyli język narzędziem niebezpiecznej dyskryminacji Posłanki Lewicy walczą o żeńskie końcówki Język neutralny płciowo – wyzwanie współczesności Są co chwilę gorącym tematem. A nie są niczym nowym. Żeńskie formy rzeczowników (zwłaszcza tych odnoszących się do nazw funkcji, zawodów), czyli feminatywy jak najbardziej funkcjonowały w naszym języku od dawna a on pozwala na ich tworzenie. Nie są wymysłem feministek i nie tylko feministki ich używają. Czym są feminatywy? Feminatywy lub feminatywa – to pochodząca z łaciny oboczna (czyli obie formy są poprawne) nazwa rzeczowników rodzaju żeńskiego, które w języku polskim występowały i występują do dziś. Najczęściej kojarzymy je, kiedy mowa o żeńskich odpowiednikach męskich nazw zawodów. Kim jest feministka? I czy też nią jesteś? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Feminatywy: nazwy żeńskie w starych słownikach Feminatywy rzeczywiście mają długą tradycję językową. Otóż, jak odnotowuje Stanisław Krawczyk w magazynie „Kontakt” w tekście „Gender niszczył nasz język już w XVI wieku”, „Słownik polszczyzny XVI wieku” opracowywany w Instytucie Badań Literackich PAN utrwala żeńskie nazwy, które kiedyś były w użyciu. Znajdziemy tam zarówno funkcjonujące do dziś formy, jak i przestarzałe, np. „łotryni”. Krawczyk przypomina również o takich słownikach jak choćby ten autorstwa Samuela Bogumiła Lindego z lat 1807-1814, gdzie również znajdziemy żeńskie formy, np. „burmistrzyni”. Nic dziwnego, że takie wersje żeńskie się pojawiały, w końcu są one jak najbardziej zgodne z zasadami słowotwórczymi języka polskiego. Można przytoczyć na potwierdzenie stanowisko Rady Języka Polskiego z 19 marca 2012 roku. Formy żeńskie nazw zawodów i tytułów są systemowo dopuszczalne. Jeżeli przy większości nazw zawodów i tytułów nie są one dotąd powszechnie używane, to dlatego, że budzą negatywne reakcje większości osób mówiących po polsku. Skąd te negatywne reakcje? Można wymienić choćby kilka prawdopodobnych przyczyn: "zła" sława feminizmu, z którym feminatywy są kojarzone, stereotypowe myślenie na temat feminizmu; sukces PRL-owskich działań "równościowych", które wyrugowały żeńskie formy na rzecz męskich i męskoosobowcyh; brak świadomości, jak istotny jest język, jak duży ma wpływ na kształtowanie naszej rzeczywistości i świadomości i wciąż mocno męskocentryczne, patriarchalne społeczeństwo, myślenie człowiek=facet; nieosłuchanie się z teoretycznie nowymi formami, co sprawia, że postrzega się je jako śmieszne, dziwne, trudne. Posełki – osiem pierwszych kobiet Powstawanie i rozpowszechnianie się nowych rzeczowników rodzaju żeńskiego może i budziło kiedyś emocje, ale zdaje się nie aż tak negatywne jak obecnie. W czasach, kiedy kobiety zyskiwały kolejne prawa – do nauki, do pracy, pojawiały się w życiu publicznym, tworzono także żeńskie nazwy zawodów, funkcji. Dla ówczesnych użytkowniczek i użytkowników języka, zwłaszcza profesjonalistów jak dziennikarze i dziennikarki, było to naturalne, że poprawnie jest posługiwać się formą żeńską. Taka sytuacja miała miejsce w 1919 roku, kiedy do Sejmu Ustawodawczego II Rzeczypospolitej weszło 8 kobiet. Nie głowiono się wtedy nad tym, czy nazywać je w formie męskiej czy żeńskiej, lecz jak ta ostatnia powinna brzmieć: posłanki, posełki, poślice? Na tamten moment popularność zyskiwały posełki. Taki też tytuł nosi książka Olgi Wiechnik, która opisuje sylwetki 8 pierwszych posełek. Znajdziemy tam sporo przykładów tego, że formy żeńskie były wówczas w codziennym użyciu. Zwracano się też do obywateli i obywatelek, czyli stosowano splitting – użycie równocześnie rzeczowników męskiego i żeńskiego. Maskulinizacja języka w PRL-u Niestety w połowie lat 50. XX wieku zaczęto odchodzić od takiej formy i do zbiorowości, składającej się zarówno z kobiet, jak i mężczyzn, zwracano się coraz częściej w rodzaju męskoosobowym (co miało być formą równouprawnienia według logiki aparatu państwowego), przez co udział kobiet w życiu publicznym choć coraz powszechniejszy, to jednak stawał się językowo niewidoczny. Michał Rusinek potwierdza niechlubne zasługi PRL-u na tym polu w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”. Do męskich nazw zawodów i funkcji przyzwyczaił nas PRL. To wtedy próbowano pozbawić zawody płci, uznając, że kobiety i mężczyźni są równi. A przez to, że niemożliwa gramatycznie jest wersja zawodu w rodzaju nijakim, obowiązująca stała się forma męska. Dlatego środowiska feministyczne, ale nie tylko one, walczą o równouprawnienie także na polu języka. Osoby broniące jedynie męskich wersji nazw zawodów argumentują, że są one bardziej prestiżowe. Tu znów można przytoczyć słowa Rusinka dla WO. Patriarchalny model społeczeństwa, patriarchalny model rodziny, patriarchalny model panujący w przedsiębiorstwach utrwalony przez kulturę pokazuje, że prezesem jest mężczyzna. Który rzecz jasna ma sekretarkę. Podział ról jest w naszej kulturze ściśle ustalony i oczywisty. Podobne językowe przemyślenia ma Jacek Dehnel, o czym napisał jakiś czas temu na swoim koncie na Facebooku: Przeszkadzają tam, gdzie mężczyzn kobieta kole w oczko, na pozycjach władzy. Feminatywy nie przeszkadzają w »sprzątaczce« i »służącej«, gdzie są rzekomo »normalniejsze«”. Feminatywy: śmieszne słowa? Z dzisiejszej perspektywy argument o prestiżu traci rację bytu, stanowi podkreślanie niesprawiedliwości, nierówności, niewidoczności. Inna sprawa, że przez dominację męskich form nie tworzono lub nie używano żeńskich i te, obco dziś brzmiące, nowe, budzą w nas lęk czy śmiech a nawet... agresję. A przecież to tylko słowa i kwestia osłuchania się z nimi, używania, by nam spowszedniały, by przedszkolanka i przedszkolanek czy adwokat i adwokatka stały się równoważne, równie naturalne. A tak na marginesie, dla tych, którzy śmieją się z reżyserki (dla mnie – podobnie jak redaktorka, wydawczyni, prezeska – nie budzi żadnych emocji, jest totalnie akceptowalnym słowem, którego używam w pierwszej kolejności w stosunku do osoby, kobiety, a nie do pomieszczenia) – przecież adwokata można tak samo obśmiać, biorąc go za likier a nie poważnego absolwenta prawa, który pojawia się na sali rozpraw. A taki pilot? Przecież jest do telewizora. Zresztą zobaczcie świetne wystąpienie absolwenta polonistyki i redaktora w jednym z wydawnictw, Macieja Makselona, który znakomicie i przy okazji zabawnie tłumaczy rolę feminatywów. View oEmbed on the source website Niewidzialne kobiety, czyli język narzędziem niebezpiecznej dyskryminacji Dobrym przykładem językowej niewidzialności i tego, jak męskoosobowa forma może być krzywdząca jest aleja Włókniarzy w Łodzi. Ta nazwa zupełnie zaciemnia historię zawodu, w którym pracowały głównie kobiety – włókniarki. O tej niesprawiedliwości przypomina Marta Madejska w swojej książce „Aleja Włókniarek”. Jednak walka o feminatywy może być nie tylko działaniem na rzecz sprawiedliwość, o czym pisze Marcin Napiórkowski w artykule „Żeńskie końcówki to kwestia życia i śmierci” na portalu Mitologiawspolczesna.pl. Napiórkowski odnosi się do tego, że świat projektowany jest pod mężczyzn. Podaje przykład manekinów, których używa się do testowania samochodów w czasie wypadku. Manekiny te zwykle są wymiarów i ogólnie budowy przeciętnego mężczyzny. I to właśnie dla nich samochody są bezpieczne, dla kobiet są bezpieczne dużo mniej. Inny przykład? Testy leków. Pierwszą grupę badawczą stanowią mężczyźni. Lek na nich nie działa? Do kosza. Niewykluczone jednak, że to, co nie działa na męski organizm, zadziałałoby na kobiecy… Napiórkowski odnosi się też do słowa „gościni” – z jego powodu bywa co jakiś czas gorąco w publicznej debacie Jako semiotyk jestem niemal pewny, że niechęć do słowa >>gościni. I dodaje: Na niewidzialność kobiet w licznych obszarach życia składa się wiele czynników. Sposób zaprojektowania przestrzeni, bodźce ekonomiczne, biologia, uprzedzenia, tradycja, religia… Ale język jest niewątpliwie jednym z najważniejszych czynników, umożliwiającym konsolidację pozostałych. Zatem nieobecność kobiet w języku, który ma wpływ na postrzeganie przez nas rzeczywistości, wpływa na niewidoczność ich w społeczeństwie. A skutki męskocentrycznego spojrzenia mogą mieć nawet śmiertelne skutki, dlatego podkreślanie płci w języku ma kluczowe znaczenie, działa na naszą wyobraźnię. Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn. Posłanki Lewicy walczą o żeńskie końcówki Mimo wszystko feminatywy w dzisiejszych czasach wciąż budzą kontrowersje, choć wydawałoby się, że po prostu powinny być coraz powszechniej używane, skoro nie są ani nowe, ani dziwne, nie szkodzą, a działają w imię sprawiedliwości. Tymczasem w 2019 roku wybuchła medialna emocjonująca dyskusja po tym, jak Magda Biejat, posłanka Lewicy, w poście na Instagramie nazwała siebie gościnią, zapowiadając swoją wizytę w telewizji. – Według mnie ta burza, która się rozpętała, dowodzi tego, że kwestia żeńskich form jest istotnym problemem – mówi nam polityczka. – Używam feminatywów w stosunku do siebie, bo uważam, że język konstruuje rzeczywistość i nie bez powodu jest duży opór wobec żeńskich nazw zawodów, które wiążą się z większym prestiżem społecznym. To odzwierciedla miejsce kobiet w społeczeństwie, nierówność. Według mnie ważne jest podkreślanie, że kobiety także są dyrektorkami, architektkami czy posłankami, bo pokazuje naszą obecność w tych dziedzinach. Kiedy używamy formy męskiej, mówimy np. architekt, w pierwszej kolejności staje nam przed oczami mężczyzna, wydaje nam się, że to taki męski zawód, co zupełnie nie przekłada się na to, jak sytuacja wygląda naprawdę. Cieszy mnie, że małe dziewczynki zaczynają być uświadamiane, że mają równe prawa, powstają takie publikacje jak „Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek”, pokazujemy herstorię, to, że kobiety też miały i mają wpływ na losy świata, spełniają się także w innych rolach, nie tylko tych tradycyjnie uznanych za kobiece – podkreśla nasza rozmówczyni. Posłanki Lewicy poszły za ciosem i złożyły w Kancelarii Sejmu postulat, by w oficjalnych dokumentach sejmowych zaczęło występować słowo „posłanka”: Zwracamy się z prośbą o uwzględnienie naszej płci w nazewnictwie zarówno w dokumentach będących w obiegu Sejmu RP, jak i we wszelkiego rodzaju przedmiotach przeznaczonych do naszego użytku. Szczególnie zależy nam na takich przedmiotach jak: karty do głosowania czy tabliczki, które wskazują nasze miejsce na sali plenarnej. Pragniemy, aby sformułowanie >>posłanka. Sprawa feminatywów jest ważna, ale powinna być już na porządku dziennym a nie budzić kontrowersje. Nasz postulat o stosowanie wobec nas żeńskich form nie jest nowy – już Wanda Nowicka dwie kadencje temu walczyła o formy takie jak posłanka czy marszałkini i miała swoje sukcesy – przypomina Magda Biejat. – Szkoda, że takich emocji jak feminatywy nie budzą sprawy transportu publicznego, ochrony zdrowia, brak miejsc w żłobkach czy prawa lokatorskie, o czym chcemy jako Lewica rozmawiać. W 2019 roku popularny był też mem zestawiający byłego posła Artura Zawiszę, o którym było głośno z powodu jazdy samochodem pod wpływem alkoholu czy z potrącenia rowerzystki, z Marceliną Zawiszą z partii Razem. Ten przykład świetnie przedstawiał, po co nam są żeńskie końcówki, jak i to, dlaczego posłanka Zawisza nie chciałaby być pomylona z posłem Zawiszą. Można też jeszcze w tym miejscu wspomnieć równie medialne dyskusje. Tę o formie ministra zapoczątkowała Izabela Jaruga-Nowacka w 2004 roku, a następnie do sprawy powróciła Joanna Mucha w 2012 roku. Język neutralny płciowo – wyzwanie współczesności Język jest żywym tworem, a my – jego użytkowniczki i użytkownicy czy też użytkujące go osoby – mamy na niego ogromny wpływ. I dobrze, bo ten z kolei, opisując naszą rzeczywistość, ma też wpływ na jej kształt i na nas. Więc to niebagatelna rola. Napiórkowski pisze w swoim tekście, że o język warto powalczyć, a „każda wypowiedziana >>chirurżka>muzykolożka>profesora. Więc walczmy, używając odpowiedniego języka. Możemy też wziąć udział w akcji zapoczątkowanej na Instagramie i zgłosić na stronie sloworoku.uw.edu.pl „feminatyw”. Niech o żeńskich nazwach mówi się jak najwięcej, żebyśmy były widoczne! A kiedy już oswoimy się z feminatywami, to czas pomyśleć o języku jak najbardziej neutralnym płciowo. Bo język, jak już wiemy, może być dyskryminujący. W obecnej formie niewidoczne w języku są na przykład osoby niebinarne, nieidentyfikujące się z żadną płcią. Dlatego stawiajmy, kiedy tylko możemy na jak najszersze formy lub najbardziej neutralne płciowo, w których będzie mogło się odnaleźć jak najwięcej osób. I pamiętajmy, by mieć wrażliwość językową i najlepiej pytać nowo poznane osoby, jak chciałyby, aby się do nich zwracać. To pytanie może nas na początku krępować, być dziwne, ale jak feminatywy i inne nowe działania – na pewno prędzej czy później wejdzie nam w krew i stanie się oczywistością. Mamy wpływ na język, a co za tym idzie na naszą rzeczywistość – warto to podkreślić jeszcze raz. To wielka odpowiedzialność, ale i wielka siła, dzięki której możemy zmieniać świat na lepszy. Zobacz także: 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać tej jesieni
Czy jesteś feministką? Dlaczego niektórym osobom trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie?
Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu?
W tym artykule: Czym jest feminizm? Czyli kiedy mogę powiedzieć „jestem feministką” Kim jest feministka? Kto to taki? Feminizm i równościowe wychowanie Feminizm znaczy wybór Feminizm to także nieocenianie Feminizm i sekspozytywność Feminizm to reagowanie na niesprawiedliwość i krzywdę oraz wspieranie Feministka edukuje siebie i innych Co to znaczy być feministką? Czy używanie feminatywów o tym świadczy? Jakiś czas temu usłyszałam, że teraz modnie być feministką. Zaśmiałam się. Bo choć feminizm stał się bardziej medialny, to jednak zbyt wiele osób nie podchwyciło „mody” i nie uznało się za feministki i feministów. Ewentualnie padało i pada: jestem feministką, ALE... Wciąż mamy w głowach mnóstwo stereotypów na temat feminizmu i feministek. Feministki mają dla nas określony wygląd, zachowania. Tymczasem, jak wszędzie, tak i w feministycznej rzeczywistości różnimy się od siebie pod wieloma względami. To z jednej strony. Z drugiej zaś, w mojej bańce – wielkomiejskiej głównie, ale nie tylko, raczej takiej, gdzie są dziewczyny i chłopaki z różnych stron kraju i świata, wrażliwi ludzie, którzy dostrzegają niesprawiedliwość, którzy są otwarci na różnorodność, zarówno bardzo młodzi, jak i mocno dojrzali – są osoby, które bez wahania nazywają się feministkami i feministami. Może nie jest ich niesamowicie dużo, ale są. I bez wątpienia za ich feministycznymi poglądami stoją wartości, w które naprawdę wierzą. I to nie jest żadna moda, a życiowa, ugruntowana postawa. Dlatego też osobiście, kiedy się przedstawiam, zaczynam od tego, że jestem feministką. Dopiero potem wymieniam, że jestem również dziennikarką, pisarką i tak dalej. Feminizm leży u podstaw moich poglądów, wyznacza mi kierunki, stanowi o istocie wyznawanych przeze mnie wartości. Oczywiście można rozumieć feminizm na różne sposoby, są jego odłamy, fale. Jednak wydaje mi się, że można ukuć taką uniwersalną definicję feminizmu. Dla mnie feminizm to dążenie do ideału społecznej równości ponad podziałami, ponad płciami. W feminizmie ważny jest szacunek do drugiego człowieka i to, że powinniśmy mieć takie same prawa, że nie powinny się one różnić w zależności od naszej płci, orientacji, zamożności, kolory skóry, wyznania, sprawności... Czym jest feminizm? Czyli kiedy mogę powiedzieć „jestem feministką” Wydaje mi się jednak, że można powiedzieć obecnie o czymś na kształt feministycznego przebudzenia. Coraz więcej dziewczyn zachowuje się feministycznie, nawet jeśli same by się feministkami nie nazwały. W sumie może nie ma o co kruszyć kopii – to przecież tylko kolejna etykietka w naszym świecie, który usilnie chcemy dzielić i szufladkować. Jednak ja od kilku lat nazywam siebie feministką z szacunku i wdzięczności dla tych wszystkich kobiet, które ogromnie dużo dobrego wywalczyły i dla nas, i dla mężczyzn, nieco naruszając patriarchalne struktury (bo te nikomu nie służą, one narzucają określone sztywne role i zachowania zarówno kobietom, jak i mężczyznom). Nasze przodkinie zapewniły nam prawo do pracy i nauki, do brania udziału w wyborach, prawa reprodukcyjne. Mimo wszystko wydaje się, że wciąż jest o co walczyć, wciąż żyjemy w patriarchalnym społeczeństwie, w którym dużo jest niesprawiedliwości, nierówności. Wspomniany już Strajk Kobiet w naszym kraju i zaostrzenie antyaborcyjnego prawa pokazało, że żadne przywileje, żadne prawa nie są nam raz na zawsze dane. Że stare struktury, konserwatywne myślenie, opieranie się na rządzeniu kobietami, decydowaniu za nie, przekonaniu, że wie się, co dla nich teoretycznie lepsze, wciąż ma się dobrze w świecie, a zwłaszcza w naszym kraju. To wszystko pokazało, że tym bardziej potrzebujemy feminizmu. Potrzebujemy w dodatku feminizmu intersekcjonalnego – w największym skrócie takiego, który bierze pod uwagę rasę, klasę czy wiek, czyli różne dodatkowe czynniki, które mogą być podstawą wykluczenia, dyskryminacji. Bo feminizm ma być włączający a nie wykluczający. Feminizm ma łączyć a nie dzielić. Niestety niektóre "feministki" np. chcą wykluczać osoby transpłciowe (to transfobiczne terfki) czy pracujące seksualnie (to swerfki). Trudno je więc nazywać feministkami. Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku 22 października 2020 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że aborcja z powodu przesłanki embriopatologiczna jest niezgodna z konstytucją. To oznacza, że kobiety nie będą mogły legalnie przerwać ciąży, gdy badania wykażą duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu czy nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu. Dzisiaj, po tygodniach protestów na ulicach całej Polski przeciwko tej decyzji, opublikowano uzasadnienie wyroku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/9e74aa77ab5460931c10b8dc72db8a04994f86f0-b7a5354.jpeg" width="948" height="510" alt="Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku" title="Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku" /> Przyznam też, że jako młoda dziewczyna naście lat temu mająca mgliste pojęcie o feminizmie – bo kto by uczył w szkole o jednym z najważniejszych ruchów społeczno-politycznych XX wieku? – czułam, że nie mogę nazywać się feministką. Feministkami były dla mnie panie pojawiające się w TVN24, np. akademiczki, które zajmowały się feministyczną teorią, czy działaczki, które organizowały Manify. Więc ja nie tyle bałam się stereotypów związanych z postacią feministki, tego, że ktoś mnie weźmie za „babę z brodą” (jakby w tym było coś złego poza tym), która nienawidzi mężczyzn, tylko czułam, że same poglądy to za mało. Tymczasem przecież od tego się zaczyna, to wskazuje kierunek naszych codziennych działań, feministycznej pracy u podstaw – szalenie ważnej. Bo możemy się nie etykietować jako feministki, ale kiedy np. reagujemy na seksistowskie dowcipy czy zaczepki kolegów z pracy, to działamy feministycznie, na rzecz kobiet, na rzecz równego traktowania, na przerwanie spirali przemocy, umacniania się kultury gwałtu. Ostatecznie uważam, że każda i każdy z nas niech określa się jak chce, jednak mówiąc o sobie, że jestem feministką, mogę zaprzeczyć stereotypom, pokazać, że feministki są bardzo różnymi osobami, zarówno jeśli chodzi o wygląd, zachowanie, jak i poglądy. Współczesny feminizm jest wewnętrznie bardzo zróżnicowany i to jest OK, to właśnie popycha ten ruch do przodu, jak i pozwala znaleźć w tym wszystkim miejsce dla siebie. Ale wydaje mi się, choć czasami to umyka, że podstawą feminizmu w ogóle jest dążenie do równości i sprawiedliwości i to dla wszystkich, choć zaczęło się od walki o prawa kobiet. A na pewno feminizm nie jest o zabieraniu jednym i dawaniu drugim, a o próbie stworzenia świata, gdzie wszystkim żyłoby się dobrze. Feminizm można więc ogólnie uznać za dążenie do równości, walkę z dyskryminacją ze względu na płeć, narodowość, wyznanie, orientację, status ekonomiczny, jak również pomaganie tym, którzy nie mają warunków, aby upomnieć się o siebie. Feminizm jest też życiem na własnych zasadach, tak jak tylko chcemy, dopóki nie krzywdzimy naszym postępowaniem innych. Feminizm uwrażliwia na wszelkie nierówności i uczy szacunku do innych, nieoceniania cudzych wyborów. Kobiety do polityki! Oto 10 posłanek Sejmu nowej kadencji, którym kibicujemy Kim jest feministka? Kto to taki? Gloria Steinem powiedziała kiedyś, że feministka wierzy w całkowitą społeczną, ekonomiczną i polityczną równość kobiet i mężczyzn. Myślę, że wiele z czytających te słowa też w to wierzy, wręcz wydaje im się to oczywiste. Jednak przez setki lat tak nie było, w patriarchalnym systemie kobiety były uznawane za gorsze, odmawiano im wielu praw, w tym decydowania o sobie. Mężczyźni byli panami i władcami. O nich też uczymy się głównie na historii, bo to oni mogli działać na większą skalę, jak i oni historię pisali. Jednak, jak dowiadujemy się z obecnie popularnej herstorii, kobiety też mają masę zasług, one też wpłynęły na kształt obecnego świata i jeśli im się tylko pozwoli, to okazuje się, że mogą wiele, podobnie jak mężczyźni. A co do słów Steinem, to autorki książki Feminizm jest sexy, Jennifer Keishin Armstrong i Heather Wood, dodają, że super jest nie tylko wierzyć we wspomnianą równość, lecz także działać na jej rzecz. Wydaje mi się, że wiele osób unikających etykietki „feministki” też to robi na co dzień lub przynajmniej od święta, a więc działa w feministycznym duchu. A jakie to mogą być konkretnie działania? Książki, które przeczytała Maeve Wiley z „Sex Education” i wy też powinniście Gdybyśmy mieli wskazać serialową bohaterkę, od której chcielibyśmy pożyczać książki, to byłaby to z pewnością Maeve Wiley z „Sex Education”. Na jej nocnej szafce znalazło się m.in. kilka ważnych feministycznych tytułów, które wypada nie tylko znać, ale przede wszystkim przeczytać. Feminizm i równościowe wychowanie Chimamanda Ngozi Adichie w swoim słynnym eseju We Should All Be Feminists pisze o tym, jak bardzo nie zauważamy niesprawiedliwości, bo tak jesteśmy do niej przyzwyczajeni, wydaje nam się ona czymś naturalnym. Dziś jednak coraz więcej rodziców zdaje sobie sprawę, że nie ma co ograniczać dzieci stereotypami płciowymi, choć wiele szkolnych podręczników nadal na nich niestety bazuje. Jednak równościowe wychowanie jest szansą na wielką społeczną zmianę. O tym właśnie pisze Adichie, twierdząc, że podstawą jest wychowywanie dziewczynek i chłopców tak samo, pokazywanie, że dziewczynki nie są gorsze od chłopców, że nie ma czegoś, co nie wypada chłopcu czy dziewczynce. Chłopcy mogą okazywać emocje, a dziewczynki wspinać się na drzewa. Przykłady zresztą można mnożyć. W każdym razie tak wychowane dzieciaki będą widziały od razu, że coś jest nie tak, kiedy np. kobieta dostaje niższą pensję na tym samym stanowisku co mężczyzna. Więc jeśli wychowujesz dzieciaki w równościowym duchu, to postępujesz jak feministka lub feminista! Również jeśli unikasz dzielenia świata na to, co „kobiece”, i „męskie”. Mizogin: jak rozpoznać mężczyznę, który gardzi kobietami? Mizoginizm może się niektórym wydawać postawą z przeszłości. Niestety w XXI wieku wciąż mają miejsce mizoginiczne zachowanie i spotkać możemy mizogina na naszej drodze. Feminizm znaczy wybór W feminizmie chodzi też o to, żeby postępować zgodnie ze swoimi indywidualnymi predyspozycjami, a nie ze społecznie uznanymi normami płciowymi. Weźmy za przykład gotowanie – to nie jest czynność kobieca lub męska, choć przez setki lat uznawano, że miejsce kobiety jest w kuchni. To czynność, którą wykonujemy, jeśli chcemy. Możesz być feministką zarówno nie gotując, jak i gotując. Jesteś feministką, kiedy zdajesz sobie sprawę, że wybór należy do ciebie. Kiedy walczysz w związku o sprawiedliwy podział domowych obowiązków, opiekę nad dziećmi itp. Feministki o to właśnie zabiegają – o wybór – podważając utarte krzywdzące schematy, które z góry coś narzucają. Wyborem jest także golenie lub nie nóg czy robienie makijażu. Feministyczna krytyka wskazuje, jak mit urody (koncepcja ukuta przez feministkę Naomi Wolf) wiąże się z przemysłem kosmetycznym oraz kanonami piękna, presją, by kobiety wyglądały według jednego wzorca. Co nie znaczy, że feministki się nie malują czy nie golą nóg. Część z nich to robi, ale nie bezrefleksyjnie, bo tak wypada kobiecie, ale dlatego, że tak im się podoba. Choć mają oczywiście świadomość mechanizmów kulturowych dotyczących wyglądu. Samodzielne wybory są feministyczne. Podobnie jak tworzenie takich warunków, gdzie nie ma przymusu, a można się wsłuchać w siebie i w swoje potrzeby, by żyć na własnych zasadach. Z czułością o kobietach: przyjaźń, siostrzeństwo, macierzyństwo Żadna relacja nie zapewni ci tego, co da ci relacja z inną kobietą. To potwierdzone naukowo. O mocy kobiecych przyjaźni, wzmacniających relacjach matek z córkami i siostrzeństwie opowiada Kamila Raczyńska-Chomyn, edukatorka, doula, trenerka pracy z ciałem i przyjaciółka wszystkich kobiet Feminizm to także nieocenianie Postępujemy feministycznie także wtedy, kiedy unikamy oceniania cudzych zachowań. Choć jesteśmy wychowane i wychowani w duchu oceniania się wzajemnie, pilnowania i dyscyplinowania, to warto unikać tego, gryźć się w język, zanim z naszych ust wypłynie krytyczny komentarz. To, że my żyjemy tak a nie inaczej, nie oznacza, że wszyscy inni powinni postępować podobnie. Różnimy się od siebie i mamy odmienne potrzeby. W dodatku przecież wiemy, jak nieprzyjemne są cudze oceny, wtrącanie się w nasze sprawy przez innych. Tymczasem zwłaszcza kwestie takie jak macierzyństwo czy seksualność kobiet są tymi, które podlegają surowym ocenom w naszym społeczeństwie, co tylko pokazuje, że feminizm wciąż jest szalenie potrzebny, bo wiele jest jeszcze do przepracowania. Pamiętaj, że może ty nie zdecydowałabyś się na przerwanie ciąży, ale nie powinnaś odbierać prawa do tego innym kobietom ani oceniać ich wyborów i motywów, bo nie jesteś na ich miejscu. W feminizmie to jest właśnie ważne, że możemy mieć różne doświadczenia, odmienny stosunek do danych kwestii, ale nie uważamy, że nasze zdanie jest bardziej słuszne, że tylko my mamy rację. Zamiast tego dajemy siostrzeńskie wsparcie ponad różnicami, jesteśmy obok bez oceniania. W tym miejscu trzeba też wspomnieć o slutshamingu, czyli w wielkim skrócie dzieleniu kobiet na święte i dziwki. Mężczyźni robią to od setek lat – nie róbmy tego sobie same! Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn. Feminizm i sekspozytywność Kwestia seksualności jest również istotna w feminizmie. Mamy prawo nie być ocenianymi za nasze seksualne wybory i cieszyć się naszą seksualnością na równi z mężczyznami. Nie jesteśmy seksualnymi obiektami a równymi partnerkami. Feministycznie jest więc, kiedy dbamy o własną przyjemność w sypialni, mówimy partnerowi czy partnerce, co lubimy, jak i pytamy o to, co on lub ona preferuje, dbamy, by seks był bezpieczniejszy i konsensualny, przebiegał w wyznaczonych granicach, jak i dostrzegamy wyzwalający potencjał kobiecej masturbacji. Feminatywy to nie temat zastępczy. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki? Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych. Feminizm to reagowanie na niesprawiedliwość i krzywdę oraz wspieranie Wiele osób wraz ze wzrostem feministycznej świadomości zauważa krzywdzące nierówności i na nie reaguje. Świetnym przykładem działania w feministycznym, siostrzeńskim duchu na wielką skalę był Czarny Protest w 2016 roku, kiedy to ponad podziałami kobiety skrzyknęły się, by się przeciwstawić się próbom zaostrzenia kompromisu aborcyjnego czy Strajk Kobiet z jesieni 2020. Ale nie trzeba tak wielkich i masowych czynów. Na co dzień można wspierać swoje koleżanki np. w pracy, kiedy padają ofiarą molestowania, gorszego traktowania, nie dopuszcza się ich dogłosu. Zauważanie w każdej sytuacji nierównego traktowania kobiet czy mniejszości, krzywdzącego postępowania i aktywny sprzeciw w miarę możliwości to feministyczne postępowanie. Podobnie jak wierzenie ofiarom przemocy i wspieranie ich czy pomagających im organizacji. Odzyskać noc, czyli o tym, że czas zdjąć z kobiet ciężar odpowiedzialności za swoje bezpieczeństwo To nie my, kobiety, powinnyśmy, być wciąż pouczane, jak dbać o swoje bezpieczeństwo, ale faceci powinni być uświadamiani, że nie mają prawa gwałcić nas i zabijać. Najwyższy czas i pora skończyć z kulturą gwałtu wpisaną w patriarchalne struktury społeczne i przerzucaniem winy za przestępstwo na jego ofiarę. Od kilku dni mówi się o tym coraz głośniej. W sieci wrze. Dziewczyny dzielą się swoimi historiami. Prawie każda z nas doświadczyła jakiejś mało przyjemnej sytuacji, bała się o swoje życie. A wszystko to w świetle uprowadzenia i zabicia 33-letniej Brytyjki z Londynu, podczas gdy wracała od przyjaciela do domu. Feministka edukuje siebie i innych Za feminizmem kryje się także uzupełnianie swojej wiedzy poprzez sięganie po publikacje dotyczące praw kobiet czy pomijanej dotąd herstorii. Ale nie tylko. To także pogłębianie wiedzy w ogóle o prawach człowieka, postawa, że nie wiemy wszystkiego najlepiej, że osoby z konkretnym doświadczeniem wiedzą najlepiej, czego im trzeba, jak im się żyje. I że nie jest ich obowiązkiem dzielenie się tą wiedzą. Feministycznym działaniem wydaje mi się przekazywanie wiedzy dalej, zwłaszcza tej o kobietach (jak i innych marginalizowanych grupach), podkreślanie, jak wiele osiągnęły kobiety w różnych dziedzinach. Również dopominanie się, by uwzględniano je w publikacjach czy zapraszano do dyskusji, to walka nie tylko o kobiecą perspektywę, lecz pełną perspektywę. W ogóle świetnie gdyby w naszych programach edukacji pojawiło się więcej kobiet, programy równościowe i antydyskryminacyjne. I oczywiście rzetelna, obiektywna wiedza o ludzkiej seksualności. 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać Co to znaczy być feministką? Czy używanie feminatywów o tym świadczy? Męski nie znaczy uniwersalny, choć może się tak wydawać, kiedy nasz język jest zdominowany przez ten rodzaj. Opisując męskoosobowym językiem świat, sprawiamy, że kobiety są niewidoczne. Walka o feminatywy, czyli żeńskie końcówki to działanie na rzecz równości językowej, jak i sprawiedliwy opis świata, który nie składa się przecież tylko z mężczyzn. Feminizm można postrzegać jako prawo do wolności – do wyboru, jak się sama określam, jak definiuję swoją postawę. Decyzja o nienazywaniu się feministką też może być poniekąd feministyczna. Mam jednak nadzieję, że po lekturze tego tekstu będziecie mimo wszystko mniej bały się słów i ocenicie swoje czyny jako feministyczne. Liczę też, że docenicie dokonania feminizmu i będziecie z nich aktywnie czerpać, pamiętając, że w skali indywidualnej można zmieniać świat, walcząc o sprawiedliwe traktowanie siebie i ludzi w swoim otoczeniu. Feminizm to nie abstrakcja, to nie tylko akademicki dyskurs, a użyteczne narzędzie pomocne na co dzień, które daje siłę. Czas go wspólnie odczarować, obedrzeć ze stereotypów i odpowiedzieć sobie na pytanie „czy jestem feministką?”. Polki chcą używać feminatywów! Polki coraz częściej, chętniej i odważniej wyrażają siebie w różnych aspektach życia. Teraz przyszła kolej na język, a konkretniej na żeńskie formy gramatyczne nazw zawodów i funkcji, czyli feminatywy.
„Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”. Czego nie mówić dziewczynom, które nie planują macierzyństwa
Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem?
W tym artykule: Seks bez dzieci Rodzicielstwo – konstrukt społeczny? Rachunek zysków i strat Tokofobia – co to takiego? Bezdzietne na cenzurowanym Na koniec – tego nie mówcie! Czasy się zmieniły, dzieci mamy coraz później, coraz więcej z nas decyduje się też ich nie mieć w ogóle. Powody stojące za naszymi decyzjami są najróżniejsze, nie powinno się ich oceniać. Jedne z nas boją się ciąży, inne nie chcą sprowadzać potomstwa na świat zagrożony choćby katastrofą ekologiczną, jak i przykładać ręki do pogorszenia stanu planety. Istotne są też często czynniki ekonomiczne. Zresztą, ile osób, tyle powodów. jednak pytania o ciążę nie ustają. Pyta rodzina, pytają przyjaciółki, pytają bliżsi i dalsi znajomi. Nawet wtedy, kiedy już wiele razy oznajmiłyśmy wszem i wobec swoją decyzję o bezdzietności. Co najgorsze – ludzie nie powstrzymują się przed komentowaniem naszej decyzji. Paradoksalnie nie zadajemy innych pytań o życie seksualne, nie rozmawiamy o intymności, ale o posiadanie dzieci – przecież z seksem mocno związane – dopytujemy bez ogródek. Seks bez dzieci Wynalezienie pigułki antykoncepcyjnej w latach 60. XX wieku stanowiło wyczekiwaną rewolucję – oznaczało, że kobiety będą mogły lepiej kontrolować swoją płodność, decydować o swojej dzietności, uprawiać seks bez strachu przed niechcianą ciążą. Mimo tego do dziś dla wielu osób, niekoniecznie religijnych, seks wciąż równa się prokreacji. Kobieca wolność wyboru i przyjemność seksualna spychane są na margines, a nasz kraj jest tego najlepszym przykładem – utrudnienia w dostępie do antykoncepcji awaryjnej czy aborcji, stygmatyzacja zapłodnienia in vitro... Rodzicielstwo – konstrukt społeczny? Jeszcze kilkadziesiąt lat temu większość ludzi nie rozważała, czy chcą mieć dzieci, uważali to za coś naturalnego. Model był taki: ślub, dziecko i chwilę później zapewne kolejne dziecko. Obecnie modele związków i w ogóle życia są bardziej różnorodne, a my zadajemy sobie pytania, czy macierzyństwo/tacierzyństwo to faktycznie spełnienie naszych marzeń. Czy nasze życie bez dziecka będzie niepełne? Taki namysł się przydaje, bo część z nas nie tyle chce mieć dzieci czy czuje się na siłach podjąć rodzicielstwa, co internalizuje społeczne i kulturowe przekazy. Wydaje nam się więc, że priorytetem dla kobiety powinno być macierzyństwo. Cóż, społeczne stereotypy pod tym względem godzą w nas silniej niż w mężczyzn. Oni bardzo rzadko muszą mierzyć się z pytaniami o ciążę i zdaniami o tykającym zegarze biologicznym. Oni też wymigują się od płacenia alimentów, a państwo nic z tym nie robi. Polska to nie jest kraj dla bezdzietnych ludzi. „Gdyby coś się stało, mogę liczyć tylko na siebie” – Nie wszystkie osoby „childfree” świetnie sobie radzą pod względem finansowym. A fakt, że w trudnej sytuacji mogą liczyć wyłącznie na siebie, może rodzić frustrację. Tym większą, im większe wsparcie otrzymują rodzice – mówi Marcin, bezdzietny z wyboru dziennikarz z Warszawy. Uważne wsłuchanie się w swoje pragnienia, porzucając stereotypy i społeczne powinności, może doprowadzić nas do wniosku, że mamy inny, lepszy pomysł na życie niż bycie rodzicem, że na rodziców się nie nadajemy, że nie jesteśmy gotowe czy gotowi na taki przewrót. Bo dziecko w życiu bardzo dużo zmienia. I kosztuje. A wcale nie jest gwarantem, że nas na starość wspomoże, więc argument o szklance wody powinien pozostać wszelkim ciociom i wujkom „dobra rada” na końcu języka. Rachunek zysków i strat Dziś coraz częściej rozważamy, jakie wyrzeczenia oznacza posiadanie dziecka. Liczymy też pieniądze. Bo niestety jest i tak, że wielu z nas po prostu na dziecko nie stać. Niestabilne zatrudnienie, umowy śmieciowe, rosnące koszty życia. Przez ludzi przemawia tu nie tylko zdrowy egoizm, ale też odpowiedzialność – nie chcą skazywać potomstwa na życie w trudnych warunkach finansowych, na to, aby rodzicielskie frustracje odbijały się na nim. Dziecku wypada zapewnić warunki materialne i emocjonalne do rozwoju. A rodzicami jesteśmy do końca życia. Według raportu „Koszt wychowania dzieci w Polsce 2018” autorstwa ekspertów z Centrum im. Adama Smitha jedno dziecko, które utrzymujemy do 18. roku życia to jakieś 190 do 210 tysięcy złotych. Choć przecież bywa tak, że wspomagamy potomstwo o wiele dłużej. Decyzja o nieposiadaniu dzieci to też wyraz poczucia odpowiedzialności za naszą planetę, która i tak jest już przeludniona, a to z kolei jeden z powodów coraz poważniejszych zmian klimatycznych. Tokofobia – co to takiego? Kolejna istotna sprawa to strach przed ciążą i porodem. Nie można powiedzieć, że się przeżyje, że to tylko 9 miesięcy. Dla jednej osoby będzie to „tylko”, dla drugiej „aż”. Każdy organizm jest inny. Ciąża i poród to ogromny wysiłek psychiczny i fizyczny. Są wśród z nas takie, które nie wyobrażają sobie bycia w ciąży i porodu, panicznie się ich boją i nie chcą podejmować tego ryzyka. Wiele z nich pewnie zmaga się z tokofobią, czyli stosunkowo niedawno, bo zaledwie kilka lat temu, zdiagnozowaną jednostką chorobową. Dotyka ona od 8 do 13% kobiet. Nie ma więc im co powtarzać, że jakoś to będzie czy że nie one pierwsze na świecie będą rodziły. W naszym kraju strach przed ciążą i porodem potęguje też słaba opieka okołoporodowa i brak dostępu do aborcji w przypadku wad letalnych płodu, co skazuje kobiety na traumatyczne przeżycia. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. Bezdzietne na cenzurowanym Wydaje się, że każdy powód nieposiadania dziecka jest dobry, to są osobiste sprawy. Poza tym lepszy zdrowy egoizm niż decydowanie się na dziecko, bo tak wypada, nie zważając na swoje warunki emocjonalne i materialne. A w kontekście przyszłości naszej planety wręcz egoizmem, krótkowzrocznością czy też lekceważeniem może być dzieci posiadanie. Pamiętajmy też, że pytania o dzieci i komentarze dotyczące decyzji o bezdzietności wkurzają, męczą, ranią. Przecież jest i tak, że za decyzją o nieposiadaniu dzieci stoją bolesne sprawy, traumy. Oczywiście te wszystkie pytania można mieć gdzieś z tyłu głowy i wypowiadać bezwiednie, skoro wszyscy wokół o plany macierzyńskie pytają. Łącznie z pracodawcami. Ale zawsze jeśli takie pytanie mimowolnie nasunie się na myśl, lepiej go nie wypowiadać. Zawsze warto postawić się w sytuacji drugiej osoby i pomyśleć, jakbyśmy się czuli, gdyby to nas zasypywano pytaniami czy oceniano nasze życiowe wybory. Każdy ma swoją wizję szczęścia. A kobiety zwłaszcza, doskonale wiedzą, co robią, i potrafią odpowiednio decydować o swojej płodności, ciążach, macierzyństwie. Stara panna służyła za „straszak” dla młodych dziewczyn: „oto co cię czeka, jeśli będziesz się buntować” „W XIX wieku kobieta, która nie wyszła za mąż, oznaczała bankructwo przedsiębiorstwa. Stara panna nie tylko przegrała i z tego powodu należała jej się pogarda albo litość, ale też postąpiła wbrew temu, czego się od niej oczekiwało – i z tego powodu należała jej się kara” – mówi kulturoznawczyni Alicja Urbanik-Kopeć, autorka książki „Matrymonium. O małżeństwie nieromantycznym” (Wydawnictwo Czarne). Na koniec – tego nie mówcie! Zmieni ci się – może tak być, ale nie musi. Ludzie naprawdę są coraz bardziej samoświadomi i odpowiedzialni, mało kto deklaruje niechęć posiadania potomstwa bezpodstawnie. Czas mija, zegar biologiczny tyka. Zamroź jajeczka na wszelki wypadek. Ciąża to nie choroba, nie ma co histeryzować zawczasu. Bez dziecka życie jest niepełne. Kto ci poda na starość szklankę wody. Widocznie nie czujesz się bezpiecznie/nie trafiłaś na miłość życia/odpowiednią osobę... Najlepiej wypowiedziane w obecności obecnej partnerki/partnera ;). To wbrew bogu/naturze/tradycji... Szkoda dobrych genów. Będziesz tego żałować – polecam doskonały fanpage Żałuję Rodzicielstwa, gdzie pojawiają się historie przełamujące tabu jako przeciwwagę, jak również Bezdzietnik.pl. Pewnie można by tak długo wymieniać. Po prostu nie komentujcie, uszanujcie cudzą decyzję i ją wspierajcie.
Orgazm jest jeden, ale różne są drogi dojścia do niego. Czy odnalazłaś już swoją?
Co jeszcze warto o orgazmie wiedzieć? Dlaczego istnieje przepaść między ilością orgazmów przeżywanych przez kobiety i mężczyzn? Co utrudnia nam przeżycie orgazmu? Wyjaśniamy!
W tym artykule: Jesteś w błędzie, doktorze Freud, czyli o podziale na orgazm pochwowy i łechtaczkowy Orgazm w filmach, czyli jak przemysł filmowy wpływa na nasz seks Trening masturbacyjny – ważny krok na drodze do orgazmu Orgasm gap O kobiecym orgazmie mówi się ostatnio coraz więcej i bardzo dobrze, bo wciąż jest parę mitów do obalenia w naszym społeczeństwie na ten temat. Przede wszystkim warto od razu podkreślić, że mamy do orgazmu prawo wszyscy bez wyjątku. I warto o orgazm zabiegać, dopominać się o niego. Choć oczywiście bez orgazmu też w łóżku może być przyjemnie. Jesteś w błędzie, doktorze Freud, czyli o podziale na orgazm pochwowy i łechtaczkowy Zacznijmy jednak od doktora Freuda, wiedeńskiego psychoanalityka, mężczyzny, który pragnął objaśnić kobietom świat i wmówił na długie lata, że są różne rodzaje orgazmów, przede wszystkim orgazm łechtaczkowy, czyli osiągany w wyniku stymulacji tego narządu, jak i orgazm pochwowy, osiągany w wyniku penetracji pochwy. Penetracji dokonywanej męskim członkiem – bo to dla Freuda była jedyna słuszna wersja tego rodzaju seksu. Pierwszy orgazm słynny psychoanalityk uznał za niedojrzały, gorszy. Ten drugi – za dojrzały, właściwy. Cóż, mylił się. I to bardzo. Bo przede wszystkim ORGAZM JEST JEDEN, a różne są drogi dojścia do niego – możemy stymulować łechtaczkę, możemy stymulować waginę (albo obie naraz), płatek ucha, sutki... Wszystko zależy od naszej indywidualnej wrażliwości na bodźce różnych miejsc na mapie naszego ciała, nie tylko genitaliów. Orgazm poza tym można sobie zapewnić także, przeżywając we własnej głowie jakąś fantazję. I nie można też powiedzieć, że któraś z dróg prowadzących nas na szczyt jest lepsza czy gorsza – jeśli efekt jest satysfakcjonujący, to po co go wartościować? Pamiętajmy też, że nie tylko są różne drogi do orgazmu, lecz także nasze orgazmiczne reakcje, które zwykle mają się nijak do tego, co widzimy na przykład w filmach. Możemy więc oczywiście krzyczeć, ale i cicho stękać, śmiać się, po prostu szybciej oddychać a nawet płakać – w trakcie szczytowania lub tuż po. Nasze reakcje na orgazm mogą różnić się w zależności od momentu naszego życia, wiele czynników ma na to wpływ. Orgazm jest dobry dla naszego ciała. Oto 5 jego pozytywnych skutków Orgazm w filmach, czyli jak przemysł filmowy wpływa na nasz seks Pozostając przy filmach, obalmy też od razu mit o orgazmie równoczesnym, kiedy to partner i partnerka szczytują w tym samym momencie. Odegrać taką scenę można, na ekranie wygląda to atrakcyjnie, zwłaszcza dla reżyserów. Można się jednak zastanawiać, czy aby na pewno mają oni odpowiednią wiedzę o ludzkiej fizjologii i seksualności, by zabierać się za sceny erotyczne. Ponieważ trudno jest przeżyć tę najwyższą, orgazmiczną rozkosz równocześnie, co dziś podkreślają seksuolożki i seksuolodzy. Jednak jeśli my się takich scen naoglądamy, to wydaje nam się, że równoczesne szczytowanie to jakaś norma, że najwłaściwszy jest seks penetracyjny, podczas którego w tym samym czasie kochanek i kochanka przeżywają rozkosz. Rozkoszna, a nawet romantyczna wizja. Ale jednak kiedy próbujemy ją zreazlizować we własnej sypialni, to zamiast skupiać się na przyjemności po prostu, na tym, jakie możliwości mają nasze ciała, to się frustrujemy, że nam nie wychodzi. Albo właśnie orgazm udajemy. Żeby nie było, że coś może jest z nami nie tak. „Cipka” Renaty Gąsiorowskiej: ten film o masturbacji powinna obejrzeć każda z Was >>> Trening masturbacyjny – ważny krok na drodze do orgazmu Jednym z istotnych kroków zbliżających nas nie tylko do orgazmu, ale w ogóle do zadowolenia z seksu, jest znajomość własnego ciała i jego potrzeb. Jak je odkryć? Można zadawać sobie odpowiednie pytania, jak i eksplorować erogenną mapę ciała. Oczywiście mowa tu o stymulacji miejsc intymnych (łechtaczka, wagina i tak dalej), ale testowanie innych obszarów zwykle też przynosi owoce. Szukając drogi do orgazmu, warto zacząć jednak od łechtaczki, bo to niesamowity narząd – stworzony do rozkoszy, a to dzięki 8 tysiącom zakończeń nerwowych skumulowanych na niewielkim obszarze żołędzi łechtaczki, czyli jakby na czubku góry lodowej. A penis na całej swoje powierzchni ma 4 tysiące zakończeń nerwowych... Tak tylko wspominam. I tu możemy wrócić do naszego ulubieńca Freuda: różne niezależne badania pokazują, że ponad 70% kobiet potrzebuje stymulacji łechtaczki, by przeżyć szczytową rozkosz. Więc właśnie na tej drodze do orgazmu warto byłoby się skupić, a nie ją deprecjonować. Jeśli więc idziemy z kimś do łóżka a łechtaczka to nasz orgazmiczny punkt – prośmy o zadbanie o nią, podpowiedzmy, jakie rodzaje pieszczot najlepiej się sprawdzają w naszym przypadku. O własną przyjemność trzeba się upominać! Nikt nie jest jasnowidzem czy jasnowidzką i nie domyśli się, na co nasze ciało najlepiej reaguje. Generalnie jednak podczas masturbacji, którą uwielbiam nazywać samomiłością, testujmy własne ciało i najróżniejsze techniki stymulacji, używajmy rąk, prysznica, zabawek erotycznych. Popuśćmy wodze fantazji! A potem dzielmy się swoimi rozkosznymi odkryciami z partnerem czy partnerką. Masturbacja to wyraz dbania o siebie. Czy rzeczywiście pozytywnie wpływa na nasze zdrowie? Sprawdzamy, co daje nam seks solo Seks solo to seks w 100% na twoich zasadach. Ma masę zalet, podobnie jak seks partnerski, a nawet jeszcze więcej. Dlatego zachęcamy do autoczułości i uważności swojego ciała, poszukiwania przyjemności na własną rękę! Nie tylko w Światowy Dzień Masturbacji! Orgasm gap Trzeba wspomnieć również o mniej przyjemnej sprawie, czyli o orgazmowej nierówności, zwłaszcza kiedy mowa o stosunkach heteroseksualnych. I niestety sprawa ta dotyczy kobiet. Bywa, że kiedy mężczyzna dojdzie, to akcja się kończy. Ale to, że on doszedł, wcale nie oznacza, że i ona. Bo jak już wiemy orgazmy jednoczesne to rzadkość. Jeśli nie komunikujemy się otwarcie w sypialni, jeśli orgazm udajemy, to orgasm gap tylko się pogłębia, pojawia się naprawdę duża przepaść. Dlatego podkreślam: warto się o swoją przyjemność upominać, szczerze o niej rozmawiać, podpowiadać partnerowi czy partnerce, co lubimy, bo to pomaga i podkręca atmosferę. Istotne jest oczywiście, jak o tym mówimy. Ważne, aby ktoś nie poczuł się oskarżany, winny naszemu brakowi orgazmu. Ale jeśli nie chce współpracować, to już inna sprawa i trzeba się zastanowić, czy chcemy chodzić do łóżka z kimś, kto nie dba o nas. Generalnie język ma ogromne znaczenie. Panuje przekonanie, że ktoś nas powinien do orgazmu doprowadzić, a przynajmniej takie są utarte zwroty. Lepiej jest mówić, że orgazm przeżywamy czy też doświadczamy go. Może to nastąpić w wyniku autostymulacji naszego ciała lub bycia pobudzaną odpowiednio przez sekspartnera czy sekspartnerkę. I wtedy przecież to nie tylko zasługa tej konkretnej osoby, ale i nasza, naszego ciała, że przeżywamy rozkosz. Czym jest orgasm gap? I jak można zawalczyć o więcej orgazmów? Fakty są niestety takie, że istnieje duża przepaść między ilością orgazmów przeżywanych przez kobiety i mężczyzn. Dlaczego tak się dzieje? Co można z tym zrobić? Warto pamiętać, że czasami nawet mimo własnych lub czyichś najlepszych starań orgazmu nie doświadczymy. Na przykład jeśli nie jesteśmy w stanie odpuścić kontroli, skupić się na odczuciach, kiedy mamy głowę zaprzątniętą innymi sprawami, znajdujemy się w wyjątkowo stresującym momencie życia czy zażywamy leki wpływające na naszą seksualną satysfakcję. Brak orgazmu może być chwilowy, zresztą nie każdy stosunek musi być nim zwieńczony, ale niektóre z nas orgazmów nie mają w ogóle. Z jednej strony napinanie się na orgazm zazwyczaj jeszcze bardziej nas oddala od celu, z drugiej – nic dziwnego, że chcemy go przeżyć. Co w tej sytuacji zaradzić? Po pierwsze przeanalizować swoje życie intymne, zastanowić się, co może wpływać na brak orgazmu i czy bez niego jesteśmy w stanie czerpać satysfakcję z seksu. Bo seks bez orgazmu nie oznacza automatycznie braku przyjemności. Takie podejście pozwala trochę zniwelować orgazmiczną presję, a bez niej o orgazm... łatwiej. Druga sprawa – zawsze warto skonsultować się ze specjalistką lub specjalistą, kimś, kto pomoże znaleźć przyczynę braku orgazmu. Mamy prawo do satysfakcjonującego seksu, my definiujemy tę satysfakcję, a dbanie o swoją seksualność to element dbania o swoje zdrowie, o siebie w ogóle! Zobacz także: Książki erotyczne dla kobiet. Zapomnijcie o „50 twarzach Greya”! >>>
Co oznacza słowo feministka? Kim jest? Wyjaśnia Paulina Klepacz w rozmowie z Karoliną Cwaliną
Paulina Klepacz i Karolina Cwalina pokazują siłę dziewczyńskiej przyjaźni i niepodważalną wartość rozmowy. W piątym odcinku internetowego talk-show #GirlsTalk mówią m.in. o tym, kim (naprawdę) jest feministka.
Paulinę możecie kojarzyć z kilku powodów. Jest redaktorką naczelną feministyczno-erotycznego magazynu G'rls ROOM, na swoim koncie ma książkę #GirlsTalk. Dziewczyny. Rozmowy. Życie, którą napisała wraz z Karoliną Cwaliną, natomiast w kwietniu ubiegłego roku premierę miał Cipkonotes jej autorstwa. Oprócz tego możecie czytać jej teksty na Glamour.pl. Ciężko więc wpisać ją w jedną rolę, zawód czy określenie. Jest dziennikarką, twórczynią i redaktorką G'rls Room, do tego feministką i aktywistką oraz dziewczyną, która pomaga kobietom i uczy je, jak rozmawiać o seksualności i przyjemności, odczarowuje temat seksu. O tym między innymi opowiada w piątym odcinku #GirlsTalk, internetowego talk-show prowadzonego przez Karolinę Cwalinę-Stępniak, z którą prywatnie się przyjaźni. „W Warszawie żyjemy w bańce, jesteśmy uprzywilejowane. Wystarczy pojechać do mniejszego miasta, żeby zobaczyć, jaki tam jest los kobiet, co mogą i co wiedzą o sobie samych”, mówi Paula. Sekspozytywny alfabet by G'rls ROOM - W jak wieniec pochwy. Co to takiego? Co ciekawe, duet ten jest jak ogień i woda, bo dziewczyny nie ukrywają, że różnią je poglądy na wiele spraw. Są natomiast dowodem na to, że dziewczyńska przyjaźń i rozmowa mają moc. „Paulę znam od dawna. Poznałam ją jako dziennikarkę i byłam pod wrażeniem tego, jak trafne pytania potrafi zadawać. Właśnie dlatego zaprosiłam ją do pracy nad książką #GirlsTalk. Dla mnie znajomość z Paulą jest dowodem na to, że różniąc się, mając zupełnie odmienne poglądy i podejście do życia, można o tym rozmawiać i zwyczajnie się lubić”, powiedziała Karolina Cwalina po rozmowie z Pauliną Klepacz. Nowy odcinek #GirlsTalk co poniedziałek o 16:00 na kanale YouTube Karoliny Cwaliny. Programowi patronuje Glamour. View oEmbed on the source website
Zapisz się już teraz (później może nie być miejsc!) na trzecie wydarzenie z cyklu Dziewczyńskie Spotkania Glamour x Grl's Room. Temat: antykoncepcja i cykl menstruacyjny
Tym razem zagłębimy się w niezwykle kobiece tematy i z ekspertkami porozmawiamy o cyklu menstruacyjnym oraz antykoncepcji. Rozwiejemy w tych kwestiach wszystkie trapiące Was wątpliwości. Rejestracja na trzecie Dziewczyńskie Spotkanie Glamour x Grl's Room właśnie ruszyła.
Kiedy organizowałyśmy pierwsze wydarzenie z cyklu Dziewczyńskie Spotkania Glamour x Grl's Room żartowałyśmy i jednocześnie przekonywałyśmy siebie nawzajem, że nawet jeżeli przyjdzie jedna osoba – warto dla niej to robić. Naprawdę byłyśmy śmiertelnie przerażone, że nie pojawi się nikt, chociaż zapisy musiałyśmy zamknąć w zaledwie kilka godzin od startu rejestracji. Z drugim spotkaniem było podobnie. To nie są i nie mają być spotkania masowe. Zależy nam na intymności, na stworzeniu kameralnej i przyjaznej atmosfery, która pozwala na swobodną rozmowę również na trudne tematy. To właśnie klimat tych spotkań, poza frekwencją i zainteresowaniem, zaskoczył nas najbardziej. Po drugim, na którym poruszałyśmy temat tolerancji, zostałyście jeszcze długo po „oficjalnej” części. Nie przestawałyście rozmawiać, dzieliłyście się własnymi przeżyciami, pytałyście i słuchałyście. Pokazałyście po raz kolejny, że siostrzeństwo istnieje i ma się dobrze. Ale nieustająco trzeba o nie dbać, rozwijać je. Dlatego już w najbliższą środę widzimy się po raz trzeci! „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Dziewczyńskie spotkanie Glamour x Grl's Room: temat antykoncepcja Zapraszamy Was na trzecie wydarzenie z naszego najbardziej dziewczyńskiego cyklu. Organizowane przez dziewczyny i dla dziewczyn. Termin: 17.07.2019 (środa), godzina 19:00 Miejsce: siedziba wydawnictwa Burda Media Polska, ul. Marynarska 15, 02-674 Warszawa (budynek New City, piętro 10) OBOWIĄZUJE REJESTRACJA! Tym razem skupimy się na temacie antykoncepcji i cyklu menstruacyjnym. Porozmawiamy o tym, jak lepiej poznać swoje ciało i oswoić fizjologię. Ekspertki pomogą nam odpowiadając na najważniejsze pytania dotyczące cyklu kobiety, zmian hormonalnych z nim związanych, oraz ogólnie miesiączki – jak sobie z nią radzić, co należy wiedzieć. Będzie też o płodności, jak nią zarządzać, jak się zabezpieczać i jak wybrać dla siebie najlepszą metodę (nie kategoryzując od razu na lepszą czy gorszą). Rozprawimy się z popularnymi i krzywdzącymi mitami. By zrobić to jak najbardziej merytorycznie zaprosiłyśmy na nasze trzecie Dziewczyńskie Spotkanie Glamour x Grl's Room dwie fantastyczne ekspertki. Będą z nami: Basia Baran, edukatorka seksualna zaangażowana w projekt Anji Rubik #SEXEDPL, a także ginekolożka Milena Sęp. REJESTRACJA: Poniżej znajdziecie formularz darmowej rejestracji, która jest obowiązkowa. Po wypełnieniu otrzymacie e-maila, w którym znajdziecie link potwierdzający udział. Do zobaczenia!
Ruszyły zapisy na drugie Dziewczyńskie Spotkanie Glamour x G'rls Room! Temat: „Tolerancja”
Czerwiec to miesiąc, w którym celebrujemy różnorodność płciową i seksualną, pokazujemy nasze wsparcie dla społeczności, często wykluczanych i niezrozumianych, ale także otwartość na innych. Dlatego już w piątek zapraszamy Was na spotkanie o tolerancji.
Pierwsze spotkanie przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Zarówno pod względem Waszego zainteresowania, jak i zaangażowania w temat. Byłyście otwarte na dyskusję, chętne do dzielenia się swoimi przeżyciami i przemyśleniami, ale też nie szczędziłyście sobie wzajemnie wsparcia. Pokazałyście, czym jest prawdziwe siostrzeństwo i że takie spotkania mogą nieść ze sobą wiele dobrego. Dałyście nam też znać, że to dla Was szalenie ważne, by na forum rozmawiać o ważnych i często trudnych tematach. Jednym z nich jest „Tolerancja”. Już w najbliższy piątek (14.06) spotkamy się, by porozmawiać, czym tak właściwie dzisiaj jest? Co to pojęcie dla nas oznacza, na jakie wsparcie (lub jego brak) mogą liczyć w naszym kraju o „innej” niż ogólnie przyjęta tożsamości seksualnej, wierze lub innym niż polskie pochodzeniu? Spróbujemy zrozumieć, czym dziś powinna być tolerancja i tym samym uczcić pride month, miesiąc dumy i celebrowania różnorodności. Zależy nam na kameralnej atmosferze, która sprzyja konstruktywnej dyskusji, dlatego ilość miejsc jest ograniczona. Spotkanie jest całkowicie bezpłatne, ale obowiązuje na nie rejestracja (formularz poniżej). Tym razem na drugie Dziewczyńskie Spotkanie Glamour x G'rls Room zapraszamy Was do siedziby naszego wydawnictwa Burda Media Polska, ul. Marynarska 15 w Warszawie (piętro 10). Zaczynamy o godzinie 18:00! Jak poprzednio zaprosiłyśmy świetne dziewczyny, które zgodziły się wziąć udział w tej – powiedzmy sobie szczerze – niełatwej dyskusji. No bo czym tak właściwie jest dzisiaj tolerancja? Czy odpowiedź na to pytanie jest prosta? O to zapytamy Cecylię Jakubczak, odpowiadającą za PR i komunikację Kampanii Przeciw Homofobii, aktywistkę Ewę Bujacz (@lewogram), Martę Dyks, modelkę, która otwarcie i publicznie wspiera środowisko LGBTQIA+, a także psychoterapeutkę Annę Czarnecką. Poruszymy tematy stereotypów, społeczeństwa otwartego i porozmawiamy o różnorodności, w której tkwi nasza siła. Bądźcie z nami! Do zobaczenia, dziewczyny z magazynów Glamour i Grl's Room.
Ruszają Dziewczyńskie Spotkania Glamour x G'rls Room! Zaczynamy od tematu: „Samoakceptacja”
Zapraszamy na pierwsze z comiesięcznych dziewczyńskich spotkań Glamour i G'rls Room w studiu Oh La La! To pierwszy tego typu cykl o dziewczynach, stworzony dla dziewczyn przez dziewczyny.
Kiedy narodził się ten pomysł, dopiero zaczynałyśmy naszą współpracę z dziewczynami z G'rls Room. Ale od razu czułyśmy, że zrobimy to razem. Od samego początku zależało nam na stworzeniu przestrzeni do rozmów, wolnej od uprzedzeń, otwartej, tolerancyjnej, pełnej szacunku i zrozumienia. A także wiedzy, w dodatku wiedzy eksperckiej. Bo przeglądając niektóre grupy na Facebooku wielokrotnie utwierdzałyśmy się w przekonaniu, że to nie są miejsca, w których należy szukać odpowiedzi na najtrudniejsze pytania dotyczące relacji, seksu czy zdrowia. A to właśnie tam najczęściej ważnymi sprawami (często bardzo bolesnymi), dzielą się ze sobą nastolatki, dwudziestolatki czy trzydziesto-, a nawet czterdziestolatki. I próbują sobie pomóc, doradzić, ale nie ujmując żadnej aktywnej tam dziewczynie – niektóre kwestie wiążą się z ogromną odpowiedzialnością, gdy chodzi o czyjąś psychikę lub ciało. Same pisałyście do nas w tych sprawach wielokrotnie, dając nam kolejny dowód na to, że szukacie i oczekujecie pomocy i wsparcia. Dlatego Dziewczyńskie spotkania Glamour i G'rls Room powstały z myślą o Was, choć my same jesteśmy dziewczynami i zmagamy się z podobnymi problemami. Chcemy z Wami rozmawiać o cielesności, dyskutować o tym, czym jest dziś sisterhood i poszerzyć swoją i Waszą wiedzę na temat zdrowia seksualnego. Zainspirować Was i pozwolić się rozwinąć pod okiem fantastycznych i doświadczonych terapeutek, ekspertek, aktywistek. Wiemy, jak trudno znaleźć w dzisiejszym zalewie informacji merytoryczne porady i przestrzeń, w której zwyczajnie można czuć się bezpiecznie. Dlatego tak ważne było dla nas znalezienie miejsca, które w przyjaznej, ale bardzo intymnej i ciepłej atmosferze pozwoli nam na szczere rozmowy bez tabu. Bez siadania sztywno na krzesłach, formy wykładowej, dzielenia na prelegentów i uczestniczki. Chcemy żebyście czuły się swobodnie, rozmawiały z nami, zadawały pytania ekspertom, dyskutowały, także z innymi dziewczynami. Bo budowanie dziewczyńskiej wspólnoty to kolejna idea tych spotkań. Naszym pierwszym wyborem jeżeli chodzi o lokalizację było warszawskie studio Oh La La, najbardziej dziewczęce miejsce z treningami dbającymi zarówno o ciało, jak i duszę. To tam raz w miesiącu będziemy widywać się z Wami w ramach Dziewczyńskich spotkań Glamour x G'rls Room. Jak wziąć w nich udział? (Seks)lektury: książki o seksualności, które warto przeczytać Dziewczyńskie spotkania Glamour x G'rls Room – rejestracja Pierwsze spotkanie odbędzie się już 10 maja, w piątek o godzinie 18:00, we wspomnianym studio Oh La La, przy ul. Pankiewicza 3 w Warszawie. Temat: Samoakceptacja – ciało (i życie) w dobie social mediów. Tak naprawdę to dzięki Wam zaczynamy nasz cykl właśnie takim tematem. To z tym najczęściej do nas pisałyście, dyskutowałyście o tym na naszym Instagramie. Podczas tego spotkania porozmawiamy m.in. o rozstępach, relacji z ciałem i kompleksach w ogóle. Będzie to czas dla każdej z Was – do przemyśleń i dostrzeżenia w sobie dobrych stron, podzielenia się swoimi odczuciami i rozmowy z innymi o tym, jak polubić siebie. Pomocne będą przy tym nasze cudowne ekspertki Kaya Szulczewska (@ciałopozytyw), która o życiu w zgodzie ze sobą i swoim ciałem wie prawdopodobnie wszystko, oraz Kamila Raczyńska-Chomyn (@dobreciało), której Dobre Ciało na Facebooku oraz powstała w ramach profilu grupa (jedna z naszych ulubionych!), pokazują że siostrzeństwo istnieje i ma się dobrze, a o ciało można dbać na wiele różnych sposobów. Wstęp jest całkowicie bezpłatny i w spotkaniu może wziąć udział każda dziewczyna, która chce zgłębić takie tematy jak samoakceptacja, cielesność, seksualność czy relacje w czasach social mediów (a wszystko to w holistycznym ujęciu) lub po prostu przyjść z ciekawości i dowiedzieć się czegoś o sobie. Co ważne – chcemy na nowo zdefiniować to słowo, określenie. Dziewczyną jesteś bez względu na wiek, doświadczenie życiowe. Może nią być i 17-latka i 37-latka. Wszystkie jesteście mile widziane! Śmiało też bierzcie ze sobą przyjaciółki, siostry, kuzynki, wszystkie znajome potrzebujące eksperckiej wiedzy na wszystkie tematy dotyczące dziewczyńskiego życia. Wystarczy, że wypełnicie poniższy formularz, potwierdzicie udział klikając w link, który przyjdzie w e-mailu i później przy wejściu zostaniecie „odhaczone” na liście. Ilość miejsc jest ograniczona, zależy nam na kameralnej i przyjaznej atmosferze, więc zachęcamy do zapisów już teraz, bez odkładania na potem! Dla dziewczyn, z dziewczynami, o dziewczynach. Bądźcie z nami :) AKTUALIZACJA! Dziewczyny, ze względu na OGROMNE zainteresowanie, zmuszone byłyśmy zamknąć rejestrację z uwagi na to, że wszystkie miejsca rozeszły się ekspresowo, a chcemy zachować kameralną formę spotkań. Ale już za miesiąc okazja do kolejnego spotkania i temat „tolerancja”! Stay tuned :)