Tylko u nas! Helena Englert dawno nie była tak szczera. Kontrowersyjne słowa o miłości na całe życie
– Życie mnie ekscytuje. Każdy jego etap. Większość moich znajomych jest ode mnie znacznie starsza. Patrzę na nich z podziwem i nie mogę się doczekać, żeby stać się taka, jak oni – mówi Helena Englert.
Helena Englert udzieliła nam wywiadu, w którym otworzyła się na tematy swojej nowej roli, miłości (nie) na całe życie, przełamywania tabu i życiowych lekcji. Helena Englert o aktorstwie, miłości i życiowych lekcjach Co u Ciebie, Heleno? Ostatnio jest bardzo spokojnie. Miałam bardzo intensywne pół roku, a teraz mam wakacje. Znajduję ukojenie w tym spokoju, chociaż zaczynam powoli tęsknić za pracą. W nowym filmie z Twoim udziałem „Seks dla opornych” jest sporo odważnych scen. Szykujesz się na krytykę? Zupełnie się tym nie przejmuję. Wychodzę z założenia, że moja praca kończy się w tym samym momencie, co okres zdjęciowy. Wszystko, co dzieje się później, jest poza moją kontrolą, więc bez sensu się tym przejmować. Poza tym bez przesady to tylko seks. Wszyscy mamy ciała, większość z nas uprawia seks. Wiele hałasu o nic. Twojej bohaterce rozmowy o seksie przychodzą bardzo łatwo. A jak to wygląda u Ciebie i Twoich rówieśników? Przyjemnie i bez ogródek. Bohaterka grana przez Ilonę Ostrowską stwierdza, że jest niezadowolona ze swojego życia seksualnego. Frustracja narastała w niej latami, aż w końcu nie wytrzymała… Jak patrzysz na to z perspektywy młodej osoby? Chyba nie wierzę w miłość na całe życie. Nie mam takiej potrzeby. Myślę, że ciekawie byłoby poznać kogoś nowego i zakochać się w wieku 40–50 lat. To zupełnie inne doświadczenie i raczej interesuje mnie, żeby zobaczyć, na czym polega różnica między młodzieńczym zakochaniem a taką dojrzałą, ugruntowaną miłością. Pewnie da się to zrozumieć na przestrzeni lat, z jedną osobą, ale nie jest to nadrzędny cel w moim życiu. Myślę, że można kogoś kochać przez całe życie, ale to nie znaczy, że trzeba być z tą osobą w związku i rezygnować z innych doświadczeń. Nigdy jednak nie wiadomo, może jutro wyjdę z domu, upadnę na pierścionek zaręczynowy i będę czyjąś żoną do końca życia (śmiech). Jak to się mówi? Jak chcesz rozbawić Boga, to opowiedz mu o swoich planach… Miałaś w szkole edukację seksualną? W gimnazjum mieliśmy jakieś dwudniowe warsztaty. Dziewczynki osobno, chłopcy osobno. Nas uczyli o układzie rozrodczym mężczyzn, a ich o naszym. Pamiętam tylko tyle, że chłopcy biegali później z kalendarzykami menstruacyjnymi po korytarzach i pytali wszystkie dziewczyny, w którym są momencie cyklu. Było to niezwykle bezproduktywne doświadczenie. U mnie coś było na WDŻ-ecie. Nie pamiętam zbyt wiele, jedynie, że zawsze przy każdej możliwej okazji ktoś rzucał głupim żartem. Moim zdaniem nauka o ciele, o seksie, o antykoncepcji – to wszystko powinno być w obowiązkowym programie nauczania. Oczywiście ta wiedza powinna zostać usystematyzowana i przekazywana przez osoby kompetentne w sposób odpowiedni do wieku uczniów. Niemniej jak mamy zrozumieć matematykę, fizykę, literaturę i wszystko inne, co nas otacza, jeżeli uprzednio nie posiądziemy wiedzy o mechanizmach, które pracują w nas samych? Ba, niejeden filozof argumentowałby, że te bezsensownie tabuizowane tematy stanowią najsilniejszy popęd napędzający całe życie na ziemi. Czemu więc nie uczymy się o tym w szkole? Dlatego że wychowywanie świadomego i rozumnego społeczeństwa tak naprawdę nie leży w interesie organów ustawodawczych. A jak zapatrujesz się na coaching? Pytam, bo bohaterka Ilony Ostrowskiej próbuje stosować rady z książki eksperta randkowego. Jezu, ja tego tak nie cierpię! Dla mnie jest to śmieszne, bo od tego są psychologowie, psychiatrzy i terapeuci z dyplomami, a nie Instagram czy poradniki o podświadomości. Przede wszystkim jednak jest to szkodliwe. Moim zdaniem to nic innego jak wyrachowane monetyzowanie cierpienia innych. Mam wrażenie, że masz bardzo sprecyzowaną opinię na ten temat. Jest taka książka, „Ucieczka od bezradności” Tomasza Stawiszyńskiego, współczesnego polskiego filozofa. Jej tytuł brzmi, jakby to była kolejna wellnessowa lub autoterapeutyczna pozycja, ale nią nie jest. To wiwisekcja tego, jak my, współcześni ludzie, radzimy sobie z bezradnością. Ta świetna filozoficzna książka opowiada m.in. o tym, jak astrologia i kult wellness zastępują nam prędko umierającą religię. Większość z nas ma potrzebę wiary w siłę większą od nas samych, a w obliczu zawodów, jakie fundują nam instytucje religijne, sięgamy do coraz to nowszych środków. Dla jednych będzie to numerologia, dla innych astrologia. Jeszcze inni wybiorą poradniki, medytację albo, niestety, porady coachów wellnessowych. Rozumiem więc, że nie jesteś zodiakarą. Mam aplikację Co-Star, bo zawsze śmiesznie sprawdzić, czy jest się z kimś kompatybilnym, ale robię to w ramach żartu. Nie sądzę, aby to miało rzeczywisty wpływ na to, kim jesteśmy. Ale byłam u wróżki. Nie jestem cyniczna i też szukam sposobu na usystematyzowanie sobie zbyt skomplikowanej rzeczywistości. Wróćmy do „Seksu dla opornych”, co chciałabyś, żeby widzowie wynieśli z tego filmu? Chyba to, że kryzysy w relacjach są ważne i mogą być niezwykle budujące. I że nie ma prostych rozwiązań, co nie oznacza, że należy poddać się i w drodze przez mękę nie wierzyć w happy ending. A jaką radę dałabyś nastoletniej sobie? Powiedziałabym jej: „Masz czas. Masz tyle czasu!”. Kiedy byłam jeszcze większą małolatą niż teraz, wiecznie miałam wrażenie, że jestem spóźniona na pociąg, który już odjechał. A to w ogóle nie jest potrzebne. Mam czas. I miałam go też w wieku 15 lat… Mam wrażenie, że im starsza będę, tym będzie fajniej. Większość moich znajomych jest ode mnie znacznie starsza. Patrzę na nich z podziwem i nie mogę się doczekać, żeby stać się taka jak oni. Mnie po prostu życie ekscytuje. Każdy jego etap. Moją największą lekcją z zeszłego roku jest to, że zawsze mogę wyjść. Nie muszę być do końca na koncercie czy na spotkaniu. Mogę wstać po 15 minutach, powiedzieć: „To nie mój dzień” i po prostu wyjść. Z wiekiem minęło mi też FOMO. Albo gdzieś jestem, albo gdzieś mnie nie ma. A jak nie wiem, czy chcę wyjść, to rzucam monetą. Jest coś, czego jeszcze można Ci życzyć? Zdrowia. To jest kolejna rzecz, która zmienia się z wiekiem (śmiech).
Helena Englert pojawi się w… „Rodzince.pl”! Jej postać może sporo namieszać
Co za wieści! W mediach krążą informacje, że Helena Englert dostała angaż w nowych odcinkach reaktywowanej „Rodzinki.pl”! Kogo zagra i czego się spodziewać? Czytajcie dalej!
Już jakiś czas temu dowiedzieliśmy się, że uwielbiany serial „Rodzinka.pl” powraca po kilkuletniej przerwie. Ku uciesze widzów, w obsadzie pojawią się wszyscy aktorzy znani z poprzednich sezonów. Nie zabraknie też nowych twarzy, w tym… Heleny Englert. Poznajcie szczegóły. Helena Englert w „Rodzince.pl”. W kogo się wcieli? Jak donosi Pudelek.pl w najnowszych odcinkach „Rodzinki.pl” zobaczymy Helenę Englert. Córka Jana Englerta wcieli się w postać, która może sporo namieszać. Wspomniany portal przekazał, że aktorka zagra nową dziewczynę Kuby (granego przez Adama Zdrójkowskiego). Przypomnijmy, że dotychczas w jego partnerkę wcielała się Julia Wieniawa. Co w takim razie z jej postacią? Też pojawi się w serialu, jednak w zupełnie innej „roli”... Co o tym sądzicie? Uważamy, że Helena idealnie pasuje do tej roli. Gratulujemy i jeszcze bardziej nie możemy doczekać się premiery. „Rodzinka.pl” – czego spodziewać się w nowej odsłonie? Nowe odcinki uwielbianego serialu zbliżają się wielkimi krokami. Nie znamy zbyt wielu szczegółów na temat fabuły, jednak możemy się spodziewać, że będą to po prostu perypetie rodziny Boskich. Wiemy natomiast, że szykuje się nowy, niespodziewany romans. Podobno gorące uczucie połączy najstarszego syna Natalii i Ludwika – Tomka (Maciej Musiał) i byłą dziewczynę Kuby – Paulę (Julia Wieniawa). Spodziewaliście się? Premiera „Rodzinki.pl” zaplanowana jest na jesień 2025 roku, a dokładnie na wrzesień. Zostało więc już naprawdę niedużo czasu. Produkcję obejrzycie w TVP. Najprawdopodobniej będzie dostępna też w streamingu na VOD TVP. Czekamy!
„Śleboda” największym hitem SkyShowtime w historii. O polskim serialu piszą zagraniczne media
„Śleboda” oficjalnie największym hitem SkyShowtime. Te liczby naprawdę robią wrażenie. Serial cieszy się ogromną popularnością w Polsce, a niedługo będzie można oglądać go też za granicą. Jednak to nie wszystko. Poznajcie szczegóły produkcji i jej sukcesu.
W tym artykule: Takiego hitu jeszcze nie było. Polski serial pobił wszelkie rekordy „Śleboda” – fabuła „Śleboda” – obsada i twórcy „Śleboda” - zwiastun „Śleboda” – data premiery, gdzie obejrzeć? Jeśli jesteście fanami polskich kryminałów, to ten z pewnością was zainteresuje. „Śleboda” przenosi nas w tajemnicze Tatry i odkrywa zagadkę morderstwa. W obsadzie same gwiazdy. Tak, jak wszyscy się spodziewali — serial momentalnie stał się hitem, jednak mało kto przypuszczał, że odniesie aż tak ogromny sukces. Polski tytuł jest najpopularniejszą produkcją SkyShowtime w historii. Poznajcie szczegóły. Takiego hitu jeszcze nie było. Polski serial pobił wszelkie rekordy Twórcy i obsada „Ślebody” zdecydowanie mają powody do radości. To już oficjalne: produkcja to największy hit platformy SkyShowtime. Serwis przekazał, że serial obejrzała aż połowa subskrybentów w naszym kraju. 90% z nich kontynuowało oglądanie po pierwszym odcinku. Jak informuje zagraniczny serwis Deadline, „Śleboda” zanotowała większą oglądalność, niż niektóre międzynarodowe przeboje np. serial „Yellowstone” z Kevinem Costnerem. To jednak nie koniec sukcesów. Od 20 lutego „Śleboda” dostępna będzie do oglądania również za granicą. Pojawi się we wszystkich krajach, w których jest SkyShowtime. Gratulujemy! Jeśli seans jeszcze przed wami, czytajcie dalej. Poznajcie fabułę i gwiazdorską obsadę. Polski kryminał to pozycja obowiązkowa! My też polecamy. „Śleboda” – fabuła Akcja serialu przenosi nas na Podhale w Tatry i opowiada historię Anki Serafin, antropolożki z Krakowa. Kobieta postanawia pojechać w góry w poszukiwaniu siebie. Zamiast tego odnajduje jednak zwłoki. Bohaterka szybko zostanie wplątana w to morderstwo i będzie musiała rozwiązać jego zagadki. Jej losy przetną się z Bastianem – dziennikarzem, który szuka sensacji oraz Jędrkiem – lokalnym policjantem, z którym Anka zna się z dzieciństwa. Ogromną rolę będzie odgrywała tutaj również wielopokoleniowa rodzina Ślebodów. Zamiast oderwania od rzeczywistości i relaksu w górach, Anka zmierzy się z morderstwem, mrocznymi tajemnicami i przeszłością. Produkcja trzyma w napięciu do samego końca. Zdecydowanie warto poświęcić na nią kilka wieczorów. Ten genialny polski serial robi furorę na świecie. Jest numerem 1 w Europie. To absolutny must-watch Niedawno na platformę Max trafił drugi sezon jednego z lepszych polskich seriali. Spodobał się on widowni nie tylko z naszego kraju, ale i z całej Europy. W wielu krajach został numerem 1. Zobaczcie koniecznie. „Śleboda” – obsada i twórcy Musimy przyznać, że tak dobrej obsady nie widzieliśmy dawno. Na ekranie możemy oglądać same znane nazwiska. W serialu zagrali: Maria Dębska, Maciej Musiał, Andrzej Chyra, Jan Englert, Helena Englert, Joanna Balasz, Kuba Dyniewicz, Magdalena Lamparska, Tomasz Karolak, Mateusz Janicki, Artur Krajewski, Mateusz Kmiecik, Leszek Lichota, Anna Nehrebecka, Józef Pawłowski i Andrzej Zieliński. Za reżyserię odpowiedzialni są Michał Gazda („Znachor”) i Bartosz Blaschke. Scenariuszem zajęły się Karolina Frankowska oraz Katarzyna Golenia. Serial oparty jest na pierwszej części serii kryminałów Małgorzaty Fugiel-Kuźmińskiej i Michała Kuźmińskiego. „Śleboda” - zwiastun Jeśli fabuła was zaciekawiła, obejrzyjcie emocjonujący zwiastun produkcji. Idealnie wprowadza w jej klimat. Jesteśmy niemal pewne, że sam trailer was wciągnie. Na szczęście na premierę nie musicie czekać w ogóle. „Śleboda” jest już dostępna w streamingu. View oEmbed on the source website „Śleboda” – data premiery, gdzie obejrzeć? Premiera serialu odbyła się niecały miesiąc temu - 12 grudnia 2024 roku. Wtedy pojawiły się dwa pierwsze odcinki. Każdy kolejny dodawany był co tydzień, aby dawkować emocje. Aktualnie produkcja dostępna jest już w całości. Jeśli więc lubicie pochłaniać seriale na raz, teraz możecie to zrobić. „Ślebodę” obejrzycie oczywiście w streamingu na SkyShowtime. Jednocześnie jest to pierwsza polska produkcja serwisu. I jak widać, momentalnie odniosła sukces. Nie możemy się więc doczekać kolejnych rodzimych tytułów we wspomnianym serwisie.
Zaskakująca decyzja jury i szokujące zachowanie Michała Piróga. Takiego odcinka Top Model jeszcze nie widzieliście
Emocje w 13. edycji Top Model sięgają zenitu. Nie tylko z powodu eliminacji i wyjątkowo trudnych zadań, ale również ze względu na metamorfozy, którym poddali się uczestnicy.
W tym artykule: 13. edycja Top Model Nowy odcinek Top Model: zaskakująca decyzja jury Metamorfozy uczestników Top Model Uczestnicy Top Model zmierzyli się z kamerą 13. edycja Top Model Tydzień temu w domu Top Model zamieszkało 20 osób, których jury wybrało podczas castingów. Przypomnijmy, uczestników ocenia Joanna Krupa, Kasia Sokołowska, Marcin Tyszka oraz Dawid Woliński. Program prowadzą Michał Piróg i Sofia Konecka-Menescal. W poprzednim odcinku nie wszystkim udało się z sukcesem zrealizować zadanie. Dwie osoby musiały pożegnać się z szansą na wygranie 200 tysięcy zł, kontraktu z profesjonalną agencją modelingową Selective oraz sesją okładkową w magazynie GLAMOUR. Pozostała 18-nastka wzięła udział w wymagającej sesji zdjęciowej Marcina Tyszki, której efekty zdecydowały o ich dalszym losie. Zaskakujący start 13. edycji „Top Model”. Takich scen na castingu nikt się nie spodziewał Za nami 1. odcinek 13. edycji „Top Model”, a tam... zmiany, zmiany i jeszcze raz zmiany. Znamy szczegóły tego sezonu, w tym nazwiska pierwszych uczestników, a także nowe (zaskakujące) zasady. Nowy odcinek Top Model: zaskakująca decyzja jury „Kochani w tej edycji chcieliśmy zacząć z ogromnym wow, dlatego wielki pokaz mody i trudna sesja zdjęciowa. Jestem z was bardzo dumna, ale dzisiaj cztery osoby odpadną” – powiedziała na początku nowego odcinka Top Model Joanna Krupa. I dodała, że decyzją jury z ostatnim zadaniem najlepiej poradziła sobie Klaudia Zioberczyk. Do zagrożonej grupy trafili: Filip Blecharczyk, Masha Misevich, Hubert Włodarczak, Piotr Koprowski, Tymoteusz Zimny, Adrianna Posiadała i Karolina Sobótka. Z programem musieli się natomiast pożegnać: Margo Przybysz, Benhur Isiksal, Martyna Dworak i Emilia Strojny. Chwilę później, szokującą decyzję podjął Michał Piróg, który mógł przywrócić jedną osobę, ale postanowił nie korzystać z tego przywileju... Akceptuję w 100 procentach waszą decyzję. Nikogo nie przywracam – podsumował Piróg. Chwile grozy w „Top Model”. Zdobywczyni złotego biletu potknęła się na wybiegu! Pożegna się z programem? Starała się utrzymać równowagę, ale nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Zdobywczyni złotego biletu, Julia Knach potknęła się na wybiegu w 3. odcinku 13. edycji „Top Model”. Poznajcie szczegóły! Metamorfozy uczestników Top Model W tym odcinku mogliśmy również zobaczyć metamorfozy modeli i modelek. To zazwyczaj najbardziej emocjonujący etap programu, ponieważ nie każdy chce zmieniać swój wygląd i poddawać się radykalnym cięciom czy farbowaniu. Już na samym początku pojawiły się łzy. Julia bała się swojej przemiany, bo od zawsze miała naturalne włosy i nie chciała w nie ingerować. Również Maja była zestresowana. Już wcześniej eksperymentowała z kolorem i jej włosy były w bardzo złej kondycji, a kolejne zabiegi mogły pogorszyć ten stan. Na szczęście większość uczestników była zachwycona efektem końcowym. Później czekało na nich kolejne zadanie eliminacyjne. Tym razem musieli zmierzyć się z kamerą i wystąpić w kilku krótkich historiach reżyserowanych przez Adriana Chudka. Wystąpicie w kilku historiach pełnych pasji i emocji, a stylizacje wciągną was w jeden z najgorętszych trendów tego roku mob wife. Sztuczne futra, koronki, złoto i wiele innych rzeczy czekają na was – mówił reżyser Chudka. Uczestnicy Top Model zmierzyli się z kamerą Okazało się, że pozornie proste zadanie aktorskie, sprawiło niektórym spore trudności. Ostatecznie największe wrażenie na jury zrobiło nagranie Huberta i Klaudii. Helena Englert, która wspierała uczestników podczas nagrań i później oceniała ich efekty, nie kryła wzruszenia. To mój ulubiony filmik z całego dnia. Klaudia, ty przypominasz mi mnie. Jesteś po prostu gotową aktorką, modelką, osobą stworzoną do pracy w show-biznesie. Jesteś świadoma swojego ciała, ale masz też ogromną empatię. I był przepiękny moment, jak Hubert płakał, a ty siedziałaś i głaskałaś go po dłoni. „Hubert... Trochę jest tak, że jak się dorasta w show-biznesie, to się nie zna takich ludzi, jak ty” – mówiła ze łzami w oczach Englert. „Ja tak strasznie tęsknię za taką czystością, którą ty masz i mam ogromny szacunek do tego, że ty masz ten wstyd i że ciebie tyle to kosztuje, że ja niemal nie chcę, żebyś ty ten wstyd stracił, bo to jest taka wartość, której ja strasznie dawno nie widziałam. To jest śliczne, ładne i weź wygraj ten program, bo jestem w tobie po prostu totalnie zakochana” – wyznała aktorka. Na koniec odcinka jury musiało zdecydować, kto najgorzej poradził sobie z zadaniem i opuści dom Top Model. Z programem pożegnała się Sara Stankiewicz!
Kultura na weekend: „Algorytm miłości”, czyli parodia programów randkowych. Cringe czy guilty pleasure? [recenzja]
„Algorytm miłości” to parodia popularnych programów randkowych. W rolach głównych występują młode talenty, na czele z Heleną Englert, a za produkcję odpowiadają twórcy „Emigracji XD” oraz „The Office PL”. Sprawdźcie, jak działa ten algorytm i przekonajcie się, czy warto obejrzeć nowość od CANAL+.
W tym artykule: Serial „Algorytm miłości” już dostępny „Algorytm miłości”: recenzja „Algorytm miłości” to kolejna propozycja od polskich twórczyń oraz twórców dla CANAL+, a zarazem jedna z najgorętszych premier tego miesiąca. Serial jest parodią programów randkowych. Produkcje tego typu cieszą się ogromną popularnością, ale wzbudzają też sporo kontrowersji. A to m.in. ze względu na zachowanie niektórych uczestniczek i uczestników. Wyszło cringe’owo czy może jednak zabawnie? Sprawdziłyśmy w ramach cyklu Kultura na weekend. Serial „Algorytm miłości” już dostępny W ubiegłą środę (22 maja) światło dzienne ujrzał serial „Algorytm miłości”, którego twórczynie i twórcy wzięli pod lupę temat randkowych reality-show. W komunikacie prasowym gorąca nowość była zapowiadana jako kumulacja wszystkich dramatów, absurdalnych czelendży, łzawych wyznań i brutalnej rywalizacji. Za reżyserię odpowiadają Michał Tylka („Fanatyk”) i Alek Pietrzak („Planeta singli. Osiem historii”, „Juliusz”, „Czarna owca”). Natomiast scenariusz jest dziełem Łukasza Sychowicza, Mateusza Płochy, Mateusza Zimnowodzkiego oraz Marka Baranowskiego, którzy wcześniej pracowali m.in. przy „The Office PL” i „Kiedy ślub?”. Team aktorski też robi wrażenie. W role uczestniczek oraz uczestników wcielili się m.in. Helena Englert, Wiktoria Gąsiewska, Jakub Sasak, Karol Dziuba, Katarzyna Gałązka, Aleksander Kaleta, a także Waleria Gorobets. Prowadzącego zagrał Michał Czernecki. W obsadzie znalazły się również Małgorzata Socha, Beata Ścibakówna i Dorota Chotecka. Oczywiście, w programie miłosnym nie mogło zabraknąć lektora. W przypadku tego projektu swojego głosu udzielił Wojciech Malajkat. „Algorytm miłości”: recenzja Oglądając „Algorytm miłości”, na myśl od razu przychodzą formaty największych stacji telewizyjnych, jak również te, które są dostępne na platformach streamingowych. Nie ma wątpliwości, że osoby stojące za nowym serialem CANAL+ zrobiły bardzo dokładny research. A pracując nad produkcją, pobawiły się konwencją i balansowały na granicy kiczu. Nie uciekają od stereotypów. Wręcz przeciwnie. Czerpią z nich jak najwięcej się da. Kultura na weekend: „Nieobliczalna” nie jest dla każdego. Thriller powoduje ścisk w żołądku i zostaje jeszcze na długo po seansie [recenzja] Gwiazdorska obsada i fabuła, która trzyma w napięciu od pierwszych do ostatnich minut. Film „Nieobliczalna” z Agnieszką Grochowską, Magdaleną Cielecką i Julią Wieniawą w rolach głównych jest już dostępny. Warto obejrzeć? W pierwszym odcinku poznajemy uczestniczki i uczestników programu, którzy już na samym początku przeżywają spory szok. Ze względu na pewne problemy (nie będę zdradzać, o jakie chodzi) nie trafiają do luksusowej posiadłości w jednym z najpiękniejszych zakątków świata, ale... do willi pod Warszawą. Od samego początku muszą brać udział w zadaniach sprawdzających ich podejście do miłości, cielesności, a także pieniędzy. Potem dzieje się jeszcze więcej. I więcej. I więcej. Nie brakuje zaskoczeń i nieoczywistych (jak na telewizyjną rozrywkę) zwrotów akcji. Momentami jest naprawdę cringe’owo, ale bywa też zabawnie. Odbiór serialu może być w dużej mierze uzależniony od tego, z jakim nastawieniem usiądziemy przed ekranem komputera bądź telewizora. Ten film powinna obejrzeć każda kobieta. „Jutro będzie nasze” to włoskie kino w najlepszym wydaniu Czarno-białe zdjęcia przedstawiają zniszczone, brudne i ubogie ulice doświadczonego wojną Rzymu. Jednocześnie nie jest to wyłącznie portret nędzy, gdyż na tym gruncie rosną też marzenia, tętni życie i oczywiście jest pełno włoskiego temperamentu. „Jutro będzie nasze” to film nie tylko ujmujący klimatem, ale przede wszystkim uderzająca historia o sile kobiet. Sile, która przez wiele lat była niewidzialna. Nie sposób nie wspomnieć o Helenie Englert, która wyróżnia się na tle innych młodych gwiazd tego serialu. W „Algorytmie miłości” pokazała swoje nowe – totalnie zaskakujące oblicze. Prawdopodobnie ma niewiele wspólnego z Dagmarą. Jednak zagrała jej tak, że trudno jej nie uwierzyć. Aktorka po raz kolejny udowodniła, że jest bardzo utalentowana. „The idea of you” – recenzja. Słodko-gorzka, (nie)głupia historia o miłości Obejrzałam „The idea of you”, żebyście wy nie musieli? No nie, wcale nie. Wy też obejrzyjcie ten film. I nie traktujcie tego, jak guilty pleasure. Jedyne, co mnie zastanawia, to dla kogo jest ten serial? Osoby, które spędzają wolne wieczory w towarzystwie programów randkowych, właśnie takiej – prostej, niewymagającej, czasem nawet przekraczającej granice rozrywki oczekują. Nie potrzebują parodii. Natomiast anty-fani i anty-fanki tego typu formatów (prawdopodobnie) będą szukać czegoś innego w płatnym streamingu. Jeżeli chcecie zrozumieć, jak działa ten algorytm, musicie obejrzeć przynajmniej dwa odcinki. Gdy przejdziecie ten etap, jest szansa, że wejdziecie w to uniwersum i zaczniecie się całkiem dobrze bawić. I tak aż do finału. Trudno doszukiwać się w tym wypadku wartości innych niż rozrywka. To guilty pleasure w czystej postaci.
Majowe wydanie GLAMOUR z Sandrą Kubicką na okładce już w sprzedaży. Oto 6 powodów, dla których warto je mieć
Gwiazdą okładki majowego numer GLAMOUR jest Sandra Kubicka. To wydanie jest już w sprzedaży. Wskazujemy 6 powodów, dla których warto po nie sięgnąć.
W tym artykule: Dlaczego warto kupić majowy numer GLAMOUR? Nowy GLAMOUR już w sprzedaży Majowy numer magazynu GLAMOUR od czwartku (18 kwietnia) w sprzedaży. Na okładce – Sandra Kubicka, czyli celebrytka, prezenterka i była modelka, która już niebawem zostanie mamą po raz pierwszy. W nowym wywiadzie opowiedziała m.in. o ciąży oraz związku z Baronem (Aleksandrem Milwiwem-Baronem). Co jeszcze czeka na czytelniczki oraz czytelników w tym miesiącu? Dlaczego warto kupić majowy numer GLAMOUR? Powodów, dla których warto sięgnąć po majowe wydanie GLAMOUR jest sporo. Oto sześć z nich. Sprawdźcie, co znajdziecie w środku. Wyjątkowa sesja zdjęciowa i wywiad z Sandrą Kubicką. Dzisiaj czuję się bardziej kobieco, mam poczucie spełnienia - przyznaje gwiazda Mommy Matchy. Sprawdzamy, jak noszą się modne mamy: Lara Gessler, Kasia Borkowska i Magdalena Matuszek. „Balletcore” zdobywa ulice. Jak ograć ten trend? Podpowiadamy. Wiosna na dodatek. Jaki? Pokazujemy. Para bez pary, czyli jak naprawić relacje. Rozmawia Angelika Kucińska. Epidemia nadwrażliwych. Czy jest jeszcze coś takiego jak cera normalna? Felieton: Kulturka Heleny Englert, czyli majówka w teatrze. Nowy GLAMOUR już w sprzedaży Ten numer GLAMOUR możecie kupić stacjonarnie oraz online (np. na Kultowy.pl) jako wydanie pojedyncze lub z atrakcyjnymi dodatkami do wyboru. View Burdaffi on the source website
Kobieta Roku Glamour 2023: laureatki i laureat. Oto, kto otrzymał statuetkę w tym roku
Uroczysta gala Kobieta Roku Glamour 2023 za nami. Imponują, inspirują, dają nam nadzieję na lepszą przyszłość. Kobiety i mężczyźni, których podziwiamy za ich talent, pasję, ambicję, odwagę i determinację. Sprawdź, kto w 2023 roku zdobył tytuły Kobiety Roku Glamour i Mężczyzny Roku Glamour.
W tym artykule: Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Ikona – Natalia Przybysz Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Misja – Małgorzata Rozenek-Majdan Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Styl – Zuza Kołodziejczyk Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Biznes – Marta Niedźwiecka Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Popkultura – Helena Englert Nagroda Specjalna Glamour x Bottica – Karolina Ferenstein-Kraśko Mężczyzna Roku Glamour 2023 – Maciej Stuhr Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Ikona – Natalia Przybysz Jej wrażliwość jest bezcenna. Podziwiamy ją za empatię i mądrość. Szanujemy za wierność kobiecości głęboko zestrojonej z naturą. W wywiadzie okładkowym „Glamour” z marca 2022 roku Natalia Przybysz opowiadała o uzdrawiającej potędze wspólnoty. „Wierzę w to, że razem wytrwamy. I tylko razem. Jesteśmy plemieniem” – mówiła, a jej słowa z czasem nie tracą na sile, wręcz przeciwnie, tylko nabierają mocy. Niezmiennie rezonują też te o potrzebie pokochania samej siebie. „Mój nauczyciel śpiewu mówił, że piosenki o miłości, jak chociażby »I Will Always Love You«, trzeba umieć zaśpiewać przede wszystkim do samej siebie. To terapeutyczne i bardzo potrzebne. Chciałabym widzieć siebie i innych ludzi, którzy samym sobie mówią to zdanie. Zaczynam się od miłości (taki tytuł nosi album artystki z tekstami Kory – przyp. red.). Wiele rzeczy, często tych trudnych i bolesnych, wiele emocji, które czujemy, wiele tematów, które nas dotyczą, ma swój początek w miłości lub jej braku. Często coś, co przydarzyło nam się w dzieciństwie, rzutuje na nasze dorosłe życie. Dobrze jest mieć świadomość źródła i wracać do niego, bo to pomaga nazwać emocje, które czujemy. Ja też czasem gubię drogę do siebie i swojego źródła i wtedy »Zaczynam się od miłości« może być pomocną mantrą” – opowiadała w naszej rozmowie. Jej talent jest bezdyskusyjny. Może się zmieniać z płyty na płytę, ale jedno pozostaje niezmienne: jej niezwykła, olbrzymia, naturalna muzykalność i wokalna wyobraźnia. Potrafi tłumaczyć klasykę soulu i bluesa na język współczesnej piosenki pop, uniwersalnej, ale głębokiej i charakternej. Bywa romantyczna, stanowcza albo zaskakująco radosna jak w „O czymś innym”, utworze, którym zapowiadała swoją najnowszą płytę i który wykonuje w duecie z Mrozem. „Całe życie moje drugie imię to Melancholia. Z niej czerpię inspiracje, środki do samorozumienia oraz często siłę. Podróż przez ocean, wyprawa na Hydrę – gdzie nagrywaliśmy płytę – oraz moje ostatnie lata życia w magiczny sposób obudziły we mnie odwagę do przeżywania przygód i czerpania z życia również w te słoneczne dni. Piosenka opowiada o apetycie na lepsze i głębsze czucie tego, co nas otacza” – tłumaczyła Natalia Przybysz przy okazji premiery piosenki. Słuchanie jej albumów to też przygoda, jedna z lepszych. Jej głos ma znaczenie. Nie tylko, gdy śpiewa. Również gdy zabiera go, by zmieniać świat. Zależy jej na losie zwierząt, nie są jej obojętne kwestie ekologii, aktywnie włącza się do walki o prawa kobiet. Kiedy kilka lat temu opowiedziała o własnej aborcji, ośmieliła wiele kobiet, by podzieliły się podobnym doświadczeniem bez wstydu i wyrzutów sumienia. Jest też ambasadorką akcji społecznej „Stand Up”, wyrażającej sprzeciw wobec molestowania kobiet w przestrzeni publicznej, jednocześnie zwracającej uwagę na przerażającą skalę naruszeń. Bez piosenek Natalii Przybysz świat byłby dużo uboższy. Bez jej głosu byłby zwyczajnie nieznośny. Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Misja – Małgorzata Rozenek-Majdan Można ograniczyć się do beztroskiej monetyzacji rozpoznawalnej twarzy i znanego nazwiska. Nie ma w tym nic złego. To zresztą mało rozsądne rozliczać celebrytki i celebrytów, że nie chce im się zmieniać świata. Ale za to trzeba doceniać, gdy im się chce. Małgorzata Rozenek-Majdan jest tym chlubnym przypadkiem gwiazdy, która postanowiła użyć swoich zasięgów – a ma spore, tylko na Instagramie obserwuje ją 1,5 mln osób – by robić dobro. Stanowczo opowiada się za refundowaniem procedury in vitro. Mówi w imieniu i w interesie kobiet porzuconych przez publiczną ochronę zdrowia. Podejmuje ten temat na swoich kanałach społecznościowych, w wywiadach dla tradycyjnych mediów, wchodzi z nim do miejsc, w których jeszcze kilka lat temu pewnie sama się siebie nie spodziewała. Na nas też zrobiła wrażenie, gdy prze-mawiała z mównicy sejmowej – w ramach parlamentarnej debaty nad obywatelskim projektem refundacji in vitro. „Stoję przed wami jako aktywistka, wiceprzewodnicząca komitetu obywatelskiego »Tak dla In Vitro«, prezeska fundacji, dzięki której i dzięki lekarzom, którzy z nią współpracują, rodzą się dzieci bardzo chciane, bardzo kochane. Ale przede wszystkim staję przed wami jako matka. Matka trójki dzieci urodzonych dzięki metodzie in vitro” – mówiła Małgorzata Rozenek-Majdan w sejmie. „Jestem również przedstawicielką środowisk pacjenckich, bo bardzo długo byłam pacjentką klinik leczenia niepłodności. Gdyby nie możliwość, którą in vitro mi stworzyło, prawdopodobnie nie zostałabym mamą, a to chyba najważniejsza rzecz, którą w swoim życiu mogę przeżywać”. I pięknie rozstawiała po kątach parlamentarzystki i parlamentarzystów, którzy próbowali sprowadzić rozmowę o rewolucyjnej procedurze do ideologii. Na przykład tak: „Liczyłam, że przyjadę tutaj i będę mogła porozmawiać o in vitro jako o najskuteczniejszej obecnie, nagrodzonej Nagrodą Nobla w dziedzinie medycyny metodzie leczenie niepłodności. Każdy, kto mówi, że in vitro jest czymś więcej niż medycyną, ma rację, bo in vitro to jest cud. Cud, który w sytuacji demograficznej, jaką mamy w Polsce, powinien być traktowany szczególnie dobrze. Nasze wyniki demograficzne spowodują, że za kilka pokoleń będziemy mieli problem z wydolnością systemów finansowych państwa, a o to – jako mama trójki dzieci – naprawdę bardzo się martwię”. Jej aktywizm jest także krzepiącym przykładem szczerego odruchu siostrzeństwa. Ideały siostrzeństwa realizują się w końcu też wtedy, gdy kobieta zajmująca wysoką pozycję w strukturze społecznej – bo jest sławna, bogata albo ma władzę – używa swojego przywileju, by wspierać kobiety w mniej sprzyjającym położeniu. To co, najpierw tytuł Kobiety Roku Glamour, a za parę lat prezydentura? Po swoim sejmowym wystąpieniu Małgorzata Rozenek-Majdan nasz głos ma na pewno. Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Styl – Zuza Kołodziejczyk 10 lat temu wygrała program „Top Model” i zaczęła wielką, wymarzoną karierę. Dość szybko zorientowała się, że weszła do świata, który zupełnie jej nie pasuje. Zamiast się dopasować, zaczęła po swojemu urządzać go na nowo. Mówili: znikniesz, zapomną o tobie. Zuza Kołodziejczyk nie zniknęła. Wręcz przeciwnie. Ma się świetnie. I właśnie odebrała statuetkę Kobieta Roku Glamour 2023 w kategorii Styl. Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Biznes – Marta Niedźwiecka Nie znasz Niedźwieckiej? To chyba życie ci miłe. Bo ci, którzy znają, wiedzą doskonale, że świat lekkim nie jest i trzeba się nieźle nagimnastykować, żeby było nam względnie dobrze. W czym tkwi największa siła Marty Niedźwieckiej? Nie mizdrzy się do swoich słuchaczek i słuchaczy lukrowanymi frazesami o dobrostanie. Tysiące Polek i Polaków pokochały ją, bo powiedziała im, że są słabe i słabi w łóżku. I że kłamią, gdy twierdzą, że mają satysfakcjonujące życie seksualne. I jeszcze żeby pogodzili się z tym, że ta wielka miłość, o której naczytali się w kiepskich wierszach, może im się nigdy nie przydarzyć, ale za to mogą sobie zorganizować coś znacznie lepszego. Zdrową, zasilającą relację z samą i samym sobą. Fajny, karmiący, jakościowy związek z drugą osobą. Seks, który ma sens. Nikt tak nie objaśnia zawiłości interakcji międzyludzkich jak Marta Niedźwiecka, psycholożka, terapeutka, pierwsza w Polsce certyfikowana sex coachka i autorka jednego z najpopularniejszych polskich podcastów „O zmierzchu”, w którym rozpracowuje emocje, relacje, orgazmy, naturę, która zwodzi, i kulturę, która wyprowadza w pole. Gdzie byśmy dziś byli, gdyby nie otrzeźwiające nauki Niedźwieckiej? W miejsca tak pozbawione nadziei nie zapuszcza się pewnie nawet mroczna papieżyca polskiej psychologii. Choć prowadzi działalność pomocową, ratując cudze pożycie, zdecydowaliśmy się nagrodzić ją w kategorii Biznes, bo Marta Niedźwiecka potwierdza, że misja może iść w parze z właśnie prężnie działającym biznesem. Zainteresowanie jej podcastem, webinarami, warsztatami uczy nas wartości specjalistycznego wsparcia psychologicznego i rzetelnej edukacji. Niedźwiecka robi biznes, który niesie zmianę. A właśnie do tego szerokiego portfolio, z którego oddani „zmierzchowcy” mogą czerpać, dochodzi książka – wydane 25 października potężne kompendium wiedzy przekazywanej do tej pory w podcaście. „Zmierzchy nie pokazują, jak żyć rozkosznie i bez trosk, jak codziennie zbliżać się do ideału i testować, czy niebo ma granice. Nie wierzę w duchowy eskapizm, nie wierzę w drogi na skróty, które oferuje nam rynek rozwoju osobistego. Mam pewność, że wszyscy jesteśmy w jakimś stopniu pokiereszowani, że po omacku próbujemy odnaleźć sposoby na to, żeby nasze życie stało się znośne – w świecie, który już dawno przestał być znośny” – mówiła autorka przy okazji premiery książki „O zmierzchu. Jak przestać bać się życia i przeżyć je po swojemu”. „Jest wiele rzeczy, których o sobie nie wiemy, a równie wiele spraw próbujemy odepchnąć i zagłuszyć, sięgając po źle rozumianą ulgę. Ale dostrzegając mroki, dajemy sobie nadzieję na integrację traum, transformację tego, co nas niszczy, na poszukiwanie wolności i autonomii. Na stawanie się coraz bardziej sobą, porzucając bzdury o bezkonfliktowym, idyllicznym życiu. Jednak ta droga to srogi, pełen niebezpieczeństw off road”. Możemy od czasu do czasu nie wyrobić na zakręcie – pod warunkiem że prowadzi Marta Niedźwiecka. Kobieta Roku Glamour 2023: kategoria Popkultura – Helena Englert Doczekaliśmy się pięknej pokoleniowej zmiany w polskiej kulturze. Młodzi artyści nie chowają się po kątach z poglądami ze strachu, że gdy powiedzą za dużo, zdystansują od siebie widownię. Nowe gwiazdy mają charyzmę i własne zdanie. Tak jak Helena Englert, obiecująca aktorka młodego pokolenia, która w ostatnim roku zagrała dwie głośne role: w filmie „Pokusa” i serialu „#BringBackAlice”. Helena Englert jest córką znanej aktorskiej pary, Beaty Ścibakówny i Jana Englerta, ale nie ma co wymyślać jej od ustawionego w branży dziecka sławnych rodziców, bo choć nazwisko otwiera drzwi, samo nie wystarczy, by cię za nie z powrotem nie wypchnęli. Wspaniale mówiła o tym w wywiadzie dla Glamour.pl: „Nie chcę korzystać ponadprogramowo ze swojego przywileju. To nazwisko jest zapożyczone. Sama chcę i muszę na siebie zapracować. Staram się być wszędzie na czas, zawsze »correct« i wykonywać swoją pracę najlepiej, jak potrafię. Wierzę, że w pewnym momencie to zacznie się bronić samo”. Naszym zdaniem to już się dzieje. Helena ma nie tylko niezłe geny, posiada też równie imponujące papiery, bo umiejętności aktorskie szlifowała w prestiżowej nowojorskiej Tisch School of the Arts. Choć jej kariera dopiero się rozkręca, już zyskała sporą popularność. „Udzielam się w mediach społecznościowych i związku z tym czuję pewną odpowiedzialność. Nie chcę się autocenzurować, bo to odbiera autentyczność, którą niezwykle sobie cenię, ale zanim wstawię zdjęcie ze szlugami, zastanowię się dwa razy” – mówiła kilka miesięcy temu w wywiadzie okładkowym dla „Glamour”. W tej samej rozmowie wyrażała zresztą stanowczy sprzeciw wobec dominującej w internecie i polityce mowy nienawiści. „Strasznie mi się nie podoba, że ludzie nie są dla siebie życzliwi. Ilość hejtu i jadu, która jest obecna w mediach społecznościowych, ale też na co dzień, jest przerażająca. I to zaczyna się od takich małych rzeczy, jak obsługa w sklepie albo polityka, a prowadzi do poniżania czy łamania praw grup mniejszościowych. Wszyscy powinni funkcjonować na równi bez względu na wyznawaną religię, płeć czy pochodzenie. Nie rozumiem ludzi, którzy myślą inaczej, i tego boję się w kontekście przyszłości. Że nic się nie zmieni, że ludzie będą trwać w stereotypach, które nigdzie nas nie doprowadzą” – mówiła. Helena Englert o aktorstwie i nepo babies: „Nie chcę korzystać ponadprogramowo ze swojego przywileju” [WYWIAD] Helena Englert otworzyła się na tematy związane z aktorstwem, świadomym wyborem tego zawodu i nepotyzmem. Przeczytaj wywiad z jedną z najbardziej interesujących aktorek młodego pokolenia w Polsce. Helena była jedną z bohaterek naszej wrześniowej okładki „Pokolenie Zmiany”. Spotkaliśmy się na sesji zdjęciowej i mogliśmy obserwować, jak pracuje. Helena Englert: „Wszyscy powinni funkcjonować na równi, bez względu na wyznawaną religię, płeć czy pochodzenie” [WYWIAD] Mamy dla was fragment wywiadu z Heleną Englert – jedną z gwiazd wrześniowego numeru magazynu GLAMOUR, przedstawicielką pokolenia zmiany. Ma 23 lata, a zachwyciła nas dojrzałością, totalnie poważnym podejściem do pracy. W przerwach roześmiana, żartująca, typowa dziewczyna, kiedy zaczynaliśmy zdjęcia, w stu procentach skupiała się, by osiągnąć jak najlepszy efekt. I choć Helena Englert mówi, że boi się o jutro, my jesteśmy absolutnie spokojni. Bo wiemy, że przyszłość już budują i będą budować osoby, dla których fundamentalnymi wartościami są równość i szacunek dla różnorodności. Które nie uznają dyskryminacji ze względu na płeć, orientację seksualną czy kolor skóry. Które są świadome własnych granic i wrażliwe na cudze. I które nie milczą, gdy trzeba stanąć w obronie krzywdzonych. Lepszą przyszłość budują właśnie takie osoby jak Helena Englert. Nagroda Specjalna Glamour x Bottica – Karolina Ferenstein-Kraśko Nagrodę specjalną wręczyliśmy kobiecie, która kocha naturę, docenia ją i prowadzi swoje życie w jej rytmie. „Kiedy kreowałam markę Bottica, moją wizją było stworzenie czegoś więcej niż tylko produktów kosmetycznych. Chciałam, aby Bottica była symbolem naturalnego piękna, bliskości z naturą, niezależności i prawdziwej kobiecości. To nasza miłość do ziemi, nasza wiara w lokalną społeczność i zobowiązanie do miejscowej produkcji” – powiedziała Magdalena Różniak, założycielka marki kosmetyków Bottica. Mając na uwadze słowa Magdy, postanowiliśmy oddać naszą wspólną nagrodę w ręce Karoliny Ferenstein-Kraśko. Chcemy docenić Karolinę za to, że od lat zachwyca nas niezachwianą wiarą w siebie, odwagą bycia sobą i podążania swoją ścieżką. Napędza ją miłość, pasja i przekonanie, że autentyczność to jedna z najwartościowszych cech dzisiejszego świata. Karolina kocha konie, od dziecka żyje z nimi w symbiozie, z wielkim sukcesem prowadzi w Gałkowie rodzinną stadninę koni Ferenstein. Mazury, dzika natura i zwierzęta są jej wielką miłością. Ale miłość to odpowiedzialność i ciężka praca. „Rodzina jest bardzo ważna. Staram się pielęgnować tradycje mojego domu rodzinnego, mam poczucie odpowiedzialności za stadninę, za to, co otrzymałam od rodziców, którzy ciężko pracowali na to przez wiele lat. Dbam o to, co stworzyli – czasem to przekleństwo, czasem błogosławieństwo” – powiedziała w jednym z wywiadów. Pasję przekazuje także trójce swoich dzieci, zaszczepiając im nie tylko miłość do koni, ale także odpowiedzialność za zwierzęta, obowiązkowość i szacunek do natury. Swoją postawą uczy otwartości serca. Nie zawahała się ani chwili, kiedy przyjaciółka powiedziała jej o Stópce, koniu trzymanym w zamknięciu, w koszmarnych warunkach. Natychmiast podjęła decyzję, że zabiera go do Gałkowa. Stópka była zaniedbana, zastraszona, nie dała się dotknąć. Aż któregoś dnia koń dał się pogłaskać… Larze, córce Karoliny. To dowód, że miłość przynosi efekty. Karolina od lat funkcjonuje w show-biznesie. I tu też działa na własnych zasadach. Jeśli pojawia się na wielkich imprezach, to nie tylko po to, by błyszczeć (choć jej naturalna uroda i niewymuszony styl to kolejne powody do przyznania nagrody Glamour x Boticca). Zawsze zjawia się po to, by propagować zdrowy styl życia i miłość do przyrody. Największe gwiazdy polskiego show-biznesu kilka razy w roku pojawiają się w Gałkowie (m.in. doroczny Hubertus), by celebrować mazurskie życie koniarzy – jak nazywa je Karolina. Jak sama przyznała, te wielkie wydarzenia są miłą odskocznią od codziennej pracy – kiedy w kraciastej koszuli, w kaloszach o świcie idzie przywitać się ze swoimi końmi. Ta międzypokoleniowa tradycja rodziny Ferensteinów uczy nas, że natura to jeden z naszych największych skarbów. Mężczyzna Roku Glamour 2023 – Maciej Stuhr Ostatnio był jedną z osób, które na gali rozdania Nagrody Literackiej „Nike” dały wyraz solidarności i wsparcia dla młodych kobiet, które ujawniły przemoc i przekroczenia, jakich dopuszczali się wobec nich znani, zasięgowi youtuberzy. Jego obecność w szeregu gwiazd, które okazały publicznie wsparcie ofiarom przemocy, w ogóle nie dziwi. Zresztą gdyby trzeba było wymienić te wszystkie sytuacje, w których Maciej Stuhr opowiedział się po stronie słabszych i pokrzywdzonych, zrobiłaby się z tego litania zasług, która nawet bardzo przyzwoitych ludzi wpędziłaby w kompleksy. Nam imponuje nie tylko to, że Maciej Stuhr pomaga chętnie i bez wahania, ale przede wszystkim to, że nie daje się złamać internetowym hejterom, którzy regularnie go atakują. Dalej otwarcie występuje przeciwko politykom, jeśli ci łamią prawa człowieka. Dalej jako aktor świadomie wybiera projekty stawiające polską widownię przed pytaniami, których często nie jest gotowa sobie zadać, albo konfrontujące z tematami, którymi wciąż niewygodnie jest się zajmować. Grał główną rolę w „Pokłosiu” Władysława Pasikowskiego, filmie nawiązującym do mordu na Żydach w Jedwabnem – i przy okazji obnażał antysemickie poglądy wielu Polaków. W filmie „Powrót do tamtych dni” Konrada Aksinowicza wcielił się w postać ojca pogrążonego w chorobie alkoholowej – włączając się do bardzo potrzebnej dyskusji o problemie alkoholowym w polskich rodzinach. We wrześniu do kin trafiła „Zielona granica” Agnieszki Holland, film o kryzysie humanitarnym na granicy z Białorusią, w którym Maciej Stuhr gra może niedużą, ale ważną rolę – mężczyzny, którego rodzina przyjmuje pod swój dach grupę młodych chłopaków w kryzysie uchodźczym. Maciej Stuhr wspólnie z żoną Katarzyną Błażejewską-Stuhr także gościli w swoim domu rodziny uchodźcze, raz czeczeńską, innym razem ukraińską. Maciej Stuhr o serialu „Belfer” i najważniejszej lekcji swojego życia: „Wiedzieć, w co się wierzy, to naprawdę dużo” [WYWIAD] W związku z premierą nowego sezonu serialu „Belfer” Maciej Stuhr ujawnił, co zmieniłby w polskim systemie edukacji oraz jak brzmi najlepsza lekcja jego dotychczasowego życia. Aktor odniósł się do ukochanej piosenki Stinga. W „Zielonej granicy” Maciej Stuhr gra też ojca. To rola, która wychodzi mu nie tylko na ekranie. O mądrym, czułym, zaangażowanym ojcostwie pisze felietony – w tym roku ukazały się zebrane w książce „Tata 3D” – i opowiada w wywiadach. „Widzimy, że dzieci są dziś inne, niż myśmy byli. Możemy spojrzeć na to krytycznie i pytać: dlaczego oni nie chcą iść na swoje, dlaczego nie chcą iść szybko do pracy, dlaczego nie chcą pracować 25 godzin na dobę. Przecież myśmy harowali. Ja w ich wieku to już robiłem, zarabiałem pieniądze, a oni mi siedzą na głowie” – mówił w rozmowie z Magdą Mołek na jej kanale YT „W moim stylu”. „Jest pokusa, żeby tak myśleć, zwłaszcza jeśli czujemy się dumni z tego, co myśmy już w takim wieku osiągnęli. Nasze pokolenie żyło w bardzo niezwykłym czasie – jeszcze przemiany, ale już możliwości, z których pewna część z nas czerpała pełnymi garściami, zachłystywała się. Trzeba mieć dużą tolerancję w sobie, żeby pozwolić iść temu pokoleniu po swojemu”. A kto zrozumie potrzebę życia po swojemu lepiej niż mężczyzna tak wierny wyznawanym wartościom jak Maciej Stuhr?
Kobieta Roku Glamour 2023: Helena Englert wygłosiła przejmujący manifest Kory, odbierając statuetkę
Kobieta Roku Glamour trwa. Helena Englert została laureatką w kategorii Popkultura. Ze sceny wygłosiła przejmujący manifest Kory z 2012 roku. Te słowa warto znać.
W tym artykule: Helena Englert laureatką Kobiety Roku Glamour w kategorii Popkultura. Ze sceny padły ważne słowa Helena Englert laureatką Kobiety Roku Glamour w kategorii Popkultura. Ze sceny padły ważne słowa 23-latka zwyciężyła w kategorii Popkultura. Na scenę weszła z celem przekazania publiczności bardzo ważnych słów. Po tym, gdy odebrała statuetkę przemówiła do widowni. Pełna emocji i łamiącym się głosem wygłosiła manifest Kory z 2012 roku. Oto jego treść. Kochani, dlaczego jako bardzo młoda dziewczyna zostałam hipiską? Pierwsza moja walka o małe wolności. Wolności wyboru światopoglądu. Wyboru kolorowych ubrań, fryzur, wolności podróżowania, słuchania innej muzyki niż ta w radiu. Wolności w poszukiwaniu tego, co leży po drugiej stronie tęczy. ta wolność była czasami niebezpieczna, ale zdałam maturę, podjęłam pracę, zostałam matką. Dziś, choć nie jestem już tą rozwibrowaną dziewczyną, ale mamą dorosłych synów, nadal walczę o małe wolności. O nasze małe wolności! Systemy i rządy zmieniają się, lecz o wolności nadal trzeba walczyć. O in vitro, o to żeby pary żyjące w wolnym związku mogły żyć godnie. O to, żeby gejów, lesbijki i inne mniejszości seksualne traktować jako pełnoprawnych obywatel. O to, żeby ludzie dorośli sami decydowali czy chcą zapalić marihuanę. Czy też napić się alkoholu. Żeby konsekwencją tego wyboru nie było więzienie. Żeby ludzie chorzy na stwardnienie rozsiane czy jaskrę mieli prawo do używania medycznej marihuany. Zamiast karać – tłumaczyć, leczyć, pomagać, zapobiegać. Żeby policjant był od pilnowania porządku a nie represjonowania. Nie chcemy więzień dla Narkomanów, ale leczenia. Nie wykluczać chorych i bezdomnych. Walczę o prawa dla zwierząt, lasów, gór, rzek, polan jezior, bo to nasz skarb, nie do przecenienia przyjaciele. Walczę o prawo do intymności, bez podsłuchów i inwigilacji. Mamy prawo gromadzić się i stowarzyszać. W Polsce jest bardzo dużo do zrobienia. Walczmy o swoją edukację, dostęp do wiedzy i prawdziwą informacją. Skupcie się na swoim zdrowiu, wyglądzie i rozwoju dziewczyn. Wspierajcie słabszych walczcie o swoje małe wolności mądrze i odpowiedzialnie. Trzeba być mądrym I cierpliwym. Razem Wytrwamy! View oEmbed on the source website
Helena Englert: „Wszyscy powinni funkcjonować na równi, bez względu na wyznawaną religię, płeć czy pochodzenie” [WYWIAD]
Mamy dla was fragment wywiadu z Heleną Englert – jedną z gwiazd wrześniowego numeru magazynu GLAMOUR, przedstawicielką pokolenia zmiany.
Ma 23 lata, a na koncie uznane role w „Pokusie" i „#BringBackAlice”. Pasję do aktorstwa odziedziczyła po rodzicach: Janie Englercie i Beacie Ścibakównie. Uczyła się w prestiżowej Tisch School of the Arts w Nowym Jorku, teraz studiuje na Akademii Teatralnej w Warszawie. Helena Englert dla GLAMOUR Arek Zagata: Czy masz autorytety, wzory? Helena Englert: Dla mnie wzorem jest każdy kto odnosi sukces i robi coś na swój własny, niesamowity sposób, łączy na pozór niepasujące rzeczy i nie boi się podejmować kontrowersyjnych czy ryzykownych wyborów. Arnold Schwarzenegger dla przykładu połączył kulturystykę z polityką i z aktorstwem, przekraczając znane ludziom granice. Helena Bonham Carter gra szalone role, gdzie każda z nich jest inna, ale zawsze pozostaje w tym sobą. Jak dorastałam, Jennifer Lawrence była dla mnie obrazem tego jak ogromny sukces można osiągnąć i jak daleko można zajść. O czym marzysz? Nie potrzebuję marzyć. Nie chodzi o to, że nie mam ambicji, ale staram się rozpatrywać je w kategorii planów, aniżeli marzeń czy pokus. Mam wrażenie, że marzenia zakładają, że coś jest nierealne, większe niż można osiągnąć. Opowiedz o swoim pobycie w USA. Jak zmienił twój odbiór Polski? Jak miałam 19 lat i wyjeżdżałam z Polski, wydawało mi się, że mój kraj jest „zły” a w Ameryce jest wspaniale. Jeśli pobędziemy gdzieś odpowiednio długo, wszędzie zaczynamy zauważać mankamenty. Tak jak w związku – najpierw się zakochujesz i jest wspaniale a po pewnym czasie widzisz wady. Albo zostajesz z tą osobą z przywiązania albo się rozstajecie. Dla mnie tak samo było z Ameryką. Pobyt za granicą nauczył mnie, że Amerykański Sen to tylko sen. Gdzie widzę moją przyszłość? Na pewno chciałabym jeszcze kiedyś mieszkać za granicą. Może to będzie kolejny przystanek, po którym wrócę tutaj. Brakuje mi jeszcze trochę obycia ze światem, więc jeśli nadarzy się taka okazja, bardzo chętnie ją przyjmę. Co ci nie pasuje w dzisiejszym świecie? Strasznie mi się nie podoba, że ludzie nie są dla siebie życzliwi. Ilość hejtu i jadu, która jest obecna w mediach społecznościowych, ale i na co dzień, jest przerażająca. I to zaczyna się od takich małych rzeczy jak obsługa w sklepie czy polityka, a prowadzi do poniżania czy łamania praw grupom mniejszościowym. Wszyscy powinni funkcjonować na równi, bez względu na wyznawaną religię, płeć czy pochodzenie. Nie rozumiem ludzi, którzy myślą inaczej i tego boję się w kontekście przyszłości. Że nic się nie zmieni, że ludzie będą trwać w stereotypach, które nigdzie nas nie doprowadzą. -- Całą rozmowę znajdziecie we wrześniowym numerze GLAMOUR (w sprzedaży od 17 sierpnia 2023).
6 powodów, dla których warto kupić wrześniowy numer GLAMOUR. Oto pokolenie zmiany
Wrześniowe wydanie GLAMOUR z Frank Leenem, Julią Rocką, Janem Wieteską, Zalią i Heleną Englert, którzy są częścią pokolenia zmiany, jest już dostępne w kioskach. Przedstawiamy 6 powodów, dla których warto je mieć.
W tym artykule: 6 powodów, dla których warto kupić wrześniowy numer GLAMOUR Wrześniowy numer GLAMOUR z kilkoma dodatkami do wyboru Wrzesień to oczywiście początek nowego sezonu. Dlatego, jak zawsze w GLAMOUR, w tym wydaniu znajdziecie przegląd najgorętszych trendów w modzie i urodzie na jesień i zimę 2023/24. Nasza redakcja przejrzała i wybrała specjalnie dla was to, co najciekawsze w nowych kolekcjach, makijażach i fryzurach. W nowym numerze oddajemy też głos generacji Z oraz jej przedstawicielom i przedstawicielkom. Koniecznie przeczytajcie wywiady z bohaterami i bohaterkami naszej okładki: Jankiem Wieteską, Zalią, Julią Rocką, Heleną Englert i Frank Leenem. Mają naprawdę wiele do powiedzenia i to od nich, jak również od podejmowanych przez nich decyzji będzie zależeć przyszłość naszego świata. Sprawdźcie poniżej, co jeszcze dla was przygotowałyśmy i przygotowaliśmy w tym miesiącu. 6 powodów, dla których warto kupić wrześniowy numer GLAMOUR Stylowy powrót do pracy i szkoły - w co warto zainwestować na nowy sezon. Pokolenie zmiany: Helena Englert, Julia Rocka, Frank Leen, Jan Wieteska, Zalia o nadziejach, planach i odpowiedzialności. Aneta Korycińska, czyli @babaodpolskiego o wyzwaniach polskiej edukacji i tym, czego szkoła nie daje „zetkom". Trendy jesień-zima 2023/24 - selekcja naszego działu mody. Oto najciekawsze kolekcje, dodatki, przegląd kolekcji haute couture na nowy sezon Maksi grzywka, złoto na powiekach, czerwień na ustach, czyli makijaż i fryzury prosto z wybiegów. Powrót Johnny'ego Deppa na ekrany w najnowszym filmie Maiwenn „Kochanica króla" i inne najgłośniejsze premiery i wydarzenia jesieni. Zalia o perfekcyjności i autentyczności w muzyce [Glamour Sound On] Tworząc muzykę, Zalia opiera się na swoich doświadczeniach i, jak przyznaje, lubi to w sobie. Jest perfekcjonistką i stawia na autentyczność. Zobacz odcinek Glamour Sound On z jej udziałem. Wrześniowy numer GLAMOUR z kilkoma dodatkami do wyboru Wrześniowe wydanie GLAMOUR jest dostępne z kilkoma dodatkami do wyboru – mleczkiem do ciała marki Bielenda w cenie 12,99 zł, książką od wydawnictwa Prószyński w cenie 14,99 zł oraz torbą – shopperką w cenie 16,99 zł.
Helena Englert z rodzicami na ważnym dla jej ojca wydarzeniu. Zdjęcia wiele mówią o ich relacji
Helena Englert towarzyszyła rodzicom podczas jubileuszu Jana Englerta w Kinie Kultura. To jedna z niewielu okazji, kiedy możemy zobaczyć ją w towarzystwie mamy i taty. Jakie ma z nimi relacje? Dobrze widać to na opublikowanych właśnie zdjęciach z wydarzenia.
W tym artykule: Helena Englert z rodzicami na jubileuszu Jana Englerta w Kinie Kultura. Jakie ma relacje ze sławnymi rodzicami? Helena Englert, córka Jana Englerta i Beaty Ścibakówny rozwija karierę aktorską. Jak odnosi się do postrzegania jej jako nepo baby? Taka sytuacja nie zdarza się często. Helena Englert na imprezach branżowych w towarzystwie rodziców pojawia się sporadycznie, jednak tym razem miała ważny powód, by im towarzyszyć. Młoda aktorka, a zarazem córka aktorskiej pary wpierała tatę podczas jubileuszu zorganizowanego w Kinie Kultura. Zdjęcia lotem błyskawicy obiegły sieć. Co ciekawego możemy na ich dostrzec? Helena Englert z rodzicami na jubileuszu Jana Englerta w Kinie Kultura. Jakie ma relacje ze sławnymi rodzicami? W niedzielę, 14 maja Jan Englert świętował w Kinie Kultura swoje 80. urodziny. Na wydarzeniu pojawił się w towarzystwie żony, Beaty Ścibakówny i córki, Heleny Englert. Dwie najważniejsze w jego życiu kobiety nie odstępowały go na krok. Obie panie postawiły na proste, eleganckie, perfekcyjnie dopasowane do okazji stylizacje. Beata Ścibakówna zaprezentowała się w ciemnych, materiałowych spodniach, czarnym topie, marynarce w kratkę o dłuższym kroju i białych sneakersach. Helena Englert założyła natomiast białą koszulę, oversize'ową marynarkę i jasne jeansy typu flare, a całość uzupełniła srebrnymi balerinami. Na czas seansu panie zasiadły po obu stronach Jana Englerta, jednak zarówno wchodząc do sali kinowej, jak i wychodząc z wydarzenia szły blisko siebie, przez moment nawet trzymając się za ręce. Zdjęcia są potwierdzeniem niedawnej wypowiedzi Beaty Ścibakówny, która zapewniła w rozmowie z CoZaTydzien.pl, że jej relacja z Heleną jest wyjątkowo silna: Jesteśmy przyjaciółkami, ale jednak nie pozwalam sobie wejść na głowę, więc zostaje mamą. My bardzo lubimy spędzać razem czas. To jest cenne. To było od zawsze. To spowodowało, że nasze relacje są bardzo bliskie. Helena Englert, córka Jana Englerta i Beaty Ścibakówny rozwija karierę aktorską. Jak odnosi się do postrzegania jej jako nepo baby? Obecnie córka Jana Englerta i Beaty Ścibakówny intensywnie rozwija swoją karierę aktorską. Helena Englert zagrała m.in. w „Pokusie” na podstawie książki Edyty Folwarskiej, a także „Bring Back Alice”, nowym serialu HBO Max. W niedawnej rozmowie z naszym portalem Helena Englert podkreśliła, że „nie chce korzystać ponadprogramowo ze swojego przywileju”, a samo bycie nepo baby [dzieckiem znanych osób, które również robi karierę - red.] w rzeczywistości nie jest tylko i wyłącznie ułatwieniem w dążeniu do zawodowej samorealizacji: Nie da się uciec od tego [bycia postrzeganą jako córka swoich rodziców] całkowicie, ale nie chcę korzystać ponadprogramowo ze swojego przywileju. To nazwisko jest zapożyczone. Sama chcę i muszę na siebie zapracować. Staram się być wszędzie na czas, zawsze korekt i wykonywać swoją pracę najlepiej jak potrafię. Wierzę, że w pewnym momencie to zacznie się bronić samo - powiedziała. Cały wywiad z Heleną Englert możecie przeczytać klikając w link poniżej, a zdjęcia z jubileuszu Jana Englerta znajdziecie w galerii pod artykułem. Helena Englert o aktorstwie i nepo babies: „Nie chcę korzystać ponadprogramowo ze swojego przywileju” [WYWIAD] Helena Englert otworzyła się na tematy związane z aktorstwem, świadomym wyborem tego zawodu i nepotyzmem. Przeczytaj wywiad z jedną z najbardziej interesujących aktorek młodego pokolenia w Polsce.
Zabawa formą czy głos pokolenia Z? Zobacz, co o głośnym serialu HBO Max #BringBackAlice mówią aktorzy tej produkcji
Czy mystery thriller może być portretem generacji i próbą diagnozy społecznej? #BringBackAlice w reżyserii Dawida Nickela udowadnia, że tak. Młodzi aktorzy wcielający się w główne role opowiedzieli nam m.in. o pracy na planie, o Trójmieście i znaczeniu social mediów w ich życiu.
W tym artykule: #BringBackAlice, czyli młodzi o młodych Aktorzy #BringBackAlice o pracy na planie Aktorzy #BringBackAlice o swoich serialowych wcieleniach Aktorzy #BringBackAlice o inspiracjach Aktorzy #BringBackAlice o portrecie pokolenia Z Aktorzy #BringBackAlice o Trójmieście Aktorzy #BringBackAlice o social mediach Alicja Stec, licealistka i popularna influencerka, znika pewnej nocy w niewyjaśnionych okolicznościach, a gdy rok później się odnajduje, zupełnie nie pamięta, co w tym czasie się z nią działo – to punkt wyjścia #BringBackAlice, nowego polskiego serialu HBO Max. Już 14 kwietnia będzie można obejrzeć jego dwa pierwsze odcinki. A potem jest jeszcze ciekawiej. Przyjaciele dziewczyny, którzy byli z nią w noc jej zaginięcia, bez wątpienia coś ukrywają i wcale nie zależy im, żeby Alicja sobie cokolwiek przypomniała. Całą historię dodatkowo komplikuje fakt, że tego samego dnia bez śladu zniknęła też inna dziewczyna. Czy te sprawy są ze sobą powiązane? Tomek, brat Wery, jest o tym przekonany i zamierza dociec prawdy. #BringBackAlice, czyli młodzi o młodych Twórcy #BringBackAlice nie stronią w serialu od wizualnych fajerwerków, ale za tą odważną, niemal teledyskową formą kryje się szczera troska o los młodych ludzi z pokolenia Z, którzy czują się pozostawieni sami sobie i jeszcze trochę po omacku błądzą po świecie. Podobnie zresztą było w świetnym i entuzjastycznie przyjętym przez krytykę „Ostatnim komersie”, poprzednim projekcie reżysera Dawida Nickela. View Ediplayer on the source website W tytułową rolę w #BringBackAlice wciela się Helena Englert, a na ekranie towarzyszą jej: Katarzyna Gałązka w roli Moniki Lenart, najlepszej przyjaciółki Alicji, Mila Jankowska w roli odważnej i zbuntowanej Pauli Czapskiej, Marcel Opaliński w roli Michała Czapskiego, chłopaka Alicji i brata Pauli, Sebastian Dela w roli niepokornego Tomka Bieleckiego, brata zaginionej Wery, Vitalik Havryla w roli enigmatycznego Janka Wojdy i Bartłomiej Deklewa w roli ironicznego skatera Patryka Kubickiego. Młodzi aktorzy są na początku swojej drogi zawodowej, ale przed nimi świetlana przyszłość. Podczas sesji zdjęciowej dla magazynu „Glamour” porozmawialiśmy z nimi m.in. o ich procesie twórczym, podobieństwach pomiędzy nimi a ich postaciami, o Trójmieście, w którym toczy się akcja serialu, a także o social mediach. Aktorzy #BringBackAlice o pracy na planie Ciekawi byliśmy, jak aktorzy oceniają proces kręcenia serialu z perspektywy czasu. Co było dla nich najtrudniejsze, a co wspominają najlepiej? – Pracowaliśmy nad tym serialem rok. Działo się tam wszystko, co jesteście sobie w stanie wyobrazić. I tak powinno być. Czuje ogromną wdzięczność za możliwość dorastania w takim świecie, wśród takich profesjonalistów. Momentami ta praca była bardzo trudna, ale to nas kształtuje jako aktorów. Najtrudniejsze są dla mnie sceny, które wymagają wysokich stanów emocjonalnych. Cały szósty odcinek to emocjonalny rollercoaster – wyznała Helena Englert. Wtórowali jej Marcel Opaliński i Sebastian Dela. – Praca była okrutnie intensywna, co, mam nadzieję, będzie widać na ekranie. Intensywna w bardzo dobrym tego słowa znaczeniu. To wszystko było duże i ważne. Jesteśmy wdzięczni za to, że mieliśmy okazję wziąć udział w czymś, co było traktowane bardzo poważnie i nie po macoszemu – powiedział Marcel. – Potrafiło być najlepiej na świecie. Piękna pogoda, morze, Trójmiasto, wielki projekt dla HBO, praca, którą kochamy – tylko góry przenosić z radości. Ale były też takie momenty, w których pojawiały się myśli: Na co mi to było, jest przecież tyle pięknych zawodów na „a”… Spotkałem na tym planie pięknych i przezdolnych ludzi, którzy nie są znudzeni wykonywaniem swojego zawodu. Była to jedna z najlepszych przygód w moim zawodowym życiu – podkreślił Sebastian. Kasia Gałązka i Vitalik Havryla zapamiętali za to głównie miłe momenty. – Mogłabym określić pracę na planie jako spotkanie w gronie przyjaciół. Nie czułam, że chodzę do pracy, tylko dobrze się bawiłam, tworząc przy okazji coś wartościowego. Połączyło nas wszystkich na pewno wspólne poczucie humoru, mogliśmy sobie pozwalać na swobodne, odważne żarty, czasem droczenie się, a to budowało fajną energię i dodawało nam wszystkim powera przed wchodzeniem w bardzo trudne emocje bohaterów – wspominała atmosferę na planie Kasia. – Czuliśmy się tam jak na fancy koloniach i jeśli chodzi o nas, nie było szans, żebyśmy się nie zbliżyli ze sobą. Wszystkim nam zależało, żeby to dobrze wyszło, wszyscy się jaraliśmy faktem, że jesteśmy tam, gdzie jesteśmy i super się ze sobą bawiliśmy. Casting został tak ułożony, że nasze charaktery fajnie się uzupełniały, nie tylko na ekranie, ale też prywatnie. Z wielkim sentymentem wspominamy te czasy. Taki proces zdjęciowy to jest marzenie – opowiadał Vitalik. Aktorzy #BringBackAlice o swoich serialowych wcieleniach A ile z aktorów jest w ich bohaterach? Przypominają ich czy są raczej ich totalnymi przeciwieństwami? Mila Jankowska zdradziła, że odważna postać Pauli bardzo zmieniła ją w życiu prywatnym. – Na etapie castingów miałam grzyweczkę i loczki, nosiłam sukienki w kwiatki i delikatny makijaż, więc w Pauli jest bardzo mało mnie z tamtego okresu. To charakterystyczne ścięcie włosów na pewno bardzo pomogło mi „znaleźć” Paulę. Tworzenie tej bohaterki, otwieranie się na modę, uświadamianie sobie, że można inaczej, bardzo wpłynęło na mnie prywatnie. Teraz jest we mnie dużo więcej Pauli niż przed projektem. Jeśli chodzi o charakter, na pewno łączy nas duża wrażliwość, energia i kobiecość. Bardzo się otworzyłam dzięki temu serialowi i był on dla mnie trochę autoterapią. Paula nie ma tych barier i blokad, które ja miałam, więc musiałam je trochę przepracować – powiedziała młoda aktorka. A czy Bartłomiej Deklewa przypomina w czymś wyluzowanego i sarkastycznego Patryka? – Potrafię jeździć na desce, więc na szczęście nie musiałem się tego uczyć. Z dilerką za to nie mam doświadczenia, więc musiałem zrobić drobny research (śmiech). Ten luz Patryka to oczywiście maska, za tą ironiczną, a czasem nawet trochę arogancką fasadą jest ktoś bardzo wrażliwy i pogubiony. Patryk też skrywa swoją tajemnicę. Podoba mi się w nim to, że jest bezpośredni, że potrafi wbić szpile innym i nie jest zakłamany. Ta ironia i pewna impertynencja nas różni, ja taki nie jestem. Było w tym nawet coś przyjemnego i wyzwalającego, bo mogłem to robić bezkarnie – śmiał się Bartłomiej. Janek Wojda, w którego wciela się Vitalik Havryla, jest chyba najbardziej enigmatyczną postacią w #BringBackAlice. Czy aktor jest do niego podobny? – Teraz bardzo się od siebie różnimy, ale momentami Janek jest trochę moim alter ego, szczególnie z czasów gimnazjalnych i licealnych. Szukając Janka, sięgnąłem do swoich demonów i do mroku, który gdzieś tam głęboko we mnie został. W każdej grupie znajomych jest takie słabsze ogniwo, które jest jak cień i które jak gąbka nasiąka tymi wszystkimi tajemnicami i intrygami. To właśnie Janek. Niestety nie mają one żadnego ujścia i w nim narastają. Aż kiedyś to wszystko wybuchnie. Mój bohater jest bardzo wrażliwy, introwertyczny, nie ma siły przebicia i się w tym topi, dosłownie jak w morzu – powiedział Vitalik. Kasia Gałązka zdradza, że zagranie takiej dziewczyny, jaką jest Monika, od zawsze było jej marzeniem: – Jest ode mnie bardzo różna, tak wyrazista, momentami trochę przerysowana, kolorowa, jakby wyjęta z amerykańskiego filmu. To była dla mnie czysta przyjemność. Jak byłam w podstawówce, chodziłam do wypożyczalni Krzyś w Ostrołęce po kasety i płyty DVD z amerykańskimi filmami i serialami o nastolatkach, których akcja działa się w liceum i w których były cheerleaderki i drużyna futbolowa. Zawsze chciałam zagrać taką postać. I się udało! – cieszyła się Kasia. A ile Marcela jest w Michale, kapitanie szkolnej drużyny koszykówki, w którym kochają się dziewczyny? – Chyba tylko depresja i nic więcej (śmiech). Zdawałem sobie sprawę z tego, jakim stereotypem operujemy, znam też te tropy filmowe czy literackie. Bardzo konsekwentnie próbowałem unikać wpisywania się w tę kliszę i chciałem, żeby mimo tego, że uprawia sporty, że podoba się dziewczynom i że mocno imprezuje, to był po prostu wrażliwy człowiek i może bardziej samodzielnie myślący niż można by się po nim spodziewać – podkreślił Marcel. Aktorzy #BringBackAlice o inspiracjach Dziewczyny opowiedziały nam też o swoich przygotowaniach do roli i o procesie budowania postaci. Helena i Mila inspiracji szukały głównie w muzyce. – Słuchałam nightcore’u, to hadcore’owa muzyka z bardzo szybkim BPM, dużo w niej elektroniki, wysokich tonów, pasowała mi ze względu na swoją wysoką intensywność. Potrzebowałam czegoś takiego. Filmowo nie chciałam się inspirować, bo zawsze boję się, że będę coś powielać, a ja tego nie lubię. Muzyka jest więc bezpieczniejsza – wyznała Helena. – Na pewno pomogło mi zrobienie playlisty na Spotify. Muzyka jest dla mnie bardzo ważna i myślenie o tym, czego może słuchać moja bohaterka, otwiera u mnie jakieś zupełnie nowe szufladki – zdradziła Mila. Aktorka nie stroniła jednak od filmów: – Oglądałam produkcje młodzieżowe, żeby złapać ten klimat i też trochę kina gatunkowego, żeby podpatrzeć, jak grają aktorzy w gatunkach. Kasia natomiast postawiła całkowicie na oglądanie filmów: – Dawid chciał, żeby Monika była wyrazista, zaznaczona grubą kreską, więc inspiracjami były dla mnie wszystkie filmy i seriale amerykańskie z wczesnych lat 2000, typu „Mean girls” czy „Beverly Hills 90210”. Wiadomo, to klisze, ale my się ich nie baliśmy, bo takie jest założenie tego gatunku i chcieliśmy to mocno wykorzystać. Myślę, że to się świetnie udało. Wszystkim trzem dziewczynom w wejściu w role bardzo pomogły kostiumy i charakteryzacja. – Styl Alicji w ogóle nie jest mój, natomiast bardzo dobrze mi się pracowało i z Andrzejem Sobolewskim, który zajmował się kostiumami, i z beauty teamem, czyli Olą i Kacprem, którzy pozwolili mi tworzyć serialowe looki razem z nimi. Z pewnością kostiumy i makijaż pomagały mi w tej przerysowanej ekspresji emocjonalnej i łatwiej było mi się odkleić od takiego hiperpsychologicznego grania – stwierdziła Helena. – Na pewno pomógł mi kostium wykreowany przez Andrzeja Sobolewskiego, makijaż robiony przez Olę Dutkiewicz i fryzury Kacpra Rączkowskiego. Jak tylko zakładałam ten strój, miałam zrobiony makijaż i włosy, już w makeup busie zamieniałam się w tę postać, włączało mi się alter ego i wchodziły mi od razu gesty Moniki – przyznała Kasia. Sebastian wcielił się w niepokornego Tomka, który musiał zbyt szybko dorosnąć. Inspiracje czerpał po prostu z życia: – Znam takich ludzi, z których mogę sobie „poskładać” Tomka. Znam ich z czasów liceum i trochę późniejszego okresu. W środowisku, w którym się wychowywałem, sporo było takich osób, które musiały przedwcześnie dorosnąć. Aktorzy #BringBackAlice o portrecie pokolenia Z Zapytaliśmy też aktorów o odważną formę serialu i sposób przedstawienia w nim młodych ludzi. Oto, jak odpowiedział nam Marcel: – Na pewno niektórym będzie się wydawało, że opowiadamy o świecie, który nie istnieje i że ludzie się tak nie zachowują. A ja mam przyjaciół i bliskich, którzy przeżyli podobne rzeczy. Oczywiście większość 18-latków nie imprezuje co drugi dzień na jachtach i w penthouse’ach, ale to jest tylko otoczka i kolorowa posypka, która rzecz jasna czemuś służy. Po to pokazujemy blichtr i te „dobre domy”, żeby zaraz je skontrastować z tymi „niedobrymi”. Wszyscy tak naprawdę mamy przekichane jako młodzi ludzie, tyle że każdy na inny sposób. Mamy w serialu komentarz społeczny na temat klasowości i na temat tego, jak te różnice społeczne wpływają na rozwój młodych ludzi i jak pozbawiają ich środków do radzenia sobie z rzeczywistością. Zgodził się z nim Vitalik: – Nie skupiałbym się na tej otoczce, bo forma jest tylko ładnym opakowaniem. Chodzi po prostu o problemy i tragedie, z którymi młodzi ludzie muszą się w dzisiejszych czasach mierzyć. Często są pozostawieni sami sobie, bo nie mają zaufania do dorosłych. Moim zdaniem ten serial opowiada o młodych ludziach, którzy nie czują lub nie mają tego wsparcia i są zdani sami na siebie. – Myślę, że jest to niestety świat bardzo bliski ludziom wchodzącym w dorosłość, którzy doświadczają mnóstwa skrajnych emocji. To na pewno zasługa Dawida, który jest młodym reżyserem i interesuje się sprawami młodych ludzi. Nasi bohaterowie to już nie są dzieci, przeżywają wielkie dramaty, stają przed sytuacjami granicznymi, takimi „być albo nie być”. To nie jest bajka o dzieciach, a serial o prawdziwych ludziach z prawdziwymi emocjami – dodała Kasia. Aktorzy #BringBackAlice o Trójmieście Akcja serialu dzieje się w Trójmieście. Co według aktorów taka lokalizacja dała serialowi i jak ten nadmorski klimat wpłynął na wygląd produkcji? Oddajmy najpierw głos dwójce, która stamtąd pochodzi: Mili z Gdańska i Bartłomiejowi z Gdyni. – Cieszę się, że coraz więcej produkcji tam się kręci. W ogóle Trójmiasto na przestrzeni ostatnich lat bardzo dojrzewa kulturalnie i staje się coraz ciekawszą i barwniejszą lokacją na mapie Polski. Trójmiasto jest obok nas jednym z głównych bohaterów tego serialu. Oglądanie tych lokacji, które znam, jeszcze tak pięknie nakręconych, jest dla mnie ogromną przyjemnością. Stocznie, plaże, morze, lasy – w Trójmieście naprawdę jest co kręcić i fotografować. A piękne kadry są w naszym serialu bardzo ważne – powiedział Bartłomiej. Mila zwróciła też uwagę na samą nadmorską atmosferę: – Ona chyba pomaga wprowadzić i utrzymać tę tajemnicę. Morze i żywioł wody kryją w sobie mnóstwo tajemnic, ale czasami też przerażają. Bardzo cieszyłam, że to się dzieje w Trójmieście, bo to są nieograne tereny, nie jest to znowu Warszawa i te same ulice, które pojawiają się w co drugiej produkcji. – Wydaje mi się, że Trójmiasto jest jeszcze nie w pełni wykorzystanym filmowo miejscem, a ma gigantyczny potencjał. Pochodzę z Wieliczki, więc zawsze było mi bliżej do gór i nigdy nie rozumiałem fenomenu morza. Po tych zdjęciach uświadomiłem sobie, o co w tym chodzi. Morze jest hipnotyzujące, uwalniające, kojące – przyznał Sebastian. Helenę woda również bardzo uspokaja, więc w Trójmieście czuła się wspaniale: – Miałam taki rytuał, że co niedzielę chodziłam nad morze, siadałam na plaży i patrzyłam na wodę, słuchałam muzyki i przygotowywałam się na kolejny tydzień pracy. A ponieważ spędziliśmy tam cztery miesiące, ta chwila spokoju była mi bardzo potrzebna. – Uwielbiam klimat nadmorski, zwłaszcza ten bałtycki. Ma w sobie taką aurę tajemnicy. Morze to jest chłód, wilgoć i wiatr, który sprawia, że przebiega dreszcz. To morze raz jest uspokajające i kojące, a jak nadchodzi sztorm albo burza, to jest groźne i niepokojące. I dokładnie to samo dzieje się w naszym serialu. Niby jest lato i świeci słońce, ale w środku u bohaterów są dreszcze i strach – zauważył Vitalik. Marcelowi i Kasi Trójmiasto głównie kojarzy się z… mocnym wiatrem. – Trójmiasto bardzo mi się podoba, ale w czasie zdjęć nie zawsze było dla nas łaskawe, ponieważ tam strasznie wieje. Jak wiadomo, nawet latem nad polskim morzem bywa różne. Mocno nas wymroziło i niejednokrotnie szczękaliśmy zębami – zwierzyła się Kasia. Wtórował jej Marcel: – Strasznie tam wieje (śmiech). Najgorszy jest ten wiatr. Naszym specjalistom od dźwięku powinno się dać chyba order, że mieliśmy tak mało postsynchronów, a wiało naprawdę cały czas. Największą zaletą Trójmiasta jest jego ogromne zróżnicowanie. Te stocznie, ta piękna starówka i te świetne mieszkania. Lokacje to też ogromna zaleta tego serialu. Michał i Paula mieszkają w tym penthousie na szczycie wieżowca i my rzeczywiście tam kręciliśmy. To jest chyba 38. piętro, a ten wieżowiec to chyba drugi najwyższy budynek w Trójmieście. Nic dziwnego, że tak strasznie nam tam wiało (śmiech). Aktorzy #BringBackAlice o social mediach W serialu bardzo ważne miejsce zajmują media społecznościowe. Ciekawi byliśmy, jakie znaczenie mają one dla aktorów i co sądzą o pracy influencera. Helena w serialu wciela się w rolę popularnej influencerki. A jaki ma stosunek do tego zajęcia w prawdziwym życiu? – Wiem, że to nie jest dla mnie. Ja mam problem z pokazywaniem siebie nawet w zwykłym wywiadzie. To na pewno nie jest moja forma wypowiedzi ani ekspresji. Staram się korzystać z social mediów tylko w ramach świadomego budowania wizerunku i zabawy nim. Nie sądzę, żebym kiedyś uznała, że chcę wejść w to bardziej intensywnie. Natomiast rozumiem, dlaczego to może być atrakcyjne dla innych – przyznała Helena. – Mam bardzo mieszane uczucia, jeśli chodzi o social media i influencerów. Z jednej strony ten świat stwarza ogromne możliwości do zarabiania pieniędzy, budowania marki osobistej i kreowania fajnego contentu. Ale z drugiej strony nigdy nie do końca wiadomo, kto naprawdę jest po tej drugiej stronie. Poza tym ten świat może mieć negatywny wpływ na młodych ludzi. Ale nie chcę tego tak jednoznacznie oceniać – stwierdziła Kasia. – Na początku na pewno służyły mi tylko i wyłącznie po to, żeby mieć kontakt ze znajomymi. Ale widzę, że social media są jakąś wizytówką, szczególnie w przypadku artystów. Twój profil mogą obejrzeć reżyserzy castingu i ludzie z branży, więc chcąc nie chcąc trzeba o niego dbać i go pilnować. Staram się to robić z głową i w zgodzie ze sobą. Jestem tam obecna na tyle, na ile chcę i na własnych zasadach – powiedziała Mila. – Ja w sumie używam ich tylko do pisania do ludzi, ale i tak często posługuję się jeszcze smsami jak skończony dinozaur. Wrzucanie zdjęć czy relacji strasznie mnie stresuje i męczy, bo wymaga ode mnie dużych pokładów ekstrawertyzmu, którego u mnie jest niewiele. Mam atak paniki za każdym razem, gdy klikam „wyślij”, bo wydaje mi się, że z jakiegoś powodu to jest strasznie ważne. Ale tak, social media zdecydowanie mogą być przydatne w pracy aktora – zgodził się Marcel. – Samo bycie influencerem jest świetną formą dostosowania się do obecnych czasów. W końcu dzięki social mediom można zarabiać niebotyczne pieniądze i można stać się kimś sławnym i rozpoznawalnym. Jednak ja wolę sam doświadczać i żyć swoim życiem, a nie patrzeć, jak ktoś inny czegoś doświadcza – uznał Sebastian. – Social media są dobrym narzędziem w pracy aktora i artysty, bo to jest po prostu dobra przestrzeń do poszerzania zasięgów. Jak tworzysz sztukę, to jednak po to, żeby jak najwięcej ludzi to zobaczyło. Ale z drugiej strony social media uzależniają i przyczyniają się do budowania kompleksów. Staram się z tego wyciągnąć jak najwięcej dobra, tak żeby to nie zawładnęło moim życiem i moim wolnym czasem. Wszystko w ramach zdrowego rozsądku – zaznaczył Vitalik. – Ja wykorzystuję social media, żeby podzielić się ze znajomymi swoją skromną twórczością, bo robię zdjęcia na kliszy. Na moim publicznym koncie zamieszczam kadry z produkcji, w których zagrałem, żeby agenci, producenci i reżyserzy mogli zobaczyć moją twarz. Takie konto na Instagramie jest wygodniejsze niż wysyłanie zdjęć. Ich plusem jest dla mnie to, że mogę tam obserwować kontent, który mnie pasjonuje, ludzi, którzy uprawiają parkour oraz aktorów i fotografów – odpowiedział nam Bartłomiej. Premiera dwóch pierwszych odcinków #BringBackAlice już 14 kwietnia na HBO Max.
Helena Englert o aktorstwie i nepo babies: „Nie chcę korzystać ponadprogramowo ze swojego przywileju” [WYWIAD]
Helena Englert otworzyła się na tematy związane z aktorstwem, świadomym wyborem tego zawodu i nepotyzmem. Przeczytaj wywiad z jedną z najbardziej interesujących aktorek młodego pokolenia w Polsce.
Helena Englert jest jedną z tych osób, których rozwój kariery naprawdę miło się obserwuje. Ma niespełna 23 lata i może pochwalić się kilkoma naprawdę interesującymi rolami, w tym w erotyku „Pokusa” oraz serialu HBO „#BringBackAlice”. Jest ambitna, kocha wyzwania i nie ma zamiaru osiadać na laurach. W wywiadzie dla Glamour.pl opowiada o wspomnianych projektach zawodowych, a także o miłości do aktorstwa i cenie, jaką płaci za wykonywanie tego zawodu. Włącza się również do dyskusji o nepo babies, czyli dzieciach znanych osób, które (pozornie) mają łatwiej. Jak sama przyznaje, jest świadoma swojego przywileju i ma zamiar wykorzystać go w słusznej sprawie. Helena Englert w wywiadzie dla Glamour.pl Asia Twaróg: Czy aktorstwo było dla Ciebie naturalnym wyborem? Od zawsze wiedziałaś, że właśnie to chcesz robić w życiu? Helena Englert: Nie, kompletnie nie. Bardzo długo myślałam o projektowaniu ubrań. Chciałam uczyć się w Central Saint Martins i tworzyć modę. Jednak okazało się, że nie umiem szyć i nie cierpię tego robić. Poza tym studiowanie mody wiąże się w dużej mierze z matematyką. No i siedzący tryb pracy jest dla mnie nie do zniesienia. Ale kto wie, może jeszcze kiedyś będę się tym zajmować. Sprawdziłam wszystkie możliwe opcje, zanim zdecydowałam się na tę – według mnie – najbardziej oczywistą. Od zawsze wszyscy pytali mnie o aktorstwo, w końcu tego spróbowałam. I tak wpadłam. Debiutowałaś na ekranie jako dziecko, ale domyślam się, że tę świadomą decyzję o aktorstwie podjęłaś później. Pamiętasz ten moment? Pamiętam swój pierwszy dzień na planie – byłam załamana i uznałam, że nigdy więcej nie chcę tego robić. To było bardzo przytłaczające doświadczenie, nie byłam na nie gotowa. Ale, odpowiadając na twoje pytanie, to był proces, to wydarzyło się troszeczkę poza mną. Nie chciałam rozpoczynać kariery w Polsce. Pracowałam tu, żeby zdobyć doświadczenie, obeznać się z tym światem. Ale miałam plan, żeby skończyć liceum i wyjechać z kraju. Świadomego wyboru dotyczącego wykonywania tego zawodu w Polsce dokonałam dopiero po powrocie ze Stanów Zjednoczonych. Stwierdziłam, że sprawdzę, co się wydarzy, jeśli spróbuję aktorstwa tak na serio, już nie w ramach zabawy. Zaczęłam studia w Polsce – postanowiłam kształcić się w tym kierunku i dawać z siebie wszystko. No i jestem tu, gdzie jestem. No i jak czujesz się w tym miejscu, w którym teraz jesteś? Bardzo dobrze. Jestem szczęśliwa. To znaczy: nie mam za dużo czasu dla siebie, ale ta praca jest moją wielką miłością. Mam możliwość wykonywania tego zawodu i odnoszenia względnego, choćby chwilowego sukcesu. To jest gratyfikacja, o której zawsze marzyłam. Mam nadzieję, że zostanie ona przedłużona o kolejne propozycje pracy, że będę miała ten przywilej, by zajmować się tym dłużej. Tutaj, teraz jestem kontenta, ale już kombinuję, co dalej. Często myślisz o tym, co będzie dalej? Czy raczej skupiasz się na tym, co tu i teraz? W ogóle nie myślę o tym, co tu i teraz, zawsze wybiegam w przyszłość. Zastanawiam się, jak można złapać dany moment i jak – w kontekście samorozwoju – najlepiej z niego skorzystać. Lubię pracować i stawiam sobie kolejne wyzwania. Bardzo nie chciałabym osiąść na laurach. Wiem, że to wszystko jest bardzo ulotne. Dlatego nie chcę rozsiadać się w samozadowoleniu. Praca, praca, praca. Czy to znaczy, że praktykujesz overthinking? Praktykuję overthinking i procrastinating i wszystkie inne tego typu rzeczy (śmiech – przyp. red.). I leżąc na łóżku, stresuję się tym, że nie mam pracy albo że za chwilę mogę jej nie mieć. Domyślam się, że dzieje się to tuż przed snem… Tak. Próbuję spać, ale jest ciężko. Po pracy to niemal niemożliwe ze względu na wysoki poziom adrenaliny, który jest w niej nieodzowny. Gdy tej pracy nie ma, bywa jeszcze trudniej. To chyba wielka zmora tego zawodu. Natomiast delikatna insomnia jest niewielką ceną za możliwość wykonywania tego przepięknego zawodu. Towarzyszy Ci presja związana z tym, że masz znanych, a do tego bardzo cenionych w branży rodziców? Tak, oczywiście. Nie da się uciec od tego całkowicie, ale nie chcę korzystać ponadprogramowo ze swojego przywileju. To nazwisko jest zapożyczone. Sama chcę i muszę na siebie zapracować. Staram się być wszędzie na czas, zawsze korekt i wykonywać swoją pracę najlepiej jak potrafię. Wierzę, że w pewnym momencie to zacznie się bronić samo. Myślę, że już się broni. Dziękuję. Podejrzewam, że słyszałaś o nepo babies i dyskusji, w której jedna ze stron twierdzi, że dzieci znanych osób mają łatwiejszy start, a do tego więcej możliwości. Co sądzisz na ten temat? Jak to wygląda z twojej perspektywy? Nie chcę, by pomyślano, że się do niej porównuję, natomiast Lily-Rose Depp ujęła to fantastycznie. Powiedziała: „nikt mi niczego świadomie nie załatwił, przynajmniej nic nie wiem na ten temat, ale nie jestem naiwna – wiem, że moje nazwisko wygląda ładnie na plakacie”. Bawi mnie amerykańskie słowotwórstwo, uwielbiam je, a określenie nepo baby jest po prostu wisienką na torcie – jest fantastyczne. Moi znajomi śmieją się, że jestem nepo baby. Wiesz, to jest przywilej, którego jestem świadoma, ale – jak wspomniałam wcześniej – z którego staram się nie korzystać ponadprogramowo. Raczej czerpać z niego inspirację. Jednak zastanawiam się, co miałabym zrobić? Zmienić nazwisko? To bardzo dobre pytanie. Chyba najlepsze w tej sytuacji jest robienie tego, co się kocha. Natomiast w momencie, w którym osiąga się sukces, a tym samym zyskuje pewną platformę do komunikacji, warto wykorzystać ten przywilej w słusznej sprawie. „Walczyć” o nią. Po zrobieniu odpowiedniego researchu, mówić o rzeczach, w które się wierzy, których nie można przemilczeć. To jest poziom, do którego chyba jeszcze nie dotarłam. A korzystasz z wiedzy i doświadczenia rodziców? Wiesz co, w ramach próby niebycia nepo baby i, chociaż to nie do końca możliwe, budowania swojej integralności i autonomii, nie odpowiadam na pytania dotyczące rodziców. Tutaj właśnie stawiam granicę. Rozumiem. Fajnie, że w młodym wieku potrafisz stawiać te granice i mówić o tym otwarcie. Jeszcze się tego uczę. W pracy to jest trudniejsze. Szczególnie, gdy masz styczność z kimś, kto jest dla ciebie autorytetem. Nigdy nie chciałabym zostać posądzoną o bycie trudną we współpracy, dlatego bardzo pilnuję etyki zawodowej. Natomiast wywiad jest taką dziwną sytuacją. Służbową, ale zakrawającą o półprywatną. A tej prywatności po prostu bronię. Bo lubię. Lily-Rose Depp przekonuje, że nie jest dzieckiem nepotyzmu. „Nic nie zapewni ci roli, jeśli nie nadajesz się do roli” – twierdzi córka Johnny’ego Deppa i Vanessy Paradis 23-letnia modelka i aktorka zabrała głos w sprawie bycia „nepo baby”, hollywoodzkim dzieckiem nepotyzmu. „Jeśli czyjaś mama lub tata jest lekarzem, a potem dziecko zostaje lekarzem, nie powiesz: „Cóż, Jesteś lekarzem tylko dlatego, że twój rodzic jest lekarzem” – uważa Lily-Rose Depp, córka Johnny’ego Deppa i Vanessy Paradis. Spotykamy się w super momencie, bo tuż przed premierą serialu „#BringBackAlice”, w którym zagrałaś główną rolę. Pokuszę się o stwierdzenie, że ten projekt zasługuje na miano wyjątkowego albo ważnego w twojej dotychczasowej karierze. Jest i ważny, i wyjątkowy. Uważam, że jest to projekt, w trakcie którego powolutku zaczęłam stawać się aktorką. I na pewno ważny element procesu dorastania. Nie wiem, jaki będzie odbiór, ponieważ nie jest to serial, który można włączyć np. do gotowania obiadu. On wymaga od widza wejścia w świat i eklektyczną estetykę, którą proponujemy. Całość jest odklejona od takiej typowej polskości, szarości, niemal anty-magicznego realizmu. Proponujemy widzom kilka niestandardowych i przerysowanych rozwiązań. Gdy obejrzałam ten serial po raz pierwszy, byłam zachwycona i cieszyłam się, że to wyszło. Natomiast oglądając go ponownie podczas premiery, dopatrzyłam się kilku denerwujących rzeczy albo takich, które bym zmieniła. Oczywiście w swoim wykonaniu i sposobie traktowania mojej postaci. Myślałam: „oj, Helcia, mamy jeszcze do porozmawiania”. Ale może jest to związane z tym, że znam ten projekt od samego początku – od pierwszej wersji scenariusza. Naprawdę mam nadzieję, że ludzie to złapią. W każdym wieku. Jednocześnie uważam, że to fantastyczna opcja, by młodzi widzowie zaczęli oglądać polskie seriale. Bo, nie wiem, jak ty, a jesteśmy w podobnym wieku, ale jako nastolatka nie oglądałam polskich seriali. „#BringBackAlice”, czyli historia dwóch zaginionych nastolatek od HBO Max. Co wiemy o nowym polskim serialu z Heleną Englert? Światło dzienne ujrzał nowy polski serial oryginalny od HBO Max. „#BringBackAlice” to wstrząsająca opowieść o dwóch zaginionych nastolatkach z Heleną Englert i Sandrą Drzymalską w obsadzie. Zobaczcie zwiastun i poznajcie szczegóły trzymającej w napięciu produkcji. Ja też nie, ale wydaje mi się, że dziesięć czy nawet pięć lat temu nie było takich seriali w Polsce. To prawda. Nie było też takich platform streamingowych i nie realizowało się takich projektów. To był jeden z powodów, dla których chciałam wyjechać. Nie widziałam tu perspektywy pracy. Wiele się zmieniło. Wraz z wejściem platform streamingowych na rynek, przybyło możliwości pracy dla młodych ludzi. Mam nadzieję, że poskutkuje to odmłodzeniem demografii odbiorców. Niestety nie mam znajomych, którzy są nastolatkami, nie wiem, co interesuje osoby w tym wieku. Na przykład: czy licealiści z Nowowiejskiej oglądaliby „Dziewczynę i kosmonautę”? Ja oglądałam. Chciałam wiedzieć, co dzieje się w branży, a jednocześnie wesprzeć grających tam znajomych. Uważam, że to ważne. Lubisz oglądać produkcje, w których występują Twoi znajomi? Bardzo! Zawsze jestem z nich bardzo dumna, nawet, jeśli to dalecy znajomi. Myślę wtedy: „fajnie, że robimy w Polsce takie rzeczy”. No i, oczywiście, zastanawiam się, dlaczego ja tam nie gram. To taka cudowna zazdrość. Taka, wiesz, totalnie koleżeńska. Natomiast, wracając jeszcze do „#BringBackAlice”, jestem ciekawa, czy dzieciaki, z którymi przyjaźniłabym się w okresie dorastania, oglądałyby ten serial. I mam nadzieję, że tak, że zaproponujemy młodym widzom coś, co będzie – mówiąc językiem naszej produkcji – #relatable, że będzie po prostu fajne. Już teraz serial „#BringBackAlice” jest określany jako polska odpowiedź na „Euforię” albo „Euforia” po polsku. Jak reagujesz na takie porównania? Porównania do „Euforii” schlebiają, ale jednocześnie bywają problematyczne. To jest tak wysoko postawiona poprzeczka, że nie mamy możliwości do niej doskoczyć. Wiesz, jesteśmy w Polsce, co trochę nas ogranicza, chociażby pod względem budżetowym. Natomiast my nawet nie próbowaliśmy zbliżyć się do tej produkcji. Nie chcieliśmy powielać czegoś, co już było. I to jeszcze na tej samej platformie, czyli HBO. Skupiliśmy się na stworzeniu nowego gatunku. To było tak bardzo skomplikowane, że na początku reżyser, Dawid Nickel, czy producentki nie były w stanie nam wytłumaczyć, o co dokładnie chodzi. Podczas rozmów wspominano „Euforię”, ale również „Riverdale”, a nawet „Szkołę dla elity”. Robiłam wtedy wielkie oczy, obruszałam się, nie do końca wiedziałam, co z tego wyjdzie. Dopiero po obejrzeniu jednego z odcinków po pierwszym montażu, ale jeszcze przed tak zwanymi dokrętkami, zrozumiałam, z jakim projektem mam do czynienia. To coś zupełnie innego niż zakładałam. W tym wypadku chodzi o opakowany w brokat i blichtr kryminał, czyli faworyt gatunkowy polskiej widowni. Z innych wywiadów dowiedziałam się, że Inez, czyli bohaterka, którą zagrałaś w filmie „Pokusa”, w ogóle nie jest do ciebie podobna. A jak to jest w przypadku Alicji? Łączy was coś? To jest serial, który opowiada o bardzo bogatych ludziach. Bogatszych ode mnie. O wiele. Natomiast na takim bardzo podstawowym, poziomie mamy ze sobą wiele wspólnego. Nie chcę zabrzmieć arogancko, ale wywodzę się z uprzywilejowanego miejsca w społeczeństwie. Alicja również. To już więcej niż w przypadku Inez. Poza tym ta bohaterka ma pewne cechy osobowości, które są mi bliskie. Choć bywa u niej bardzo, bardzo ciemno. Momentami jest naprawdę złym człowiekiem – mam nadzieję, że ja aż taka nie jestem. Mimo jej mankamentów, a jest ich wiele, lubię ją. Na pewno za nią tęsknię i darzę ją ogromną czułością. Z Inez było inaczej. Gdybym poznała ją w prawdziwym życiu, myślę że byśmy się nie zaprzyjaźniły. Dlatego zagranie jej stanowiło pewnego rodzaju wyzwanie, co też jest wspaniałe. Nie czuję potrzeby „bronienia” moich postaci, upartego kreowania ich na dobrych ludzi. Szczerze mówiąc, oglądając filmy, czarne charaktery wydają mi się ciekawsze. Harley Quinn jest zawsze bardziej interesująca niż jej ofiary. Nawet jeśli to one są głównymi bohaterami czy bohaterkami. Chciałabym zmierzyć się z Alicją. Myślę, że – w przeciwieństwie do Inez – przegrałabym z nią. Pod względem osobowościowym na pewno. I to jest super – grać postać, która jest bardziej inteligentna ode mnie, bardziej wyrachowana, ma więcej materialnie, emocjonalnie i psychologicznie. Musisz wtedy wspiąć się wyżej niż zakłada twój background. To jest bardzo ciekawe, dlatego cieszę się, że mogłam to zrobić. Nie wiem, czy można i czy w ogóle da się to generalizować, ale spróbujmy: czy łatwiej jest grać postaci, do których jest się podobną? Nie wiem. Niedługo zaczynam pracę nad projektem, w którym mam grać chłopca. I to będzie najlepsza zabawa na świecie. Nie lubię niczego, co jest łatwe. Im dziwniej, tym fajniej, bo dzięki temu mogę się rozwijać. Wydaje mi się, że jeśli nawet są gdzieś te podobieństwa, to nie korzysta się z nich do końca świadomie. Przygotowując się do roli, nie myślę: „okej, łączy nas to i to, więc będzie łatwo”. Z drugiej strony, wiedząc, że dana postać jest kompletnie inna, można ulepić sobie tego człowieczka z gliny, nie martwiąc się o to, jaki jest jej kolor. Według mnie wszystko sprowadza się do wspomnianego rozwoju i do poszukiwania kolejnych wyzwań. Jeżeli to czuję, jestem absolutnie zachwycona. Możesz powiedzieć coś więcej o tej nowej roli? Niestety jeszcze nie. Natomiast jestem bardzo podekscytowana tą pracą. No dobrze, a masz jakąś wymarzoną rolę? Mam, jedną. Jakiś czas temu byłam o krok od niej. Nie powiem, co to jest, ponieważ wierzę, że jeszcze kiedyś to się wydarzy. I jak to się stanie, powiem ci, że to było właśnie to. W takim razie trzymam Cię za słowo i trzymam kciuki za tę rolę. Nie dziękuję, żeby nie zapeszyć.