To film wymagający, momentami bardzo trudny, a jednocześnie niezwykle ważny. Każdy powinien go zobaczyć!
Są filmy, na które trudno się zdobyć, choć wszyscy wiedzą, że trzeba je zobaczyć. „Lista Schindlera” należy właśnie do tej kategorii. To poruszające kino o Zagładzie, które mimo upływu lat wciąż robi ogromne wrażenie i pozostaje jednym z najważniejszych głosów w filmowej opowieści o XX wieku.
To kino wymagające, momentami bardzo trudne, ale jednocześnie niezwykle ważne. „Lista Schindlera” wciąż zajmuje szczególne miejsce wśród filmów historycznych. O czym jest „Lista Schindlera”? „Lista Schindlera” z 1993 roku to jeden z najbardziej rozpoznawalnych filmów podejmujących temat Holokaustu. Produkcja opowiada historię niemieckiego przedsiębiorcy Oskara Schindlera, który w czasie II wojny światowej ocalił ponad tysiąc Żydów, zatrudniając ich w swojej fabryce. Gdy film trafiał do kin, wielu widzów miało jeszcze osobisty kontakt ze świadkami Zagłady. Dziś, po dekadach, kontekst odbioru jest inny. Bezpośrednich świadków jest coraz mniej, a pamięć o wydarzeniach wojennych coraz częściej funkcjonuje poprzez relacje rodzinne, miejsca pamięci oraz właśnie dzieła kultury. „Lista Schindlera”: historia, która trafiła do masowej wyobraźni Ogromne znaczenie filmu polega na tym, że przeniósł on znane historykom świadectwa do szerokiego obiegu kultury popularnej. Reżyser, wcześniej kojarzony głównie z widowiskowym kinem rozrywkowym, zdecydował się na opowieść znacznie bardziej powściągliwą i dramatyczną. Co ciekawe, produkcja powstała stosunkowo szybko i przy umiarkowanym budżecie, a mimo to okazała się ogromnym sukcesem zarówno artystycznym, jak i frekwencyjnym. Film zdobył siedem Oscarów i zarobił setki milionów dolarów na całym świecie, trafiając jednocześnie do bardzo szerokiej publiczności. Oskar Schindler, bohater nieoczywisty Scenariusz powstał na podstawie książki Thomasa Keneally’ego i przedstawia Schindlera jako postać daleką od jednoznaczności. Na początku poznajemy go jako przedsiębiorcę nastawionego na zysk korzystającego z wojennej koniunktury, lubiącego luksus i towarzystwo wpływowych ludzi. Z czasem jednak bohater przechodzi wyraźną przemianę. Z cynicznego oportunisty staje się kimś, kto zaczyna ryzykować własny majątek i bezpieczeństwo, by ratować swoich pracowników. Ta ewolucja stanowi jeden z najważniejszych elementów narracji. Film nie traci przy tym z oczu skali tragedii. Historia Schindlera pokazana jest jako wyjątkowy przypadek na tle ogromu zbrodni. To przypomnienie, że nawet pojedyncze ocalone życie ma znaczenie. Siła obrazu i filmowych środków Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów filmu jest jego forma wizualna. Czarno-białe zdjęcia budują dokumentalny klimat i podkreślają surowość opowieści. Twórcy często rezygnują z dosłowności na rzecz sugestywnych symboli, jak słynny motyw dziewczynki w czerwonym płaszczu. Narracja prowadzona jest spokojnie, bez nadmiernego patosu, a emocje budowane są poprzez detale, aktorstwo i muzykę. Dzięki temu film oddziałuje na widza w sposób intensywny, ale jednocześnie wyważony. Mimo ogromnego uznania „Lista Schindlera” nie uniknęła kontrowersji. Dla wielu widzów była dowodem na to, że kino głównego nurtu może skutecznie przybliżać historię Zagłady szerokiej publiczności. Inni zwracali uwagę, że hollywoodzka forma niesie ze sobą ryzyko uproszczeń. Pojawiały się również głosy, że opowieść ocaleniu Żydów została pokazana przede wszystkim przez pryzmat niemieckich bohaterów. Sam twórca podkreślał jednak, że nie próbował stworzyć ostatecznej historii Holokaustu, lecz jedną z wielu możliwych narracji. Gdzie obejrzeć film „Lista Schindlera”? Obecnie „Lista Schindlera” nie jest dostępna w stałej ofercie popularnych platform streamingowych w Polsce. Film bywa jednak okresowo udostępniany w serwisach VOD oraz emitowany w telewizji, dlatego warto co jakiś czas sprawdzać aktualne biblioteki platform i program TV. Produkcję można także znaleźć w wydaniach na DVD i Blu-ray.
Ostatnie sceny filmu zostawiają widza w ciszy. Ten wstrząsający thriller z Russellem Crowe powinien zobaczyć każdy z nas!
To thriller o rozmowie, która wydarzyła się naprawdę... „Norymberga” pokazuje, co działo się za kulisami procesu nazistowskich zbrodniarzy i jak trudno było oddzielić prawdę od manipulacji, nawet w czterech ścianach gabinetu psychiatrycznego.
„Norymberga” to thriller, który nie próbuje rekonstruować historii przez wielkie symbole, lecz przez intymne starcie dwóch ludzi zamkniętych w pokoju przesłuchań. James Vanderbilt, autor scenariuszy do „Zodiaka” i „Krzyku”, sięga po wydarzenia, które ukształtowały fundamenty współczesnego prawa międzynarodowego. Filtruje je przez pojedynek psychologa z jednym z najpotężniejszych ludzi III Rzeszy. Procesy norymberskie: świat musiał spojrzeć prawdzie w oczy W listopadzie 1945 roku w sali 600 norymberskiego Pałacu Sprawiedliwości stanęli przed sądem ludzie odpowiedzialni za największe zbrodnie XX wieku: od architektów Holokaustu, przez twórców polityki eksterminacji, po czołowych propagandystów III Rzeszy. Wybrano Norymbergę nie tylko ze względów symbolicznych. To tu odbywały się nazistowskie zjazdy, tu formułowano ustawy rasowe, tu kształtowano aparat terroru. To właśnie tam, w procesie trwającym od listopada 1945 do października 1946 roku, po raz pierwszy w historii powołano trybunał zdolny sądzić zbrodnie przeciw ludzkości. Spośród oskarżonych, wśród których znaleźli się Hans Frank, Joachim von Ribbentrop, Alfred Rosenberg czy Wilhelm Keitel, dwunastu skazano na śmierć. Hermann Goering, druga osoba w nazistowskiej hierarchii, uniknął wykonania wyroku, popełniając samobójstwo. Po głównym procesie odbyło się jeszcze 12 kolejnych, dotyczących funkcjonariuszy obozów koncentracyjnych, niższych rangą oficerów SS, urzędników i tych, którzy podtrzymywali propagandowy aparat reżimu. „Norymberga”: najbardziej poruszający film 2025 roku? Film Vanderbilta nie odtwarza przebiegu procesu dzień po dniu. Zamiast tego wprowadza widza za kulisy, tam, gdzie decydowały się kwestie niewidoczne na sali sądowej: w gabinety, szpitale, pokoje przesłuchań. W centrum opowieści znajduje się relacja młodego wojskowego psychiatry, Douglasa Kelleya, z Hermannem Goeringiem. To starcie dwóch umysłów – błyskotliwego manipulatora, który potrafił porwać za sobą miliony, oraz lekarza próbującego zrozumieć, co kryje się za charyzmą człowieka odpowiedzialnego za systemową machinę śmierci. W rolach głównych zobaczymy Russella Crowe’a i Ramiego Maleka. To zestawienie budzi ogromne oczekiwania. Nic dziwnego, że już po premierze na festiwalu w Toronto film zebrał jedne z najdłuższych owacji w historii imprezy. Russell Crowe tworzy kreację gęstą, mroczną, pełną intelektualnej przewrotności. Jego Goering to człowiek, który rozumie mechanizmy władzy, wie, jak działa manipulacja i do ostatniej chwili próbuje zachować kontrolę. Rami Malek jako Kelley stanowi jego przeciwieństwo: skupiony, wyciszony, rozdarty między zawodowym obowiązkiem a moralnym lękiem przed tym, jak blisko musi podejść do człowieka, którego zbrodnie przekraczają wszelkie granice wyobraźni. Za obraz odpowiada Dariusz Wolski, operator znany z zamiłowania do światłocienia i klaustrofobicznej dynamiki kadrów. Zamiast batalistycznych panoram dostajemy trzask lamp, spojrzenia, drżenie dłoni i światło przypominające o tym, że prawda rzadko bywa czarno-biała. Psychologia zła: sedno filmu, którego nie da się rozbroić milczeniem „Norymberga” nie wzbudza wątpliwości co do winy. Ta została już przecież udowodniona. Film pyta o źródła: jak powstaje system, który pozwala na ludobójstwo? Dlaczego tak wielu ludzi poszło za retoryką Goeringa? Jak działa urok przywódcy, który łączył inteligencję, ego i brutalność w jedno? To miejsca, w których kino styka się z książką „22 Cells in Nuremberg” Douglasa Kelleya – zapisem rozmów prowadzących do wniosków, które tuż po wojnie uznano za zbyt niebezpieczne, by mówić o nich głośno. Kelley zauważał, że zło nie zawsze rodzą „potwory”, ale ludzie, którzy potrafią opakować swoje idee w język charyzmy i obietnicy. Ostatnie sceny filmu zostawiają widza w ciszy. Nie tylko dlatego, że znamy historyczne wyroki, lecz dlatego, że „Norymberga” może pogłębiać współczesne lęki. Mechanizmy, które doprowadziły do katastrofy XX wieku, nie zniknęły, tylko jedynie zmieniły formę. Film trafił do polskich kin 28 listopada 2025 roku. View oEmbed on the source website
Ten film ma już 25 lat, ale dalej rozdziera serce. Ja nie płakałam. Ja wyłam
Są filmy, które zostają z nami na lata – nie przez efekty specjalne, ale przez emocje, które wywołują. „Patriota” Rolanda Emmericha z 2000 roku to właśnie taki tytuł. Dramat wojenny z Melem Gibsonem rozdziera serce i nie pozwala oderwać wzroku, nawet gdy łzy zasłaniają ekran.
W tym artykule: 1. „Patriota” – fabuła 2. „Patriota” – obsada 3. „Patriota” – nagrody 4. „Patriota” – recenzja 5. „Patriota” – gdzie obejrzeć? Minęło już 25 lat, odkąd historia Benjamina Martina pojawiła się w kinach, a wciąż porusza – nie tylko scenami bitewnymi, ale tym, co dzieje się między nimi: ojcowską miłością, stratą i desperacką walką o rodzinę. To więcej niż film o wojnie. To film o człowieczeństwie, które nie zawsze przetrwa bez walki. „Patriota” – fabuła Akcja filmu toczy się w Karolinie Południowej w czasach amerykańskiej wojny o niepodległość. Benjamin Martin, weteran wojny z Francuzami i Indianami, teraz samotnie wychowuje siedmioro dzieci i stara się żyć spokojnie jako farmer. Wszystko zmienia się, gdy jego najstarszy syn Gabriel wbrew woli ojca dołącza do rewolucyjnej armii. Gdy tragiczne wydarzenia dotykają jego rodzinę, Benjamin – mimo początkowego oporu – chwyta za broń i staje na czele oddziału partyzantów. To opowieść o cenie wolności, ale przede wszystkim o tym, co człowiek jest w stanie zrobić, by ochronić swoich bliskich – nawet, gdy oznacza to porzucenie własnych przekonań. „Patriota” – obsada W roli głównej występuje Mel Gibson jako Benjamin Martin – ojciec, wojownik i symbol walki o wolność. Towarzyszą mu m.in.: Heath Ledger jako Gabriel Martin, idealista, syn Benjamina, Jason Isaacs jako bezlitosny pułkownik William Tavington, Joely Richardson jako Charlotte, szwagierka Benjamina i jego późniejsza partnerka, Chris Cooper jako pułkownik Harry Burwell, Tom Wilkinson jako generał Lord Cornwallis. To najlepszy polski serial kryminalno-sensacyjny. W obsadzie Agata Kulesza i Maciej Musiał Polskie seriale kryminalne cieszą się coraz większą popularnością. Niedawno światło dzienne ujrzał trzeci sezon jednej z lepszych produkcji z tego gatunku. Intrygująca fabuła, spiski, napięcie i gwiazdorska obsada zagwarantowały (ogromny) sukces. Poznajcie szczegóły. Film stał się ważnym momentem w karierze Heatha Ledgera, który przykuł uwagę widzów na całym świecie – zanim jeszcze stał się ikoną dzięki roli Jokera. „Patriota” – nagrody Choć „Patriota” nie zdobył Oscara, został nominowany w trzech kategoriach: najlepsza muzyka (John Williams), najlepsze zdjęcia (Caleb Deschanel), najlepszy dźwięk. Film otrzymał również nominacje do Złotych Globów i innych prestiżowych nagród. Choć opinie krytyków były podzielone, widzowie pokochali emocjonalną historię i epicki rozmach produkcji. „Patriota” – recenzja Choć reżyser Roland Emmerich kojarzy się raczej z widowiskami typu „Dzień Niepodległości”, w „Patriocie” pokazuje zupełnie inne oblicze – bardziej intymne i dramatyczne. Film nie ucieka od patosu, ale nie robi z historii bajki. Śmierć, strata, trudne wybory – to wszystko pokazane jest tu z dużym ładunkiem emocjonalnym. Mel Gibson w roli zranionego ojca wypada autentycznie i charyzmatycznie. Heath Ledger dodaje historii lekkości i świeżości, a Jason Isaacs budzi autentyczny strach jako bezlitosny antagonista. Owszem, film miejscami upraszcza historię, ale nie sposób odmówić mu siły oddziaływania. To jeden z tych tytułów, przy których płaczesz nie raz, a wiele razy – i za każdym razem równie mocno. „Patriota” – gdzie obejrzeć? Film „Patriota” dostępny jest obecnie m.in. na platformach Netflix, HBO Max, Amazon Prime Video oraz Apple TV (w modelu VOD). Warto jednak sprawdzić aktualną ofertę, bo dostępność może się zmieniać. Jeśli jeszcze go nie widziałaś lub nie widziałeś – przygotuj chusteczki. Jeśli już znasz – może czas wrócić po 25 latach i przypomnieć sobie, dlaczego ten film tak bardzo porusza?
Dogłębnie poruszający polski melodramat osadzony w burzliwych realiach lat 60. Lepiej przygotujcie chusteczki!
Ten film wciąga widzów w burzliwy okres polskiej historii, ukazując go przez pryzmat młodzieńczej miłości. Przypomina nieco klasyczne dramaty o kochankach z dwóch różnych światów. Jednak to, co czyni produkcję wyjątkową, to nie tylko opowieść o uczuciu, ale też umiejętność oddania ducha tamtych czasów – pełnych napięć, nadziei i walki o ideały.
W tym artykule: 1. „Marzec '68” – fabuła 2. „Marzec '68” – obsada i twórcy 3. „Marzec '68” – opinie 4. „Marzec '68” – gdzie obejrzeć? Mimo wnikliwego przedstawienia tła historycznego i emocjonalnej siły historii „Marzec '68” spotkał się z mieszanymi opiniami. I w głównej mierze nie były one zbyt przychylne. Skąd te negatywne głosy? Nie do końca je rozumiem. Czy faktycznie film nie spełnił oczekiwań, czy może dotyka tematów, które wciąż budzą kontrowersje? Poznajcie szczegóły. „Marzec '68” – fabuła „Marzec '68” to polski melodramat osadzony w burzliwych realiach końca lat 60., kiedy to studenckie protesty przeciwko cenzurze i represjom przerodziły się w dramatyczną falę antysemityzmu, zmuszając tysiące Polaków żydowskiego pochodzenia do emigracji. Na tym tle rozgrywa się historia miłosna Hani i Janka – dwojga młodych ludzi z kompletnie różnych światów. Ona pochodzi z rodziny żydowskiej, on jest synem wysoko postawionego funkcjonariusza MSW. Ich uczucie rozwija się w cieniu politycznych zawirowań, które nie tylko zagrażają ich miłości, ale i całemu ich dotychczasowemu życiu. Ten amerykański thriller spiskowy z Robertem De Niro nie da wam spokoju Ten serial będziecie chcieli obejrzeć od początku do końca za jednym razem. To pełen emocji i akcji thriller spiskowo-polityczny, który trzyma w napięciu. W roli głównej? Robert De Niro. Poznajcie szczegóły tej nowej produkcji. Film unika patetycznej narracji — zamiast tego skupia się na emocjach i osobistych dramatach bohaterów. Hania i Janek to postacie z krwi i kości, których codzienne życie – studenckie zabawy, pasja do sztuki, marzenia o przyszłości – zostaje brutalnie przerwane przez siły, na które nie mają wpływu. Twórcy wykorzystują wydarzenia historyczne jako tło, ale nie tracą z oczu tego, co najważniejsze – uniwersalnej opowieści o miłości, buncie i konieczności dokonywania trudnych wyborów w obliczu dziejowych zawirowań. „Marzec '68” – obsada i twórcy W głównych rolach wystąpili świetni aktorzy młodego pokolenia — Ignacy Liss, który wcielił się w Janka Wolickiego oraz Vanessa Aleksander jako Hania Bielska. Partnerują im Ireneusz Czop i Edyta Olszówka, wcielający się w rodziców Janka, oraz Mariusz Bonaszewski i Anna Radwan jako rodzice Hani. W obsadzie znaleźli się także Oskar Hamerski, Jerzy Bończak, Maria Mamona oraz Marek Kalita i Juliusz Chrząstowski. Dobór aktorów naprawdę robi wrażenie. „Marzec '68” to produkcja w reżyserii Krzysztofa Langa („Papierowe małżeństwo”, „Śniadanie do łóżka”), który razem z Andrzejem Gołdą („25 lat niewinności”, „Doppelgänger. Sobowtór”, „Pakt”) napisał także scenariusz. Zdjęcia do filmu zrealizował Arkadiusz Tomiak, a za muzykę odpowiada Bartłomiej Gliniak. Montażem zajął się Rafał Listopad, a scenografię przygotowała Ewa Skoczkowska. Kostiumy zaprojektowała Dorota Roqueplo. „Marzec '68” – opinie Opinie na temat „Marzec '68” są podzielone. W dyskusjach, szczególnie na portalu Filmweb (gdzie został oceniony na 6,6/10), pojawiają się głosy sugerujące, że część pozytywnych recenzji może pochodzić od internetowych trolli. Film bywa porównywany do „Gierka”, który również spotkał się z mieszanymi recenzjami, ale mimo to wzbudzał nadzwyczajny entuzjazm u części widzów. Niezależnie od kontrowersyjnych opinii, „Marzec '68” można postrzegać jako wartościową lekcję historii, ale też opowieść o sile uczucia. „Marzec '68” – gdzie obejrzeć? Film „Marzec '68” miał swoją premierę w 2022 roku, a teraz dostępny jest na Netflixie. Warto go obejrzeć, choćby po to, by poczuć historyczny klimat tamtych czasów i wciągnąć się w nieprawdopodobną historię miłości. View oEmbed on the source website
„Nieporozumienie i profanacja”. Ten dostępny na Netflixe polski film was zachwyci albo totalnie rozczaruje
Ten film biograficzny maksymalnie podzielił widzów. Produkcja z Borysem Szycem w roli głównej od niedawna dostępna jest w streamingu. Warto obejrzeć?
W tym artykule: 1. „Piłsudski” – fabuła, obsada i twórcy 2. „Piłsudski” – recenzja 3. „Piłsudski” – gdzie obejrzeć? Ten film biograficzny maksymalnie podzielił widzów. Jedni: „Szyc najlepszy w swojej karierze”, drudzy: „Kpina z widza”. Przyglądamy się bliżej „Piłsudskiemu” z Borysem Szycem w roli głównej. „Piłsudski” – fabuła, obsada i twórcy Film Michała Rosy przenosi widzów w mniej znany okres życia Józefa Piłsudskiego, koncentrując się na latach przed wybuchem I wojny światowej, kiedy przyszły Marszałek Polski staje się rewolucjonistą i bojownikiem o niepodległość. Akcja rozpoczyna się w 1901 roku, gdy Piłsudski ucieka ze szpitala psychiatrycznego i ponownie angażuje się w działalność niepodległościową, organizując zamachy na rosyjskich urzędników oraz zuchwałe napady, mające na celu pozyskanie funduszy na walkę o wolność. Film nie tylko skupia się na wątkach politycznych i militarnych, ale także ukazuje życie prywatne Piłsudskiego, jego złożone relacje z żoną oraz kochanką. Twórcy z odwagą zagłębiają się w kontrowersje związane z postacią bohatera, przedstawiając go nie jako pomnikową figurę, lecz jako człowieka pełnego wewnętrznych konfliktów, rozdartego między osobistymi uczuciami a nieustanną misją. W tytułowej roli Józefa Piłsudskiego występuje Borys Szyc. Obok niego Magdalena Boczarska jako Maria Piłsudska oraz Maria Dębska w roli Aleksandry Szczerbińskiej (kochanki). Jan Marczewski gra Walerego Sławka, a Józef Pawłowski wciela się w Aleksandra Sulkiewicza. W obsadzie znaleźli się także Tomasz Schuchardt jako Aleksander Prystor, Kamil Szeptycki w roli Kazimierza Sosnowskiego oraz Filip Kosior jako Tadeusz Kasprzycki. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Michał Rosa, zdjęcia do filmu wykonał Piotr Śliskowski, a muzykę skomponował Stefan Wesołowski. „Piłsudski” – recenzja W „Piłsudskim” mamy do czynienia z interesującą interpretacją życia marszałka, która ukazuje go na tle burzliwych wydarzeń historycznych. Reżyser Michał Rosa postarał się oddać realistyczny klimat epoki, ale wprowadza też kilka artystycznych elementów, które nadają filmowi emocjonalny wymiar. Historia jest opowiedziana w sposób dość liniowy, co sprawia, że przypomina klasyczne biografie, jednak nie brakuje w niej zaskakujących momentów i dramatycznych zwrotów akcji. Borys Szyc w roli Piłsudskiego przykuwa uwagę. Jego interpretacja postaci jest przekonująca, choć zdarzają się momenty, w których wydaje się nieco przerysowana. Magdalena Boczarska i Maria Dębska również popisały się niemałym kunsztem aktorskim, dlatego szkoda, że ich nie zostały bardziej rozwinięte. To z pewnością mocniej zaangażowałoby widza w seans. Film spotkał się ze skrajnie mieszanymi opiniami. Jednych zachwyca, innych totalnie rozczarowuje: My nie chcemy narzucać wam swojego zdania – jeśli lubicie tego typu produkcje, sami przekonajcie się, jak Borys Szyc wypada w roli Piłsudskiego. „Piłsudski” – gdzie obejrzeć? Film „Piłsudski” znajdziecie na Netflixie i TVP VOD, a zwiastun poniżej: View oEmbed on the source website
Ta historia zelektryzowała całą Polskę. Zaginęły matka i córka, a prawda o ich losie okazała się brutalna
W 2022 roku w Częstochowie zaginęły matka i córka. Na policję zgłosiła się babcia 15-letniej Oliwii, która nie mogła się z nią skontaktować. Jak skończyła się historia, o której usłyszała cała Polska? Ja dowiedziałam się o niej z podcastu Justyny Mazur „Piąte: nie zabijaj”.
W tym artykule: 1. Podcasty kryminalne – dlaczego warto? 2. Zaginięcie matki i córki w Częstochowie w lutym 2022 – szczegóły Podcasty, także te kryminalne, cieszą się coraz większą popularnością. Justyna Mazur, niegdyś blogerka, jako jedna z pierwszych w Polsce zaczęła prowadzić słuchowisko o tematyce zabójstw i zaginięć. Nie mogło zatem w jej programie zabraknąć historii o dwóch częstochowiankach, które w lutym 2022 roku nagle... zniknęły. Niestety sprawa ma tragiczny finał. Podcasty kryminalne – dlaczego warto? Podcasty towarzyszą mi w mojej codzienności już od kilku lat. Codziennie chodzę na długie spacery z psami, trenuję, sporo jeżdżę samochodem i w tym czasie słucham swoich ulubionych audycji. Robię to głównie za pomocą Spotify, ale polecam też zajrzeć na YouTube. Szczególnie wciągają mnie historie kryminalne. Jednym z najpopularniejszych podcastów o tej tematyce jest „Piąte: nie zabijaj” Justyny Mazur. Właściwie nie oglądam telewizji i nie słucham radia, więc o większości takich przypadków dowiaduję się właśnie z programu Justyny. Tak było też ze sprawą 45-letniej Aleksandry i 15-letniej Oliwii, które prawie 3 lata temu zaginęły w Częstochowie. Nie spodziewałam się takiego finału tej historii. To kolejna sprawa, która uświadomiła mi, że potencjalni zabójcy są wśród nas... Ten postapokaliptyczny serial to hit Netflixa. Ukazuje katastrofalne skutki zmiany klimatu Przez nieudany eksperyment ludzkość zmierza ku wymarciu. Ziemia pogrąża się w okrutnej, mroźnej zimie, a pociąg okazuje się być ostatnim miejscem, w którym można przeżyć... Zaginięcie matki i córki w Częstochowie w lutym 2022 – szczegóły Zaniepokojona Babcia Oliwii zgłosiła na policji zaginięcie kobiet 11 lutego 2022. Dzień wcześniej rozmawiała z wnuczką, która już wtedy nie mogła skontaktować się ze swoją mamą. Dała znać, że 45-latka najprawdopodobniej znajduje się na swoim ogródku działkowym z eksprzyjacielem – Krzysztofem R. Aleksandra zerwała kontakty z mężczyzną rok wcześniej, a ten w odwecie... pozbawił życia ją i jej córkę. Zwłoki ukrył w kompleksie leśnym w miejscowości Romanów. W toku śledztwa okazało się, że zamontował w pokoju dziewczynki ukrytą kamerę, a w swoim telefonie miał pliki z jej rozebranym wizerunkiem. To jednak nie wszystko – sprawa ta zawiera dużo więcej tragicznych szczegółów, które poznacie w odcinku „Piąte: nie zabijaj” pt. „W ciele samarytanina. Zaginięcie Matki i Córki: Aleksandry W. i Oliwii W.”. Polecam fanom kryminałów! View oEmbed on the source website
„Chłopki”: Chciałabym, żeby to była fikcja. Niestety te historie wydarzyły się naprawdę [recenzja]
„Chłopki. Opowieść o naszych babkach” to książka, która zmusza do refleksji i zmienia perspektywę. Wciąga, porusza, ale nie jest propozycją na jeden wieczór czy weekend. Możesz odłożyć ją na półkę, ale historie tych kobiet zostaną z tobą na długo.
W tym artykule: „Chłopki. Opowieść o naszych babkach” autorstwa Joanny Kuciel-Frydryszak „Chłopki”: recenzja. Niestety to nie jest fikcja „Chłopki” kiedyś i dziś. Choć wiele się zmieniło, te historie są nadal aktualne Po „Służących”, które kilka lat temu osiągnęły całkiem duży sukces na rodzimym rynku wydawniczym, przyszedł czas na „Chłopki”. Joanna Kuciel-Frydryszak przenosi się wraz ze swoimi czytelnikami i czytelniczkami z miasta na wieś, by opowiedzieć przejmujące historie kobiet, żyjących tam około sto lat temu (a nawet mniej). Daje przestrzeń tym, które przez wieki były zupełnie pomijane, z którymi nikt się nie liczył, o których nie przeczytamy w podręcznikach do historii. Pisze o pracujących na roli dzieciach, o wydawanych za mąż wbrew ich woli dziewczynach, o harujących od rana do nocy kobietach w różnym wieku. O naszych babciach, prababciach, ich siostrach i koleżankach. Trochę o każdej z nas. „Chłopki. Opowieść o naszych babkach” autorstwa Joanny Kuciel-Frydryszak Joanna Kuciel-Frydryszak wykonała tytaniczną pracę już na etapie researchu. Dotarła do źródeł książkowych i prasowych, do badań społecznych, a także do wielu materiałów prywatnych, np. pamiętników. Porozmawiała z potomkami oraz potomkiniami swoich (przyszłych) bohaterek. A to wszystko, by jak najrzetelniej przedstawić realia, w jakich żyły wiejskie kobiety w Dwudziestoleciu międzywojennym. Autorka wzięła pod lupę różne tematy i problemy, w tym m.in. ograniczony dostęp do edukacji, patriarchat oraz związany z nim brak możliwości decydowania o sobie – swoim życiu oraz ciele. Bibliografia jest naprawdę imponująca i nie ustępuje nawet publikacjom naukowym. „Chłopki. Opowieść o naszych babkach” to, po prostu, doskonały reportaż historyczny. Przejmujący, wzruszający i wciągający od pierwszej do ostatniej strony. „Chłopki”: recenzja. Niestety to nie jest fikcja Muszę przyznać, że regularnie płaczę na filmach, natomiast czytając, zdarza się to o wiele, wiele rzadziej. W tym przypadku kilka razy nie potrafiłam opanować łez. Czytałam tę książkę dość długo, powoli. Nie ze względu na objętość książki (496 stron), tylko ciężar emocjonalny, jaki towarzyszy przytoczonym przez Joannę Kuciel-Frydryszak historiom. Jej bohaterki nie żyły dla siebie, tylko dla innych. Pracowały codziennie. Od świtu do nocy, ponad własne siły. Wiele z nich było ofiarami przemocy fizycznej, psychicznej czy ekonomicznej. W zasadzie wszyscy, na czele z ojcami i mężami, mieli prawo do decydowania o ich życiu, tylko nie one same. Nie mogłam, a właściwie nie chciałam uwierzyć, że to, co opisała, działo się naprawdę, było na porządku dziennym. Życzyłam sobie, aby to była fikcja. Niestety – codzienność kobiet z klasy ludowej w tamtych czasach była niewyobrażalnie trudna, wręcz brutalna. 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać, a potem przekazać dalej Są takie książki, które otwierają głowę, dają impuls do zmiany. Pomagają, lepiej zrozumieć sytuację kobiet we współczesnym świecie, jak i oswajają z własnym ciałem, seksualnością. Są bodźcem do sprawienia sobie szeroko pojętej przyjemności, zawalczenia o siebie tu i teraz. Ostrzegamy: od tych pozycji trudno się oderwać! Nie byłabym sobą, gdybym nie zwróciła uwagi na drugą część tytułu, czyli „Opowieść o naszych babkach”. Uważam, że jest nie tylko trafiona, ale także ważna i potrzebna. W końcu zdecydowana większość z nas może pochwalić się wiejskimi korzeniami (i specjalnie podkreślam „pochwalić się”, bo wbrew temu, co sądzi duża część społeczeństwa, nie jest to dla mnie powód do wstydu). W związku z tym nietrudno domyślić się, że nasze babcie, prababcie i inne kobiety z naszych rodzin miały podobne problemy. Co więcej, nie ma opcji, żeby ich doświadczenia nie miały wpływu na kolejne pokolenia kobiet, w tym na nasze. „Chłopki” kiedyś i dziś. Choć wiele się zmieniło, te historie są nadal aktualne Choć na przestrzeni ostatnich lat realia panujące na polskich wsiach, jak również w miastach zmieniły się, niektóre historie z „Chłopek” wydają się przerażająco aktualne. W końcu patriarchat ma się dobrze, a kobiety mierzą się z wieloma niesprawiedliwościami i seksualizacją, do tego wciąż muszą walczyć o swoje prawa. W domu, w pracy, w życiu publicznym. Joanna Kuciel-Frydryszak uzupełnia brakującą część naszej historii. Jednocześnie zmusza do refleksji i zwraca uwagę na to, że jest jeszcze dużo do zrobienia, byśmy my – kobiety mogły w końcu poczuć, że jesteśmy równe i traktowane poważnie.
Historia pierścionków zaręczynowych: 5 najciekawszych faktów na temat tej symbolicznej ozdoby
Historia pierścionków zaręczynowych jest bardzo bogata. Kultywowanie tradycji oświadczyn z ich udziałem przez tak długi czas rzeczywiście imponuje. Niewiele osób wie, że ten piękny dowód miłości skrywa wiele interesujących tajemnic. W artykule przybliżamy najważniejsze informacje na temat tej ozdoby.
W tym artykule: Historia pierścionków zaręczynowych Pierścionki zaręczynowe: diament, najlepszy przyjaciel kobiety Historia pierścionków zaręczynowych Historia pierścionków zaręczynowych jest nie tylko długa, ale też złożona. Znalazłyśmy 5, naszym zdaniem, najistotniejszych i najciekawszych faktów na temat tego pięknego, symbolicznego elementu biżuterii. 1. Zwyczaj wręczania ukochanej pierścionka zaręczynowego rozpoczął się już w Starożytnym Egipcie, kontynuowano go w Starożytnej Grecji i Rzymie, zdobiąc często pierścień grawerem np. z motywem klucza. I choć początkowo biżuteria ta wyglądała nieco inaczej (najpierw wykonywano ją z drutów, a następnie brązu, złota czy kości słoniowej), pewne rzeczy nie zmieniły się do dziś. Nie bez powodu pierścionek noszono, i wciąż w wielu krajach nosi się, na serdecznym palcu lewej dłoni. Zabieg ten ma bowiem symbolizować bycie bliżej serca ukochanej. Co ciekawe, swoim wybrankom - w ramach deklaracji miłości - wręczano dawniej monetę ze szlachetnego kruszcu. 2. Papież Innocenty III w XIII wieku ustanowił prawo, które mówiło o tym, że pomiędzy zaręczynami a ślubem musiał nastąpić okres narzeczeństwa. Była to forma przygotowania do sakramentu ślubu. Pierścionek zaręczynowy miał zatem symbolizować ten wyjątkowy czas oczekiwania przyszłych małżonków. Był także potwierdzeniem, że serce kobiety jest już zajęte. 3. Pierwszy pierścionek, który kształtem przypominał dzisiejsze wzory, otrzymała księżna Burgundii, Luksemburga oraz Brabancji, Maria Burgundzka. Był to prezent od arcyksięcia Maksymiliana I Habsburga z Austrii. Te słynne zaręczyny z 1477 roku stały się symbolicznym, przełomowym momentem, po którym na popularności zyskały pierścionki zaręczynowe z brylantem (oczywiście w przypadku zamożnych osób, ponieważ te drogocenne kamienie sprowadzane były wówczas z Indii). 4. W Ameryce, w latach 30. XX wieku, mężczyźni wręczali zazwyczaj swoim wybrankom pierścionek o wartości ich miesięcznej pensji. Od tego czasu teorii na temat sugerowanej ceny pierścionka zaręczynowego było już co najmniej kilka. Jedne mówiły o tym, że aby kupić zaręczynową ozdobę, dżentelmeni powinni pracować przez minimum 2 miesiące. Jeszcze inne, że 3. Obecnie ten sztywny trend ulega jednak osłabieniu. Dziś pierścionki zaręczynowe to oczywiście nie tylko wzory zdobione drogocennymi diamentami (choć te wciąż uchodzą za klasyki i są najczęściej wybierane). W ofercie wielu sklepów, oprócz diamentów, możemy znaleźć pierścionki zaręczynowe przyozdobione rubinami, szmaragdami, szafirami, ametystami, tanzanitami lub perydotami (od jakiegoś czasu w modzie są też, wyjątkowo stylowe, czarne diamenty). Co ciekawe, rubiny symbolizowały dawniej pasję, szafiry - niebo, prawdę, zaangażowanie i boskość, a diamenty - niezłomną siłę. 5. Nakreślając historię pierścionków zaręczynowych, nie da się pominąć roku 1886 i najsłynniejszego modelu wszech czasów. Ten z oszlifowanym brylantem, który osadzono w gnieździe z 6 zębami, z pewnością kojarzy każda z nas. Mowa oczywiście o marce Tiffany&Co. Zabieg zamocowania kamienia nie był oczywiście przypadkowy - dzięki temu pierścionek mógł zjawiskowo lśnić, uwidaczniając swój blask. O takim pierścionku zaręczynowym, do dnia dzisiejszego, marzy bardzo wiele kobiet, utożsamiając biżuterię tej firmy z luksusem, klasyką i ponadczasowością. Zachwyt nad modelem z tym lśniącym kamieniem, trwa nieprzerwanie do dziś. Pierścionki zaręczynowe: diament, najlepszy przyjaciel kobiety Pierwszym, słynnym modelem z diamentem, był więc, wręczony Marii Burgundzkiej w 1477 roku, pierścionek ozdobiony literą „M”. Wykonano ją z niewielkich, przezroczystych brylantów. Od tego momentu romantyczny gest arcyksięcia stał się swego rodzaju wzorcem dla zamożniejszych mężczyzn. Niewątpliwie przełomowym momentem w historii pierścionków zaręczynowych było wydobycie pokaźnych złóż diamentów w Republice Południowej Afryki w XVIII wieku. To dzięki temu diamenty, mimo że wciąż bardzo kosztowne, stały się trochę bardziej dostępne. Dziś te wieczne kamienie bez wątpienia uchodzą za największy symbol nieśmiertelnej miłości.
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Krótka historia jednego zdjęcia. Kobiety” autorstwa Pauliny Tyczkowskiej i Jakuba Kuzy
„Krótka historia jednego zdjęcia. Kobiety” to kolejna książką, którą przeczytały, a następnie zrecenzowały nasze czytelniczki. Sprawdźcie, co o tej lekturze sądzą członkinie Glamour Book Club!
Jesteśmy pewne, że część z was kojarzy fanpage Krótka Historia Jednego Zdjęcia. Na Facebooku śledzi go ponad 100 tysięcy osób! Zainteresowanie wiekowymi zdjęciami, a także niezwykłymi historiami, które im towarzyszą, sprawiło, że jego twórcy zdobyli się na dość odważny krok. W maju ubiegłego wieku Paulina Tyczkowska i Jakub Kuza stworzyli książkowe rozwinięcie swojego fanpage’a. Książka Krótka Historia Jednego Zdjęcia okazała się prawdziwym hitem na rynku wydawniczym. Kilka miesięcy później sukces tej pozycji powtórzyło drugie jej wydanie – tym razem w całości dedykowane kobietom. To coś więcej niż album ze zdjęciami. Krótka historia jednego zdjęcia. Kobiety to interesująca, nieoczywista, a jednocześnie przepiękna opowieść o naszych przodkach. W środku znajdziecie ponad 130 zdjęć i tyle samo inspirujących historii. Wśród nich Betty Robinson – objawienie Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie. Lee Miller biorąca kąpiel w apartamencie Adolfa Hitlera. Wioletta Villas na okładce miesięcznika Nowa Wieś. Jane Fonda siedząca na działku przeciwlotniczym w komunistycznym Wietnamie. Książka jest pięknie wydana. Widać, że zadbano o każdy szczegół i dokładnie przemyślano ułożenie poszczególnych zdjęć. Pokochają ją zarówno miłośnicy fotografii, historii, jak i szeroko rozumianej sztuki. A co o Krótkiej historii jednego zdjęcia. Kobiety sądzą członkinie Klubu Książkowego Glamour? Ich recenzje znajdziecie poniżej. Jeśli wy też chciałybyście przeczytać i ocenić książkę w ramach Glamour Book Club, dołączcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club. Recenzja Anny Jako wielka fanka fanpage Krótka historia jednego zdjęcia nie mogłam doczekać się wydania wersji papierowej i nie zawiodłam się. Zdjęcia są w świetnej jakości, układ jest przemyślany i przyjemnie albumowy, z pewnością przypadnie do gustu fanom fotografii. Jedna z fascynujących historii, pochodzi prosto z okładki, Vivian Maier niania z Nowego Jorku, podczas wypełniania swoich codziennych obowiązków, robiła zdjęcia, jej ikonicznym dziełem jest pierwsze selfie, potrafiła zrobić zdjęcie samej siebie z tak wielu ciekawych perspektyw, wykorzystując wszystko, co mogło posłużyć jako lustro, ale uwielbiała również grę cieni. Jej historia pokazuje, że wyprzedzała własną epokę, tworzyła „do szuflady”, a jej prace zostały docenione dużo później. Kojarzycie sprawę objawień fatimskich? Historia dzieci zamknięta na jednym zdjęciu, tajemnica, wierzenia, przepowiednie, religia, cud, zakończone tragicznie, bo śmiercią… Czy rozmowy z Matką Boską mogły być prawdziwe? Czy wręcz przeciwnie, ja patrząc na zdjęcie dwóch dziewczynek czuję niepokój, widzę ich niemal oburzenie, jakby fotograf im przeszkadzał, czuję się intruzem, trudno sobie wyobrazić jakie emocje mogły nimi targać, z pewnością zapozowały do zdjęcia, ale usłyszeć przepowiednię o II wojnie światowej, nawet od dorosłych, a nie w formie przepowiedni, musiało zmienić ich życie, w końcu starsza dziewczynka poszła do zakonu, więc jej „dar” (lub jak uważa większość osób niewierzących sensacja nakręcona przez dorosłych, wykorzystująca dzieci do celów reliijnych) wyznaczył tory jej życia. Dzięki książce poznałam historię radzieckiej snajperki, Ludmiły Pawliczenko, która była przepełniona nienawiścią do Niemców, ponieważ w czasie II wojny światowej zabili jej męża i syna. Miała nawet swoje momenty sławy, została przyjęta przez prezydenta USA, jako pierwszy radziecki obywatel, otrzymała najwyższe odznaczenie – złotą gwiazdę bohatera Związku Radzieckiego, a następnie zajęła stanowisko instruktorki w elitarnej szkole snajperów, ucierając kolegom nosa. Powstała również ekranizacja jej historii. Mnie osobiście przeraziły jej słowa o tym, że zabiła aż 39 osób, mówiła o tym z dumą i wyższością, co nie zmienia faktu, że wojna jest czymś, czego nie doświadczyliśmy, więc nie możemy tego oceniać. Imponującym jest fakt, że po stronie rosyjskiej służyły aż dwa tysiące kobiet, jako snajperki. Na zdjęciu widzimy Ludmiłę w pracy, schowaną w wysokiej trawie, uzbrojoną nie tylko w karabin, ale również w morderczy wzrok. Pozostając w tematyce wojennej, księżna Diana wykorzystując zainteresowanie fotoreporterów każdym jej krokiem, zapozowała na polu minowym w Angolii zwracając uwagę na problem min pozostawionych po wojnach, w przeróżnych krańcach świata. Przechadzając się „swobodnie” po polu minowym i będąc ubraną w kamizelkę kuloodporną oraz osłonę balistyczną na twarz w mgnieniu oka zwróciła uwagę całego świata na problem śmiercionośnych min używanych podczas konfliktów. Zdjęcie obiegło świat, Diana po raz kolejny udowodniła jak bardzo zależy jej na ludziach i jak ogromne ma serce, a jej syn po 22 latach powtórzył „przechadzkę” swojej matki. Trzeba przyznać, że było warto, ponieważ swoim działaniem przyczyniła się do podpisania w 1997 traktatu, zabraniającego produkcji, gromadzenia, eksportu oraz używania min przeciwpiechotnych. Ratując tym samym tysiące istnień. Książkę bardzo polecam każdemu, kto lubi smaczki historyczne, fotografię oraz silne postaci kobiece. Klub książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Uwolniona. Jak wykształcenie zmieniło moje życie” Tary Westover >>> Recenzja Marty Jak wiele może pokazywać jedno zdjęcie? Zapewnia, że czasem nawet nie macie pojęcia. Fanpage Krótka historia jednego zdjęcia znałam już wcześniej, więc kiedy w moje ręce dostała się książka wiedziałam, że to będzie coś dla mnie. Pięknie wydana, pokazująca życie kobiet za pomocą fotografii, czyli to, co absolutnie uwielbiam. Znacie ten moment, kiedy widząc jakąś fotografie czujecie chęć poznania jaj historii, dowiedzenia się kim są jej bohaterowie i jak wyglądało ich życie. Ja znam doskonale, a dzięki tej lekturze miałam taka możliwość. Każe zdjęcie, które możemy tu znaleźć ostało opatrzone krótkim opisem, przybliżającym postać jego bohaterki. Zdjęcia zostały uszeregowane chronologicznie – począwszy od 1840 roku, aż po rok 2019. Pokazują, jak zmieniała się pisana przez kobiety historia, w której jedno pozostawało niezmienne – siła kobiet i ich determinacja w dążeniu do celu. Historia jednego zdjęcia kobiety to niezwykłe losy kobiet, ich historie i tajemnice, przedstawione na kilkuset fotografiach. Zdjęcia znane i nieznane, kultowe obok takich, które widziałam po raz pierwszy, przełomowe momenty historii przeplatane osobistymi, codziennymi momentami. Ta książka niezwykle ciekawie i wnikliwie pokazuje, jak wiele odcieni, barw i smaków może przybierać życie kobiet. Tajemnicza autorka setek „selfie” z odbić w sklepowych witrynach, nastoletnia morderczyni, zdeterminowana sportsmenka, nieszczęśliwa żona, najsłynniejsza kurtyzana. To historia matek, żon, kochanek, kobiet, które na zawsze zapisały się w historii i takich, o których świat zapomniał. Wiele z tych zdjęć obnaża tajemnice kobiecego życia – nieszczęśliwe żony, ofiary przemocy, wojny, z drugiej strony kulisy niesamowitych karier scenicznych i sportowych, pokazując jak często płeć piękna była spychana na drugi plan. Dla mnie, czyli osoby, która sama zajmuje się fotografią i fotoreportażem, okazała się to propozycja idealna, ale jestem przekonana, że bardzo wielu osobom przypadłaby do gustu. Jeśli ktoś jeszcze nie czytał, najwyższa pora nadrobić. Nie pożałujecie! Recenzja Kamili Muszę przyznać, że o stronie Krótka historia jednego zdjęcia dowiedziałam się, gdy po raz pierwszy sięgnęłam po drugą już książkę twórcy fanpage. Od razu przypadła mi do gustu forma albumu pełnego pięknych zdjęć z dopasowanymi do nich historiami. Fotografie, pomimo że zostały uporządkowane chronologicznie, są bardzo zróżnicowane. Znajdziemy tutaj zarówno zdjęcia sławnych jak i kompletnie anonimowych kobiet. Pierwsze z nich pochodzą z końca XIX wieku, a ostatnie było zrobione w dopiero co zakończonym roku 2019. Komentarz do każdego zdjęcia oddaje nam ducha tamtych chwil oraz pozwala przeżyć niesamowitą podróż w czasie. Moim zdaniem, pomysł na stworzenie książki z historiami wyłącznie o kobietach jest w stu procentach trafiony. Nie od dzisiaj wiemy, że kobiety mają niesamowitą moc sprawczą i potrafią zdziałać wiele. Podczas lektury uświadamiamy sobie, że nawet proste codzienne czynności mogą znaczyć coś szczególnego w przyszłości. Ostrzegam, że książka jest bardzo wciągająca. Od razu po przeczytaniu zabrałam się za nadrabianie zaległości na stronie „Krótka historia jednego zdjęcia.” Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały „Płynąc do domu” autorstwa Deborah Levy >>>
Zara - oto historia jednej z najpopularnieszych sieciówek na świecie
Zara w krótkim czasie całkowicie zdominowała konkurencję dzięki genialnemu pomysłowi jej twórcy.
Zara – historia marki Hasło Zara funkcjonuje nie tylko w umysłach millenialsów. Równie mocno reagują na nie nawet ci, którzy debiut w szkole maja jeszcze przed sobą. Tak, nawet sześciolatki znajdują tam produkty, którym nie mogą się oprzeć i potrafią intuicyjnie krok po kroku umieścić je w swoim koszyku. I co ciekawe, także im zdarza się, rozmarzywszy się i popuściwszy trochę wodze wyobraźni wpaść w osłupienie na widok jego zawartości. Marce odżegnywanej od czci i wiary za cytowanie wybiegowych trendów (czasem faktycznie prawie dosłowne) ten zarzut nie przeszkodził zbudować prawdziwego imperium. Dziś dzieło Amancio Ortegi będącego dziś najzamożniejszego Hiszpanem i jednym z najbogatszych ludzi na świecie jest flagową marką grupy Inditex. Dorobiła się także, całkiem zresztą zasłużenie, miana najpopularniejszej i generującej największe dochody sieciówki. Jak Zara ze zwykłego sklepu podobnego setkom innych stała się gigantem rynkowym i zyskała zasłużone miano jednej z najpopularniejszych sieciówek, która zrewolucjonizowała branżę? Zara – jak powstała marka Pomysł był prosty i okazał się być tym na wagę złota. Gdy Amancio Ortega w 1975 roku otwierał pierwszy sklep, przyświecał mu jeden cel: skrócić do maksimum termin realizacji zamówień. Zmienił istniejący dotychczas sposób dystrybucji - wielomiesięczne oczekiwanie zastąpione zostało dostarczeniem gotowych towarów w zaledwie 2 tygodnie. To z kolei umożliwiło tworzenie większej ilości kolekcji, niż tylko dwie rocznie (w taki sposób pracowała większość podobnych sklepów). Tym samym udało się biznesmenowi odpowiedzieć na bieżące potrzeby klientów i ich chęć podążania za trendami. Ta ochoczo podchwycona myśl zapoczątkowała rewolucję w branży. Dodatkowo zaproponowanie ceny skrojonych na masowa kieszeń przekuło się w lawinowo postępujący sukces, w efekcie czego zaczęto otwierać kolejne sklepy. Zara – sklepy na całym świecie W 1983 Zara ma już 9 sklepów na terenie całej Hiszpanii, a już 13 lat od momentu rynkowego debiutu rozpoczyna ekspansję za granice. Kolejne pojawiają się jak grzyby po deszczu, a do hiszpańskiego dołączają m.in. te w Portugalii (pierwszy otwarto w Porto w 1988 r.), USA, Francji, Meksyku, Grecji, Belgii, Japonii, Singapurze, Chinach, Maroko, na Malcie, Indonezji, Kostaryce, Korei, w Norwegii, Izraelu, na Cyprze, Australii, Estonii, na Węgrzech i w Rosji. Zara – co można kupić Kolejny sukces marki polega na ofercie marki. Od początku głównym celem jego twórcy było skrojenie jej w taki sposób, by dotrzeć do masowego odbiorcy, czyli w zgodzie z najświeższymi trendami i w stylu mającym duże szanse przypaść do gustu masowemu odbiorcy. Ten plan się powiódł i jest z sukcesem realizowany do dziś – Zara rocznie sprzedaje ponad 500 milionów sztuk odzieży i dodatków. Jeśli wierzyć pogłoskom ubrania, które nie znikną z półek w ciągu tygodnia, są wycofywane ze sprzedaży. Zara – online Kolejnym przełomem na rynku fashion było uruchomienie przez hiszpańskiego giganta sklepu online w 2010. W tym czasie marka dysponowała już 5 tysiącami sklepów stacjonarnych; dwa lata później było ich o tysiąc więcej. Ten gest spowodował szalony wzrost sprzedaży. Do tego przyczyniło się także inne rozwiązanie, a mianowicie wprowadzenie specjalnych zabezpieczeń przeciwko kradzieżom. Dziś marka może się pochwalić ponad 7 tysiącami sklepami w ponad 50 krajach. Zara – dochody Nie bez kozery mówi się, że Zara to jedna z najbardziej dochodowych sieciówek. Roczne obroty sięgają nawet 5 miliardów dolarów. Osiągniecie takiego pułapu jest możliwe za sprawą realizowania idei instant fashion – w ciągu roku sprzedaje się 20 kolekcji zbudowanych w sumie w ponad 10 tysięcy nowych projektów.
100 lat polskiego piękna, czyli modowo-urodowa lekcja historii. Karolina Żebrowska stworzyła genialne wideo!
Do tej pory w sieci mogliśmy oglądać 100 Years of Beauty w wersji amerykańskiej, rosyjskiej, a nawet hinduskiej. Od niedawna istnieje także polska! Podziękujcie Karolinie Żebrowskiej, która nie mogąc znaleźć opowieści zmieniających się trendach i pięknie w naszym kraju, postanowiła... stworzyć ją sama. Podczas niespełna trzy minutowego video możemy zobaczyć 11 sylwetek kobiet, zmieniających się od 1910, aż do 2010 roku. Na wiele z tych kreacji, fryzur i makijaży miały wpływ wydarzenia polityczne i kulturowe. Autorka filmu, Karolina Żebrowska, za te najważniejsze momenty poszczególnych dekad, wzięła m.in. rok 1918, kiedy Polska odzyskała niepodległość, a kobiety w naszym kraju zyskały prawa wyborcze i II Wojnę Światową. Następnie wspomniała o nieco weselszych już latach 60’ minionego wieku, kiedy to swój strój i pełen makijaż, kobiety prezentowały stojąc w kilkunastometrowych kolejkach. Autorka nie zapomniała także o czasie krwawych protestów, komunizmie oraz o jego zakończeniu, kiedy Polacy zaczęli cieszyć się zagranicznymi dobrami, np. Coca-colą. Cały materiał zakończył się rokiem 2010, jednak obył się on bez komentarza. Dlaczego? Zdaniem autorki, a zarazem modelki występującej w filmie, są to czasy zbyt świeże i ciężko jest je w jakikolwiek sposób podsumować. ZOBACZ TAKŻE: 5 najlepszych pokazów z fashion weeków jesień-zima 2018/2019 >>> Naszym zdaniem, taka lekcja historii jest naprawdę cool. Nie dość, że dzięki temu video, możemy zobaczyć, jak zmieniała się trendy i moda polska przez ostatnie stulecie, to jeszcze pokazujemy światu najważniejsze i najbardziej istotne momenty z (dość ciężkiej) przeszłości naszego kraju. View oEmbed on the source website
Od dziewczyny Gibsona przez boba i afro aż po emo.
Oto animowana historia kultowych fryzur XX wieku. Często nie mamy pojęcia ile ikon zeszłego stulecia identyfikujemy właśnie z tym co miały na głowie! Zobacz wideo: ZOBACZ TEŻ: 10 fryzur dla leniwych- jak je zrobić? Jak zmieniały się Koreanki przez ostatnie 100 lat? 8 fryzur z wybiegów, które odtworzysz w kilka minut. D.U