Reżyserski debiut znanej i uwielbianej gwiazdy „Zmierzchu”. Nad tym filmem pracowała niemal dekadę!
„Chronologia wody” to reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał światową premierę na festiwalu w Cannes. Film jest adaptacją autobiograficznej książki Lidii Yuknavitch.
„Chronologia wody” to pierwszy film wyreżyserowany przez Kristen Stewart. Produkcja miała światową premierę na festiwalu w Cannes i jest adaptacją autobiograficznej książki Lidii Yuknavitch. Prace nad projektem trwały aż osiem lat od momentu napisania scenariusza po znalezienie finansowania. Film opowiada o dorastaniu w cieniu przemocy, autodestrukcyjnych wyborach młodości oraz o tym, jak pływanie i pisanie mogą stać się sposobem na ocalenie. Kristen Stewart i jej artystyczna droga Reżyserski debiut Kristen Stewart został zaprezentowany na festiwalu w Cannes, gdzie spotkał się z bardzo ciepłym przyjęciem publiczności. Aktorka, która zaczynała karierę jeszcze jako dziecko, m.in. u boku Jodie Foster w thrillerze „Azyl” Davida Finchera, światową popularność zdobyła dzięki roli Belli Swan w serii „Zmierzch”. Po latach pracy w Hollywood zaczęła jednak coraz częściej wybierać projekty artystyczne, odbiegające od typowego kina komercyjnego. Adaptacja wymagającej, autobiograficznej książki Lidii Yuknavitch była kolejnym krokiem w tym kierunku. Mimo rozpoznawalności Stewart projekt nie powstał szybko. Realizacja wymagała wieloletnich starań i konsekwencji. „Chronologia wody” – o czym opowiada film? Film jest wiernym przeniesieniem na ekran wspomnień Lidii Yuknavitch. To historia kobiety, która próbuje poradzić sobie z traumatycznym dzieciństwem, trudnym dojrzewaniem i autodestrukcyjnymi decyzjami młodości. Ratunkiem okazują się dla niej dwie rzeczy: pływanie oraz pisanie, które pozwalają odzyskać kontrolę nad własnym życiem. W rolę Lidii wciela się Imogen Poots, tworząc intensywną i bardzo fizyczną kreację. Jej bohaterka doświadcza świata przede wszystkim poprzez własne ciało. To ono staje się przestrzenią bólu, buntu, ale też siły i wolności. Kristen Stewart przyznała, że książka Yuknavitch zrobiła na niej ogromne wrażenie. Jak mówiła: Kobiece doświadczenie w centrum opowieści W „Chronologii wody” kluczową rolę odgrywa cielesność bohaterki. To właśnie poprzez własne ciało Lidia poznaje zarówno cierpienie, jak i poczucie wolności. Film pokazuje jej drogę – od dzieciństwa naznaczonego przemocą, przez okres buntu i zagubienia, aż po moment, w którym zaczyna odzyskiwać kontrolę nad własnym życiem. Adaptacja powieści Yuknavitch wykorzystuje obraz w bardzo dynamiczny sposób. Miesza wspomnienia, emocje i fragmenty rzeczywistości, tworząc opowieść o traumie, pamięci i próbie odbudowania własnej tożsamości. Premiera kinowa w Polsce 17 kwietnia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Najgłośniejsza polska nowość 2026! Thriller „To się nie dzieje” z Tomasz Schuchardtem wchodzi do kin!
Pełnometrażowy debiut Artura Wyrzykowskiego wchodzi do kin 20 marca. „To się nie dzieje” było szeroko komentowane po festiwalowych pokazach i zapowiada się na jedną z najmocniejszych polskich premier sezonu.
W marcu do kin trafi jedna z najgłośniejszych polskich nowości ostatnich miesięcy. „To się nie dzieje”, pełnometrażowy debiut fabularny Artura Wyrzykowskiego, był szeroko komentowany już po pokazach festiwalowych. Teraz widzowie będą mogli sprawdzić, czy to rzeczywiście jeden z najmocniejszych krajowych thrillerów ostatnich lat. Premiera kinowa została zaplanowana na 20 marca. O czym jest film „To się nie dzieje”? Punktem wyjścia jest dramatyczna sytuacja. Bartek, w którego wciela się Tomasz Schuchardt, dowiaduje się, że jego nastoletni syn dopuścił się zabójstwa w szkole. Chłopak ucieka i szuka schronienia u ojca. Ten, zamiast oddać go w ręce policji, decyduje się go ukryć. Akcja niemal w całości rozgrywa się w mieszkaniu partnerki Bartka. Zamknięta przestrzeń szybko zamienia się w pole napięcia. Do mieszkania nie wchodzi policja, świat zewnętrzny istnieje głównie przez telefony i komunikaty. Cała uwaga skupia się na trójce bohaterów i narastającym konflikcie. Sytuację komplikuje fakt, że partnerka mężczyzny jest w ciąży. Thriller psychologiczny zamiast sensacyjnej opowieści Choć punkt wyjścia brzmi jak materiał na dynamiczne kino sensacyjne, „To się nie dzieje” idzie w stronę thrillera psychologicznego. Reżyser rezygnuje z efektownych scen i buduje napięcie poprzez dialogi, ciszę i emocje bohaterów. Minimalistyczna forma, jedno mieszkanie, ograniczona liczba postaci – to świadomy zabieg. Klaustrofobiczna atmosfera sprawia, że widz zostaje z bohaterami bez możliwości ucieczki. Film nie skupia się na samej zbrodni, lecz na tym, co dzieje się później: na strachu, lojalności i moralnych granicach. Tomasz Schuchardt w roli ojca pod presją W roli Bartka występuje Tomasz Schuchardt. Aktor wciela się w ojca, który po dramatycznym wydarzeniu decyduje się ukryć swojego syna. Partnerkę głównego bohatera gra Paulina Gałązka. To jej mieszkanie staje się główną przestrzenią akcji filmu. W postać nastoletniego syna wcielił się Borys Otawa. Na ekranie pojawiają się również aktorzy drugoplanowi, których obecność buduje kontekst wydarzeń, choć większość scen koncentruje się na trójce głównych bohaterów i relacjach między nimi. Premiera „To się nie dzieje” już za chwilę! Film trafi do kin 20 marca 2026! View oEmbed on the source website
Ten film z Jakubem Gierszałem był MEGAhitem Netflixa! Inspirująca produkcja, którą powinna obejrzeć każda kobieta
Tego filmu nie może przegapić żadna miłośniczka zwierząt! To również historia o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, potrzebie wolności i życiu poza systemem. Kinowy hit dostępny jest na Netflixie i bardzo go polecamy.
W tym artykule: „Simona Kossak” – fabuła „Simona Kossak” - opinie „Simona Kossak” - obsada „Simona Kossak” - gdzie obejrzeć? Jeśli mieszkacie w mieście, ale zawsze marzyłyście o tym, by rzucić wszystko i zamieszkać na łonie natury, nie możecie przegapić tego filmu. Bo właśnie tą drogą poszła jego główna bohaterka. Simona Kossak (zbieżność nazwisk ze słynnymi polskimi malarzami nie jest przypadkowa, bo była córką Jerzego, wnuczką Wojciecha i prawnuczką Juliusza), wbrew aspiracjom słynnej rodziny, która najchętniej widziałaby ją jako kolejną artystkę (malarkę albo pisarkę), za to w zgodzie z własnymi zainteresowaniami i posiadanymi (i nieposiadanymi) talentami, postanawia opuścić Kraków i zamieszkać w Białowieży. W środku lasu, bez prądu i bieżącej wody. Ale, jak się okazuje, nie sama. Film „Simona Kossak”, który pod koniec zeszłego roku okazał się hitem w kinach, dostępny jest w streamingu. Poznajcie szczegóły. „Simona Kossak” – fabuła W leśniczówce, do której przenosi się zaraz po ukończeniu studiów – biologii na Uniwersytecie Jagielońskim, by badać zwierzęta, Simona poznaje fotografa, Lecha Wilczka, z którym łączy ją nie tylko miłość do przyrody, ale i ogromna potrzeba wolności i niezależności. Relacja, która ich łączy, wymyka się więc wszelkim schematom. Podobnie jak ich życie na odludziu, w towarzystwie dzikich zwierząt, które chętnie wprowadzają się do domu (łóżko Simony Kossak często zajmuje choćby... ogromny oswojony dzik). Nie spodziewajcie się jednak sielanki. Takie życie, choć może wydawać się romantyczne, wcale do łatwych nie należy. O czym Simona Kossak, kobieta w świecie zdominowanym przez mężczyzn, ma się szybko przekonać, stając w obronie zwierząt i dzikiej przyrody, ale i własnych ideałów. Rąbka tajemnicy uchyla zwiastun produkcji. Zobaczcie. View oEmbed on the source website „Simona Kossak” – opinie „Simonę Kossak” powinna obejrzeć każda kobieta. To film o działaniu w zgodzie ze sobą, (potrzebnych) zmianach, niezależności i wolności. Z pewnością poruszy serca wielu widzów. Produkcja zebrała raczej dobre opinie. Na portalu Filmweb.pl została oceniona na 6,1/10. Zobaczcie, co o biografii biolożki piszą internauci. „Simona Kossak” – obsada W filmie oglądać można całą plejadę gwiazd. W główną bohaterkę wciela się Sandra Drzymalska („Biała odwaga”, „Filip”), a w jej partnera, Lecha Wilczka — Jakub Gierszał. Na ekranie pojawiają się również: Borys Szyc, Agata Kulesza, Marianna Zydek czy Olga Bołądź. Za reżyserię i scenariusz odpowiedzialny był Adrian Panek („Wilkołak”, „Daas”, „Kruk”). Produkcja powstała na podstawie biografii Simony Kossak – „Simona. Opowieść o niezwyczajnym życiu”, napisanej przez Annę Kamińską. „Simona Kossak” – gdzie obejrzeć? Film „Simona Kossak” premierę kinową miał 22 listopada 2024 roku i momentalnie stał się hitem. Od 20 lutego 2025 r. dostępny jest na Netflix.
Ten polski film był nagradzany na festiwalach, a teraz obejrzysz go legalnie i za darmo. Mocny, surowy, bezkompromisowy i prawdziwy
Jeśli szukasz mocnego polskiego kina, które nie ucieka od trudnych tematów, ten tytuł jest obowiązkowy. „Tyle co nic”, nagradzany na festiwalach, obejrzysz legalnie za darmo.
Choć nie był głośnym blockbusterem, „Tyle co nic” wyrasta na jeden z najważniejszych polskich filmów ostatnich lat. Jest surowy, bezkompromisowy i prawdziwy. A co najciekawsze można obejrzeć go w sieci za darmo. „Tyle co nic”: polskie kino, które nie boi się prawdy Akcja „Tyle co nic” rozpoczyna się na warmińskiej prowincji, gdzie narastające poczucie niesprawiedliwości doprowadza rolników do buntu wobec lokalnego polityka. To właśnie wtedy Jarek, doświadczony gospodarz znany z uporu i bezkompromisowości, staje na czele protestu. Wspólna pikieta pod domem posła ma być wyrazem sprzeciwu wobec decyzji, które uderzają w mieszkańców wsi. Sytuacja jednak gwałtownie wymyka się spod kontroli. Niedługo po manifestacji dochodzi do makabrycznego odkrycia: ciało jednego z rolników zostaje odnalezione w hałdzie gnoju przed domem polityka. To wydarzenie staje się początkiem dramatycznego ciągu zdarzeń, który wstrząsa całą społecznością. Jarek, rozdarty między lojalnością wobec przyjaciela, presją otoczenia i narastającą samotnością, próbuje dojść do prawdy. Jego walka stopniowo przekształca się w pełną napięcia konfrontację ze strukturami władzy, lokalnymi układami i własnym sumieniem. Deszcz nagród dla „Tyle co nic”. Jeden z najgłośniejszych debiutów ostatnich lat „Tyle co nic” zdobyło niemal wszystko, co było do zdobycia — od Gdyni, przez Orły, po Off Camerę i międzynarodowe festiwale. Artur Paczesny otrzymał nagrodę za główną rolę, Agnieszka Kwietniewska za drugoplanową, a scenariusz i reżyseria Dębowskiego również zostały uznane za najlepsze debiuty. Opinie widzów: „Polskie kino idzie w świetnym kierunku” Widzowie nie kryją emocji. Wiele komentarzy podkreśla realizm, prawdę społeczną i wyjątkowe aktorstwo. Piszą: „Nie znam realiów polskiej wsi, przejeżdżam przez nie samochodem, nie spędzam wakacji. Pokazane, że to odchodzący świat. Dla niektórych szansa, dla innych dramat” — pisał jeden z widzów. „Dębowski z ręką na pulsie afektów zakotwiczonych między wstydem, systemową frustracją, pragmatyzmem oraz polityczną dumą — i to wszystko bez chwili zadyszki” — zauważył inny użytkownik. „Polskie kino ma się coraz lepiej. Dobra historia w świetnej reżyserii i ze świetnymi rolami Artura Paczesnego i Agnieszki Kwietniewskiej. Dialogi rewelacja” — podsumował kolejny widz. Gdzie zobaczyć „Tyle co nic”? Film można obejrzeć legalnie i bezpłatnie na platformie TVP VOD. View oEmbed on the source website
Nowa komedia z Iloną Ostrowską i Piotrem Adamczykiem bije rekordy! Widzowie zachwyceni filmem o małżeńskich problemach
Polskie kina mają nowego lidera i to takiego, który podbił serca widzów bez krzyków, fajerwerków i pościgów. Produkcja o dojrzałej miłości, kryzysie w sypialni i próbie ponownego rozpalenia namiętności okazuje się dziś najgorętszym tytułem na ekranach.
„Seks dla opornych” w reżyserii Rafała Skalskiego przyciąga tłumy, tylko w weekend otwarcia obejrzało go 81 196 osób, a po drugim weekendzie licznik przekroczył już 169 tysięcy. Kino romantyczne, ciepłe i odważne w temacie, który dotyczy niemal wszystkich. O czym jest nowy polski film „Seks dla opornych”? Basia (Ilona Ostrowska) i Grzegorz (Piotr Adamczyk) są razem od 25 lat. Związek, obowiązki, codzienność i nagle w ich życiu uczuciowym więcej rutyny niż magii. Basia, zdeterminowana, by coś zmienić, zabiera męża do luksusowego SPA, a do walizki dorzuca poradnik „Seks dla opornych”. Weekend, który miał być romantyczną próbą powrotu do namiętności, wymyka się spod kontroli, gdy na horyzoncie pojawiają się Maks (Mikołaj Matczak) i Domi (Helena Englert) - młodzi, piękni i prowokacyjnie pewni siebie. Ta konfrontacja okaże się nie tylko zabawna i bolesna, ale też bardzo prawdziwa. Czy weekend wystarczy, by odzyskać bliskość? „Seks dla opornych”: widzowie wychodzą z kina rozbawieni i wzruszeni Najnowsza komedia z Piotrem Adamczykiem i Iloną Ostrowską nie daje szans konkurencji i utrzymuje prowadzenie w polskim box office. To film, który bez zadęcia i tabu pokazuje, co może wydarzyć się w wieloletnim związku i jak wygląda moment, gdy trzeba spojrzeć sobie w oczy i zacząć mówić wprost o uczuciach i pragnieniach. Publiczność wychodzi z seansu z szerokimi uśmiechami i poczuciem, że oto trafiła na rzadką perełkę w polskim kinie. Widzowie zgodnie podkreślają, że „Seks dla opornych” najlepiej oglądać bez uprzedzeń i polecają: „zignorujcie plakat, nie oglądajcie zwiastunów. Zaufajcie. Prześmieszne i czułe”. To „autentycznie zabawna komedia, pełna ciepła i humoru”, która potrafi nie tylko rozśmieszyć, ale i zostawić z refleksją. Nie brakuje opinii o ogromnym zaskoczeniu. Wiele osób spodziewało się „kolejnego filmu o parze w kryzysie”, ale po obejrzeniu przyznają, że to „historia o bliskości, szczerości i rozmowie, której często w związkach nam brakuje”. Są też głosy, że komedia naprawdę bawi: „Mega dużo śmiechu, bardzo fajny film, fajni aktorzy. Dawno się tak nie uśmiałem w kinie, polecam wszystkim”, „Obejrzałbym jeszcze raz. Sala kinowa co chwilę wybuchała gromkim śmiechem”. „Seks dla opornych”: dojrzały związek bez fajerwerków Doceniają ją także eksperci od relacji, np. psychoterapeutka Katarzyna Miller: „Film porusza tematy, o których nadal wiemy zbyt mało i rozmawiamy zbyt rzadko. Oglądając ten film, można się trochę pośmiać, trochę wzruszyć, ale przede wszystkim zobaczyć, jak piękne jest, gdy związek dojrzewa razem z partnerami”. To jedna z tych produkcji, które trudno zaklasyfikować: śmieszy, wzrusza i przypomina, że w związkach nie chodzi o fajerwerki, tylko uważność, rozmowę i odwagę, by… chcieć się poznać na nowo. Nic dziwnego, że publiczność po seansach wychodzi z szerokimi uśmiechami. View oEmbed on the source website
Intrygująca reinterpretacja klasycznej opowieści grozy, w której zło czai się również tam, gdzie w ogóle się go nie spodziewamy
„Nosferatu” Roberta Eggersa – jeden z najciekawszych remake’ów ostatnich lat – trafił właśnie do streamingu. W kinach budził spore zainteresowanie i wywoływał gorące dyskusje, ponieważ wcale nie jest to takie oczywiste i jednoznaczne kino, jak można by podejrzewać. Warto się o tym przekonać samemu.
Są takie opowieści, które z jakiegoś powodu nie dają nam spokoju. Nieustannie do nich wracamy i nic nie wskazuje na to, że kiedyś znudzą się zarówno widzom, jak i twórcom, którzy wciąż opowiadają je na nowo, po swojemu interpretując i parafrazując. Szczególnie wyraźnie widać to zjawisko na przykładzie „Frankensteina” Mary Shelley, a także powieści epistolarnej „Dracula” Brama Stokera. Oba utwory powstały w XIX wieku, ale towarzyszą nam również w XXI, nieustannie inspirując artystów do robienia własnych wersji tych historii. Tej pokusie uległ również Robert Eggers, zdolny amerykański reżyser, znany z zamiłowania do horroru zawierającego elementy folkloru i mitologii. Jego poprzednie filmy – „Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii”, „Lighthouse” i „Wiking” – są oryginalne, pomysłowe i dopieszczone formalnie. Nie inaczej jest w przypadku „Nosferatu”, który właśnie pojawił się w streamingu. Jest to autorska wariacja Eggersa na temat znanej historii nieśmiertelnego wampira, wymyślonego przez Brama Stokera, ale także, a może raczej przede wszystkim, remake klasycznego arcydzieła ekspresjonizmu niemieckiego „Nosferatu – symfonia grozy” F.W. Murnaua, jednego z pierwszych horrorów w historii kina. „Nosferatu” – tę opowieść wszyscy znamy tylko pozornie Wszyscy znamy tę opowieść, ale diabeł tkwi w szczegółach, które sprawiają, że ta wersja różni się nieco od innych. Akcja filmu toczy się w XIX wieku, w pewnym niemieckim mieście. Mieszka tam młode małżeństwo – Ellen (w tej roli świetna, momentami upiornie histeryczna Lily-Rose Depp) i Thomas (równie świetny, przykuwający uwagę Nicholas Hoult). Ellen od wczesnej młodości nawiedzają dziwne wizje, w których pojawia się jakaś potworna postać, uosobienie śmierci. Gdy Thomas musi się niezwłocznie udać do odległej Transylwanii i mieszkającego tam hrabiego Orloka (wciela się w niego Bill Skarsgard, zmieniony nie do poznania za pomocą pomysłowej charakteryzacji), aby osobiście sfinalizować z nim transakcję zakupu zrujnowanego pałacu w niemieckim mieście, wizje Ellen gwałtownie przybierają na sile. Robi więc wszystko, co w jej mocy, żeby zatrzymać męża, przekonać go, aby nie jechał, ale jej się to nie udaje. Po długiej podróży Thomas trafia do upiornego zamku hrabiego i wpada w zastawioną pułapkę. Orlok rusza do Niemiec, a Thomas musi znaleźć sposób, żeby uciec z zamku i ostrzec Ellen, że grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo. To mu się ostatecznie udaje, znajduje nawet sprzymierzeńców w walce z potwornym zagrożeniem. Nie ma jednak pojęcia, że jego żonę łączy z Orlokiem więcej niż ktokolwiek mógłby podejrzewać, bo to on jest tą straszną zmorą, która zwiduje jej się od młodości i ostatecznie tylko Ellen ma w sobie siłę, która może zakończyć ten koszmar. O „Nosferatu” subiektywnie [recenzja] To stylowe, piękne pod względem wizualnym i niezwykle klimatyczne dzieło, ale zasadniczo nie straszy. Pewnie dlatego, że ta historia nie jest nam obca. Takich filmów nie ogląda się jednak po to, żeby doświadczyć nowej, zaskakującej historii. To niemożliwe w przypadku remake’u tak słynnego klasyka kina, jakim jest „Nosferatu – symfonia grozy” z 1922 roku, który na dodatek miał już jeden bardzo dobry remake, czyli „Nosferatu wampir”, wyreżyserowany w 1979 roku przez Wernera Herzoga, z wybitnym Klausem Kinskim w roli Nosferatu i Rolandem Toporem grającym Reinfelda. A zatem nie możemy nie wiedzieć, o czym to będzie. Eggers też miał tego świadomość, dlatego tworząc swoją wersję musiał do niej dodać coś, co ją wyróżni. Herzog w swoim filmie przywrócił postacie z powieści „Dracula” Stokera – są tam więc Mina i Jonathan Harker, Dr Van Helsing, czy wspomniany już Reinfeld – natomiast Eggers wraca do tych, które zostały wymyślone do filmu Murnaua, a także do nieco mroczniejszego tonu. W większości interpretacji tej historii pojawia się sugestia, że nieśmiertelny wampir zakochuje się w żonie agenta nieruchomości, lub też odkrywa, że jest ona wcieleniem jego dawnej miłości, dlatego pragnie się do niej zbliżyć, wziąć ją w posiadanie, żyć z nią na wieki. W filmie Murnaua tego nie ma i Eggers poszedł tym tropem. Jego Ellen ma w sobie moc, potężną energię, która budzi Nosferatu ze snu i przyciąga do siebie. Starożytny potwór wcale jej nie kocha. To faktyczne uosobienie nienasyconej śmierci, wiecznie głodna istota, która pragnie jedynie pożreć coś wyjątkowego, coś, czego jeszcze nigdy nie jadła i z bezwzględną determinacją, dosłownie po trupach, dąży do tego celu. Jednak ten głód stanie się również przyczyną jego zagłady. Ale tylko dlatego, że Ellen uświadamia sobie siłę swojej mrocznej mocy i decyduje się jej użyć. Wie, że jej źródłem jest wewnętrzny mrok, grzeszny i niebezpieczny, ale wie też, że nie musi być jego bezwolną ofiarą i może być sprawcza, może sama zdecydować, co z tym zrobić, jak go wykorzystać. Bestia nie przegrywa zatem z piękną, lecz z innym potworem, który tylko wygląda jak piękna kobieta, chociaż nie zawsze, co zawczasu powinno nam dać do myślenia. Gdzie obejrzeć „Nosferatu”? Film dostępny jest na serwisie Sky Showtime w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Ten sequel robi coś, co rzadko udaje się horrorom. I robi to z rozmachem!
„Czarny telefon 2” jeszcze nie zdążył zawitać do kin, a już zbiera pierwsze, mocne pochwały zza oceanu. Kontynuacja hitu Scotta Derricksona ma utrzymać wysokie napięcie, z którego słynęła jedynka, a przy tym rozwinąć opowieść o Finnie i Gwen o nowe, niepokojące tropy.
Dla fanów gatunku to ważny powrót – „Czarny telefon 2” łączy grozę z wątkiem traumy i rodzinnych sekretów, pozwalając Ethanowi Hawke’owi, Masonowi Thamesowi i Madeleine McGraw zagrać na innych rejestrach emocji niż poprzednio. Jeśli wierzyć pierwszym recenzjom, efekt jest bardziej spójny, mroczniejszy i odważniejszy formalnie. Traumatyczny powrót: koszmar, który dzwoni nawet po śmierci Derrickson nie próbuje odtwarzać schematów. W „Czarnym telefonie 2” Finn (Mason Thames) żyje z ciężarem przeżyć z poprzedniej części, a jego siostra Gwen (Madeleine McGraw) znów staje się medium – tym razem odbiera „telefony” we śnie i widzi trzech chłopców dręczonych na zimowym obozie. Trop prowadzi rodzeństwo w miejsce, gdzie prywatna historia splata się z nowym śledztwem, a widmo zabójcy nie znika wraz z jego śmiercią. Ta mieszanka snu, wspomnień i realu tworzy gęstą atmosferę grozy: nie ma tu komfortowych bezpieczników, jest za to narastające wrażenie, że przeszłość wciąż domaga się odpowiedzi. Ethan Hawke powraca jako Wyłapywacz – nie w prostym powtórzeniu roli, raczej jako widmo, które kształtuje reguły koszmaru. Na drugim planie pojawiają się Demian Bichir, Arianna Rivas i Jeremy Davies, domykając świat opowieści postaciami o niejednoznacznych intencjach. „Lepszy pod niemal każdym względem”? Pierwsze recenzje zapowiadają hit Wczesne głosy krytyków są zaskakująco zgodne. Jak stwierdziła jedna z recenzentek: „Czarny telefon 2 przewyższa poprzednika pod niemal każdym względem”. Z kolei inny krytyk chwali reżysera za to, jak zestawia sny, rzeczywistość, przeszłość i teraźniejszość, budując narrację, która „zsuwa się” w koszmar, ale trzyma widza żelazną ręką. Najcelniej podsumowuje to opinia, że „Czarny telefon 2” działa najlepiej, „gdy odwołuje się do surrealistycznej logiki koszmaru i wykorzystuje strach w kreatywny sposób”. W wielu recenzjach powraca też wątek pracy z formą: montaż, dźwięk i obraz mają tu współpracować nie po to, by straszyć głośniej, tylko sprytniej – bez tanich straszaków, za to z konsekwentnie budowaną grozą. To dokładnie ta ścieżka, na której Derrickson czuje się najpewniej od „Sinistera”. Czy to najrzadszy przypadek w horrorach: sequel, który rośnie zamiast odcinać kupony? Jeśli „jedynka” była precyzyjnym thrillerem z elementami nadnaturalnymi, „Czarny telefon 2” wydaje się pełnoprawnym horrorem o pamięci i winie – takim, w którym „telefon” to nie tylko rekwizyt, ale metafora: przeszłość dzwoni, bo nie została wysłuchana do końca. Mason Thames prowadzi film z nową pewnością, Madeleine McGraw ma więcej do zagrania niż klasyczną „wyrocznię”, a Ethan Hawke – nawet „zza zasłony” – potrafi jednym spojrzeniem wyciąć z kadru powietrze. Ważne, że kontynuacja nie zamienia mitu w atrakcję parkową. Zamiast eskalować tylko skalę, podnosi stawkę emocjonalną. To rzadkość. I właśnie dlatego oczekiwania przed premierą są tak wysokie. Na seans „Czarnego telefonu 2” nie trzeba będzie długo czekać – premiera kinowa zaplanowana jest na 17 października 2025 r. Po wyjściu z kin film najpewniej trafi na VOD/streaming (platformy nie zostały jeszcze oficjalnie ogłoszone). Jeśli polujesz na grozę, która gra na nerwach zamiast krzyczeć do ucha – ten tytuł powinien znaleźć się na twojej liście. View oEmbed on the source website
Była trendsetterką na długo przed erą TikToka. Nie żyje Claudia Cardinale
23 września odeszła kolejna wielka gwiazda kina Claudia Cardinale Włoska gwiazda kultowych filmów, muza Viscontiego, uosobienie stylu i elegancji zmarła w wieku 87 lat. My przypominamy jej ikoniczne looki, które śmiało mogłyby znaleźć się na wybiegach tegorocznych jesiennych pokazów.
Claudia Cardinale zmarła we śnie 23 września 2025 roku we Francji w wieku 87 lat, w otoczeniu najbliższej rodziny. Przez dekady była symbolem elegancji, wolności i odwagi. Jej styl wciąż zresztą inspiruje projektantów i fashionistki na całym świecie. Jak dziś czerpać z jej dziedzictwa? Claudia Cardinale: aktorka, która została ikoną Urodziła się w Tunisie w 1938 r. Mało kto wie, że nie mówiła po włosku, dopóki nie zaczęła występować we włoskich filmach. Jej ojczystym językiem był arabski, francuski i dialekt sycylijski, jakim posługiwali się jej rodzice. Pierwszą ważną rolę zagrała w 1958 r. u boku Omara Shariffa w filmie „Goha”. Prawdziwego rozpędu jej kariera nabrała jednak w latach 60., gdy Claudia obok Sophii Loren została obwołana włoska diwa i symbolem seksu. Grała u takich mistrzów jak Federico Fellini, Luchino Visconti czy Sergio Leone. Widzowie pamiętają ją z „Lamparta”, „Osiem i pół”, „Różowej Pantery” czy „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie”. Była ikoną kobiecej siły – pewną siebie, niezależną, a jednocześnie subtelną. W czasach, gdy kobiety w Hollywood często traktowano tylko jako ładne buzie, ona budowała wizerunek na własnych zasadach. To właśnie ta mieszanka odwagi i klasy uczyniła ją ikoną, której styl przetrwał dekady. Najważniejsze role Claudii Cardinale „Rocco i jego bracia” (1960, reż. Luchino Visconti) Film, który wyniósł ją na szczyt włoskiego kina i otworzył drzwi do kariery międzynarodowej. „Lampart” (1963, reż. Luchino Visconti) Cardinale jako Angelica Sedara stworzyła niezapomnianą kreację kobiety pięknej, dumnej i charyzmatycznej. Jej suknia balowa z tej produkcji to jedna z najbardziej ikonicznych stylizacji w historii kina. „Osiem i pół” (1963, reż. Federico Fellini) W tym arcydziele Felliniego wcieliła się w Claudię – aktorkę, będącą ucieleśnieniem kobiecego ideału i inspiracji reżysera. „Różowa Pantera” (1963, reż. Blake Edwards) Jako księżniczka Dala ujawniła komediowy talent, a jej garderoba z planu do dziś uchodzi za kwintesencję retro glamour. „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie” (1968, reż. Sergio Leone) Kultowy spaghetti western, który stanowi dziś klasykę gatunku i jeden z ulubionych filmów Quentina Tarantino. Claudia wcieliła się w nim w postac Jill McBain, byłej prostytutki, która przechodzi duchową i mentalną przemianę. Tą rolą udowodniła, że kobieta może być pełnoprawnym, centralnym bohaterem w gatunku zdominowanym przez mężczyzn. Styl Claudii Cardinale Cardinale nigdy nie była przesadnie „przebrana”. Jej styl balansował pomiędzy włoską lekkością a hollywoodzkim glamour. Wybierała podkreślające sylwetkę i kobiece kształty kroje z wyraźnie zaznaczoną talią i wyeksponowanym dekoltem, neutralne barwy przełamane mocnym akcentem – soczystą czerwienią ust czy jedwabną chustą. Każda rola Cardinale była również modowym manifestem. W „Lamparcie” zapisała się w historii kina dzięki spektakularnym suknom balowym, które do dziś są inspiracją dla projektantów haute couture. W westernach wybierała dziewczęcą prostotę i naturalność, co tylko potwierdzało, że jej uroda i charyzma nie potrzebują dodatkowej mocnej oprawy. Cardinale była jedną z niewielu gwiazd, które odważyły się walczyć o prawo do kontroli nad własnym wizerunkiem. Gdy producenci naciskali na odważne sesje zdjęciowe, ona konsekwentnie odmawiała. Dla niej elegancja oznaczała sugestię, a nie dosłowność. Jej styl pokazuje, że klasyka jest zawsze aktualna. Projektanci z pewnością sięgną do jej archiwalnych looków w stylu retro glamour – już teraz na wybiegach pojawiają się suknie i płaszcze inspirowane estetyką lat 60. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/09/GettyImages-113963499-89d303a.jpg" width="5197" height="3394" alt="ITALY - JANUARY 01: Files Pictures of Italian Actress Claudia Cardinale In Italy In 1950-Young Italian actress Claudia Cardinale. (Photo by REPORTERS ASSOCIES/Gamma-Rapho via Getty Images)" title="Files Pictures of Italian Actress Claudia Cardinale In Italy In 1950-" /> Jak dziś nosić styl Claudii Cardinale? Makijaż i fryzury w stylu lat 60. przeżywają właśnie swój renesans, podobnie jak ikoniczne elementy garderoby z tamtej dekady. Modelki na jesiennych pokazach nosiły nakreślone czarnym eyelinerem wyraziste kreski jaskółki, miały mocno wytuszowane rzęsy i podkreślone usta. Bardzo w stylu Claudii Cardinale. Pozostałe składniki stylu włoskiej gwiazdy, które możemy łatwo przemycić w codziennych outfitach to: Sukienki z podkreśloną talią i dekoltem – najlepiej w czerni, bieli, granacie lub w paski. Jedwabne chusty i kokardy – detal, który od razu dodaje klasy. Wyrazista biżuteria i dodatki – perły, duże kolczyki, bransoletki, kocie okulary i modele z prostokątnymi oprawkami Czerwona szminka – znak rozpoznawczy prawdziwej ikony. Charakterystyczne fryzury: koki, grzywka, natapirowane u góry upięcia Eleganckie płaszcze i trencze – najlepiej przewiązane paskiem, by podkreślić sylwetkę.
Zna go każdy, ale niewielu wie, w jakich bólach powstawał! Ten film zdradza jednak wszystkie tajemnice
Jeden z najważniejszych filmów drugiej połowy XX wieku skończył 50 lat. Mimo że w swoim czasie był to wielki kinowy hit, który do dzisiaj robi wrażenie i nadal jest chętnie oglądany, mało kto wie, w jakich bólach powstawał i ile trudu kosztowało ekipę jego ukończenie. Aż trudno uwierzyć.
Nie bez przyczyny wielu twórców kina uważa, że „Szczęki”, wyreżyserowane przez Stevena Spielberga, to perfekcyjne arcydzieło, które było wstępem do wielkiej kariery tego filmowca. To niewątpliwie prawda. Ale prawda jest też taka, że gdy ten film powstawał Spielberg miał 27 lat, była to jego pierwsza naprawdę duża produkcja i niekończące się problemy na planie sprawiły, że zaczynał się bać, bo podejrzewał, że „Szczęki” mogą szybko zakończyć jego ledwo rozpoczętą drogę filmowca. Tak się jednak nie stało. O tym, w jaki sposób udało się przezwyciężyć wszystkie problemy, jak przebiegała produkcja i jak powstawały sceny, które przeszły do historii kina opowiada znakomity dokument „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” w reżyserii Laurenta Bouzereau. I jest to fascynująca opowieść. Z księgarni do kin Film „Szczęki” jest ekranizacją powieści Petera Benchley’a, która została opublikowana pod tym samym tytułem w 1974 roku i od razu stała się bestsellerem, więc Hollywood natychmiast kupiło prawa do ekranizacji. Swoją drogą obrazek, który był na okładce książki, również wykorzystano potem na plakatach promujących film. Młody Spielberg zobaczył tę powieść odwiedzając producenta. Nie znał jej, ale na tyle go zainteresowała, że wziął ją ze sobą, przeczytał i zachwycił się. Chciał ją sfilmować i ostatecznie dostał taką szansę. Widział w tym projekcie duchową kontynuację jego pełnometrażowego debiutu „Pojedynek na szosie”. Już tamto dzieło kręcił na prawdziwych drogach, w ruchu, a nie z użyciem tylnej projekcji, jak sugerowali mu producenci, i efekt był na tyle dobry, że Spielberg nie miał wątpliwości, że „Szczęki” również muszą zostać nakręcone w naturalnych warunkach, ale tym razem na morzu. Do zdjęć wybrano więc wyspę Martha’s Vineyard na Atlantyku, specjaliści od praktycznych efektów specjalnych zbudowali trzy modele rekinów no i zaczęło się. Problemy, czyli źródło kłopotów i kreatywności Każdy zna kapitalną scenę, która otwiera ten film. Młodzi ludzie imprezują nocą przy ognisku na brzegu morza. Jeden z dziewczyn idzie popływać i nagle coś, czego nie widzimy, łapie ją pod wodą, szarpie z ogromną siłą, a potem wciąga w głębinę. Ta sekwencja jest przerażająca właśnie dlatego, że tego czegoś nie widzimy. Ba, nawet gdy ogląda się „Szczęki” kolejny raz – drugi, trzeci, czwarty – ta scena wciąż działa na wyobraźnię, bo straszy tym, co kryje się pod ciemnymi falami. Ale zgodnie z pierwotnym scenariuszem miała ona wyglądać zupełnie inaczej. Już tutaj, na samym początku opowieści, powinien się pojawić rekin w całej okazałości, grany przez ogromny animatroniczny model, który jednak nie mógł zagrać, ponieważ się zepsuł. Trzeba było zatem wymyślić coś innego i właśnie tak powstała ta ikoniczna już scena. Z tego samego powodu sekwencji z widocznym rekinem jest w filmie stosunkowo mało – najwięcej w końcówce, gdy akcja się zagęszcza – lecz niewątpliwie wyszło to filmowi na dobre. Potencjalna obecność niewidocznego żarłacza białego działa na wyobraźnię i sprawia, że suspens pojawia się za każdym razem, gdy w kadrze pojawia się morze. Niestety nieustanne awarie mechanicznego rekina, którego ekipa nazywała Bruce oraz kłopoty z pogodą przyczyniły się również do problemów, których nie dało się rozwiązać z pomocą kreatywności. W pewnym momencie ekipa miała już 100 dni opóźnienia i Spielberg zaczął wątpić, że w ogóle ukończy ten film. Bał się też, że producenci zakręcą kurek z pieniędzmi. Tak się w końcu stało. Na szczęście większość potrzebnego materiału była już wtedy nakręcona. A niektóre podwodne sekwencje, których brakowało, reżyser dokręcił w basenie za swoje pieniądze i ostatecznie dopiął swego. Żywa legenda kinematografii Trudno przecenić wpływ „Szczęk” na kulturę i innych twórców. W tym dokumencie wypowiada się wielu znanych filmowców, takich jak choćby J.J. Abrams, Steven Soderbergh, Cameron Crow, Guillermo del Toro czy James Cameron, których ten film zainspirował i utwierdził w przekonaniu, że robienie filmów to coś dla nich. Muzyka, zdjęcia, świetnie napisane i zagrane postacie stały się integralną częścią historii kina, punktem odniesienia, czymś, co wszyscy kojarzą i co jest często cytowane lub parafrazowane w innych filmach. To jest po prostu żywa legenda. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/09/GettyImages-2220145047-Matt-Cosby-1e20fa0.jpg" width="2001" height="3000" alt="OAK BLUFFS, MASSACHUSETTS - JUNE 18: A giant replica head of Jaws sits in the back of a flatbed truck waiting to be unloaded on June 18, 2025 in Oak Bluffs, Massachusetts. The area where much of the movie was filmed is celebrating the 50th anniversary of the release of the motion picture "Jaws." (Photo by Matt Cosby/Getty Images)" title="Martha's Vineyard Prepares To Celebrate 50th Anniversary Of Iconic Jaws Film" /> Dokument „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” pokazuje też na czym w istocie polega geniusz samego Spielberga, który na etapie montażu nakręconego materiału odważnie zdecydował się pójść za tą pierwszą sceną, w której fortunnie zabrakło rekina i usunął niemal wszystkie sceny epatujące krwawą makabrą. W ten sposób wyczyścił film z efekciarskości i wyeksponował wszystko to, co oddziałuje na wyobraźnię i buduje suspens. To fantastyczna lekcja kina i tego, że w procesie twórczym często trzeba być elastycznym, podążać za materiałem, a nie ściśle trzymać się pierwotnych wytycznych. Spielberg zawsze to potrafił. Dla fanów kina „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” to seans obowiązkowy. „Szczęki: 50 lat kinowego hitu” – gdzie obejrzeć? Film dostępny jest w serwisie Disney + w ramach subskrypcji.
Był oscarowym pewniakiem w kategorii „Najlepszy film”, ale... tej statuetki nie dostał. Głośny film z Adrienem Brodym to intensywne doświadczenie estetyczne i emocjonalne
Właśnie trafił do streamingu jeden z najciekawszych i najgoręcej dyskutowanych filmów zeszłego roku, oscarowy pewniak w kategorii „Najlepszy film”, który jednak nie dostał tej nagrody. Czy domowy seans rozwieje wreszcie wszystkie wątpliwości na jego temat?
Premiera „Brutalisty”, wyreżyserowanego przez Brady'ego Corbeta, była nie lada wydarzeniem. Od początku robił na krytykach i widzach tak duże wrażenie, że natychmiast zaczął być uważany za pewnego kandydata do najważniejszych filmowych nagród. Rzeczywiście dostał ich mnóstwo, bo jest to pięknie zrealizowane dzieło, atrakcyjne pod wieloma względami, ale jednak nie wszyscy byli nim zachwyceni. Niektórzy twierdzili, że „Brutalista” to w gruncie rzeczy tylko ładna wydmuszka, jedynie pozorująca ambitny przekaz i głębię. Potem do tych zarzutów doszły jeszcze kontrowersje związane z użyciem SI do wspomagania aktorów przy wymawianiu węgierskich kwestii i dyskusjom nie było końca. To kto w końcu ma rację? „Brutalista” – fabuła i obsada Film opowiada o perypetiach węgierskiego architekta Laszlo Totha, w którego znakomicie wcielił się Adrien Brody (on dostał za to Oscara). Nie wiemy, co dokładnie przeżył bohater w czasie drugiej wojny światowej, nie widzimy tego w ani jednej scenie, więc możemy się tego tylko domyślać. Jest jednak Żydem, więc z pewnością były to traumatyczne doświadczenia, które mocno się na nim odcisnęły. Ucieka on zatem z powojennej Europy do Ameryki, aby tam zbudować swoje życie od nowa. Na razie jest sam, lecz liczy na to, że jak najszybciej dołączy do niego również jego żona – Erzsebet (w tej roli również świetna Felicity Jones). W Ameryce przyjmuje go do siebie kuzyn Attila (Alessandro Nivola), który prowadzi sklep z meblami. Sprawy między nimi jednak szybko się komplikują i nie wszystko idzie po myśli Laszlo. Powoli zaczyna do niego docierać, że amerykański sen wcale nie jest taki piękny, jak mogłoby się wydawać. Wydaje się, że wreszcie życie Laszlo zaczyna się układać, gdy poznaje bogatego przedsiębiorcę Harrisona Lee Van Burena (zagranego wyraziście przez Guy’a Pearce’a), który rozpoznaje w nim uznanego węgierskiego architekta, postanawia powierzyć mu realizację dużego projektu i pomaga ściągnąć do Ameryki żonę. Wszystko pięknie, ale układy z bogatymi ludźmi mają swoją cenę. Czy Laszlo będzie gotowy ją zapłacić? Jak daleko się posunie, żeby zrealizować swój wymarzony cel? „Brutalista” – opinia To długi film. Trwa prawie trzy i pół godziny, ale wcale się nie dłuży, ponieważ jego oglądanie jest intensywnym doświadczeniem, zarówno pod względem estetycznym, jak i emocjonalnym. To zasługa pięknych zdjęć, za które operator Lol Crawley dostał Oscara, świetnej muzyki Daniela Blumberga, również nagrodzona Oscarem, a także znakomitego aktorstwa tria – Brody, Jones, Pearce. Strukturalnie „Brutalista” został podzielony na zgrabne części, a w samym środku filmu znalazło się też miejsce na krótki antrakt, który pozwala na chwilę wytchnienia. Wszystko to wraz z ciekawie zrealizowanymi napisami daje efekt gładkiej, estetycznej spójności, ujmującej opowieść w mocne formalne ramy, atrakcyjne i intrygujące. Ale sama historia nie jest już taka gładka. Jak już wspominałem, wielu rzeczy istotnych dla pełniejszego zrozumienia losu węgierskiego imigranta trzeba się domyślać. Nie znamy obozowej przeszłości Laszlo, nie widzimy, w jakich okolicznościach rozstał się z żoną przed wyjazdem do Ameryki, ukryto przed nami również szereg innych zdarzeń, których konsekwencje oglądamy potem na ekranie. Wprowadza to do narracji ledwo kontrolowaną chaotyczność, która moim zdaniem jest celowa. Ma ona wywoływać u widza dyskomfort, nieprzyjemnie zbliżyć go do Laszlo i jego poczucia, że jest zabawką w rękach losu i nigdy nie widzi całego obrazu zdarzeń, ani tego, gdzie go prowadzą. Niektórzy mogą jednak uznać, że to tylko błędy w scenariuszu, które sprawiają, że film jest pusty, pretekstowy, powierzchowny, wręcz efekciarski – pocztówkowa historia, klasyczny przerost formy nad treścią. Ale jak tak nie uważam. Myślę, że to właśnie napięcie między nie do końca jasnymi perypetiami Laszlo a wymuskaną i dopracowaną formą filmu, jest tu głównym bohaterem. Ostatecznie każdy musi jednak zdecydować sam, wybrać własną interpretację. W tym kryje się największa siła „Brutalisty” – skłania do reakcji, choć podobno żyjemy w świecie, w którym już nic nikogo nie rusza. „Brutalista” – gdzie obejrzeć? Film dostępny jest w serwisie Sky Showtime w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
3 horrory, które są dowodem na to, że prawdziwy koszmar to... życie rodzinne
To nie wampiry i wilkołaki są tu najstraszniejsze. Paradoksalnie próbują oswoić znacznie głębsze lęki. Te 3 horrory oglądasz na własne ryzyko.
Przemoc domowa, choroby, które sprawiają, że bliscy stają się obcymi ludźmi, czy wstydliwe tajemnice, skrywane przed innymi członkami rodziny, to niewygodne tematy, o których bardzo trudno mówi się wprost. Potrzebują więc pośrednictwa metafory, dzięki której stają się łatwiejsze do wyrażenia i przyswojenia. Z pomocą przychodzą tu schematyczne, gatunkowe opowieści, zwłaszcza horrory, ponieważ odwołują się do uniwersalnych lęków, a w figurach dobrze znanych potworów (wilkołaków i wampirów) stosunkowo łatwo przemycić coś znacznie bliższego prawdziwemu życiu. Wszystko to w myśl zasady – wilkołak nie zawsze jest wilkołakiem, ale strach zawsze jest prawdziwy. „Wolf Man”, czyli choroba w rodzinie Scenarzystą i reżyserem tego filmu jest Leig Whannell, twórca „Ulepszenia” (2018) i „Niewidzialnego człowieka” (2020), w których pokazał, że ma swój charakterystyczny styl i potrafi robić kino angażujące i nieoczywiste, które śmiało pogrywa z oczekiwaniami widza. Podobnie jest w przypadku „Wolf Mana”, choć jest to jego najbardziej kameralne i najmniej skomplikowane dzieło. Już na samym początku dostajemy jasną sugestię, że chodzi tu o chorobę odzwierzęcą. Następnie, po krótkiej retrospekcji, poznajmy rodzinę mieszkającą w Nowym Yorku – Blake’a (w tej roli Christopher Abbott), Charlotte (grana przez Julię Garner) i ich córkę Ginger (w którą wcieliła się Matilda Firth). Średnio im się układa w związku, dlatego gdy Blake dowiaduje się, że jego ojciec, z którym od wielu lat nie utrzymywał kontaktów, został w końcu uznany za zmarłego, a on musi teraz pojechać do odziedziczonego domu w Oregonie, żeby go przejąć, przekonuje Charlotte i Ginger, żeby pojechały razem z nim. Chce spędzić tam z nimi trochę czasu i zbliżyć się do nich. Dziewczyny się zgadzają. Jednak tuż po przybyciu na miejsce, atakuje ich tajemnicze stworzenie, które rani mężczyznę. Rodzina znajduje schronienie w starym domu ojca Blake’a, ale ich kłopoty dopiero się zaczynają. Na zewnątrz czai się coś przerażającego, a Blake zaczyna przechodzić osobliwą przemianę, która zmienia go w potwora przypominającego wilkołaka. Nigdzie nie jest bezpiecznie. View oEmbed on the source website „Wolf Man” nie zaskakuje fabularnie. W zasadzie cała ta opowieść rozgrywa się zgodnie ze znanymi schematami narracyjnymi. Straszyć też próbuje w dość konwencjonalny sposób, ale znalazły się tu niezwykle pomysłowe sceny, które dodają całej historii niespodziewanej głębi. One są najciekawsze, mocno rzutują na ostateczny odbiór filmu i podpowiadają, jak można go interpretować. Zaczyna się od tego, że wraz z postępującą przemianą Blake’a widzimy, że przestaje rozumieć, co mówią do niego Charlotte i Ginger. Wywołuje to u niego konfuzję i lęk. Jego stan cały czas się pogarsza, a postępująca choroba, będąca jakby formą wilkołactwa, szybko odbiera mu człowieczeństwo. Mężczyzna chroni kobietę i dziecko przed drugim potworem, ale znacznie trudniej jest walczyć z własną przemianą i utratą ludzkich cech. W pewnym momencie (i są to najlepsze sceny w filmie) widzimy bliskich Blake’a jego nowym, nieludzkim wzrokiem, który sprawia, że one też wyglądają jak potwory. Wilkołacza przemiana obejmuje zarówno jego ciało, jak i umysł, tym samym stając się czytelną i przekonującą metaforą choroby członka rodziny, która niszczy bliskość i możliwości porozumienia, stając się źródłem przerażenia zarówno dla chorego, jak i ludzi, którzy go kochają. „The Beast Within”, czyli przemoc w rodzinie To pierwszy film, jak Alexander J. Farell wyreżyserował i wiele można mu zarzucić, zwłaszcza to, że jest toporny i próbuje straszyć w dość prymitywny sposób, ale z pewnością nie brakuje mu nastroju, charakteru i pomysłu, który sprawia, że mamy do czynienia z czymś nieco więcej niż folkowy horror. Ale żeby się o tym przekonać trzeba oczywiście obejrzeć do samego końca, który jest nie tylko kulminacją zdarzeń, ale przede wszystkim łączy wszystkie chyłkiem podrzucone w trakcie seansu tropy, aby pokazać coś, co straszy naprawdę. Historia w „The Beast Within” jest prosta. W dużym domostwie na pustkowiu mieszka Noah (w tej roli Kit Harington), Imogen (grana przez Ashleig Cummings), ich córka Willow (Caoilinn Springall) oraz dziadek (James Cosmo). Co jakiś czas Imogen wywozi gdzieś Noah i zostawia go tam na kilka dni. Willow bardzo to interesuje, ale nie jest to temat, na który dorośli chcą z nią rozmawiać. Bierze zatem sprawy we własne ręce, zakrada się tam, gdzie nie pozwalali jej pójść i odkrywa, że w czasie pełni księżyca jej ojciec zmienia się w wilkołaka. I niby wszyscy nauczyli się z tym żyć, wierząc, że jakoś to będzie, że przy zachowaniu odpowiednich środków ostrożności nikomu nic się nie stanie, tylko że coś tu jest nie tak. Wszystko jest nie tak. View oEmbed on the source website Willow powoli zaczyna samodzielnie łączyć kropki, żeby ostatecznie zrozumieć jakiego rodzaju bestia kryje się we wnętrzu jej ojca. Poszlaki są jasne: rozległe siniaki na ciele Imogen, napady zazdrości i gniewu Noah, strzępki rozmów, które nie chcą się złożyć w całość, bo dziewczynka nie jest w stanie przyjąć do wiadomości przerażającej prawdy, która się z nimi wiąże. Wilkołak to znacznie lepsza i mniej bolesna opcja niż możliwości, że ktoś, kogo się kocha, może tak po prostu być ludzkim potworem. „Smak krwi”, czyli rodzinne tajemnice No dobrze, wyjaśnijmy to sobie od razu, to nie jest horror. Bliżej mu do czarnej komedii i pokręconego kina obyczajowego, które tylko wykorzystuje i przetwarza motywy znane z kina grozy, ale nie straszy. Ani przez moment. Jednak sposób w jaki podbiera gatunkowe motywy ma konkretny cel i ostatecznie sprawia, że „Smak krwi” jest dość oryginalnym filmem, który trudno jednoznacznie zaszufladkować. Jego reżyser – Euros Lyn – pracował wcześniej przy serialu „Czarne lustro” i wyczuwa się tu bardzo podobny klimat. Podobny sposób metaforyzowania problemów. Radleysowie to pozornie całkowicie normalna rodzina, czyli zwykli przedstawiciele klasy średniej, mieszkający w małym miasteczku. Mąż – Daniel (w tej roli Damian Lewis), żona – Helen (grana przez Kelly Macdonald) oraz dwójka dzieci: córka Clara (Bo Bragson) i syn Rowan (Harry Baxendale). Dzieci są już starszymi nastolatkami, które mają swoje młodzieńcze problemy, głównie związane z niespełnionymi miłostkami, a ich rodzice zdają się pogrążać w kryzysie małżeńskim. Normalne sprawy. Do czasu. Gdy Clara musi się bronić przed zapędami zbyt natarczywego chłopaka, strach sprawia, że dowiaduje się o sobie czegoś nowego, o czym do tej pory nie miała pojęcia. Namolny chłopak zapłaci za to najwyższą cenę, a rodzice Clary będą musieli wreszcie wyznać dzieciom skrywaną dotąd prawdę – wszyscy są wampirami. Tylko próbują żyć jak normalni ludzie, bez picia krwi i tym podobnych prymitywnych zachowań. Czy jednak można się wyprzeć swojej prawdziwej natury? W obliczu kryzysu Daniel prosi o pomoc swojego brata, bezczelnego i pewnego siebie Willa (w tej roli również Damian Lewis), który nigdy nie wyrzekł się picia krwi i wiążących się z tym zalet aktywnego wampiryzmu. Może on na przykład manipulować świadomością zwykłych ludzi, aby pamiętali tylko to, co chce albo by dali mu spokój. Jednak jego przybycie niczego nie naprawi. W zasadzie będzie jeszcze gorzej, ponieważ największy problem polega na tym, że trzeba się w końcu zdecydować, kim się chce być. View oEmbed on the source website W tym filmie najciekawsze jest to, że jest to historia, która z jednej strony pokazuje, że kłamstwa na temat tożsamości zawsze prowadzą do rodzinnego konfliktu i że może go rozwiązać wyłącznie prawda, nawet bolesna. Ale z drugiej strony, równie interesującej, jest to również opowieść o godzeniu się z uprzywilejowaniem, które zapewnia przewagę na wielu polach. Owszem, empatia i współczucie mogą z powodzeniem karmić potrzebę wyrównania szans, co teoretycznie pozwoli ograniczyć wyrzuty sumienia, lecz nie sposób uciec od tego, kim się jest. Można to robić tylko do momentu, gdy pojawi się głód, który trzeba zaspokoić. Małżeństwo Radleysów musiało sobie o tym przypomnieć, a ich dzieci, po odkryciu prawdy o własnej naturze, zrozumiały, czego im przez całe życie brakowało. A co z resztą ludzi? Policją, matką chłopaka, który zginął i innymi ofiarami, pozbawionymi krwi? No cóż, muszą znać swoje miejsce. Jak biedni obok bogatych czy roślinożercy obok drapieżników. I to jest tu najbardziej upiorne.
To coś więcej niż film. Emocjonalnie rozkłada na łopatki i pozostawia w zachwycie. Każdy powinien go zobaczyć
To coś więcej niż film, to głębokie i poruszające doświadczenie, które bierze z zaskoczenia, emocjonalnie rozkłada na łopatki i pozostawia w zachwycie.
Przez moment, gdy w tym roku film „Sing Sing” dostał trzy nominacje do Oscara (w kategoriach: najlepszy aktor pierwszoplanowy, najlepszy scenariusz adaptowany i najlepsza piosenka) było o nim głośno. Jednak żadnego nie dostał i szybko zniknął w cieniu zwycięzców, a do tego wpadł w kategorię: „kolejna opowieść o więźniach, którzy odzyskują godność i człowieczeństwo” i widzowie chyba pomyśleli, że z pewnością już kiedyś widzieli coś podobnego, więc nikłe zainteresowanie minęło. Niesłusznie, bo mamy tu do czynienia z dziełem znacznie głębszym, mniej schematycznym i o wiele ciekawszym niż sugerowałby streszczenie. Łatwo się o tym przekonać samemu, ponieważ na początku sierpnia „Sing Sing” pojawił się na serwisie Amazon Prime i w każdej chwili można go tam obejrzeć, mimo że, jak łatwo się domyślić, nigdy nie wszedł do pierwszej dziesiątki najchętniej oglądanych filmów. „Sing Sing” – fabuła Sami zobaczcie, opis fabuły wszędzie jest tak samo zniechęcający: „To oparta na faktach historia Divine G. Trafia on do więzienia Sing Sing za zbrodnię, której nie popełnił. Mimo krzywdzącej niesprawiedliwości i rozczarowania systemem nie poddaje się. W zamknięciu odkrywa budującą siłę sztuki i aktorstwa, które dają siłę i nadzieję. Nawiązuje głęboką więź z innymi osadzonymi, by wraz z nimi poświęcić się pasji, która odmienia ich życie”. Czytamy to i oczyma wyobraźni widzimy kolejną schematyczną historię walki o sprawiedliwość i zachowanie godności w bezdusznym systemie. Rzecz jednak w tym, że ten opis, chociaż w dużej mierze prawdziwy, w gruncie rzeczy tylko prześlizguje się po tym, jaki ten film jest naprawdę i nie pozwala dostrzec jego istoty, czyli tego, co w nim najcenniejsze. Owszem, John „Divine G” Whitfield (fenomenalnie zagrany przez Colmana Domingo, słusznie nominowanego do Oscara) jest tu postacią centralną, ważną, żywym napędem grupy amatorów sztuki aktorskiej, ale w sumie to nie o nim jest ten film, lecz o nich wszystkich i głębokiej relacji, jaka się między nimi tworzy. Zbrodnia, o którą Divine G został oskarżony i przez którą trafił do więzienia, jest tu niemal całkowicie zmarginalizowana. Dowiadujemy się o niej nieco z jednej bardzo przykrej sceny, ale musimy się raczej domyślać, co tam zaszło. I dlatego, siłą rzeczy, cała uwaga skupia się na czymś innym – bohaterze zbiorowym, uczestnikach programu resocjalizacji poprzez sztukę, czyli grupie osadzonych, którzy biorą udział w zajęciach teatralnych i wbrew okolicznościom, własnej przeszłości i ciężkim warunkom, w jakich przyszło im żyć (choć ich też raczej się tylko domyślamy), próbują ocalić swoje człowieczeństwo. Divine G zaprasza do udziału w grupie nową osobę, niejakiego Clarence „Divine Eye” Maclina, który delikatnie mówiąc nie jest zbyt sympatyczny i nie lubi, gdy się mu mówi, co ma robić. Panowie nie przepadają za sobą, ale zaczynają się wspólne próby do nowego przedstawienia i lody stopniowo się przełamują. Całą grupę czeka jednak niespodziewany kryzys, który wystawi na próbę siłę ich relacji i sprawi, że Divine G będzie musiał znaleźć w sobie motywację do dalszej walki o siebie i innych. Obsada „Sing Sing” to nie tylko aktorzy, ale i „prawdziwi” ludzie Wrażenie niesamowitej autentyczności tego filmu bierze się nie tylko ze świetnego scenariusza, który kładzie nacisk na postacie i ich emocje, ale także z tego, że wiele ról zagrali tu prawdziwi uczestnicy więziennego programu resocjalizacyjnego. Na przykład głównym partnerem zawodowego aktora Colmana Domingo jest wspomniany już Clarence „Divine Eye” Maclin, który po prostu gra tu samego siebie i robi to świetnie. To samo można powiedzieć o reszcie obsady, są przejmujący, ciężcy w środku, pokaleczeni, ale trzymają się na powierzchni życia dzięki nadziei, którą dają im relacje międzyludzkie pogłębiane na zajęciach. „Ogląda się go ze łzami w oczach” [recenzja i zwiastun] Ten film bardziej przypomina dokument niż fabułę. Jego reżyser, Greg Kwedar, nie sili się na efektowne sceny czy widowiskowe ujęcia. Nie zobaczymy tu więc żadnego wizualnych popisów, które odwracałyby uwagę od emocjonalnej prawdy. Niewątpliwie jest to radyklany i odważny ruch. Często mamy bowiem wrażenie, że oglądamy oszczędny w środkach teatr telewizji. Dość szybko okazuje się jednak, że niczego to „Sing Sing” nie ujmuje. Że to tylko sposób, żeby jak najskuteczniej zaprowadzić nas tam, gdzie powinniśmy się znaleźć. View oEmbed on the source website Uczestnicy zajęć teatralnych często siadają w kółku i przywołując różne wspomnienia, ćwiczą emocjonalne reakcje. Kamera jest wtedy tuż przy nich, wnika w intymność więźniów. Słuchamy tego, co mówią, widzimy z bliska ich twarze i wcale nie czujemy się podglądaczami, bo w czasie seansu nagle, niepostrzeżenie, stajemy się częścią tej grupy i też bierzemy udział w zajęciach, dzielimy emocje z osadzonymi, sondujemy własne człowieczeństwo w przestrzeni, w której nie ma miejsca na krytycyzm i która otwiera nas na akceptację. To niebywałe osiągnięcie tego filmu. Ogląda się go ze łzami w oczach, a po seansie mamy wrażenie, że staliśmy się lepszymi ludźmi. Niezwykle wartościowe kino i poruszające doświadczenie. Każdy powinien to zobaczyć. Gdzie obejrzeć „Sing Sing”? Film dostępny jest w serwisie Amazon Prime w ramach subskrypcji.
Jest zjawiskowo piękna i ma umysł jak brzytwa, ale czy jest szczęśliwa? W tym filmie Sorrentino próbuje odpowiedzieć na pytanie, czy uroda i inteligencja to dla kobiety dar, czy przekleństwo
Ten film jest jak sen o niezwykłej kobiecie, będącej ucieleśnieniem fizycznego piękna i odwagi w podążaniu własną drogą. Pozornie każdy mężczyzna chciałby ją posiąść i poznać jej tajemnice. Ale czy na pewno?
Kilka dni temu, mniej więcej wtedy, gdy Paolo Sorrentino, twórca kultowego serialu „Młody papież”, pokazywał swój najnowszy film „La grazia” na MMF w Wenecji, w katalogu Amazon Prime pojawiło się jego zeszłoroczne dzieło – „Bogini Partenope”. Wysmakowane malarskie kadry, wyraziste postaci, urzekające pejzaże nasycone soczystymi barwami i nieśpieszne, kontemplacyjne ujęcia z włoskimi piosenkami w tle – wszystkie te elementy sprawiają, że filmy Sorrentino, włoskiego reżysera rodem z Neapolu, rozpoznaje się niemal na pierwszy rzut oka. Ale ich formalna uroda to nie wszystko, co mają do zaoferowania. Każdy, kto miał przyjemność obejrzeć „Wielkie piękno”, „Młodość”, „Oni”, „To była ręka Boga”, „Boski” czy choćby wspomniany już serial „Młody papież”, wie, jak to działa. Efektowne obrazy zawsze prowadzą do czegoś więcej. Tak samo jest w przypadku „Bogini Partenope”. O czym jest film „Bogini Partenope”? Na wyspie Capri rodzi się dziewczynka, która dostaje imię bogini Partenope. Z czasem wyrasta na niezwykle piękną, a także wyjątkowo inteligentną kobietę, która idzie przez życie bez wahania, z ciekawością próbując różnych rzeczy i słuchając tylko siebie. Ma to jednak swoją cenę w świecie zdominowanym przez mężczyzn i ich raczej płytkie potrzeby. Magnetyczny urok Partenope przykuwa ich uwagę, ale także podkopuje pewność siebie i trzyma na dystans. Wielu chciałoby ją mieć na własność, ale jedni muszą się obejść smakiem, a inni rejterują, bo natrafiają na emocjonalny dysonans, którego nie potrafią oswoić. Przy bliższym poznaniu przekonują się bowiem, że właściwie nie sposób powiedzieć, kim jest ta dziewczyna i czego chce. Zwłaszcza, że chyba ona sama tego nie wie i w gruncie rzeczy w ogóle nie wydaje się być zainteresowana związkami. Z powodzeniem studiuje za to antropologię i świetnie odnajduje się w strukturach akademickich, lecz to również nie przybliża jej do odkrycia: kim właściwie jestem? Bo odpowiedź na to fundamentalne pytanie jest bowiem trudna nawet dla kogoś tak niezwykłego, jak Partenope. Dla niej może nawet trudniejsza. W obsadzie „Bogini Partenope” nie brak aktorów z poprzednich filmów Sorrentino Główną bohaterkę z wdziękiem zagrała tu Celeste Dalla Porta, która pojawiła się też na planie wcześniejszego filmu Sorrentino „To była ręka Boga”, ale niewielka scenka z jej udziałem ostatecznie została usunięta. Aktorka zrobiła jednak na reżyserze tak duże wrażenie, że powierzył jej najważniejszą rolę w swojej kolejnej produkcji i to była bardzo dobra decyzja. Celeste jest bowiem nie tylko naturalnie piękna, ale również zdolna, potrafi drobnymi zmianami w mimice wyrazić mnóstwo skrywanych emocji, które przemawiają do widza w scenach pozbawionych dialogów. Ma też w oczach inteligentny błysk, przykuwający uwagę i jakże pasujący do postaci Partenope. Sorrentino przywiązuje się do aktorów i chętnie współpracuje z nimi w kolejnych filmach. Dlatego w rolach drugoplanowych można zobaczyć znanego z „Młodego papieża” Silvio Orlando. Znakomicie wcielił się on w profesora uczelni, na której studiuje główna bohaterka. Jest też Isabella Ferrari, którą można było zobaczyć w „Wielkim Pięknie”, a także Luisa Ranieri, znana z ciekawej roli w „To była ręka Boga”. Niestety nie zobaczymy tu ulubionego aktora Sorrentino, wybitnego Toni Servillo, który u tego reżysera zagrał już pisarza Jepa Gambardella w „Wielkim pięknie”, Silvio Berlusconiego w „Oni” i Giulio Andreottiego w „Boskim”. Zamiast niego mamy jak zawsze świetnego Gary Oldmana w niewielkiej, ale bardzo wdzięcznej roli amerykańskiego pisarza Johna Cheevera. „Bogini Partenope” – recenzja Nie jest to film, którego głównymi atrakcjami są szybka akcja i wciągająca intryga. Reżyser oferuje widzom zupełnie inne doświadczenie, dlatego w odmienny sposób rozkłada akcenty. To rzecz nieśpieszna, nad wyraz liryczna, melancholijna, którą należy spokojnie kontemplować, chłonąc atmosferę i piękne kadry, czasem ocierające się o surrealizm, ale z wdziękiem, nie nachalnie, aby nie wybić nikogo z imersji, chyba że w pewnym momencie, ku zaskoczeniu, Sorrentino celowo to robi i idzie krok dalej w ostatnim akcie, gdy profesor wreszcie pokazuje Partenope swojego syna. Trudno wtedy powstrzymać uśmiech zadziwienia. Scena ta świetnie wpisuje się jednak w całość i wymownie podkreśla niezwykłą otwartość bohaterki na wszystko, co chce jej pokazać ten dziwny świat. Sorrentiono nie raz pokazał już, że potrafi przekonująco opowiadać swoje historie w estetyce intensywniejszej rzeczywistości, bogatszej o elementy, których nie spotykamy codziennie. Podobnie jak wcześniej robił to jego słynny rodak Federico Fellini. Widać to już w pierwszych scenach „Bogini Partenope”, gdy na Capri płynie łóżko zrobione z prawdziwej karety albo gdy Partenope paraduje w wystawnym stroju biskupa. Takie elementy nadają opowieści nieco odrealniony, oniryczny charakter, który sprawia, że sunie się gładko przez ten film, jak przez niezwykły, słodko-gorzki sen i nie można przestać patrzeć, nie można przestać się dziwić, nie można przestać się zachwycać i smucić. Dlaczego? Nawet Partenope tego nie wie. „Bogini Partenope” – gdzie obejrzeć? Od niedawna film dostępny jest w serwisie Amazon Prime w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Ledwie trafił do kin, a już jest hitem! Ten horror zachwyci fanów Stephena Kinga (i nie tylko)
Nowy film Zacha Creggera ledwie tydzień temu trafił na ekrany, a już stał się prawdziwym hitem. „Zniknięcia” w ciągu premierowego weekendu zarobiły w Stanach Zjednoczonych 42,5 mln dolarów, a łącznie na całym świecie przyniosły twórcom 70 mln dolarów. Historia tajemniczych wydarzeń w sennej amerykańskiej miejscowości porwała tłumy widzów, zapewniając Warner Bros. kolejny kinowy sukces.
W tym artykule: 1. „Zniknięcia” – fabuła 2. „Zniknięcia” – obsada i twórcy 3. „Zniknięcia” – sukces w box office Produkcja zadebiutowała 6 sierpnia na rynku międzynarodowym, a polscy widzowie mogli zobaczyć ją dwa dni później. Szybko okazało się, że to jedna z najgorętszych premier lata – recenzenci chwalą film za gęsty klimat, wielowarstwową narrację i mistrzowskie budowanie napięcia. „Zniknięcia” – fabuła Maybrook to małe, spokojne miasteczko w USA, w którym pewnej nocy wydarza się coś niewyobrażalnego. Punktualnie o 2:17 siedemnaścioro dzieci z tej samej klasy znika w tajemniczych okolicznościach. Kamery monitoringu uchwyciły jedynie, jak każde z nich, w nienaturalny sposób, opuszcza dom i znika w mroku. Rankiem w szkolnej klasie pojawia się tylko jeden uczeń – Alex. Szybko pojawiają się podejrzenia wobec nowej wychowawczyni Justine (Julia Garner), ponieważ to właśnie z jej klasy zniknęły wszystkie dzieci. Ojciec jednego z nich, Archer (Josh Brolin), postanawia rozpocząć prywatne śledztwo. Historia opowiadana jest z punktu widzenia kilku postaci – nauczycielki, zdesperowanego ojca, miejscowego policjanta (Alden Ehrenreich), drobnego złodziejaszka (Austin Abrams), dyrektora szkoły (Benedict Wong) oraz jedynego ocalałego ucznia (Cary Christopher). Film zręcznie łączy różne oblicza horroru – od opowieści o nawiedzonych domach, przez nagłe „jump scare’y”, po mroczne legendy z lasu – przywodząc na myśl najlepsze adaptacje prozy Stephena Kinga. Nowy mroczny thriller Netflixa przyprawia o dreszcze! Toni Collette w jednej z najmocniejszych ról ostatnich lat Zamknięte miasteczko, elitarna akademia i system, którego lepiej nie podważać. Nowy serial Netflixa wciąga od pierwszych minut i nie daje o sobie zapomnieć. „Na marginesie” to thriller z duszną atmosferą i tematem, który przyprawia o dreszcze – bo naprawdę może dziać się tuż obok. „Zniknięcia” – obsada i twórcy Za kamerą stanął Zach Cregger, autor świetnie przyjętych „Barbarzyńców” z 2022 roku. Reżyser po raz kolejny udowodnił, że potrafi równocześnie straszyć i tworzyć wciągające portrety bohaterów. W głównych rolach wystąpili: Josh Brolin jako Archer, ojciec jednego z zaginionych dzieci, Julia Garner jako Justine, nowa wychowawczyni, Alden Ehrenreich jako policjant, Austin Abrams jako złodziejaszek, Benedict Wong jako dyrektor szkoły, Cary Christopher jako Alex. „Zniknięcia” – sukces w box office Film miał budżet 38 mln dolarów, a już po kilku dniach od premiery zaczął przynosić spore zyski. W samych Stanach Zjednoczonych „Zniknięcia” w pierwszy weekend zdobyły pozycję lidera box office z wynikiem 42,5 mln dolarów. Po dodaniu przychodów z innych krajów (27,5 mln dolarów) globalny wynik to imponujące 70 mln dolarów. To najlepszy start w karierze Creggera – jego poprzedni film „Barbarzyńcy” zarobił w sumie 40,8 mln dolarów.
Ale to jest dobry film! Montaż, scenariusz, forma i treść - wybitne. I jeszcze fenomenalni Christian Bale i Ryan Gosling
Nie każdy film oparty na faktach potrafi jednocześnie rozbawić, wkurzyć i wciągnąć w temat, który brzmi jak nudna lekcja ekonomii. „Big Short” udowadnia, że można. Bo kiedy stawką są miliardy dolarów, a wszyscy dookoła ślepo wierzą w system, wystarczy kilku gości, którzy widzą więcej – i nie boją się postawić wszystkiego na jedną kartę.
W tym artykule: 1. „Big Short” – fabuła 2. „Big Short” – obsada i twórcy 3. „Big Short” – opinie widzów 4. „Big Short” – czy warto obejrzeć? Ten film to nie tylko opowieść o kryzysie finansowym z 2008 roku. To też satyra na Wall Street, system, który sam siebie oszukał, i ludzi, którzy – choć niepozorni – zrozumieli nadchodzącą katastrofę szybciej niż ktokolwiek inny. Dziś dostępny jest na Netflixie – i nadal jest piekielnie aktualny. „Big Short” – fabuła Fabuła filmu oparta jest na bestsellerowej książce Michaela Lewisa „Wielki szort. Mechanizm maszyny zagłady”. Akcja toczy się tuż przed wybuchem światowego kryzysu finansowego. Gdy rynek nieruchomości w USA kwitnie, kilku niezależnych analityków odkrywa, że system oparty na kredytach hipotecznych jest jedną wielką fikcją. Postanawiają… zagrać przeciwko niemu. Na własne ryzyko, nie bez kontrowersji, obstawiają krach rynku. Film przedstawia historię lekarza, który stał się inwestorem, idealistycznego menedżera z Wall Street, cynicznego sprzedawcy obligacji oraz dwóch młodych finansistów – wszystkich łączy jedno: wiedzą coś, czego nie wiedzą inni. I potrafią to wykorzystać. „Big Short” – obsada i twórcy Film wyreżyserował Adam McKay, znany dziś także z głośnego „Nie patrz w górę” (Don’t Look Up). Scenariusz napisał wspólnie z Charlesem Randolphem, a materiałem źródłowym była książka Michaela Lewisa. W obsadzie – prawdziwa plejada gwiazd: Christian Bale jako Michael Burry – neurolog z Aspergerem, który pierwszy dostrzega nadchodzący krach Steve Carell jako Mark Baum – porywczy idealista z Wall Street Ryan Gosling jako Jared Vennett – narrator i zimny sprzedawca z Deutsche Banku Brad Pitt jako Ben Rickert – inwestor z dystansem do świata i Wall Street Na ekranie pojawiają się też Margot Robbie, Selena Gomez, Anthony Bourdain i ekonomista Richard Thaler… grający samych siebie, tłumacząc skomplikowane pojęcia w lekki sposób. I to naprawdę działa. „Big Short” – opinie widzów Film zebrał bardzo dobre recenzje, nie tylko od krytyków, ale też od widzów, którzy chwalą go za przystępne ujęcie trudnych tematów. Na Filmwebie ma ocenę 7,4 od ponad 150 tys. użytkowników. „Świetnie napisany, ostry i do bólu prawdziwy” – piszą jedni. Inni dodają: „Nie wiedziałem, że coś o kredytach może być tak fascynujące”. Aktorstwo, tempo i forma narracji zyskały ogromne uznanie – szczególnie brawa zbiera Christian Bale i Steve Carell. „Big Short” – czy warto obejrzeć? Zdecydowanie tak – szczególnie jeśli interesujesz się tematami społecznymi, gospodarką albo po prostu lubisz filmy z pazurem. „Big Short” to nie typowy dramat – to inteligentna, momentami komediowa opowieść o absurdach systemu, który zjada własny ogon. To też film, po którym trudno nie zadać sobie pytania: czy dziś znów ktoś nie przewiduje kolejnej katastrofy – a my znów nie słuchamy? Film „Big Short” (2015) jest dostępny w serwisie Netflix. Nawet jeśli nigdy wcześniej nie interesowały cię finanse, po tym seansie spojrzysz na świat banków i giełdy zupełnie inaczej.
Po 15-letniej przerwie Marek Kondrat wraca do aktorstwa. Zobaczymy go w filmie z Dorocińskim
Marek Kondrat, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, po 15 latach nieobecności na ekranie powraca do aktorstwa. Zagra w nowej ekranizacji „Lalki” Bolesława Prusa, gdzie wcieli się w rolę Ignacego Rzeckiego. Co jeszcze wiemy o jego wielkim powrocie do świata filmu?
Marek Kondrat, legenda polskiego kina, po 15 latach nieobecności na ekranie ponownie stanie przed kamerą. Jego decyzja o powrocie do świata filmu zaskoczyła wielu, ponieważ Kondrat od lat nie angażował się w żadne projekty filmowe, koncentrując się na innych aspektach życia. Teraz wraca do swojej pasji. Marek Kondrat po 15-latach przerwy wraca do aktorstwa Po długiej przerwie, która zbiegała się z jego aktywnością na rynku winiarskim, Kondrat postanowił ponownie spróbować swoich sił w roli aktora. Zobaczymy go w roli Ignacego Rzeckiego, bohatera kultowej powieści Bolesława Prusa „Lalka” – w najnowszej ekranizacji dzieła. To jedno z najbardziej oczekiwanych wydarzeń w polskim kinie. Tym bardziej teraz! Kondrat jako Ignacy Rzecki – nowa rola w ekranizacji „Lalki” W nowej ekranizacji „Lalki”, którą reżyseruje Jacek Borcuch, Marek Kondrat wcieli się w postać Ignacego Rzeckiego – wiernego subiekta w sklepie Wokulskiego (w tej roli Marcin Dorociński). Rzecki to postać, która jest nie tylko kluczowa w fabule powieści, ale również niezwykle istotna dla uchwycenia duchowego wymiaru dzieła Prusa. To rola, która z pewnością wymaga wyjątkowej wrażliwości aktorskiej, a Marek Kondrat wydaje się być idealnym wyborem do tej roli. Tym bardziej, że film ma być realizowany nie tylko z dużym naciskiem na estetykę, ale i głębię postaci. Marek Kondrat – ikoną polskiego kina Marek Kondrat to nazwisko, które jest nierozerwalnie związane z historią polskiego kina. W ciągu swojej kariery aktor zagrał w niezliczonej liczbie filmów, które stały się kanonem polskiej kinematografii. Jego talent, charyzma oraz umiejętność wcielania się w zróżnicowane role sprawiły, że zdobył miano jednego z najwybitniejszych polskich aktorów. Po 15 latach przerwy, jego powrót na ekran będzie więc nie tylko osobistym wydarzeniem, ale także wielką radością dla jego fanów, którzy chyba nie liczyli już, że kiedykolwiek jeszcze zobaczą go na wielkim ekranie. Dlaczego Marek Kondrat wraca do aktorstwa? Marek Kondrat zdecydował się wrócić do aktorstwa z kilku powodów. Po pierwsze, jego decyzja o ponownym zaangażowaniu się w film została motywowana chęcią realizacji własnych pasji i zainteresowań artystycznych. Po drugie, rola Ignacego Rzeckiego w „Lalce” to projekt, który, jak sam przyznaje, jest mu bliski zarówno ze względu na znaczenie literackie dzieła, jak i ze względu na samą postać Rzeckiego. Aktor zapowiada, że będzie to rola, która na długo pozostanie w pamieci. Szczerze mówiąc, nie spodziewamy się po nim niczego innego.
Superprodukcja od Apple TV+ (z Bradem Pittem w roli głównej) za 300 milionów dolarów! Film porównywany jest do „Top Guna”!
Już 27 czerwca do kin wjeżdża „F1” – superprodukcja z Bradem Pittem, którą Apple TV+ chce podbić serca fanów adrenaliny. Film kosztował fortunę i jeszcze przed premierą porównywany jest do „Top Guna”.
W tym artykule: 1. Fabuła filmu „F1” – o czym opowiada? 2. Dlaczego „F1” porównuje się do „Top Gun: Maverick”? 3. Pierwsze recenzje filmu „F1” – entuzjazm i zachwyt 4. Kiedy premiera filmu „F1” w Polsce? Pierwsze recenzje mówią wprost: to kinowa petarda. Produkcja „F1” pochłonęła imponujące 300 milionów dolarów, co czyni ją jednym z najdroższych filmów w historii platform streamingowych. Więcej kosztował jedynie projekt Netfliksa „The Electric State” z Chrisem Prattem i Millie Bobby Brown, który zamknął się w 320 milionach – i nie zdobył szczególnego uznania. Apple liczy na zupełnie inny scenariusz: kinowy sukces i globalny rozgłos przed premierą online. Fabuła filmu „F1” – o czym opowiada? W centrum historii znajduje się były mistrz Formuły 1 (w tej roli Brad Pitt), który wraca z emerytury, by wesprzeć upadający zespół i zostać mentorem młodego, utalentowanego kierowcy. Brzmi znajomo? To klasyczny motyw „weteran kontra młody gniewny”, który działał już w „Top Gunie”, „Creedzie” czy „Wyścigu” z Sylvestrem Stallone. Twórcy „F1” obiecują jednak świeże spojrzenie i widowisko na światowym poziomie. Dlaczego „F1” porównuje się do „Top Gun: Maverick”? Nie tylko ze względu na schemat fabularny. Reżyserem obu produkcji jest Joseph Kosinski, mistrz efektownego kina akcji. Podobnie jak „Top Gun: Maverick”, „F1” łączy sentymentalny powrót legendy z widowiskowymi scenami akcji, zrealizowanymi przy użyciu nowoczesnych technologii. Zamiast myśliwców – bolidy F1. Zamiast Cruise’a – Pitt. Efekt? Zdaniem pierwszych widzów: pełne emocji, dynamiczne kino z duszą. Pierwsze recenzje filmu „F1” – entuzjazm i zachwyt Krytycy nie szczędzą pochwał. „Napięcie jak na starcie Grand Prix”, „film, który oddycha adrenaliną”, „Brad Pitt w życiowej formie” – to tylko niektóre z opinii po zamkniętych pokazach. W sieci krążą porównania do „oldskulowych blockbusterów”, które nie próbują być czymś, czym nie są. „F1” to solidna rozrywka, która może rozgrzać kina tego lata. Kiedy premiera filmu „F1” w Polsce? Oficjalna data premiery kinowej w Polsce to 27 czerwca 2025 roku. To rzadki przypadek, gdy film stworzony z myślą o streamingu debiutuje najpierw na wielkim ekranie. Apple TV+ stawia na efekt „wow” i najpierw chce zdobyć serca widzów w kinach. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, „F1” może okazać się jednym z największych sukcesów platformy.
Na kontynuację tego hitu z Benem Affleckiem czekaliśmy latami! Gwiazdorski akcyjniak już jest na Prime Video
Niektóre filmy potrzebują czasu, by zostać docenione – dokładnie tak było z „Księgowym”. Kiedyś niedostrzeżony, dziś robi furorę na platformach streamingowych i znów jest na ustach widzów.
W tym artykule: 1. „Księgowy” – fabuła 2. „Księgowy” – obsada i twórcy 3. „Księgowy 2” – powrót po latach, który się opłacił 4. „Księgowy” i „Księgowy 2” – gdzie obejrzeć? Ben Affleck wraca jako Christian Wolff – człowiek, który potrafi rozliczyć mafijną księgowość szybciej niż ktokolwiek inny. Jeśli jeszcze nie znasz tej historii, czas nadrobić, zanim zobaczysz kontynuację, na którą fani czekali prawie dekadę. „Księgowy” – fabuła Christian Wolff to cichy, zamknięty w sobie geniusz matematyczny, który świetnie odnajduje się w świecie liczb, ale już niekoniecznie w relacjach z ludźmi. Pod przykrywką zwyczajnego biura rachunkowego obsługuje jedne z najgroźniejszych organizacji przestępczych na świecie. Gdy jego działalnością zaczyna interesować się Departament Skarbu, przyjmuje zlecenie od legalnej firmy z branży technologicznej. Szybko okazuje się jednak, że w tym „uczciwym” świecie także roi się od niebezpiecznych tajemnic. „Księgowy” – obsada i twórcy Reżyserem filmu jest Gavin O’Connor, a autorem scenariusza – Bill Dubuque. Za zdjęcia odpowiada Seamus McGarvey, muzykę skomponował Mark Isham, a montażem zajął się Richard Pearson. Scenografię przygotowali Douglas A. Mowat i Keith P. Cunningham, kostiumy – Nancy Steiner. W obsadzie znaleźli się: Ben Affleck jako Christian Wolff, Anna Kendrick jako Dana Cummings, J.K. Simmons jako Ray King, Jon Bernthal jako Brax, Jeffrey Tambor jako Francis Silverberg, Cynthia Addai-Robinson jako Marybeth Medina, John Lithgow jako Lamar Black, Jean Smart jako Rita Blackburn, Andy Umberger jako Ed Chilton, Alison Wright jako Justine, Jason Davis jako neurolog oraz Robert C. Treveiler jako ojciec młodego Chrisa. „Księgowy 2” – powrót po latach, który się opłacił Druga część filmu rozpoczyna się od dramatycznego wydarzenia – spotkanie w pozornie spokojnym barze przeradza się w brutalną konfrontację. Zostaje zamordowany były detektyw, ale wcześniej udaje mu się przekazać wiadomość, która ponownie prowadzi śledztwo do Christiana Wolffa. Trop podejmuje jego dawna współpracowniczka, dziś szefowa agencji rządowej, co uruchamia ciąg zdarzeń łączący świat finansów, broni i rodzinnych tajemnic. W kontynuacji twórcy stawiają na dynamiczną akcję i relację pomiędzy dwoma braćmi, których łączy nie tylko krew, ale też skomplikowana przeszłość. Wraca znana ekipa – zarówno przed jak i za kamerą – co sprawia, że film zachowuje styl pierwszej części, ale pozwala sobie na rozwinięcie wątków. „Księgowy 2” to pełnokrwiste kino sensacyjne, w którym realizm miesza się z niemal komiksową logiką wydarzeń. Produkcja nie tłumaczy wszystkiego od nowa, zakładając, że widz zna świat przedstawiony – i dzięki temu skupia się na tym, co najciekawsze: intrydze, napięciu i dobrze skonstruowanych postaciach. „Księgowy” i „Księgowy 2” – gdzie obejrzeć? Obie części historii o Christianie Wolffie są obecnie dostępne na platformie Amazon Prime Video. Pierwszy film można tam obejrzeć zarówno w ramach subskrypcji, jak i wypożyczyć lub kupić na innych popularnych serwisach VOD, takich jak Apple TV, Amazon Video czy Microsoft Store. „Księgowy 2”, który zadebiutował w streamingu 5 czerwca 2025 roku, również jest dostępny na Prime Video – w wersji z reklamami, jak i bez. To idealna okazja, by nadrobić lub przypomnieć sobie obie części sensacyjnej opowieści o tajemniczym księgowym.
Przez 2 godziny siedziałam wbita w fotel. To najbardziej wystrzałowy film tego lata z Aną de Armas i Keanu Reevesem
Czy Ana de Armas to godna następczyni Johna Wicka? Takie pytanie towarzyszyło jednej z najbardziej wyczekiwanych premier tego roku. Mowa oczywiście o filmie „Ballerina”, który stanowi spin-off kultowej serii z Keanu Reevesem w roli głównej. Ana wciela się w nim w postać Eve, która rozlicza się z przeszłością. Zabija tak, jak tańczy — lekko i z gracją baletnicy.
Idąc na ten film bałam się, że usnę w kinie. Nie z nudów, bo wiedziałam, że czeka mnie sporo wrażeń. Było jednak późno, byłam zmęczona. Ale w tym przypadku tak jak o nudzie, tak i o zasypianiu nie mogło być mowy. Przez dwie godziny siedziałam wbita w fotel i zapomniałam o całym świecie dookoła. Bo „Ballerina” to prawdziwa jazda bez trzymanki. „Ballerina” – fabuła „Ballerina” to spin-off kultowej serii „John Wick”, a główną rolę gra Ana de Armas, która wciela się w postać Eve. Postanawia ona pomścić śmierć ojca, który został zamordowany, gdy miała siedem lat. Przepełniona gniewem i żądzą zemsty zwraca na siebie uwagę tajemniczej organizacji Ruska Roma, która przygarnia ją pod swój dach. Ruska Roma to miejsce jedyne w swoim rodzaju, jakby połączyć szkołę, gang i kabaret. Mieszkają w nim tacy jak Eve — sieroty, wyrzutki, odmieńcy. Wszyscy są pod czujnym okiem matrony (świetnie zagranej przez Anjęlice Houston), trenowani na zabójców doskonałych. Eve do upadłego ćwiczy więc pas de deux, a po godzinach uczy się strzelania i sztuk walki. Jest pojętną uczennicą, z gracją baletnicy równie sprawnie wywija piruety, co operuje karabinem. Ruska Roma ma jednak swoje zasady — podopieczni muszą całkowicie odciąć się i zapomnieć o przeszłości. Eve łamie je i wyrusza na poszukiwania zabójcy ojca. Z Nowego Jorku trafia do małego alpejskiego miasteczka, w którym nic nie jest takie, jak się wydaje. Na pozór nudne, spokojne i ułożone, kryje wiele mrocznych tajemnic. Tu odkrywa, kim tak naprawdę jest i dlaczego zamordowano jej rodzinę. Pomaga jej w tym... John Wick! „Ballerina” – obsada Odtwórczyni głównej roli Ana de Armas jest z pochodzenia Kubanką i należy do grona najbardziej rozchwytywanych młodych aktorek. Możecie ją kojarzyć z produkcji „Na noże” i „Nie czas umierać”. Największy rozgłos przyniósł jej jednak film Andrew Dominika - „Blondynka” - za który otrzymała nominacje do Oscara, Złotego Globu, nagrody BAFTA oraz SAG. I choć decyzja o obsadzeniu brunetki o latynoskich korzeniach w roli Marilyn Monroe wywołała sporo kontrowersji, to ostatecznie ta kreacja aktorska przyniosła jej spore uznanie krytyków. Nie byłoby jednak „Balleriny” bez „Johna Wicka”, a tego ostatniego bez Keanu Reevesa. Za reżyserię odpowiada Len Wiseman, który zaczynał jako scenograf przy „Facetach w czerni” i „Dniu niepodległości”. Największą sławę przyniosło mu „Underworld” oraz thriller science fiction pt. „Pamięć absolutna” z Colinem Farrellem, Jessicą Biel i Kate Beckinsale. Wiseman wyreżyserował również głośną „Szklaną pułapkę 4.0” (2007) z Bruce’em Willisem, która okazała się największym kasowym sukcesem całej franczyzy. W pozostałych rolach w „Ballerinie” zobaczymy m.in. Gabriela Byrne'a i Normana Reedusa. „Ballerina” – recenzja Jedno jest pewne — na tym seansie nie będziecie się nudzić. Akcja przebija tu dialogi, więc to idealny wybór dla tych, którzy lubią, gdy na ekranie dużo się dzieje, za to jest mało gadania. To film pełen wystrzałów, energetyczny, pulsujący adrenaliną. Sceny walki są dopracowane do perfekcji, jak w najlepszym kinie akcji, a warstwie dramatycznej też nie ma czego zarzucić. Na pewno docenią go wszyscy wielbiciele produkcji Quentina Tarantino, zwłaszcza „Kill Billa”. Choć to spin-off „Johna Wicka”, to wcale nie trzeba być psychofanem kultowej serii, aby połapać się w fabule. Ana de Armas jest fenomenalna jako zabójczyni z gracją baleriny. Widać, że przygotowanie do roli potraktowała bardzo poważnie, trenowała i doskonaliła się nie tylko w balecie, ale i w sztukach walki. Miło było też zobaczyć seniorkę Anjelicę Houston, czyli niezapomniana Morticię z „Rodziny Addamsów”, wcielającą się w postać matrony Ruskiej Romy i mentorki Eve. No i oczywiście wspaniały Keanu Reeves, którego zawsze dobrze się ogląda. Choć film trzyma w napięciu, ma też zabawne momenty, gdy cała sala wybuchała gromkim śmiechem. To czysta rozrywka na najwyższym poziomie, świetnie zrealizowana i dopracowana wizualnie. Absolutnie polecam wszystkim, którzy potrzebują odciąć się od codzienności i przenieść do innego świata. Bardziej krwawego, barwnego, trochę nierealnego. I naprawdę przez te dwie godziny zapomniałam o problemach i tym, co mam do zrobienia. Dałam się porwać „Ballerinie” i nie żałuję ani jednej ze 120 minut, jakie spędziłam w sali kinowej.
Współautorem tego filmowego arcydzieła jest Polak! Hit z Nicolasem Cage'em pochłania bez reszty
Jeśli szukasz kina niebanalnego, które wciąga jak oceaniczne fale, to tego filmu nie możesz przegapić!
W tym artykule: 1. „Surfer” – fabuła, obsada i twórcy 2. „Surfer” – recenzja 3. „Surfer” – gdzie obejrzeć? „Surfer” to opowieść, która łączy w sobie mroczny klimat z niepokojem i nieoczywistą historią. To kino pełne intensywności i emocji – idealne dla tych, którzy szukają czegoś więcej niż tylko typowej rozrywki. W roli głównej Nicolas Cage, który przechodzi kolejne artystyczne odrodzenie, któremu warto się przyjrzeć. „Surfer” – fabuła, obsada i twórcy „Surfer” to psychologiczny thriller rozgrywający się w pełnym słońca australijskim krajobrazie, gdzie upał, piach i morskie fale stają się tłem dla niepokojącej opowieści o męskości, obsesji i pokoleniowej pustce. W roli głównej występuje Nicolas Cage, wcielający się w łysiejącego mężczyznę w średnim wieku, który postanawia zabrać swojego nastoletniego syna na plażę z czasów własnego dzieciństwa. Jego celem jest jedno: ponownie nawiązać więź z chłopcem, pokazując mu pasję, która niegdyś wypełniała całe jego życie – surfowanie. Sentymentalna podróż szybko zamienia się w piekło. Plaża, do której próbują dostać się bohaterowie, jest kontrolowana przez agresywną grupę młodocianych lokalsów – wiecznych chłopców, przypominających postacie z sennych koszmarów. Z czasem napięcie narasta, a granica między rzeczywistością a paranoją zaczyna się zacierać. Za reżyserię odpowiada Lorcan Finnegan, znany z mrocznych i nastrojowych obrazów, takich jak „Vivarium”. Autorem zdjęć jest Radosław Ładczuk, polski operator, który na koncie ma współpracę przy głośnym horrorze „Babadook” czy genialnych „Chłopach” w reżyserii Hugh i DK Welchmanów. „Surfer” – recenzja „Surfer” to film, który wciąga i odpycha jednocześnie. Z jednej strony hipnotyzuje klimatem i audiowizualnym pięknem – zdjęcia Radosława Ładczuka dosłownie zachwycają, a muzyka obezwładnia. Z drugiej – wywołuje silny dyskomfort i duszność, jakby widz sam utknął z bohaterem w rozpalonych nadmorskich krzakach, bez wody, bez wyjścia, z rosnącym poczuciem paranoi. To nie jest kolejna opowieść o surfowaniu czy nostalgicznej wyprawie ojca z synem. To gęsty, niepokojący portret dezintegracji tożsamości, męskiej dumy i brutalnego zderzenia z rzeczywistością, która nie ma litości. Nicolas Cage ponownie pokazuje, że najlepiej czuje się na granicy szaleństwa – jego bohater balansuje między heroizmem a kompletnym załamaniem psychicznym. Jednak najbardziej przeraża nie to, co dzieje się na ekranie, ale atmosfera: przepełniona toksyczną męskością, napięciem, tęsknotą za akceptacją i niemożnością odnalezienia swojego miejsca. To film, po którym widz potrzebuje dosłownie „zmyć z siebie” brud – zarówno fizyczny, jak i emocjonalny. Na uwagę zasługuje również doskonale dobrana ścieżka dźwiękowa, która wzmacnia paranoiczny nastrój i poczucie nieuchronnej katastrofy. Reżyser i operator stworzyli dzieło, które trudno sklasyfikować, ale równie trudno o nim zapomnieć. „Surfer” – gdzie obejrzeć? Film „Surfer” aktualnie grany jest w kinach. Planujecie seans? Jeśli tak, to koniecznie zobaczcie zwiastun: View oEmbed on the source website
„Brutalista” trafił do streamingu! Obsypany nagrodami film o tragicznych losach emigranta jednocześnie miażdży i zachwyca
Choć wiedziałam, że „Brutalista” nie jest oparty na faktach, po wyjściu z kina na wszelki wypadek wpisałam nazwisko głównego bohatera w wyszukiwarkę. A tam nic. To historia tak dobrze skonstruowana, że nie sposób w nią nie uwierzyć. Już teraz obejrzycie ją w domu. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: „Brutalista” – fabuła. O czym jest film? „Brutalista” – film czy spektakl? Na pewno widowisko „Brutalista” – premiera w Polsce. Gdzie oglądać? „Brutalista” w reżyserii Brady’ego Corbeta zdobył 38 prestiżowych nagród, w tym trzy Złote Globy i trzy Oscary (był nominowany do dziesięciu). To poruszające dzieło filmowe wyróżnia się na wielu płaszczyznach. Przedstawia historię László Tóta – węgierskiego architekta żydowskiego pochodzenia, który przeżył Holokaust. Po wojnie decyduje się na emigrację do Stanów Zjednoczonych, gdzie próbuje zacząć od nowa. Szybko jednak odkrywa, że słynny „american dream” to tylko iluzja. „Brutalista” – fabuła. O czym jest film? Po przybyciu do USA główny bohater, grany przez Adriena Brody'ego, spotyka się ze swoim kuzynem (Alessandro Nivola) i jego żoną (Emma Laird). Przez pewien czas znajduje u nich schronienie i podejmuje pracę w ich sklepie meblowym. Niestety, nie trwa to długo – wkrótce znów zostaje bezdomny. Niedługo potem otrzymuje nietypową propozycję od zamożnego biznesmena (Guy Pearce), który, mimo początkowych spięć, zaczyna doceniać jego wyjątkowy talent. W architekcie widzi nie tylko rzemieślnika, ale przede wszystkim twórcę z wizją. László rozpoczyna pracę nad jednym z najbardziej ambitnych projektów w swojej karierze. Dzięki nowym kontaktom udaje mu się sprowadzić do Pensylwanii żonę i jej siostrzenicę (w tych rolach Felicity Jones i Raffey Cassidy). Wszystko wskazuje na to, że los w końcu się do niego uśmiechnął. Jednak za tę szansę on i jego bliscy będą musieli zapłacić wysoką cenę. „Brutalista” – film czy spektakl? Na pewno widowisko Najsilniejszym elementem „Brutalisty” jest scenariusz autorstwa Brady’ego Corbeta i Mony Fastvold. Historia jest spójna i logiczna. Wręcz płynie. Dzięki temu długość filmu (3 godziny 35 minut) nie jest za bardzo obciążająca. Dla osób, które jednak się tego obawiają, mam dobrą wiadomość. Twórcy przewidzieli 15-minutową przerwę mniej więcej w połowie projekcji, co pozwala odetchnąć. Co ciekawe, nie jest to jedyny aspekt, przez który produkcja przypomina spektakl teatralny. Została ona podzielona na części. Do tego kończy się epilogiem. Kolejną wartością „Brutalisty” jest gra aktorska. Absolutny majstersztyk. Nie ma tu źle zagranej czy niepotrzebnej postaci. Adrien Brody jest doskonały w swojej roli. Bardzo, bardzo możliwe, że przyniesie mu kolejnego Oscara. Szanse na statuetki mają też Felicity Jones i Guy Pearce. Nie sposób nie wspomnieć również o muzyce, która idealnie podbija klimat filmu, a także o zachwycających zdjęciach (nagranych m.in. na taśmie i za pomocą VHS). Obraz jest piękny, a zarazem surowy. Jego siła tkwi w prostocie. Dokładnie tak, jak w architektonicznym brutalizmie. View oEmbed on the source website „Brutalista” został zrealizowany z rozmachem. Oczywiście nie jest pozbawiony wad, jednak to prawdziwe widowisko, którego twórcy doceniają inteligencję widzów. Nie wzbraniają się przed niedopowiedzeniami. Zostawiają przestrzeń do własnych przemyśleń i refleksji. „Brutalista” – premiera w Polsce. Gdzie oglądać? W ubiegłym roku film prezentowano na najważniejszych festiwalach na świecie, w tym na 81. Festiwalu Filmowym w Wenecji. Kilka miesięcy później, a konkretnie 31 stycznia 2025 produkcja trafiła do kin w Polsce. Mamy dobrą wiadomość. Dzieło Brady’ego Corbeta jest już dostępne w streamingu. I to na kilku platformach. Na razie jedynie w formie kupna. „Brutalistę” obejrzycie na Prime Video i Rakuten TV. 24 kwietnia, produkcja trafiła też do biblioteki Apple TV+. Zamierzacie zrobić sobie seans? Naprawdę warto.
Absolutnie hipnotyzujący włoski film o sile kobiet, która latami była „niewidzialna”. Powinna go obejrzeć każda z nas!
Czarno-białe zdjęcia przedstawiają zniszczone, brudne i ubogie ulice doświadczonego wojną Rzymu. Jednocześnie nie jest to wyłącznie portret nędzy, gdyż na tym gruncie rosną też marzenia, tętni życie i oczywiście jest pełno włoskiego temperamentu. „Jutro będzie nasze” to film nie tylko ujmujący klimatem, ale przede wszystkim uderzająca historia o sile kobiet. Sile, która przez wiele lat była niewidzialna.
W tym artykule: „Jutro będzie nasze” – fabuła „Jutro będzie nasze” – recenzja „Jutro będzie nasze” – gdzie obejrzeć? Po zakończeniu seansu „Jutro będzie nasze” mimowolnie złożyłam dłonie do oklasków, chociaż na sali nie było oczywiście twórców, ani specjalnie prowadzonej rozmowy ze znawcami kina. To zakończenie powoduje, że chce się klaskać bohaterkom, które nie są tylko wytworem scenariusza. A są nimi kobiety, które we Włoszech, a więc w kraju przesiąkniętym maczyzmem, nie poddały się, choć mogło się wydawać, że są zupełnie bezradne. Jestem wielką fanką twórczości Eleny Ferrante. Jej najsłynniejsze powieści „Genialna przyjaciółka” czy „Historia zaginionej dziewczynki”, w większości rozgrywają się w Neapolu od lat 50. do 90. Choć miasto zmaga się z ogromnymi problemami, takimi jak przestępczość, bieda, korupcja, to w książkach Ferrante najbardziej uderza przemoc wobec kobiet. Przemoc fizyczna, psychiczna i ekonomiczna. Przemoc tak mocno zakorzeniona, że zdaje się być naturalnym elementem w relacji. Myślałam, że wiem już zatem sporo na temat sytuacji włoskich kobiet w ubiegłym wieku, ale film „Jutro będzie nasze” uświadomił mi kolejny bardzo ważny aspekt. „Jutro będzie nasze” — fabuła Rzym, a raczej jego bardzo biedna część, rok 1946. Ludzie wciąż próbują odnaleźć się po wojnie, a na ulicach stacjonują amerykańskie wojska. Pieniędzy dorabiają się tylko, ci, którzy prowadzą niekoniecznie legalne biznesy, a przynajmniej wybudowane na wątpliwie moralnym fundamencie. Przedsiębiorczość przypisywana jest mężczyznom, co jest pewnym paradoksem, bo kobiety po wojnie już nie „tylko” zajmują się domem, dziećmi, mężem i niedołężnymi rodzicami. Pracują, gdzie tylko mogą i w naturalny sposób stają się multizadaniowe, podejmując przeróżne zawody. Taka jest nasza główna bohaterka, Dalia. Kobieta z trójką absorbujących dzieci, wymagającym opieki teściem oraz mężem, którego charakter określono już w pierwszej scenie trailera. To przemocowiec, wokół którego ona stara się jakoś funkcjonować. Jak można się domyślić, Dalia to pokoleniowy symbol sytuacji kobiet w ówczesnych Włoszech. Przesiąknięci maczyzmem Włosi uważają się za silną płeć. Żyją w przekonaniu, że niepodzielnie rządzą swoimi rodzinami i wszystko opiera się na nich, ale to miliony pozornie słabych żon utrzymują je w ryzach. „Jutro będzie nasze” — recenzja „Jutro będzie nasze” to reżyserski debiut Paoli Cortellesi, która jednocześnie gra główną rolę. Zawodowa aktorka i komiczka stworzyła coś naprawdę niezwykłego. Komedio-dramat o niewidzialnej dla mężczyzn sile kobiet. We Włoszech film ten popularnością pobił nawet „Barbie” i „Oppenheimera”. Jest mądry, zabawny, poruszający, wizualnie urzekający, a jednocześnie na wskroś włoski. Gwarne ulice nęcą energią, ale i odpychają brzydotą. Mamy tu kadry, które aż chciałoby się wydrukować i powiesić na ścianie, cudowną muzykę, a nawet choreografię. I co najważniejsze finał jest bardzo satysfakcjonujący. Poczułam głęboką potrzebę podziękowania wszystkim dzielnym kobietom, które kiedyś wywalczyły dla mojego pokolenia to, co uważamy za oczywiste. Historie takie jak te rozgrywały się nie tylko we Włoszech, ale właściwie niemal wszędzie. Także w domach naszych matek i babć. Dzięki tym wszystkim kobietom tytułowe marzenie ziściło się. Co to oznacza? Przekonajcie się sami i same. „Jutro będzie nasze” — gdzie obejrzeć? Film „Jutro będzie nasze” jest dostępny na kilku platformach streamingowych. Znajdziecie go m.in. na: TVP VOD, Canal+, Polsat Box Go oraz Player.
Marcin Dorociński zagra Stanisława Wokulskiego w nowej ekranizacji powieści „Lalka”. „Jestem zaszczycony”
„Kultowa powieść, superprodukcja z gwiazdorską obsadą” – najsłynniejszy romans polskiej literatury, „Lalka” Bolesława Prusa, powróci na ekrany po niemal 50 latach i w zupełnie nowej odsłonie. Twórcy ujawnili, że w główną rolę Stanisława Wokulskiego wcieli się Marcin Dorociński.
To będzie trzecia ekranizacja powieści „Lalka” Bolesława Prusa. Pierwszą – w postaci filmu – wyreżyserował w 1968 roku Wojciech Jerzy Has. W głównych rolach wystąpili wówczas Mariusz Dmochowski jako Stanisław Wokulski oraz Beata Tyszkiewicz Jako Izabela Łęcka. Druga, z 1977 roku była dziewięcioodcinkowym serialem, a na ekranach pojawili się Jerzy Kamas i Małgorzata Braunek w wiadomych rolach i Bronisław Pawlik jako Rzecki. Nowa ekranizacja „Lalki” zostanie wyprodukowana z rozmachem, bowiem twórcy zapowiadają zarówno film kinowy, jak i serial telewizyjny, który będzie pełną wersją produkcji. Główną rolę Stanisława Wokulskiego zagra Marcin Dorociński. Marcin Dorociński zagra Wokulskiego w nowej ekranizacji „Lalki” Radosław Drabik, producent zapowiedzianych ekranizacji powieści „Lalka”, przyznał, że decyzja o obsadzeniu Marcina Dorocińskiego w głównej roli Stanisława Wokulskiego była jednogłośna. „Już od pierwszego spotkania z reżyserem Maćkiem Kawalskim byliśmy zgodni co do odtwórcy głównej roli. Jesteśmy dumni, że Marcin Dorociński wcieli się w jedną z najsłynniejszych postaci polskiej literatury. Jestem więcej niż pewien, że to będzie najwspanialszy Wokulski w historii polskiego kina i życiowa rola Marcina” – powiedział producent. Marcin Dorociński to jeden z najbardziej cenionych polskich aktorów, znany nie tylko z ról w polskich filmach, takich jak „Rewers”, „Róża” czy „Pitbull”, ale również zagranicznych produkcji. Aktor wystąpił m.in. w serialu Netflixa „Gambit królowej” oraz filmie „Mission: Impossible – Dead Reckoning”. Teraz ma szansę stworzyć jedną z najważniejszych kreacji w swojej karierze, a sam wyraża nadzieję, że sprosta olbrzymim oczekiwaniom. Producenci o nowej ekranizacji „Lalki” z Marcinem Dorocińskim Producentami dwóch zapowiedzianych ekranizacji „Lalki” są Telewizja Polska i Gigant Films. Za kamerą stanie reżyser i scenarzysta Maciej Kawalski, a za zdjęcia odpowiada Piotr Sobociński jr., znany z takich produkcji jak „Boże Ciało”, „Wesele” i „Wołyń”. Arkadiusz Pawlik, dyrektor Agencji Kreacji Filmy i Serialu Telewizji Polskiej, uważa, że nowa ekranizacja powieści będzie ważnym momentem nie tylko dla Telewizji Polskiej, ale całej polskiej kinematografii. „Jest to ogromna szansa na pokazanie, że klasyka literatury może być opowiadana na nowo w sposób nowoczesny, atrakcyjny wizualnie i angażujący emocjonalnie. Marcin Dorociński to aktor, który swoją charyzmą i talentem potrafi przyciągnąć widzów w Polsce i na świecie, dlatego jesteśmy przekonani, że jego kreacja Wokulskiego stanie się niezapomniana. Wspólnie z Gigant Films tworzymy produkcję, która, mamy nadzieję, zapisze się na długo w historii polskiego kina” – opowiada o nowym projekcie. Kto zagra Izabelę Łęcką u boku Marcina Dorocińskiego w nowej ekranizacji „Lalki”? Wiele wskazuje na to, że rola Izabeli Łęckiej została już obsadzona. „Na razie nie zdradzamy, kto zagra Izabelę Łęcką, ale obiecujemy wspaniałą, jakościową rozrywkę” – powiedział Radosław Drabik, producent filmu i serialu Lalka. Choć imię i nazwisko aktorki pozostaje na razie owiane tajemnicą, to internauci i internauci dzielą się swoimi typami na obsadzenie roli ukochanej Stanisława Wokulskiego. W wielu komentarzach pojawia się m.in. Vanessa Aleksander, jednak są to jedynie życzenia widzek i widzów, a nie oficjalne informacje podane przez producentów. Premira nowej ekranizacji powieści „Lalka” Zdjęcia do nowej ekranizacji „Lalki” z Marcinem Dorocińskim w roli głównej mają rozpocząć się w sierpniu 2025 roku. Hasztagi pod postami na oficjalnym profilu ekranizacji na Instagramie (@lalka.film) wskazują, że premiery możemy spodziewać się w 2026 roku.
Gdzie obejrzeć „Wicked”? Oscarowa produkcja nazywana najlepszym filmem 2024 roku dostępna jest w streamingu
Zastanawiacie się gdzie obejrzeć „Wicked”? Mamy dla was odpowiedź. To seans zdecydowanie warty uwagi. Film zdobył świetne recenzje oraz dwa Oscary. Nazywany jest jedną z lepszych produkcji 2024 roku. Poznajcie szczegóły i zobaczcie, gdzie dostępny jest do obejrzenia w domu.
W tym artykule: „Wicked” – fabuła „Wicked” – obsada i twórcy „Wicked” – zwiastun „Wicked” – gdzie obejrzeć? Na ten film zdecydowanie warto poświęcić dwie i pół godziny. Krytycy są tego samego zdania i rzadko bywa, że są aż tak zgodni. To istne arcydzieło (nie bez powodu „Wicked” wygrało dwa Oscary w kategoriach Najlepsza scenografia i Najlepsze kostiumy). Recenzje produkcji są naprawdę świetne. Na portalu Rotten Tomatoes film osiągnął wynik aż 88% według krytyków i 95% według widzów. To naprawdę imponujące. Poznajcie fabułę, obsadę i zobaczcie na jakich platformach streamingowych obejrzeć musical, który ma szansę stać się klasykiem. „Wicked” – fabuła „Wicked” to musicalowa adaptacja sztuki, która została z kolei oparta na powieści z 1995 roku. To również alternatywna historia z „Czarnoksiężnika z krainy Oz”. Zamiast niego oglądamy jednak wiedźmy z krainy Oz. Akcja skupia się na Elfabie, która stała się złą czarownicą. Na Uniwersytecie Shiz niespodziewanie zaprzyjaźnia się z Glindą. Ich relacja staje jednak pod znakiem zapytania, gdy bohaterki spotykają się z Czarnoksiężnikiem z Krainy Oz. Glinda chce być popularna, Elphaba pragnie przeciwieństwa. Konsekwencje mogą być zaskakujące. Film odpowie również na pytanie, co tak naprawdę stało się w krainie Oz i kim jest ten słynny Czarnoksiężnik. Produkcja to filmowe widowisko, które zabiera nas w świat pełen magii i bajkowych postaci. Scenografia, kostiumy i charakteryzacja są obłędne. Przez cały czas trwania filmu towarzyszą nam również piosenki. Tego nie można przegapić. Zobaczcie, kto znalazł się w obsadzie i obejrzyjcie zwiastun. Kultura na weekend: Filmowe widowisko dekady, którego nie można przegapić. W roli głównej – nasz crush 24 lata czekaliśmy na tę kontynuację. Dlatego nie mogło być inaczej. W najnowszej odsłonie cyklu „Kultura na weekend” piszemy o filmie „Gladiator 2” z Paulem Mescalem w roli głównej. To jedna z tych produkcji, które warto obejrzeć na wielkim ekranie. „Wicked” – obsada i twórcy W obsadzie „Wicked” znalazły się same gwiazdy. Swój aktorski popis dała nominowana za tę rolę Ariana Grande. Kto jeszcze zagrał w filmie? W główną rolę wcieliła się również nominowana do Oscara Cynthia Erivo, a towarzyszą jej Michelle Yeoh, Jeff Goldblum, Jonathan Bailey, Ethan Slater, Marissa Bode, Bowen Yang i Bronwyn James. To właśnie na planie tej produkcji Ariana poznała się ze swoim obecnym chłopakiem – Ethanem. Z reżyserię odpowiedzialny był Jon M. Chu („Iluzja 2”, „Step Up 2”). Scenariuszem zajęli się Winnie Holzman i Stephen Schwartz („Pocahontas”, „Zaczarowana”, „Dzwonnik z Notre Dame”). „Wicked” – zwiastun Jeśli chcecie zaostrzyć swój apetyt, przedstawiamy przepełniony magią zwiastun produkcji. Możecie zobaczyć w nim przedsmak wspomnianych już wspaniałych charakteryzacji, kostiumów i scenografii. Dla fanów fantasy będzie to prawdziwa gratka. View oEmbed on the source website „Wicked”: To właśnie na planie tej produkcji Ariana Grande zakochała się w Ethanie Slaterze. Mamy zwiastun gorącego filmu Reżyser Jon M. Chu potwierdził, że Jonathan Bailey (czyli nasz ukochany Anthony z „Bridgertonów”), zagra w obu częściach „Wicked”. W hollywoodzkiej adaptacji legendarnego broadwayowskiego musicalu w rolach głównych wystąpią Cynthia Erivo i Ariana Grande. Zapowiada się fantastycznie. Zobaczcie pierwsze zdjęcia i zwiastun produkcji. „Wicked” – gdzie obejrzeć? Film z Arianą Grande i Cynthią Erivo, który momentalnie stało się hitem zadebiutował w polskich kinach pod koniec zeszłego roku, bo 22 listopada 2024. Na seans wybrało się naprawdę wiele osób, jednak są też tacy, którzy nie zdążyli się udać lub po prostu chcą obejrzeć „Wicked” jeszcze raz. Jest to jak najbardziej możliwe, bo produkcja trafiła już na kilka platform streamingowych. Musicalowy hit dostępny jest do wypożyczenia na Prime Video w cenie 14,99 zł., na Playerze za 18 zł. czy w Premierach Canal+ za 14,99 zł. Opcji jest więc kilka, a ceny są bardzo przystępne. Zamierzacie zrobić sobie seans w domu? Zdecydowanie warto.
Nie oglądaliście jeszcze nowej „Bridget Jones”? Koniecznie nadróbcie zaległości. A ja powiem wam, dlaczego
Pomimo tego, że od premiery „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” minął już miesiąc, to sporo osób nie wybrało się jeszcze na seans. Ja zrobiłam to dopiero teraz i absolutnie nie żałuję. Jeśli i wy nie mieliście jeszcze okazji zobaczyć najnowszej części filmu, koniecznie ją nadróbcie. Zobaczcie, dlaczego.
W tym artykule: „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – fabuła „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – recenzja „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli mówimy o „Bridget Jones”, to istnieją dwie grupy osób. Jedni kochają serię filmów, inni jej nienawidzą. Nie wiem czy może być coś pomiędzy. Ja zaliczam się do tej pierwszej i pomimo tego, że jestem z generacji Z, nie uważam, że na produkcję powinno patrzeć się tak surowym okiem. To prawda, w niektórych aspektach zestarzała się dość niezręcznie, jednak trzeba pamiętać, że jest to jedynie koncept, film, który trzeba odbierać zupełnie inaczej niż rzeczywistość. Dlatego też bardzo ucieszyłam się, że czwarta już część, czyli „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” nadal ma w sobie trochę humoru sprzed 20 lat. Nie dostaliśmy poprawnie politycznej i przesadnie feministycznej kontynuacji (chociaż tych wątków też nie brakowało – samotna matka, która musi sobie radzić, romans dojrzałej kobiety z młodszym mężczyzną, pozwalanie sobie na uczucie pomimo tego, że dla niektórych „już nie wypada”). Stara, dobra Bridget Jones powróciła. I to w świetnym stylu. „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – fabuła Film opowiada historię Bridget Jones, która ma już dwójkę dzieci i jest wdową. Mark Darcy zginął w Sudanie podczas jednego z wyjazdów z pracy. Bohaterka stara się radzić sobie ze stratą męża i samotnym wychowywaniem syna oraz córki (te wątki zostały pokazane w przepiękny, naturalny i prawdziwy sposób). I wcale nie jest to dla niej łatwe. Do tego (oczywiście) jest singielką i nic nie wskazuje na to, że chciałaby to zmienić. Pewnego dnia poznaje jednak Roxstera – znacznie młodszego mężczyznę, który od razu wpada jej w oko. W końcu między tą dwójką dochodzi do spotkania, a potem do następnego i następnego. Między parą pojawia się uczucie. Jednak czy jest ono w stanie przetrwać? Szczególnie, gdy na horyzoncie pojawia się nauczyciel syna Bridget… „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – recenzja Przede wszystkim na wstępie chciałam zaznaczyć, że nowa „Bridget Jones” wcale tak bardzo nie przypomina poprzednich trzech części. Podczas gdy tamte głównie bawiły, w tej dużo jest melancholii, nostalgii, smutku, zadumy. Była to naprawdę ciekawa odmiana. Zdecydowanie nie jest to lekka komedia romantyczna (chociaż takich scen absolutnie nie brakuje). Produkcja zmusza wręcz do przemyśleń i sprawia, że patrzy się na życie z nieco innej perspektywy. Po seansie można jeszcze bardziej uświadomić sobie, że przemijanie jest nieuchronne. I to nie tylko dlatego, że na ekranie widzimy naszych ulubionych bohaterów starszych o ponad 20 lat. Pomimo tego, że, tak, jak wspomniałam, „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” nie była typową komedią romantyczną, to wątki miłosne były, jak najbardziej obecne. Wszyscy czekali najbardziej na romans głównej bohaterki z młodszym mężczyzną. W rolę Roxstera wcielił się Leo Woodall i uważam, że był on świetnym wyborem. Młody, uroczy, przystojny. Z Renée Zellweger tworzyli naprawdę zgrany duet. Na ekranie oglądało się ich bardzo dobrze, a chemia między aktorami była wyczuwalna. Szkoda tylko, że wątek ten nie był dłuższy. Spodziewałam się, że związkowi Bridget i Roxstera będzie poświęcone więcej czasu, a rola Woodalla wydawała się niemal poboczna. Doszłam jednak do wniosku, że w produkcji wcale o ten związek nie chodziło. Bardzo cieszę się, że do obsady powrócił Hugh Grant, który mistrzowsko wcielił się w postać Daniela Cleavera. Jego rola również nie była duża. Pojawił się tylko w kilku scenach, ale w każdej z nich był jej najmocniejszym ogniwem. Daniel (w przeciwieństwie do Bridget) akurat nie zmienił się nic. Jest taki, jakim go zapamiętaliście. I to jest w tym wszystkim najlepsze. Ta postać po prostu musiała pozostać taka sama. Mocną stroną filmu była też ginekolożka, grana przez fenomenalną Emmę Thompson. Aktorka zagrała również w trzeciej części filmu, gdzie prowadziła ciążę Bridget. Pamiętam, jak bardzo jej postać była wtedy chwalona. Teraz również na to zasługuje. To głos rozsądku, ktoś, do kogo Bridget przychodzi po radę, gdy nie ma już do kogo iść. A riposty lekarki – nie do podrobienia. Jeśli oczekujecie „starej Bridget Jones” to w pewnym sensie ją dostaniecie. W filmie sporo jest nawiązań do poprzednich części, humor jest ten sam, a niektóre sceny powodują atak śmiechu. Z drugiej strony, w czwartej części produkcji główna bohaterka jest znacznie dojrzalsza, zmieniły jej się priorytety oraz problemy. Są one bardziej znaczące i poważniejsze. Kilka scen wycisnęło ze mnie łzy, a film zafundował mi całą gamę emocji. Seans był naprawdę pięknym doświadczeniem. Zdecydowanie polecam. „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli jeszcze nie widzieliście, poniżej przedstawiam zwiastun produkcji. W świetny sposób wprowadza w jej klimat. „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” dostępna jest jeszcze w kinach, jednak już niedługo może się to zmienić, ponieważ film miał swoją premierę miesiąc temu w walentynki. Na razie nie ma żadnych informacji na temat tego, gdzie (i czy w ogóle) pojawi się w streamingu. Gdy tylko dowiemy się czegoś na ten temat, będziemy was informować. Stay tuned.
Ten polski film to poruszająca opowieść o miłości (bez lukru). Stawia pytanie: ile jesteśmy w stanie zrobić, by ratować związek?
Choć to opowieść o miłości, nie spodziewajcie się komedii romantycznej. „To nie mój film” to historia związku, który wisi na włosku. Czy uda się go uratować? O tym właśnie jest ta polska produkcja.
W tym artykule: „To nie mój film” Marii Zbąszyńskiej [fabuła i zwiastun] „To nie mój film” hitem na festiwalach „To nie mój film”: Opinie „To nie mój film”: Reżyseria i obsada „Ten związek przypomina kabel do ładowarki, który pogryzł pies. Niby jeszcze ładuje, ale to nie ma prawa tak dalej działać” – tak o swoim wieloletnim związku myśli Wanda, bohaterka filmu Marii Zbąszyńskiej (przewrotnie) zatytułowanego „To nie mój film”. Brzmi znajomo? W takim razie tym bardziej musicie zobaczyć tę produkcję. Nie spodziewajcie się jednak fajerwerków, podobnie jak w związkach z długim stażem, czas płynie tu raczej powoli. Pozornie nie dzieje się nic, nie znaczy to jednak, że brakuje emocji. „To nie mój film” Marii Zbąszyńskiej [fabuła i zwiastun] Wanda, i jej partner Janek, którzy są razem od ponad 10 lat (choć mają poczucie, że od zawsze) postanawiają sprawdzić, czy w ich związku tli się jeszcze jakiś ogień. Bo skoro zamiast ze sobą rozmawiać, wolą obejrzeć film (jeśli w ogóle mają robić coś razem), być może wcale nie ma sensu dłużej tego ciągnąć? By się o tym przekonać, postanawiają wybrać się na wyprawę ostatniej szansy. Trochę ekstremalną wyprawę warto dodać, bo wybierają się na wedrówkę brzegiem Bałtyku – od Międzyzdrojów aż po Piaski. Zimą. Zabierają ze sobą sanki oraz wyłącznie najpotrzebniejsze rzeczy i postanawiają: jeśli zejdą z plaży (albo złamią zasady podróży), rozstaną się, jeśli im się uda (razem) dotrzeć do celu – zostaną ze sobą na zawsze. Przedsmak można poczuć, oglądając zwiastun produkcji. View oEmbed on the source website „To nie mój film” hitem na festiwalach Utrzymany w klimacie kina skandynawskiego – z nastrojową muzyką w tle – „To nie mój film” swoją premierę miał na festiwalu Kino Pavasaris w Wilnie, a w Polsce – na festiwalu Nowe Horyzonty. Głośno było o nim także podczas tegorocznego Festiwalu Filmowego w Gdyni, gdzie startował w konkursie Perspektywy, a następnie zgarnął Złoty Pazur im. Andrzeja Żuławskiego. Premiera dla szerszej publiczności odbyła się nieco później, bo pod koniec grudnia 2024 roku. Film dostępny jest teraz w streamingu m.in. na Canal+, TVP VOD, Polsat BOX GO i Playerze. „To nie mój film”: Opinie Ci, którym udało się obejrzeć film, zachwycają się tą polską produkcją. Najlepszy przykład? Opinie, jakie można przeczytać na Filmwebie. „Świetny film. I to polski”, „Powinna go obejrzeć każda para z pewnym stażem małżeńskim. Rewelacyjny pomysł”, „Nie 10, a 9 tylko dlatego, że chciałbym, żeby ten film trwał dłużej (...). Mimo że to dramat sporo w nim dobrego humoru” – to tylko wybrane z nich. „To nie mój film”: Reżyseria i obsada „To nie mój film” został wyreżyserowany przez kobietę, konkretnie – Marię Zbąską, która jest także autorką scenariusza. W rolach głównych występują Zofia Chabiera i Marcin Sztabiński, ale obok nich zobaczyć można także Mariusza Saniternika czy Elżbietę Karkoszkę.
Jeden z najlepszych thrillerów w historii kina powrócił po 30 latach! Brad Pitt i Morgan Freeman wciąż zachwycają
Są filmy, które kochamy niezależnie od upływu lat. „Siedem” Davida Finchera to właśnie jedna z tych produkcji – hipnotyzująca, brutalna i niepokojąco aktualna.
W tym artykule: 1. „Siedem” – thriller policyjny wszech czasów 2. O czym jest film „Siedem”? 3. „Siedem” – klasyka w nowej odsłonie Ten kultowy thriller wrócił na wielki ekran w nowej jakości 4K. Widzowie tłumnie ruszyli do kin, by ponownie zanurzyć się w mrocznym świecie seryjnego mordercy i jego przerażającej gry. „Siedem” – thriller policyjny wszech czasów Choć „Siedem” od razu zachwyciło widzów, to krytycy początkowo podchodzili do niego z rezerwą, zarzucając mu m.in. „apoteozę przemocy” – podobnie, jak wcześniej „Mechanicznej pomarańczy” Stanleya Kubricka. Mimo to thriller Davida Finchera szybko zyskał status kultowego, a jego sukces komercyjny był spektakularny. Producenci wydali na jego realizację 33 mln dolarów, a od dnia premiery zarobił niemal dziesięć razy więcej. Dziś uznawany jest za jedno z najwybitniejszych dzieł gatunku, a w prestiżowych rankingach filmowych niezmiennie zajmuje czołowe pozycje. W globalnym zestawieniu IMDb plasuje się na 20. miejscu, a w polskim rankingu filmweb.pl na 14. O czym jest film „Siedem”? „Siedem” to przerażająca opowieść, której akcja toczy się w mrocznym, deszczowym mieście, gdzie przemoc zdaje się być codziennością. Fabuła skupia się na dwóch detektywach, granych przez Brada Pitta i Morgana Freemana (genialne role!), którzy mają za zadanie schwytać seryjnego mordercę, wykazującego się niebywałą inteligencją i finezją w realizacji swoich zbrodni. Zabija w sposób symboliczny, ilustrując siedem grzechów głównych: pychę, chciwość, nieczystość, zazdrość, obżarstwo, lenistwo i gniew. „Siedem” to nie tylko klasyczny kryminał, ale także refleksja nad ludzką naturą, skupiająca się nie tylko na tożsamości mordercy, ale przede wszystkim na motywacjach stojących za jego czynami. Kot zagrał tu jedną ze swoich ról życia. Prawie 20 lat po premierze to wciąż perełka wśród polskich biografii „Skazany na bluesa” to film, który nie tylko ukazuje życie jednego z najbardziej ikonicznych polskich muzyków, ale też zmusza do refleksji nad ceną, jaką płaci się za sławę i życie w świetle reflektorów. Jeśli nigdy go nie widzieliście, najwyższy czas nadrobić zaległości. „Siedem” – klasyka w nowej odsłonie Minęło już 30 lat od premiery „Siedem”, a film wciąż nie traci na sile. Wręcz przeciwnie – jego status kultowego thrillera tylko zyskuje na wartości. Widzowie mieli szansę zobaczyć tę znakomitą produkcję w nowej zremasterowanej wersji 4K, która prezentuje się imponująco, zwłaszcza na salach typu IMAX. Mimo ograniczonej liczby seansów weekendowy wynik 10,8 tys. sprzedanych biletów, a łącznie blisko 13 tys. z wcześniejszymi pokazami, dowodzi, że historia o mrocznych tajemnicach i ludzkich słabościach nadal hipnotyzuje. View oEmbed on the source website
Wciągający od pierwszej minuty thriller z Nicolasem Cage'em! Gdy zapada zmrok, nadchodzą „pożeracze dusz”
W ostatnich latach Nicolas Cage nie daje o sobie zapomnieć. W 2023 roku widzowie pokochali go za film „Dream Scenario”. W 2024 głośno było o kolejnej produkcji z aktorem, tym razem to horror „Kod zła”, podczas którego z kina wychodzili nawet najwytrwalsi miłośnicy gatunku. Kilka miesięcy później, na platformie streamingowej SkyShowtime, pojawił się thriller „Tuż po zmroku”, który po prostu trzeba zobaczyć!
W tym artykule: „Tuż po zmroku” – o czym jest? „Tuż po zmroku” – czy to tylko horror? „Fallout” – serial postapokaliptyczny Programiści platform streamingowych dwoją się i troją, byśmy przed telewizorami spędzali każdą wolną chwilę. Jeśli udało ci się już „zaliczyć” wszystkie najważniejsze produkcje na Netflixie, to zachęcamy do obejrzenia filmu, który dosłownie zmiata z planszy. Horror „Tuż po zmroku” miał kinową premierę w 2024 roku, a teraz jest dostępny na SkyShowtime. „Tuż po zmroku” – o czym jest? Akcja filmu toczy się po wielkiej apokalipsie. Na położonej na odludziu farmie mieszka Paul z dwoma nastoletnimi synami, Thomasem i Josephem. Za dnia wiodą w miarę spokojne życie, ale po zmroku muszą mieć się na baczności. Świat opanowały bowiem śmiertelnie niebezpieczne stwory, które żywią się ludzkimi duszami. Niestety, któregoś wieczora, jeden z synów Paula nie wraca na noc. Ojcu udaje się w ostatniej chwili odnaleźć chłopca, ale podczas walki zostaje ciężko ranny. Chłopcy muszą znaleźć sposób, by poradzić siebie w postapokaliptycznym świecie bez pomocy opieki. Jeden z najlepszych filmów z Willem Smithem już jest w streamingu. Doskonała produkcja oparta na faktach Nowość platformy Max to nieoczywiste połączenie biografii, dramatu sportowego i thrillera. „Wstrząs” z 2015 roku niedawno trafił do serwisu i od razu stał się hitem. Aktualnie zajmuje drugie miejsce na liście TOP 10 filmów Maxa. „Tuż po zmroku” – czy to tylko horror? Film ma większe ambicje, niż straszenie widza. Czy uda im się wypracować strategie, które pozwolą ochronić ojca i przetrwać w coraz niebezpieczniejszych okolicznościach? Możecie być pewni, że ten film nie pozostawi was obojętnymi nawet na minutę. To jeden z lepszych filmów, jakie widziałam. Oscarowa produkcja trafiła właśnie na Netflixa Netflix zaskakuje premierami. Właśnie pojawił się tam jeden z najlepszych filmów ostatnich lat. I platformie streamingowej jestem za to bardzo wdzięczna. Zobaczcie, o jaką produkcję chodzi i poznajcie szczegóły. „Fallout” – serial postapokaliptyczny Co jeszcze polecamy? W 2023 roku, na platformie Prime Video zadebiutował serial „Fallout” (na podstawie kultowej gry komputerowej). Jest to mieszanka komedii, kina zemsty i filmu sensacyjnego rozgrywającego się w świecie po zagładzie jądrowej. Przetrwali we względnie dobrych warunkach (mam tu na myśli luksusowe krypty), oczywiście najbogatsi. Reszta wiedzie nędzny, żywot na powierzchni, a brak jedzenia to ich najmniejsze zmartwienie. Główna bohaterka, żyjąca w krypcie, uprzywilejowana Lucy, postanawia udać się na powierzchnię w poszukiwaniu uprowadzonego ojca. Z czasem zaczyna odkrywać, że świat, w którym została wychowana, to misternie skonstruowana ułuda, ale kto stoi za międzynarodową intrygą?
„Balkoniary” wprawiają w osłupienie i potrafią rozśmieszyć. To film zemsty, który opiera się konwenansom
To w sumie kino zemsty. Zemsty, która wprawia w osłupienie i potrafi rozśmieszyć. Niby ciężkie tematy, bo systemowa przemoc wobec kobiet, ale ofiary nie do końca są tu ofiarami.
W tym artykule: „Balkoniary” – o bohaterkach i reżyserce „Balkoniary”– fabuła „Balkoniary” – recenzja „Balkoniary” – gdzie obejrzeć? Wyobraźcie sobie, że ktoś wziął nożyczki, krótkofalówkę, bezczelny humor Quentina Tarantino, kolory Almodovara i wszystko to wrzucił na balkon w upalnej Marsylii. Za oknem 45 stopni, a na nim suszą się brokatowe majtki… Noémie Merlant, znana dotąd głównie jako aktorka, udowadnia, że jako reżyserka potrafi zaskoczyć bardziej niż hydraulik w filmie erotycznym. Jej debiut reżyserski to nie jest ponura opowieść o traumie, to eksplozja czarnego humoru, która sprawia, że będziesz się śmiać, mimo że może być ci też niedobrze. „Balkoniary” – o bohaterkach i reżyserce Główna trójka bohaterek — Ruby, Elise i Nicole — nie należy do typowych ofiar. To wojowniczki, które (trochę z musu) zmieniają role — z prześladowanych stają się (niechcący) — prześladowczyniami. Scenariusz jest tak ostry, że mógłby kroić sushi. Dialogi zabawne celne, szybkie, momentami obsceniczne, ale zawsze autentyczne. To nie jest film, który próbuje być poprawny politycznie. Oj nie. Raczej reżyserka kopie w tyłek stereotypy. Punktem wyjścia były jej własne doświadczenia z mężczyznami te, które zdobyła w zawodzie modelki i… we własnym małżeństwie. Faceci i ich klejące się ręce, uśmieszki, przekonania. Wybebeszała je tutaj. Każda z bohaterek to osobna, fascynująca opowieść. Ruby — zmysłowa, pełna energii dziewczyna z kamerki. Elise – intelektualistka, która kocha swoje przyjaciółki i próbuje napisać książkę o przystojniaku z naprzeciwka. Nicole – słodka „żonka”, która chyba nie znosi swojego Misia- Pysia. Przyjechała do przyjaciółek, by od niego odpocząć. Jest jeszcze pies, który kradnie zgubione… części ciała. Jest grubo! „Balkoniary”– fabuła Dzień jak co dzień. Marsylczycy uwięzieni w domach z powodu nieznośnego upału podglądają sąsiadów, wachlując się gazetami i popijając mrożoną herbatę. Niektórzy są tak przystojni, że podglądanie ich jest całkiem przyjemne. Naszej balkoniary też to robią. Nawiązują flirciarską relację z przystojniakiem z naprzeciwka. Wybierają się nawet do niego na imprezkę. I na tym kończy się zabawa, a zaczyna … zabawa inaczej. Bo potem pojawia się męski determinizm, przemoc, niespodziewany zwrot akcji. Dziewczyny muszą poradzić sobie z czymś, czego się nie spodziewały. W dodatku jedna z bohaterek zyskuje niezwykły dar – może rozmawiać z tymi, którzy już nic nie mają do powiedzenia. I jakimś dziwnym trafem są to mężczyźni. Niektóre sceny są tak realistyczne, że tylko możesz wypuścić powietrze nosem. Choćby ta u zblazowanego ginekologa lub stalkerska „miłość” niezaspokojonego i roszczeniowego mężusia. „Balkoniary” – recenzja Merlant stworzyła film, który balansuje na cienkiej granicy między horrorem a czarną komedią. Na spotkaniu autorskim w Warszawie udowodniła, że humor może być potężną bronią w walce z systemową przemocą. Byłam pod wrażeniem! Film młodej Francuzki jest jak jazda rollercoasterem emocjonalnym, gdzie w jednym momencie śmiejesz się do łez, a za chwilę czujesz dreszcze (obrzydzenia) na plecach. Plan zemsty „balkoniar” (wszystkich razem i każdej z osobna) to nie tylko historia o odzyskiwaniu władzy, ale też groteskowa podróż przez labirynt męskich uprzedzeń i seksistowskich zachowań. To trochę jak feministyczny „Kevin sam w domu”, gdzie zamiast pułapek są psychologiczne mind-gry. Od strony technicznej watch to prawdziwa uczta. Zdjęcia artystki multimedialnej Clarissy Hahn sprawiają, że każda scena jest jak obraz. Ciepłe, przegrzane kolory Marsylii kontrastują z grozą niektórych sytuacji. Muzyka momentami przypomina soundtrack z filmu noir, innym razem jest jak ścieżka dźwiękowa włoskiego horroru. Jednak warto zaznaczyć, że „Balkoniary” to nie jest film dla każdego. To propozycja dla tych, którzy lubią kino odważne, śmieszne i wywracające konwencje do góry nogami. Takich, którzy lubią, gdy film „kopie” ich prosto w wyobraźnię. Niektóre sceny są dla mężczyzn zbyt… bolesne? Dlatego to oni często wychodzą z sali kinowej, zanim jeszcze pokażą się napisy końcowe. Dlaczego warto? Bo to jeden z nielicznych filmów, który pokazuje, że bycie ofiarą to całkiem niezły wstęp do wyzwolenia. Opowieść o zemście, która nie jest smutna, ale pełna życia. I o traumie, która zamiast paraliżować — wyzwala. Główną bohaterką filmu jest siła, która rodzi się z kobiecego gniewu i poczucia humoru. „Balkoniary” dosłownie – policzkują tradycyjne kino. „Balkoniary” – gdzie obejrzeć? „Balkoniary” emitowane są w wybranych kinach w Polsce. Nie wiemy, kiedy trafią do streamingu. Jeśli tak się stanie, na pewno damy wam znać.
Jeśli widzieliście „Substancję”, musicie obejrzeć też ten horror. Trudno patrzy się na sam zwiastun
Nowy body horror nadchodzi. Ten gatunek staje się coraz bardziej popularny. Po „Substancji” przyszedł czas na „Grafted”. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: „Grafted” – fabuła „Grafted” – obsada i twórcy „Grafted” – zwiastun „Grafted” – data premiery, gdzie oglądać? „Substancja” z Demi Moore, która w zeszłym roku trafiła do kin, zszokowała widzów. Jeśli wam się podobała, to powinniście obejrzeć również produkcję „Grafted”. Film z kategorii body horror już niedługo ujrzy światło dzienne. Dystrybutor porównuje go do wspomnianej „Substancji” oraz „Wrednych dziewczyn”. Zapowiada się naprawdę interesująco. Zobaczcie, o czym opowiada „Grafted”. „Grafted” – fabuła Akcja skupia się na Wei, młodej naukowczyni, która kontynuuje badania swojego zmarłego ojca. Ma ona oszpeconą twarz i desperacko pragnie dopasować się do koleżanek. Dzięki temu, że obcuje z nauką, zaczyna eksperymentować ze swoim wyglądem. Na początku wszystko wydaje się idealne, jednak bohaterka z czasem przekona się, że łatwo można stracić kontrolę. I tak właśnie się dzieje. Wei nie jest w stanie zahamować zachodzących zmian i biologicznych procesów. Przynosi to przerażające efekty. Horror porusza tematy, takie jak wyśrubowane standardy piękna i pogoń za nim, ale również wyobcowanie czy eksperymenty związane z wyglądem. Prawdopodobnie wiele (nie tylko) młodych kobiet będzie mogło utożsamić się z główną bohaterką. „Grafted” zmusi do myślenia i postawi pytanie: Co w życiu jest tak naprawdę istotne? „Grafted” – obsada i twórcy W rolę głównej bohaterki wcieli się Joyena Sun. Na ekranie towarzyszyć jej będą Jess Hong („Problem trzech ciał”), Eden Hart („Łasuch”), Jared Turner („30 dni mroku”), Mark Mitchinson, Alison Quigan czy Andrew Munro. Za reżyserię odpowiedzialna jest Sasha Rainbow („Kamali”). Scenariuszem zajęły się Mia Maramara i Hweiling Yow („Bez wyjścia”). „Grafted” – zwiastun W internecie pojawił się naprawdę obrzydliwy zwiastun produkcji. Na początku nic nie wskazuje na to, co wydarzy się potem. To wideo zdecydowanie dla osób o mocnych nerwach. Jeśli jesteście wrażliwi na pewne obrazki, lepiej wstrzymać się z oglądaniem. Trailer przedstawiamy poniżej. View oEmbed on the source website „Grafted” – data premiery, gdzie oglądać? Znamy już datę premiery body horroru. Jest ona dość nieoczywista, jeśli chodzi o ten gatunek. Film obejrzycie już w walentynki (14 lutego). Jeśli nie lubicie romantycznego klimatu tego święta, bardzo łatwo możecie go odczarować. „Grafted” pojawi się w kinach. Nie ma na razie informacji na temat tego czy i kiedy trafi do streamingu. Zamierzacie obejrzeć?