Mężczyźni założyli spódnice na znak solidarności z kobietami. Tę kampanię powinien zobaczyć każdy!
„To nie tylko artystyczny sprzeciw wobec przemocy wobec kobiet, lecz także szerszy manifest równości, tolerancji i prawa do bycia sobą” – tak o swoim ostatnim projekcie „To nie sukienka daje przyzwolenie” mówi artystka wizualna Pamela Porwen, która – by zwrócić uwagę na poważny problem – ubrała mężczyzn w spódnice i sfotografowała na tle Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie.
Mężczyźni w spódnicach przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie? To najnowszy projekt artystyczny Pameli Porwen, polskiej artystki wizualnej, która nie boi się podejmować trudnych tematów (to właśnie ona stoi za głośnym „Polskim Filmem o Aborcji”). I jej odpowiedź na masowy protest, jaki odbył się w Turcji w 2015 roku po brutalnym gwałcie na 20-letniej Özgecan Aslan, w wyniku którego straciła ona życie. Tysiące osób wyszło wówczas na ulicę nie tylko na znak protestu, ale i by przypomnieć, że odpowiedzialność leży zawsze po stronie sprawcy – i to, w co ubrana była ofiara nie ma absolutnie żadnego znaczenia. To właśnie dlatego protestujący – wśród których nie brakowało także mężczyzn – na demonstracji pojawili się w sukienkach i spódnicach. Projekt Porwen „To nie sukienka daje przyzwolenie” jest do tego bezpośrednim odniesieniem. By jeszcze raz podkreślić, że to nie strój zachęca do przemocy lecz to kultura milczenia. „To nie sukienka daje przyzwolenie” – artystyczny projekt Pameli Porwen na znak sprzeciwu wobec przemocy wobec kobiet Kampania „To nie sukienka daje przyzwolenie” to nie tylko zdjęcia mężczyzn, którzy w spódnicach pozują przed Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie, ale i wideo inspirowane twórczością Gustave'a Courbeta, które nawiązuje do aktualnej społeczno-politycznej sytuacji Polski. I dodaje, że ten projekt to nie tylko manifest solidarności z kobietami,ale i gest queerowy, ponieważ część uczestników identyfikuje się właśnie jako osoby queerowe, a ich obecność i słowa poszerzają pole widzialności. „Wspomnienie o trans kobietach, osobach niebinarnych i wszystkich, których wygląd był przyczyną wykluczenia lub ataku, nadaje projektowi dodatkową warstwę – to także opowieść o wolności wyrażania siebie, o odrzuceniu norm, które nakazują, jak powinien wyglądać „prawdziwy” mężczyzna” – mówi. Mężczyźni w spódnicach w projekcie Pameli Porwen „To nie sukienka daje przyzwolenie” W najnowszy projekt Pameli Porwen zaangażowali się: Michał Cessanis – dziennikarz i podróżnik Miłosz Przepiórkowski – działacz Kampanii Przeciw Homofobii, Mateusz Urban – aktywista społeczny, walczący, wraz z mężem, Miłoszem Przepiórkowskim, o uznanie transkrypcji aktu małżeństwa zawartego kilka lat temu w Niemczech, Mateusz Trzebiatowski – działacz KPH, Maciej Jarosz – biotechnolog, Rafał Dembe – prezes Parady Równości, Tomasz Kosmalski – nauczyciel, aktywista, Andrzej Sosnowski – księgowy i tłumacz oraz Mateusz Wyszomirski – członek Partii Razem. To właśnie oni stanęli przed PKiN ubrani w spódnice, by wypowiedzieć jakże ważne słowa: „Wspieram kobiety. Wspieram trans kobiety, cis kobiety, kobiece osoby niebinarne. W ogóle wspieram wszystkie osoby, które kiedykolwiek doświadczyły przemocy ze względu na swój wygląd. Jestem z wami”.
Tęczowa rewolucja: Tej zmiany nie da się zatrzymać
„Polacy są bardziej otwarci, niż nam się wydaje. Zwłaszcza młodsze osoby, które nie dadzą się zamknąć w szafie” – mówi Mateusz Sulwiński, aktywista z poznańskiej Grupy Stonewall. Z drugiej strony rzeczywistość polityczna nie sprzyja walce o równość małżeńską czy przeciwdziałaniu homofobicznej przemocy. Czego potrzebują osoby LGBT+, by wreszcie dobrze żyło im się w Polsce?
Widzimy się po zakończeniu tegorocznego Kongresu LGBT+. O czym rozmawialiście? Na kongresie była obecna zdecydowana większość organizacji LGBT+ działających w Polsce. Spotykamy się, żeby przeanalizować wyzwania, które stoją przed nami. Pierwszy Kongres LGBT+ odbył się w 2019 roku. Wtedy została podpisana deklaracja – wspólna lista postulatów społeczności LGBT+. A na drugim kongresie, który odbył się w kwietniu 2022 roku, skupiliśmy się na bliskiej przyszłości. Za rok odbędą się w Polsce wybory parlamentarne. Niewykluczone, że znów ktoś na potrzeby kampanii będzie szukał nowego wroga i że tym wrogiem po raz kolejny zostaną osoby LGBT+. Rozmawialiśmy więc, jak przygotować się na taki scenariusz, walczyć z dezinformacją i zapobiegać wypaleniu aktywistycznemu. Żyjemy w rzeczywistości politycznej, w której można z góry założyć, że postulatów z pierwszego kongresu z równością małżeńską na czele nie da się szybko zrealizować. To dlatego przesuwacie ciężar działań organizacji LGBT+ na np. walkę z dezinformacją? Niestety, trochę tak jest. Do każdego z tamtych postulatów został przygotowany projekt konkretnej ustawy. Są gotowe, napisane, czekają na wprowadzenie. Ale w tym momencie nie spodziewamy się, że to się wydarzy. Organizacje LGBT+ dziś skupiają się przede wszystkim na minimalizowaniu szkód wyrządzanych przez obecną władzę. W tym roku ukazał się raport „Sytuacja społeczna osób LGBTA w Polsce”, który obejmuje lata 2019 i 2020, czyli czas rozkręconej nagonki na osoby nieheteronormatywne. To bardzo smutny raport, bo pokazuje, że wzrosły wskaźniki dotyczące zdrowia psychicznego, występowania myśli samobójczych, zagrożenia przemocą. Przysłużyły się temu media publiczne, bo w tym czasie ukazało się mnóstwo ohydnych, szkalujących materiałów. Nie ulegamy złudzeniu, że już teraz uda się nam coś wskórać na poziomie politycznym, ale jeśli tylko dojdzie do wymiany władzy, to jesteśmy przygotowani, żeby szybko wypracować pozytywną zmianę. Jak reagujesz na komentarze, że ta nagonka partii rządzącej była tematem zastępczym? Wymyślonym, żeby ludzie nie zajmowali się czymś innym? Bardzo możliwe, że tak było. PiS wymyślił wroga, wskazał swoim wyborcom nieistniejące zagrożenie, żeby odwrócić ich uwagę od tego, co partia rządząca robiła z gospodarką i demokracją. Ale takie wywoływanie tematów zastępczych też jest szkodliwe. Zresztą jak można nazwać zastępczym coś, co dotyczy dwóch milionów osób żyjących w tym kraju? A jeśli doliczymy do tego ich rodziców, rodzeństwo, przyjaciół, to zaraz okaże się, że to temat, który dotyczy jednej trzeciej, a może nawet połowy społeczeństwa. Ta nagonka, nawet jeśli uruchomiona, żeby odwracać uwagę od innych działań rządu, przekładała się przecież na realną przemoc wobec osób LGBT+. Pewnie występującą częściej niż kilka lat wcześniej? Wskaźnikiem, który do mnie najbardziej przemawia, jest wskaźnik występowania myśli samobójczych wśród młodzieży LGBT+. W latach 2019 i 2020 ten wskaźnik wzrósł do 74 proc. – taki odsetek młodzieży LGBT+ miewa myśli samobójcze. Wyobraź sobie, że jesteś młodą, nieheteronormatywną osobą. Mieszkasz z rodzicami, jesteś od nich zależna. Tak się składa, że jedynym źródłem, z którego twoi rodzice czerpią informacje o świecie, jest telewizja publiczna. Codziennie wieczorem twoi rodzice włączają „Wiadomości”, w których Danuta Holecka mówi różne okropne rzeczy. Że wszyscy wiedzą, że są tylko dwie płcie, a jak ktoś chce dokonać korekty płci, to jest z nim coś nie tak. Że organizacje LGBT+ dążą do tego, żeby zniszczyć tradycyjną polską rodziną. Że wielu gejów ma skłonności pedofilskie i chce wychowywać dzieci, żeby je gwałcić. Nie wyolbrzymiam, to wszystko mówiła o nas telewizja publiczna. I jak ta młoda osoba ma się czuć? Jak ma zrobić coming out przed rodzicami, którzy wierzą w to, co słyszą w telewizji? Ty też doświadczałeś w ostatnich latach większej liczby homofobicznych ataków? Tak, były wiadomości, listy, groźby. Ale ja jestem w szczególnej sytuacji. Pracuję w Grupie Stonewall. Mam akceptujących rodziców i przyjaciół, którzy wspierają i rozumieją. Jestem w tej mniejszości osób LGBT+, które funkcjonują w bezpiecznej bańce. Porozmawiajmy o projektach, które realizuje Grupa Stonewall. Niedawno otworzyliście przychodnię. Poznańskie Centrum PrEP, które zajmowało się profilaktyką HIV, a także diagnostyką i leczeniem chorób przenoszonych drogą płciową, działało do tej pory raz w tygodniu. Wspólnie udało nam się stworzyć nowe miejsce, ale oprócz tego – mówiąc brzydko – użyczamy centrum naszej marki i zasięgów, by promować przychodnię i zwiększać świadomość zdrowia seksualnego. Chcieliśmy też, by część usług była dostępna za darmo. Pierwszego dnia udało nam się przeprowadzić 80 bezpłatnych testów na HIV/AIDS, HCV i kiłę. Takie miejsce jest potrzebne. Liczba zakażeń HIV czy zachorowań na kiłę wciąż jest wysoka. A z drugiej strony nie ma publicznego finansowania profilaktyki zdrowia seksualnego, bo dla obozu rządzącego to temat ideologiczny. Cały wywiad z Mateuszem Sulwińskim możecie przeczytać w czerwcowym numerze GLAMOUR, który trafił do sprzedaży 24 maja. Magazyn możecie kupić online. Marcjanna Lelek dla GLAMOUR o coming oucie: zrobiłam to też dla innych, bo wiem, że dzieciaki LGBT+ w Polsce tego potrzebują Kilka tygodni temu napisała na Instagramie, że ma dziewczynę. Bo wie, że dzieciaki LGBT+ żyjące w naszym kraju potrzebują publicznych coming outów znanych osób. Rozmawiamy z aktorką Marcjanną Lelek.
TikTok banuje misgendering i deadnaming. Wyjaśniamy, co to znaczy
TikTok oficjalnie stał się bardziej przyjaznym miejscem dla osób trans i niebinarnych. W wytycznych aplikacji pojawił się zapis o zakazie stosowania misgenderingu i deadnamingu. Co kryje się pod tymi pojęciami?
W tym artykule: TikTok banuje misgendering i deadnaming TikTok w końcu zmienia się na lepsze? TikTok kontynuuje walkę ze szkodliwymi treściami. Przypomnijmy, że tylko w drugim kwartale 2021 roku z platformy zostało usuniętych 81,5 miliona filmów promujących m.in. przemoc, narkotyki, nienawiść i autoagresję. Do listy zjawisk, za które na TikToku grozi ban, niedawno dołączyło stosowanie dyskryminującego języka i przemocy słownej, również wobec osób ze społeczności LGBTQ. TikTok banuje misgendering i deadnaming W lutym tego roku w wytycznych społecznościowych TikToka po raz pierwszy pojawił się zapis o zakazie mizoginii, misgenderingu, deadnamingu oraz wszelkich treści, które wspierają lub promują terapię konwersyjną (nazywaną też terapią reparatywną). O ile pierwszego terminu raczej nie trzeba nikomu wyjaśniać (mizoginia to najprościej rzecz ujmując pogarda wobec kobiet), o tyle trzy kolejne pojęcia być może jeszcze nie wszystkim obiły się o uszy. Spieszymy więc z wyjaśnieniami. Co to jest mingendering? Misgendering to jeden z głównych przejawów transfobii, czyli negatywnych działań, uczuć i postaw skierowanych do osób transpłciowych i niebinarnych. Minsgenderowanie polega na stosowaniu form gramatycznych odmiennych niż tożsamość płciowa danej osoby. W praktyce najczęściej sprowadza się np. do używania zaimka „on” w określeniu do transpłciowej kobiety, zaimka „ona” w stosunku do transpłciowego mężczyzny, czy stosowania form nacechowanych płciowo wobec osoby niebinarnej (czyli chociażby określenia „piosenkarka” w odniesieniu do niebinarnej gwiazdy muzyki, kina i telewizji, Demi Lovato). Celowe stosowanie tego rodzaju błędnych sformułowań kwalifikowane jest jako zachowanie agresywne i przemocowe. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej na temat tego, jak poprawnie zwracać się do osób niebinarnych, polecamy wam skorzystać ze zbioru przydatnych opracowań i sugestii w postaci Słownika Neutratywów Języka Polskiego, który znajdziecie na stronie internetowej www.zaimki.pl. Demi Lovato ma nowy, ogromy tatuaż na głowie. Gwiazda wyjaśniła jego znaczenie Demi Lovato chwali się efektem swojej kolejnej metamorfozy. Do pokaźnej kolekcji tatuaży gwiazdy dołączył właśnie kolejny wzór – pająk. Co takiego oznacza? Co to jest deadnaming? Z deadnamingiem mamy do czynienia w momencie, gdy ktoś stosuje wobec osoby transpłciowej lub niebinarnej dane, których ta osoba już nie używa. Przykład? W ostatnim czasie to zjawisko można było zaobserwować chociażby w medialnych wzmiankach na temat kanadyjskiego aktora Elliota Page'a. Przypomnijmy, że laureat Oscara za tytułową rolę w filmie „Juno” w grudniu 2020 roku dokonał transpłciowego coming outu. Mimo to, do tej pory zdarza się, że niektóre osoby nadal używają wobec niego nie tylko form żeńskich (co jest wspomnianym już wcześniej misgenderowaniem) ale i jego starego, żeńskiego imienia. Elliot Page znów pozuje bez koszulki i rozpala internet do czerwoności. Rumer Willis: „Aż mi słabo!” Elliot Page uraczył nas kolejną fotografią, na której zaprezentował ciało po zabiegu usunięcia piersi. Na zdjęciu w lustrze dumnie prezentuje wyrzeźbioną sylwetkę z wyraźnie zarysowanymi mięśniami brzucha. Zachwytom nie ma końca. „Hot AF” – podsumował Woodkid. Co to jest terapia konwersyjna (reparatywna)? Terapia konwersyjna to tzw. „leczenie homoseksualizmu”. Absurd, bo przecież nie można leczyć czegoś, co nie jest ani zaburzeniem, ani tym bardziej chorobą. Eksperci są zgodni: terapia konwersyjna jest niezwykle szkodliwa i sieje spustoszenie w psychice osób, które się jej poddają. Terapie konwersyjne, nazywane również terapiami reparatywnymi, obiecują gruszki na wierzbie – zmianę czegoś, co jest niemożliwe do zmiany. Słowa konwersja i reparacja oznaczają, że należy osobę zmienić, naprawić, ulepszyć. To nieporozumienie. Poza tym jest to krzywdzące dla osób homoseksualnych, bo oznacza, że są gorsze niż reszta społeczeństwa - wyjaśnia Anna Hebenstreit-Maruszewska, psycholożka, seksuolożka, wykładowczyni Uniwersytetu SWPS w Sopocie. Temat krzywdzących praktyk konwersyjnych został świetnie ukazany w poruszającym filmie biograficznym z 2018 roku pt. „Wymazać siebie” (oryg. „Boy Erased”) z Lucasem Hedgesem (za tę rolę aktor otrzymał nominację do Złotego Globu), Nicole Kidman, Russellem Crowe'em i Troye Sivanem w obsadzie. Można go obejrzeć online (Apple TV, Chili) oraz w telewizji (w poniedziałek 28 lutego o godz. 21:35 pokaże go stacja TVN). Gorąco polecamy. TikTok w końcu zmienia się na lepsze? Zapisy na temat zakazu misgenderingu i deadnamingu to tylko część szeroko zakrojonych zmian na platformie, które zapowiedzieli niedawno twórcy TikToka. TikTok to platforma, w której dominują: rozrywka i chęć twórczego wyrażania siebie, a nadrzędnym celem jest zapewnienie do tego otwartego, bezpiecznego i przyjaznego środowiska - czytamy w opublikowanym w lutym oświadczeniu serwisu. 8 lutego, czyli w Dniu Bezpiecznego Internetu, TikTok opublikował także raport, w którym zobowiązał się zatroszczyć o: wzmacnianie polityki związanej z niebezpiecznymi zachowaniami i wyzwaniami; kompleksowe podejście do zaburzeń odżywiania; wyraźniejsze informowanie o rodzajach zachowań i nienawistnych ideologii zabronionych na platformie ; zwiększenie bezpieczeństwa, integralności, dostępności i niezawodności platformy; ulepszenie systemu rekomendacji. Myślicie, że TikTok faktycznie ma szansę stać się wkrótce znacznie bardziej inkluzywnym i bezpiecznym miejscem w sieci niż dotychczas? Fenomen Leny Gryszko - królowa TikToka, której przepisy warto znać [wywiad] Na Instagramie obserwuje ją prawie 40 tysięcy osób, ale to TikTok jest miejscem, w którym odnalazła się najlepiej. Tam też najprężniej się rozwija - ponad 400 tysięcy followersów namiętnie śledzi jej kulinarne przygody. Kim jest Lena Gryszko, jakie materiały możemy znaleźć w prowadzonych przez nią mediach społecznościowych i skąd się wziął jej fenomen?
Kampania nienawiści zrobiła swoje. Prawie połowa osób LGBTA ma objawy depresji - wskazuje „Raport o sytuacji społecznej osób LGBTA w Polsce w latach 2019-2020”
Z wyników badania „Sytuacja społeczna osób LGBTA w Polsce w latach 2019-2020” wyłania się nieciekawy obraz realiów i perspektyw osób nieheteronormatywnych. Co druga osoba LGBTA ma objawy depresji, ponad 140 tys. osób planuje wyprowadzkę z Polski, coraz więcej osób boi się ujawnić swą tożsamość płciową w rodzinie.
W tym artykule: „Raport o sytuacji społecznej osób LGBTA w Polsce w latach 2019-2020” Co druga osoba LGBTA ma objawy depresji Coraz większe obawy przed coming outem Ponad 140 tys. osób LGBTA planuje wyprowadzkę z Polski 69 proc. osób LGBTA chciałoby wziąć ślub w Polsce Rezerwa osób LGBT+ wobec instytucji państwowych Wzrósł odsetek osób LGBT+ doświadczających przemocy Co dziesiąta osoba LGBT+ była wyrzucona z rodzinnego domu Specjaliści wciąż praktykują „leczenie homoseksualizmu” „Raport o sytuacji społecznej osób LGBTA w Polsce w latach 2019-2020” Analiza przeprowadzona przez naukowców z Centrum Badań nad Uprzedzeniami UW na zlecenie Kampanii Przeciwko Homofobii i Stowarzyszenia Lambda Warszawa wzięła pod uwagę doświadczenia blisko 23 tys. osób (badanie miało formę ankiety online, 67 proc. respondentów miało poniżej 25 lat). Wnioski są niewesołe: w ostatnich latach załamał się trend wzrostu akceptacji i poprawy sytuacji osób LGBT+. „Częściej doświadczamy depresji, przemocy i wykluczenia, co znacząco utrudnia funkcjonowanie w szkole, pracy, czy w rodzinie. Wnioski z naszego badania dopełniają obraz katastrofalnego regresu, jaki dokonał się w polskim społeczeństwie pod wpływem sterowanej przez władze kampanii nienawiści wobec osób LGBT+” – mówi Mirosława Makuchowska, wicedyrektorka Kampanii Przeciw Homofobii. Makuchowska zaznacza, że „w ciągu raptem kilku lat nastąpił bardzo wyraźny odwrót od korzystnych wcześniej trendów wywołany trwającą agresywną propagandą homo- i transfobiczną. Obserwowane zmiany to niszczący skutek nagonki narzuconej w ostatnich kampaniach wyborczych przez prawicowych polityków, radykalne organizacje fundamentalistyczne i osoby duchowne. Obecna fatalna atmosfera szczególnie dotkliwie wpływa na najmłodszą część społeczności LGBT+, która powszechnie nie może liczyć na akceptację tożsamości czy orientacji – ani w rodzinie, ani na uczelni, ani w miejscu pracy”. „Nie znikniemy” – mówią osoby LGBT w reakcji na skierowanie do dalszych prac projektu ustawy „Stop LGBT”, za którym stoi Kaja Godek W naszym kraju po raz kolejny rządzące i rządzący pokazują, że za nic mają prawa człowieka. Że zamiast bronić mniejszości, wyrównywać prawa, to je odbierają, dyskryminują. Co druga osoba LGBTA ma objawy depresji O ponad połowę wzrosła liczba osób LGBT+ zauważających u siebie i deklarujących symptomy depresji. Obecnie problem dotyczy już niemal co drugiej osoby (44 proc.), podczas gdy jeszcze w 2017 r. wskaźnik ten wynosił 28 proc. Ponad połowa (55 proc.) badanych przyznała, że zdarza im się mieć myśli samobójcze (wzrost z 45 proc. w 2017 r.). Najwyraźniej można to zaobserwować wśród osób mieszkających w powiatach ogłoszone przez władze samorządowe „strefami wolnymi od LGBT”. Coraz większe obawy przed coming outem Jak wskazuje badanie, osoby nieheteronormatywne doświadczają coraz mniej wsparcia w swoich rodzinach i w związku z coraz częściej decydują się na nieujawnianie swojej orientacji/tożsamości płciowej (wzrost z 33 proc. w 2017 r. do 37 proc. w roku 2020). Jedynie 55 proc. matek i 40 proc. ojców wie o nieheteronormatywności ich dzieci. Podobny odsetek dotyczy wyoutowania osób LGBT+ przed rodzeństwem (53 proc. sióstr i 43 proc. braci). Wsparciem są najczęściej przyjaciele - jedynie 5 proc. uczestników badania nie powiedziało o swojej orientacji lub tożsamości płciowej żadnemu z przyjaciół (bez zmian w porównaniu z 2017 r.). 25 proc. respondentów uważa, że lepiej nie ujawniać się w miejscu pracy. Równocześnie można zauważyć spadek poziomu akceptacji orientacji/tożsamości płciowej dzieci przez rodziców. Wśród matek, które wiedzą o nieheteronormatywności swoich dzieci, zaakceptowało ją 61 proc. (spadek z 68 proc. w 2017r.). Na akceptację ojca mogło liczyć zaledwie 54 proc. osób LGBT+ (spadek z 59 proc. w 2017 r.). „Badania opinii społecznej pokazują, że w Polsce w ostatnich latach wzrosły negatywne postawy wobec osób LGBT+. Media pełne są stereotypów i homofobii, a także, co niezwykle ważne, różne osoby z autorytetem, takie jak osoby kościoła czy politycy, często otwarcie szerzą nienawiść. (...) Wyniki naszych badań pokazują, że ta otwarta nienawiść, często przejawiająca się agresją, ma ogromny wpływ na niemalże każdą sferę życia gejów, lesbijek, osób biseksualnych, transpłciowych, aseksualnych oraz queer” – podsumowuje dr Mikołaj Winiewski z Centrum Badań nad Uprzedzeniami Uniwersytetu Warszawskiego. Holandia zezwoliła na śluby homoseksualne w rodzinie królewskiej Ponad 140 tys. osób LGBTA planuje wyprowadzkę z Polski W porównaniu do ogółu populacji osoby LGBT+ znacznie częściej wybierają do zamieszkania duże miasta, w których mogą żyć względnie swobodnie. Atmosfera homo- i transfobii, problem agresji, nasilające się zaburzenia depresyjne - to wszystko coraz częściej skłania osoby LGBT+ do rozważania planu opuszczenia Polski. Wyprowadzkę z kraju bierze pod uwagę już 12 proc. osób LGBT+ (około 140 000 osób). Co trzecia jako powód podaje doświadczenie dyskryminacji w bliskim otoczeniu. 69 proc. osób LGBTA chciałoby wziąć ślub w Polsce W Polsce żyje już około 18 tys. osób, które zawarły związek partnerski lub wzięły ślub poza granicami kraju. Gdyby nie bariery finansowe, na taki krok zdecydowałoby się nawet 70 proc. osób LGBTA pozostających w związkach (wzrost z 62 proc. w 2017 r.). Do 37 proc. zwiększył się również odsetek osób, które chciałyby adoptować dzieci, gdyby w Polsce była taka możliwość (wzrost z 32 proc. w 2017 r.). Rezerwa osób LGBT+ wobec instytucji państwowych Brak zaufania do państwa widać m.in. na przykładzie dużej niechęci osób LGBT+ do zgłaszania przestępstw. Respondenci zgłosili zaledwie 2,5 proc. przestępstw, których byli ofiarami. Bardzo niski poziom zgłoszeń na policję wynika z braku wiary w jej skuteczność (51 proc.) oraz braku zaufania, że policja potraktuje sprawę poważnie (35 proc.) Niechęć nierzadko wynika z poprzednich złych doświadczeń, bagatelizowania problemów przez funkcjonariuszy. „Poziom zaufania do rządu, parlamentu i policji jest wręcz skrajnie niski, a wyniki badania wskazują na niemal całkowity brak zaufania do tych instytucji. Dystansowi w stosunku do państwa towarzyszy wzrost zaufania do organizacji LGBTQIA oraz innych organizacji pozarządowych, a także do UE. Nasza społeczność deklarowała w badaniu, że w wyborach najczęściej oddaje głosy na tych kandydatów i partie, które uwzględniają w swoich programach postulaty dotyczące równości osób LGBT+” – wyjaśnia Krzysztof Kliszczyński ze Stowarzyszenia Lambda Warszawa. Małżeństwa jednopłciowe i związki partnerskie mają być uznawane w całej UE – Parlament Europejski przyjął rezolucję 14 września Parlament Europejski ogłosił obowiązek akceptacji związków partnerskich i małżeństw jednopłciowych na terenie całej Unii Europejskiej. Komisja Europejska została zobligowana do podjęcia działań przeciwko krajom, które dyskryminują mniejszości seksualne, wśród nich znajdują się m.in. Polska, Węgry oraz Rumunia. Wzrósł odsetek osób LGBT+ doświadczających przemocy Na wyniki badania w tym obszarze wpłynęła trwająca pandemia COVID-19. Kluczowe problemy sygnalizowane przez społeczność LGBT+ to m.in. utrata pracy lub redukcja etatu oraz związana z tym utrata lub obniżenie zarobków, a także pogorszenie stanu zdrowia psychicznego. W okresie izolacji społecznej wywołanej lockdownem zmniejszył się poziom przemocy fizycznej, której osoby LGBT+ doświadczały zazwyczaj w przestrzeni publicznej. Brak imprez masowych, parad i zgromadzeń publicznych przełożył się w efekcie na mniejszą liczbę bezpośrednich ataków na osoby nieheteronormatywne. Podobny trend widać również w spadku poziomu przemocy werbalnej, który zmalał podczas pandemii o 5 proc.. Mimo to spotkało się z nią 65 proc. młodzieży LGBT+. Z kolei 26 proc. osób uczących się i 25 proc. studiujących doświadczyło przemocy seksualnej, której skala wzrosła w związku z pandemią. Co dziesiąta osoba LGBT+ była wyrzucona z rodzinnego domu Najnowsze badanie po raz pierwszy w historii objęło problem bezdomności osób LGBT+. Prawie 17 proc. badanych doświadczyło co najmniej jednego epizodu bezdomności. Dla co drugiej osoby epizod ten trwał do tygodnia, a w 10 proc. przypadków brak stałego dachu nad głową trwał ponad rok. Co dziesiąta osoba LGBTA była wyrzucona z rodzinnego domu, a 20 proc. z niego uciekło. Zjawisko bezdomności szczególnie mocno dotyka młodych ludzi - aż 26 proc. osób uczących się i 18 proc. studiujących doświadczyło ucieczki z domu. Specjaliści wciąż praktykują „leczenie homoseksualizmu” Jak wynika z badania, w polskim społeczeństwie dobrze się ma przekonanie o możliwości „wyleczenia” z nieheteronormatywności. Respondenci wskazywali, że doświadczyli nacisków dotyczących zmiany orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej. Takie zalecenia przekazywali m.in. psychologowie, psychiatrzy, terapeuci, kadra szkolna i uczelniana oraz osoby duchowne. W sumie co piąty gej lub lesbijka spotkali się z jednoznacznymi sugestiami, by spróbowali zmienić swoją orientację lub tożsamość seksualną. Tekst powstał w oparciu o materiały nadesłane przez Kampanię przeciw homofobii.
Te filmy i seriale dokumentalne o tematyce LGBTQ+ powinien obejrzeć każdy – zwłaszcza homofobi i transfobi
Wzruszają, bawią, edukują, poszerzają horyzonty, a także uczą empatii, akceptacji i tolerancji. Oto nasz subiektywny wybór wartych obejrzenia filmów i seriali o przedstawicielach i przedstawicielkach mniejszości seksualnych.
W tym artykule: Osoby LGBTQ+ w kinie i telewizji Najlepsze filmy i seriale dokumentalne o tematyce LGBTQ+ W kinie, telewizji i serwisach streamingowych z roku na rok przybywa filmów, seriali i programów z udziałem nieheteronormatywnych bohaterów. Lesbijki, geje, osoby biseksualne, transpłciowe oraz pozostali przedstawiciele tęczowej społeczności zazwyczaj jednak pojawiają się jedynie w rolach drugoplanowych czy wręcz epizodycznych (chociażby „Seks w wielkim mieście” czy filmy z serii „Bridget Jones”). Nie wywierają więc większego wpływu na fabułę oraz losy głównych bohaterów, którymi w mainstreamowych, wysokobudżetowych produkcjach wciąż najczęściej są wyłącznie osoby hetero i cis. Osoby LGBTQ+ w kinie i telewizji Z kolei w produkcjach, gdzie tematyka LGBTQ+ gra pierwsze skrzypce (nie brakuje ich chociażby na Netflixie, co jest zresztą osobnym tematem gorących dyskusji wśród internautów) niestety wciąż zdarza się, że postacie są przedstawiane na ekranie – czasem nawet przy dobrych intencjach twórców – w sposób karykaturalny i stereotypowy. Gdzie więc szukać nieskrzywionych obrazów ukazujących społeczne i rodzinne życie queerowych osób? Odpowiedź jest bardzo prosta: w filmach i serialach dokumentalnych. Filmy o tematyce LGBTQ, które warto zobaczyć (nie tylko podczas Pride Month) Filmy z wątkiem LGBT przewijają się już od wielu lat. Których nie można przegapić? Wybraliśmy najlepsze (naszym zdaniem) tytuły, a wśród nich kultowe już obrazy, nieco nowsze produkcje i te, które nagrodzono na najważniejszych filmowych imprezach i festiwalach. Najlepsze filmy i seriale dokumentalne o tematyce LGBTQ+ „Ujawnienie” Ważni transpłciowi twórcy (m.in. aktorka Laverne Cox, znana z roli Sophi Burset w popularnym serialu „Orange Is The New Black”) opowiadają o przedstawianiu mniejszości trans w hollywoodzkich produkcjach na przestrzeni lat i tym, jaki wpływ wywiera to na ich społeczność. Film dostępny na Netflixie. View oEmbed on the source website „Śmierć i życie Marshy P. Johnson” Walcząca z falą przemocy wobec transpłciowych kobiet Victoria Cruz prowadzi własne dochodzenie w sprawie niejasnej śmierci jej przyjaciółki, Marshy P. Johnson. Jest to ikona amerykańskiej (i nie tylko) społeczności LGBT+, którą podczas ostatniej Met Gali upamiętniła swoim strojem znana youtuberka i influencerka urodowa, NikkieTutorials. Do obejrzenia na Netflixie. View oEmbed on the source website „Sekretna miłość” Te dwie kobiety przez wiele dziesięcioleci utrzymywały swoją miłość w tajemnicy. Gdy w kocu przestały się ukrywać, okazało się, że to dopiero początek wyzwań, jakie przed nimi stoją. Dokument znajdziecie na Netflixie. View oEmbed on the source website „Paryż płonie” Niech nie zwiedzie was tytuł. „Paris Is Burning" to już kultowa produkcja w reżyserii Jennie Livingston, która ukazuje nowojorską scenę balową, którą zainicjowali przedstawiciele społeczności afroamerykańskich, latynoskich, gejowskich i transpłciowych. Ten film powinna absolutnie obejrzeć każda osoba, która obejrzała obsypany nagrodami Emmy, czyli telewizyjnymi Oscarami, serial „Pose” oraz bijący rekordy popularności na całym świecie program „RuPaul’s Drag Race”. Do obejrzenia w całości m.in. w serwisie YouTube. View oEmbed on the source website „We're Here” Skoro jesteśmy już przy temacie „RuPaul’s Drag Race”... Trzy gwiazdy show, Bob the Drag Queen, Shangela i Eureka O'Hara, pojawiły się w stworzonym na zlecenie HBO serialu dokumentalnym, w którym prowadzą w małych amerykańskich miasteczkach rekrutację do jednorazowych drag show. Znane i lubiane drag queen poznają przy okazji często bardzo trudne i poruszające historie przedstawicieli lokalnych społeczności LGBT+. Ostrzegamy: niektóre momenty wzruszają do łez. Powstały już dwa sezony. Obydwa są dostępne w Polsce na platformie HBO GO. View oEmbed on the source website Netflix: najlepsze filmy, seriale i programy o tematyce LGBT+ w ofercie serwisu Na Netflixie nie brakuje produkcji z bohaterami, którzy reprezentują osoby o odmiennej orientacji seksualnej i tożsamości płciowej. Sprawdź, które z nich naprawdę warto obejrzeć!
Polska kolejny raz okazuje się być najbardziej homofobicznym krajem w Unii Europejskiej
W rankingu ILGA-Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI w Europie nasz kraj drugi rok z rzędu zajął niechlubne miejsce. Polskie prawo jest najbardziej homo- i transfobiczne w Unii Europejskiej.
W tym artykule: Sytuacja osób LGBT w Polsce i Europie Które kraje są najbardziej równościowe w Europie? Na czym polega Ranking ILGA-Europe? Zarówno Polska, jak i w ogóle Europa nie są w najlepszym miejscu, jeśli chodzi o prawa człowieka, a konkretnie osób LGBTI. Choć niby mamy XXI wiek, postęp, otwartość. Jak pokazuje coroczny ranking ILGA-Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI na naszym kontynencie najbardziej homofobiczny jest Azerbejdżan. Sytuacja fatalna jest również w Turcji, Armenii, Rosji, Monako, Białorusi. Zaraz po tych państwach jest Polska... Wynik Polski jest alarmujący! Konsekwentnie oddalamy się od krajów UE w kierunku Rosji, Białorusi i Armenii - krajów o najbardziej homo- i transfobicznym prawodawstwie w Europie - sygnalizuje Kampania Przeciw Homofobii. Sytuacja osób LGBT w Polsce i Europie Polska drugi rok z rzędu zajęła ostatnie miejsce wśród krajów Unii Europejskiej jako najbardziej homo- i transfobiczna. Generalnie nasze państwo systematycznie obniża swoją pozycję w rankingu ILGA-Europe. Jednak okazuje się, że są też inne powody do zmartwienia dla całej Europy. Otóż po raz pierwszy w 12-letniej historii rankingu nie odnotowano prawie żadnych pozytywnych zmian legislacyjnych dotyczących praw osób LGBTI w Europie. Co więcej, sytuacja osób homoseksualnych i transpłciowych pogorszyła się w ostatnich miesiącach. W ubiegłym roku zaobserwowaliśmy w Europie nasilenie represji politycznych wobec osób LGBTI, gwałtowny wzrost trudności społeczno-ekonomicznych oraz szerzenie się nienawiści w stosunku do społeczności LGBTI zarówno na ulicach, jak i w Internecie. Świadome tego faktu krajowe władze muszą podjąć natychmiastowe działania, aby zapewnić ludziom skuteczną ochronę. Prawa człowieka osób LGBTI nie mogą być czymś, co się porzuca tylko dlatego, że stanowią wyzwanie – komentuje wyniki rankingu Evelyne Paradis, dyrektorka ILGA-Europe. Krystyna Pawłowicz sieje transfobię. Zaatakowała transpłciowe dziecko Krystyna Pawłowicz opublikowała na Twitterze transfobiczny post, ściągając falę hejtu na 10-letnie dziecko i dyrekcję szkoły, do której ono uczęszcza. Które kraje są najbardziej równościowe w Europie? Kraje o najbardziej równościowym prawodawstwie to: Malta – po raz kolejny pierwsze miejsce w Europie z wynikiem 94% (i to mimo tego, że jest to katolicki kraj), Belgia, Luksemburg, Portugalia i Norwegia. To pierwsza piątka. Te państwa mogą mieć powody do dumy i są przykładem dla reszty Europy. Na czym polega Ranking ILGA-Europe? Ranking powstaje w oparciu o analizę krajowego prawodawstwa oraz praktyki stosowania prawa w sześciu kategoriach: równość i zakaz dyskryminacji rodzina przestępstwa z nienawiści i mowa nienawiści wolności obywatelskie (tj. wolność zgromadzeń, zrzeszania się i ekspresji) uzgadnianie płci i integralność cielesna prawo do azylu Liczba podkategorii wzrosła w tym roku do 71. Dwie nowe podkategorie, które oceniano w tym roku dotyczą formalnego uznawania niebinarności oraz istnienia prawnych procedur uznawania płci dla nieletnich. Polska (nasze prawo jest tylko w 13% równościowe) straciła w tym roku punkty w rankingu między innymi w kategorii „wolności obywatelskie” za sprawą wydarzeń z 7 sierpnia, kiedy do aresztu trafiło 48 uczestniczek i uczestników protestu w obronie queerowej aktywistki Margot z kolektywu Stop Bzdurom oraz w wyniku zatrzymań, do których dochodziło podczas manifestacji osób sprzeciwiających się wyrokowi upolitycznionego TK zaostrzającemu prawo antyaborcyjne w naszym kraju. Kolejny punkt odebrano Polsce z powodu tzw. uchwał anty-LGBT, które za sprawą skarg Rzecznika Praw Obywatelski zostały przez sądy administracyjne uznane za akty wiążące i możliwe do wprowadzania w życie, a nie jedynie polityczne deklaracje. Aktywistka Margot po trzech tygodniach opuściła areszt. Dlaczego w ogóle tam trafiła?
Krystyna Pawłowicz sieje transfobię. Zaatakowała transpłciowe dziecko
Krystyna Pawłowicz opublikowała na Twitterze transfobiczny post, ściągając falę hejtu na 10-letnie dziecko i dyrekcję szkoły, do której ono uczęszcza.
W tym artykule: Krystyna Pawłowicz swoim tweetem nakręciła nagonkę na 10-letnie dziecko Cezary Tomczyk deklaruje złożenie zawiadomienia do prokuratury w związku z tweetem Pawłowicz Czym jest transfobia? Sędzia Trybunału Konstytucyjnego, związana z PiS Krystyna Pawłowicz słynie z rozpętywania burz w social mediach i nienawistnego języka. Bardzo często celem ataków Pawłowicz są i tak dyskryminowane w naszym kraju osoby ze społeczności LGBT. Krystyna Pawłowicz swoim tweetem nakręciła nagonkę na 10-letnie dziecko Kilka dni temu była posłanka wyciągnęła na światło dzienne sprawę 10-letniego dziecka z Podkowy Leśnej. Zaatakowała ona w swoim transfobicznym wpisie dyrektorkę tamtejszej szkoły, która wykazała się postawą pełną akceptacji i empatii, godną pochwały a nie hejtu, postawą, która poza tym powinna być czymś naturalnym w XXI wieku. Otóż Pawłowicz napisała o tym, że konkretna szkoła pod dyrekcją Agnieszki Hein „doprowadziła do podjęcia przez Radę Pedagogiczną uchwały ZOBOWIĄZUJĄCEJ nauczycieli, by zwracali się do 10-letniego ucznia, CHŁOPCA, per AGNIESZKA, jak chcieli rodzice. Dane aktów stanu cywilnego zlekceważono”. Oczywiście pod wpisem Pawłowicz wylała się fala hejtu ze strony osób podzielających jej poglądy. Okazuje się, że dobro dziecka narodzonego nie jest ważne już w takim przypadku. Nikt nie pomyślał o tym, co musi przeżywać rodzina 10-latki i co będzie, jeśli ona dowie się o sprawie, a już na pewno nie ma łatwo. Tymczasem bardzo często jest tak, że już kilkuletnie dzieci wiedzą, kim są i że płeć przypisana im przy urodzeniu jest z tym niezgodna. Wspaniale, że rodzice i nauczyciele potrafią w takiej sytuacji wesprzeć. Poza tym to bardzo prywatna sprawa. Ewentualnie można by powiedzieć o niej w anonimowy sposób, by promować takie postawy. Tymczasem dzięki Krystynie Pawłowicz, która podała bardzo konkretne dane, w sieci rozpętała się nagonka. Do tego w szkole błyskawicznie pojawiła się kontrola z kuratorium. Na to wszystko na szczęście zareagowały także internautki i internauci, krytykując hejterską postawę byłej Posłanki, wytykając jej szczucie na dziecko, niszczenie psychicznie ludzi. Wskazywano także na bezkarność Pawłowicz, która nie pierwszy raz dopuszcza się czegoś takiego. Przy tym podkreślano, że burmistrz Podkowy Leśnej stanął na wysokości zadania, popierając decyzję szkoły. Wczoraj ukazał się obrzydliwy tweet sędzi TK Krystyny Pawłowicz uderzający w dobro dziecka naszej szkoły i dyrektora Agnieszkę Hein. Dzisiaj odbyła się narzucona z "góry" kontrola szkoły przez kuratorium, od wczoraj dobijają się dziennikarze. Ze względu na małą społeczność i dobro dziecka staraliśmy się uniknąć rozgłosu, niemniej jednak stało się, mamy już dyskusje w przestrzeni publicznej, także na lokalnych grupach - napisał burmistrz Podkowy Leśnej Artur Tusiński. Z całą odpowiedzialnością informuję, że władze naszej szkoły, ale także miasta Podkowa Leśna są i będą otwarte na potrzeby każdego ucznia, także uczniów transpłciowych. Rolą dyrekcji i grona pedagogicznego w szkole jest stworzenia przyjaznego środowiska, wspierającego edukację i zdrowy rozwój dzieci. I taka właśnie jest nasza szkoła – wspierająca i otwarta - zadeklarował. Dziecko ma mądrych rodziców, przyjaciół, zrozumienie w szkole, jest otoczone opieką psychologiczną. Od wczoraj wiemy także, że ma ogromne wsparcie w organizacjach działających na rzecz dyskryminowanych mniejszości. Obowiązkiem dorosłych jest ochrona dzieci, o czym zdaje się zapomina posłanka Pawłowicz i osoba, która wyniosła informację poza szkołę. Nie ma naszej zgody na cyniczne wykorzystywanie dzieci do politycznych rozgrywek. I na koniec - szczegóły z tweeta niewiele mają wspólnego z faktami. Cezary Tomczyk deklaruje złożenie zawiadomienia do prokuratury w związku z tweetem Pawłowicz Poseł PO odniósł się dziś do wyżej opisanej sprawy, krytykując zachowanie Pawłowicz, jak i zaznaczając, że w naszym kraju brakuje tolerancji, otwartości, odpowiedniej edukacji. Zadeklarował, że wraz z kolegami i koleżankami z partii mają zamiar złożyć zawiadomienie do prokuratury w sprawie tego, że sędzia TK naraziła 10-letnie dziecko na realne niebezpieczeństwo. Warto przypomnieć, że nasz kodeks prawny zawiera zapisy, które umożliwiają karanie za hejt i mowę nienawiści. W Trybunale Konstytucyjnym zasiada hejterka Krystyna Pawłowicz, która naraziła 10-letnie dziecko realne niebezpieczeństwo - mówił dziś Cezary Tomczyk w programie Onet Rano, odnosząc się do wyżej opisanej sprawy. - Sędzia Trybunału Konstytucyjnego upubliczniła historię transpłciowego dziecka, rozpętując nagonkę. Czym jest transfobia? Bez wątpienia zachowanie Krystyny Pawłowicz możemy określić jako przejaw transfobii. Czym jest transfobia? To dyskryminacja osoby lub osób transpłciowych, odmawianie im praw czy traktowania takiego, jakie ma miejsce w przypadku osób nietransgenderowych. To także atakowanie takich osób ze względu na ich transpłciowość, szerzenie wobec nich nienawiści, uprzedzeń, stereotypów, a więc transfobia może mieć formę zarówno fizyczną, jak i/lub psychiczną. Jak możemy przeczytać na stronie Transfuzja.org zarówno celowa, jak i niecelowa transfobia może mieć poważne konsekwencje dla osób będących jej obiektem. #JestemPrzeciwTransfobii – kampania na Dzień Widzialności Osób Transpłciowych 31 marca obchodzimy Dzień Widzialności Osób Transpłciowych. Z tej okazji Kampania Przeciw Homofobii opublikowała serię wideo z osobami transpłciowymi. Jak im się żyje w Polsce? Co chciałyby zmienić? Jak ich wspierać?
30-letni Michał Demski to kolejna ofiara homofobii. Dlaczego śmierć Wiktora, Milo, Kacpra i Dominika wciąż niczego nas nie nauczyła?
30-letni Michał Demski był modelem. I gejem, przez co przemoc ze strony osób nastawionych wrogo do społeczności LGBT była dla niego chlebem powszednim. Dzisiaj nie ma go już między nami, jak kilku innych młodych ludzi, którzy odebrali sobie życie z tego samego powodu. Jak długo w Polsce nienawiść wobec osób o odmiennej orientacji seksualnej będzie doprowadzała do kolejnych tragedii? Rozmawiamy o tym z Joanną Skonieczną, ekspertką ds. zdrowia i edukacji stowarzyszenia Kampania Przeciw Homofobii.
Na początku czerwca sieć obiegła informacja o śmierci 30-letniego Michała Demskiego. Michał robił karierę w modelingu, na koncie miał kilka międzynarodowych kontraktów, podróże do Japonii, Chin, występ na mediolańskim fashion weeku. Kiedy kariera stała przed nim otworem, on postanowił popełnić samobójstwo, bo nie był w stanie poradzić sobie z pogardą i odrzuceniem ze strony swojego otoczenia. Michał był gejem. Nie wszyscy ludzie prezydenta - Kiedy dorastał, dzieci z klasy zaczęły mu dokuczać i wyzywać od pedałów. Chodził do kościoła, służył do mszy. W pewnym momencie, w tym okresie gimnazjalnym założył sobie na palec różaniec w formie pierścionka. I za ten różaniec został zbombardowany homofobicznymi wyzwiskami. Od tamtej chwili zaczęły się prześladowania. Dogryzano mu. Dzieci wszystko wyrażały w sposób wulgarny. Bardzo źle to znosił – wspomina w wywiadzie dla Gazety Wyborczej mama Michała, Katarzyna Koch. Tragedia, jaka ją spotkała, przypadła na okres, gdy o osobach LGBT zaczęto mówić w Polsce „ideologia” – takie określenie padło z ust prezydenta RP, Andrzeja Dudy. Związani z nim politycy Zjednoczonej Prawicy szli o krok dalej i o osobach nieheteronormatywnych mówili, że „to nie są ludzie” lub, że „nie są równi ludziom normalnym”. W pewnym momencie ubiegający się o reelekcję kandydat Prawa i Sprawiedliwości zorientował się, że ta nagonka na LGBT nie zwiększa mu poparcia, a wręcz odwrotnie. Jakby nigdy nic zaczął odcinać się zarówno od swoich opinii, jak i opinii kolegów, a zagranicznym mediom komentującym zachowanie prezydenta zarzucił brak rzetelności. Przyjął nawet w Pałacu Prezydenckim aktywistę LGBT, Bartosza Staszewskiego, który w trakcie rozmowy z Dudą pokazał mu zdjęcia Dominika, Kacpra i Milo, nastolatków, którzy z powodu homofobii i transfobii podjęli taką samą decyzję jak Michał Demski. - Bardzo się boję, że jeżeli władza w kraju nie zmieni się (…) , niewątpliwie będzie więcej takich ofiar jak mój syn – mówi Gazecie Wyborczej matka Michała. Prezydent odpowiedział na moje wezwanie do spotkania. Trwało ponad godzinę. Na samym początku sprzątnąłem zastawę ze... Opublikowany przez Bart Staszewski Środa, 17 czerwca 2020 Homofobia zabija I niestety ma słuszne obawy. Sytuacja osób nieheteronormatywnych jeszcze nigdy nie była tak trudna, bo jak dotąd żadna władza nie atakowała społeczności LGBT aż z taką agresją i nie używała jej do realizacji własnych politycznych interesów. Co do tego wątpliwości nie ma również Joanna Skonieczna, ekspertka ds. zdrowia i edukacji stowarzyszenia Kampania Przeciwko Homofobii. - Homofobiczne, nienawistne i pogardliwe wypowiedzi polityków przerażają. Wyraźnie widzimy, jak dają przyzwolenie na nienawiść do drugiego człowieka, która napędza homofobiczną i transfobiczną przemoc. Słowa nienawiści ludzi władzy rok temu zamieniły się w petardy, które poleciały w kierunku osób uczestniczących w Marszu Równości w Białymstoku. Przyjęły postać ładunków wybuchowych, które małżeństwo przyniosło na Marsz Równości w Lublinie. To kamienie, którymi rzucano w okna organizacji działających na rzecz osób LGBT, tak jak było w przypadku Kampanii Przeciwko Homofobii. Słowa nienawiści potrafią też zabić i tak właśnie się teraz dzieje na naszych oczach. Doświadczana każdego dnia homofobia i transfobia, brak akceptacji ze strony rodziny, społeczeństwa i samego lub siebie samej, w końcu doprowadza młode osoby do depresji, do myśli samobójczych, a także, jak Dominika, Kacpra, Milo, Wiktora i kilka dni temu Michała, do samobójstwa – mówi. Statystyki nie są optymistyczne. Według najnowszego rankingu ILGA Europe mierzącego poziom równouprawnienia osób LGBTQ, Polska znalazła się na ostatnim miejscu spośród wszystkich krajów Unii Europejskiej. Co bezpośrednio wiąże się z innymi danymi, które przywołuje ekspertka KHP, a mianowicie, że co trzecia osoba LGBT w Polsce doświadczyła przemocy fizycznej i/lub psychicznej motywowanej nienawiścią. A najczęściej przemocy motywowanej nienawiścią doświadczają osoby transpłciowe, jak 24-letnia Milo Mazurkiewicz, która popełniła samobójstwo 6 maja 2019 roku, skacząc z mostu Łazienkowskiego w Warszawie. Tego samego dnia miała umówione spotkanie z kolejnym psychologiem, bo ci specjaliści, których spotykała na swojej drodze, odsyłali ją z kwitkiem. Nieudolność terapeutów, lekarzy, jak i oddziałów psychiatrycznych, na które trafiają młode osoby podejmujące próby samobójcze z powodu braku akceptacji ze strony społeczeństwa rok temu opisał w przejmującym reportażu Miłość w czasach zarazy dziennikarz Onetu Janusz Schwertner. W swoim tekście przybliżył sylwetki 14-letniego Wiktora oraz jego rówieśnika Kacpra. Ten pierwszy rzucił się pod metro, a ten drugi powiesił, tak samo jak 14-letni Dominik z Bieżunia, którego inne dzieci nazywały „pedziem”, a nauczyciele doskonale wiedzieli, że jest poniżany. Szkoła nietolerancji No właśnie, czy rówieśnicy Dominika, Kacpra i Wiktora, którzy mają podobne problemy z samoakceptacją mogą liczyć na jakiekolwiek wsparcie ze strony nauczycieli, wychowawców, szkolnych pedagogów? - Nie do końca – mówi Joanna Skonieczna. - W polskich szkołach wciąż mamy olbrzymi problem z przemocą rówieśniczą, w tym motywowaną homofobią i transfobią. Nauczyciele często nie mają odpowiednich kompetencji, wsparcia i narzędzi, by pomagać młodzieży LGBT. Nie potrafią skutecznie reagować na przemoc. Szkoła, wiedząc o dyskryminacji, ma obowiązek podjąć działania – tłumaczy. W większości przypadków niestety tego nie robi. Dlatego zdaniem ekspertki Kampanii Przeciwko Homofobii niezwykle ważne jest szerzenie świadomości wśród młodych osób, że zawsze mogą liczyć na wsparcie KPH i innych organizacji społecznych działających w tym obszarze, np. Lambda Warszawa, Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, Fundacja Trans-fuzja czy Grupa Ponton. - Nauczycieli natomiast gorąco zachęcamy do podejmowania aktywnych działań na rzecz poczucia bezpieczeństwa młodych osób LGBT, np. celebracji Tęczowego Piątku – dodaje. Tęczowy Piątek to inicjatywa od początku istnienia budząca skrajne emocje. W zeszłym roku akcja ta odbyła się po raz czwarty, ale decyzja o jej organizacji leży jedynie w gestii konkretnych placówek. Nieco inaczej jest w przypadku inicjatywy, którą w zeszłym roku zaproponowało Ministerstwo Edukacji Narodowej na czele z ministrem Dariuszem Piontkowskim. Zachęcał on szkoły, aby tego samego dnia, kiedy miał być obchodzony Tęczowy Piątek, dołączyć do innej akcji „Szkoła pamięta”, poświęconej zmarłym bohaterom. Ci dyrektorzy, którzy byli tym zainteresowani, mieli wypełnić ankietę w Systemie Informacji Oświatowej, co dawało MEN jasny obraz tego, kto wyraził zainteresowanie pomysłem resortu, a kto prawdopodobnie zamiast tego wolał zorganizować Tęczowy Piątek. I kiedy Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar w liście do ministra Piontowskiego apelował wtedy, że edukacja antydyskryminacyjna jest obowiązkiem szkół, a przeciwdziałanie takim akcjom jak Tęczowy Piątek godzi w prawa uczniów, to z kolei Przewodniczący Komisji Wychowania Katolickiego Episkopatu bp Marek Mendyk grzmiał, że „Tęczowe Piątki w żaden sposób nie pokrywają się z zatwierdzonym przez MEN programem nauczania ogólnego. Rodzice i szkoła nie mogą pozostać bierni wobec tego problemu”. A z czyim zdaniem bardziej liczy się MEN? Odpowiedź na to pytanie jest raczej oczywista. Tęczowe owieczki Stanowisko kościoła katolickiego w temacie LGBT to kolejny problem, który może popychać młode, często wierzące osoby – jak zresztą Michał Demski – ku myślom czy próbom samobójczym. W ostatnim czasie największym ciosem ze strony kościelnych hierarchów były słowa arcybiskupa Marka Jędraszewskiego o „tęczowej zarazie”. - Pamiętam, jak Michał usłyszał wypowiedź biskupa Jędraszewskiego i dowiedział się o stworzonych strefach wolnych od LGBT. Powiedział mi, że znowu czuje się odrzucony. Że znowu się boi. Był przerażony tym, ze wszyscy wiedzą, że jest „pedałem”. Wieczorami ze strachu już nigdzie nie wychodził – wspomina zmarłego syna Katarzyna Koch. Dla osób nieheteronormatywnych, a jednocześnie wierzących, również są miejsca, gdzie mogą zgłaszać się po pomoc i zawsze takową otrzymają. To fundacja Wiara i Tęcza działająca na rzecz chrześcijan homoseksualnych, transpłciowych i opowiadająca się za pełną akceptacją osób LGBT w Kościołach oraz w społeczeństwie. „Uważamy, że każda orientacja seksualna i tożsamość płciowa jest darem od Boga i można ją pogodzić z wiarą. Sprzeciwiamy się wszelkim formom dyskryminacji osób LGBT, zwłaszcza motywowanej religijnie” – czytamy na stronie stowarzyszenia. Najlepsze seriale o LGBTQ poleca krytyczka filmowa i popkulturowa Kaja Klimek >>> Niestety, homofobii nie da się wyeliminować jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Szczególnie, że coraz częściej przybiera ona formę dyskryminacji bezpośredniej. Oprawcy czują się śmielsi i bezkarni już nie tylko w sieci, publikując wpisy pełne nienawiści, a nawet gróźb, ale i w miejscach publicznych, jak ulice, parkingi, place, szkoły czy uczelnie. Do homofobicznych aktów w ostatnim czasie dochodziło również na wiecach kandydatów na prezydenta: wspomnianego już Andrzeja Dudy oraz kandydata Konfederacji Krzysztofa Bosaka. Osoby, przez wielu traktowane jako autorytety, a dające przyzwolenie na takie sytuacje, jako potencjalne głowy państwa stwarzają kolejne pole do jawnej, a być może nawet prawnej legitymizacji niechęci wobec społeczności LGBT. A to, czy uzyskają takie uprawnienia, zależy już tylko i wyłącznie od nas samych. Jesteś osobą LGBT i czujesz się dyskryminowana? Nie jesteś sam(a)! Oto miejsca, gdzie możesz szukać pomocy: Telefon Zaufania Lambdy Warszawa: 22 628 52 22 (dostępny od poniedziałku do piątku w godzinach 18:00 – 21:00) Całodobowy telefon zaufania dla dzieci i młodzieży fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, bezpłatna i anonimowa pomoc: tel. 116 111 Całodobowy telefon zaufania Niebieska Linia dla osób doświadczających przemocy: tel. 800 12 00 02 Młodzieżowy Telefon Zaufania Ponton: 22 635 93 92 (dostępny w każdy piątek między 16:00 a 20:00) Bezpłatne wsparcie psychologiczne Kampanii Przeciw Homofobii. Umów się na konsultacje: bezpieczniej@kph.org.pl Mailowe wsparcie psychologiczne Lambdy Warszawa: poradnictwo@lambdawarszawa.org Mailowe wsparcie dla chrześcijan LGBTQ „Wiara i tęcza”: wsparcie@wiaraitecza.pl Zdalne konsultacje psychologiczne Krakowskiego Centrum Równości Dom EQ. Zgłoszenia mailowe na adres: wsparcie@znakirownosci.org.pl
Franek Broda, siostrzeniec Mateusza Morawieckiego odpowiada na skandaliczne słowa posła PiS o LGBT: „Jestem człowiekiem i się tego nie wstydzę, ale Pan już powinien”
Takiej reakcji na skandaliczną wypowiedź członka klubu Prawa i Sprawiedliwości Jacka Żalka chyba nikt się nie spodziewał. Po tym, jak poseł powiedział na antenie TVN24, że osoby LGBT „to nie są ludzie”, głos zabrał siostrzeniec Mateusza Morawieckiego Franek Broda, który pisze: „Jestem człowiekiem”!
Nie milkną głosy oburzenia po ostatnich wypowiedziach polityków Prawa i Sprawiedliwości na tema społeczności LGBT. Zaczęło się od Andrzeja Dudy, ubiegającego się o reelekcję z ramienia PiS prezydenta Polski i podpisanej przed niego w zeszłym tygodniu Karty Rodziny, w której to pojawiły się skandaliczne zapisy. Duda ratyfikowanym przez siebie dokumentem chce m.in. „chronić dzieci przed ideologią LGBT”, w czym przyklaskują mu oczywiście koledzy z partii. Swoją opinię w tej kwestii wyraził szef sztabu wyborczego PiS Joachim Brudziński pisząc na Twitterze, że „Polska bez LGBT jest piękniejsza”, Jacek Żalek mówiący w programie Fakty po faktach w TVN24, że LGBT (choć miał wyraźne problemy z poprawnym wymówieniem skrótu) „to nie są ludzie”, a kolejne trzy grosze dorzucił jeszcze Przemysław Czarnek. Wybory prezydenckie 2020: Kim są partnerki i partnerzy kandydatów na prezydenta? >>> Politycy PiS o LGBT: „to nie są ludzie” Znany już z innych "mądrości" (m.in. na temat tego, że kobiety przed 30. rokiem życia powinny zajmować się rodzeniem dzieci, a nie robieniem kariery) poseł Zjednoczonej Prawicy powiedział na antenie TVP Info, że „Ci ludzie (osoby LGBT – przyp.red.) nie są równi ludziom normalnym i skończmy wreszcie z tą dyskusją”. Od słów Czarnka odcina się uczelnia, z którą jest związany, czyli Katolicki Uniwersytet Lubelski i co ciekawe także wspomniany już Joachim Brudziński. Po tych wszystkich wypowiedziach, które w ogóle nie powinny paść, Andrzej Duda nagle przypomniał sobie, że „wszyscy jesteśmy równi i każdemu należy się poszanowanie dla jego godności. Pisząc to na swoim Twitterze zapewne próbował gasić pożar, który sam wzniecił, a jeszcze oliwy do ognia dolał, porównując „ideologię LGBT” do bolszewizmu. Wszystko to bardzo nie spodobało się m.in. Georgette Mosbacher, ambasador Stanów Zjednoczonych w Polsce, czyli reprezentantce największego sojusznika Polski w mniemaniu prezydenta Dudy, jak również zagranicznym mediom, jak The New York Times, Time czy The Guardian. Zdaniem prezydenta wszystkie te tytuły oparły swoje teksty na słowach wyjętych z kontekstu, więc błędnie i krzywdząco. Antoni Porowski z show Netflixa „Porady różowej brygady” oburzony Kartą Rodziny Andrzeja Dudy: „Kompromitujesz to, co reprezentuje sobą Polska” >>> Siostrzeniec Mateusza Morawieckiego Franek Broda reaguje na ataki na społeczność LGBT: „Wstyd. I ci ludzie mają nami rządzić?!” Spośród tych tych wszystkich reakcji na wojnę, jaką Prawo i Sprawiedliwość prowadzi z wydumaną „ideologią LGBT” mocno zaskoczyła wypowiedź Franciszka Brody, siostrzeńca premiera Polski Mateusza Morawieckiego. Na swoim koncie na Facebooku Franek skomentował słowa Jacka Żalka i napisał: „Panie pośle. Jestem człowiekiem i się tego nie wstydzę, ale Pan już powinien. Wstyd. I ci ludzie mają nami rządzić?!” Tym samym 17-letni Franek wyraził swoja przynależność do środowiska LGBT, ale również niechęć wobec obozu rządzącego, do którego należy jego wuj. Z jego profilu dowiadujemy się, że 28 czerwca zagłosuje na kandydata Koalicji Obywatelskiej Rafała Trzaskowskiego, a także, że w piątek tuż przed wyborami wraz z innymi działaczami m.in. z Młodych Nowoczesnych, Przedwiośnia oraz grupy Ostra Zieleń organizuje we Wrocławiu demonstrację pod hasłem „LGBT+ to ludzie”, która rozpocznie się o godzinie 17. Siostrzeniec Mateusza Morawieckiego potwierdził, że „jest człowiekiem LGBT” w programie Tak jest w TVN24. - Nie chcę, by ktokolwiek mnie dyskryminował. Politycy PiS nie zdają sobie sprawy z tego, że to może prowadzić do samobójstw. Uważam że nikt, kto dyskryminuje ludzi, nie powinien rządzić tym krajem – mówił na antenie. Wyznał również, że nigdy nie rozmawiał na temat swojej orientacji seksualnej ze swoim wujem, Mateuszem Morawieckim: - Nie słyszałem, aby się do tego odnosił. Traktuje to w ten sposób, że to nie jego sprawa. J.K. Rowling w ogniu krytyki. Pisarka dyskryminuje mniejszości seksualne? >>>
Polska najbardziej homofobicznym krajem w Europie. Niechlubny wynik najnowszego rankingu
Polska spadła na niechlubne ostatnie miejsce wśród krajów Unii Europejskiej w rankingu ILGA Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI w Europie. „Polska władza oblała test z równouprawnienia”.
Polska najbardziej homofobicznym krajem w Europie! Spośród wszystkich krajów Unii Europejskiej Polska zajęła niechlubne, bo ostatnie miejsce w rankingu mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI (lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i interpłciowych). Wyniki najnowszego rankingu ILGA Europe właśnie wyszły na światło dzienne. „Zajmując ostatnie miejsce wśród krajów UE w rankingu ILGA Europe Polska władza oblała test z równouprawnienia” – powiedziała dyrektor stowarzyszenia Kampania Przeciw Homofobii, Slava Melnyk. I dodała: „Nadzieją na zmianę tej fatalnej sytuacji są Polki i Polacy i siła ich sprzeciwu”. Jak się żyje homoseksualnym dziewczynom w Polsce >>> Ranking ILGA Europe, organizacji działającej na rzecz równouprawnienia osób LGBTI w Europie, przeprowadzany jest rokrocznie. Na podstawie jego wyników opracowywana jest „tęczowa mapa” kontynentu, na której wyraźnie widać, które kraje są przyjazne środowiskom LGBTI, a które nie (tegoroczną mapę znajdziecie w naszej galerii). Dotychczas, tj. przez ostatnie trzy lata, Polska plasowała się na przedostatnim miejscu wśród krajów Unii Europejskiej, teraz spadła jeszcze niżej. Dlaczego? To wynik analizy krajowego prawodawstwa oraz praktyki stosowania prawa w sześciu kategoriach: równość i zakaz dyskryminacji, rodzina, wolność zgromadzeń, zrzeszania i ekspresji, przestępstwa z nienawiści i mowa nienawiści, uzgadnianie płci i integralność cielesna oraz prawo do azylu. A, jak podkreśla Slava Melnyk, „przez ostatni rok polska władza systematycznie przesuwała granice, majstrując w systemie prawnym. To uderzyło w pierwszej kolejności w grupy mniejszościowe”. Mowa między innymi o wydawanych przez lokalne władze zakazach marszów równości, selekcji organizacji społecznych, z którymi mogą współpracować samorządy w ramach Samorządowych Kart Praw Rodzin czy niskiej ocenie poziomu bezpieczeństwa osób walczących o prawa środowisk LGBTI. Ranking nie jest na szczęście badaniem opinii publicznej. Parada Równości 2020 odwołana! Powstało oświadczenie w formie wideo >>> Który kraj według rankingu ILGA Europe jest najbardziej tolerancyjny? Malta – to właśnie ona zajmuje pierwsze miejsce w rankingu. Zaraz za nią plasują się Belgia i Luksemburg, a następnie – Dania i Norwegia. Polsce bliżej jest jednak to krajów, takich jak: Białoruś, Monako, Rosja, Armenia, Turcja i Azerbejdżan, które zamykają ranking.
Qczaj dokonał coming out’u i wyznał, że w dzieciństwie zgwałcił go pedofil. Ten post powinien przeczytać każdy
Qczaj, czyli trener personalny i influencer, zdobył sympatię fanów z całej Polski. Wczoraj podzielił się z fanami wstrząsającym wyznaniem.
Qczaj jest trenerem personalnym i wulkanem energii, którego na Instagramie obserwuje prawie pół miliona fanów. Codziennie ich motywuje i wspiera, wydaje się, że ma nieskończone pokłady optymizmu. Wczoraj zdecydował się - jak sam napisał - opublikować „najtrudniejszy post, jaki przyszło mi napisać do tej pory i najtrudniejsza decyzja jaką podjąłem w życiu…”. Jego zdjęcie z dzieciństwa zestawione z tym z dorosłych lat na Instagramie oraz treść, która towarzyszy tym dwóm z pozoru niewinnym fotografiom wstrząsnęła wiele osób. Daniel (tak naprawdę nazywa się celebryta) zdradził, że gdy był małym dzieckiem, został zgwałcony przez pedofila. Co więcej, dokonał również coming out’u i wyznał, że jest gejem. Napisał także kilka bardzo ważnych słów, które powinien przeczytać każdy. Jak się żyje homoseksualnym dziewczynom w Polsce? >>> Qczaj dokonał coming out’u i wyznał, że w dzieciństwie zgwałcił go pedofil. To ważny post, wobec którego nie można przejść obojętnie Qczaj opublikował wczoraj bardzo odważny post. Trener personalny wyznał, że w wieku 7 lat został zgwałcony przez pedofila, którym był przyjaciel rodziny. „(…) moi rówieśnicy bawią się w chowanego. Zaraz pewnie do nich dołączę, ale tymczasem siedzę w wannie trzęsąc się ze strachu a w powietrzu czuć jeszcze zapach smarów samochodowych, farb, alkoholu, papierosów i potu... Jestem dzieckiem, mam siedem lat, siedzę nagi w wannie a widząc krew ociekającą pomiędzy obolałymi pośladkami boję się jeszcze bardziej. Płacząc z bólu po cichu zmywam z siebie to czego nie zmyję do końca życia - ale jeszcze tego nie wiem, bo mam zaledwie siedem lat”, napisał na Instagramie. Wspomniał, że gdy miał kilkanaście lat wyjechał do Krakowa, ale tam również nie było mu łatwo, ponieważ wyzywano go: „Pedał, ciota, cipa - nie są to określenia które dowartościowują 16-latka, a w kimś z tak pokiereszowanym wnętrzem rozbudzą tylko jedną myśl - nie chcę już żyć!”. Myśli samobójcze, nienawiść do samego siebie i poczucie beznadziejności na szczęście są już przeszłością dla trenera personalnego. „Kochani, nie ma czego współczuć, bo siedzi przed Wami wygrany”. Qczaj wyjaśnił na InstaStories, że podzielił się swoją historią, aby wzmocnić swoich fanów i dać im znać, że nie są sami oraz dlatego, że z każdej traumy da się wyjść. Homofobia to wciąż bardzo poważny i wszechobecny problem, przez który cierpli wielu nastolatków, a także dorosłych osób, które nie są w stanie poradzić sobie z panującą nienawiścią. A głos popularnych osób i takie stanowisko, które prezentuje Qczaj, są bardzo potrzebne.