Blair Waldorf i kultowa „Plotkara” powrócą z kontynuacją! Twórczyni hitu spełniła marzenie milionów fanów!
Cecily von Ziegesar, autorka kultowej powieści „Plotkara”, spełnia marzenia fanów. Po prawie dwóch dekadach od ostatniej książki dowiedzieliśmy się, że pisarka powraca z kolejną! Nowa historia skupi się na Blair Waldorf. Poznajcie szczegóły. Czy będzie też serial?
Minęły już niemal dwie dekady od premiery ostatniej książki z serii „Plotkara” pt. „Zawsze będę cię kochać”. Mimo upływu lat, uniwersum „Plotkary” wciąż pozostaje żywe w świadomości czytelników i fanów serialu. Oryginalna książka z 2002 roku rozeszła się w ponad 6 milionach egzemplarzy, a serial zyskał status kultowego. Teraz doczekaliśmy się kontynuacji tej historii. „Plotkara” wróci z kontynuacją! Poznamy dalsze losy Blair Waldorf! Fani kultowej serii „Plotkara” zacierają ręce! Cecily von Ziegesar, autorka bestsellerowych książek o elitarnej młodzieży z Nowego Jorku, oficjalnie potwierdziła prace nad nową powieścią. Choć nie będzie to bezpośrednia kontynuacja oryginalnych tomów, wiadomość ta wywołała ogromne emocje wśród wielbicieli tej historii. Nowa książka skupi się na postaci Blair Waldorf — jednej z najbardziej kultowych (i najbardziej lubianych) bohaterek książek i serialu. Wiadomo już, że akcja zostanie osadzona 20 lat po wydarzeniach znanych z oryginalnej serii. Główna bohaterka ma teraz ponad 40 lat. Czytelnicy zobaczą zupełnie nową odsłonę postaci, znanej dotąd głównie z młodzieńczych dramatów i intryg szkolnych. Wydarzenia rozgrywać się będą w Nowym Jorku (Blair powróci na Upper East Side) - miejscu, które od zawsze było sercem serii. Szczegóły fabularne nie zostały jeszcze ujawnione, ale można przypuszczać, że autorka skupi się na życiu dojrzałej kobiety w świecie pełnym prestiżu, luksusu i tajemnic. Czy powstanie też kontynuacja serialu „Plotkara”? Choć obecnie mowa jedynie o książce, już pojawiły się spekulacje na temat możliwej ekranizacji. Spokojnie, nie jest to wykluczone! W tym kontekście nie sposób nie wspomnieć o Leighton Meester. To właśnie ona stworzyła uwielbianą na całym świecie Blair Waldorf. I idealnie pasowałaby do sequela produkcji. Fani marzą, aby to właśnie aktorka powróciła do swojej kultowej postaci. Czy tak się stanie? Na tę informację musimy jeszcze poczekać. „Blair” - kiedy premiera książki? Książka będzie nosić tytuł „Blair” i ujrzy światło dzienne w przyszłym roku. Dokładna data premiery nie jest jeszcze znana, natomiast wiemy, że będzie to latem 2027. Kontynuacja „Plotkary” zdecydowanie stanie się jednym z najbardziej wyczekiwanych aktualnie literackich wydarzeń. Powrót do świata nowojorskiej elity i spojrzenie na życie jednej z najbarwniejszych postaci z zupełnie innej perspektywy może okazać się prawdziwym hitem. Nie możemy się doczekać! I mamy cichą nadzieję, że będziemy mogli oglądać również ekranizację powieści. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/tworcy-gossip-girl-zdradzili-kto-jest-plotkara-juz-w-pierwszym-odcinku-serialu-zauwazyliscie-ten-szczegol-c552c85.jpeg" width="3000" height="2353" alt="Twórcy „Gossip Girl” zdradzili, kto jest Plotkarą już w pierwszym odcinku serialu! Zauważyliście ten szczegół?" title="Twórcy „Gossip Girl” zdradzili, kto jest Plotkarą już w pierwszym odcinku serialu! Zauważyliście ten szczegół?" />
Warto nauczyć się lepiej… smucić. Autorka bestsellera znajduje dobre strony bycia nieszczęśliwym. Są takie!
Podczas badań nad szczęściem, nieumyślnie stała się ekspertką od smutku. Hellen Russell, autorka bestsellerowych książek mówi, że nie ma w nim nic złego. Wręcz przeciwnie.
GLAMOUR: Wczesne, osobiste straty doprowadziły cię do zaakceptowania smutku jako czegoś naturalnego... HELLEN RUSSELL: Wyrosłam w rodzinie, w której nie zawsze mieliśmy język do opisania żałoby, mimo że strata przewijała się przez nasze życie. Straciłam siostrę, gdy byłam bardzo młoda, potem odszedł mój tata. Przez lata próbowałam uciec przed smutkiem — pracując ciężej, zadowalając innych, tłumiąc smutek poprzez deprywację i przesadę. Ale w środku byłam wyczerpana. Nie przepracowałam niczego. I zaczęłam zauważać, że nikt wokół mnie sobie z tym nie radzi. Większość ludzi, których spotkałam, była tak zaabsorbowana dążeniem do szczęścia, że bała się odczuwać smutek. Dopiero gdy rozmawiałam o różnych kulturowych podejściach do szczęścia na świecie podczas pisania poprzedniej książki (Atlas szczęścia), zaczęłam zauważać, jak bardzo wielu z nas odczuwa dyskomfort wobec smutku — zakładając, że jakoś „przegrywamy”, gdy go odczuwamy. Potem odkryłam, że każdy wiarygodny model dobrostanu emocjonalnego obejmuje zdolność odczuwania naszych ciemniejszych emocji. W końcu i u mnie to zadziałało: smutek nie był moją osobistą porażką, lecz naturalną, normalną ludzką reakcją. Moje wczesne straty dały mi pierwszorzędowy wgląd w tę prawdę, nawet jeśli dopiero w dorosłości byłam w stanie ją nazwać. Pisanie książki „Wszystko, czego nauczyłam się o szczęściu dzięki smutkowi” było w części moją próbą, aby wreszcie usiąść z tym smutkiem i żeby go zrozumieć, a nie unikać. Dopiero konfrontując się z nim, zaczęłam czuć się kompletna. Opisujesz destrukcyjny perfekcjonizm i złudzenie trwałego sukcesu. Jak możemy nauczyć się „obniżać oczekiwania” i przyjąć perspektywę bycia „wystarczająco dobrym”? Perfekcjonizm był czymś, co przez lata nosiłam jak odznakę honoru — dopóki nie zdałam sobie sprawy, że to raczej kajdanki niż odznaka. A skłonności do niego są powiązane z depresją, lękiem, anoreksją, bulimią, zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi, zespołem stresu pourazowego, przewlekłym zmęczeniem, bezsennością, niestrawnością i przedwczesną śmiercią. Same widzicie — nie ma czym się chwalić ani do czego dążyć. Problem w gonieniu za trwałym sukcesem polega na tym, że meta ciągle się przesuwa. „Wystarczająco dobrze” kiedyś brzmiało dla mnie jak rezygnacja, ale nauczyłam się, że to naprawdę wyzwalające. Oznacza wybór postępu zamiast perfekcji. Gdy pozwalamy sobie być ludźmi w wersji niedoskonałej, znajdujemy więcej miejsca na radość, kreatywność i znaczące więzi. Jak wstyd uniemożliwia nam mówienie otwarcie o trudnych, osobistych doświadczeniach? Wstyd rozkwita w ciszy. Mówi nam, że nasze zmagania czynią nas niegodnymi, podczas gdy zwykle prawda jest odwrotna: w momencie, gdy mówimy otwarcie o czymś trudnym, uświadamiamy sobie, że wielu innych dzieli to samo doświadczenie. Wstyd przekonuje nas, że jesteśmy sami, co nie jest prawdą. Część mojej pracy — i mojego własnego leczenia — polegała na nauce zastępowania sekretu rozmową. Wiele kobiet zostało nauczonych, że okazywanie złości „piękności szkodzi”. Jak możemy przekształcić stłumioną złość w potężne źródło (energii, postępu i zmian)? To prawda, jesteśmy socjalizowane, by być zgodne i ustępliwe, więc nasza złość zostaje w nas zamknięta. Ale jak mówi psychoterapeutka Julia Samuel, tłumienie złości może prowadzić do depresji. Ukierunkowana we właściwy sposób, złość jest w istocie drogowskazem: wskazuje to, co ma znaczenie. Gdy ją rozpoznajemy, złość staje się informacją i energią. Możemy ją skierować na ustanawianie granic, aktywizm, kreatywność lub po prostu odwagę powiedzenia: „Nie, to nie jest w porządku”. Twoje mechanizmy ucieczki, od anoreksji po alkohol, były strategiami „od niedoboru po nadmiar”. Czy ich wspólnym emocjonalnym źródłem jest niezdolność konfrontacji ze smutkiem? Absolutnie. Wszystkie moje „strategie”, choć wyglądały całkiem różnie na powierzchni, były próbami złagodzenia lub przechytrzenia smutku. Ograniczanie, nadmiar, przepracowanie — wszystko to były sposoby unikania uczuć, których jeszcze nie miałam umiejętności zaakceptować. Gdy nie możemy znieść smutku, szukamy skrótów (i szczerze mówiąc, próbowałam ich wszystkich — zawsze z uniwersalnie niezdrowym i niepomocnym skutkiem). Dla mnie praca polegała na nauczeniu się pozostawania w dyskomforcie na tyle długo, by zrozumieć, co mi próbuje przekazać. Dlatego pierwsza część książki dotyczy tego, jak zaopiekować się sobą, gdy jesteśmy smutni — unikając deprywacji i nadmiaru. Zmaganie się z pracą i rodzicielstwem doprowadziło cię do załamania. Dlaczego „zamierzony odpoczynek” jest niezbędny do przywrócenia harmonii psychicznej? Musiałam nauczyć się, że odpoczynek się po prostu nie dzieje — trzeba go świadomie wybierać. Żyjemy w kulturze, która wielbi produktywność, więc zatrzymanie się odbiera jako wręcz zawstydzające. Ale zamierzony odpoczynek to jasność: pozwala naszemu układowi nerwowemu zresetować się, a perspektywie powrócić. Gdy uderzyłam w ścianę, nie było to z powodu mojej słabości, tylko dlatego, że jestem zwyczajnie człowiekiem. Odpoczynek stał się moim przyciskiem ponownego uruchomienia. Po stracie córki, twoja mama dzwoniła do serwisanta naprawiającego zmywarki, tylko żeby porozmawiać z kimś, kto ją znał. Jak możemy zbudować własny system wsparcia, który pomoże nam wyłączyć nasze wewnętrzne „Radio Do Du*y FM”? Gdy mama opowiedziała mi tę historię, bardzo mnie poruszyła — bo ukazuje, jak samotna może być żałoba i jak bardzo pragniemy być rozumiani. System wsparcia nie musi być przesadnie skomplikowany czy formalny. To ten jeden człowiek, do którego możemy napisać w środku nocy; przyjaciel, który słucha bez pośpiechu; sąsiad, który „rozumie”, bo sam to przeżył. Dla mnie rozwiązaniem było stworzenie systemu koleżeńskiego z moją przyjaciółką Jill. To trochę jak przy nurkowaniu, gdzie uzgodniłyśmy, że będziemy dla siebie nawzajem „osobą”, która będzie po prostu słuchać, gdy trzeba. Gdy budujemy takie więzi, nasze wewnętrzne radio grozy (Shit FM) się wycisza. Antidotum na emocjonalne kręcenie się w kółko jest często po prostu bycie w obecności kogoś, kto nas widzi. Czy interwencje w styl życia, takie jak spacery, aktywność fizyczna i unikanie cukru oraz tłuszczów trans, powinny być pierwszą linią obrony przed depresją? Kliniczna depresja jest przewlekłą chorobą psychiczną i zazwyczaj wymaga profesjonalnej pomocy. Ale odmowa zajęcia się standardowym, nieuniknionym smutkiem (i brak wiedzy, jak sobie z nim najlepiej radzić) może prowadzić do objawów depresyjnych. Ponieważ sam smutek jest „normalny”. To tymczasowa emocja, którą wszyscy odczuwamy w chwilach, gdy zostaliśmy zranieni lub coś jest nie tak w naszym życiu. To wiadomość. Może nam powiedzieć, że coś jest nie tak — ale musimy słuchać. Jeśli nie słuchamy, prawdopodobieństwo przekształcenia się w coś innego wzrasta. Interwencje stylu życia mają potężną moc! Mogą regulować nasz nastrój, redukować stan zapalny i dawać poczucie sprawczości. Badania pokazują, że możemy radzić sobie z niskim nastrojem, a nawet zapobiegać depresji, pozostając aktywnymi i wykonując lekkie ćwiczenia. Już 20-minutowy spacer dziennie został powiązany z 30-procentowym zmniejszeniem ryzyka depresji. Randomizowane badania kontrolne pokazują, że zmiana diety znacząco wycisza objawy depresyjne (zły nastrój, trudności w koncentracji, słabą jakość snu) - zarówno u osób cierpiących, jak i niechorujących na depresję. Ale interwencje stylu życia mogą okazać się niewystarczającym panaceum. Depresja jest wielowarstwowa i choć ruch, odżywianie i czas na świeżym powietrzu mogą bardzo pomóc, powinny uzupełniać, a nie zastępować, profesjonalne wsparcie, gdy takie jest potrzebne. Jako osoba, która brała leki przeciwdepresyjne i korzystała z terapii w trudnych czasach, wiem, że te metody absolutnie mają wartość. Dzisiaj używam wszystkiego w moim emocjonalnym zestawie narzędzi, aby dalej funkcjonować i czuć się zrównoważoną. Wiem, że jeśli nie zadbam o swoje ciało, poczuję się okropnie. Wiem, że jeśli nie wyśpię się wystarczająco, następny dzień wyda mi się przytłaczający. Dlatego trzecia część książki dotyczy tego, jak zadbać o siebie, gdy jesteś smutny. Rosjanie cenią smutek, bo „poprawia koncentrację”. Jak zdobycie perspektywy (np. poprzez historię i inne kultury) pomaga nam zaakceptować, że chaos jest częścią życia? Perspektywa jest jednym z największych darów, jakie możemy sobie ofiarować. Wiele kultur postrzega smutek nie jako wadę, lecz jako element mądrości — coś, co pogłębia myśli i wyostrza obserwację. Gdy widzimy, jak inne społeczeństwa włączają smutek w codzienne życie, łatwiej nam zaakceptować, że chaos nie jest dowodem osobistej porażki; to po prostu życie robiące to, co robi. Zrozumienie tego łagodzi opór i pozwala nam nawigować niepewnością z większą łaską. A choć wiele kultur Azji Wschodniej wydaje się to intuicyjnie rozumieć, badacze z Uniwersytetu Nowej Południowej Walii mają już wyniki badań potwierdzające, że akceptacja i pozwolenie na tymczasowy smutek pomaga poprawić naszą uwagę na szczegóły, zwiększa wytrwałość i sprzyja hojności. Mówisz, że „dobry smutek” to ten, który zaakceptowaliśmy, że będzie z nami już zawsze. Jak zatem go zaakceptować? Aktywna akceptacja to nie rezygnacja, tylko to uczestnictwo. To mówienie: Ten smutek jest tutaj — co teraz mogę z nim zrobić? Zamiast walczyć lub zaprzeczać naszym emocjom, przyznajemy im miejsce, pozostajemy ciekawi i podejmujemy wybory zgodne z naszymi wartościami. Dobry smutek przypomina nam, co jest dla nas ważne. Gdy pracujemy z nim, a nie przeciwko niemu, smutek może pogłębić nasze relacje, wzmocnić odporność i sprawić, że nasze życie będzie bardziej znaczące. Strach przed zmierzeniem się z naszym smutnym „ja” może wydawać się przytłaczający, ale koszt jego nieodpuszczenia jest znacznie większy. Im dłużej zwlekamy z konfrontacją, tym gorszy się stanie. Tłumienie negatywnych myśli nie działa i sprawia, że czujemy się gorzej, Ale doświadczanie tymczasowego smutku, wbrew intuicji, czyni nas szczęśliwszymi! Moim zdaniem możemy stać się szczęśliwsi, ucząc się jak lepiej być smutnymi.
Jak wyglądałoby nasze życie, gdyby nie dało się go polajkować? Bestsellerowa autorka książek obala mity o idealnym życiu na Instagramie
„Nie musisz być wyjątkowa. Lepiej być „tylko” sobą” – geniuszka z Tik Toka, pisarka Brianna West o tym, dlaczego gonienie za sukcesem nas niszczy.
Bestsellerowa autorka książek o samorozwoju mówi wprost: przestań udawać kogoś, kim nie jesteś. W rozmowie z Glamour Brianna West obala mity o pasji, szczęściu i idealnym życiu na Instagramie GLAMOUR: W swojej książce piszesz coś, co w dzisiejszych czasach brzmi jak herezja – że prawdziwa magia kryje się w zwyczajności. Wszyscy nam powtarzają: bądź wyjątkowa, wyróżniaj się, zostaw swój ślad. Ty mówisz: stop. Dlaczego? BRIANNA WIEST: Bo niezależnie od tego, kim się staniesz i co osiągniesz, miara tego, jak głęboko cieszyłeś się życiem, zawsze będzie sprowadzać się do najprostszych momentów. Annie Dillard ujęła to genialnie: „To, jak spędzamy nasze dni, jest tym, jak spędzamy nasze życie”. Problem w tym, że żyjemy dla elevator speech – tej krótkiej autoprezentacji, która ma zrobić wrażenie na innych. Tymczasem prawdziwy sukces to nie coś, co można zobaczyć na Instagramie. To coś, co możesz poczuć, kiedy nikt nie patrzy. To piękne słowa, ale spójrzmy prawdzie w oczy – większość z nas i tak skończy wieczór, scrollując Instagram i porównując się z innymi. Jak przestać grać tę grę? Musisz zadać sobie brutalne pytanie: co sprawiłoby, że czułabym się dobrze, nawet gdyby nikt tego nie widział? Zapytaj swoją 90-letnią wersję z przyszłości, czego by żałowała, gdybyś tego nie zrobiła. To piękne, gdy inni nas widzą i doceniają, ale gdy staje się to naszym głównym pragnieniem, zwykle chodzi o głębszą pustkę, której nikt inny nie wypełni. Ok, ale skąd ta obsesja na punkcie bycia kimś? Piszesz, że „uwielbiamy stwarzać sobie problemy”. Brzmi, jakbyśmy byli masochistami. W pewnym sensie jesteśmy. Autosabotaż to zachowanie, które zaspokaja jakąś nieuświadomioną potrzebę. Przywiązujemy się do niego jak do toksycznego związku. Czasami to zwykłe przyzwyczajenie – wolimy, jak to ujmuję, „znajome piekło od nieznajomego nieba”. Wiemy, jak funkcjonować w chaosie, więc go podświadomie szukamy. „Przeszkoda jest drogą” – to brzmi jak cytat z kalendarza motywacyjnego. Ale ty mówisz to serio... Absolutnie serio. Za każdym razem, gdy stajesz przed trudnością, stajesz też przed szansą na wzrost. Ale uwaga – ta szansa nie jest automatyczna. Musisz ją podjąć. Jeśli czujesz, że przeżywasz breakdown, równie dobrze może to być twój breakthrough w przebraniu. Szukaj sposobów, w jakie życie próbuje cię pchnąć w stronę czegoś większego. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/11/2025-11-05-144238-101-lekcji-ktore-zmienia-twoj-sposob-myslenia-Brianna-Wiest--Ksiazka-w-Empik-ca1afdc.png" width="520" height="753" alt="2025-11-05 14_42_38-101 lekcji, które zmienią twój sposób myślenia - Brianna Wiest _ Książka w Empik" title="2025-11-05 14_42_38-101 lekcji, które zmienią twój sposób myślenia - Brianna Wiest _ Książka w Empik" /> Wspominasz o „małpim umyśle” – tej niekończącej się analizie wszystkiego. Jak się z tego wyrwać? Ciało jest kluczem. Umysł będzie kręcił się w kółko, dopóki go nie zatrzymasz czymś fizycznym. Idź na spacer, posprzątaj, zatańcz do głupiej piosenki. Cokolwiek, co wyciągnie cię z głowy. Pamiętaj – widzisz rzeczy na poziomie swojego układu nerwowego, nie zawsze takimi, jakimi są naprawdę. Brutalnie punktujesz obsesję na punkcie wyglądu. Jak mamy docenić swoje ciała za to, co potrafią, a nie tylko za to, jak wyglądają w lustrze? Znowu wracamy do tego samego – sukces nie jest czymś, co inni widzą, ale czymś, co ty czujesz. Kiedy zaczynasz dążyć do rzeczy naprawdę dla ciebie ważnych, uczysz się doceniać swoje ciało jako narzędzie, które ci to umożliwia. To naczynie na twoje doświadczenia, nie eksponat w muzeum. Podważasz kult pasji. Wszyscy mówią „podążaj za pasją”, a ty – „nie, podążaj za celem”. Jaka jest różnica? To coś jak Instagram vs. reality. Pasja to lubienie idei czegoś. Cel to codzienne mierzenie się z rzeczywistością i dalsze działanie, nawet gdy nie jest różowo. „Każda relacja jest relacją z samym sobą” – to z kolei brzmi jak wymówka dla narcyzów. Wręcz przeciwnie. Chodzi o to, że relacja z samą sobą to fundament. Możesz widzieć innych tylko na taką głębię, na jaką znasz siebie. Masz dla nich tyle współczucia, ile dałaś sobie. I ostatecznie – pozwalasz się traktować zgodnie z tym, ile masz dla siebie szacunku. To nie narcyzm, to odpowiedzialność. W momencie paniki, gdy katastrofizujemy, co możemy zrobić? Jeśli myśli pojawiają się razem z intensywnym lękiem, nie ufaj im. Kropka. Wróć do bazy: idź na spacer, prześpij się z tym, zadzwoń do przyjaciółki. Zrób cokolwiek, co cię wyreguluje, a potem przemyśl sprawę od nowa. Lęk to kiepski doradca. Czekamy na „wielkie chwile” i przegapiamy życie. Jakie małe rytuały polecasz? To nie o konkretne rytuały chodzi, ale o świadomość. Możesz wypić poranną kawę w biegu albo zatrzymać się i pomyśleć: już nigdy nie będę w tym wieku, a żyję w spełnieniu modlitw mojej młodszej wersji siebie. To nastawienie robi różnicę, nie konkretny rytuał. „Luka między wiedzą a działaniem” – wiemy, co robić, ale tego nie robimy. Jak to przeskoczyć? Najpierw sprawdź, czy naprawdę chcesz tego, co myślisz, że chcesz. Może jest głębszy powód, dla którego nie działasz? Może to cel nie jest twój, tylko społeczny? Kiedy masz jasność, reszta to kwestia budowania nawyków. Pamiętaj – wszystko nowe będzie niewygodne, dopóki nie stanie się znajome. Działaj pomimo dyskomfortu. Na koniec – czym jest ta „żmudna praca nad sobą”, której nikt za nas nie wykona? To praca wewnętrzna – refleksja, samoświadomość, zobaczenie własnych wzorców i nawyków. To trudne, bo musisz przyznać, że nie zawsze zachowywałaś się tak, jak byś chciała. Ale kiedy włożysz wysiłek w swój dobrostan emocjonalny – jak w ćwiczenia, początkowo męczące, ale później fantastyczne – otworzysz serce i umysł. Nie chodzi o bycie idealną. Chodzi o bycie kimś, z kogo będziesz dumna.
Ciepłe wieczory z chłodnym dreszczykiem – 5 niebanalnych kryminałów na lato, które pochłoniesz jednym tchem (RECENZJE)
Kochasz zagadki kryminalne? Te na pewno cię zaskoczą, bo nic tu nie jest takie, jak się wydaje. Fanki kryminałów zakochają się w tych książkach bez dwóch zdań.
W tym artykule: „Zaginiona Dziewczyna” – Simone St. James „Pogoda pod psem” – Mariolina Venezia „Fundacja” – Donna Leon „Wrócę przed północą” – Eve Chase „Zrzutka Haywardów” – Janice Hallett „Zaginiona Dziewczyna” – Simone St. James Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi stworzyć atmosferę, która dosłownie przylega do skóry. „Zaginiona Dziewczyna” to powieść, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w mroczny świat tajemnic, gdzie granica między rzeczywistością a nadprzyrodzonym zaciera się niemal całkowicie. St. James mistrzowsko buduje napięcie, wykorzystując klasyczne elementy horroru lat 90., łącząc je z psychologicznym thrillerem w sposób, który sprawia, że niemożliwe staje się odłożenie książki. Największą siłą powieści jest jej atmosfera – autorka kreuje małe miasteczko, które żyje własnymi prawami, gdzie legendy i rzeczywistość przeplatają się w niepokojący sposób. Postać Zaginionej Dziewczyny jest jednocześnie przerażająca i fascynująca, a sposób, w jaki St. James stopniowo odkrywa przed nami jej historię, trzyma w nieustannym napięciu. Choć niektóre elementy fabularne mogą wydawać się znajome miłośnikom gatunku, autorka potrafi nadać im świeżość i oryginalność. Szczególnie udane są fragmenty poświęcone małżeństwu głównych bohaterów – ich relacja jest autentyczna i poruszająca, co sprawia, że naprawdę zależy nam na ich losie. „Pogoda pod psem” – Mariolina Venezia Mariolina Venezia w drugiej części cyklu o prokuratorze Immie Tataranni potwierdza, że potrafi tworzyć kryminały, które są równie bogato scharakteryzowane psychologicznie, co wciągające fabularnie. „Pogoda pod psem” to powieść, która łączy w sobie najlepsze tradycje włoskiego kryminału z nowoczesnym, ironicznym podejściem do gatunku. Venezia stworzyła postać pełną sprzeczności: profesjonalną i kompetentną, ale jednocześnie zwyczajną w swojej niezwykłości. To właśnie ta autentyczność sprawia, że Imma jest tak przekonująca i sympatyczna. Fabuła drugiej części rozwija się w atmosferze politycznych intryg i wyborczych manipulacji, co nadaje całej historii dodatkową głębię społeczną. Autorka mistrzowsko buduje napięcie wokół zaginięcia młodej dziewczyny, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy korupcji i kłamstw. Szczególnie udane są fragmenty, w których Imma podróżuje między Basilicatą a Rzymem – kontrast między surowym krajobrazem południa a elegancją stolicy tworzy fascynujący background dla rozwijającej się intrygi. Venezia wykazuje się również talentem do kreowania atmosfery miejsca. Basilicata w jej ujęciu to niemal osobny bohater – region rozdarty między tradycją a nowoczesnością, pięknem natury a przemysłową dewastacją. Te elementy społeczno-polityczne nie przytłaczają jednak głównej narracji kryminalnej, lecz wzbogacają ją o dodatkowe znaczenia. Szczególnie warte podkreślenia są relacje interpersonalne – zarówno zawodowe, jak i prywatne. Dynamika między Immą a sierżantem Calogiurim, jej zmagania z rodziną i własną tożsamością tworzą wielowymiarowy portret współczesnej kobiety próbującej pogodzić karierę z życiem osobistym. „Fundacja” – najnowsza powieść Donny Leon o komisarzu Brunettim Donna Leon po raz kolejny udowadnia, że prawdziwa siła kryminału leży nie tylko w zagadce kryminalnej, ale przede wszystkim w głębi psychologicznej bohaterów i społecznym kontekście ich działań. Najnowsza powieść z serii o komisarzu Guido Brunettim to mistrzowska lekcja tego, jak powolne tempo narracji może służyć budowaniu napięcia i charakterów. Jego decyzja o pomocy Elisabetcie Foscarini – motywowana dawnym długiem wdzięczności – pokazuje, jak w świecie Donny Leon przeszłość nieustannie przenika teraźniejszość, a relacje międzyludzkie są równie ważne jak formalne regulacje. Autorka z charakterystyczną dla siebie precyzją kreuje atmosferę współczesnej Wenecji, miasta, które musi zmierzyć się z wyzwaniami pandemii. Te społeczne obserwacje nie stanowią jedynie tła dla głównej intrygi, lecz organicznie wplatają się w narrację, tworząc wielowymiarowy obraz społeczności borykającej się ze zmianami. Szczególnie udane są fragmenty poświęcone rodzinnym relacjom i zobowiązaniom. Leon pokazuje, jak komisarz Brunetti nawiguje między różnymi lojalnościami – wobec prawa, rodziny, przyjaciół i własnego sumienia. Ta psychologiczna złożoność sprawia, że postać pozostaje świeża i przekonująca nawet po wielu tomach serii. Choć fabuła rozwija się w spokojnym tempie, pełna dygresji i refleksji, Leon potrafi utrzymać uwagę czytelnika dzięki mistrzowskim opisom weneckiej codzienności i subtelnym obserwacjom dotyczącym natury ludzkiej. Każda rozmowa, każdy szczegół ma swoje znaczenie w większej mozaice społecznych zależności. Najnowsza powieść Donny Leon to literatura, która dowodzi, że kryminał może być równie wartościowy intelektualnie co emocjonalnie wciągający. Dla miłośników serii to kolejna satysfakcjonująca wizyta w świecie komisarza Brunettiego, dla nowych czytelników – doskonała okazja do poznania jednego z najlepszych współczesnych cykli kryminalnych. „Wrócę przed północą” – Eve Chase Eve Chase po raz kolejny udowadnia, że potrafi tkać opowieści, które pozostają w pamięci długo po zamknięciu książki. „Wrócę przed północą” to powieść, która z chirurgiczną precyzją penetruje najgłębsze zakamarki rodzinnych sekretów, oferując czytelnikom emocjonalną podróż przez czas i pamięć. Dwupłaszczyznowa narracja – oscylująca między współczesnym Paryżem a Londynem z 1998 roku – tworzy fascynujący mozaikę wspomnień i tajemnic. Chase mistrzowsko buduje napięcie, wykorzystując technikę stopniowego odsłaniania prawdy, która sprawia, że każda strona przynosi nowe odkrycia. Historia siedemnastoletniej Maggie, zostawionej samej z młodszym bratem po tajemniczym zniknięciu matki, jest jednocześnie przejmująca i niepokojąca. Szczególną siłą powieści jest sposób, w jaki autorka portretuje atmosferę lat 90. – pulsujący Notting Hill z jego kontrastami między błyszczącymi ulicami a ciemnymi zaułkami staje się niemal osobnym bohaterem tej historii. Relacja między Maggie a Wilkiem rozwija się w sposób naturalny i autentyczny, choć nie pozbawiony niepokoju. Chase potrafi balansować na cienkiej linii między miłością a obsesją, pokazując, jak młodzieńcze uczucia mogą przekształcić się w coś znacznie mroczniejszego. „Wrócę przed północą” to powieść o rodzinnych więziach, o tym, jak przeszłość kształtuje teraźniejszość, i o sile wspomnień, które potrafią być jednocześnie błogosławieństwem i przekleństwem. Eve Chase stworzyła dzieło, które z powodzeniem można określić jako literacki kryminał – pełen emocji, tajemnic i prawdy, którą każdy musi odkryć na własną rękę. Książka idealna dla miłośników klimatycznych powieści Kate Morton czy Tany French – tych, którzy cenią sobie literaturę, gdzie psychologia postaci jest równie ważna jak sama zagadka. „Zrzutka Haywardów” – Janice Hallett Janice Hallett w swoim debiucie „Zrzutka Haywardów” tworzy coś więcej niż tradycyjny kryminał – to prawdziwe wyzwanie intelektualne dla czytelnika, który staje się współśledczym w sprawie. Autorka po mistrzowsku sekcjonuje pozornie idylliczne życie małego miasteczka, odsłaniając mechanizmy społeczne, które mogą prowadzić do tragedii. Pomysł na narrację opartą o dokumenty, e-maile i korespondencję jest genialny w swojej prostocie, a jednocześnie niezwykle skuteczny. Hallett nie tylko modernizuje klasyczny format epistolarny, ale także zmusza czytelnika do aktywnego uczestnictwa w śledztwie. Każdy dokument może kryć w sobie kluczową wskazówkę, każda pozornie niewinna wymiana zdań może okazać się fragmentem większej układanki. Hallett pokazuje, jak pod maską altruizmu mogą kryć się zazdrość, manipulacje i obsesje. Każda z postaci ma swoje motywy, swoje sekrety i swoje powody, by działać w określony sposób. Szczególną siłą powieści jest sposób, w jaki autorka buduje napięcie. Nie ma tu spektakularnych scen akcji czy gwałtownych zwrotów – zamiast tego mamy stopniowe odsłanianie prawdy o charakterach bohaterów i ich wzajemnych relacjach. To psychologiczny thriller w najlepszym wydaniu, gdzie każdy szczegół ma znaczenie. „Zrzutka Haywardów” to książka, która zmienia sposób myślenia o gatunku kryminalnym. Hallett udowadnia, że można być jednocześnie innowacyjnym i wiernym klasycznym wartościom dobrego kryminału. To pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy cenią sobie inteligentną literaturę kryminalną i nie boją się wyzwań intelektualnych.
Skrajna bieda, toksyczne relacje, cierpienie. Ta powieść o chłopcu, któremu nikt nie dawał szans, całkowicie mnie przygniotła
Czytałam tę powieść długo i powoli. Ładunek emocjonalny wymuszał na mnie przerwy. Uwspółcześniona wersja „Davida Copperfielda” autorstwa Barbary Kingsolver to prawdziwe arcydzieło.
Jeśli szukacie lekkiej i przyjemnej książki na wakacje, to... źle trafiliście. Powieść „Demon Copperhead” autorstwa Barbary Kingsolver jest niezwykle poruszająca. Budzi w czytelnikach oraz czytelniczkach poczucie niezgody. Przypomina, że świat nie jest sprawiedliwy i że niebezpieczeństwa czekają na nas niemal na każdym kroku. Ach, i jeszcze jedno – amerykański sen to ściema. „Demon Copperhead”: poruszająca historia chłopca, któremu nikt nie dawał szans Głównym bohaterem powieści, a zarazem jej narratorem jest Damon Fields, znany bardziej jako Demon Copperhead. Jego przezwisko wzięło się od rudych włosów, które odziedziczył po swoim ojcu. Chłopiec przyszedł na świat w przyczepie mieszkalnej. I to właśnie tam – gdzieś w południowych Appalachach – spędził pierwsze lata swojego życia. Najpierw wychowywała go mama. Z czasem – z przyczyn, o których nie będę wam mówić, bo przecież nikt nie lubi spoilerów – zajęła się nim opieka społeczna. System, któremu daleko do ideału i który tylko w teorii chroni dzieci. W związku z tym jego dzieciństwo zdecydowanie różniło się od realiów, w jakich dorastali jego rówieśnicy i rówieśniczki. Musiał szybko dorosnąć. Za szybko. Demon dorastał w skrajnej biedzie. Nawiązywał toksyczne relacje – nie tylko romantyczne. Niejednokrotnie pakował się w kłopoty. Co więcej, zmagał się z uzależnieniem. Temu chłopakowi w zasadzie nikt nie dawał szans. Nikt w niego nie wierzył. Był wykluczony. A mimo to udawało mu się przetrwać. I stawiać kolejny krok. Książkę określa się jako uwspółcześnioną wersję „Davida Copperfielda”. I to nie tylko ze względu na podobnie brzmiący tytuł. Charles Dickens zainspirował Barbarę Kingsolver, która pragnęła napisać powieść o problemach osób zamieszkujących Appalachy, w tym o uzależnieniach. Zresztą, zaczęła ją pisać w tym samym miejscu, nad którą autor pracował nad swoim dziełem. „Demon Copperhead”, czyli bestsellerowa powieść Barbary Kingsolver Sięgnęłam po tę powieść po tym, jak zachwalali ją mój narzeczony i przyjaciółka. Sama również podałam ją dalej. Gdy opowiedziałam o niej w redakcji, usłyszałam „musisz o tym napisać”. W związku z tym, Drogie Czytelniczki i Drodzy Czytelnicy, polecam wam ją serdecznie. Jeśli potrzebujecie dodatkowych argumentów „za”, mam jeszcze kilka asów w rękawie. Być może przekona was fakt, że do tej pory sprzedano ponad 3 miliony egzemplarzy „Demona Copperheada” na całym świecie. A Barbara Kingsolver zdobyła wiele prestiżowych wyróżnień, w tym Nagrodę Pulitzera 2023 oraz Women’s prize for fiction 2023. Poza tym powieść trafiła na listę 10 najlepszych książek 2022 roku „The New York Times", a także do podobnego zestawienia przygotowanego przez „The Washington Post". Naprawdę. Warto. Ją. Przeczytać.
„Mistrzostwo”, „Świetna i nieprzewidywalna”. Chyłka deklasuje konkurencję! Wbije was w fotel i nie da o sobie zapomnieć
18. książka o losach Joanny Chyłki wbije was w fotel i nie da o sobie zapomnieć. Remigiusz Mróz wciąż potrafi zaskoczyć.
W tym artykule: 1. „Obrona” – fabuła 2. „Obrona” – recenzja 3. „Obrona” – opinie, gdzie posłuchać 4. „Obrona” – o autorze „Historia świetna i nieprzewidywalna”, „Jestem fanem absolutnym”, „Nie pamiętam, czy kiedykolwiek słuchając jakiejś książki, miałam dreszcze” – na stronie Audioteki nie brakuje pozytywnych opinii na temat powieści „Obrona” autorstwa Remigiusza Mroza. Jakie są dalsze losy uwielbianej przez widzów, słuchaczy i czytelników prawniczki? „Obrona” – fabuła Joanna Chyłka staje przed niezwykle trudnym wyzwaniem, będąc w zaawansowanej ciąży. Otrzymuje propozycję od znanej milionerki, która oferuje pełne finansowanie obrony mężczyzny odsiadującego wyrok za morderstwo. Dowody przeciwko niemu są miażdżące, a jego wina wydaje się niezaprzeczalna. Jednak owiana tajemnicą determinacja biznesmenki oraz brak nowych ustaleń sprawiają, że Chyłka zaczyna analizować akta sprawy. W trakcie przeszukiwania dokumentów natrafia na coś, co zmienia wszystko. Pomimo sprzeciwu Kordiana i ginekologa, który prowadzi jej ciążę, Chyłka postanawia podjąć się obrony człowieka, którego los wydaje się przesądzony. Rozpoczyna niebezpieczną grę, w której każdy ruch jest ryzykowny. „Obrona” – recenzja „Obrona” to naprawdę warta uwagi część popularnej serii. Fabuła jest świetnie skonstruowana i pełna charakterystycznego dla książek Mroza napięcia. Początkowe poczucie beznadziei wobec sprawy szybko przeradza się w dynamiczną grę pełną zwrotów akcji. Joanna Chyłka, jak zresztą zawsze, zachwyca swoją błyskotliwością, nieustępliwością i ciętym językiem. Ma też słabości, które zaczynają wyjątkowo jej doskwierać – ciąża, presja otoczenia oraz niebezpieczeństwo związane z prowadzeniem sprawy odsłaniają jej wrażliwą stronę. Kordian Oryński, choć w tle, jest dla niej nieocenionym wsparciem, a ich relacja dodaje historii emocjonalnej głębi. Największą siłą książki jest atmosfera nieustannego zagrożenia i dręczące nas pytanie, czy Chyłka wygra nie tylko sprawę, ale także ryzykowną grę, w którą została wciągnięta. Remigiusz Mróz skutecznie buduje napięcie, które trzyma czytelnika w niepewności do samego końca. „Obrona” to jego kolejny świetny thriller prawniczy, który zadowoli fanów serii i zachęci nowych czytelników do sięgnięcia po wcześniejsze powieści autora. „Obrona” – opinie, gdzie posłuchać Książki Remigiusza Mroza cieszą się ogromnym zainteresowaniem. Ostatnio popularność zdobywają w wersji audio. Lektorką „Obrony” jest aktorka Karolina Gorczyca. Audiobook trwa prawie 16 godzin – jest więc idealny na zimowe wieczory, do słuchania podczas spacerów, czy podczas długiej podróży samochodem. Znajdziecie go w zbiorach Audioteki (14 dni za darmo), aplikacjach Storytel (7 dni za darmo na start), czy BookBeat (45 dni za darmo). Książkę w tradycyjnej formie lub ebooka kupicie m.in. na empik.com. View oEmbed on the source website „Obrona” – o autorze Remigiusz Mróz to polski pisarz i prawnik, który zdobył uznanie jako autor kilkudziesięciu powieści, w tym popularnego cyklu z Joanną Chyłką w roli głównej. Jest również twórcą cyklu publicystycznego „Kurs pisania” i laureatem Nagrody Czytelników Wielkiego Kalibru za powieść „Kasacja”. Ma na swoim koncie także inne, liczne nagrody literackie. Jest absolwentem Akademii Leona Koźmińskiego, gdzie uzyskał stopień doktora nauk prawnych. Łączy pasję pisarską z działalnością naukową. Jego twórczość obejmuje wiele gatunków – od kryminałów po książki z elementami science fiction, a ich wspólnym mianownikiem jest dynamiczna akcja i poruszanie aktualnych problemów społecznych. Zgodnie z badaniami Biblioteki Narodowej, w latach 2019–2023 był najpopularniejszym autorem w Polsce, a jego książki rozeszły się w nakładzie przekraczającym 10 milionów egzemplarzy. Mróz jest jednym z najbardziej wpływowych pisarzy współczesnej literatury polskiej.
Stephen King wycofał ze sprzedaży jedną ze swoich książek. Czytali ją zabójcy
Nie każda książka Stephena Kinga doczekała się wznowień, ekranizacji i fanowskich analiz. Jedna z jego najwcześniejszych powieści zniknęła z księgarń, bo tak życzył sobie sam autor. Powód? Zbyt duże podobieństwo do prawdziwych tragedii.
W tym artykule: 1. „Rage” - książka, która przekroczyła granicę? 2. „Nie chcę, by ktoś jeszcze to przeczytał” Choć fabuła była fikcyjna, zbyt często pokrywała się z tym, co działo się naprawdę. A kiedy w szafkach nastolatków, odpowiedzialnych za szkolne strzelaniny, znajdowano egzemplarze tej powieści, King uznał, że miarka się przebrała. „Rage” - książka, która przekroczyła granicę? Stephen King – jeden z najsłynniejszych autorów światowej literatury grozy – ma na koncie dziesiątki bestsellerów. Ale „Rage” (pol. „Wściekłość”), napisana pod pseudonimem Richard Bachman, nie znalazła się na liście jego dumy. To historia Charlie’ego Deckera – licealisty, który przychodzi do szkoły z bronią, zabija nauczycieli i bierze uczniów jako zakładników. Gdy książka ukazała się w 1977 roku, nie wywołała większego skandalu. Dopiero lata później, w związku z serią szkolnych strzelanin w USA, tytuł zaczął wracać w dramatycznym kontekście. W co najmniej kilku przypadkach sprawcy tych masakr byli jej czytelnikami. U jednego z nich, 14-latka z Kentucky, który zabił trzy osoby, znaleziono w szafce egzemplarz „Rage”. „Nie chcę, by ktoś jeszcze to przeczytał” W 1999 roku, podczas spotkania z wydawcą, King podjął decyzję: książka ma zniknąć z rynku. Autor uznał, że chociaż jego powieść nie przyczyniła się do tych tragicznych wydarzeń, to nie chce, by kolejne były z nią kojarzone. Powiedział wprost – jeśli istnieje, choć cień szansy, że mogła kogoś popchnąć do przemocy, to woli, by już nigdy nikt jej nie przeczytał. Z czasem „Rage” przestała być dostępna nie tylko w USA, ale również w innych krajach. Dziś to tytuł, którego próżno szukać w księgarniach. Trafia do obiegu jedynie na aukcjach kolekcjonerskich i w prywatnych zbiorach fanów. King wielokrotnie podkreślał, że literatura nie odpowiada za przemoc, ale można w niej szukać odbicia własnych mrocznych myśli. „Rage” napisał mając zaledwie 18 lat – i jak sam twierdzi, gdyby dziś miał decydować, być może nigdy by jej nie wydał.
Szczera do bólu Justyna Szyc-Nagłowska o tym, co przeszła. Ma na koncie naprawdę trudne doświadczenia
„Kiedy napisałam tę książkę, poczułam ulgę. I spełnienie. Często słyszałam, że pisanie jest formą autoterapii i rzeczywiście doświadczyłam tego” – wyznała Justyna Szyc-Nagłowska podczas rozmowy z Glamour.
Od ponad 5 lat Justyna Szyc-Nagłowska prowadzi podcasty, w których ze swoimi gośćmi i gościniami rozmawia o emocjach, zdrowiu psychicznym i wyzwaniach codziennego życia. Teraz postanowiła napisać książkę o emocjach. Przede wszystkim swoich. Jest w niej szczera, czasami aż do bólu. Opowiada o trudnych doświadczeniach ze swojego życia – jak choroba, walka z lękiem, ale też o uczuciach, które napędzają do życia – jak poczucie szczęścia czy miłość. Książka jest formą rozmowy z czytelniczką, bardzo intymną i skłaniającą do odpowiedzi na trudne pytania dotyczące naszej kondycji. Więcej o książce Justyny Szyc-Nagłowskiej „Na głosy dwa. Autobiografia emocji” dowiecie się z rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej, redaktorki naczelnej „Glamour”, z Justyną.
Aleksandra Adamska powraca w uwielbianej roli. Już nie mogę doczekać się, co tym razem pokaże
Nowy odcinek pojawia się w każdą środę, a już pierwszy przynosi wstrząsające wydarzenia – tuż przed sądem zostają znalezione zwłoki. To brutalnie przerywa proces Piotra Langera. Czy to znak, że Ozyrys znów uderzył?
W tym artykule: 1. O czym jest „Ozyrys”? 2. „Ozyrys” w Audiotece – kogo usłyszymy? Obsada i twórcy 3. „Ozyrys” – opinie 4. „Ozyrys” – gdzie posłuchać? Powieść Remigiusza Mroza „Ozyrys” doczekała się superprodukcji audio w Audiotece. Mroczna intryga, dopracowana warstwa dźwiękowa i gwiazdorska obsada to tylko część tego, co czeka na słuchaczy. W produkcji usłyszymy największe gwiazdy polskiego kina, w tym świetną Aleksandrę Adamską, która ponownie wciela się w rolę Niny Pokory, znanej dotychczas z „Langera”. Tego doświadczenia nie można przegapić. Poznajcie szczegóły. O czym jest „Ozyrys”? „Ozyrys” to finałowy tom trylogii Remigiusza Mroza, w którym losy Piotra Langera wkraczają w nowy, niebezpieczny etap. Główny antagonista, oskarżony o brutalne morderstwa, trafia przed sąd, ale jego proces daleki jest od standardowej rozprawy. W cieniu tej sprawy pojawia się tajemniczy Ozyrys – seryjny morderca, którego działania zaczynają splatać się z historią Langera, stawiając pod znakiem zapytania granice sprawiedliwości i manipulacji. W tle dramatycznych wydarzeń rozgrywa się także wewnętrzna walka Niny Pokory – kluczowej postaci serii, która po traumatycznych przeżyciach z poprzednich tomów stara się odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Gęsta atmosfera, błyskotliwe dialogi i dynamiczna akcja sprawiają, że „Ozyrys” trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty – tym razem także w formie superprodukcji audio. „Ozyrys” w Audiotece – kogo usłyszymy? Obsada i twórcy Superprodukcja Audioteki „Ozyrys” to rozbudowane słuchowisko z udziałem wielu znanych aktorów. W roli narratora występuje Filip Kosior. Karolinę Siarkowską gra Karolina Gorczyca, Ninę Pokorę – Aleksandra Adamska, a w postać Olgierda Paderborna wciela się Piotr Stramowski. Głównego antagonistę, Piotra Langera, odtwarza Mateusz Damięcki, natomiast w roli Nathana Kertha usłyszymy Grzegorza Damięckiego. W pozostałych rolach występują m.in. Ewa Abart, Kordian Dubkowski, Izabela Dąbrowska, Paulina Holtz, Joanna Kwiatkowska-Zduń, Grzegorz Kwiecień, Wiktor Loga-Skarczewski, Kamil Studnicki, Michał Węgrzyński, Dorian Zypper oraz Michał Żurawski. Za reżyserię odpowiada Jan Świtlak, a adaptację prozy przygotował Piotr Czeczot. Produkcję zrealizowano pod nadzorem Make it Krzysztofa Czeczota. Ten świetny polski serial okazał się fenomenem. Był hitem w aż 40 (!) krajach i podbił serca widzów Kolejna polska produkcja stała się hitem za granicą. To było do przewidzenia, ponieważ ten serial pełen akcji jest naprawdę świetny. Poznajcie szczegóły. Czy będzie drugi sezon? Fani wręcz domagają się kontynuacji. „Ozyrys” – opinie Premiera audio wersji „Ozyrysa” miała miejsce 12 marca. Teraz w Audiotece co środę będzie pojawiał się nowy odcinek. Do tej pory produkcja otrzymała ocenę 4.7/5. A jakie są recenzje na temat samej powieści? Te czytamy m.in. na portalu Lubimyczytac.pl. Jak to zwykle bywa, także w przypadku tej historii, opinie są podzielone. Jeden z użytkowników pisze tak: Inny z kolei broni powieści, ale też nie przyznaje jej specjalnych orderów. W jego recenzji czytamy m.in.: Możemy znaleźć też oceny fanów zarówno tej powieści, jak i całej serii. Jeden z nich pisze: „Ozyrys” – gdzie posłuchać? Warto jednak pamiętać, że superprodukcja „Ozyrys” dostarcza więcej doznań niż tradycyjna powieść. Dlatego ogólna ocena jest bardzo wysoka i jestem prawie pewna, że takowa pozostanie. Słuchowisko znajdziecie w Audiotece. Co tydzień w środy pojawiają się nowe odcinki. Posłuchajcie darmowego fragmentu: View oEmbed on the source website
To jeden z najlepszych filmów, jakie widziałam, mimo że śmiałam się przez łzy. Celnie uderza w ludzką hipokryzję i snobizm
Nie jest nowością, bo premierę miał w 2023 roku, ale jeśli jeszcze go nie widziałyście i widzieliście, koniecznie nadróbcie zaległości. „Amerykańska fikcja” jest w TOP 10 moich ulubionych filmów. Czarną komedię (sic!) obejrzeć można na platformie MAX.
Jeśli lubicie czarny humor, nie możecie przegapić tego filmu. Mnie rozbawił do łez, choć może po prostu był to śmiech przez łzy? „Amerykańska fikcja” to satyra na współczesny świat – oparty na stereotypach, pełen hipokryzji i do przesady poprawny politycznie. W krzywym zwierciadle przedstawione są tu przede wszystkim elity intelektualne i świat mediów i show-biznesu, co dodaje produkcji dodatkowy smaczek (być może właśnie dlatego nie mogłam oderwać się od ekranu). I dowód na to, że zasada „fake it till you make it” (czyli w wolnym tłumaczeniu – „udawaj, aż ci się uda”), naprawdę działa. Do tego stopnia, że sprawy mogą wyrwać się spod kontroli. „Amerykańska fikcja” – fabuła „Amerykańska fikcja” to opowieść o pisarzu u progu kryzysu twórczego. Nie ze względu na brak talentu, czy obezwładniającą prokrastynację, ale to, jak jego twórczość jest odbierana przez innych. Gdy poznajemy Theloniousa Ellisona, dla przyjaciół Monka, czuje się przegrany. Choć od lat jest profesorem literatury angielskiej, jego metody nauczania, coraz częściej spotykają się z krytyką (za co zostaje wysłany na przymusowy urlop), a najnowsza książka, mimo że na swoim koncie ma już kilka, nie budzi zainteresowania wydawców. Zarzucają mu, że jest zbyt ambitna (czytaj: niszowa), ale przede wszystkim – „za mało czarna”, bo trzeba dodać, że Monk jest ciemnoskóry, co sprawia, że trudno mu wymknąć się stereotypom. Pewnego dnia postanawia więc wejść w konwencję. Wkurzony na środowisko literackie, które zachwyca się właśnie bestsellerem „We’s Lives In Da Ghetto” – klasyczną historią o nędzy czarnoskórej społeczności, napisaną przez (niezbyt oryginalną) konkurentkę Monka, dla żartu postanawia napisać powieść w podobnym stylu. Naszpikowaną stereotypami na temat ciemnoskórych i pełną wulgaryzmów. I dla żartu wysyła ją do prestiżowego wydawnictwa. Jak możecie się już domyślać, maszynopis momentalnie uznany zostaje za perełkę. Powieść zostaje wydana, zostaje bestsellerem i zostaje nominowana do prestiżowej nagrody literackiej. Sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli, co stopniowo zaczyna rujnować życie prywatne bohatera, prowadząc do finału, jakiego nie spodziewał się nikt. „Amerykańska fikcja” – opinie To właśnie zakończenie filmu jest jednym z jego największych atutów zdaniem internautów, którzy opisują je jako „brawurowe”. Pozytywnych opinii w sieci zresztą nie brakuje: „Rarytas. Cudowny skrzący się ironią humor. Uwielbiam i żałuję, że ze świecą szukać takiej jakości w kinie”; „Świetna puenta!”; „Dla mnie bomba”; „Świetny scenariusz. Dziękuję twórcom za fajny wieczór”; „Fajnie pokazana Ameryka w krzywym zwierciadle” – można przeczytać na filmweb.pl. Aż trudno uwierzyć, że „Amerykańska fikcja” ma tam ocenę 6,4 na 10, bo moim zdaniem to prawdziwe arcydzieło. Najlepiej zresztą przekonać się o tym samemu. Zachęca do tego także komentarz, który według mnie najlepiej oddaje, czym jest film, mianowicie: „Amerykańska fikcja”: Gdzie obejrzeć? [zwiastun] Film „Amerykańska fikcja” dostępny jest w streamingu. Ja (kilka miesięcy temu) obejrzałam go na Amazonie, a od niedawna dostępny jest również na platformie MAX. Na zachętę zobaczcie zwiastun. W roli głównej – znakomity Jeffrey Wright. View oEmbed on the source website
Ta historia jest tak dobra, że poświęcam jej każdą wolną chwilę. Doskonały kryminał
Seria o Sewerynie Zaorskim to jeden z tych kryminałów, które nie pozwalają o sobie zapomnieć. Remigiusz Mróz stworzył bohatera z krwi i kości, wplątując go w sieć mrocznych tajemnic, policyjnych śledztw i osobistych demonów. Efekt? Historia, od której trudno się oderwać – niezależnie od tego, czy czytasz ją w wersji papierowej, czy słuchasz jako audiobooka.
W tym artykule: 1. Seweryn Zaorski – kim jest bohater znanej serii Remigiusza Mroza? 2. Seria książek o Sewerynie Zaorskim 3. Seria książek o Sewerynie Zaorskim – dlaczego warto? 4. Seria książek o Sewerynie Zaorskim – gdzie posłuchać? Nie bez powodu fani celowo wydłużają drogę do domu, szukają pretekstu, by jeszcze chwilę posłuchać i odkładają słuchawki dopiero w ostateczności. Jeśli jeszcze nie znasz tej serii, pora sprawdzić, co sprawia, że tak wielu odbiorców nie potrafi przerwać tej historii w połowie. Seweryn Zaorski – kim jest bohater znanej serii Remigiusza Mroza? Seweryn Zaorski to bohater, którego trudno zaszufladkować. Z jednej strony – wybitny specjalista, który potrafi dostrzec szczegóły umykające innym. Z drugiej – człowiek uwikłany w własną przeszłość, pełną nierozwiązanych spraw i trudnych wyborów. Powrót do rodzinnego miasta nie jest dla niego jedynie zmianą adresu – to otwarcie drzwi do sekretów, które nigdy nie miały wyjść na światło dzienne. Remigiusz Mróz kreuje Zaorskiego jako postać złożoną, daleką od schematycznych protagonistów kryminałów. Jego historie to nie tylko zagadki kryminalne, ale też analiza moralnych dylematów, które nadają opowieści pożądanego w kryminałach pazura. W serii pojawiają się wątki społeczne i historyczne, które czynią ją czymś więcej niż tylko trzymającą w napięciu lekturą – to także zaproszenie do refleksji nad mechanizmami rządzącymi światem i ludzką naturą. Seria książek o Sewerynie Zaorskim Seria książek o Sewerynie Zaorskim składa się z pięciu tomów: „Listy zza grobu” – premiera 15 maja 2019, „Głosy z zaświatów” – premiera 29 stycznia 2020, „Szepty spoza nicości” – premiera 27 stycznia 2021, „Obrazy z przeszłości” – premiera 18 maja 2022, „Światła w popiołach” – premiera 11 października 2023. Każda z części stanowi osobną historię, jednak wspólnym mianownikiem pozostają losy Seweryna Zaorskiego oraz wątki kryminalne osadzone w tajemniczej atmosferze. Ten amerykański thriller spiskowy z Robertem De Niro nie da wam spokoju Ten serial będziecie chcieli obejrzeć od początku do końca za jednym razem. To pełen emocji i akcji thriller spiskowo-polityczny, który trzyma w napięciu. W roli głównej? Robert De Niro. Poznajcie szczegóły tej nowej produkcji. Seria książek o Sewerynie Zaorskim – dlaczego warto? Seria Remigiusza Mroza o Sewerynie Zaorskim to pełne napięcia thrillery kryminalne, które angażują czytelników od pierwszej do ostatniej strony. Każdy tom to nowa zagadka, a autor konsekwentnie podtrzymuje dynamiczne tempo akcji, nie pozwalając na chwilę wytchnienia. Wątki sensacyjne przeplatają się z osobistymi dramatami bohaterów, tworząc historię, która porusza i angażuje emocjonalnie. Kolejne odsłony serii budują napięcie nie tylko wokół śledztw, ale i życia prywatnego Seweryna Zaorskiego oraz Kai Burzyńskiej. Relacja tej dwójki, pełna napięć i niedopowiedzeń, to dodatkowy element przyciągający czytelników. Autor umiejętnie splata wątki z przeszłości z aktualnymi wydarzeniami, tworząc spójną i wielowymiarową narrację. Każda część dostarcza zarówno mocnych wrażeń, jak i nieoczekiwanych zwrotów akcji, a zakończenia często wprawiają czytelników w osłupienie. To seria, która porywa niczym rollercoaster – intensywna, nieprzewidywalna i pełna emocji. Seria książek o Sewerynie Zaorskim – gdzie posłuchać? Fani audiobooków mogą sięgnąć po serię o Sewerynie Zaorskim w wersji audio (czyta Marcin Dorociński) na popularnych platformach, takich jak Audioteka, Legimi czy BookBeat. To wygodna opcja dla tych, którzy lubią słuchać książek w drodze, podczas treningu czy w domowym zaciszu. Jeśli jednak preferujesz tradycyjne papierowe wydania, również znajdziesz je w księgarniach i bibliotekach. Wybór należy do ciebie. View oEmbed on the source website
Ten przepełniony sekretami kryminał wciągnął mnie tak, że nie byłam w stanie się oderwać. Z każdą kolejną minutą coraz lepszy
Jeśli należycie do fanów kryminałów i thrillerów, to ten tytuł powinien wam się spodobać. Ta książka przepełniona jest sekretami i zwrotami akcji, które powodują, że nie można się oderwać od czytania. Zarwane noce gwarantowane. Zobaczcie!
W tym artykule: „Wybaczam ci” – fabuła „Wybaczam ci” – recenzja „Wybaczam ci” – gdzie przeczytać i posłuchać? Remigiusz Mróz wie, co robi, jeśli chodzi o kryminały. Pierwszą książką autora, po którą sięgnęłam, była „Wybaczam ci” z 2021 roku. I muszę przyznać, że wciągnęła mnie ona od pierwszych stron. Do tego stopnia, że skończyłam ją w trzy wieczory. Ma w sobie wszystko, co powinien mieć dobry kryminał i thriller. Powieść czyta się z gulą w gardle i ze ściśniętym żołądkiem. Absolutnie polecam. „Wybaczam ci” – fabuła Fabuła kryminału koncentruje się na Inie Kobryn. Wiedzie ona uporządkowane, normalne życie. Ma dobrą pracę i kochającego męża Rafała, z którym starają się o dziecko. Nic nie wskazuje na to, że za moment w życiu kobiety rozpocznie się najgorszy koszmar. Wszystko zmienia się, gdy bohaterka znajduje na laptopie męża wiadomość od pewnej dziewczyny o treści „wybaczam ci”. Z początku nie przejmuje się nią zbyt bardzo, jednak gdy okazuje się, że tej nocy nadawczyni popełniła samobójstwo, Ina zaczyna nabierać podejrzeń. Szczególnie że do tragedii doszło w tym samym miejscu, w którym przebywał wtedy Rafał. Bohaterka chce odnaleźć wiadomość, jednak ta znika bez śladu. Tak samo, jak jej partner, który zapadł się pod ziemię. Ina, z pomocą przyjaciela z dzieciństwa, Gracjana, chce za wszelką cenę dotrzeć do prawdy. Po drodze odkrywa pełno sekretów, które ukrywał przed nią mąż. Bohaterka szybko zdaje sobie sprawę, że cały czas żyła w kłamstwie. Na tym jednak jej problemy się kończą… Kryminał Mroza przepełniony jest tajemnicami i owiany niepokojem. Zwrotów akcji zdecydowanie nie brakuje. To jedna z lepszych powieści polskiego autora. Dlaczego? Czytajcie dalej. „Wybaczam ci” – recenzja Z racji tego, że „Wybaczam ci” było pierwszą książką Mroza, po którą sięgnęłam, nie miałam zbyt dużych oczekiwań. Oczywiście wiedziałam, że jest on świetnym autorem, dlatego spodziewałam się angażującej lektury. Dostałam znacznie więcej. Kryminał nie potrzebuje czasu, aby się rozkręcić (tak, jak to czasem bywa). Tutaj (dynamiczna) akcja rozpoczyna się właściwie po kilku stronach. Powoduje to, że już od samego początku nie można się oderwać. A im dalej w las, tym lepiej. Ilość zwrotów akcji i napięcia jest naprawdę ogromna. Gdy myślimy, że dana sprawa się wyjaśniła, okazuje się, że nie jesteśmy nawet blisko jej rozwiązania. Każdy rozdział kończy się w ten sposób, że trzeba przeczytać następny, bo to właśnie w nim czekają odpowiedzi na nurtujące nas pytania. „Wybaczam ci” przepełnione jest sekretami. Naprawdę mrocznymi sekretami. Każdy skrywa jakąś tajemnicę. Zakończenie książki absolutnie wciska w fotel. Wszystkie kwestie wyjaśniają się właśnie na kilku ostatnich stronach i rozładowują napięcie budowane przez cały czas czytania. Historia jest dość zawikłana, składa się na nią dużo wątków, także tych z przeszłości, przez co można mieć wrażenie, że trudno się w nich połapać. Jednak wszystko składa się w jedną, spójną całość pod koniec. Bohaterowie są dobrze zarysowani, wzbudzają emocje. Można ich lubić lub nie. Nie są transparentni. I choć nie wiemy o nich zbyt dużo, to czujemy, że ich znamy. Jednym z głównych wątków książki jest relacja między Iną a Gracjanem. Są przyjaciółmi z dzieciństwa, mają własne przezwiska, przekomarzają się, można nawet odnieść wrażenie, że się nie lubią. To jednak nie jest prawda. Gracjan jest przy głównej bohaterce przez cały czas, pomaga jej i wspiera w najtrudniejszym momencie jej życia. Komplikacje powoduje fakt, że jest on partnerem jej siostry — Julii, która jest oczywiście zazdrosna o relację ukochanego z Iną. Czy ma ku temu powody…? Wydawać by się mogło idealny Gracjan, również ma własne tajemnice, o które nie podejrzewają go najbliższe mu kobiety. Po przeczytaniu ostatniej strony musiałam zbierać szczękę z podłogi. Zdecydowanie nie spodziewałam się takiego zakończenia i obrotu spraw. Absolutnie nie niszczy ono całej książki, nie jest nierealne czy naciągane. Mróz zaplanował to w naprawdę dobry sposób. Oczywiście po takiej lekturze chce się więcej. I mam dla was świetną wiadomość. Jeśli, tak, jak ja, przepadliście, dostępna jest druga część książki – „Nie ufaj mu”, która światło dzienne ujrzała w 2022 roku. Przeczytałam ją z nie mniejszym zaciekawieniem i emocjami. Jej fabuła skupia się nieco bardziej na Gracjanie. Poznajemy go (i jego mroczne sekrety) lepiej. Zdecydowanie nie spodziewacie się tego, co skrywa bohater. Po cichu liczę, że „Wybaczam ci” zostanie zekranizowane. Uważam, że mógłby być z tego świetny serial lub film. A ja mam już nawet swoje typy odnośnie tego, kto mógłby pojawić się w obsadzie. „Wybaczam ci” – gdzie przeczytać i posłuchać? Powieść dostępna jest oczywiście w formie papierowej i kupicie ją w większości sklepów z książkami. Jeśli jesteście zwolennikami e-booków, przeczytacie ją w BookBeat. Tam też posłuchacie jej w formie audiobooka (czytają Agnieszka Więdłocha i Antoni Pawlicki). „Wybaczam ci” dostępne jest również w Audiotece i Storytel. Naprawdę warto.
Poltergeist nadchodzi w mistrzowskim thrillerze! Oto mroczne miasteczko Wątlica, gdzie narodziło się zło
Audiobooki podbijają rynek, zdobywając coraz większe uznanie wśród miłośników mocnych wrażeń i pasjonujących historii. Ich popularność to zasługa nie tylko fascynujących fabuł, ale także wyjątkowych interpretacji najlepszych lektorów. A gdy za mikrofonem staje Filip Kosior, jeden z najbardziej cenionych głosów w Polsce, możemy być pewni, że czeka nas prawdziwa uczta dla uszu.
W tym artykule: 1. „Wilczyca. Laura Wilk. Tom 2” – fabuła 2. „Wilczyca. Laura Wilk. Tom 2” – o autorze 3. „Wilczyca. Laura Wilk. Tom 2” – gdzie posłuchać? Tym razem Filip Kosior wciela się w role bohaterów mrocznego thrillera, w którym bezwzględny morderca, znany jako Poltergeist, zmusza komisarz Laurę Wilk i aspiranta Dominika Bielczyka do zmierzenia się z własnymi demonami. To pełna napięcia opowieść, która nie tylko mrozi krew w żyłach, ale też zaskakuje psychologiczną głębią i niespodziewanymi zwrotami akcji. Idealna propozycja dla fanów audiobooków kryminalnych i nie tylko. „Wilczyca. Laura Wilk. Tom 2” – fabuła Drugi tom serii o komisarz Laurze Wilk autorstwa Mieczysława Gorzki to opowieść, która przenosi słuchaczy w świat brutalnych zbrodni i skomplikowanych relacji międzyludzkich. Audiobook w interpretacji Filipa Kosiora, jednego z najpopularniejszych lektorów w Polsce, dostępny jest na platformie Audioteka. W tej części komisarz Laura Wilk zmaga się z bezlitosnym seryjnym mordercą, znanym jako Poltergeist. Jej wysiłki, by go schwytać, są utrudnione przez napiętą współpracę z młodszym aspirantem Dominikiem Bielczykiem, który specjalizuje się w ściganiu takich przestępców. W miarę jak kolejne tajemnice wychodzą na jaw, a brak zaufania pogłębia się, zabójca uderza bezpośrednio w Laurę, stawiając ją w coraz trudniejszej sytuacji. Równolegle Ariel Lesiecki wraca do swojej rodzinnej miejscowości Wątlica, by zmierzyć się z traumatyczną przeszłością. To, co odkrywa, nie tylko wstrząsa nim do głębi, ale także zmusza do walki o przetrwanie z tym samym bezwzględnym mordercą. Wilk i Lesiecki trafiają w miejsce, gdzie wszystko się zaczęło. Nieświadomi, że Poltergeist czeka już na nich, gotów na kolejny ruch. Dla fanów kryminałów i thrillerów, którzy cenią zarówno trzymającą w napięciu fabułę, jak i mistrzowską narrację, ten audiobook to pozycja obowiązkowa. Polski thriller, jakiego jeszcze nie było! Brutalne zbrodnie i mityczna zemsta słowiańskiej Rusałki „Sprawa Rusałki” to nowy audioserial kryminalny opowiadający o zbrodniach nad poznańskim jeziorem. Jedna z miejscowych policjantek ma teorię, która budzi niepokój... Czy mit o słowiańskim demonie rzeczywiście ma związek z morderstwami? „Wilczyca. Laura Wilk. Tom 2” – o autorze Mieczysław Gorzka to polski pisarz, ekonomista i przedsiębiorca, urodzony w 1969 roku w Środzie Śląskiej. Autor licznych powieści kryminalnych, thrillerów, horrorów oraz literatury sensacyjnej i fantastycznej, od lat mieszka i tworzy we Wrocławiu. Swoją literacką karierę rozpoczął z pasji do czytania, która towarzyszyła mu od najmłodszych lat. Pierwszą powieść „Martwy sad” napisał w 2012 roku, jednak na jej publikację musiał czekać aż do 2019 roku. Książka ta stała się początkiem trylogii kryminalnej „Cienie przeszłości”, która szybko zdobyła uznanie czytelników. Kolejne cykle: „Wściekłe psy” czy „Wilczyca”, umocniły jego pozycję jako jednego z najbardziej utalentowanych autorów współczesnego polskiego kryminału. Inspirację do tworzenia czerpie między innymi od takich twórców jak Jo Nesbø, co widać w jego zamiłowaniu do skomplikowanych intryg i wielowymiarowych bohaterów. „Wilczyca. Laura Wilk. Tom 2” to jego kolejna mistrzowska produkcja, w której mroczna atmosfera i napięcie prowadzą słuchaczy przez pełną zwrotów akcji opowieść. Dzięki wyjątkowemu stylowi pisania i talentowi do budowania napięcia, Mieczysław Gorzka zyskał liczne grono fanów, którzy cenią jego twórczość za głębię psychologiczną postaci i doskonale skonstruowane fabuły. „Wilczyca. Laura Wilk. Tom 2” – gdzie posłuchać? „Wilczyca. Laura Wilk. Tom 2” jest dostępny na platformie Audioteka, gdzie możemy również przeczytać opinie słuchaczy na jego temat.
Dua Lipa przeprowadziła wywiad z Olgą Tokarczuk! Piosenkarka uwielbia twórczość polskiej noblistki
Dua Lipa i Olga Tokarczuk w jednym wywiadzie? Tak! I przeprowadziła go sama piosenkarka, która, jak się okazało, jest ogromną fanką pisarki. Absolutnie nie spodziewałyśmy się takiego połączenia, ale już je uwielbiamy. Posłuchajcie rozmowy tych dwóch inspirujących kobiet.
W tym artykule: Dua Lipa w rozmowie z Olgą Tokarczuk: „Jestem ogromną fanką” Dua Lipa promuje „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk Z wywiadu, którego Olga Tokarczuk udzieliła Dua Lipie możemy dowiedzieć się nieco więcej na temat książki „Prowadź swój pług przez kości umarłych”. To właśnie o niej (w głównej mierze) rozmawiały artystki. Wokalistka nie ukrywała, jak bardzo zafascynowana jest twórczością Polki. Tej rozmowy po prostu trzeba posłuchać. Dua Lipa w rozmowie z Olgą Tokarczuk: „Jestem ogromną fanką” - Jestem taka szczęśliwa, że mogę z tobą porozmawiać – zaczęła swój wywiad Dua. – Jestem ogromną fanką twojej książki. Na samym początku wyznała również, że jej przyjaciel, który pracuje w wydawnictwie podarował jej kilka powieści, wśród których znalazła się też ta polskiej autorki. Tokarczuk wyznała, że z kontrowersyjnym tytułem „Prowadź swój pług przez kości umarłych” był problem. Wydawca powiedział jej, że niemożliwym będzie sprzedać taką książkę. Lipa szybko dodała jednak, że dzieło polskiej pisarki i tak jest hitem. Nie kryła zafascynowania i szczęścia, że mogła porozmawiać z autorką jednej z jej ulubionych książek. - Byłam kompletnie oczarowana. Aż do ostatniej strony – przyznała gwiazda. Całą rozmowę (o książkach, astrologii, filozofii, zwierzętach i innych) obejrzycie poniżej. Warto! View oEmbed on the source website Dua Lipa promuje „Prowadź swój pług przez kości umarłych” Olgi Tokarczuk Wywiad to niejedyny raz, kiedy Dua Lipa polecała „Prowadź swój pług przez kości umarłych”. W połowie grudnia artystka opublikowała na Instagramie swojego kącika literackiego post w całości poświęcony wspomnianej książce Olgi Tokarczuk. Na zdjęciach pozuje z powieścią. Wtedy zapowiedziała też, że w styczniu ukaże się materiał, który możemy już oglądać w internecie. Jesteśmy absolutnymi fankami tego duetu. Girls’ power!
Ten szpiegowski thriller jest inny niż wszystkie, majstersztyk! Genialny Olaf Lubaszenko i Grzegorz Damięcki
Grzegorz Damięcki, Krzysztof Gosztyła, Olaf Lubaszenko – te i wiele innych znanych nazwisk wystąpiło w niezwykłym audiobooku pt. „Plac Senacki godzina osiemnasta”. Produkcja ta powstała na podstawie bestsellera Vincenta V. Severskiego i spodoba się nie tylko fanom historii szpiegowskich.
W tym artykule: 1. „Plac Senacki godzina osiemnasta” – fabuła 2. „Plac Senacki godzina osiemnasta” – dlaczego warto wysłuchać? 3. „Plac Senacki godzina osiemnasta” – opinie 4. „Plac Senacki godzina osiemnasta” – gdzie posłuchać? Na pierwszy rzut oka historia może wydawać się skomplikowana i przez to mało interesująca. Jednak nie dajcie się zwieść. To naprawdę niesamowicie wciągająca produkcja szpiegowska. Fabuła robi wrażenie, a gdy dodamy do tego wybitną pracę aktorów i narratora – to mamy majstersztyk! „Plac Senacki godzina osiemnasta” – fabuła W październiku 1990 roku Helsinki stają się centrum operacji wywiadowczych. Na tle upadającego Związku Radzieckiego agent MI6, Martin dociera na Plac Senacki, miejsce, gdzie splatają się losy wielkich mocarstw. W cieniu monumentalnej katedry i wśród surowej, nordyckiej architektury rozpoczyna się gra pełna napięcia. Każdy krok, każda decyzja Martina może wpłynąć na równowagę sił światowych, podczas gdy w oddali Dymitr Doński, najpotężniejszy okręt podwodny świata, nieprzerwanie mknie ku nieznanemu przeznaczeniu. „Plac Senacki godzina osiemnasta” – dlaczego warto wysłuchać? Ciekawa fabuła to na pewno główny argument, dla którego warto sięgnąć po tę książkę. Przewagą audiobooka są z pewnością genialne role m.in. Grzegorza Damięckiego, który wcielił się w Martina w latach 90. Głos bohatera z 2021 roku podłożył sam autor tj. Vincent B. Severski. Narratorem został równie genialny Krzysztof Gosztyła. W produkcji usłyszymy również Olafa Lubaszenko, Arkadiusza Janiczka czy Kazimierza Kaczora. Polski thriller, jakiego jeszcze nie było! Brutalne zbrodnie i mityczna zemsta słowiańskiej Rusałki „Sprawa Rusałki” to nowy audioserial kryminalny opowiadający o zbrodniach nad poznańskim jeziorem. Jedna z miejscowych policjantek ma teorię, która budzi niepokój... Czy mit o słowiańskim demonie rzeczywiście ma związek z morderstwami? „Plac Senacki godzina osiemnasta” – opinie Słuchacze bardzo chwalą ww. audiobook. Iga, na stronie Audioteki, pisze tak: Na Facebooku pod postem ogłaszającym publikację słuchowiska „Plac Senacki godzina osiemnasta” Barbara docenia narratora. Pojawia się też sporo głosów o samym autorze. Stefan wspomina: „Plac Senacki godzina osiemnasta” – gdzie posłuchać? Produkcję „Plac Senacki godzina osiemnasta” znajdziesz w Audiotece. Możesz wykupić do niej pojedynczy dostęp lub skorzystać z niego w ramach Audioteka Klub. Na YouTubie dostępny jest darmowy fragment, sprawdź: View oEmbed on the source website
Tajemnica zatopionego dziedzictwa. Ten thriller z elementami fantastyki nie pozwala odetchnąć aż do finału
„Gen Atlantydzki” to początek trylogii „Zagadka pochodzenia”. Książka osiągnęła sprzedaż przekraczającą milion egzemplarzy, została przetłumaczona na 20 języków, a wkrótce doczeka się ekranizacji. Już teraz poznajcie tę historię.
W tym artykule: 1. „Gen Atlantydzki” – fabuła 2. „Gen Atlantydzki” – recenzja 3. „Gen Atlantydzki” – gdzie posłuchać? 4. „Gen Atlantydzki” – opinie „Gen Atlantydzki”, autorstwa A.G. Riddle'a wciąga od pierwszej strony i nie pozwala odetchnąć aż do finału. Historia, osadzona w cieniu mitów i naukowych odkryć, jest wyjątkowa. Fabuła, łącząca współczesne realia z tajemnicami starożytności, toczy się w zawrotnym tempie, a bohaterowie zmuszają nas do refleksji nad granicami ludzkiej wiedzy i moralności. „Gen Atlantydzki” – fabuła „Gen Atlantydzki” to pierwsza część trylogii „Zagadka pochodzenia” opowiadającej o jednej z największych tajemnic wszech czasów – historii pochodzenia człowieka. Historia rozpoczyna się od pozornie mało niezwykłego wydarzenia: znaleziska archeologicznego na dnie Atlantyku. Ekipa naukowców odkrywa fragmenty, które mogą zmienić nasze spojrzenie na przeszłość – artefakty związane z legendarną Atlantydą. Wśród nich znajduje się tajemniczy kod genetyczny, który wskazuje na istnienie zaawansowanej cywilizacji. Wkrótce badania przybierają dramatyczny obrót, gdy odkrycie zaczyna interesować nie tylko naukowców, ale również międzynarodowe korporacje i agencje wywiadowcze. Głównym bohaterem jest doktor Nathan Drake, genetyk o burzliwej przeszłości, który zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, gdy okazuje się, że kod może mieć potencjał do zmiany przyszłości ludzkości – na lepsze lub gorsze. Wraz z tajemniczą archeolożką i enigmatycznym agentem wywiadu, Nathan wyrusza w podróż, która prowadzi ich przez oceaniczne głębiny, opuszczone laboratoria i zapomniane miasta. W tle nieustannie przewija się pytanie: czy warto ujawnić sekret, który może zmienić bieg historii? „Gen Atlantydzki” – recenzja „Gen Atlantydzki” łączy w sobie to, co najlepsze w literaturze sensacyjnej: szybkie tempo, fascynujące tło historyczne i bohaterów, którzy są zarazem ludzcy, jak i niezwykle inspirujący. Fabuła jest zgrabnie skonstruowana. Autor z mistrzowską precyzją stopniuje napięcie, prowadząc czytelnika przez kolejne warstwy zagadek. Szczególnie imponujące są opisy technologii i naukowych odkryć, które sprawiają, że historia wydaje się niepokojąco wiarygodna. Autor zadaje trudne pytania: czy ludzkość jest gotowa na poznanie prawdy o swoim pochodzeniu? Czy etyka powinna ustępować przed postępem naukowym? Odpowiedzi pozostawia czytelnikowi, sprawiając, że powieść rezonuje jeszcze długo po jej zakończeniu. Jednym z największych atutów powieści są jej bohaterowie. Nathan to postać złożona, balansująca między powinnością a pragnieniem odkrycia prawdy. I to on zdecydowanie jest najjaśniejszą postacią serii. Wersja audio tej historii to prawdziwa uczta dla fanów audiobooków. Narracja prowadzona z doskonałym wyczuciem, a głos lektora, aktora Mariusza Bonaszewskiego podkręca napięcie i uwydatnia emocje bohaterów. „Gen Atlantydzki” – gdzie posłuchać? „Gen Atlantydzki” w formie audiobooka dostępny jest w Audiotece. Możesz wykupić tam również jednorazowy dostęp do produkcji, którą czyta Mariusz Bonaszewski. Powieść została przetłumaczona na język polski przez Zuzannę Buczek. Słuchowisko trwa 17 godzin. W ramach serii „Zagadka pochodzenia”, oprócz „Genu Atlantydzkiego” dostępne są również dwie części: „Atlantydzka zaraza” i „Atlantydzki świat”. „Gen Atlantydzki” – opinie „Gen Atlantydzki” zbiera fantastyczne recenzje. Poniżej kilka z tych, które zdecydowanie zachęcają do zapoznania się z serią. Świetna książka. Trochę sensacji, trochę fantastyki i SF złożone w dobrą całość. Sporo przeplatających się wątków i przeskoków akcji może stworzyć wrażenie chaosu ale uważny słuchacz/czytelnik wyłapie co trzeba. Pan Mariusz Bonaszewski dobrze wpasował się w historię swoją interpretacją. Jakby sam to wszystko przeszedł, a teraz nieco zmęczony tymi przeżyciami składa raport w centrali. Bez wahania sięgam po kolejną część – zapewnia Przemysław w swojej opinii na stronie Audioteki. Cała trylogia super! Akcja rusza z kopyta od pierwszych minut pierwszej części trylogii, aby zwolnić w ostatniej minucie ostatniej części. Wiele zaskakujących zwrotów akcji. Nie wszystko jest tym, na co wygląda. Autor ciekawie łączy wydarzenia z przeszłości na użytek historii. Niby to sci-fi, ale jakże realne. Pomimo, że książka broni się sama, to wiele odcieni wnosi mroczny głos p. Bonaszewskiego – czytamy w recenzji Marka, zamieszczonej w Audiotece. Kolejne części trylogii – „Atlantydzka zaraza” oraz „Atlantydzki świat” również dostępne są w formie tradycyjnej książki, e-booka i audiobooka czytanego przez aktora, Mariusza Bonaszewskiego.
Sensacyjny kryminał polskiego twórcy! Bezimienny wciągnie was w świat, gdzie zło czai się wszędzie
„Nie ma nic ważniejszego niż rodzina. Chyba że w grę wchodzą wielkie pieniądze” – tak „Rodzinny interes” Wojciecha Chmielarza przedstawia w pierwszych słowach Audioteka. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę lub audiobooka?
W tym artykule: „Rodzinny interes” – fabuła „Rodzinny interes” – opinie „Rodzinny interes” – gdzie posłuchać? Wojciech Chmielarz – o autorze „Rodzinny interes” to kolejna książka z serii „Bezimienny”. Czy odniesie równie duży sukces, co „Prosta sprawa”, „Dług honorowy” oraz „Zwykła przyzwoitość”? „Rodzinny interes” – fabuła Zimowy krajobraz Wyspy Wolin zdaje się idealną scenerią do snucia tajemniczych opowieści. W styczniowym chłodzie, gdy polskie wybrzeże świeci pustkami, Bezimienny – bohater bez przeszłości – ponownie wkracza w świat pełen niebezpieczeństw. Poszukując zaginionego przed pięcioma laty chłopaka, trafia na ślad niejakiego Wikta, który pojawia się równie szybko, co znika – w niejasnych okolicznościach. Tymczasem głęboko w lasach Wolińskiego Parku Narodowego przetrzymywana jest młoda dziewczyna. Pilnowana przez ludzi tajemniczego Barabasza planuje desperacką ucieczkę, nie zdając sobie sprawy, że jej los wkrótce splecie się z działaniami Bezimiennego. Jakby tego było mało, stawką w tej niebezpiecznej grze staje się pendrive, którego wartość wycenia się na zawrotne pół miliarda dolarów. Czwarta część serii Wojciecha Chmielarza z mistrzowską precyzją kontynuuje wątek Bezimiennego. Wplata go w sieć intryg, brutalnych pojedynków i mrocznych tajemnic. Wciągająca fabuła odkrywa kolejne warstwy mroku, w których każda odpowiedź rodzi jeszcze więcej pytań. „Rodzinny interes” to kryminał, który nie pozwala oderwać się od lektury – pełen akcji, emocji i niespodziewanych zwrotów. Genialny kryminał Remigiusza Mroza. „Kiedy wszystko inne zniknie, zostaną po nas tylko kości” Lubicie historie pełne zwrotów akcji, które trzymają w napięciu, a jednocześnie potrafią wzruszyć i sprawić przyjemność? W takim razie musicie posłuchać audiobooka „Cienie pośród mroku”, którego lektorem jest Paweł Małaszyński. Poznajcie szczegóły. „Rodzinny interes” – opinie Jeśli jesteście ciekawe i ciekawi opinii osób, które miały już okazję zatracić się w „Rodzinnym interesie”, to warto zasięgnąć ich na stronie internetowej Audioteki. Bożena pisze o niej tak: Internautka Aneta uważa, że to książka, której słucha się na raz: Użytkowniczka Jania chwali także lektora, którym jest Przemysław Bluszcz: „Rodzinny interes” – gdzie posłuchać? Audiobooka możesz posłuchać na platformie Audioteka. Twórcy umożliwiają wykupienie jednorazowego dostępu. Zachęcamy do przesłuchania fragmentu tej wciągającej historii. View oEmbed on the source website Wojciech Chmielarz – o autorze Wojciech Chmielarz (ur. 21 marca 1984 w Gliwicach) to jeden z najbardziej cenionych współczesnych polskich pisarzy kryminalnych. Autor bestsellerowych serii, takich jak cykl o komisarzu Jakubie Mortce czy opowieści o Bezimiennym, które zdobyły uznanie zarówno wśród czytelników, jak i krytyków. Laureat wielu prestiżowych nagród, w tym Nagrody Wielkiego Kalibru za powieść „Przejęcie” oraz Złotego Pocisku za „Żmijowisko” – książkę, która została również przeniesiona na ekran w formie serialu. Jego talent narracyjny i umiejętność budowania napięcia wielokrotnie zaowocowały również Grand Prix Festiwalu Kryminalna Warszawa za „Dług honorowy” czy Nagrodą Kryminalnej Piły za „Długą noc”. Chmielarz to nie tylko pisarz, ale i doświadczony dziennikarz, który współpracował z takimi tytułami jak „Polityka”, „Puls Biznesu” czy „Nowa Fantastyka”. Autor jest znany z precyzji w kreowaniu bohaterów i realistycznego przedstawiania świata, co sprawia, że jego książki są nie tylko wciągającymi thrillerami, ale i błyskotliwą analizą ludzkiej psychiki i współczesnych problemów społecznych.
To najbardziej pożądana produkcja 2025 roku! Pasjonująca opowieść, którą pokochały miliony ludzi
Podcasty i audiobooki z roku na rok cieszą się coraz większym zainteresowaniem. Audioteka, platforma udostępniająca profesjonalne słuchowiska, zapowiedziała już najbardziej wyczekiwaną produkcję 2025 roku. Co to będzie?
W tym artykule: 1. „Słup ognia” – fabuła 2. Audiobook „Słup ognia” – od kiedy dostępny? 3. Autor książki „Słup ognia” Ken Follett – kim jest? 4. Audiobooki – dlaczego warto po nie sięgnąć? Audioteka zapowiedziała właśnie słuchowisko pt. „Słup ognia”, które jest trzecią częścią popularnej sagi Kena Folletta. Dwie pierwsze - „Filary Ziemi” oraz „Świat bez końca” - zdobyły uznanie zarówno krytyków jak i czytelników. Nakłady książek brytyjskiego pisarza przekroczyły 100 milionów egzemplarzy! „Słup ognia” – fabuła O czym jest „Słup ognia”, którego w wersji do odsłuchu oczekuje tak wielu miłośników prozy? Autor Ken Follett wprowadza nas w dramatyczne realia XVI-wiecznej Europy, gdzie religijne podziały stają się areną walk o władzę. Akcja rozpoczyna się w 1558 roku, kiedy młody Ned Willard powraca do rodzinnego Kingsbridge, by odkryć, że jego świat został wywrócony do góry nogami. Ukochana Margery ma zostać wydana za mąż, a miasto ogarnia fala krwawych prześladowań. Stosy płoną, a konflikt między katolikami a protestantami rozlewa się na całą Europę, od Edynburga po Paryż. Ned, wierny ideałom tolerancji, podejmuje służbę u nowej królowej Elżbiety I, która obiecała panowanie bez prześladowań religijnych. Jego misja nie jest łatwa – tajne zadania i starcie z wrogami zmuszają go do walki nie tylko o swoje przekonania, ale i o życie. „Słup ognia” to pasjonująca opowieść o miłości, zdradzie i politycznych intrygach, w której Follett splata historyczne realia z napięciem godnym najlepszych powieści szpiegowskich. Genialny kryminał Remigiusza Mroza. „Kiedy wszystko inne zniknie, zostaną po nas tylko kości” Lubicie historie pełne zwrotów akcji, które trzymają w napięciu, a jednocześnie potrafią wzruszyć i sprawić przyjemność? W takim razie musicie posłuchać audiobooka „Cienie pośród mroku”, którego lektorem jest Paweł Małaszyński. Poznajcie szczegóły. Audiobook „Słup ognia” – od kiedy dostępny? Audioteka ogłosiła w podsumowaniu 2024, że słuchowisko „Słup ognia” będzie dostępne w 2025 roku. Niestety nie znamy jeszcze dokładnej daty publikacji. Nie wiemy również, czy poczyniono już jakieś prace nad wyprodukowaniem audiobooka. Na pewno, gdy będą znane szczegóły, twórcy podzielą się nimi w mediach społecznościowych. Autor książki „Słup ognia” Ken Follett – kim jest? Ken Follett, autor pozycji „Słup ognia”, to jeden z najpopularniejszych brytyjskich pisarzy, który zdobył serca czytelników na całym świecie swoimi thrillerami, powieściami szpiegowskimi i historycznymi. Urodził się 5 czerwca 1949 roku w Cardiff, a jego literacka kariera rozpoczęła się od… istotnej dla niego potrzeby – pierwszą książkę napisał, by sfinansować naprawę samochodu. Prawdziwą sławę przyniosła mu powieść „Igła” z 1978 roku, nagrodzona prestiżową Nagrodą im. Edgara Allana Poe. Twórczość Folletta łączy dbałość o historyczne detale z wciągającą akcją. Wiele jego dzieł odwołuje się do wydarzeń II wojny światowej, choć jedną z najbardziej cenionych serii są „Filary Ziemi” – cykl osadzony w średniowieczu. Książki autora sprzedały się w nakładzie przekraczającym 100 milionów egzemplarzy i były inspiracją dla adaptacji filmowych oraz serialowych. Prywatnie Follett jest zaangażowany w działalność polityczną, a jego żona, Barbara Follett przez wiele lat była aktywną członkinią brytyjskiego parlamentu. Ken, poza pisaniem, gra na basie w zespołach muzycznych, co zdradza jego wszechstronne zainteresowania. Jego książki to pozycje obowiązkowe dla miłośników literatury, w której historia i emocje spotykają się w najlepszym stylu. Narratorem audiobooków tego autora, zarówno „Filarów Ziemi” jak i „Świata bez końca”, jest Krzysztof Gosztyła. W pozostałych rolach możemy posłuchać m.in. Aleksandry Hamkało, Danuty Stenki, Marcina Bosaka, Wiktora Zborowskiego, Michała Żurawskiego, Piotra Cyrwusa czy Katarzyny Herman. Audiobooki – dlaczego warto po nie sięgnąć? Nie słuchałeś do tej pory audiobooków? Czas to nadrobić! Ja sięgam po nie od dawna i towarzyszą mi podczas jazdy samochodem, spacerów z psami, treningów czy sprzątania (podobnie jak podcasty). Warto pamiętać, że współczesne audiobooki to bardzo profesjonalne produkcje. Głos lektora buduje emocje, a efekty dźwiękowe tworzą wyjątkowy klimat. Tego typu słuchowiska rozwijają wyobraźnię, ułatwiają obcowanie z literaturą nawet wtedy, gdy brakuje czasu na tradycyjną lekturę.
Genialny kryminał Remigiusza Mroza. „Kiedy wszystko inne zniknie, zostaną po nas tylko kości”
Lubicie historie pełne zwrotów akcji, które trzymają w napięciu, a jednocześnie potrafią wzruszyć i sprawić przyjemność? W takim razie musicie posłuchać audiobooka „Cienie pośród mroku”, którego lektorem jest Paweł Małaszyński. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: 1. „Cienie pośród mroku” – fabuła 2. „Cienie pośród mroku” – recenzje 3. „Cienie pośród mroku” – gdzie posłuchać? „Cienie pośród mroku” to powieść kryminalna Remigiusza Mroza. Warto jednak skonsumować tę historię w formie audiobooka. Dlaczego? Odpowiedź znajdziecie w dalszej części tekstu. Spoiler: Będziecie zachwyceni! „Cienie pośród mroku” – fabuła „Kiedy wszystko inne zniknie, zostaną po nas tylko kości” – to zdanie, które czytamy w powieści „Cienie pośród mroku”, świetnie obrazuje klimat powieści. Jej głównymi bohaterami są Seweryn oraz Burza, którzy po przejściach, na nowo budują swoje życie. Zamieszkali razem i zaczęli tworzyć rodzinę. Próbują odnaleźć się w tej patchworkowej rzeczywistości. Uczą się bycia ze sobą i pomału odnajdują spokój. Nic nie wskazuje na to, że coś potoczy się nie po ich myśli. Wszystko zaczęło się właśnie układać. Do czasu – wkrótce bowiem spada na nich nawałnica. W Żeromicach, w których mieszkają, zostają odnalezione ludzkie kości. Archeolodzy są przekonani, że to szczątki jakich wiele, tym bardziej że w okolicy lokalizowano ich całkiem sporo. Seweryn zostaje poproszony o pomoc w określeniu kodu i pochodzenia kości. Bohater szybko odkrywa, że od teraz życie zarówno jego, jak i Burzy, nie będzie takie jak wcześniej. Polska adaptacja bestsellera Harlana Cobena pełna kłamstw i tajemnic. To hitowa produkcja z gwiazdorską obsadą Druga polska ekranizacja kryminału Harlana Cobena z gwiazdorską obsadą zachwyciła samego twórcę oryginału. Zdradził, który odcinek serialu jest jego ulubionym. O tej produkcji było i jeszcze długo będzie głośno. Zobaczcie! „Cienie pośród mroku” – recenzje „Cienie pośród mroku” to końcówka serii o przygodach Seweryna Zaorskiego. Sama książka określana jest przez odbiorców jako majstersztyk. Monika na stronie Empiku tak recenzuje powieść: Pojawiły się też jednak zarzuty, że w kryminale za dużo jest wątków romansowych. Irena napisała tak: A jakie są opinie na temat samego audiobooka, którego lektorem jest aktor Paweł Małaszyński? Sylwia na stronie audioteki napisała tak: „Cienie pośród mroku” - gdzie posłuchać? Audiobooka „Cienie pośród mroku” możecie posłuchać w audiotece wykupując pojedynczy dostęp albo przystępując do Audioteka Klub, dzięki któremu będziecie mieć dostęp do tysięcy tytułów w bardzo atrakcyjnej cenie. Skusicie się?
Niespodzianka dla fanów produkcji szpiegowskich! „Zamęt” ci nie odpuści i wciągnie na wiele godzin
Uwielbiasz powieści szpiegowskie? Mamy dla ciebie dobrą wiadomość. Dostępne są audiobooki doskonałego Vincenta V. Severskigo. Szczególnie godna uwagi jest produkcja „Zamęt”. W rolach głównych usłyszymy tutaj m.in. Martę Żmudę-Trzebiatowską, Krzysztofa Gosztyłę i Grzegorza Damięckiego.
W tym artykule: 1. „Zamęt” – fabuła 2. „Zamęt” – dlaczego warto posłuchać 3. „Zamęt” – opinie 4. „Zamęt” – gdzie posłuchać? W produkcji „Zamęt” wystąpił sam Vincent V. Severski. Audiobook dostępny jest w ramach subskrypcji Audioteka Klub. O czym dokładnie opowiada? Sprawdź w dalszej części tekstu! „Zamęt” – fabuła „Zamęt” to pierwsza powieść szpiegowska, która została zrealizowana jako superprodukcja. Opowiada o polskim biznesmenie, który został porwany przez talibów w Pakistanie. Na ratunek rusza tajna jednostka Agencji Wywiadu „Sekcja”. Szybko okazuje się jednak, że nie chodzi jedynie o uwolnienie mężczyzny. To część dużego planu, w który zaangażowano wywiady z wielu państw. Dochodzi do poważnych rozgrywek na międzynarodowej arenie politycznej. „Sekcję” prowadzą Monika, Dima, Ela i Witek. Narażając swoje życie, przemierzają Grecję, Rosję, Pakistan i RPA, aby rozwiązać tę trudną zagadkę szpiegowską. Czy im się uda? „Zamęt” – dlaczego warto posłuchać Interesująca fabuła to na pewno jeden z największych walorów „Zamętu”. Warto wspomnieć jeszcze o innych zaletach. Mamy tutaj profesjonalnie przygotowane słuchowisko na 59 głosów, w którym uczestniczy Vincent V. Severski. Historia brzmi bardzo autentycznie. Autor postarał się, aby jak najlepiej zaprezentować kulisy szpiegowskiej działalności. I wreszcie aktorzy – głosy Żmudy-Trzebiatowskiej, Krzysztofa Gosztyły czy Andrzeja Ferenca doskonale pasują do klimatu tej zagadkowej historii. Nowy polski kryminał to adaptacja pełnego tajemnic bestsellera Katarzyny Bondy. Zapowiada się mrocznie Świetna wiadomość dla fanów kryminałów Katarzyny Bondy. Bestseller autorki doczeka się ekranizacji. Właśnie ruszyły pracę nad tajemniczą i pełną mroku adaptacją jednego z największych hitów pisarki. Poznajcie szczegóły. „Zamęt” – opinie Na stronie Audioteki można znaleźć mnóstwo opinii na temat „Zamętu”. Większość to pozytywne recenzje. Np. Marcin pisze o audiobooku tak: Zdzisiek nie wypowiedział się jednak do końca pozytywnie. Jego zdaniem sama produkcja jest świetna, ale sama książka nieco sztuczna i przez to nudna w odbiorze. „Zamęt” – gdzie posłuchać? „Zamętu” posłuchasz w Audioteka Klub. Wykupując dostęp do tej platformy, zyskujesz możliwość wysłuchania 10 000 tytułów w specjalnej cenie. Możesz również wykupić jednorazowy dostęp w cenie ok. 50 zł.
„Dirty Diana” – książka, która zachwyciła Demi Moore! Przeczytaj fragment głośnej powieści
Głęboko zmysłowa, kusząca i absolutnie zachwycająca – oto książka, którą pokochała Demi Moore! Oparta na erotycznym podcaście z udziałem hollywoodzkiej gwiazdy, „Dirty Diana” to cudownie prowokująca, błyskotliwa i zabawna opowieść o kobiecie rozdartej między dobrze znaną małżeńską rutyną a wspomnieniami zmysłowej przeszłości. Spodoba się fankom serialu Netflixa „Sex/Life” oraz filmu „Na samą myśl o Tobie”, w którym główne role zagrali Anne Hathaway i Nicholas Galitzine. Publikujemy fragment książki, którą w USA okrzyknięto wydarzeniem literackim.
Poniżej fragment książki „Dirty Diana” autorstwa Jen Besser i Shany Feste w przekładzie Agnieszki Walulik: Nie wiedzieliśmy, co jeszcze możemy zrobić. Oboje się zgadzamy, że toniemy. Jesteśmy na terapii od dwóch minut, a Oliver już ma taką minę, jakby stracił wszelką nadzieję. – Diano, ty też czujesz to samo? – pyta mnie Miriam. Znaleźliśmy ją z Oliverem przez internet. W okno wyszukiwarki wpisaliśmy: „najlepszy terapeuta dla par, Dallas”. – A co, jeśli nie stać nas na najlepszego? – zapytał Oliver. – Wtedy weźmiemy coś niżej na liście, numer czwarty czy piąty. To było w niedzielę wieczorem, dwa tygodnie po tamtej akcji w hotelu. Wyszliśmy na kolację z L’Wren i Kevinem – pierwszy raz poszliśmy na miasto we dwoje, bez Emmy. Gdy wsiedliśmy potem do samochodu, zmęczeni po długim wieczorze udawania, że wszystko gra, Oliver schował głowę w rękach i oboje milczeliśmy, aż wreszcie oświadczył: – Moja mama wspomniała, że może powinniśmy z kimś porozmawiać. – Twoja mama? Oliverze… Wzruszył ramionami. Nie pokłóciliśmy się. Pojechaliśmy do domu i zapłaciliśmy opiekunce. Otworzyliśmy mojego laptopa, poszukaliśmy w necie i tak trafiliśmy do Miriam. Oliver na kanapie obok mnie na przemian zakłada nogę na nogę i ją zdejmuje. Nie bardzo wiem, gdzie mam podziać oczy. Czy powinnam patrzeć na niego? Na nią? Przecież na oboje nie dam rady. Wybieram Miriam. Od szyi w dół wszystko w niej wydaje mi się kojące – liczne warstwy lnu układające się na jej ciele, dłonie złożone łagodnie na udach. A jednak ostro wycięty bob i lśniąca ciemnoczerwona szminka sugerują coś surowego, co zbija mnie z tropu. Rozglądam się po gabinecie w poszukiwaniu jakichś wskazówek, ale nie poznaję ani jednej książki z regału. Nawet ręce Miriam są złożone w taki sposób, że nie umiem powiedzieć, czy ma na palcu obrączkę ślubną. – Diano? – powtarza. Odchrząkuję i zatrzymuję wzrok na jej zabarwionych czerwienią ustach. – Tak. Rzeczywiście chyba trochę wypadliśmy z rytmu. – Cóż – mówi Miriam. – Na początek gratuluję wam, że wspólnie zdecydowaliście się na taki ważny krok. Może zacznijmy więc od tego, że po kolei powiecie mi, jak się czujecie w swojej obecności. Zerkam ukradkiem na Olivera. Wydaje mi się taki bezbronny, spojrzenie ma utkwione w swoich dłoniach. Czuję się jak w jakimś przedstawieniu. Siedzimy razem na kanapie i nawet się nie dotykamy, jak obcy ludzie. To przecież nienormalne! On jest moim towarzyszem życia! Mam ochotę zgarnąć go z tej kanapy i powiedzieć: „Chodź, spadamy stąd. To przecież nie dla nas, prawda?”. Zaklinam go w duchu, żeby się odwrócił i też na mnie spojrzał, ale on tego nie robi. – Bez żadnych oskarżeń ani osądów – mówi Miriam. – Po prostu powiedzcie mi, jak się czujecie w swoim towarzystwie. – Które z nas ma zacząć? – pyta Oliver. Miriam się uśmiecha. – Skoro zapytałeś, to może zacznijmy od ciebie, dobrze? Oliver wypuszcza przeciągle powietrze. – W towarzystwie Diany – mówi, patrząc w oczy Miriam – czuję się nieatrakcyjny. Czoło zaczyna mnie swędzieć od potu. – Dlaczego? – pyta Miriam. – Bo Diana już mnie nie dotyka. – To nieprawda – protestuję. – Dotykam cię codziennie. – Oliverze, postaraj się skupić na swoich uczuciach – radzi Miriam. – Spróbuj jej nie oskarżać. – Ja tylko stwierdzam fakty – mówi Oliver, nadal nie patrząc na mnie. – My w ogóle nie uprawiamy już seksu. W mojej torebce dzwoni telefon. Miriam i Oliver gwałtownie spoglądają w moim kierunku. – Przepraszam. Tylko rzucę okiem… może to ze szkoły Emmy. Zerkam na kontakt. Alicia. Może dzwoni, żeby mnie wyratować. Wyciszam telefon i odkładam go na stolik obok. Gdy podnoszę głowę, i Miriam, i Oliver nadal się we mnie wpatrują. – Wcale nie „w ogóle”. Uprawialiśmy seks ledwie kilka tygodni temu. – Gdy tylko to mówię, dociera do mnie, jak fatalnie to brzmi. – Diano – upomina Miriam – mogą tu paść słowa, których ciężko będzie słuchać. Musimy unikać wzajemnych oskarżeń, ale też zrobić miejsce na emocje drugiej osoby. – No tak – zgadzam się. – Oczywiście. Już nie chcę zgarnąć stąd Olivera. Zamiast tego wyobrażam sobie, że zostawiam ich tutaj oboje i odjeżdżam w pojedynkę. To moja wina, że Oliver i ja tak rzadko uprawiamy seks. W którymś momencie przeszliśmy od uprawiania go na okrągło do raz na tydzień, potem raz na miesiąc. I wreszcie raz na kilka miesięcy. – Diano, ty też tak to widzisz? – pyta Miriam. Panikuję, bo akurat ich nie słuchałam. – A niby jak może to widzieć? – pyta cicho Oliver. – Miało być fajnie. Wystarczyło, że weszła do tego pokoju w hotelu, a od razu dostałem erekcji. Nic na to nie poradzę. Reaguję tak na samą myśl o niej nago. Zawsze tak było… – Oliver… – Dlaczego on to robi? Odwracam się, żeby spojrzeć mu prosto w oczy. – Mamy wyciągać na wierzch wszystko? – Teraz brzmi to tak, jakbym była pruderyjna i nie chciała rozmawiać o seksie. Jak do tego doszło? Przecież ja nie mam nic przeciwko takim rozmowom. A może boję się rozmowy konkretnie o braku seksu między nami? – No chyba po to tutaj jesteśmy, prawda? – Oliver wydaje się nie tylko rozdrażniony; on jest zły. Prawie nie rozpoznaję jego tonu. – No dobra – rzucam wreszcie zniecierpliwiona. – Owszem, rzadziej uprawiamy seks. Znudziło mi się udawanie, że mi się podoba. Słowa skwierczą w powietrzu. Nikt się nie odzywa. – Czy kiedyś mówiłaś Oliverowi, co lubisz? – pyta wreszcie Miriam. – Nie. Nie mówiła – odpowiada za mnie Oliver. Czekam, aż Miriam go upomni, żeby nie odzywał się w moim imieniu. Ale ona zamiast tego zadaje mu kolejne pytanie: – Czy to coś, co chciałbyś wiedzieć? A więc tak to ma być. Mogłam się domyślić, że Oliver wyjdzie na tego dobrego. Wszyscy go uwielbiają. Ale czy on nie powinien sam wiedzieć, co ja lubię? Czy nie powinien był spróbować się tego dowiedzieć, tak jak ja zawsze starałam się dowiedzieć, co sprawia przyjemność jemu? Gdy tylko ta myśl przelatuje mi przez głowę, moje postanowienie, że będę się wściekać na każdego w tym pokoju, byle nie na siebie, zupełnie się ulatnia. Zostaje po nim jedynie osad wstydu. To moja wina, że mu nie pokazałam. Że z nim nie rozmawiałam. Tylko że Oliver i ja po prostu nie mamy takiej relacji. Nigdy nie mieliśmy. I nawet nie chodzi o to, że seks jest zły. To po prostu… seks. Oliver wierci się na kanapie. – Chciałbym wiedzieć – mówi wreszcie i w jego głosie nie słychać już gniewu – czy Diana zdaje sobie sprawę, jakie to uczucie, gdy wyciągasz do kogoś rękę i patrzysz, jak ci się wymyka. Serce podchodzi mi do gardła. Oliver naprawdę jest tym dobrym. – Wielbię Dianę od chwili, kiedy się poznaliśmy. Ona o tym wie. Po długiej pauzie odzywa się Miriam: – Przed naszą następną sesją w przyszłym tygodniu mam dla was zadanie domowe. – Już się zastanawiam, jak się wymigać od kolejnej wizyty. – Chcę, żebyście znaleźli jakiś spokojny zakątek, popatrzyli sobie w oczy i wyznali sobie nawzajem jakąś tajemnicę. Macie na zmianę dzielić się i słuchać. I jeszcze chcę, żebyście oboje przyjęli te tajemnice z miłością. Bio autorek: Jen Besser i Shana Feste – przyjaciółki od zawsze, poznały się w Kalifornii, gdy miały po jedenaście lat, i od tamtej pory nieustannie ze sobą współpracują. Shana to nagradzana autorka scenariuszy i reżyserka kilku filmów fabularnych, w tym „Country Strong” i „Uciekaj, kochanie”. Jen jest redaktorką i wydawczynią literatury. Obecnie mieszkają o tysiące kilometrów od siebie, ale nadal codziennie ze sobą rozmawiają. „Dirty Diana” – pierwotnie podcast z udziałem Demi Moore, który zadebiutował na pierwszym miejscu listy Apple, otrzymał nominację do Podcastu Roku i zdobył nagrodę Ambie w kategorii Najlepsza Fikcja i Scenariusz – to ich pierwsza powieść.
Ta książka zmieniła moje wyobrażenia na temat royalsów. „Catherine. Księżna Walii” to więcej niż biografia
Pierwsza biografia księżnej Kate, „Catherine. Księżna Walii” sprawiła, że zaczęłam postrzegać ją inaczej niż wcześniej. Mam poczucie, że skostniała brytyjska monarchia powinna jej podziękować za uratowanie wizerunku. Ta „dziewczyna” naprawdę ma moc.
W tym artykule: Komedia romantyczna IRL, występują: brytyjski książę William, Catherine Elizabeth Middleton i inni „Catherine. Księżna Walii”, czyli must-read dla fanów rodziny królewskiej 9 października 2024 roku nakładem wydawnictwa W.A.B. ukazała się biografia księżnej Kate zatytułowana „Catherine. Księżna Walii”. Jej autorem jest Robert Jobson, dziennikarz od lat blisko związany z brytyjskimi royalsami. Jak podkreśla wydawca, „to najnowsze i najbardziej aktualne źródło wiedzy na temat jednej z najbardziej wpływowych kobiet na świecie”. Jak jest w rzeczywistości? Sprawdziłam to specjalnie dla was. Komedia romantyczna IRL, występują: brytyjski książę William, Catherine Elizabeth Middleton i inni Historia Catherine Elizabeth Middleton, dziś przyszłej królowej Wielkiej Brytanii, to gotowy scenariusz komedii romantycznej. Dziewczyna z tzw. klasy średniej, niebędąca potomkinią arystokracji, na przestrzeni ostatnich lat stała się jedną z najbardziej interesujących postaci w rodzinie swojego męża. Nie potrzebowała „szklanego pantofelka”, aby zdobyć serce księcia Williama, niespecjalnie zależało jej na tym, by „zmienić zasady gry”. A jednak to zrobiła i trudno nie zgodzić się z tym, że dziś nie ma nikogo, kto mógłby z nią rywalizować pod względem popularności. Z czego to wynika? Mam swoją teorię. Podobnie zresztą jak autor biografii księżnej, Robert Jobson. „Catherine. Księżna Walii”, czyli must-read dla fanów rodziny królewskiej Wiedziałam, że jeśli powstanie książka o księżnej Kate, to z miłości do biografii po nią sięgnę, ale nie sądziłam, że zatrzyma mnie na dłużej niż kilkanaście minut. Finalnie praktycznie całą przeczytałam ją w samolocie. „Catherine. Księżna Walii” naprawdę mnie wciągnęła. Robert Jobson, nazywany przez Wall Street Journal „ojcem chrzestnym królewskich reportaży”, przybliża nie tylko życiorys samej Catherine, ale także zmieniające się oblicze brytyjskiej monarchii po tym, jak do niej dołączyła. I to zdaje się być najciekawszym elementem tej pozycji. Przez pryzmat przełomowych momentów w życiu Catherine – wyzwań, z jakimi mierzyła (i mierzy) się podczas swojej królewskiej „kariery” – doskonale widać, jak wiele musiała poświęcić dla rodziny i jak rodzina musiała zmienić się z uwagi na nią. W książce znajdziemy szczegółowe opisy skandali i kontrowersji związanych z rodziną królewską, w których – chcąc nie chcąc – brała udział. Jobson pokazuje, że Kate to postać pierwszoplanowa, a przerzucając kolejne strony tylko się w tym utwierdzacie. Jej opanowanie, klasa i charyzma sprawiają, że jest postrzegana jako stabilizująca siła Windsorów, przyćmiewająca nawet stosunkowo nowego króla Karola. I chyba właśnie dlatego przeczytałam tę książkę. Dla niej. Nie „nowej Diany”, nie żony księcia. Bo Kate to dziewczyna z krwi i kości, royals, któremu najbliżej do zwykłych ludzi. I wiecie co? „Catherine. Księżna Walii” to nie jest książka „zmieniająca życie”, ale naprawdę warto po nią sięgnąć, jeśli faktycznie interesujecie się brytyjską rodziną królewską. I z tą myślą was zostawiam. Adaptacja arcydzieła literatury już za chwilę Netflixie! Ten serial jest skazany na sukces Nie bez powodu nazywana jest arcydziełem literatury. Tę absolutnie wybitną książkę przetłumaczono na ponad 40 języków i sprzedano w ponad w 50 milionach egzemplarzy. Adaptacja „Sto lat samotności” Gabriela Garcíi Márqueza jako 16-odcinkowy serial już niebawem pojawi się na Netflixie. Poznajcie szczegóły.
Mike Omer "Nie boję się seryjnych morderców". Rozmawia Przemek Corso
Mike Omer, autor megabestsellerowego Umysłu zabójcy, powraca z nową, wciągającą powieścią Powiedz mi, proszę. W ekskluzywnym wywiadzie zdradza swoje lęki, inspiracje, a także tajemnicę tworzenia niepowtarzalnych postaci. Dowiedz się, co napędza jednego z najciekawszych twórców współczesnych thrillerów i jakie zaskoczenia czekają na jego fanów w nowej książce.
Czego boi się Mike Omer? Jestem bardzo niespokojną osobą, więc moje obawy dotyczą praktycznie wszystkiego, co mnie otacza. Podam ci listę przykładów: globalne ocieplenie, zastąpienie przez sztuczną inteligencję, trzecia wojna światowa, kulturowy bojkot z jakiegoś przypadkowego powodu, rak, powiedzenie czegoś nieodpowiedniego, niepamiętanie imienia rozmówcy podczas dyskusji, wywiadu, spóźnienie się na lot. Dla równowagi dorzucę listę rzeczy, o które wcale się nie martwię: seryjni mordercy. I na tym koniec. W Twojej najnowszej książce, która trafiła właśnie na polski rynek, Powiedz mi, proszę, istotną rolę odgrywają lalki i terapia. Skąd taki pomysł? Moi rodzice są psychologami, a mama miała domek dla lalek w swoim gabinecie. Nagle uświadomiłem sobie, że to świetny materiał na thriller. O! Warto jednak wspomnieć, że nie ma żadnego związku ani podobieństwa między matką Robin a moją mamą. Moja mama jest wspaniała. Czy masz podobną lalkę w domu? Nie. Moje dzieci nie bawią się lalkami. Moja córka ma aplikację, w której urządza cyfrowy dom. Na szczęście – w odróżnieniu od tego, co napisałem – to nie jest w żaden sposób przerażające . Twoi czytelnicy pokochali wykreowane przez Ciebie kobiece postacie. Teraz czas na kolejną. Czym Robin Hart różni się od Zoe i Abby? Myślę, że Robin jest trochę bardziej podobna do Abby niż do Zoe. Jest bardzo empatyczna i bardziej skupia się na uczuciach innych. Ale w przeciwieństwie do obu nie jest funkcjonariuszką organów ścigania. To nie jest jej praca. Ona nie musi się upewniać się, czy porywacz ośmioletniej Kathy trafi za kratki, i nie jest szczególnie zainteresowana współpracą z policją. Jej celem jest pomoc Kathy w radzeniu sobie z traumą. Jej motywacje są więc zupełnie inne. Gdzie w Omerverse jest miejsce dla Twojej najnowszej powieści? Przecież one wszystkie w ten czy inny sposób się łączą. W przeciwieństwie do innych książek w tej nie ma żadnych powiązań. Jednak wspominam o stałym fast foodzie Omerverse – pizzushi, połączeniu pizzy i sushi, stworzonym przez mieszkańca Glenmore Park w 2015 roku, więc to łączy tę książkę z resztą moich powieści. Napisałeś już wiele książek z tego gatunku, ale nigdy się nie powtórzyłeś. Jaki jest Twój sekret kreatywności? Dziękuję! Miło to słyszeć. Staram się. Myślę, że kluczem jest tworzenie realistycznych i złożonych postaci. Fabuła, jak na moje oko, jest tylko tłem dla tych postaci. Wierzę, że dopóki historia kręci się wokół interesujących bohaterów, zawsze będzie się wydawać interesująca. Czego mogą oczekiwać czytelnicy po Twojej najnowszej powieści? "Powiedz mi, proszę" jest wciągająca i pełna zwrotów akcji. Jak większość Twoich książek. Tym razem jednak rzucam czytelnikom prawdziwe wyzwanie: spróbujcie odgadnąć, kto jest winny, zanim dokona tego Robin. Jestem szczególnie dumny z dynamiki, którą stworzyłem między rodzicami Kathy a Robin oraz między Robin a jej rodziną. Ponieważ Robin nie jest funkcjonariuszką organów ścigania, te relacje są zupełnie inne niż to, do czego przyzwyczaiłem moich czytelników. A teraz najważniejsze, czy jest szansa, że odwiedzisz Polskę? Masz tu rzeszę fanów. Jasne! Nie mam żadnych planów, ale zawsze jest taka możliwość.
Rodzinne więzi i życiowe zawirowania w książce Claire Lombardo „Największa radość, jaka nas spotkała”
Claire Lombardo w swojej debiutanckiej powieści „Największa radość, jaka nas spotkała” ukazuje fascynujący portret jednej rodziny, której pozornie idealna więź kryje złożone emocjonalne i psychologiczne zawirowania. To epicka, wielowymiarowa opowieść o miłości, żalu, ambicjach i niezrealizowanych marzeniach, które kształtują relacje i wybory bohaterów. Książka została doceniona przez Reese Witherspoon, miłośniczkę literatury, i trafiła do jej klubu czytelniczego.
Historia rodziny Sorensonów Głównymi postaciami powieści są Marilyn i David Sorensonowie, małżeństwo z 40-letnim stażem, które wychowało cztery córki: Wendy, Violet, Lizę i Grace. David jest cenionym lekarzem, podczas gdy Marilyn zrezygnowała z własnych zawodowych ambicji, by poświęcić się rodzinie. Decyzje, jakie podjęli, oraz sposób, w jaki ukształtowali życie swoich córek, stają się fundamentem historii pełnej rodzinnych napięć i konfliktów. Każda z sióstr zmaga się z własnymi problemami i oczekiwaniami, zarówno wobec siebie, jak i wobec swoich najbliższych. Wendy, najstarsza z rodzeństwa, próbuje poradzić sobie ze stratą męża i przedwcześnie urodzonego dziecka, uciekając w alkohol i sarkazm. Violet, perfekcjonistka, porzuciła karierę prawniczą na rzecz macierzyństwa, jednak dąży do nierealistycznie idealnego życia domowego. Liza, nowo mianowana profesorka, stara się połączyć życie zawodowe z oczekiwaniami przyszłej matki, zmagając się jednocześnie z depresją swojego partnera. Najmłodsza Grace, jedyna, która opuściła rodzinny dom, żyje w kłamstwie po tym, jak nie dostała się na wymarzone studia prawnicze. Przeszłość, która nie daje spokoju Powieść rozpoczyna się, gdy Wendy odnajduje nastoletniego Jonaha – dziecko, które Violet oddała do adopcji 15 lat wcześniej. To wydarzenie staje się katalizatorem serii zdarzeń, które zmuszają każdego członka rodziny do ponownej oceny własnych wyborów i wzajemnych relacji. Lombardo mistrzowsko ukazuje, jak przeszłość, nawet ta, o której chcielibyśmy zapomnieć, nieustannie wpływa na nasze życie i kontakty z innymi. Miłość, która komplikuje Jednym z centralnych motywów powieści jest niezwykła, niemal nierozerwalna więź między Marilyn a Davidem. Ich głęboka miłość, chociaż piękna, staje się także źródłem problemów dla ich córek, które czują, że nigdy nie zdołają dorównać temu ideałowi. Jak zauważa Wendy, to właśnie ta silna miłość rodziców sprawia, że córki czują się emocjonalnie ograniczone i niedowartościowane, choćby przez to, że nigdy nie osiągną takiej bliskości w swoich własnych związkach. Skomplikowane relacje rodzinne Claire Lombardo z niezwykłą precyzją i wnikliwością przedstawia skomplikowane relacje rodzinne. Rywalizacja między rodzeństwem, poczucie winy rodziców, a także ciche niezadowolenie, które z czasem przeradza się w głębokie frustracje, są ukazane z taką wrażliwością, że każdy czytelnik może odnaleźć w nich coś znajomego. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak depresja, żal, niewypowiedziane pragnienia, czy nawet kłamstwa, które niszczą relacje. Zakończenie pełne refleksji „Największa radość, jaka nas spotkała” to powieść, która skłania do refleksji nad naturą miłości, więzów rodzinnych oraz wyborów, które podejmujemy w życiu. Claire Lombardo stworzyła dzieło, które z jednej strony jest emocjonalnie wymagające, a z drugiej strony niezwykle satysfakcjonujące. To książka, która pozostaje w pamięci na długo po jej przeczytaniu i zaprasza do przemyślenia własnych relacji z bliskimi.
O co chodzi z tą Taylor Swift? Jeśli (jak ja) zadajesz sobie to pytanie, sięgnij po nową książkę Karoliny Sulej „Era Taylor Swift"
Ta blondyneczka o uroczym uśmiechu od lat polaryzuje opinię publiczną. Ale jej fenomenu nie da się zakwestionować. Dzięki temu, że potrafi idealnie zestroić się z nastrojami swoich odbiorców i uchwycić Zeitgeist, stała się ikoną pokolenia. Kim właściwie jest? Marzycielką z Nashville, divą, zepsutą modliszką, czy cyniczną bizneswoman? Karolina Sulej stara się przedrzeć przez sceniczną personę i dotrzeć do jądra sukcesu gwiazdy. Wykorzystuje do tego i medialne konteksty, i pełną zagadek warstwę liryczną twórczości Taylor. Bo opowiadanie historii to największa siła gwiazdy.
W tym artykule: Era Taylor Swift Dziewczyna i jej brokatowy długopis Taylor kontra świat Zła reputacja Fenomen Taylor? Warszawę opanowali Swifties (fani piosenkarki), niektórzy przylatują na koncert specjalnie tysiące kilometrów. W tym czasie lokalsi mogą podnajmować mieszkania po zawyżonych stawkach (ten efekt ma nawet swoją nazwę: swiftlation, od rosnących cen wynajmu krótkoterminowego w czasie koncertów). O Taylor Swift rozpisują się nawet poważne, polityczne periodyki, które pewnie jeszcze kilka lat temu temat popowej wokalistki potraktowałyby z wyższościowym pobłażaniem. I to jest wielkie zwycięstwo gwiazdy, nauczyła cały świat, by nie deprecjonować dziewczyńskiego i kobiecego doświadczenia. Era Taylor Swift Dlaczego poważna dziennikarka, kronikarka obozowych historii, kuratorka sztuki i reporterka, Karolina Sulej, wzięła na warsztat książkę o gwieździe pop? Właściwie można by odpowiedzieć jednym zdaniem: „bo sama jest swieftie”, do czego wielokrotnie odnosiła się na swoich social mediach. Ale to tylko część prawdy. Droga Taylor to także inspirująca herstoria, droga wrażliwej dziewczyny do emancypacji w mizoginistycznym świecie mediów, który uwielbiał przyprawiać jej gęby. Reporterka zastanawia się, czy stojąca za wielomiliardową fortuną wokalistka jest ofiarą, czy może schwarzcharakterem? Świętą, czy ladacznicą? Grafomanką, czy talentem na miarę Boba Dylana? A może tak naprawdę tym wszystkim naraz? W końcu mówimy o całym universum Taylor. Taylor Swift można kochać albo nienawidzić. Nic pomiędzy. Na czym polega jej fenomen i dlaczego wzbudza takie emocje? Taylor Swift ma niewiarygodny talent. Do pisania przebojów i porywania tłumów. Do robienia pieniędzy i wkurzania tych, którzy rządzą rynkiem muzycznym. Wokalistka, autorka tekstów, kompozytorka i producentka. Na czym polega jej fenomen? Dziewczyna i jej brokatowy długopis Przede wszystkim Taylor Swift jest songwriterką, która konfrontuje się z demonami za pomocą pióra. W wywiadach wielokrotnie podkreślała, że zdarza się, że jakaś fraza tak mocno w niej pracuje, że musi ją natychmiast spisać. I ma tak od zawsze. W książce poznajemy jej pogłębioną biografię i przenosimy się w czasie do jej sielskiego dzieciństwa. Taylor nie jest self-made-woman, stoją za nią dobrze sytuowani rodzice. Mała Taylor mogła całymi dniami biegać po jedenastoakrowej famie choinek bożonarodzeniowych w Pensylwanii i oddawać się fantazjom. Pierwsze wiersze składała już jako sześciolatka. Pisanie to jej wentyl, sposób na uporanie się z potworami spod łóżka. No i cóż, tak jej już zostanie. Ale nie tylko talent do pisania tekstów i układania muzyki zadecydował o jej sukcesie. Tu należy wspomnieć o innej ważnej cesze młodziutkiej Taylor: ta dziewczyna dokładnie wie, czego chce i zrobi wszystko, by to osiągnąć. Wsparcie rodziny z pewnością pomogło wspinać się po szczeblach kariery, ale to Taylor stanowczo ogłosiła, że musi (po prostu musi!) wydać pierwszy album w wieku 17 lat. I dopięła swego, chociaż wcześniej musiała namówić rodziców na przeprowadzkę do Nashville i zrezygnować z kontraktu z wytwórnią RCA. Płyta pt. „Taylor Swift” ukazała się w 2006 r. i już wtedy było jasne, że na muzycznym firmamencie pojawiła się nowa gwiazda. Taka, która doskonale rezonuje ze swoim pokoleniem, w lot pojmując wszystkie jego niepokojne i frustracje. Taylor kontra świat Taylor szła po swoje, ale żeby dotrzeć na szczyt, musiała szybko pozbyć się fantazji o niewinności rynku muzycznego i mediów. Wkrótce wszystkie jej teksty i działania będą poddawane skrupulatnej wiwisekcji. Dlatego herstoria Taylor to także klasyczne coming-of-age z medialną ekspozycją w tle. Przełomowy jest album „Fearless”, trywializowany często ze względu na motyw przewodni: żal po złamanym sercu, problemy z poczuciem wartości. Ale gwiazda triumfuje, zgarnia VMA Music Awards za klip roku do piosenki „You belong with me". Tu czeka ją jednak gorzkie rozczarowanie, podczas ceremonii rozdania nagród na scenę wkracza raper Kanye West, który oznajmia, że statuetka należy się Beyoncé. I ten epizod to preludium do kolejnych medialnych konfliktów Taylor, bo artystka ostatni raz pozwoliła wtłoczyć się w ramy grzecznej dziewczynki. W historii show-biznesu zapisze się z pewnością jej wojna z serwisami streamingowymi, które nie wypłacały tantiem artystom podczas miesięcy próbnych. Jaki trzeba mieć tupet (żeby nie użyć pewnego szowinistycznego określenia), żeby zdjąć wszystkie swoje albumy z katalogu muzycznego giganta? Tak właśnie odzyskuje się sprawczość (ale jeszcze nie kontrolę nad narracją). Taylor Swift i Travis Kelce nie kryją się już z czułościami. Urocze nagrania i zdjęcia są hitem w sieci Relacja Taylor Swift i Travisa Kelce robi się coraz bardziej poważna. Para została sfotografowana niedawno w Nowym Jorku, gdzie zakochani nie szczędzili sobie czułości. Wyglądali razem naprawdę uroczo. Zła reputacja Taylor od zawsze zarzucano cynizm i wykorzystywanie związków z celebrytami do marketingowych celów. Nie będę tu wspominać, z kim się spotykała, bo te informacje można znaleźć w mig na każdym portalu plotkarskim. Doszukiwanie się odniesień do jej prywatnego życia w piosenkach irytuje gwiazdę, uważa, że to trywializuje proces twórczy i stanowczo zaprzecza, że stosuje w trakcie pisania tanie chwyty. Ale muzyka to wciąż jej największy oręż w walce ze światem. A był taki moment, że świat się od niej odwrócił. Niemal całkowitego cancelu doświadczyła, gdy Kanye West po raz kolejny rzucił jej rękawicę. Nagrał piosenkę „Famous", w której używa frazy „I made this bitch famous”. Gdy Taylor zaczęła protestować, opublikowano nagranie, z którego wynika, że tekst hitu został z nią ustalony. Opinia publiczna obrzuciła ja błotem, nazwała wyrachowaną atencjuszką, Taylor mieli dość nawet najwierniejsi fani. I właśnie wtedy gwiazda stwierdziła, że tylko poprzez pisanie, może zmienić narracje. Powstała płyta „Reputation", która była brutalnym dialogiem z medialnymi odniesieniami. Bezczelna Taylor przekonała fanów, którzy wykupili bilety na trasę koncertową co do jednego. Taylor Swift szczerze opowiedziała o przyjaźni z Suki Waterhouse. „Powierzyłabym jej każdy sekret” Taylor Swift udowodniła, że prawdziwa przyjaźń w show-biznesie istnieje. Relacja, która łączy ją z Suki Waterhouse to najprawdziwszy skarb. Słowa piosenkarki w pełni to potwierdzają. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/taylor-swift-szczerze-opowiedziala-o-przyjazni-z-suki-waterhouse-powierzylabym-jej-kazdy-sekret-2d52402.png" width="948" height="672" alt="Taylor Swift szczerze opowiedziała o przyjaźni z Suki Waterhouse. „Powierzyłabym jej każdy sekret”" title="Taylor Swift szczerze opowiedziała o przyjaźni z Suki Waterhouse. „Powierzyłabym jej każdy sekret”" /> Fenomen Taylor? „Era Taylor Swift” to nie jest biografia gwiazdy, ale analiza jej fenomenu. Pisarka przygląda się i jej twórczości, i recepcji. Rozmawia z fanami, analizuje modowe wcielenia, przepytuje dziennikarzy muzycznych. Z reporterską wrażliwością bada całe uniwersum Taylor. Czy po przeczytaniu tej książki kupicie bilet na koncert? Wątpliwe, bo te są dawno wyprzedane. Ale na pewno spojrzycie na tę blondyneczkę z większym szacunkiem do niej samej i drogi, którą zdecydowała się przejść.
Autorka „Księgi Utraconych Imion” powraca z powieścią „Paryska córka”! Z pisarką rozmawia Przemek Corso.
W jakim momencie swojego życia zdecydowałaś, że chcesz pisać zawodowo? Wiedziałam niemal od dziecka, że chcę być pisarką. Wymyślałam historie, odkąd tylko pamiętam, a moja mama nadal przechowuje moje pierwsze próby tworzenia ,,książek” – były to zszywane razem, ilustrowane opowiadania, które pisałam, gdy miałam 5 lub 6 lat. Przeszłam oczywiście krótki okres – około 10 roku życia – kiedy byłam przekonana, że moim przeznaczeniem jest być gwiazdą pop (ha!), ale od około 11 roku życia chciałam tylko pisać. Zaczęłam jako dziennikarka sportowa w wieku 16 lat, a pisanie powieści rozpoczęłam około 24 roku życia. Czyli pisanie i potrzeba opowiadania historii wynikają bezpośrednio z twojego dzieciństwa? Tak, jak już powiedziałam, zawsze chciałam być pisarką. Nawet gdy byłam bardzo mała, pisałam sztuki dla mojego młodszego rodzeństwa: brata i siostry, aby je wystawiali, i zawsze coś pisałam w zeszytach. Moją pierwszą poważną próbę napisania pełnowymiarowej powieści podjęłam w wieku 13 lat. Oczywiście była okropna, ale myślę, że każdy autor musi mieć kilka falstartów, zanim pomysł na książkę zadziała. Co było największą inspiracją do napisania ,,Paryskiej córki”? Podczas researchu do powieści ,,Księga Utraconych Imion" z 2020 roku, która częściowo dotyczyła dzieci ukrywanych podczas II wojny światowej, ciągle natykałam się na wzmianki o alianckich bombardowaniach, na przykład w wywiadach z osobami, które były kiedyś „ukrytymi dziećmi”. Dotyczyło to szczególnie Francji,o której często piszę. Moja wyobraźnia zaczęła intensywnie pracować. Zaczęłam zastanawiać się nad wszystkimi cywilami zabitymi podczas alianckich bombardowań w okupowanych krajach – i tak narodził się pierwszy pomysł na fabułę ,,Paryskiej córki". Twoje powieści są bardzo charakterystyczne i mocno osadzone w historycznej rzeczywistości. Jak przygotowujesz się do swojej pracy? Przeprowadzam ogromny research i czytam absolutnie wszystko, co tylko mogę znaleźć na temat, o którym piszę. Jednocześnie robię obszerne notatki. Następnie tworzę konspekt książki, a wtedy jeszcze poszerzam research, aby wypełnić historię. Staram się również przeprowadzać wywiady z ocalałymi i historykami, którzy pomagają uzupełnić opowieść zarówno emocjonalnie, jak i pod względem zgodności z faktami. Gdy mam to wszystko zebrane w całość, piszę pierwszą wersję, a po jej ukończeniu staram się przeprowadzać jeszcze więcej wywiadów, aby upewnić się, że książka ma zarówno poprawne historyczne uwarunkowania, jak i właściwą i mocną emocjonalną podstawę. Co było dla ciebie największym zaskoczeniem, gdy twoje książki odniosły tak wielki sukces? Sprzedałam swoją pierwszą książkę w 2004 roku, więc mija już właśnie dwadzieścia lat! Pierwszy duży międzynarodowy sukces odniosłam w 2012 roku – osiem lat po rozpoczęciu swojej kariery – a na listę bestsellerów New York Times w Stanach Zjednoczonych trafiłam dopiero w 2020 roku, czyli szesnaście lat po moim debiucie. I choć byłoby miło odnieść sukces od razu, jestem bardzo wdzięczna, że sukces przyszedł do mnie później. Nauczyło mnie to doceniać każdy wspaniały aspekt tej kariery, szczególnie możliwość nawiązywania kontaktu z czytelnikami na całym świecie. Zdałam sobie też sprawę, że kariera pisarska zawsze będzie miała wzloty i upadki. Nigdy nie biorę niczego za pewnik, na przykład interakcji z czytelnikami, z których wielu wysyła mi e-maile, ani niesamowitej możliwości bycia publikowaną w ponad 35 językach! Każdy dzień tej przygody to naprawdę dar. Czy możesz sobie wyobrazić życie bez pisania? Nie, szczerze mówiąc, nie mogę! Czuję się bardzo szczęśliwa, że to jest moja praca, ale gdyby nią nie była i tak pisałabym hobbystycznie. To jest część mnie. Nawet gdy robię sobie tylko kilka tygodni przerwy (na przykład podczas trasy promocyjnej książki), zaczynam czuć się niespokojna. Po prostu nie jestem sobą, jeśli czegoś nie piszę! fot.:Scott Lerner O czym będzie twoja następna powieść? Obecnie pracuję nad powieścią o złodziejce klejnotów w Paryżu podczas II wojny światowej. Kosztowności kradnie nazistom i kolaborantom, a pieniądze przekazuje francuskiemu ruchowi oporu. Latem 1942 roku zostaje zdradzona, a w noc aresztowania jej młodsza córka znika, po czym zostaje znaleziona martwa. Siedemdziesiąt pięć lat później jej starsza córka – jedyna, która z rodziny przeżyła – znajduje bransoletkę, która zniknęła wraz z jej siostrą. Zdaje sobie sprawę, że jeśli odkryje, gdzie znajdowała się bransoletka przez te wszystkie lata, dowie się, kto zdradził jej rodzinę i co naprawdę stało się z jej siostrą. Ksiażkę "Paryska córka" kupisz tutaj.
Relacje międzyludzkie a problemy emocjonalne. Nim zbudujesz z kimś bliską więź, najpierw zaprzyjaźnij się ze sobą! Fragmenty książki „Sztuka lepszego samopoczucia”
Relacje międzyludzkie są istotnym elementem życia każdego człowieka, niezależnie od tego, w jakiej kondycji psychicznej się znajduje. Dobra relacja może sprzyjać zdrowiu psychicznemu. Wsparcie, jakie otrzymujemy w pozytywnych związkach, może dawać poczucie bezpieczeństwa oraz przynależności. Ale niestabilne lub bolesne relacje na ogół pogłębiają problemy psychiczne, a twoje zdrowie mentalne może mieć istotny wpływ na dynamikę każdego związku. Budowanie i rozwijanie zdrowych więzi społecznych warto rozpocząć od zaprzyjaźnienia się z samą sobą. Jak tego dokonać, dowiesz się z książki „Sztuka lepszego samopoczucia” Matildy Heindow, artystki i działaczki na rzecz zdrowia psychicznego.
Poniżej fragmenty książki „Sztuka lepszego samopoczucia” autorstwa Matildy Heindow w tłumaczeniu Piotra Cieślaka: Stanowisz część własnego systemu wsparcia społecznego, a ponieważ jesteś jedyną osobą, która siedzi w twojej głowie, twoja praca w ramach tego systemu jest niezbędna. Tylko ty wiesz, co dzieje się w twoich myślach i jak się czujesz w każdej chwili. Czy jesteś swoim przyjacielem? Jako małe dziecko byłam swoją najlepszą przyjaciółką. Lubiłam się bawić z innymi dziećmi z klasy, ale jeśli jakaś zabawa mnie nie interesowała, bez wahania rezygnowałam i odchodziłam, bo doskonale czułam się we własnym towarzystwie. Wszystko się zmieniło, gdy dorosłam, poznałam hierarchię społeczną, a problemy z moim zdrowiem psychicznym zaczęły wychodzić na światło dzienne. Koniec szkoły podstawowej okazał się dla mnie bardzo trudny; nie trzeba było wiele, by mnie zdenerwować, przez co stałam się łatwym celem. Do szkoły wkroczyłam z wysokim poczuciem własnej wartości, a skończyłam ją, czując się jak zero. Jak mogłam lubić sama siebie, skoro inni mnie nie lubili? Zaczęłam postrzegać siebie jako wroga, sabotażystkę własnego życia, nieustannie snując marzenia o wprowadzeniu w sobie radykalnych zmian, dzięki którym wszyscy by mnie akceptowali. Przestałam czuć się swobodnie w samotności; dusiłam się w niej. Czas odosobnienia przemienił się w ustaloną porę na samokrytykę i drobiazgowe analizowanie twarzy, ciała i osobowości w poszukiwaniu wad i rzeczy do naprawienia. Moich przyjaciół kochałam bezwarunkowo. Kochałam ich nawet wtedy, gdy nie dotrzymywali słowa albo się kłóciliśmy. Okazywanie przyjaźni przychodziło mi łatwo, zupełnie jakby moim celem na ziemi było kochanie innych, ale zachowanie części tej miłości dla samej siebie mnie przerastało. Nie widziałam ku temu żadnego powodu. Doskonale pamiętam moment, w którym znów zaczęłam traktować siebie jako przyjaciółkę. Moje kółko pisarskie w szkole średniej zorganizowało odczyt poetycki po lekcjach i każdy chętny mógł zabrać głos na scenie. W pierwszym odruchu ogarnęły mnie przerażenie i myśli w rodzaju: „W życiu czegoś takiego nie zrobię, mam okropną tremę, ośmieszyłabym się, nie jestem aż tak dobra”. Tak się złożyło, że przyjaciółka zwierzyła mi się wtedy z własnych wątpliwości co do wystąpienia na odczycie. Odpowiedziałam bez namysłu: „Oczywiście, że powinnaś, twoje wiersze są świetne! I nawet wiem, który powinnaś zadeklamować”. Skłoniło mnie to do refleksji: Dlaczego zdopingowanie jej przyszło mi tak łatwo, a nie umiem tego zrobić dla siebie? Postanowiłam także wziąć udział w odczycie, jeśli uda mi się zebrać na odwagę. W wieczór czytania poezji stałam w toalecie w kawiarni, dygocząc z przerażenia i zastanawiając się, czy nie lepiej byłoby dać sobie z tym spokój i iść do domu. Zamiast tego postąpiłam jak nigdy wcześniej. Popatrzyłam swojemu odbiciu w lustrze w oczy i powiedziałam: „Dasz radę. Wszystko będzie dobrze”. Kiedy przyszła moja kolej, weszłam na scenę, a twarze moich koleżanek i kolegów z klasy i ich rodzin widziałam jak przez mgłę. Puls dudnił mi w uszach. Zaczęłam czytać, a mój głos był jedynym dźwiękiem wypełniającym pomieszczenie. Aż wreszcie… zrobiłam to! Rozległy się gromkie oklaski, a mnie przepełniła wielka duma. Poczułam się bardzo silna, a chwilę później uzmysłowiłam sobie, czego jeszcze mogłabym dokonać, gdybym się wspierała i dopingowała! Tego wieczoru obiecałam sobie, że odnowię moją przyjaźń z samą sobą. Zachowam dla siebie część miłości, którą tak bezinteresownie dzielę się z innymi. Jak zostać swoją przyjaciółką? • Zmień negatywny wewnętrzny dialog i staraj się nie mówić sobie niczego, czego nie powiedziałabyś przyjaciółce • Komunikuj swoje potrzeby • Doceniaj swoje osiągnięcia i rozwój bez względu na to, jak nieistotne wydają się w danej chwili • Chwal się i komplementuj, pocieszaj się i okazuj sobie wyrozumiałość • Chroń swoją energię i osobiste granice • Bądź dla siebie łagodna i pozwalaj sobie uczyć się na błędach • Nie oczekuj od siebie czegoś, czego nie oczekiwałbyś od innych • Dodawaj sobie otuchy w trudnych chwilach • Samotne chwile spędzaj na robieniu rzeczy, które kochasz • Priorytetowo traktuj własne zdrowie W wieku siedemnastu lat poznałam kogoś wyjątkowego. Przyjechał z Ameryki na roczną wymianę i po raz pierwszy w życiu poczułam ukłucie w sercu. Gdy jego pobyt dobiegał końca, byłam zdruzgotana. Chciał zostać w Szwecji, ale nie miał gdzie się zatrzymać, wtedy zaś ku mojemu zdziwieniu mama zaproponowała, żeby po prostu zamieszkał u nas. Tak się też stało: mieszkaliśmy w moim rodzinnym domu, dopóki nie wyprowadziliśmy się do własnego. Kochanie kogoś jest czymś szczególnym. Dzięki miłości masz wrażenie, że wszystko prowadziło do waszego pierwszego spotkania; miłość jest poduszką chroniącą przed światem i sprawia, że zdaje się on o wiele znośniejszy. Nie wiedziałam, jak choroba psychiczna i miłość wymieszają się w moim mózgu. Okazało się, że jest to mieszanka dość wybuchowa. Serotonina, którą dawała mi miłość, działała uzależniająco i byłam gotowa zrobić wszystko, by tę miłość chronić. Czułam niepokój, moja samoocena szorowała po dnie i często zastanawiałam się, czy nie zniechęcę partnera nadwrażliwością i huśtawkami nastrojów. Nawet w przyjaźniach choroba psychiczna była jak piąte koło u wozu – samotna ciemna chmura na skądinąd czystym, błękitnym niebie – i czasami utrudniała mi bycie dobrą przyjaciółką. Trudno jest wspierać innych, gdy samemu ledwie utrzymujesz się na powierzchni, a we wzajemnym dawaniu i braniu w związku choroba psychiczna może się przyczyniać do poczucia pustki – sięgasz do środka i nie znajdujesz nic, co mógłbyś dać ukochanej osobie, która cię potrzebuje. Obarczałam mojego partnera dużym ciężarem, bo byłam młoda i pełna emocji, a wreszcie znalazłam kogoś, z kim czułam, że mogę dzielić wszystko. Ale jakiś głos z tyłu głowy wciąż pytał: „Ile on z tobą wytrzyma?”. Skoro nawet mnie wyczerpywało spędzanie czasu sam na sam z własnymi myślami, zastanawiałam się, jak bardzo słuchanie o nich musi męczyć jego. Nigdy nie sprawił, że poczułam się źle, i nie dawał mi do zrozumienia, że jestem ciężarem, lecz wartość, jaką nadawałam naszemu związkowi, skłoniła mnie do pracy nad utrzymaniem zdrowej relacji i partnerstwa, w którym mogę dawać i brać po równo. Osoby z chorobami psychicznymi są bardziej narażone na przemoc i nadużycia niż ogół społeczeństwa. Niestety, wielu ludzi nie ma w dzieciństwie luksusu czerpania wzorców ze zdrowych relacji w otoczeniu, niektórzy osiągają więc dorosłość bez pełnej świadomości, jak powinny wyglądać dobre i wspierające związki. Taka osoba może być podatna na tworzenie toksycznych lub przemocowych relacji w wieku nastoletnim i dorosłości. Jeśli nie mamy wyznaczonych granic i szacunku do samego siebie, możemy zostać wykorzystani. Schorzenia psychiczne mogą stanowić przeszkodę w związku, a chcąc ją przezwyciężyć, powinniśmy budować relację z samymi sobą, poza siecią innych naszych więzi. Nie chcę przez to powiedzieć, że nie ma miejsca na wspólną pracę terapeutyczną z przyjaciółmi, rodziną i partnerami romantycznymi, lecz filarem jest stabilne umocowanie w samym sobie. Nie wierzę, że trzeba kochać siebie, aby móc kochać innych. Miłość własna bywa trudna i skomplikowana, a nauczenie się jej jest czasochłonne; absolutnie konieczne są jednak umiejętność wyznaczania granic, postrzeganie siebie jako kogoś, kto zasługuje na traktowanie z życzliwością i szacunkiem, i komunikowanie swoich potrzeb lub pragnień – w przeciwnym razie możemy zacząć akceptować zachowania szkodliwe dla nas i dla naszego zdrowia psychicznego. Ostrzegawcze sygnały w relacji • Partner przekracza twoje granice • Partner cię dołuje i udaje, że niewinnie się droczy • Partner cię kontroluje • Czujesz się wyczerpana po spędzeniu z nim czasu • Partner nie komunikuje się w zdrowy sposób • Wasze cele nie są zbieżne • Partner krzyczy, ubliża i jest okrutny w czasie kłótni • W waszej relacji nie ma zaufania • Masz wrażenie, że przy partnerze nie możesz być sobą • Partner opiera się na tobie jako jedynym wsparciu emocjonalnym • Często nie czujesz się szanowana Pozytywne sygnały w relacji • Rozwiązujecie problemy zespołowo • Macie podobne wartości i cele • Czerpiecie radość z bycia ze sobą • Partner jest niezawodny i traktuje cię priorytetowo • Czujesz się słyszana, rozumiana i wspierana • Rozwijacie się jako para i jako jednostki • Partner jasno okazuje miłość • Partner umie wyrażać uczucia w zdrowy sposób • Łatwo jest go kochać z wzajemnością • Partner szanuje twoje słabe strony i granice Zdrowe relacje międzyludzkie mają dla naszego szczęścia i dobrego samopoczucia ogromne znaczenie. Dlatego tak ważne jest, aby na co dzień otaczali nas ludzie, którzy są wobec nas życzliwi i wspierający. Ci, przy których nie czujemy się bezpiecznie, nie zasługują na to, aby być w naszym życiu. Matilda Heindow − artystka i rzeczniczka zdrowia psychicznego mieszkająca w Sztokholmie. Założyła cieszącą się ogromną popularnością stronę na Instagramie @crazyheadcomics (liczba obserwatorów wynosi blisko pół miliona!), wykorzystując ją jako kreatywne miejsce do publikowania ilustracji, które pokazują zupełnie inne oblicze zbiorowego doświadczenia dotyczącego zdrowia psychicznego. Matilda udostępniła swoim obserwatorom na całym świecie ponad 700 unikalnych dzieł. Jej prace są często wykorzystywane przez specjalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym i szkoły. W 2021 r. Matylda wygłosiła wykład TEDx pod tytułem „Sztuka wspierania zdrowia psychicznego”.
Redakcja GLAMOUR poleca: Najlepsze książki na lato. Wciągające powieści, poruszające reportaże i felietony, które zabierzemy ze sobą na wakacje
Jeśli zastanawiacie się, co czytać podczas urlopu, nie mogliście trafić lepiej. Wskazujemy (naszym zdaniem) najlepsze książki na lato. Poznajcie rekomendacje redaktorek GLAMOUR i Glamour.pl.
W tym artykule: Redaktorka naczelna, Katarzyna Dąbrowska, poleca: „Wiktoria. Transpłciowość to nie wszystko” Piotra Jaconia Redaktorka prowadząca, Karolina Bujak, poleca: „Bez wstydu. Sekspraca w Polsce”, Karoliny Rogaskiej Sekretarzyni redakcji, Marta Kutkowska, poleca: „Mój Giovanni” Jamesa Baldwina i „West Farragut Avenue” Agnieszki Jelonek Szefowa działu Uroda i Wellbeing, Joanna Winiarska, poleca: „How to Travel” Wydawczyni, Xymena Borowiecka, poleca: „Po prostu Anne” Irii G. Parente, Selene M. Pascual Redaktorka, Zuzanna Zasada, poleca: „Almanach Navala Ravikanta. Przewodnik do bogactwa i szczęścia” Erica Jorgensona Senior Multimedia Editor, Joanna Twaróg, poleca: „Znaki zodiaku” Macieja Marcisza i „Malibu płonie” Taylor Jenkis Reid Redaktorka, Aleksandra Biszczad, poleca: „Błękitny zamek” L. M. Montgomery W naszych walizkach zawsze znajdzie się miejsce na książkę (lub kilka). Nie wyobrażamy sobie urlopu bez dobrej lektury, bez niej odpoczynek byłby niekompletny. Choć lubimy różne gatunki, w redakcji chętnie wymieniamy się literackimi poleceniami. A teraz podzielimy się nimi również z wami. Oto najlepsze książki na lato według redaktorek GLAMOUR i Glamour.pl. Wśród nich wciągające powieści, poruszające do granic możliwości reportaże, felietony i inne. Gorące nowości, bestsellery, a nawet tak zwane czytadła. Redaktorka naczelna, Katarzyna Dąbrowska, poleca: „Wiktoria. Transpłciowość to nie wszystko” Piotra Jaconia Intymna, poruszająca, bez lukru. Piotr Jacoń odsłania losy m.in. swojej rodziny, które zmieniły się wraz z tranzycją Wiktorii. Odkładałam tę książkę ze wzruszenia, czasami też, bo poruszała we mnie najczulsze struny – bycia rodzicem. Redaktorka prowadząca, Karolina Bujak, poleca: „Bez wstydu. Sekspraca w Polsce”, Karoliny Rogaskiej „Odważny i bezkompromisowy reportaż” - tak zapowiada książkę Karoliny Rogaskiej Wydawnictwo Poznańskie. To lektura, która zmieni wasze postrzeganie osób pracujących w branży seksualnej. Autorka rozprawia się ze szkodliwymi stereotypami na ich temat, ale robi to w sposób pełen empatii i zrozumienia. Nie próbuje przeforsować swojego zdania i punktu widzenia, ale daje przestrzeń do wypowiedzi ludziom, których nikt nie chce wysłuchać. To poruszające historie, które na pierwszy rzut oka są zupełnie różne, bo każdy bohater/bohaterka ma własny bagaż doświadczeń i inne powody, które wpłynęły na wybór właśnie tego zawodu. Można w nich odnaleźć cząstkę siebie, gdyż pracownice/pracownicy seksualne/i to ludzie pełni kolorów, jak każdy z nas. Poznacie od podszewki, również tej emocjonalnej, pracę na planie filmu porno, przed internetowymi sekskamerkami czy w klubie go-go. Dowiecie się, czym są kluby dla swingersów i jakie umiejętności muszą posiadać osoby do towarzystwa. Ale przede wszystkim zobaczycie bohaterki i bohaterów od lat zmagających się z trudnymi relacjami ze społeczeństwem i swoimi bliskimi, wykluczeniem, poniżaniem i traumami... Którzy mimo wszystko trwają w swoich wyborach i w końcu otrzymali szansę, by głośno powiedzieć dlaczego. Sekretarzyni redakcji, Marta Kutkowska, poleca: „Mój Giovanni” Jamesa Baldwina i „West Farragut Avenue” Agnieszki Jelonek „Mój Giovanni” Jamesa Baldwina to wielka love story przypomniana ostatnio przez wydawnictwo Karakter. Główny bohater, Amerykanin, David jest rozdarty między narzeczoną Hellą (i odtwarzaniem mieszczańskiego modelu życia), a Giovannim, pięknym, pełnym mroku barmanem z Paryża. Nad kochankami od początku wisi fatum, ale ja pisze Baldwin: „Nikt nie może wiecznie przebywać w rajskim ogrodzie”. Poruszający portret konfliktu między rozumem, a namiętnością, która zamiast nas zbawić, pali do żywego. Powieść, która wskoczyła na moją życiową listę Top 10. Agnieszka Jelonek nie ukrywa, że „West Farragut Avenue” to jej prywatna historia. Autorka po 22 latach wraca na West Farragut Avenue, gdzie w tragicznych okolicznościach zginął jej ukochany. Książka o miłości, której nie dane było przeżyć do końca i tęsknocie, która nigdy nie mija. Czy pielgrzymka do Ameryki przyniesie jej upragnione katharsis, czy rozwali pozornie poukładane życie? Jelonek w niemal kunsztowny sposób operuje metaforą, która pogrążyła już niejednego pisarza. Tutaj działa jak cios prosto w serce. Szefowa działu Uroda i Wellbeing, Joanna Winiarska, poleca: „How to Travel” Rodzaj filozofującego przewodnika po podróżowaniu. Odkrywa przyjemności tam gdzie już ich czasami nie widzimy – w radości latania, przebywaniu na lotnisku, poszukiwaniu knajpki idealnej, wakacjach z dziećmi. Dawkowałam sobie do porannej kawy po jednym rozdziale (felietonie) i mam ochotę natychmiast wyruszyć w podróż. Wyjść z domu. Bo co zapamiętałam z tej książki najbardziej – w podróży zamieniamy się w inną wersję siebie. Dla mnie brzmi to lepiej niż „lepszą”. Wydawczyni, Xymena Borowiecka, poleca: „Po prostu Anne” Irii G. Parente, Selene M. Pascual Książka z gatunku young adult, którą pokochają dorośli czytelnicy z sentymentem wracający do ulubionych tytułów sprzed lat. „Po prostu Anne” to historia Ani Shirley żyjącej w XXI wieku. Lekka, niewymuszona, urocza, do pochłonięcia w kilka dni. Opowiada historię blogerki Anne (Shirley oczywiście), która marzy o zostaniu pisarką. Tworzy w sekrecie, ukrywając się pod pseudonimem Lady Cordelia. Jej słodką tajemnicę zna tylko przyjaciółka (Diana). Do czasu… Kiedy dziewczyny zaczynają studia na uniwersytecie, wszystko komplikuje się. Na horyzoncie pojawia się czarująco-irytujący Blythe, który rzuca Anne wyzwanie… Zbieżność osób i zdarzeń (nie) przypadkowa. Redaktorka, Zuzanna Zasada, poleca: „Almanach Navala Ravikanta. Przewodnik do bogactwa i szczęścia” Erica Jorgensona Tę książkę naprawdę powinien przeczytać każdy. Jest podzielona na dwie części. Jedna z nich dotyczy wzbogacania się, a druga – szczęścia. Gdy ją czytam, czuję niezwykły spokój i komfort. A to nie zdarza się często podczas lektury. Wciąga tak, że można przeczytać ją na raz. Na letnie dni na plaży, trawie czy hamaku sprawdzi się idealnie. Czuję, że po lekturze wiele zyskałam. Przede wszystkim w kwestii szczęścia, poczucia spokoju, akceptacji i zrozumienia. Książka ta poruszyła mnie i sprawiła, że na niektóre rzeczy zaczęłam patrzeć zupełnie inaczej. Bardzo polecam! Senior Multimedia Editor, Joanna Twaróg, poleca: „Znaki zodiaku” Macieja Marcisza i „Malibu płonie” Taylor Jenkis Reid „Znaki zodiaku” to trzecia powieść Macieja Marcisza. Bardzo czekałam na jej premierę i muszę przyznać, że nie zawiodłam się. Przepadłam po przeczytaniu zaledwie kilku stron. Tym razem autor zabiera swoich czytelników i czytelniczki do słonecznej Toskanii. Właśnie tam wykreowane przez niego postaci słyszą wróżbę, która zwiastuje prawdziwą rewolucję w ich życiu. Nadchodzące zmiany to osobista porażka, a może jednak nowy początek i szansa na coś lepszego? Historię Maksa i Idy, którzy odpoczywają w luksusowej willi, która należy do ich znajomej, czytałam z uczuciem niepokoju. Maciej Marcisz serwuje nam mocną, poruszającą opowieść o tożsamości, klasowości, relacjach, a także poszukiwaniu siebie i swojego miejsca na świecie. Taylor Jenkins Reid stoi za takimi bestsellerami jak „Siedmiu mężów Evelyn Hugo” i „Daisy Jones & The Six”. Przeczytałam większość jej książek, a moją ulubioną jest „Malibu płonie”. Podobnie jak w pozostałych powieściach tej autorki, mamy tu do czynienia z totalnie wciągającą fabułą i doskonale wykreowanymi postaciami. Akcja rozgrywa się w 1983 roku w Malibu, a całość koncentruje się na sławnym rodzeństwie Riva i imprezie, którą – zgodnie z tradycją – najstarsza siostra organizuje na zakończenie wakacji. Choć mówią o niej wszyscy, główna zainteresowana całą sprawą, Nina, wolałaby, by tego przyjęcia nie było. Wydarzenia, do których dochodzi w ciągu zaledwie 24 godzin, całkowicie odmieniają życie całej czwórki. Naprawdę trudno oderwać się od tej książki. Wciąga od pierwszych stron i trzyma w (przyjemnym) napięciu do samego końca. To świetne czytadło na urlop. Redaktorka, Aleksandra Biszczad, poleca: „Błękitny zamek” L. M. Montgomery Pewne lektury są jak bezpieczna przystań, do której chce się regularnie powracać. Od lat raz w roku mam nawyk, a raczej rytuał powracania do jakże starej, ale urokliwej książki L. M. Montgomery „Błękitny zamek”. Ania z Zielonego Wzgórza kompletnie przysłoniła pozostałą twórczość słynnej autorki, a jest godna uwagi, bo kierowana do bardziej dorosłego czytelnika. „Błękitny zamek” niezmiennie czytam w wakacje, bo tylko wtedy wczuwam się w opisy. Jest to dosyć oryginalna jak na tamte czasy historia, o łamaniu konwenansów i budowaniu siebie na nowo, ale i o tym, że dojrzała miłość nie musi mieć romantycznych początków. A to wszystko okraszone jest pięknymi opisami kanadyjskiej przyrody na przełomie pór roku. Książki mają moc przenoszenia nas w inne światy, a niektóre z nich stają się towarzyszami na całe życie. „Błękitny zamek” jest dla mnie jedną z takich. Lektura ta nie tylko dostarcza rozrywki, ale również inspiruje do refleksji nad własnym życiem, wyborami i odwagą do bycia sobą.
10 powodów, dla których musisz przeczytać nowy kryminał Camilli Läckberg
Camilla Läckberg i Henrik Fexeus to duet, który podbił serca czytelników na całym świecie. „Miraż” to nie tylko klasyczny kryminał, ale też pełen psychologicznych zagadek i mentalistycznych sztuczek świat, który wciąga od pierwszych stron. Oto dziesięć powodów, dla których warto zarwać noc z tą książką!
1. Wciągająca fabuła Każda książka z tej serii to misternie skonstruowana intryga, która trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Zaskakujące zwroty akcji i niespodziewane (i łamiące serce!) zakończenie sprawią, że trudno oderwać się od lektury. PROTIP: Emocje jak przy odkrywaniu, że Twój ex już się zaręczył – zdumiewające ale i trochę bolesne! 2. Mocne kobiece postaci Książki duetu Läckberg & Fexeus przedstawiają silne, niezależne kobiety, które radzą sobie w naprawdę trudnych sytuacjach. Mina Dabiri inspiruje i pokazuje, że kobiety mogą być równie bardziej (
Mama… każda jest inna, lubi inne rzeczy, w odmienny sposób spędza wolny czas. Ale jest coś, co je łączy: wszystkie są superbohaterkami i zasługują na najlepsze
Już wkrótce Dzień Matki, okazja do podziękowania za troskę i miłość. Dla wielu mam najbardziej trafionym prezentem będzie książka. Podpowiadamy, jaką lekturę wybrać. Podaruj mamie ciekawą książkę w pakiecie z chwilą odpoczynku!
Dla mam, które gustują w literaturze pięknej i nie boją się poważnych tematów, proponujemy powieść Giulii Caminito Woda w jeziorze nigdy nie jest słodka. To historia młodej dziewczyny, która poszukuje własnej tożsamości i stara się zdefiniować samą siebie. Piękna książka o trudnych relacjach matki i córki, o radzeniu sobie z wyobcowaniem i rozczarowaniem oraz o potrzebie buntu w świecie, który na każdym kroku każe schylać głowę. Więcej o książce przeczytasz tutaj. Córka bestsellerowej autorki Eleny Ferrante porusza temat macierzyństwa, będącego wyzwaniem dla każdej kobiety. To swoiste zaprzeczenie sielankowego obrazu rodzicielstwa, tak popularnego w mediach. Oprócz szczęścia i radości macierzyństwo wiąże się też z utratą cząstki siebie, bezustannym strachem i wyrzutami sumienia, o czym z pewnością doskonale wie każda mama. Autorka obnaża tę prawdę. Pokazuje emocje i wyzwolenie dojrzałej matki, której córki postanowiły wyprowadzić się do ojca. O nierzadko skomplikowanych relacjach w małżeństwie z długim stażem można przeczytać w książce Danieli Krien Płomienie. To historia dwojga ludzi, którzy najlepszy czas mają już za sobą, a obecnie tak naprawdę żyją tylko obok siebie. Urocza, kameralna opowieść o miłości, która wygasa, i o szukaniu drogi powrotnej do siebie. Zarówno mamy, które pełnią tę funkcję od dawna, jak i te świeżo upieczone odnajdą siebie w książce Virginie Grimaldi Najwyższy czas znów zapalić gwiazdy. To ciepła opowieść o zapracowanej, borykającej się z problemami finansowymi, samotnej matce, która widząc, że traci kontakt ze swoimi dorastającymi córkami, postanawia zabrać je w podróż kamperem do Skandynawii. Wzruszająca historia o naprawianiu nadszarpniętych więzi otuli jak ciepły kocyk. Zdecydowanie warta uwagi jest książka Muny Shehadi Dawne kłamstwa, pełna sekretów historia córek i ich sławnej, uwielbianej matki. Po jej śmierci kobiety odkrywają, że nie mogła ich urodzić i, zaskoczone, rozpoczynają własne śledztwo, które pociągnie je w niespodziewanym kierunku. Piękna powieść o szukaniu siebie, o roli prawdy i o tym, jak ważne jest dla nas dzieciństwo, nawet w dorosłym życiu.