Nie sądziłam, że obejrzę coś dziwniejszego niż „Substancja”, a jednak. Ten horror to mieszanka strachu i absurdu
O tym horrorze było głośno jeszcze na długo przed jego premierą. W końcu 19 czerwca wszedł do polskich kin i zdecydowałam przekonać się, o co tyle hałasu. Z sali wyszłam z poczuciem zagubienia i wieloma pytaniami. Oto „Backrooms. Bez wyjścia”.
Najdziwniejszy film, jaki widziałam? Do wczoraj była to „Substancja” z Demi Moore. Jednak teraz ta produkcja ma konkurencję. Obejrzałam nowy horror, o którym jest naprawdę głośno, „Backrooms. Bez wyjścia” i na własne oczy przekonałam się dlaczego. Film, który wyreżyserował zaledwie 20-letni Kane Parsons, zostawił mnie z pytaniami (bez odpowiedzi), poczuciem lęku, dyskomfortu i niepewności. Warto wybrać się na seans? „Backrooms. Bez wyjścia” - fabuła Trudno stwierdzić jest, o czym jest ten film. Dla każdego będzie on o czymś innym. Zostawia on duże pole do interpretacji. Fabuła skupia się na Clarku, właścicielu sklepu z meblami, który odkrywa w nim przejście do przerażającego równoległego świata. To plątanina pokoi i korytarzy, które nie kończą się. Przypominają nieco rzeczywistość, ale są jakby na odwrót. Panuje w nich chaos, bałagan, nieład. Trudno też nie wyczuć niepokojącej atmosfery, która panuje w każdym z pomieszczeń. Do tego dziwne odgłosy i zniekształcone postacie. Gdy główny bohater przestaje przychodzić na sesje ze swoją terapeutką, ta zaczyna go szukać. Również odnajduje portal do równoległego świata i... No właśnie. W tym momencie warto się zatrzymać, aby nie zaspojlerować zbyt dużo. „Backrooms. Bez wyjścia” - obsada i twórcy Główną rolę gra Chiwetel Ejiofor, w jego terapeutkę wciela się Renate Reinsve, którą ostatnio mogliśmy oglądać w „Wartości sentymentalnej”. Na ekranie pojawiają się także Mark Duplass, Finn Bennett czy Lukita Maxwell. Za reżyserię odpowiedzialny jest 20-letni Kane Parsons (to jego debiut pełnometrażowy), a za scenariusz Will Soodik. „Backrooms. Bez wyjścia” - recenzja Film rozwija się dość powoli, momentami miałam nawet wrażenie, że jest nieco nudny. Jednak jest to zabieg celowy - twórcy stopniowo budują atmosferę zagrożenia, oswajają widza z pozornie zwyczajnymi przestrzeniami i przygotowują grunt pod wydarzenia, które nastąpią później. Druga połowa zdecydowanie nadrabia tempem, jumpscare'ami i jeszcze większym poczuciem niepokoju. To właśnie wtedy produkcja staje się (momentami naprawdę) straszna, a napięcie nie opuszcza aż do samego końca. Zdecydowanie jest to jakaś nowość w świecie horroru. Nie jest to kolejny schematyczny film oparty wyłącznie na strachu. „Backrooms. Bez wyjścia” zmusza do myślenia, miesza w głowie, pozostawia z pytaniami i wywołuje bardzo specyficzne, trudne do opisania emocje. Dziwny — właśnie to słowo od razu przychodzi mi do głowy, gdy myślę o tym seansie. Ukryte znaczenia, zdeformowane postacie, niedopowiedzenia, absurd i wszechobecne poczucie zagubienia tworzą doświadczenie, które bardziej niepokoi, niż straszy. To horror dla osób lubiących interpretować, szukać drugiego dna i jeszcze długo po napisach końcowych zastanawiać się nad tym, co właściwie zobaczyły. Na uwagę zasługuje również warstwa wizualna filmu. Monotonne, pozornie puste przestrzenie, nienaturalne kadry i specyficzna praca kamery skutecznie potęgują uczucie dezorientacji. Widz, podobnie jak bohaterowie, nieustannie ma wrażenie, że coś jest nie tak, choć często trudno jednoznacznie określić, co dokładnie budzi niepokój. To właśnie dzięki tej atmosferze „Backrooms. Bez wyjścia” wyróżnia się na tle wielu współczesnych horrorów. Tutaj największy lęk rodzi się z niepewności, zagubienia i poczucia, że za każdymi kolejnymi drzwiami może kryć się coś niezrozumiałego. „Backrooms. Bez wyjścia” - zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli to, co przeczytaliście, was zainteresowało, ale nie jesteście jeszcze pewni, czy chcecie poświęcić temu 2 godziny swojego czasu, obejrzyjcie zwiastun dostępny poniżej. Zdecydowanie oddaje klimat produkcji. Aktualnie dostępna jest ona w kinach, jednak za kilka tygodni czy miesięcy najprawdopodobniej będziemy mogli oglądać ją w streamingu. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
Najlepszy horror 2026 roku pokazuje, dlaczego dziewczyny wolą być singielkami. Jest smutny, przerażający i piekielnie dobry
Niespodziewany hit podbija kina, choć nie grają w nim żadne znane nazwiska, a nakręcenie go kosztowało grosze. „Obsesja” dekonstruuje mity na temat miłości; zamiast tego serwując błyskotliwą opowieść o kontroli i samotności, opartą na archetypie miłego gościa. Epidemia samotnych mężczyzn? Jakoś im nie współczuję.
„Obsesja”: fabuła Oto Bear, główny bohater „Obsesji”. Pracuje w sklepie z płytami ze swoimi przyjaciółmi, mieszka z kotem, nie wie, co chce robić w życiu i podkochuje się w Nikki, która należy do ich paczki. Gdy Bear szuka w sklepie wisiorka dla Nikki, niespodziewanie jego uwagę przykuwa „One Wish Willow”. Jak głosi napis, zabawka spełnia życzenia. Jest trochę sceptyczny, ale kupuje gadżet i pod wpływem impulsu, wypowiada życzenie na głos. „Chcę, żeby Nikki kochała mnie bardziej, niż cokolwiek innego na świecie”. No i rzeczywiście, Nikki zaczyna zachowywać się inaczej. Wysyła sprzeczne sygnały, zupełnie jakby były w niej dwie różne osoby. Ale życzenie działa i Nikki wyznaje mu swoje „uczucia”. Następuje tzw. Honeymoon phase i Bear nie mógłby być szczęśliwszy. A przynajmniej do czasu, aż nie zaczyna rozumieć, co wiąże się ze staniem w centrum czyjegoś wszechświata. No bo kochać kogoś najbardziej na świecie to znaczy kochać go bardziej niż rodzinę, przyjaciół, niż samego siebie. Życzenia nie są jednak od tego, żeby kwestionować wolę życzącego i Bear dostaje dokładnie to, o co poprosił. „Obsesja” wykorzystuje prosty punkt wyjścia, by postawić pytania dotyczące autonomii, kontroli, samotności oraz współczesnych relacji damsko-męskich. Dlaczego mężczyznom wydaje się, że coś im się od kobiet należy? „Obsesja”: koszmary współczesnego randkowania Na pierwszy rzut oka może wydawać się, że Bear nie poprosił o nic strasznego. W końcu chciał tylko, aby przyjaciółka odwzajemniła jego uczucia. Pierwszy problem pojawia się jednak już na poziomie sformułowania życzenia. Bear wypowiedział życzenie, które miało zmienić Nikki, a nie jego samego. Mógł poprosić o odwagę, żeby wyznać jej swoje uczucia. Ba, mógł poprosić, aby Nikki pokochała go tak mocno, jak on ją. Lecz nie, zamiast tego zażyczył sobie, aby Nikki „pokochała go bardziej, niż cokolwiek innego na świecie”. To jest szczegół, jeden z wielu, który czyni tę historię tak tragiczną i wstrząsającą. Bo Bear jest miłym gościem, nie miał przecież na myśli nic złego. I czasem coś robi, bez namysłu. Albo czasem czegoś nie robi, bo jest nieśmiały, bo się wstydzi. Albo dlatego, że nie chce wziąć za coś odpowiedzialności. Każdy z nas zna takiego faceta jak Bear i na tym polega ogromna siła „Obsesji”. Oczywiście, „Obsesja” jest horrorem i nie brakuje tutaj strasznych scen, ale w gruncie rzeczy jest to potwornie smutna historia. O dziewczynie, która zostaje odarta z własnej decyzji i autonomii. I to przez kogoś, kto nazywał się jej kolegą czy przyjacielem. „Niektórzy chłopcy zabierają ładne dziewczyny i ukrywają je przed resztą świata” – śpiewa Cyndi Lauper w piosence „Girls just wanna have fun”. To także historia o roszczeniowości, samotności, odpowiedzialności i wyobrażeniach, która ma w sobie wiele niewygodnej prawdy o relacjach damsko-męskich. A zakończenie? Wbija w fotel i zostawia z poczuciem ogromnej grozy. Niespodziewany fenomen. Hit, którego nikt nie przewidział „Obsesja” powstała w miesiąc za 750 tysięcy dolarów. Reżyserem jest youtuber Curry Barker, który nakręcił wcześniej horror „Milk & Serial”. Gdy nie udało mu się sprzedać praw do „Milk & Serial”, wrzucił film za darmo na YouTube’a. W „Obsesji” nie grają znani aktorzy, choć film miał świetną kampanię promocyjną, w ramach której wypuszczono m.in. pomysłowe, czerwone billboardy. Każdy kolejny billboard był coraz bardziej zapełniony wiadomościami, odzwierciedlając nasilenie poziomu obsesji Nikki. Można było również zadzwonić pod podany numer i odsłuchać głosówkę od Nikki. Inną formą promocji była reklama „One Wish Willow”, czyli zabawki spełniającej życzenia. Pomysłowa promocja, viralowe klipy z filmu i marketing szeptany sprawił, że „Obsesja” stała się jednym z najgorętszych tytułów w sieci. Jest absolutną sensacją na TikToku i… równie dobrze radzi sobie w box office, czego nie spodziewał się nikt. Po dwóch tygodniach produkcja zarobiła już prawie 80 mln w międzynarodowym box office, a wybicie setki jest tylko kwestią czasu. Zasłożone zachwyty budzi też Inde Navarrette („13 powodów”, „Superman i Lois”, grająca Nikki. View oEmbed on the source website
Jeśli tak jak ja uwielbiasz „Midsommar”, pokochasz też thriller z gwiazdą „Stranger Things”. Uwaga! Może namieszać w głowie...
Jeśli lubisz historie o sektach, niepokojących rytuałach i psychologicznych grach, ten film powinien trafić na twoją listę. „Ofiarowanie” to thriller, który powoli wciąga i długo nie daje o sobie zapomnieć. Sprawdzamy, o czym jest i dlaczego przyciąga fanów klimatu rodem z „Midsommar”.
O czym jest thriller „Ofiarowanie” i gdzie go obejrzeć? Film „Ofiarowanie” to propozycja dla tych, które zamiast klasycznych jumpscare’ów wolą napięcie budowane przez atmosferę i psychologię. Produkcja w reżyserii Jordana Scotta przenosi nas do Berlina, gdzie granica między racjonalnością a manipulacją zaczyna się zacierać. Głównym bohaterem jest psycholog społeczny Ben Monroe, który przeprowadza się do Niemiec, by kontynuować badania nad radykalnymi ideologiami. Szybko trafia na trop niepokojącej grupy o sekciarskich skłonnościach. To jednak dopiero początek. W tym samym czasie jego córka Mazzy zaczyna wchodzić w niebezpieczne środowisko młodych ludzi, gdzie imprezowa scena miesza się z czymś znacznie bardziej mrocznym. To właśnie w tym miejscu film skręca w stronę klimatu, który może kojarzyć się z „Midsommar”. Nie chodzi jednak o kopię, „Ofiarowanie” buduje napięcie inaczej. Zamiast jasnych rytuałów i folkloru dostajemy współczesną, miejską wersję sekty, która działa w cieniu i wykorzystuje emocjonalne słabości swoich członków. Film miał premierę w 2024 roku i pojawia się w ofercie platform VOD, gdzie można go wypożyczyć lub obejrzeć w ramach abonamentu. Warto sprawdzić aktualną dostępność na serwisach takich jak Prime Video czy HBO Max. Obsada filmu grozy „Ofiarowanie” Na ekranie zobaczymy nazwiska, które dobrze znają fanki współczesnego kina i seriali. W roli Mazzy pojawia się Sadie Sink, którą większość widzów kojarzy z serialu „Stranger Things”. Aktorka po raz kolejny udowadnia, że świetnie odnajduje się w mrocznych historiach. Jej bohaterka jest jednocześnie wrażliwa i zbuntowana, co sprawia, że łatwo się z nią utożsamić. Partneruje jej Eric Bana jako Ben Monroe, czyli ojciec próbujący zrozumieć nie tylko badany świat, ale też własne dziecko. W obsadzie pojawiają się również Sylvia Hoeks, Jonas Dassler oraz Sophie Rois. To zestawienie doświadczenia i młodej energii działa na korzyść filmu. Inne filmy grozy poruszające temat sekty i folkloru Jeśli „Ofiarowanie” trafi w twój gust, istnieje spora szansa, że polubisz też inne produkcje, które eksplorują podobne motywy. Pierwszym oczywistym wyborem jest wspomniane już „Midsommar” w reżyserii Ari Aster. To historia o wyjeździe do szwedzkiej wioski, który zamienia się w koszmar. Film zachwyca wizualnie, ale jednocześnie potrafi naprawdę zaniepokoić. Warto też sięgnąć po „The Wicker Man”, klasykę kina grozy o policjancie trafiającym na odizolowaną społeczność z własnymi rytuałami. To jeden z fundamentów gatunku folk horroru. Z nowszych tytułów uwagę przyciąga „The Ritual”, który łączy motyw przyjaźni z nordyckim folklorem i poczuciem zagubienia w dzikiej naturze. Wszystkie te filmy, podobnie jak „Ofiarowanie”, skupiają się na tym samym lęku. Na potrzebie przynależności, która może prowadzić do bardzo niebezpiecznych wyborów. I właśnie dlatego tak bardzo wciągają.
Ta przerażająca perełka z Prime Video bazuje na prawdziwej historii. O tym nawiedzonym domu od wieków krążą legendy
Czy można zbudować dom, który powstrzyma duchy? Historia Sarah Winchester od lat rozpala wyobraźnię i inspiruje twórców horrorów. Film „Winchester: Dom duchów” pokazuje ją w mrocznej odsłonie, ale to, co wydarzyło się naprawdę, jest równie fascynujące.
Fabuła i obsada horroru „Winchester: Dom duchów” Horror „Winchester: Dom duchów” to propozycja dla fanek klimatycznych opowieści z nutą tajemnicy. Akcja przenosi nas do końca XIX wieku, kiedy Sarah Winchester, wdowa po właścicielu słynnej firmy produkującej broń, zaczyna wierzyć, że jej rodzinę prześladują duchy ofiar karabinu Winchester. Po śmierci męża i dziecka kobieta pogrąża się w żałobie. Izoluje się od świata i zleca budowę ogromnej, nieustannie rozbudowywanej posiadłości. Dom ma być nie tylko schronieniem, lecz także pułapką na nadprzyrodzone siły. Labirynt korytarzy, drzwi prowadzące donikąd i schody kończące się sufitem tworzą przestrzeń, która budzi niepokój już od pierwszych scen. Do rezydencji zostaje wezwany psychiatra, który ma ocenić stan zdrowia Sarah. W tej roli widzimy Jasona Clarka. Lekarz początkowo traktuje kobietę jak pacjentkę wymagającą pomocy, jednak z czasem zaczyna dostrzegać, że w domu dzieje się coś trudnego do wyjaśnienia. Największą siłą filmu jest bez wątpienia Helen Mirren jako Sarah Winchester. Jej rola jest pełna subtelnych emocji, niepokoju i wewnętrznego napięcia. Na ekranie towarzyszą jej także Sarah Snook oraz Eamon Farren. Obsada buduje atmosferę, która sprawia, że widz zaczyna kwestionować granicę między rzeczywistością a obłędem. Film nie jest typowym horrorem opartym wyłącznie na jump scare’ach. To raczej opowieść o stracie, poczuciu winy i próbie poradzenia sobie z traumą, co czyni go bardziej angażującym emocjonalnie. Prawdziwa historia nawiedzonego domu Winchester Najbardziej intrygujące jest to, że historia przedstawiona w filmie ma swoje źródło w rzeczywistości. Sarah Winchester była rzeczywiście wdową po Williamie Winchesterze, spadkobiercą fortuny związanej z produkcją broni. Po jego śmierci kobieta przeprowadziła się do San Jose i rozpoczęła budowę niezwykłej rezydencji znanej dziś jako Winchester Mystery House. Prace trwały niemal bez przerwy przez 38 lat. Dom rzeczywiście wyróżnia się nietypową architekturą. Znajdują się w nim setki pomieszczeń, liczne ślepe korytarze i schody prowadzące donikąd. Niektóre drzwi otwierają się wprost na ścianę lub prowadzą na zewnątrz z wysokości kilku pięter. Legenda głosi, że Sarah wierzyła w klątwę związaną z bronią Winchester i chciała zmylić duchy ofiar. Budując dom bez końca, miała nadzieję uniknąć ich gniewu. Jednak historycy podchodzą do tej historii z większym dystansem. Według części badaczy nietypowa konstrukcja mogła wynikać z pasji do architektury i ciągłych przebudów, które były możliwe dzięki ogromnemu majątkowi. Inni sugerują, że Sarah po prostu lubiła eksperymentować z przestrzenią. Mimo racjonalnych wyjaśnień legenda o nawiedzonym domu przetrwała do dziś. Rezydencja jest obecnie jedną z największych atrakcji turystycznych Kalifornii, a odwiedzający często mówią o dziwnych odczuciach i niewyjaśnionych zjawiskach. Inne horrory na bazie prawdziwych historii „Winchester: Dom duchów” nie jest jedynym filmem, który czerpie inspirację z autentycznych wydarzeń. Kino grozy od lat sięga po historie, które wydarzyły się naprawdę, bo to właśnie one budzą największe emocje. Jednym z najbardziej znanych przykładów jest „Obecność” w reżyserii James Wan. Film opowiada o sprawach prowadzonych przez słynnych badaczy zjawisk paranormalnych, Eda i Lorraine Warrenów. Kolejną głośną produkcją jest „Egzorcyzmy Emily Rose”, inspirowane historią niemieckiej studentki, której przypadek do dziś budzi kontrowersje. Film łączy elementy dramatu sądowego z horrorem, co daje wyjątkowy efekt. Warto wspomnieć także o „Annabelle”, który również nawiązuje do archiwów Warrenów. Historia opętanej lalki stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych w popkulturze. Horrory oparte na faktach mają szczególną siłę oddziaływania. Nawet jeśli część wydarzeń zostaje podkoloryzowana na potrzeby kina, świadomość, że coś podobnego mogło wydarzyć się naprawdę, potęguje emocje.
Zanim „Substancja” stała się hitem, był ten body horror! Ukazuje przerażające skutki eksperymentalnego środka na odchudzanie
Moda na szybkie odchudzanie może mieć mroczną stronę i właśnie to pokazuje „Thinestra”. Ten body horror zamienia kompleksy i presję wyglądu w coś naprawdę przerażającego. Jeśli interesują cię filmy z przekazem, który zostaje na długo, ten tytuł warto mieć na radarze.
O czym jest horror „Thinestra”? Film „Thinestra” to propozycja dla fanek mocnego kina grozy, ale też dla tych z nas, które interesują się tematami ciała, samoakceptacji i presji społecznej. Historia skupia się na młodej kobiecie Penny, która zmaga się z kompleksami i obsesją na punkcie wyglądu. W pewnym momencie trafia na eksperymentalny środek na odchudzanie. Brzmi znajomo, prawda? Obietnica szybkiego efektu okazuje się jednak początkiem koszmaru. Po zażyciu pigułki jej ciało zaczyna się zmieniać, a utracony tłuszcz przybiera fizyczną formę. Dosłownie. Zrzucone kilogramy zamieniają się w krwiożerczego sobowtóra o imieniu Penelope. Ten drugi byt stopniowo przejmuje kontrolę nad życiem bohaterki i zaczyna siać chaos oraz przemoc. To nie tylko horror o ciele. To także opowieść o tym, jak destrukcyjna może być presja idealnego wyglądu i jak łatwo wpaść w pułapkę diet, które obiecują szybkie efekty. Twórcy wykorzystują konwencję body horroru, by pokazać coś bardzo realnego. Wstyd, obsesję i brak akceptacji. W kontekście popularności filmów takich jak „Substancja”, „Thinestra” wpisuje się w rosnący trend kina, które nie tylko straszy, ale też komentuje współczesność. Tu strach nie bierze się tylko z krwi i brutalności, ale z bardzo znajomego punktu wyjścia. Obsada filmu grozy z gatunku „body horror” — „Thinestra” W rolach głównych zobaczymy siostry bliźniaczki, które wnoszą do filmu wyjątkową dynamikę. Michelle Macedo wciela się w Penny, a Melissa Macedo gra jej przerażające alter ego, Penelope. Fizyczne podobieństwo aktorek podkreśla rozdwojenie bohaterki i nadaje całej opowieści jeszcze bardziej niepokojący charakter. W filmie pojawiają się także Annie Ilonzeh, Brian Huskey i Norma Maldonado. Za reżyserię odpowiada Nathan Hertz, dla którego jest to pełnometrażowy debiut. Twórca postawił na połączenie horroru z czarnym humorem i wyraźnym komentarzem społecznym. Inne filmy grozy z gatunku „body horror”, które warto znać Jeśli „Thinestra” przyciąga cię swoją tematyką, warto sięgnąć też po inne produkcje z nurtu body horroru. To gatunek, który skupia się na deformacji ciała i przekraczaniu jego granic. Często w bardzo symboliczny sposób. Na liście must-see znajduje się oczywiście „Substancja”, który podobnie jak „Thinestra” dotyka obsesji młodości i perfekcyjnego wyglądu. Film zdobył ogromne zainteresowanie i pokazał, że horror może być jednocześnie mocnym komentarzem społecznym. Klasyką pozostaje także „The Fly” w reżyserii David Cronenberg. To jeden z najważniejszych tytułów w historii gatunku. Opowiada o naukowcu, którego ciało zaczyna mutować w wyniku nieudanego eksperymentu. Warto wspomnieć też o „Black Swan”, który, choć nie jest typowym horrorem, świetnie pokazuje psychiczne i fizyczne wyniszczenie związane z dążeniem do perfekcji. Body horror często balansuje na granicy obrzydzenia i fascynacji. Właśnie dlatego przyciąga widzki, które szukają w kinie czegoś więcej niż prostych strachów. To gatunek, który potrafi zmusić do refleksji.
Ten horror z Netflixa nie daje spać. „Przeklęta woda” wciąga pod powierzchnię!
„Przeklęta woda” to nowy horror, który właśnie trafił do oferty Netflix. Fabuła koncentruje się na rodzinie wprowadzającej się do domu z basenem na tyłach posesji. Ray, były zawodowy baseballista, próbuje wrócić do formy po chorobie, jednak szybko okazuje się, że woda skrywa mroczną siłę, taką, która zaczyna domagać się ofiary.
Na Netflix zmierza kolejna propozycja dla fanów dreszczyku bez wychodzenia z domu. „Przeklęta woda” opiera swoją historię na z pozoru zwyczajnym, dobrze znanym motywie. Przeprowadzce do nowego domu z wymarzonym basenem. Szybko okazuje się jednak, że to, co miało zapewniać komfort i spokój, zaczyna budzić coraz większy niepokój. Zagrożenie przestaje być abstrakcyjne. Z każdą chwilą coraz wyraźniej zaznacza swoją obecność i coraz głębiej ingeruje w życie bohaterów. Basen, który miał pomagać w rehabilitacji, zaczyna przejmować kontrolę Bohaterowie przeprowadzają się do domu z basenem na tyłach posesji, licząc na spokojniejszy start i oddech po trudnym czasie. Kluczową postacią jest Ray, były zawodowy baseballista, który wraca do zdrowia po chorobie. Właśnie dlatego basen ma być dla niego czymś więcej niż dodatkiem do nieruchomości. Miejscem rehabilitacji, rutyny i powrotu do formy. Zamiast tego z pozornie niewinnych kąpieli rodzą się sytuacje, których nikt nie umie wyjaśnić, a domowa codzienność zaczyna pękać w szwach. Rodzina wciągnięta w spiralę strachu, a Ray i Eve stają w centrum wydarzeń Napięcie narasta, gdy domownicy coraz częściej zderzają się z przerażającymi zdarzeniami, a basen przestaje być „tylko” miejscem na podwórku. Ray próbuje odzyskać kontrolę nad swoim życiem, ale wydarzenia wokół niego stają się coraz bardziej obsesyjne i wymagające. Równolegle rośnie czujność Eve, która widzi, że coś wymyka się spod kontroli i uderza w całą rodzinę. W obsadzie są: Wyatt Russell i Kerry Condon, a także Amélie Hoeferle, Gavin Warren, Nancy Lenehan, Ben Sinclair, Jodi Long oraz Elijah J. Roberts. Mroczna historia wychodzi na jaw Im dalej, tym bardziej jasne staje się, że problem nie dotyczy wyłącznie nowego miejsca i stresu po przeprowadzce. Basen skrywa mroczną historię, a wraz z kolejnymi odkryciami atmosfera gęstnieje. Pojawia się poczucie osaczenia i wrażenie, że granica między tym, co realne, a tym, co nadprzyrodzone, zaczyna się zacierać. Najbardziej niepokojący element tej układanki brzmi jak ostrzeżenie, którego nie da się zignorować. Woda ma własną „moc”, a ta „moc” domaga się ofiary. Produkcja dostępna jest od dziś na Netflix. View oEmbed on the source website
Kontynuacja jednego z najciekawszych horrorów ostatnich lat powróciła! Druga część „Smile” wbija w fotel i wywołuje ciarki!
„Uśmiechnij się 2” na Netfliksie to kontynuacja historii o przeklętym „uśmiechu”, który zapowiada tragedię. Tym razem groza uderza w świat show-biznesu: gwiazda pop Skye Riley (Naomi Scott) zaczyna mieć przerażające wizje tuż przed wielką trasą koncertową, a granica między jawą a koszmarem szybko się zaciera.
„Uśmiechnij się 2” w końcu trafia na Netfliksa i wszystko wskazuje na to, że widzowie znów będą o nim mówić. Kontynuacja jednego z najciekawszych horrorów ostatnich lat wraca w bardziej rozbudowanej, a jednocześnie jeszcze bardziej niepokojącej odsłonie. Pierwsza część zaskoczyła świeżym podejściem do grozy, skupiając się na psychologicznym napięciu zamiast na prostych efektach strachu. Sequel idzie o krok dalej, tj. zwiększa skalę i przenosi historię w zupełnie inne środowisko. O czym jest „Uśmiechnij się 2”? Film rozwija motyw tajemniczego „uśmiechu”, który staje się zapowiedzią nadchodzącej tragedii. Tym razem w centrum wydarzeń znajduje się Skye Riley — gwiazda pop, która tuż przed rozpoczęciem trasy koncertowej zaczyna doświadczać przerażających wizji. Granica między rzeczywistością a koszmarem szybko się zaciera, a presja związana z popularnością tylko potęguje narastające poczucie zagrożenia. Twórcy przenoszą akcję z kameralnej historii do świata show-biznesu, gdzie niepokój czai się na każdym kroku. Główną rolę gra Naomi Scott, która wciela się w postać Skye Riley. Aktorka buduje bohaterkę balansującą między kontrolą a stopniowym rozpadem psychicznym, co nadaje historii wiarygodności i emocjonalnej głębi. Na ekranie towarzyszy jej Kyle Gallner, znany z pierwszej części oraz licznych thrillerów. W obsadzie pojawiają się także Rosemarie DeWitt oraz Lukas Gage, którzy wnoszą do filmu dodatkowe napięcie i energię. „Uśmiechnij się 2” to horror, który gra na emocjach „Uśmiechnij się 2” nie opiera się wyłącznie na klasycznych jumpscare’ach. Reżyser Parker Finn konsekwentnie buduje atmosferę poprzez dźwięk, ciszę i narastające napięcie. To horror, który bardziej niepokoi, niż straszy wprost i właśnie w tym tkwi jego największa moc. Choć momentami sięga po bardziej konwencjonalne rozwiązania, najlepiej działa wtedy, gdy pozwala emocjom powoli narastać. Czy warto obejrzeć „Uśmiechnij się 2”? To ambitna kontynuacja, która nie próbuje kopiować pierwszej części, ale rozwija jej pomysły w nowym kierunku. Nie jest pozbawiona drobnych nierówności fabularnych, jednak w najlepszych momentach potrafi naprawdę zadziałać na widza. Jeśli szukasz horroru, który naprawdę cię poruszy — „Uśmiechnij się 2” zdecydowanie powinien znaleźć się na twojej liście. View oEmbed on the source website
Ten horror szturmem podbił polskie kina. Rekordowa frekwencja w pierwszy weekend!
„Krzyk 7” zadebiutował w polskich kinach z rekordowym wynikiem. W pierwszy weekend film obejrzało ponad 78 tysięcy widzów, co jest najlepszym otwarciem w historii całej serii.
Nowa odsłona kultowej serii grozy nie miała problemu z przyciągnięciem widzów do kin. „Krzyk 7” już w pierwszy weekend wyświetlania okazał się największym kinowym hitem w Polsce. Film obejrzało 78 104 widzów, co jest najlepszym wynikiem otwarcia w historii całej franczyzy zapoczątkowanej w 1996 roku przez Wesa Cravena. Siódma część popularnego cyklu szybko znalazła się na szczycie zestawienia boxoffice.pl, wyprzedzając inne premiery weekendu, w tym „Piep*zyć Mickiewicza 3” oraz ekranizację „Wichrowych wzgórz”. „Krzyk 7” – nowy rozdział kultowej serii Za kamerą najnowszej części stanął Kevin Williamson, czyli scenarzysta pierwszego „Krzyku” i wieloletni współtwórca serii. Twórca podkreślał w wywiadach, że zależało mu na tym, by zachować charakterystyczny klimat cyklu, ale jednocześnie wprowadzić do historii nowe elementy. Jak przyznał, przez lata pozostawał blisko świata „Krzyku”, nawet gdy nie odpowiadał bezpośrednio za kolejne części. Dlatego powrót do reżyserii był dla niego naturalnym krokiem. Sukces nie tylko w Polsce Nowy film świetnie radzi sobie także poza polskimi kinami. W weekend otwarcia „Krzyk 7” zarobił globalnie ponad 64 miliony dolarów, co jest rekordowym wynikiem w historii całej serii. Jeśli zainteresowanie widzów utrzyma się na podobnym poziomie, produkcja może w najbliższych dniach przekroczyć 100 milionów dolarów wpływów, stając się jedną z pierwszych dużych kinowych premier 2026 roku, która osiągnie taki rezultat. „Krzyk 7” – o czym opowiada film? Fabuła ponownie koncentruje się na Sidney Prescott, granej przez Neve Campbell, która próbuje prowadzić spokojne życie z dala od traumatycznej przeszłości. Spokój bohaterki nie trwa jednak długo. W jej mieście pojawia się kolejny morderca ukrywający się pod maską Ghostface’a. Tym razem celem nie jest sama Sidney, lecz jej córka Tatum, w którą wciela się Isabel May. Aby ochronić rodzinę, Sidney musi ponownie zmierzyć się z koszmarem, który od lat powraca w jej życiu. Powrót legendarnej bohaterki i kolejne starcie z tajemniczym zabójcą sprawiają, że siódma część „Krzyku” ponownie przyciąga do kin zarówno fanów serii, jak i nowych widzów ciekawych, jak rozwinie się historia jednej z najbardziej rozpoznawalnych sag horroru.
Polka wyreżyseruje nowy serial twórców „Stranger Things”. Netflix zapowiada mroczny hit!
„Tu zdarzy się coś strasznego” to nowy serial Netflixa od twórców „Stranger Things”, przy którym pracowała polska reżyserka Weronika Tofilska. Psychologiczny horror rozgrywa się w odizolowanej posiadłości tuż po ślubie młodej pary.
Netflix szykuje nowy serial, o którym już teraz mówi się bardzo głośno. Za produkcję „Tu zdarzy się coś strasznego” odpowiadają twórcy Stranger Things, ale klimat tej historii ma być zupełnie inny. Zamiast nostalgii i sci-fi dostaniemy psychologiczny horror rozgrywający się w przestrzeni, która z pozoru wydaje się bezpieczna. Co szczególnie interesujące dla polskich widzów, za kamerą aż czterech odcinków stanęła Weronika Tofilska. Reżyserka znana m.in. z pracy przy serialu Reniferek nie tylko wyreżyserowała część sezonu, ale pełni też funkcję producentki wykonawczej. Horror zaczyna się po ślubie Serial nosi tytuł Something Very Bad Is Going To Happen i już sama nazwa sugeruje, że atmosfera będzie gęsta od napięcia. Fabuła skupia się na młodej parze, która tuż po ślubie trafia do odizolowanej rodzinnej posiadłości należącej do rodziny pana młodego. To właśnie tam, w ciągu siedmiu dni po ceremonii, zaczynają dziać się rzeczy, które stopniowo odsłaniają mroczne tajemnice tej rodziny. Każdy z ośmiu odcinków przedstawia jeden dzień z życia bohaterów. Z czasem napięcie rośnie, a przestrzeń zamkniętej rezydencji zaczyna działać na widza niemal klaustrofobicznie. Historia ma opowiadać nie tylko o strachu, ale też o wątpliwościach, które pojawiają się wtedy, gdy zaczynamy zastanawiać się, czy poślubiliśmy właściwą osobę. Twórcy „Stranger Things” w zupełnie nowym klimacie Za produkcję odpowiada studio Upside Down Pictures, a nadzór producencki sprawują Matt Duffer i Ross Duffer. To ich pierwsza serialowa produkcja po zakończeniu „Stranger Things”, dlatego oczekiwania wobec projektu są wyjątkowo wysokie. Obecność Weroniki Tofilskiej w zespole twórczym to kolejny dowód na to, że polscy twórcy coraz częściej pracują przy największych międzynarodowych produkcjach platform streamingowych. Kiedy premiera? Premiera serialu zaplanowana jest na 26 marca 2026 roku. Wszystkie osiem odcinków trafi jednocześnie na Netflix. Jeśli zapowiedzi się sprawdzą, „Something Very Bad Is Going To Happen” ma szansę stać się jednym z najgłośniejszych serialowych horrorów tego roku.
Evan Peters zachwyca się filmem Polaków nominowanym do Oscara 2026! „Genialnie zagrany i wyreżyserowany. Fantastyczny”
Evan Peters, znany z takich seriali jak „American Horror Story” i „Dahmer”, zdradził w wywiadzie dla Glamour, że obejrzał ostatnio film „Brzydka siostra”. To polska koprodukcja, która była kręcona m.in. w Klasztorze Cystersów w Lubiążu i na Zamku w Gołuchowku i która w tym tygodniu otrzymała nominację do Oscarów 2026 w kategorii najlepsza charakteryzacja. „Bardzo mi się podobał” – przyznał aktor.
Evan Peters chwali „Brzydką siostrę” Z Evanem Petersem porozmawialiśmy przy okazji premiery nowego serialu Ryana Murphy’ego „The Beauty”, który jest dostępny na Disney+ od czwartku 22 stycznia. W „The Beauty” mroczne oblicze świata wielkiej mody wychodzi na jaw, gdy supermodelki giną w tajemniczych i makabrycznych okolicznościach. Podczas śledztwa agenci Cooper (Peters) i Jordan (Rebecca Hall) natrafiają na ślad wirusa przenoszonego drogą płciową, który przemienia zwykłych ludzi w uosobienie fizycznej perfekcji. W obsadzie oprócz Petersa i Hall znajdują się m.in. Bella Hadid, Ashton Kutcher, Ben Platt oraz Meghan Trainor. Podczas wywiadu Evan Peters zdradził „Glamour”, że ostatnio zachwycił go film „Brzydka siostra”, który również, podobnie jak „The Beauty”, opowiada o destrukcyjnej pogoni za pięknem. View oEmbed on the source website „Brzydka siostra”: film Polaków podbija świat Przewrotny i pomysłowy horror Emilie Blichfeldt był przebojem Sundance Film Festival i Berlinale, teraz natomiast walczy o Oscara w kategorii Najlepsza Charakteryzacja. To koprodukcja Polski z Norwegią, Szwecją i Danią. Jak podaje Polski Instytut Filmowy, zdjęcia realizowano w całości w naszym kraju w takich lokalizacjach jak Zamek w Gołuchowie Akademia Muzyczna w Łodzi oraz Klasztor Cystersów w Lubiążu. Natomiast w rolach drugoplanowych występują polskie aktorki: Katarzyna Herman oraz Agnieszka Żulewska. „Brzydka siostra” jest pełną brawurowej odwagi reinterpretacją klasycznej baśni braci Grimm o Kopciuszku. Główna bohaterka, Elwira, żyje w cieniu swojej bajecznie pięknej przyrodniej siostry. W świecie, gdzie uroda to waluta, a królewski bal przypomina bezwzględne igrzyska, Elwira postanawia za wszelką cenę poślubić księcia. Największą przeszkodą, aby podbić serce wymarzonego mężczyzny i rozpocząć nowe lepsze życie, jest Kopciuszek. Sporą przeszkodą jest również wygląd samej Elwiry, ale przecież można sobie z tym jakoś poradzić. Zwłaszcza że Elwa jest gotów zagryźć zęby i cierpieć w milczeniu. A tak jej się przynajmniej wydaje… Film „Brzydka siostra” jest do obejrzenia na platformie Prime Video. View oEmbed on the source website
Reżyser Mike Flanagan zapowiada najbardziej przerażający film w swojej karierze! Nowy „Egzorcysta” ma już datę premiery!
Mike Flanagan, jeden z najbardziej charakterystycznych twórców współczesnego horroru, bierze na warsztat legendę kina grozy. Nowy „Egzorcysta” właśnie dostał oficjalną datę premiery, a sam reżyser zapowiada film, który ma być najbardziej przerażającym w jego dotychczasowej karierze.
Widzowie, którzy znają twórczość Mike’a Flanagana, wiedzą jedno: on potrafi straszyć inaczej. Jego horrory nie kończą się na jump scare’ach, a raczej wchodzą pod skórę i długo nie wychodzą z głowy. Teraz reżyser wraca do jednej z najsłynniejszych marek w historii kina grozy. Nowy „Egzorcysta” oficjalnie dostał datę premiery, a Flanagan nie ukrywa, że to projekt wyjątkowy nawet jak na jego standardy. Nowego „Egzorcystę” wyreżyseruje Mike Flanagan W 2023 roku do kin trafił film „Egzorcysta: Wyznawca”, który miała rozpocząć nową trylogię inspirowaną klasykiem Williama Friedkina z 1973 roku. Widzowie zobaczyli wtedy powrót Ellen Burstyn jako Chris MacNeil, matki opętanej Regan, co było mocnym ukłonem w stronę oryginału. Plany studia Universal okazały się jednak krótkotrwałe. Chłodne przyjęcie filmu i słabe recenzje sprawiły, że mimo ogromnej inwestycji w prawa do marki, studio wycofało się z kontynuacji. To jednak nie był koniec „Egzorcysty”. Wręcz przeciwnie – wtedy do gry wkroczył twórca, którego fani horroru znają bardzo dobrze. Nową odsłoną „Egzorcysty” zajmuje się Mike Flanagan odpowiedzialny m.in. za „Nawiedzony dom na wzgórzu”, „Nawiedzony dwór w Bly” i „Zagładę domu Usherów”. Jego nazwisko od lat kojarzy się z horrorem psychologicznym, gęstą atmosferą i emocjonalną głębią. Flanagan nie kontynuuje jednak drogi obranej przez poprzedni film. Nowy „Egzorcysta” ma rozgrywać się w tym samym uniwersum co klasyk z 1973 roku, ale nie będzie bezpośrednią kontynuacją „Wyznawcy”. To raczej nowy punkt wyjścia niż kolejny rozdział tej samej historii. Data premiery „Egzorcysty” i obsada, która budzi ciekawość Studio Universal potwierdziło, że film trafi do kin 12 marca 2027 roku. Początkowo planowano wcześniejszą premierę, jednak harmonogram przesunęły prace Flanagana nad adaptacją „Carrie”. Wiadomo już także, kto pojawi się na ekranie. W głównych rolach zobaczymy Scarlett Johansson oraz Jacobiego Jupe’a, młodego aktora, który zwrócił na siebie uwagę nagradzaną rolą w „Hamnecie”. To obsada, która wyraźnie sugeruje, że nowy „Egzorcysta” będzie stawiał nie tylko na grozę, ale też na mocne aktorstwo. We wrześniu ubiegłego roku Flanagan zdradził w rozmowie z „The Hollywood Reporter”, że ten projekt jest dla niego wyjątkowy. Reżyser przyznał, że nowy „Egzorcysta” może okazać się „najbardziej przerażającym filmem” w całej jego karierze. Podkreślał też, że zależy mu na wniesieniu do tej historii czegoś świeżego, czego jeszcze w tej franczyzie nie było. Na efekty tej ambicji przyjdzie nam jeszcze chwilę poczekać. Jedno jest pewne: powrót „Egzorcysty” w rękach Flanagana zapowiada się jako jedna z najgłośniejszych premier grozy nadchodzących lat.
Jedna z najpopularniejszych serii grozy ostatnich lat doczekała się finału! 4. część „Obecności” dostępna teraz na HBO
„Obecność 4: Ostatnie namaszczenie” miała być emocjonalnym domknięciem historii Eda i Lorraine Warrenów. Finał serii sięga po sprawdzone motywy i wraca do demonologicznych korzeni.
Czwarta odsłona „Obecności” zamyka główną historię jednej z najpopularniejszych serii grozy ostatnich lat. Film jest już dostępny na HBO Max. Seria, która miała domknąć swoją historię Czwarta odsłona „Obecności” była zapowiadana jako definitywne pożegnanie z Edem i Lorraine Warrenami, bohaterami, którzy od 2013 roku stanowili trzon jednego z najbardziej rozpoznawalnych uniwersów grozy. Twórcy obiecywali emocjonalne zamknięcie i powrót do demonologicznego rdzenia serii. W praktyce „Ostatnie namaszczenie” okazuje się filmem ostrożnym, wyraźnie unikającym ryzyka, jakie mogłoby nadać temu finałowi wyrazistość. Michael Chaves po raz kolejny oddaje ciężar narracji duetowi Very Farmigi i Patricka Wilsona. Ich ekranowa relacja wciąż pozostaje najmocniejszym elementem serii. Oparta jest na zmęczeniu, zaufaniu i świadomości ceny, jaką płaci się za wieloletnią walkę ze złem. Najlepsze sceny filmu to te pozbawione efektów: rozmowy, spojrzenia, chwile zawahania. Twórcy wyraźnie starają się nadać historii ton pożegnania. Retrospekcje i subtelne nawiązania do wcześniejszych części pojawiają się z umiarem i bez fanserwisowej przesady, co działa na korzyść całości. Demoniczne wizje, lustrzane odbicia i jump scare’y Fabuła opiera się na głośnym przypadku rodziny Smurlów z Pensylwanii – jednym z najbardziej komentowanych epizodów w historii Warrenów. To materiał o dużym potencjale narracyjnym, jednak w filmie zostaje potraktowany powierzchownie. Bohaterowie drugoplanowi funkcjonują głównie jako tło, a ich historie nie mają realnego wpływu na rozwój wydarzeń. Dodatkowo, Warrenowie wchodzą do głównej akcji stosunkowo późno. Pierwsza część filmu sprawia wrażenie przedłużonego wstępu, co spowalnia tempo i utrudnia budowanie napięcia. Warstwa horrorowa nie wychodzi poza schematy znane z wcześniejszych odsłon serii. Demoniczne wizje, lustrzane odbicia i jump scare’y pojawiają się zgodnie z oczekiwaniami, ale rzadko zaskakują. Częste użycie efektów CGI osłabia realizm i odbiera scenom ciężar, który w pierwszych „Obecnościach” budowano ciszą i niedopowiedzeniem. Film nie próbuje redefiniować strachu, ani zaproponować nowego języka grozy. Zamiast eskalacji napięcia dostajemy serię punktowych momentów, które szybko tracą impet. Gdzie obejrzeć „Obecność 4”? „Ostatnie namaszczenie” nie jest filmem nieudanym. To produkcja poprawna, z solidnym aktorstwem i kilkoma dobrze poprowadzonymi scenami emocjonalnymi. Jako zamknięcie serii jednak rozczarowuje zachowawczością. Zamiast wyraźnego i odważnego finału, otrzymujemy bezpieczne wygaszenie historii. Dla wiernych fanów Warrenów będzie to akceptowalne pożegnanie. Dla widzów oczekujących świeżości lub mocnego akcentu końcowego to seans przeciętny, który nie zostawia po sobie silnego śladu. „Obecność 4: Ostatnie namaszczenie” jest dostępna na platformie HBO Max i można ją obejrzeć w ramach standardowego abonamentu.
Widzowie HBO Max masowo odpalają ten horror! Odniósł absolutny sukces... choć nie do końca zasłużony
„Until Dawn” dopiero co pojawiło się na HBO, a już znajduje się wśród najchętniej oglądanych tytułów. Adaptacja kultowej gry rozpala emocje na nowo, choć nie wszystkie decyzje twórców zachwycają. Czy horror faktycznie zasługuje na taki boom?
Filmowa wersja „Until Dawn” dopiero co trafiła do streamingu, a już podbiła ranking najchętniej oglądanych tytułów HBO Max. Dla wielu fanów to powrót do jednej z najbardziej kultowych gier ery PlayStation. Czy jednak ekranizacja dorasta do legendy oryginału? Tu sprawa robi się bardziej skomplikowana. „Until Dawn” błyskawicznie stało się hitem na HBO Jako gra „Until Dawn” było zjawiskiem. Interaktywny horror, który budował napięcie na relacjach bohaterów, wyborach moralnych i przemyślanym straszeniu. Wielu graczy spędziło godziny, próbując doprowadzić całą ekipę do poranka na zaśnieżonej górze Blackwood. Fabuła gry była klasycznym survival horrorem z twistem, wzbogaconym o motyw wendigo, mroczne tajemnice i… młodego Ramiego Maleka, któremu później Oscar otworzył drzwi do wielkiej kariery. Film podchodzi do materiału źródłowego inaczej. Twórcy nie zdecydowali się na wierną ekranizację, tylko na wariację inspirowaną grą z nowymi bohaterami i świeżym punktem wyjścia. W filmie poznajemy Maxa (Michael Cimino), Megan (Ji-young Yoo), Ninę (Odessa A'zion) i Abe’a (Belmont Cameli), którzy towarzyszą Clover (Ella Rubin) w poszukiwaniu jej zaginionej siostry Melanie. Trop prowadzi do odciętej od świata posiadłości w górach. To, co miało być chwilową kryjówką przed burzą, szybko zamienia się w koszmar. Kiedy bohaterowie zaczynają ginąć… natychmiast wracają do życia. Pętla śmierci i odradzania się staje się osią fabuły, a grupa próbuje zrozumieć, kto lub co ich tam uwięziło, zanim zostaną w tej spirali na zawsze. Sandberg miał pomysł, ale nie wykorzystał go do końca Trzeba przyznać reżyserowi jedno: odważył się pójść w zupełnie inną stronę niż twórcy gry. Zostawił rozpoznawalne elementy, ale nie próbował kopiować fabuły 1:1. I to doceniam. Ale… Film nie zawsze potrafi wyjaśnić zasady własnego świata. Niektóre sceny sklejone są zbyt szybko, bez czasu na zbudowanie logiki wydarzeń. Trudno śledzić ciąg przyczynowo-skutkowy, gdy wiele rozwiązań pojawia się „bo tak”. Dodatkowo pojawiają się wątki znane z gry takie jak np. szpital psychiatryczny, wendigo, tragedia górników, tajemniczy oprawca. Często są jedynie migawkami, symbolami wciśniętymi na siłę, zamiast częścią spójnej narracji. Wygląda to raczej jak ukłon do fanów niż organiczna część historii. Peter Stormare, wcielający się w Alana Hilla, tak, tego samego z gry, jest absolutnie bezbłędny. Jego hipnotyczna, niepokojąca obecność działa tak samo dobrze jak wcześniej. Każda scena z jego udziałem natychmiast podnosi poziom grozy. Stormare nie potrzebuje jump scare’ów. On straszy jednym spojrzeniem. Czy „Until Dawn” jako film działa? Tak… i nie Nie da się odmówić produkcji klimatu. Momentami horror rzeczywiście potrafi wciągnąć, a pętla czasowa to ciekawy zabieg. Ale jako całość to raczej przyjemny, lekko chaotyczny thriller dla fanów gatunku niż nowe objawienie. Dla widzów szukających szybkiego dreszczyku – idealny wybór. Dla fanów oryginalnej gry – może być różnie. „Until Dawn” obejrzysz już teraz na HBO.
Dynamiczny horror z motywem klątwy już w TOP10 Netflixa! To idealny wybór na Andrzejkowy wieczór z wróżbami!
Nowy horror Netflixa łączy mrok, okultyzm i młodzieżowy thriller. „Tarot: Karta Śmierci” to tytuł, który błyskawicznie przyciąga widzów i nie wypuszcza do końca seansu.
Nowość Netflixa znów budzi emocje! „Tarot: Karta Śmierci”, lekki, dynamiczny horror z motywem klątwy, wpadł do katalogu w ostatnich dniach i już znalazł się w TOP 10 najchętniej oglądanych produkcji. To film, który nie udaje głębokiego dramatu psychologicznego. Ma straszyć, bawić konwencją i podkręcać klimat Andrzejek. I właśnie to robi. „Tarot: Karta Śmierci” to idealny horror na wieczór z przyjaciółmi Punktem wyjścia jest pozornie niewinna zabawa. Grupa znajomych wybiera się na weekend do domku w lesie. Wśród zakurzonych bibelotów trafiają na starą talię kart tarota i z ciekawości zaczynają „przepowiadać” sobie przyszłość. Od tego momentu atmosfera widocznie gęstnieje. Każda karta okazuje się niepokojąco trafna, a kolejne „wróżby” zaczynają przekładać się na realne zagrożenia. Horror nie traci czasu na długie wstępy. Bardzo szybko wprowadza motyw ożywających kart, które materializują zawarte w nich zło. Z pozoru symboliczne archetypy tarota zamieniają się w autentyczną, fizyczną grozę, śledząc bohaterów i atakując ich w najmniej spodziewanych momentach. Twórcy bawią się klasyczną konwencją teen-thrillera, dorzucając jump-scary, atmosferę klątwy i mroczne sekwencje rodem z kina okultystycznego. To lekki w odbiorze, ale pełen energii horror, który świetnie sprawdza się jako tytuł „na wieczór”. A przy okazji wręcz idealnie wpisuje się w tradycję Andrzejek, kiedy karty, przepowiednie i wróżby nabierają wyjątkowego znaczenia. „Tarot: Karta Śmierci”: świetny wybór na Andrzejki 2025 „Tarot: Karta Śmierci” to film, który aż prosi się o seans w grupie. Motyw tajemniczej talii, mroczne wizje i narastająca atmosfera niepokoju tworzą klimat, który znakomicie rezonuje z Andrzejkami, kiedy zabawa w przewidywanie przyszłości nagle zaczyna wyglądać mniej niewinnie. Można go oglądać w towarzystwie albo solo, jeśli lubisz lekkie, szybkie, pełne akcji horrory z elementem zabawy. „Tarot: Karta Śmierci” od razu po premierze wskoczył do TOP 10 Netfliksa, co pokazuje, jak chętnie widzowie sięgają po produkcje z halloweenowo-andrzejkową estetyką. View oEmbed on the source website
Scarlett Johansson w kontynuacji kultowego horroru, na który czeka całe Hollywood. To jedna z jej najtrudniejszych ról od lat!
Scarlett Johansson wchodzi do świata horroru. Aktorka zagra główną rolę w nowej odsłonie kultowego „Egzorcysty”, którym zajmuje się Mike Flanagan, twórca odpowiedzialny za jedne z najciekawszych współczesnych produkcji grozy.
Scarlett Johansson znów na pierwszych stronach branżowych portali. Tym razem nie za sprawą blockbusterów czy artystycznych dramatów, lecz wejścia w świat horroru. Aktorka zagra główną rolę w nowej odsłonie legendarnej serii „Egzorcysta”, którą przejmuje mistrz współczesnej grozy, Mike Flanagan. Po ostatniej nieudanej próbie wskrzeszenia marki oczekiwania są ogromne. Tym razem, jak twierdzą specjaliści, na pewno się uda. Nowy rozdział kultowego horroru Hollywood od kilku lat chętnie korzysta z potencjału znanych twarzy w kinie grozy. W projektach horrorowych pojawiali się już Russell Crowe, Dan Stevens, Jenna Ortega czy Al Pacino. Jedni zdobywali zachwyt widowni, inni mierzyli się z chłodnym odbiorem. Jednak jedno pozostaje pewne: gwiazdy przyciągają tłumy, a nazwisko Johansson w czołówce horroru to wyraźny sygnał, że seria ma wrócić z rozmachem. W 2023 roku marka „Egzorcysty” została reaktywowana filmem „Egzorcysta: Wyznawca”, który miał być początkiem nowej trylogii. W teorii wszystko wyglądało obiecująco: doświadczony reżyser kina grozy, solidna obsada, wieloletnia legenda. W praktyce produkcja okazała się jakościowym rozczarowaniem, a David Gordon Green po premierze wycofał się z projektu. Mike Flanagan przejmuje stery, a w obsadzie Scarlett Johansson Po nieudanym „Wyznawcy” wytwórnie Blumhouse i Atomic Monster sięgnęły po twórcę, który w świecie grozy ma status absolutnego pewniaka. Mike Flanagan, autor „Nawiedzonego domu na wzgórzu”, „Zagłady domu Usherów” czy „Oculusa”, oficjalnie obejmuje kierownictwo nowego filmu. Jak ustaliło Deadline, to właśnie on powierzył Scarlett Johansson główną rolę. Reżyser nie kryje zachwytu: „Scarlett jest genialną aktorką, której porywające występy zawsze wydają się trafne i prawdziwe, zarówno w filmach gatunkowych, jak i letnich hitach. Nie mógłbym być bardziej szczęśliwy, że dołączyła do tego filmu”. Johansson, która ma na koncie role w kinowych hitach („Czarna Wdowa”, „Jurassic World: Odrodzenie”) i uznanie krytyków za emocjonalne kreacje („Historia małżeńska”, „Jojo Rabbit”), wydaje się wyborem idealnym. Co dalej z nową odsłoną „Egzorcysty”? Na razie niewiele wiadomo o fabule ani o terminie rozpoczęcia zdjęć. Pewne jest jedno — film nie będzie kontynuacją „Wyznawcy”, lecz zupełnie nową historią stworzoną od podstaw przez Flanagana. Biorąc pod uwagę jego dotychczasowe produkcje, można spodziewać się mrocznej, klaustrofobicznej atmosfery, łączenia horroru z dramatem psychologicznym oraz intensywnego aktorstwa. Sama Scarlett Johansson szykuje się obecnie również do premiery swojego reżyserskiego debiutu. Już wkrótce do kin trafi „Eleanor Wspaniała”, więc aktorka stoi u progu wyjątkowego momentu w karierze, jednocześnie pracując przed kamerą i za nią. Czy Johansson uratuje kultową serię? Fani „Egzorcysty” od lat czekają na film, który odda siłę oryginału i nie będzie jedynie próbą wykorzystania znanej marki. Teraz jest na to szansa. Nowy reżyser, świeże podejście i aktorka z ogromnym potencjałem sprawiają, że cały projekt zapowiada się jak prawdziwy restart. Po niezbyt udanym powrocie sprzed dwóch lat Hollywood stawia wszystko na jedną kartę. Nowe rozdanie, nowa gwiazda, nowy rozdział. I pierwszy raz od dawna — realna nadzieja na udany powrót legendy. View oEmbed on the source website
Jeśli lubicie Stephena Kinga to ten serial was nie zawiedzie! Już po pierwszej scenie będziecie zbierać szczękę z podłogi
Niemal każdy zna potwornego klowna, który pochodzi z powieści „To”, najsłynniejszego i wielokrotnie przenoszonego na ekran dzieła Stephena Kinga, ale to właśnie jego filmowy wizerunek zapewnił mu aż taką rozpoznawalność. Najbardziej przyczyniły się do tego najnowsze ekranizacje stworzone przez Andy’ego Muschietti, Barbarę Muschietti i Jasona Fuchsa, czyli „To” z 2017 roku i „To. Rozdział 2” z 2019 roku. Ci sami ludzie odpowiadają teraz za zrobiony dla HBO serial „Witajcie w Derry”, można więc było podejrzewać, że będzie ciekawie, ale wszystko wskazuje na to, że – przynajmniej na razie – jest lepiej, niż przypuszczałem!
„Witajcie w Derry”: nowość HBO bije rekordy oglądalności Serial „Witajcie w Derry” to bezpośredni prequel wspomnianego „To” z 2017 roku, udanej ekranizacji pierwszej połowy powieści Kinga, w której jednak zmieniono chronologię zdarzeń. Akcja „To” toczy się w Derry, fikcyjnym mieście w stanie Maine, w którym co 27 lat budzi się potwór żywiący się strachem, ale w filmowej wersji nastoletni bohaterowie po raz pierwszy stawiają mu czoła w 1989 roku, a nie tak jak u Kinga w roku 1958. Poza tym fabuła zasadniczo jest taka sama. Dzieciaki walczą więc z przerażającym monstrum, od tysiącleci kryjącym się pod ziemią, na której z czasem powstało Derry, i mogącym się zmienić we wszystko, czego boją się ludzie, ale najchętniej ukazującym się jako złowrogi tańczący klown Pennywise. I jak się okazuje, nie jest to nierówna walka. W końcu znajdują na niego sposób. Lecz po kolejnych 27 latach będą się musieli z nim zmierzyć ponownie, tym razem jako dorośli. O tym z kolei opowiada drugi film, czyli „To. Rozdział 2”, którego akcja toczy się w 2016 roku. „Witajcie w Derry”: w tym miasteczku nikt nie może czuć się bezpiecznie Po makabrycznej sekwencji, która otwiera pierwszy odcinek i widowiskowo przechodzi w napisy początkowe, dość szybko poznajemy bohaterów tej historii, czyli młodych wyrzutków, którzy martwią się o zaginionego kolegę oraz czarnoskórego pilota – majora Hanlona – wraz z rodziną, który przybywa do bazy wojskowej w Derry. Intryga sprawnie się zagęszcza, zwraca uwagę wysoki poziom realizacji i znaczący budżet, którym dysponowali twórcy i który, warto to podkreślić, bardzo dobrze rozdysponowali. Zarówno na przekonującą rekonstrukcję realiów lat 60., jak i efekty specjalne na miarę wysokobudżetowych produkcji kinowych. Jednak finał odcinka pilotowego uzmysławia, że najlepsze jest coś innego. Drugi odcinek – który również zaczyna się pomysłową i znakomicie zrealizowaną czołówką, choć stylistycznie zupełnie inną – precyzyjnie dokłada kolejne elementy narracyjnej układanki i osacza scenami pełnymi grozy. Nie sposób przy tym nie zauważyć mnóstwa nawiązań do fabuły i postaci z powieści „To”, a także innych utworów Kinga. Dość powiedzieć, że w bazie wojskowej służy niejaki Dick Hallorann, znany z książki „Lśnienie”, znakomicie sfilmowanej przez Stanleya Kubricka w 1980 roku. Derry pojawia się przecież w wielu utworach Kinga, choćby w „Miasteczku Salem” czy „Sklepiku z marzeniami”. Twórcy serialu dobrze o tym wiedzą, budują na ekranie spójny świat łączący wiele znajomych motywów, wątków i postaci, a tym samym oddają piękny hołd mistrzowi grozy oraz budują na tym fundamencie coś swojego. Nową opowieść, która potrafi zaskoczyć. „Witajcie w Derry”: kiedy pojawią się nowe odcinki? „Witajcie w Derry” nie jest bowiem ani wtórne, ani zachowawcze, ani przewidywalne. Można nawet powiedzieć, że twórcy wręcz bawią się oczekiwaniami widzów, co jest bardzo przyjemnym zaskoczeniem, zapewnia niezłą zabawę, no i potrafi naprawdę wystraszyć, bo mamy tu do czynienia z regularnym horrorem. Już nie mogę się doczekać kolejnych odcinków. Gdzie można zobaczyć serial „Witajcie w Derry”? Serial dostępny jest na HBO. Nowe odcinki pojawiają się w każdy poniedziałek i cieszą się ogromną popularnością. View oEmbed on the source website
Ten serial Netflixa 7 lat po premierze wciąż nie ma sobie równych! I potrafi nieźle namieszać w głowie
Są takie seriale, które się nie starzeją. Mijają lata, a one wciąż poruszają, przerażają i zachwycają tak samo jak w dniu premiery. Do tego grona bez wątpienia należy „Nawiedzony dom na wzgórzu” – mroczna, emocjonalna i niezwykle dopracowana produkcja, która udowodniła, że horror może być czymś znacznie więcej, niż tylko historią o duchach.
Mike Flanagan stworzył serial, który od 7 lat pozostaje wzorem dla innych twórców. To nie tylko opowieść o zjawiskach nadprzyrodzonych, ale także o rodzinie rozbitej przez stratę, żal i wspomnienia, które nie pozwalają o sobie zapomnieć. Dla wielu widzów – „uczta dla duszy”, a nie tylko dla miłośników grozy. Rodzina, dom i duchy przeszłości „Nawiedzony dom na wzgórzu” opowiada o piątce dorosłego rodzeństwa, które w dzieciństwie dorastało w starym domu pełnym tajemnic. Po latach los ponownie łączy ich tragiczna wiadomość – najmłodsza siostra popełnia samobójstwo. Powrót do przeszłości zmusza wszystkich do zmierzenia się z tym, co pozostawił po sobie Hill House – miejscem, które nigdy ich naprawdę nie wypuściło. To horror, który zamiast straszyć efektami specjalnymi, uderza w emocje. Flanagan z niezwykłą precyzją pokazuje, że prawdziwe demony mieszkają w nas samych – w żalu, poczuciu winy i niespełnionych nadziejach. Każdy z bohaterów nosi w sobie część tej historii, a widzowie – z każdym odcinkiem – odkrywają coraz więcej z mrocznej układanki. Mike Flanagan – twórca, który redefiniował horror Reżyser Mike Flanagan (znany z „Doktora Sna” i „Gry Geralda”) połączył gatunek grozy z dramatem psychologicznym, tworząc coś, co trudno zaszufladkować. Jego styl wyróżnia subtelność, dbałość o emocje i detale – zamiast tanich strachów dostajemy metaforę żałoby i uzdrowienia. Flanagan nie opowiada o duchach – on pokazuje, jak to jest, gdy człowiek sam staje się jednym z nich. Właśnie dlatego „Nawiedzony dom na wzgórzu” jest tak wyjątkowy – to serial, który bardziej boli, niż straszy. W produkcji Netfliksa wystąpili m.in. Carla Gugino, Timothy Hutton, Elizabeth Reaser, Michiel Huisman, Oliver Jackson-Cohen i Victoria Pedretti. Co mówią widzowie? Opinie internautów są zgodne – to jeden z najlepszych seriali Netfliksa. Jeden z widzów pisze: „Tak naprawdę to osiem odcinków dramatycznych, a dwa ostatnie to dopiero typowy horror. Nie byłem do niego przekonany, a to jeden z najlepszych seriali roku”. Inny dodaje: „Niesamowicie wciągający dramat rodzinny, fabuła świetnie rozbudowana, niepokoi, straszy i wykorzystuje motywy horrorów jak najlepiej. Najlepszy horror od lat”. Wśród komentarzy nie brakuje też zachwytów nad klimatem i reżyserią: „Stylowa, świeża, mroczna, dojrzała i doskonale poprowadzona opowieść, pulsująca złowieszczym nastrojem” – pisze jeden z internautów. Inny dodaje: „Klimatyczny i bardzo dobrze rozbudowany horror ze świetną fabułą, muzyką i postaciami. Wciąga i trzyma w napięciu od początku do końca”. Widzowie podkreślają również niezwykłe połączenie grozy z dramatem: „Upiornie mroczny horror z dramatem rodzinnym w tle, potrafiący nieźle namieszać w głowie”, a także: „Cudownie klasyczne creepy ghost story z poruszającą rodzinną psychodramą. Jakby ‘Lśnienie’ połączyć z ‘Sześć stóp pod ziemią’”. Horror, który jest... dramatem „Nawiedzony dom na wzgórzu” to serial, który redefiniuje pojęcie strachu. Nie chodzi tu o potwory i krzyki w nocy – ale o utratę, samotność i to, co zostaje po traumie. Flanagan udowodnił, że horror może być piękny, melancholijny i pełen emocji. Dla jednych to najbardziej przerażający serial Netflixa, dla innych – jeden z najbardziej poruszających dramatów ostatnich lat. Obejrzysz go na Netfliksie. View oEmbed on the source website
Ten sequel robi coś, co rzadko udaje się horrorom. I robi to z rozmachem!
„Czarny telefon 2” jeszcze nie zdążył zawitać do kin, a już zbiera pierwsze, mocne pochwały zza oceanu. Kontynuacja hitu Scotta Derricksona ma utrzymać wysokie napięcie, z którego słynęła jedynka, a przy tym rozwinąć opowieść o Finnie i Gwen o nowe, niepokojące tropy.
Dla fanów gatunku to ważny powrót – „Czarny telefon 2” łączy grozę z wątkiem traumy i rodzinnych sekretów, pozwalając Ethanowi Hawke’owi, Masonowi Thamesowi i Madeleine McGraw zagrać na innych rejestrach emocji niż poprzednio. Jeśli wierzyć pierwszym recenzjom, efekt jest bardziej spójny, mroczniejszy i odważniejszy formalnie. Traumatyczny powrót: koszmar, który dzwoni nawet po śmierci Derrickson nie próbuje odtwarzać schematów. W „Czarnym telefonie 2” Finn (Mason Thames) żyje z ciężarem przeżyć z poprzedniej części, a jego siostra Gwen (Madeleine McGraw) znów staje się medium – tym razem odbiera „telefony” we śnie i widzi trzech chłopców dręczonych na zimowym obozie. Trop prowadzi rodzeństwo w miejsce, gdzie prywatna historia splata się z nowym śledztwem, a widmo zabójcy nie znika wraz z jego śmiercią. Ta mieszanka snu, wspomnień i realu tworzy gęstą atmosferę grozy: nie ma tu komfortowych bezpieczników, jest za to narastające wrażenie, że przeszłość wciąż domaga się odpowiedzi. Ethan Hawke powraca jako Wyłapywacz – nie w prostym powtórzeniu roli, raczej jako widmo, które kształtuje reguły koszmaru. Na drugim planie pojawiają się Demian Bichir, Arianna Rivas i Jeremy Davies, domykając świat opowieści postaciami o niejednoznacznych intencjach. „Lepszy pod niemal każdym względem”? Pierwsze recenzje zapowiadają hit Wczesne głosy krytyków są zaskakująco zgodne. Jak stwierdziła jedna z recenzentek: „Czarny telefon 2 przewyższa poprzednika pod niemal każdym względem”. Z kolei inny krytyk chwali reżysera za to, jak zestawia sny, rzeczywistość, przeszłość i teraźniejszość, budując narrację, która „zsuwa się” w koszmar, ale trzyma widza żelazną ręką. Najcelniej podsumowuje to opinia, że „Czarny telefon 2” działa najlepiej, „gdy odwołuje się do surrealistycznej logiki koszmaru i wykorzystuje strach w kreatywny sposób”. W wielu recenzjach powraca też wątek pracy z formą: montaż, dźwięk i obraz mają tu współpracować nie po to, by straszyć głośniej, tylko sprytniej – bez tanich straszaków, za to z konsekwentnie budowaną grozą. To dokładnie ta ścieżka, na której Derrickson czuje się najpewniej od „Sinistera”. Czy to najrzadszy przypadek w horrorach: sequel, który rośnie zamiast odcinać kupony? Jeśli „jedynka” była precyzyjnym thrillerem z elementami nadnaturalnymi, „Czarny telefon 2” wydaje się pełnoprawnym horrorem o pamięci i winie – takim, w którym „telefon” to nie tylko rekwizyt, ale metafora: przeszłość dzwoni, bo nie została wysłuchana do końca. Mason Thames prowadzi film z nową pewnością, Madeleine McGraw ma więcej do zagrania niż klasyczną „wyrocznię”, a Ethan Hawke – nawet „zza zasłony” – potrafi jednym spojrzeniem wyciąć z kadru powietrze. Ważne, że kontynuacja nie zamienia mitu w atrakcję parkową. Zamiast eskalować tylko skalę, podnosi stawkę emocjonalną. To rzadkość. I właśnie dlatego oczekiwania przed premierą są tak wysokie. Na seans „Czarnego telefonu 2” nie trzeba będzie długo czekać – premiera kinowa zaplanowana jest na 17 października 2025 r. Po wyjściu z kin film najpewniej trafi na VOD/streaming (platformy nie zostały jeszcze oficjalnie ogłoszone). Jeśli polujesz na grozę, która gra na nerwach zamiast krzyczeć do ucha – ten tytuł powinien znaleźć się na twojej liście. View oEmbed on the source website
3 horrory, które są dowodem na to, że prawdziwy koszmar to... życie rodzinne
To nie wampiry i wilkołaki są tu najstraszniejsze. Paradoksalnie próbują oswoić znacznie głębsze lęki. Te 3 horrory oglądasz na własne ryzyko.
Przemoc domowa, choroby, które sprawiają, że bliscy stają się obcymi ludźmi, czy wstydliwe tajemnice, skrywane przed innymi członkami rodziny, to niewygodne tematy, o których bardzo trudno mówi się wprost. Potrzebują więc pośrednictwa metafory, dzięki której stają się łatwiejsze do wyrażenia i przyswojenia. Z pomocą przychodzą tu schematyczne, gatunkowe opowieści, zwłaszcza horrory, ponieważ odwołują się do uniwersalnych lęków, a w figurach dobrze znanych potworów (wilkołaków i wampirów) stosunkowo łatwo przemycić coś znacznie bliższego prawdziwemu życiu. Wszystko to w myśl zasady – wilkołak nie zawsze jest wilkołakiem, ale strach zawsze jest prawdziwy. „Wolf Man”, czyli choroba w rodzinie Scenarzystą i reżyserem tego filmu jest Leig Whannell, twórca „Ulepszenia” (2018) i „Niewidzialnego człowieka” (2020), w których pokazał, że ma swój charakterystyczny styl i potrafi robić kino angażujące i nieoczywiste, które śmiało pogrywa z oczekiwaniami widza. Podobnie jest w przypadku „Wolf Mana”, choć jest to jego najbardziej kameralne i najmniej skomplikowane dzieło. Już na samym początku dostajemy jasną sugestię, że chodzi tu o chorobę odzwierzęcą. Następnie, po krótkiej retrospekcji, poznajmy rodzinę mieszkającą w Nowym Yorku – Blake’a (w tej roli Christopher Abbott), Charlotte (grana przez Julię Garner) i ich córkę Ginger (w którą wcieliła się Matilda Firth). Średnio im się układa w związku, dlatego gdy Blake dowiaduje się, że jego ojciec, z którym od wielu lat nie utrzymywał kontaktów, został w końcu uznany za zmarłego, a on musi teraz pojechać do odziedziczonego domu w Oregonie, żeby go przejąć, przekonuje Charlotte i Ginger, żeby pojechały razem z nim. Chce spędzić tam z nimi trochę czasu i zbliżyć się do nich. Dziewczyny się zgadzają. Jednak tuż po przybyciu na miejsce, atakuje ich tajemnicze stworzenie, które rani mężczyznę. Rodzina znajduje schronienie w starym domu ojca Blake’a, ale ich kłopoty dopiero się zaczynają. Na zewnątrz czai się coś przerażającego, a Blake zaczyna przechodzić osobliwą przemianę, która zmienia go w potwora przypominającego wilkołaka. Nigdzie nie jest bezpiecznie. View oEmbed on the source website „Wolf Man” nie zaskakuje fabularnie. W zasadzie cała ta opowieść rozgrywa się zgodnie ze znanymi schematami narracyjnymi. Straszyć też próbuje w dość konwencjonalny sposób, ale znalazły się tu niezwykle pomysłowe sceny, które dodają całej historii niespodziewanej głębi. One są najciekawsze, mocno rzutują na ostateczny odbiór filmu i podpowiadają, jak można go interpretować. Zaczyna się od tego, że wraz z postępującą przemianą Blake’a widzimy, że przestaje rozumieć, co mówią do niego Charlotte i Ginger. Wywołuje to u niego konfuzję i lęk. Jego stan cały czas się pogarsza, a postępująca choroba, będąca jakby formą wilkołactwa, szybko odbiera mu człowieczeństwo. Mężczyzna chroni kobietę i dziecko przed drugim potworem, ale znacznie trudniej jest walczyć z własną przemianą i utratą ludzkich cech. W pewnym momencie (i są to najlepsze sceny w filmie) widzimy bliskich Blake’a jego nowym, nieludzkim wzrokiem, który sprawia, że one też wyglądają jak potwory. Wilkołacza przemiana obejmuje zarówno jego ciało, jak i umysł, tym samym stając się czytelną i przekonującą metaforą choroby członka rodziny, która niszczy bliskość i możliwości porozumienia, stając się źródłem przerażenia zarówno dla chorego, jak i ludzi, którzy go kochają. „The Beast Within”, czyli przemoc w rodzinie To pierwszy film, jak Alexander J. Farell wyreżyserował i wiele można mu zarzucić, zwłaszcza to, że jest toporny i próbuje straszyć w dość prymitywny sposób, ale z pewnością nie brakuje mu nastroju, charakteru i pomysłu, który sprawia, że mamy do czynienia z czymś nieco więcej niż folkowy horror. Ale żeby się o tym przekonać trzeba oczywiście obejrzeć do samego końca, który jest nie tylko kulminacją zdarzeń, ale przede wszystkim łączy wszystkie chyłkiem podrzucone w trakcie seansu tropy, aby pokazać coś, co straszy naprawdę. Historia w „The Beast Within” jest prosta. W dużym domostwie na pustkowiu mieszka Noah (w tej roli Kit Harington), Imogen (grana przez Ashleig Cummings), ich córka Willow (Caoilinn Springall) oraz dziadek (James Cosmo). Co jakiś czas Imogen wywozi gdzieś Noah i zostawia go tam na kilka dni. Willow bardzo to interesuje, ale nie jest to temat, na który dorośli chcą z nią rozmawiać. Bierze zatem sprawy we własne ręce, zakrada się tam, gdzie nie pozwalali jej pójść i odkrywa, że w czasie pełni księżyca jej ojciec zmienia się w wilkołaka. I niby wszyscy nauczyli się z tym żyć, wierząc, że jakoś to będzie, że przy zachowaniu odpowiednich środków ostrożności nikomu nic się nie stanie, tylko że coś tu jest nie tak. Wszystko jest nie tak. View oEmbed on the source website Willow powoli zaczyna samodzielnie łączyć kropki, żeby ostatecznie zrozumieć jakiego rodzaju bestia kryje się we wnętrzu jej ojca. Poszlaki są jasne: rozległe siniaki na ciele Imogen, napady zazdrości i gniewu Noah, strzępki rozmów, które nie chcą się złożyć w całość, bo dziewczynka nie jest w stanie przyjąć do wiadomości przerażającej prawdy, która się z nimi wiąże. Wilkołak to znacznie lepsza i mniej bolesna opcja niż możliwości, że ktoś, kogo się kocha, może tak po prostu być ludzkim potworem. „Smak krwi”, czyli rodzinne tajemnice No dobrze, wyjaśnijmy to sobie od razu, to nie jest horror. Bliżej mu do czarnej komedii i pokręconego kina obyczajowego, które tylko wykorzystuje i przetwarza motywy znane z kina grozy, ale nie straszy. Ani przez moment. Jednak sposób w jaki podbiera gatunkowe motywy ma konkretny cel i ostatecznie sprawia, że „Smak krwi” jest dość oryginalnym filmem, który trudno jednoznacznie zaszufladkować. Jego reżyser – Euros Lyn – pracował wcześniej przy serialu „Czarne lustro” i wyczuwa się tu bardzo podobny klimat. Podobny sposób metaforyzowania problemów. Radleysowie to pozornie całkowicie normalna rodzina, czyli zwykli przedstawiciele klasy średniej, mieszkający w małym miasteczku. Mąż – Daniel (w tej roli Damian Lewis), żona – Helen (grana przez Kelly Macdonald) oraz dwójka dzieci: córka Clara (Bo Bragson) i syn Rowan (Harry Baxendale). Dzieci są już starszymi nastolatkami, które mają swoje młodzieńcze problemy, głównie związane z niespełnionymi miłostkami, a ich rodzice zdają się pogrążać w kryzysie małżeńskim. Normalne sprawy. Do czasu. Gdy Clara musi się bronić przed zapędami zbyt natarczywego chłopaka, strach sprawia, że dowiaduje się o sobie czegoś nowego, o czym do tej pory nie miała pojęcia. Namolny chłopak zapłaci za to najwyższą cenę, a rodzice Clary będą musieli wreszcie wyznać dzieciom skrywaną dotąd prawdę – wszyscy są wampirami. Tylko próbują żyć jak normalni ludzie, bez picia krwi i tym podobnych prymitywnych zachowań. Czy jednak można się wyprzeć swojej prawdziwej natury? W obliczu kryzysu Daniel prosi o pomoc swojego brata, bezczelnego i pewnego siebie Willa (w tej roli również Damian Lewis), który nigdy nie wyrzekł się picia krwi i wiążących się z tym zalet aktywnego wampiryzmu. Może on na przykład manipulować świadomością zwykłych ludzi, aby pamiętali tylko to, co chce albo by dali mu spokój. Jednak jego przybycie niczego nie naprawi. W zasadzie będzie jeszcze gorzej, ponieważ największy problem polega na tym, że trzeba się w końcu zdecydować, kim się chce być. View oEmbed on the source website W tym filmie najciekawsze jest to, że jest to historia, która z jednej strony pokazuje, że kłamstwa na temat tożsamości zawsze prowadzą do rodzinnego konfliktu i że może go rozwiązać wyłącznie prawda, nawet bolesna. Ale z drugiej strony, równie interesującej, jest to również opowieść o godzeniu się z uprzywilejowaniem, które zapewnia przewagę na wielu polach. Owszem, empatia i współczucie mogą z powodzeniem karmić potrzebę wyrównania szans, co teoretycznie pozwoli ograniczyć wyrzuty sumienia, lecz nie sposób uciec od tego, kim się jest. Można to robić tylko do momentu, gdy pojawi się głód, który trzeba zaspokoić. Małżeństwo Radleysów musiało sobie o tym przypomnieć, a ich dzieci, po odkryciu prawdy o własnej naturze, zrozumiały, czego im przez całe życie brakowało. A co z resztą ludzi? Policją, matką chłopaka, który zginął i innymi ofiarami, pozbawionymi krwi? No cóż, muszą znać swoje miejsce. Jak biedni obok bogatych czy roślinożercy obok drapieżników. I to jest tu najbardziej upiorne.
Po tym filmie trudno się pozbierać. Straszy tym, czego boimy się najbardziej
„Klątwa Jenny Pen” pokazuje prawdziwe potwory i jest to widok, którego nie sposób zapomnieć.
„Klątwa Jenny Pen” to jeden z najbardziej oryginalnych i niezwykłych filmów, jakie można obecnie zobaczyć w streamingu. Jego polski tytuł wprowadza jednak w błąd, ponieważ sugeruje, że pojawiają się w nim jakieś nadnaturalne zjawiska. Nic bardziej mylnego. Nie ma tu żadnej klątwy. Nie jest to także horror, mimo że umiejętnie wykorzystuje elementy narracyjne zaczerpnięte z tego gatunku – ani przez moment nie przekracza granicy konwencji – od początku do końca jest to realistyczne dzieło. Co wcale nie znaczy, że nie jest straszne. Jest, i to bardziej niż można by podejrzewać, bo straszy tym, czego boimy się najbardziej. I nie są to duchy, demony czy wampiry. Na świecie są znacznie gorsze rzeczy, boleśnie prawdziwe, o których istnieniu wolelibyśmy nie pamiętać, ale twórcy „Klątwy Jenny Pan” brutalnie nam o nich przypominają. Fabuła „Klątwy Jenny Pen” toczy się w domu opieki [zwiastun] Surowy i pryncypialny sędzia Stephen Mortensen (w tej roli Geoffrey Rush) doznaje udaru w trakcie rozprawy i musi przejść na emeryturę. Trafia więc do domu opieki, gdzie zamierza odzyskać siły i jak najszybciej wrócić do zdrowia. Ale rzeczywistość szybko weryfikuje jego plany. Wbrew temu, co mu się wydaje, jego stan zdrowia wcale się nie poprawia, a do tego odkrywa, że rezydentów ośrodka terroryzuje Dave Crealy (grany przez Johna Lithgowa), który nigdy nie rozstaje się upiorną laleczką. Mortensen próbuje stawiać opór sadystycznemu oprawcy, bezwzględnie wykorzystującemu fizyczną i psychiczną słabość pacjentów, ale nie jest to takie proste, bo ledwo sobie radzi sam ze sobą i nie może liczyć na żadną pomoc – pozostali rezydenci są zbyt zastraszeni lub bezradni, a personel domu opieki wydaje się bagatelizować sytuację. Opór byłego sędziego sprawia jednak, że Crealy jeszcze bardziej chce go złamać, więc ich wrogość narasta i prowadzi do brutalnej konfrontacji, którą przetrwać może tylko jeden z nich. View oEmbed on the source website Dwie gwiazdy w obsadzie „Klątwy Jenny Pen” Nie da się ukryć, że atrakcyjność tego filmu bierze się nie tylko z ciekawie poprowadzonej fabuły, ale także, a może przede wszystkim, z tego, że główne role grają tu dwaj fenomenalni aktorzy, którzy natychmiast przykuwają uwagę i wirtuozersko manipulują emocjami widza. Obaj są dobrze znani. Geoffrey’a Rusha, który w „Klątwie Jenny Pen” wcielił się w emerytowanego sędziego Mortensena, widzieliśmy już w wielu wybitnych rolach, m.in. w „Blasku” (za który dostał Oscara), „Jak zostać królem”, „Zakochanym Szekspirze”, „Zatrutym piórze”, czy „Piratach z Karaibów: Klątwa Czarnej Perły”. Natomiast Johna Lithgowa, który gra tu psychopatycznego Dave’a Crealy'ego, możemy pamiętać z „Czułych słówek”, „Wybuchu”, „Strefy Mroku” (i kultowej roli przerażonego pasażera samolotu), „Interstellar”, „Czasu Krwawego Księżyca” a ostatnio „Konklawe”. Wkrótce pojawi się również jako nowe wcielenie profesora Albusa Dumbledore'a w serialu „Harry Potter” i z pewnością świetnie sobie poradzi, bo na ekranie potrafi się zmieniać jak kameleon. Może być niebywale sympatyczny i godny zaufania albo wręcz przeciwnie – skrajnie antypatyczny, złowrogi, przerażający, napędzany mrokiem, którego nie potrafimy nazwać. I właśnie taki jest w „Klątwie Jenny Pen”. „Klątwa Jenny Pen” – opinia To sprytnie zrobiony film, który zachęca, aby samemu łączyć narracyjne kropki. Jego reżyser i współscenarzysta – James Ashcroft – nie prowadzi nas oczywistą drogą, chociaż początkowo wydaje się, że opowieść podąża doskonale znanymi ścieżkami. Sędzia Mortensen trafia do ośrodka, zaczyna leczenie, a potem w nocy odwiedza go koszmarny Crealy ze swoją diaboliczną laleczką i nieprzyjemne napięcie szybko zaczyna rosnąć. Ale coś się nie zgadza i sami musimy to rozgryźć, wykorzystując podsuwane przez twórców poszlaki. Kluczem do zrozumienia tego, co naprawdę dzieje się w tym filmie jest scena, w której Mortensen dostaje od doktora zadanie, żeby narysować tarczę zegara ze wskazówkami. Były sędzia robi to szybko i z dużą pewnością siebie, ale po chwili, gdy lekarze oglądają jego rysunek, widzimy co naprawdę tam narysował. I tu zaczyna się prawdziwa groza. Wiele wskazuje bowiem na to, że poczytalność i zdolności percepcyjne byłego sędziego są mocno zaburzone i nieustannie się pogarszają. Więc jego ogląd rzeczywistości znacząco różni się od tego, co widzą i czego doświadczają inni rezydenci, a zwłaszcza personel ośrodka. Co by wyjaśniało, dlaczego wydają się oni bagatelizować protesty Mortensena. Całkiem możliwe, że spora część tego, co go przeraża, dzieje się tylko w jego głowie, ale sadystyczny Crealy i jego upiorna laleczka tak mocno oddziałują na degenerującą się świadomość sędziego, że zapada się ona jeszcze szybciej, stopniowo tracąc kontakt ze wszystkim, co zapewnia poczucie bezpieczeństwa. „Klątwa Jenny Pen” prowadzi widza na spotkanie z najstraszniejszymi, bo boleśnie prawdziwymi potworami – demencją i afazją – oraz wynikającą z nich utratą kontroli nad swoim ciałem i świadomością, co w konsekwencji prowadzi do postępującego zagubienia w rozpadającym się umyśle. Twórcy tego filmu są bezlitośni. Stworzyli opowieść, w której boleśnie doświadczamy momentu, gdy bohaterowi wydaje się, że cały czas jest nadzieja na zachowanie poczytalności i poczucia bezpieczeństwa, i walczy o nie z całych sił, ale z zewnątrz widać, że jest już po wszystkim i nie ma ucieczki przed pochłaniającą ciemnością. Trudno się po tym pozbierać. „Klątwa Jenny Pen” – gdzie obejrzeć? Film dostępny jest w serwisie Amazon Prime w ramach subskrypcji.
Fani „Substancji” pokochają ten nowy film o obsesyjnej miłości. „Nie wiedziałem, gdzie kończę się ja, a gdzie zaczyna się ona”
Michael Shanks nakręcił film o współzależności w związku, do którego zainspirowała go własna relacja. Żeby było jeszcze ciekawiej – głównych bohaterów zagrała prawdziwa para, czyli Dave Franco i Alison Brie. „Together” to jeden z najlepszych horrorów tego roku. Byłam w szoku, że jest aż tak hardcorowy!
Body horror „Together” – fabuła Od 22 sierpnia w polskich kinach możemy zobaczyć horror „Together”, który garściami czepie z mitu o bratnich duszach. Według niego każdy z nas jest połówką poszukującą swojej zaginionej całości. Film Michaela Shanksa zadaje pytania o współzależność w związku. W którym momencie relacja staje się niezdrowa? Na jakim etapie zaczynamy tracić własną tożsamość? Choć australijski reżyser mógł nakręcić poważny dramat, zdecydował się postawić na o wiele bardziej szaloną formę. I był to strzał w dziesiątkę, który przyczynił się do kontynuacji świetnej passy body horroru. Najpierw głośna „Substancja” z Demi Moore i Margaret Qualley, później „Brzydka siostra”, czyli pomysłowa interpretacja baśni braci Grimm o Kopciuszku, a teraz „Together”! O czym opowiada? Alison Brie i Dave Franco wcielają się w Millie i Tima – parę z bardzo długim stażem. Ona jest nauczycielką lubiącą mieć wszystko dopięte na ostatni guzik. On jest niespełnionym muzykiem. Kiedy Millie dostaje propozycję pracy w szkole, przeprowadzają się do pięknego domu w idyllicznej małej miejscowości. Przeprowadzka jest trudna dla Tima, ale to przecież normalne. Oboje są przekonani, że niedługo wszystko się unormuje. Podczas zwiedzania okolicy trafiają do okolicznej jaskini, co zapoczątkowuje serię dziwacznych incydentów. Ich ciała zaczynają się ze sobą zrastać... Michael Shanks o filmie „Together” Przed premierą „Together” mieliśmy okazję wziąć udział w wirtualnym spotkaniu reżysera z międzynarodową prasą. Opowiedział nam o inspiracji do filmu, współpracy z Davem oraz Alison, a także swojej miłości do horroru. Inspiracją do filmu był twój własny związek, w którym jesteś od 16 lat. Jak patrzysz na niego z perspektywy czasu? Pozytywnie czy negatywnie? Michael Shanks: Kiedy pisałem scenariusz, byliśmy razem od niemal 10 lat. Ja i moja partnerka mieliśmy razem zamieszkać i zaczęły dręczyć mnie różnego rodzaju lęki. Myślałem o tym, że spędziłem z nią całe moje dorosłe życie. Mieliśmy tych samych przyjaciół, jedliśmy te same rzeczy, oddychaliśmy tym samym powietrzem. Nie wiedziałem, gdzie kończę się ja, a gdzie zaczyna się ona. Zastanawiałem się, czy dalej jestem oryginalną, niezależną jednostką, czy jestem już tylko połową większej, wspanialszej całości. Ten strach i niepokój wydał mi się niezwykle interesujący. Wykorzystałem ten pomysł i rozciągnąłem go do granic możliwość. W ten sposób mogłem eksplorować takie motywy jak miłość i oddanie, ale jednocześnie mogłem wypełnić film scenami, które, mam nadzieję, zaskoczą i zachwycą widzów. Czy opowiedzenie tej historii było dla ciebie wyzwalające? Tak, ale było też sporo przewracania oczami. Kiedy kwestionowałem moją relację, martwiłem się, o to, co ludzie mówią za moimi plecami. Na tej podstawie napisałem postać Tima. To gorsza i – miejmy nadzieję – bardziej żałosna wersja mnie. Choć nie, pewnie to nieprawda. Pewnie jestem najbardziej żałosną wersją siebie (śmiech). Było zabawnie. Na przykład biuro Tima wygląda tak jak moje biuro. W jednej ze scen Tim ćwiczy na gitarze — gra riff, który napisałem z moim starym zespołem. Tim jest niedoszłym muzykiem, a ja myślę o sobie właśnie w taki sposób. Sporo tego. Jest też mniej zabawna cześć. Mojego ojca spotkało to samo, co ojca Tima. Kręcenie tych scen było dziwnym doświadczeniem. Tak samo oglądanie filmu z moją matką, którą również straumatyzowała jego śmierć. Nigdy nie sądziłem, że kiedykolwiek tak się odsłonię. Nie sądziłem też, że nakręcę coś tak ironicznego i zabawnego. Im bardziej osobisty był scenariusz, tym więcej życia nabierała historia. Dlatego uważam, że był to dobry wybór. Czy to pomogło, że Dave i Alison są parą w prawdziwym życiu? Totalnie. To było kluczowe podczas robienia tego filmu. Przede wszystkim nadało mu emocjonalnej głębi. Było także fajną ciekawostką, ponieważ ludzie znają Dave’a oraz Alison, wiedzą, że są parą. Dave i Alison są razem od ponad 10 lat. Mają chemię, historię i jest to coś, co od razu czuć. Okazało się to również bardzo przydatne w kwestiach technicznych. Nie mieliśmy czasu robić zbyt wielu powtórzeń, więc dobrze się złożyło, że mieliśmy aktorów, którzy czują się ze sobą komfortowo. Wracali do domu, powtarzali kwestie. Zawsze byli świetnie przygotowani. Byli podekscytowani tym, że mogą odgrywać emocjonalne sceny w ekstremalnych okolicznościach, w których się znaleźli. Chodziło nie tylko o intymność emocjonalną, ale również fizyczną. Musieli zagrać bardzo niekomfortowe sceny seksu, godzinami chodzić nago po planie. Przez cały dzień byli połączeni protezą, bo nie mieliśmy budżetu, aby zrobić kolejną protezę, więc musieli chodzić razem do toalety. Nie poprosiłbym o to aktorów, którzy nie są parą. Zresztą Dave i Alison byli nie tylko aktorami, ale również producentami i zgadzali się na każdy szalony pomysł. Mówili: „Pewnie, zrobimy to, nie martw się”. Bardzo łatwo nam się z nimi pracowało. Ich występy były jeszcze lepsze, dzięki temu, że zagrali w tym filmie razem. Nakręciliście ten w film ok. 20 dni. Jakie były największe wyzwania? Chciałem, aby wydawało się, że mamy o wiele większy rozmach niż w rzeczywiście. Oczywiście, bohaterowie odbywają emocjonalną podróż, ale chciałem również mieć szalone sekwencje, które zaskoczoną nawet zagorzałych fanów horroru. Nawet tych, którym wydaje się, że widzieli już wszystko. Dave i Alison musieli być w pełnej gotowości, nie było czasu na błędy. Musieli być gotowi, aby krzyczeć, płakać, odgrywać sceny seksu. Przyczepialiśmy do nich kable, wlekliśmy ich po drodze, zmuszaliśmy ich do tego, aby uderzali ciałem w szklane drzwi. To był nieustanny proces, trudny, ale wspaniały. Każdego dnia robiliśmy coś innego, ekscytującego. Na przykład kręciliśmy rutynową scenę przy obiedzie, aż tu nagle ktoś zaczynał dusić się własnymi włosami, ktoś inny musiał je wyciągnąć. Ludzie przychodzili do mnie i pytali: „Co my robimy? To szaleństwo!”. Czy „Together” to hołd dla body horroru? Jestem wielkim fanem gatunku. Ostatnio ponownie obejrzałem film „Star Treck: Pierwszy kontakt”, który widziałem wielokrotnie za dzieciaka, i pomyślałem sobie: „Oh, przecież to jest body horror!”. Igła wbijana w oko, zombie erotycznie zdzierające skórę… To zaskakująco pokręcony film. Aż trudno uwierzyć, że jest mainstreamowy. Oczywiście ogromny wpływ miały na mnie takie filmy jak „Coś” Johna Carpentera, dzieła Cronenberga czy zabawne, kiczowate filmy Stuarta Gordona i Briana Yuzna z lat osiemdziesiątych. Scena z psami jest hołdem dla horroru „Coś”. Kiedyś body horrory były bardzo mokre i błyszczące, wypełnione różnorakimi substancjami. Ja chciałem zrobić coś przeciwnego. Chciałem, aby ten film był boleśnie suchy i taką wskazówkę dałem zespołowi, który zajmował się efektami. Dlaczego ludzie często nie traktują horroru poważnie? Może dlatego, że jest to naprawdę szeroki gatunek. Weźmy np. filmy „Mucha” oraz „Towarzystwo”. Oba mierzą się z bardzo emocjonalnymi motywami, ale jeden wykorzystuje do tego humor. Kocham horror, ponieważ pozwala w oryginalny sposób eksplorować prawdziwe emocje i historie. Akcja „Together” toczy się w świecie rzeczywistym i opowiada o zwyczajnej parze, która ma zwyczajne problemy. Pewnego razu napotykają nadnaturalną siłę, odzwierciedlającą problemy, z którymi się zmagają. Równie dobrze to mógłby być dramat miłosny, ale zamiast tego testujemy granice i sypiemy sól na ich rany. Poruszeni i zestresowani bohaterowie próbują dojść do tego, co jest nie tak z ich związkiem. Zdecydowałem się na taką formę, ponieważ mogę połączyć eksplorowanie interesujących mnie motywów z dynamicznymi scenami akcji, które sprawią, że widzowie będą się wiercić albo nawet krzyczeć. Mam nadzieję, że ten film da ludziom myślenia. Jednocześnie chcę, aby czuli, że dostali to, na co zasługują – dobrą, jakościową rozrywkę. „Together” miało świetną, pomysłową i oryginalną kampanię promocyjną. Jak to wyglądało z twojej strony? Kiedy próbowaliśmy sprzedać film, miałem nadzieję, że kupi go ekipa odpowiedzialna za „Kod zła”. I tak też się stało. Nie potrzebują pomocy, bo są najlepsi, ale byli bardzo otwarci na nasze pomysły. Chcieli być pewni, że to wszystko nam odpowiada. Zrobiłem fałszywy teaser do filmu. Dałem im go i zapytałem, czy nie chcą tego wykorzystać. Odtworzyli go po swojemu i wypuścili jako teaser, co pokazuje, jak bardzo otwarci i pomysłowi są. Cudownie nam się razem pracowało. View oEmbed on the source website
To dziwaczny, szalony i najlepszy body horror o współzależności w związku. „Argument, by zostać singlem”
Dave Franco i Alison Brie są parą w prawdziwym życiu oraz w filmie „Together”, w którym ich bohaterowie... zrastają się ze sobą. Ten dziwaczny i szalony body horror w oryginalny sposób bierze na tapetę motyw współzależności w związku. „Każdego dnia przychodziliśmy coraz bardziej poranieni i posiniaczeni, ale bawiliśmy się naprawdę świetnie” – powiedzieli nam Alison i Dave. Jeśli podobała wam się „Substancja”, to na pewno pokochacie „Together”!
O czym opowiada horror „Together”? Od 22 sierpnia w polskich kinach można zobaczyć horror „Together”, który zachwycił krytyków na całym świecie. Debiut australijskiego reżysera Michaela Shanksa jest inspirowany jego własnym związkiem. Każdy z nas zna taką parę. Zawsze razem. Papużki nierozłączki. Tam, gdzie jest jedno, tam jest i drugie… Millie i Tim są razem od zawsze i nie wyobrażają sobie, aby było inaczej. Rutynę zaburza awans Millie, który sprawia, że bohaterowie wyprowadzają się do pięknego domu w idyllicznej małej miejscowości. Przeprowadzka jest trudna dla Tima, ale to przecież normalne. Oboje są przekonani, że niedługo wszystko się unormuje i zaczną swoje nowe, wspaniałe życie. Podczas zwiedzania okolicy trafiają do okolicznej jaskini, co zapoczątkowuje serię dziwacznych incydentów. Ich ciała zaczynają się ze sobą zrastać. „Together” eksploruje grecki mit o bratnich duszach. Według niego ludzie pierwotnie mieli cztery nogi, cztery ręce i dwie twarze. Zeus podzielił ich na dwie części, w efekcie czego każdy z nas poszukuje swojej drugiej połówki. Piękne lub… przerażające. Film jedzie po bandzie, zadając pytania o toksyczne związki oraz zaskakując szokującymi scenami. Wielokrotnie otwierałam usta ze zdumienia! Dave Franco i Alison Brie o filmie „Together” Przed premierą mieliśmy szansę wziąć udział w spotkaniu Dave’a Franco i Alison Brie z międzynarodową prasą. Oboje są aktorami, razem żyją, razem pracują, razem występują w filmach. W przypadku „Together” nie tylko zagrali główne role, ale również byli producentami. Plan był bardzo intensywny. Aż trudno uwierzyć, że udało im się nakręcić wszystko w zaledwie 21 dni! O wyzwaniach, miłości do gatunku oraz swoim własnym związku opowiedzieli nam w wirtualnym spotkaniu na Zoomie. Jesteście parą, która gra parę. Czy dzięki temu było wam łatwiej, czy trudniej? Alison: To okazało się bardzo przydatne, często w nieoczekiwany sposób. Nakręciliśmy ten film bardzo szybko. Nasza komunikacja niewerbalna jest bardzo dobra, co oszczędziło nam wiele czasu pomiędzy ujęciami. Mieszkamy razem, więc mogliśmy ćwiczyć kwestie w domu. Jeśli mieliśmy wątpliwości na temat emocjonalnej warstwy danej sceny, to mogliśmy je przegadać noc przed zdjęciami. Dzięki temu zawsze przychodziliśmy na plan przygotowani. Dave: Zgadzam się. W filmie jest wiele intymnych scen i nie czułbym się komfortowo, gdybym miał je kręcić z kimś innym. Alison: Przez cały dzień byliśmy ze sobą złączeni, chodziliśmy razem do toalety. Każdego dnia wracaliśmy z planu i zastanawialiśmy się, jak moglibyśmy to robić z kimkolwiek innym. Jak mógłbyś nakręcić ten film z ludźmi, którzy nie są parą? Myślę, że nasz związek, nasza historia miały duży wpływ na kształt tego filmu. To był nasz wkład. Były więc same pozytywy. W filmie jest bardzo dużo scen fizycznych. Jak często korzystaliście z pomocy kaskaderów i ile tak naprawdę zrobiliście sami? Alison: Gdy kręciliśmy scenę na podjeździe, miałam do pomocy trzech kaskaderów i każdy miał swój wkład w scenę. Czyli ja jestem ciągnięta po chodniku, a w tym samym czasie moja dublerka-akrobatka przelatuje przez ławkę. Mieliśmy asystenta, który grał moje ramię, ponieważ nie mieliśmy trzech godzin, aby zakładać mi protezę. To był wysiłek grupowy. Ja i Dave nigdy nie pracowaliśmy tak ciężko i intensywnie, jak podczas kręcenia „Together”. Kiedy trzeba było się rzucić na ziemię, to się rzucaliśmy. Dave był cały w siniakach, jego ręce krwawiły od wspinania się po linie. Każdego dnia przychodziliśmy coraz bardziej poranieni i posiniaczeni, ale bawiliśmy się naprawdę świetnie. Dave: Zrobiliśmy sami jakieś 98%. Myślę o scenie pod prysznicem, w której jestem całkowicie nagi. Mój bohater jest nieprzytomny, miotam się po kabinie prysznicowej i to naprawdę boli. Ale byliśmy tak podekscytowani tym filmem, że napędzało nas to podczas kręcenia tych wszystkich trudnych i wymagających scen. Wiedzieliśmy, że robimy coś wyjątkowego. Coś, czego ludzie prawdopodobnie jeszcze nie widzieli. Czy mieliście później koszmary? Alison: Niespecjalnie. Byliśmy tak wykończeni, że po prostu zasypialiśmy. Kręcenie horrorów sprawia mi ogromną frajdę, zwłaszcza że często się boję, kiedy je oglądam. Kocham horrory, ale często mam po nich koszmary. Kręcenie horroru to coś zupełnie innego. Jest zabawne, ponieważ przypomina podglądanie przedstawienia. To tak, jakbyś oglądał kulisy magicznej sztuczki. Nie jest strasznie, ponieważ jesteś częścią tego, jak powstaje. Jesteście szczęśliwym małżeństwem od wielu lat. Co zyskaliście w trakcie trwania waszego związku? A co straciliście? Alison: Myślę, że były same zyski. Dave uczynił moje życie lepszym, zawsze świetnie się bawiliśmy. Jesteśmy razem od ponad 13 lat, to nasz piąty wspólny projekt. Wciąż uczymy się nowych rzeczy o sobie nawzajem i podejmujemy coraz większe wyzwania na polu zawodowym, co doskonale widać na przykładzie tego filmu. Wystąpiłam w dwóch jego projektach. Cudownie jest widzieć, jak Dave się rozwija. On również bardzo pomógł mi się rozwinąć. Super, że jest to coś, co możemy robić razem. Dave: Zgadzam się. Bardzo się wspieramy, dajemy sobie dużo inspiracji. Zwłaszcza w ostatnich latach, gdy oboje pracujemy więcej za kamerą – reżyserując, pisząc, produkując. Kiedy podejmuje się nowych projektów i możemy na sobie polegać, to jest to zdecydowanie mniej przerażające. Dave, wyreżyserowałeś horror „Lokum”, w którym zagrała Alison. Choć „Lokum” i „Together” różnią się od siebie, to mają jeden wspólny motyw. W obu filmach para poddawana jest próbie. Skąd zainteresowanie tym tematem? Dave: Ciągnie mnie do historii, które w zasadzie są chaotycznymi dramatami o związkach. Nie wiem, dlaczego, ponieważ mój związek jest bardzo zdrowy. To chyba bierze się stąd, że kocham filmy, które skupiają się na rozwoju postaci oraz tym, jak bohaterowie komunikują się ze sobą. Poza tym kocham horror. To jedyny gatunek, w którym widzowie zawsze mogą spodziewać się dziwactw oraz eksperymentów. Kiedy jesteś reżyserem i kręcisz horror, to daje ci to wolną rękę do próbowania różnych ekscytujących technik. Alison: To, co jest ekscytujące w horrorze to to, że wykorzystuje powszechne motywy, jak monogamia czy skomplikowane związki, i przesuwa granice do maksimum, dochodząc do najbardziej szalonych wniosków. Na pewno jest to coś, co robimy w tym filmie. Dave, czy planujesz nakręcić kolejny film? I jeśli tak, to czy ty, Alison, jesteś skłonna w nim zagrać? Alison: To bardzo interesujące pytanie, ponieważ oboje skończyliśmy właśnie nasze scenariusze. Dave nakręci thriller, a ja wyreżyseruję horror komediowy. Napisałam scenariusz z Alice Stanley Jr. Jak więc widzisz, oboje planujemy dalej tworzyć w obrębie gatunku. Dave: To zabawne, że o to pytasz. Kochamy horror i będziemy kręcić horrory tak długo, jak ludzie nam na to pozwolą. Czy potrzeba specjalnych umiejętności, aby grać w horrorach? Dave: Chyba nie. Mam bardzo duży szacunek do aktorów, którzy grają w horrorach. W tym gatunku stawki zawsze są bardzo wysokie, poza tym ciągle odgrywasz skrajne emocje. Praca na planie tego filmu była bardzo wyczerpująca, zarówno psychicznie, jak i fizycznie. Super, że mogliśmy zagrać każdą możliwą emocję, ale było to bardzo obciążające. Alison: Kiedy zachowujesz się, jakbyś była przestraszona albo ranna, to twój mózg zaczyna wierzyć, że naprawdę tak jest. To potwornie męczące. Także jeśli chodzi o specjalną umiejętność, to na pewno trzeba mieć dużo energii (śmiech). Dave: To niesamowite, że filmy takie jak „Substancja” zaczynają być doceniane przez Akademię. Demi Moore otrzymała nominację i coraz częściej aktorzy z horrorów zaczynają być traktowani poważnie. To wspaniałe. Czy postrzegacie zakończenie jako happy end? Alison: Każdy, kto ogląda ten film, wyciąga z niego zupełnie coś innego. W zależności od tego, jaki jest jego status związku, a także jakie są jego osobiste obawy związane z monogamią i współzależnością. Istnieje wiele interpretacji zakończenia. Bardzo podoba mi się, że film nie ocenia swoich bohaterów i zostawia interpretację widzom. Spotkaliśmy singli, którzy stwierdzili, że ten film jest argumentem, aby zostać singlem. Spotkaliśmy również parę, która powiedziała, że ten film pomógł im się pogodzić. Każdy ma inne przemyślenia i jest to naprawdę ekscytujące. View oEmbed on the source website
Tego horroru nie da się wymazać z pamięci. Widzowie ostrzegają: dosłownie miażdży!
Brutalne morderstwa, tajemnicze znaki i mrok, który zdaje się nie mieć końca. To nie jest kolejny zwyczajny kryminał – to podróż do samego jądra zła.
W tym artykule: 1. „Zbaw nas ode złego” – fabuła, obsada i twórcy 2. „Zbaw nas ode złego” – recenzja 3. „Zbaw nas ode złego” – gdzie obejrzeć? Reżyser „Egzorcyzmów Emily Rose” powraca z filmem, który łączy policyjne śledztwo z opowieścią o demonach. „Zbaw nas ode złego” trzyma w napięciu od pierwszej minuty i zostawia widza z uczuciem niepokoju, którego trudno się pozbyć. „Zbaw nas ode złego” – fabuła, obsada i twórcy Głównym bohaterem jest Ralph Sarchie, nowojorski policjant, który myślał, że widział już wszystko. Jednak nowa sprawa – seria brutalnych i niewytłumaczalnych zbrodni – burzy jego przekonania. Choć sam podchodzi sceptycznie do kwestii nadprzyrodzonych, decyduje się współpracować z księdzem Mendozą. Duchowny przekonuje go, że za morderstwami nie stoją zwykli przestępcy, ale demony. Ponura sceneria Nowego Jorku, ciasne korytarze, piwnice i ciemne zaułki budują atmosferę, w której granica między światem realnym a metafizycznym coraz bardziej się zaciera. To właśnie tutaj rozgrywa się dramatyczna walka dobra ze złem. Za reżyserię odpowiada Scott Derrickson, twórca m.in. „Egzorcyzmów Emily Rose”. W roli głównej wystąpił Eric Bana. Na ekranie towarzyszą mu: Edgar Ramirez („American Crime Story: Zabójstwo Versace”), Olivia Munn („Znajomi i sąsiedzi”), Sean Harris („Rodzina Borgiów”) oraz Chris Coy („Chrzest ogniem”). Całość inspirowana jest książką byłego policjanta Ralpha Sarchiego. „Zbaw nas ode złego” – recenzja „Zbaw nas ode złego” to film, który na pierwszy rzut oka wydaje się klasycznym horrorem z elementami opętania, ale w rzeczywistości łączy w sobie kryminał i thriller psychologiczny. Eric Bana wciela się w nowojorskiego policjanta Ralpha Sarchie, który w trakcie prowadzenia spraw natrafia na serię niepokojących, niewytłumaczalnych zjawisk. Reżyser Scott Derrickson, znany z zamiłowania do mrocznej tematyki, zestawia brutalną codzienność policyjnej pracy z grozą nadprzyrodzonego, dzięki czemu fabuła balansuje pomiędzy realizmem a atmosferą rodem z klasycznych opowieści grozy. Mocną stroną filmu jest klimat – mroczny, ciężki, momentami przytłaczający. Derrickson doskonale operuje światłem i dźwiękiem, tworząc napięcie już w pierwszych scenach. Zamiast tanich jump scare’ów, dostajemy niepokojące poczucie, że granica między światem realnym a demonicznym powoli się zaciera. Eric Bana w roli sceptycznego, zmęczonego życiem policjanta wypada przekonująco. Choć film nie jest pozbawiony schematów gatunkowych, to jednak potrafi utrzymać uwagę widza dzięki połączeniu surowego kryminału z horrorem. Nie przeraża w sposób skrajny, ale skutecznie buduje atmosferę narastającej grozy i niepokoju. To produkcja, która spodoba się zarówno fanom opowieści o siłach nadprzyrodzonych, jak i widzom szukającym mrocznego thrillera. „Zbaw nas ode złego” – gdzie obejrzeć? Film dostępny jest na platformie Netflix. Można go także wypożyczyć lub kupić na Amazon Prime Video oraz Apple TV+. View oEmbed on the source website
Ledwie trafił do kin, a już jest hitem! Ten horror zachwyci fanów Stephena Kinga (i nie tylko)
Nowy film Zacha Creggera ledwie tydzień temu trafił na ekrany, a już stał się prawdziwym hitem. „Zniknięcia” w ciągu premierowego weekendu zarobiły w Stanach Zjednoczonych 42,5 mln dolarów, a łącznie na całym świecie przyniosły twórcom 70 mln dolarów. Historia tajemniczych wydarzeń w sennej amerykańskiej miejscowości porwała tłumy widzów, zapewniając Warner Bros. kolejny kinowy sukces.
W tym artykule: 1. „Zniknięcia” – fabuła 2. „Zniknięcia” – obsada i twórcy 3. „Zniknięcia” – sukces w box office Produkcja zadebiutowała 6 sierpnia na rynku międzynarodowym, a polscy widzowie mogli zobaczyć ją dwa dni później. Szybko okazało się, że to jedna z najgorętszych premier lata – recenzenci chwalą film za gęsty klimat, wielowarstwową narrację i mistrzowskie budowanie napięcia. „Zniknięcia” – fabuła Maybrook to małe, spokojne miasteczko w USA, w którym pewnej nocy wydarza się coś niewyobrażalnego. Punktualnie o 2:17 siedemnaścioro dzieci z tej samej klasy znika w tajemniczych okolicznościach. Kamery monitoringu uchwyciły jedynie, jak każde z nich, w nienaturalny sposób, opuszcza dom i znika w mroku. Rankiem w szkolnej klasie pojawia się tylko jeden uczeń – Alex. Szybko pojawiają się podejrzenia wobec nowej wychowawczyni Justine (Julia Garner), ponieważ to właśnie z jej klasy zniknęły wszystkie dzieci. Ojciec jednego z nich, Archer (Josh Brolin), postanawia rozpocząć prywatne śledztwo. Historia opowiadana jest z punktu widzenia kilku postaci – nauczycielki, zdesperowanego ojca, miejscowego policjanta (Alden Ehrenreich), drobnego złodziejaszka (Austin Abrams), dyrektora szkoły (Benedict Wong) oraz jedynego ocalałego ucznia (Cary Christopher). Film zręcznie łączy różne oblicza horroru – od opowieści o nawiedzonych domach, przez nagłe „jump scare’y”, po mroczne legendy z lasu – przywodząc na myśl najlepsze adaptacje prozy Stephena Kinga. Nowy mroczny thriller Netflixa przyprawia o dreszcze! Toni Collette w jednej z najmocniejszych ról ostatnich lat Zamknięte miasteczko, elitarna akademia i system, którego lepiej nie podważać. Nowy serial Netflixa wciąga od pierwszych minut i nie daje o sobie zapomnieć. „Na marginesie” to thriller z duszną atmosferą i tematem, który przyprawia o dreszcze – bo naprawdę może dziać się tuż obok. „Zniknięcia” – obsada i twórcy Za kamerą stanął Zach Cregger, autor świetnie przyjętych „Barbarzyńców” z 2022 roku. Reżyser po raz kolejny udowodnił, że potrafi równocześnie straszyć i tworzyć wciągające portrety bohaterów. W głównych rolach wystąpili: Josh Brolin jako Archer, ojciec jednego z zaginionych dzieci, Julia Garner jako Justine, nowa wychowawczyni, Alden Ehrenreich jako policjant, Austin Abrams jako złodziejaszek, Benedict Wong jako dyrektor szkoły, Cary Christopher jako Alex. „Zniknięcia” – sukces w box office Film miał budżet 38 mln dolarów, a już po kilku dniach od premiery zaczął przynosić spore zyski. W samych Stanach Zjednoczonych „Zniknięcia” w pierwszy weekend zdobyły pozycję lidera box office z wynikiem 42,5 mln dolarów. Po dodaniu przychodów z innych krajów (27,5 mln dolarów) globalny wynik to imponujące 70 mln dolarów. To najlepszy start w karierze Creggera – jego poprzedni film „Barbarzyńcy” zarobił w sumie 40,8 mln dolarów.
Horror „Amityville” powraca zza światów! Szykuje się najodważniejsza (i najmroczniejsza!) wersja w historii
Dom przy 112 Ocean Avenue w Amityville znów otwiera drzwi. Twórcy horroru „Urbex” przygotowują nową, radykalnie odświeżoną wersję jednej z najsłynniejszych historii grozy XX wieku.
W tym artykule: 1. „Amityville” – fabuła, obsada i twórcy 2. „Amityville” – opinie i oczekiwania 4. „Amityville” – czy warto czekać? 5. „Amityville” – gdzie obejrzeć? Choć tytuł brzmi znajomo, nie będzie to kolejny remake kultowego „Horroru Amityville” z lat 70. Nowy film ma być niezależnym podejściem do historii, która zainspirowała całą serię – i ma nie mieć nic wspólnego z dotychczasowymi ekranizacjami. „Amityville” – fabuła Szczegóły fabuły nowej wersji „Amityville” są trzymane w tajemnicy. Wiadomo jedynie, że twórcy chcą wrócić do źródła – do wydarzeń z 1974 roku, kiedy Ronald DeFeo Jr. zamordował całą swoją rodzinę w domu przy 112 Ocean Avenue. Film ma nie opowiadać o rodzinie Lutzów, której historia z 1975 roku zainspirowała książkę Jaya Ansona i słynny film z 1979 roku. Zamiast tego zobaczymy zupełnie nową interpretację motywu nawiedzonego domu – z zupełnie inną narracją i bohaterami. Twórcy obiecują „radykalne podejście” i świeżą formułę. Za projekt odpowiadają Joseph i Vanessa Winterowie, duet stojący za found-footage’owym horrorem „Urbex” (2022). Ich poprzedni film zdobył uznanie za pomysłowość, autentyczność i nietypowe podejście do klasycznych straszaków. Tym razem mają zamiar połączyć estetykę niezależnego horroru z klimatem klasycznego kina grozy. Produkcję realizuje studio BoulderLight Pictures, które stoi m.in. za głośnym filmem „Barbarzyńcy” Zacha Creggera. Wszystko wskazuje na to, że nowa odsłona „Amityville” będzie mocna, surowa i wyraźnie odcięta od hollywoodzkich remake’ów. „Amityville” – opinie i oczekiwania Choć premiera dopiero przed nami, już teraz w mediach branżowych mówi się o filmie jako o jednym z najbardziej intrygujących horrorów w produkcji. Powrót do „korzeni zbrodni” i rezygnacja z ogranych schematów to ruch, który może przynieść tej historii nowy oddech. Fanki i fani grozy z niecierpliwością czekają na pierwsze materiały – zwiastun, zdjęcia z planu czy szczegóły obsady. Jedno jest pewne: historia Amityville wciąż wzbudza emocje, a ta wersja może okazać się najodważniejsza z dotychczasowych. Nowa wersja „Amityville” to idealna propozycja dla miłośników i miłośniczek horrorów opartych na faktach, niebanalnych narracji i surowej estetyki – ten film zdecydowanie warto mieć na radarze. Powrót do mrocznego domu z Amityville w wykonaniu Winterów może przynieść coś znacznie więcej niż tylko kolejną historię o duchach. „Amityville” – gdzie obejrzeć? Na ten moment nie ujawniono jeszcze daty premiery ani platformy dystrybucji. Biorąc pod uwagę wcześniejsze produkcje BoulderLight Pictures, istnieje duża szansa, że film trafi na jedną z popularnych platform streamingowych – być może Amazon Prime Video, Hulu lub Netflix.
Stephen King ten horror Netflixa uznał za „niemal arcydzieło”, a dla mnie po prostu nim jest! Bezbłędny!
Znakomita realizacja, świetna obsada i klimat, który ścina krew w żyłach – nic dziwnego, że ten horror zachwycił samego Stephena Kinga. A to nie zdarza się często. Sprawdźcie, o jakiej produkcji mowa.
W tym artykule: 1. „Nawiedzony dom na wzgórzu” – fabuła, obsada i twórcy 2. „Nawiedzony dom na wzgórzu” – recenzja 3. „Nawiedzony dom na wzgórzu” – gdzie obejrzeć? To jeden z tych seriali, które nie tylko straszą, ale zostają z widzem na długo po ostatnim odcinku. „Nawiedzony dom na wzgórzu” (org. The Haunting of Hill House) w reżyserii Mike’a Flanagana to opowieść o duchach, która równie mocno przeraża, co porusza. „Nawiedzony dom na wzgórzu” – fabuła, obsada i twórcy Serial opowiada historię pięciorga rodzeństwa, które dorastało w jednym z najbardziej przerażających domów w Ameryce. Po latach rozłąki i tragicznej śmierci najmłodszej siostry, cała piątka ponownie musi stawić czoła demonom przeszłości – zarówno tym metaforycznym, jak i całkiem realnym. Wspomnienia z dzieciństwa mieszają się z koszmarami, a granica między tym, co nadprzyrodzone, a tym, co psychiczne, zaciera się coraz bardziej. „Nawiedzony dom na wzgórzu” to nie tylko klasyczny ghost story – to także opowieść o traumie, rodzinnych sekretach, żalu i próbie zrozumienia tego, co się wydarzyło. Każdy odcinek rzuca nowe światło na przeszłość bohaterów, a ukryte szczegóły w tle budują napięcie, które eksploduje w emocjonalnym finale. W produkcji występują m.in. Michiel Huisman, Carla Gugino, Timothy Hutton oraz Oliver Jackson-Cohen. Za stworzenie serialu odpowiada Mike Flanagan, reżyser znany z takich produkcji, jak „Doktor Sen”, czy „Gra Geralda”. „Nawiedzony dom na wzgórzu” – recenzja i opinie Mike Flanagan udowodnił, że horror może być czymś więcej niż tylko strasznym filmem. „Nawiedzony dom na wzgórzu” to nie tylko opowieść o duchach – to przejmujący dramat rodzinny, który straszy nie tylko tym, co kryje się w ciemności, ale przede wszystkim tym, co rozgrywa się w duszy człowieka. Serial luźno inspirowany powieścią Shirley Jackson opowiada historię rodziny Crainów, która wprowadza się do tytułowego domu z zamiarem jego renowacji i sprzedaży. Zamiast zarobku zyskują jednak coś zupełnie innego – traumę, która na zawsze naznaczy życie wszystkich członków rodziny. Narracja serialu podzielona jest na dwie linie czasowe – dzieciństwo i dorosłość bohaterów – które splatają się w mistrzowski sposób, odkrywając powoli tajemnice przeszłości i potwory, które nie zawsze są duchami. To opowieść o żałobie, winie, uzależnieniach, depresji i trudnych więzach rodzinnych, ubrana w formę gotyckiego horroru. Strach w „Nawiedzonym domu…” wchodzi pod skórę powoli – ukryty w cieniu, kadrze, niepokojącym dźwięku czy niespodziewanym spojrzeniu zza pleców. To horror bardziej duszny niż głośny – i dzięki temu dużo bardziej skuteczny. Warto zwrócić uwagę na doskonałą reżyserię i montaż – szczególnie w odcinku 6., który niemal w całości zrealizowany został w formie długich, nieprzerwanych ujęć. To prawdziwy majstersztyk. Serial został entuzjastycznie przyjęty zarówno przez widzów, jak i krytyków. Stephen King napisał na platformach społecznościowych, że „Nawiedzony dom na wzgórzu” to horror „bliski arcydzieła”. Produkcja zdobyła też wysokie oceny w serwisach recenzenckich – na Rotten Tomatoes ma ponad 90% pozytywnych recenzji. „Nawiedzony dom na wzgórzu” – gdzie obejrzeć? Serial „Nawiedzony dom na wzgórzu” jest dostępny na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Najlepszy horror 2025 wleciał na HBO! Ta odważna historia przeraża i wzrusza. „To pierwszy kandydat do Oscara w tym roku!”
Kiedy zaczynałam seans, nie miałam pojęcia, co mnie czeka. Nowy film reżysera „Czarnej pantery” okazał się oryginalnym połączeniem horroru, westernu i musicalu, podlanym społeczno-politycznym sosem. A zakończenie złamie serce nawet największemu twardzielowi.
Od lipca na HBO Max dostępny jest film „Grzesznicy” Ryana Cooglera będący czarnym koniem tego roku. Akcja toczy się w latach 30. XX wieku na południu Stanów Zjednoczonych. „Grzesznicy”: ponadczasowa historia i szokujący plot twist Film „Grzesznicy” opowiada historię braci bliźniaków, którzy wracają do rodzinnego miasta, żeby zacząć życie od nowa. To nie tylko powrót do korzeni, ale przede wszystkim do ludzi, których zostawili. Za skradzione pieniądze Smoke i Stack kupują tartak i otwierają w nim klub muzyczny. Podczas hucznej imprezy wizytę składają im niespodziewani goście… Ponadczasowa historia, przepiękne zdjęcia, charyzmatyczni bohaterowie i szokujący plot twist – to tylko niektóre powody, dla których warto obejrzeć ten film na platformie HBO Max. Ryan Coogler serwuje nam spektakularne widowisko, eksplorując takie wątki jak wolność, dziedzictwo, poczucie przynależności czy pogodzenie się z przeszłością. Jednak przede wszystkim jest to świeże i przenikliwe spojrzenie na sytuację osób czarnoskórych w latach 30. XX wieku w Ameryce. Kogo zobaczymy na ekranie? Michael B. Jordan brawurowo wciela się w podwójną rolę Smoke’a i Stacka. Miłość jego życia gra piosenkarka i aktorka — Hailee Steinfield (znana z „Dickinson”, „Hawkeye”, „Bumblebee”, „Pitch Perfect”). Z kolei główny antagonista nosi twarz Jacka O’Connella („Kumple”, „Niezłomny”). „Grzesznicy”: największe zaskoczenie roku 2025 Film „Grzesznicy” trafił do kin w kwietniu 2025 roku. Recenzje były świetne. „Najlepszy film Ryana Cooglera to krwawa, bluesowa i zabójczo zabawa historia o wampirach” – zachwycał się portal „Indie Wire”. „To pierwszy kandydat do Oscara w 2025 roku” – wtórowało „Variety”. Tymczasem „The Guardian” zwrócił uwagę na społeczno-polityczny wymiar historii. Recenzje jednak nie zawsze przekładają się na komercyjny sukces danej produkcji. W tym przypadku zszokowani byli wszyscy. Kto by się spodziewał, że tak dziwaczny i oryginalny film podbije serca odbiorców? „Grzesznicy” zarobili ponad 300 mln dolarów, a także stali się absolutną sensacją na TikToku. A jakby tego było mało, portale branżowe informowały, że dzieło Ryana Cooglera zapoczątkowało w Hollywood rozmowę na temat oryginalnych produkcji. W końcu nie od dziś wiadomo, że wielkie studia lubią stawiać na bezpieczne opcje i np. odświeżać starą franczyzę, nakręcić remake lub stworzyć kontynuację hitu sprzed 20 lat. Jednak „Grzesznicy” udowadniają, że widzowie chcą oglądać oryginalne historie. View oEmbed on the source website
Jeden z najlepiej ocenianych horrorów w 2025 trafił do streamingu. Wywołuje dreszcze i zbiera znakomite recenzje!
Jeszcze niedawno w kinach wywoływał dreszcze i zachwyty – teraz można go obejrzeć w domu. „Grzesznicy”, najnowszy projekt twórcy „Creeda” i „Czarnej Pantery”, to mroczna opowieść o rodzinie, muzyce i… krwi.
W tym artykule: 1. O czym jest film „Grzesznicy”? Fabuła z dreszczykiem i klimatem bluesa 2. Recenzje „Grzeszników”: Jeden z najlepiej ocenianych horrorów 2025 roku 3. Gdzie obejrzeć „Grzeszników” online? Lista platform i ceny Znakomite recenzje, imponujące wyniki box office i aktorski popis Michaela B. Jordana sprawiły, że o tym filmie mówi się jako o jednym z najważniejszych tytułów roku. Ale choć trafił już do serwisów VOD, seans nie będzie tanią przyjemnością. O czym jest film „Grzesznicy”? Fabuła z dreszczykiem i klimatem bluesa Akcja filmu koncentruje się na losach braci Smoke’a i Stacka, których obie role gra Michael B. Jordan. Po długiej nieobecności w rodzinnych stronach bohaterowie wracają do miasteczka, by otworzyć miejsce integrujące lokalną społeczność. Towarzyszy im młody muzyk, Preacher Boy (Miles Caton), niosący bluesa i nadzieję. Nowy początek szybko zmienia się w koszmar – otwarcie klubu staje się katalizatorem serii wydarzeń, które łączą horror wampiryczny z dramatem społecznym i symboliką Południa USA. To nie tylko opowieść o potworach, ale też o duchach przeszłości. Recenzje „Grzeszników”: Jeden z najlepiej ocenianych horrorów 2025 roku Film Ryana Cooglera zdobył uznanie zarówno wśród widzów, jak i krytyków. Na Rotten Tomatoes może pochwalić się imponującym wynikiem 97%, a na Metacritic – 84 na 100 punktów. Recenzenci chwalą połączenie gatunkowego napięcia z warstwą społeczną. „Jakby Jordan Peele współpracował z Colsonem Whiteheadem” – piszą krytycy, wskazując na unikalny klimat i inteligentny komentarz społeczny wpisany w horrorowe ramy. „Grzesznicy” rozbili bank w kinach. Film osiągnął wynik 268 mln dolarów przychodów w USA i dodatkowe 83 mln poza granicami, co daje łączny wynik przekraczający 351 mln dolarów. To dowód na to, że oryginalne kino grozy wciąż może przyciągać tłumy – o ile opowiada coś więcej, niż tylko o strachu. Gdzie obejrzeć „Grzeszników” online? Lista platform i ceny Choć film trafił już do polskich serwisów VOD, nie znajdziemy go w żadnym pakiecie abonamentowym. Za wypożyczenie „Grzeszników” trzeba zapłacić: Canal+ Premiery: 49,99 zł Rakuten TV: 49,99 zł (wypożyczenie) lub 69,99 zł (zakup) tv Smart GO: 44,90 zł Megogo: od 44,99 zł Czy warto obejrzeć „Grzeszników” w domu? Zdecydowanie tak. Film łączy mroczny klimat Południa USA, doskonałą muzykę i świetne aktorstwo z inteligentnym przesłaniem. To horror, który nie tylko straszy, ale też zostawia z refleksją. View oEmbed on the source website
Polka wyreżyseruje nowy horror psychologiczny Netflixa. Połączy siły z twórcami „Stranger Things”
Horror psychologiczny z prawdziwego zdarzenia? Wszystko na to wskazuje. Oto, co już wiadomo o serialu „Something Very Bad Is Going To Happen”.
W tym artykule: 1. „Something Very Bad Is Going To Happen” – nowy horror od twórców „Stranger Things” 2. Na planie padł już ostatni klaps 3. Weselny horror z mocną obsadą 4. Tofilska w centrum uwagi 5. Kiedy premiera „Something Very Bad Is Going To Happen”? Nadchodzi kolejna mroczna opowieść od duetu odpowiedzialnego za „Stranger Things”. Bracia Duffer wracają do współpracy z Netfliksem, ale tym razem stawiają na zupełnie inny klimat – psychologiczny horror, którego akcja rozgrywa się podczas... wesela. Co ciekawe w zespole reżyserskim znalazła się Polka – Weronika Tofilska, której talent został już wcześniej doceniony m.in. przy „Reniferku”. Tym razem odpowiada za (aż) cztery odcinki nowej serii. „Something Very Bad Is Going To Happen” – nowy horror od twórców „Stranger Things” Bracia Duffer nie zwalniają tempa. Po globalnym sukcesie „Stranger Things” postanowili wesprzeć nowy projekt na Netfliksie – serial grozy zatytułowany „Something Very Bad Is Going To Happen”. Producentami wykonawczymi zostali Matt i Ross Duffer wraz z Hilary Leavitt z Upside Down Pictures. Za reżyserię części epizodów odpowiada Weronika Tofilska – polska reżyserka, która zyskała uznanie dzięki produkcji „Reniferek”. Tym razem stanie również za kamerą jako producentka wykonawcza i autorka czterech odcinków nowej serii. Na planie padł już ostatni klaps Jak poinformowało studio Upside Down Pictures na Instagramie, zdjęcia do serialu zakończyły się 8 maja 2025 roku. Oznacza to, że twórczynie i twórcy są teraz na etapie postprodukcji, który – jak w przypadku większości wysokobudżetowych projektów – może potrwać nawet kilkanaście miesięcy. Ten koreański thriller psychologiczny ogląda się bez wytchnienia. Najgorsze dopiero nadchodzi Niech cię nie zwiedzie ładna buzia głównej bohaterki ani pozornie spokojny rytm pierwszych scen. „Chwała” to serial, który wbija się pod skórę powoli, ale boleśnie. I nie chodzi tylko o fabularną zemstę – choć ta rzeczywiście jest precyzyjna jak chirurgiczny skalpel – lecz o emocjonalny rollercoaster. Weselny horror z mocną obsadą Fabuła „Something Very Bad Is Going To Happen” skupia się na parze narzeczonych, którym w dniu ślubu przytrafia się coś niewyobrażalnego. Chociaż szczegóły są trzymane w tajemnicy, sam tytuł sugeruje, że widzowie mogą spodziewać się opowieści pełnej napięcia, tajemnicy i niepokojącej atmosfery. W obsadzie znaleźli się m.in.: Camila Morrone („Daisy Jones & The Six”), Adam DiMarco („Biały lotos”), Jennifer Jason Leigh („Fargo”, „Anihilacja”), Ted Levine („Milczenie owiec”, „Monk”), Gus Birney, Jeff Wilbusch, Karla Crome oraz Zlatko Burić. Tofilska w centrum uwagi Dla Weroniki Tofilskiej udział w tej produkcji to nie tylko kolejny krok w międzynarodowej karierze, ale również dowód na to, że polscy twórcy coraz częściej stają się częścią największych projektów światowych platform streamingowych. Jej obecność w kluczowym zespole reżyserskim podkreśla zaufanie, jakim darzy ją Netflix. Kiedy premiera „Something Very Bad Is Going To Happen”? Data premiery „Something Very Bad Is Going To Happen” nie została jeszcze ogłoszona. Wiadomo jednak, że w najbliższych miesiącach trwać będzie postprodukcja. Możemy się spodziewać, że serial trafi na platformę najwcześniej pod koniec 2025 roku lub na początku 2026. Źródła: Deadline / Instagram @upsidedownpictures / Antyradio
Zwiastun tego horroru bije rekordy popularności. Mrożący krew w żyłach film powraca po 14 latach i powoduje ciarki
Ten horror to już klasyka gatunku. Niedawno dowiedzieliśmy się, że powraca z nową (i ostatnią) częścią. Jesteście gotowi na kolejną fobię? Czym zaskoczą nas twórcy tym razem? Oto wszystko, co wiemy na ten temat (w tym data premiery). Światło dzienne ujrzał też przerażający zwiastun.
W tym artykule: „Oszukać przeznaczenie” wraca z kolejnym (ostatnim już) filmem „Oszukać przeznaczeni: Więzy krwi” – obsada i twórcy „Oszukać przeznaczeni: Więzy krwi” – data premiery Jeśli jesteście fanami filmów z serii „Oszukać przeznaczenie”, to z pewnością ucieszycie się, gdy powiemy wam, że po 14 latach wraca kolejna część. Już niedługo będziecie mogli obejrzeć szóstą i ostatnią produkcję z serii. Jej oficjalny polski tytuł to: „Oszukać przeznaczenie: Więzy krwi”. Poznajcie szczegóły, w tym datę premiery i zwiastun, który bije rekordy popularności. „Oszukać przeznaczenie” wraca z kolejnym (ostatnim już) filmem Czujecie, że potrzebujecie nowej fobii? Chcecie znaleźć coś nowego, czego będziecie się bać? Z pewnością zapewni wam to najnowsza część serii filmów „Oszukać przeznaczenie”. Pierwsza produkcja pojawiła się w 2000 roku, a cała seria doczekała się aż pięciu odsłon. Z każdej z nich widzowie nabyli nową fobię, na przykład solarium czy rollercoastery. Teraz, na dwudziestopięciolecie premiery, po 14 latach przerwy, obejrzymy ostatnią już część. Fabuła skupi się na kolejnych bohaterach, którzy prześladowani są przez koszmar. Co tym razem trzeba będzie zrobić, aby przerwać morderczy cykl i uratować się przed śmiercią? Zwiastun zapowiada naprawdę dużo emocji. Zobaczcie, kto znalazł się w obsadzie, poznajcie twórców, datę premiery produkcji (ta już niedługo) i obejrzyjcie wspomniany trailer. Cieszycie się? „Oszukać przeznaczenie: Więzy krwi” – obsada i twórcy Wiemy już, kto pojawił się w obsadzie. Na ekranie zobaczymy Kaitlyn Santa Juanę, Teo Brionesa, Richarda Harmona, Owena Patricka Joynera, Annę Lore, Ryę Kihlstedt i innych. Kto znalazł się pośród twórców? Każdy z nich specjalizuje się w kinie grozy i stworzył naprawdę straszne produkcje. Za reżyserię odpowiedzialny jest duet: Zach Lipovsky („Odmieńcy”, „Dead Rising: Strażnicy”, „Kim Kolwiek”) i Adam B. Stein („Odmieńcy”, „Kim Kolwiek”). Scenariuszem zajęli się Guy Busick („Krzyk”, „Zabawa w pochowanego”) i Lori Evans Taylor. „Oszukać przeznaczenie: Więzy krwi” - zwiastun Mimo że zwiastun ostatniej części „Oszukać przeznaczenie” ujrzał światło dzienne kilka dni temu, to już stał się jednym z najpopularniejszych na świecie. Jak donosi portal Deadline, od momentu premiery (25 marca), w zaledwie 24 godziny, klip obejrzało aż 179 milionów widzów, co czyni go drugim najchętniej oglądanym w historii. Pomiary WaveMetrix uwzględniają również odtworzenia z TikToka. View oEmbed on the source website „Oszukać przeznaczenie: Więzy krwi” – data premiery Znamy też datę premiery. Ostatnią część „Oszukać przeznaczenie” obejrzycie już niedługo. Dokładnie 16 maja 2025 roku. Na początku film będzie dostępny w kinach, jednak niewykluczone, że prędko trafi do streamingu. Z racji tego, że jest to produkcja Warner Bros, możemy spodziewać się, że pojawi się na platformie Max. Nic jednak nie jest jeszcze pewne. Cieszycie się na kontynuację tej traumatyzującej serii? Zamierzacie obejrzeć?