Kpina z cenzury dyktatora i nominacja do Oscara. Legendarny hiszpański film doczekał się remake'u po 53 latach
Adela ma dwadzieścia pięć lat. Mieszka w Pampelunie, prowadzi rodzinny sklep z antykami i co sobotę uczy katechezy. Dzieciom z parafii powtarza, że ciało jest darem od Boga z jasnym przeznaczeniem. Sama nie wie, że dwadzieścia siedem lat wcześniej, w jednej z hiszpańskich sal porodowych, jej matka i lekarze ustalili, czym jej własne ciało wolno będzie nazwać.
W jednej z hiszpańskich sal porodowych w 1976 roku zapadła decyzja, która kształtowała życie Adeli przez następne dwadzieścia pięć lat. Rodzina wiedziała, lekarze wiedzieli, parafia nie pytała. Wychowano ją jako dziewczynkę, skierowano do pracy katechetki, a tajemnicę z sali porodowej zachowano dla siebie. „Moja kochana panienka” debiutuje na Netfliksie 1 maja. O czym jest „Moja kochana panienka”? Pampeluna, parafia i sekret z 1976 roku Adela urodziła się w 1976 roku jako dziecko interpłciowe, czyli z wariantem rozwoju płciowego, który nie mieści się w prostym podziale na chłopca i dziewczynkę. Jej matka i lekarze zdecydowali wtedy w sali porodowej, że zapiszą ją w dokumentach jako dziewczynkę i tak ją wychowają. Adeli nikt nigdy o tym nie powiedział. Akcja toczy się w 1999 roku, w hiszpańskiej prowincji, do której internet jeszcze nie dociera. Adela nie ma gdzie sprawdzić, co o niej naprawdę wiadomo. Jeszcze pod koniec lat 90. w podręcznikach medycznych funkcjonowało pojęcie hermafroditismo, które mieszało diagnozę z oceną moralną. O interpłciowości jako odrębnym zjawisku publicznie nikt jeszcze nie mówił. Parafia była jedynym miejscem, w którym można było w ogóle zadać pytanie o swoją przeszłość czy tożsamość. „Moja kochana panienka” zaczyna się dokładnie w tym punkcie. Produkcję reżyseruje Fernando González Molina, znany z „Trzech metrów nad niebem”, „Wybacz, jeśli mówię ci kocham” i serialu „Smak zemsty”. Scenariusz napisała Alana S. Portero, autorka powieści „La mala costumbre” o ciele i milczeniu. To swobodna adaptacja klasyka Jaime de Armiñána z 1972 roku. Obsada z debiutem Elisabeth Martínez Adelę gra Elisabeth Martínez. To jej debiut ekranowy. Sama jest kobietą interpłciową, a obsadzenie jej w tej roli to decyzja, jakiej tamtejsze kino wcześniej nie podjęło. Pięćdziesiąt trzy lata wcześniej, w wersji Armiñána, tę samą postać zagrał José Luis López Vázquez. Cenzura późnego frankizmu wymagała takiej zamiany, dzięki której kino mogło wprowadzić temat tylnymi drzwiami, pod pretekstem medycznym. Wersja z 2026 roku tę osłonę zdejmuje. Nie miała zresztą zbyt szerokiej puli aktorek do wyboru, bo Hiszpania przez lata nie pozwoliła rozwinąć się żadnej zawodowej karierze hiszpańskiej aktorki interpłciowej. Anna Castillo, którą polski widz może kojarzyć z hiszpańskich produkcji „Estoy vivo” i „El olivo”, wciela się w Isabel, lesbijską fizjoterapeutkę poznaną przez Adelę po przeprowadzce do Madrytu. Paco León, wbrew typowi, z którym widzowie zwykle go kojarzą, gra księdza José Maríę, gejowskiego duchownego, dla którego pytanie Adeli o własne ciało jest pytaniem w stu procentach oczywistym. Drugi plan tworzą Manu Ríos, Eneko Sagardoy, Lola Rodríguez i Nagore Aranburu. Adelinę, matkę Adeli, gra María Galiana, twarz babci hiszpańskiej telewizji z serialu „Cuéntame”. Sceny tej dwójki należą do najboleśniejszych momentów filmu. Pampeluna 1999. Dlaczego akcja „Moja kochana panienka” toczy się dwadzieścia siedem lat temu? Adela w 1999 roku żyje w prowincji bez internetu, który dziś szybko podpowiedziałby jej prawdę o niej samej. Cofając kamerę o niemal trzy dekady, Portero pokazuje pokolenie rodziców, którzy w latach siedemdziesiątych podejmowali decyzje za noworodki bez pytania ich o cokolwiek. Takie decyzje zapadają jednak nadal. W wielu hiszpańskich szpitalach, podobnie jak w Polsce, w pierwszych miesiącach życia wykonuje się dziś zabiegi „normalizujące” na ciałach dzieci interpłciowych, wyłącznie na podstawie podpisu rodziców. Hiszpańskie rozszerzenie praw osób transpłciowych z 2023 roku zostawiło tę kwestię poza zakresem ustawy. Polska kompleksowej regulacji nie ma w ogóle. Film przesuwa zegar wstecz, żeby pokazać widzowi, że to, na co patrzy, nie jest historią, a wciąż teraźniejszością. „Moja kochana panienka” na Netfliksie „Moja kochana panienka” trafia na Netfliksa 1 maja 2026 roku. Wcześniej, od 17 kwietnia, miała ograniczoną dystrybucję kinową w Hiszpanii prowadzoną przez Tripictures. Światowa premiera odbyła się 8 marca 2026 w konkursie głównym 29. Festiwalu Filmowego w Maladze. Produkcję przygotowała Suma Content, wytwórnia Javiera Ambrossiego i Javiera Calva, z Andreą Herrerą Catalą jako producentką wykonawczą. Muzykę oryginalną skomponowali Álex de Lucas i Zahara, autorska piosenka Zahary powstała na potrzeby filmu. Pełna obsada to Elisabeth Martínez (Adela), Anna Castillo (Isabel), Paco León (ksiądz José María), Nagore Aranburu (Cruz), Manu Ríos (Gato), Eneko Sagardoy (Santiago), Lola Rodríguez (Ángela) i María Galiana (Adelina). View oEmbed on the source website
Manipulacje, deepfake’i i cyfrowe kłamstwa. Głośny brytyjski thriller szpiegowski wraca z nowym sezonem!
Brytyjski thriller szpiegowski „Obserwowani” („The Capture”) wraca z trzecim sezonem. Serial ponownie porusza temat manipulacji obrazem, deepfake’ów i technologii, która może zmienić prawdę w dobrze przygotowaną iluzję.
Brytyjskie seriale sensacyjne od lat potrafią budować napięcie lepiej niż wiele hollywoodzkich produkcji. Najnowszy sezon „Obserwowanych” tylko to potwierdza. Historia pełna jest manipulacji, cyfrowych fałszerstw i technologii, które mogą zostać użyte jako broń. Deepfake’i, cyberataki i zacieranie granicy między prawdą a fikcją sprawiają, że serial momentami brzmi jak komentarz do współczesnej rzeczywistości. Początek, który natychmiast podnosi stawkę Trzeci sezon rozpoczyna się dynamicznie. Na lotnisku Heathrow w Londynie pojawia się rosyjski agent, który dzięki zaawansowanej technologii bez większych trudności przechodzi przez systemy bezpieczeństwa. Monitoring i kamery, symbole nowoczesnej kontroli, w jednej chwili zamieniają się w narzędzie manipulacji. Już w pierwszych minutach serial sugeruje, że w świecie zdominowanym przez cyfrowe obrazy nawet najbardziej przekonujące dowody mogą zostać spreparowane. O czym opowiada serial „Obserwowani”? W centrum wydarzeń ponownie znajduje się Rachel Carey, w którą wciela się Holliday Grainger. Bohaterka obejmuje stanowisko szefowej specjalnej jednostki londyńskiej policji zajmującej się walką z cyberprzestępczością i zagrożeniami terrorystycznymi. Jej zadaniem jest tropienie przeciwników działających w cieniu, którzy manipulują informacją, fałszują nagrania i wykorzystują technologię do destabilizowania systemu. Nowy sezon stawia Rachel w znacznie trudniejszej sytuacji niż wcześniej. Tym razem nie jest już tylko obserwatorką wydarzeń, ale jedną z głównych uczestniczek skomplikowanej gry. Aby odkryć, kto stoi za kolejnymi manipulacjami, musi zmierzyć się z przeciwnikami działającymi poza zasięgiem tradycyjnych metod śledczych. Technologia jako broń W fabule ponownie pojawia się Shaun Emery, były żołnierz grany przez Calluma Turnera. Mężczyzna próbuje odbudować swoje życie, jednak szybko znów trafia w sam środek podejrzeń i medialnej burzy. Spreparowane nagrania z monitoringu przedstawiają go w zupełnie innym świetle, co pokazuje, jak łatwo w świecie cyfrowych obrazów można stworzyć alternatywną wersję wydarzeń. Serial wyraźnie podkreśla, że w erze wszechobecnego monitoringu każdy może stać się ofiarą technologii. Wystarczy jedno zmanipulowane nagranie lub fałszywa informacja, aby zniszczyć reputację i zmienić czyjeś życie. Nowe postacie i jeszcze większa skala historii W nowych odcinkach pojawiają się także kolejne postaci, które komplikują fabułę. Wśród nich są m.in. Isaac Turner, Noah Pierson oraz dziennikarka Khadija Khan. Ich wątki rozszerzają historię o perspektywę mediów, polityki i służb bezpieczeństwa. Nie brakuje tu również tematów, które budzą dziś wiele emocji – od dezinformacji i wpływów rosyjskich po napięcia związane z migracją. Dzięki temu serial nie ogranicza się do sensacyjnej fabuły, ale pokazuje też mechanizmy rządzące współczesnym światem informacji. Aktualność, która budzi niepokój Realizm produkcji nie jest przypadkowy. Twórcy konsultowali scenariusz z ekspertami z policji i środowisk wojskowych. W efekcie powstała historia, w której nowoczesne technologie, sztuczna inteligencja, deepfake’i czy cyberataki, nie są futurystyczną wizją, lecz realnym zagrożeniem. Akcja pozostaje dynamiczna: pojawiają się strzelaniny, nagłe zwroty wydarzeń i napięcie, które utrzymuje się od pierwszych scen aż do finału. Londyńska sceneria, zdjęcia realizowane m.in. w autentycznych przestrzeniach BBC czy na lotnisku Heathrow, dodatkowo wzmacniają poczucie realizmu. Dlaczego serial przyciąga widzów? „Obserwowani” często zestawiani są z innym brytyjskim hitem – „Bodyguardem”. Wielu widzów uważa jednak, że serial idzie o krok dalej, bo oprócz sensacyjnej fabuły stawia pytania o zaufanie do technologii i informacji. W serwisie Filmweb produkcja utrzymuje wysoką ocenę 7,6/10, a widzowie chwalą przede wszystkim napięcie, dobrze poprowadzoną historię i charakterystyczny brytyjski klimat. Serial działa więc na dwóch poziomach: jako wciągający thriller i jako opowieść o świecie, w którym prawda coraz częściej staje się kwestią interpretacji. Nowe odcinki brytyjskiego thrillera szpiegowskiego „Obserwowani” („The Capture”) zadebiutują 8 marca 2026 roku na platformie BBC Player. View oEmbed on the source website
Gwiazda „Gry o Tron” we wciągającym i nieprzewidywalnym serialu o napadzie stulecia. Zarwałam dla niego nockę!
Pierwsze skrzypce w elektryzującej produkcji Prime Video gra Sophie Turner, czyli Sansa z „Gry o Tron” oraz przyszła Lara Croft. Zwykły dzień w biurze w centrum Londynu zaburza napad. Ale kto i dlaczego ukradłby miliardy funtów z emerytur zwykłych ludzi? O pracy nad serialem, fascynacji heist stories oraz niesłynnym napadzie na Luwr rozmawiamy z Sophie Turner oraz Archiem Madekwe („Saltburn”).
Serial „Skok”: emocjonujący thriller Prime Video Jeśli jesteście fanami historii o napadach lub po prostu lubicie od czasu do czasu obejrzeć dobry, trzymający w napięciu thriller, to „Skok” niewątpliwie skradnie wasze serca. Jeszcze w październiku wszyscy żyliśmy napadem na Luwr. 4 minuty – tyle wystarczyło złodziejom, aby włamać się do najpopularniejszego muzeum na świecie. Rozboju dokonali w biały dzień, trochę po godzinie dziewiątej. Zbrodnia, sprawiająca wrażenie wyrwanej żywcem z kina, zachwyciła internautów i stała się gigantycznym wiralem. Internauci byli pod wrażeniem odwagi i zimnej krwi złodziei, entuzjastycznie romantyzując napad oraz żartując i fantazjując na temat jego przebiegu. No bo bądźmy szczerzy – kto nie kocha dobrej historii o genialnym napadzie? Raptem trzy miesiące po napadzie na Luwr z ratunkiem przychodzi Prime Video i ich emocjonujący thriller „Skok”. W centrum napadu stulecia znajduje się zwykła pracownica biura, Zara (Sophie Turner). Typowy dzień pracy w londyńskiej firmie inwestycyjnej Lochmill Capital zajmującej się funduszami emerytalnymi zostaje wywrócony do góry nogami, gdy grupa brutalnych złodziei włamuje się do biura i zmusza Zarę oraz jej najlepszego przyjaciela Luke'a (Archie Madekwe) do wykonania swoich poleceń. Ale kto i dlaczego ukradłby miliardy funtów z emerytur zwykłych ludzi? Detektyw Rhys (Jacob Fortune-Lloyd) jest zdeterminowany, aby to odkryć, ale jako osoba, która niedawno ponownie popadła w uzależnienie od hazardu, musi radzić sobie z własnymi problemami finansowymi, jednocześnie zajmując się tajnymi planami i sprzecznymi interesami leżącymi u podstaw tej daleko idącej zbrodni. W serialu „Skok” nic nie jest jednak takie, jak się wydaje, a stawki są naprawdę wysokie. Bohaterami są zwykli ludzie, co sprawia, że utożsamiamy się z nimi i im kibicujemy. Pomiędzy rwącą łeb na szyję akcją jest jednak miejsce na refleksję. Jak przetrwać w świecie nierównych szans? Co definiuje grę fair w świecie, który nie jest fair? Kiedy cel uświęca środki? Jak możemy walczyć z nierównościami we współczesnym świecie? „Skok” bawi i angażuje, lecz także stawia pytania, często niekomfortowe. Takie, z które zostają z widzem długo po seansie. Kto występuje w serialu „Skok”? Główną rolę gra Sophie Turner, znana przede wszystkim z roli Sansy Stark w „Grze o Tron”. Po zakończeniu serialu Turner wybierała role, które pozwalały jej eksperymentować. Wystąpiła m.in. w serialach „Schody” i „Joan”, a także przewrotnej czarnej komedii „Zróbmy zemstę”. W „Skoku” po raz kolejny pokazuje, że potrafi utrzymać na swoich barkach ciężar produkcji i magnetyzuje za każdym razem, gdy pojawia się na ekranie. Jej bohaterka, Zara, jest siłą natury, nieokiełznanym żywiołem. Niewymiarowa, skomplikowana, moralnie szara. Sophie Turner jest tak dobra, że tylko dla niej włączyłabym trzy kolejne sezony „Skoku” (gdyby oczywiście istniały). Na ekranie partneruje jej Archie Madekwe, który grał u boku Jacoba Elordiego i Barry’ego Keoghana w elektryzującym „Saltburn” w reżyserii Emerald Fennel. Na tropie Luke’a i Zary jest z kolei detektyw Rhys – w tej roli Jacob Furtune-Lloyd, mający na koncie takie tytuły jak „Gwiezdne wojny. Skywaleker. Odrodzenie”, „Gambit królowej”, „Platforma” i „Ciała”. Za reżyserię serialu „Skok” częściowo odpowiada Sam Miller, który ma spore doświadczenie w umiejętnym budowaniu napięcia („Mogę cię zniszczyć”, „Snowpiercer”, „Luter”, „Snowpiercer”, „Dżentelmen w Moskwie”, „Daredevil”, „Czarne lustro”). A scenarzystą jest debiutujący Sotiris Nikias. Serial „Skok” jest dostępny na platformie Prime Video od środy 21 stycznia. View oEmbed on the source website
Warto nauczyć się lepiej… smucić. Autorka bestsellera znajduje dobre strony bycia nieszczęśliwym. Są takie!
Podczas badań nad szczęściem, nieumyślnie stała się ekspertką od smutku. Hellen Russell, autorka bestsellerowych książek mówi, że nie ma w nim nic złego. Wręcz przeciwnie.
GLAMOUR: Wczesne, osobiste straty doprowadziły cię do zaakceptowania smutku jako czegoś naturalnego... HELLEN RUSSELL: Wyrosłam w rodzinie, w której nie zawsze mieliśmy język do opisania żałoby, mimo że strata przewijała się przez nasze życie. Straciłam siostrę, gdy byłam bardzo młoda, potem odszedł mój tata. Przez lata próbowałam uciec przed smutkiem — pracując ciężej, zadowalając innych, tłumiąc smutek poprzez deprywację i przesadę. Ale w środku byłam wyczerpana. Nie przepracowałam niczego. I zaczęłam zauważać, że nikt wokół mnie sobie z tym nie radzi. Większość ludzi, których spotkałam, była tak zaabsorbowana dążeniem do szczęścia, że bała się odczuwać smutek. Dopiero gdy rozmawiałam o różnych kulturowych podejściach do szczęścia na świecie podczas pisania poprzedniej książki (Atlas szczęścia), zaczęłam zauważać, jak bardzo wielu z nas odczuwa dyskomfort wobec smutku — zakładając, że jakoś „przegrywamy”, gdy go odczuwamy. Potem odkryłam, że każdy wiarygodny model dobrostanu emocjonalnego obejmuje zdolność odczuwania naszych ciemniejszych emocji. W końcu i u mnie to zadziałało: smutek nie był moją osobistą porażką, lecz naturalną, normalną ludzką reakcją. Moje wczesne straty dały mi pierwszorzędowy wgląd w tę prawdę, nawet jeśli dopiero w dorosłości byłam w stanie ją nazwać. Pisanie książki „Wszystko, czego nauczyłam się o szczęściu dzięki smutkowi” było w części moją próbą, aby wreszcie usiąść z tym smutkiem i żeby go zrozumieć, a nie unikać. Dopiero konfrontując się z nim, zaczęłam czuć się kompletna. Opisujesz destrukcyjny perfekcjonizm i złudzenie trwałego sukcesu. Jak możemy nauczyć się „obniżać oczekiwania” i przyjąć perspektywę bycia „wystarczająco dobrym”? Perfekcjonizm był czymś, co przez lata nosiłam jak odznakę honoru — dopóki nie zdałam sobie sprawy, że to raczej kajdanki niż odznaka. A skłonności do niego są powiązane z depresją, lękiem, anoreksją, bulimią, zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi, zespołem stresu pourazowego, przewlekłym zmęczeniem, bezsennością, niestrawnością i przedwczesną śmiercią. Same widzicie — nie ma czym się chwalić ani do czego dążyć. Problem w gonieniu za trwałym sukcesem polega na tym, że meta ciągle się przesuwa. „Wystarczająco dobrze” kiedyś brzmiało dla mnie jak rezygnacja, ale nauczyłam się, że to naprawdę wyzwalające. Oznacza wybór postępu zamiast perfekcji. Gdy pozwalamy sobie być ludźmi w wersji niedoskonałej, znajdujemy więcej miejsca na radość, kreatywność i znaczące więzi. Jak wstyd uniemożliwia nam mówienie otwarcie o trudnych, osobistych doświadczeniach? Wstyd rozkwita w ciszy. Mówi nam, że nasze zmagania czynią nas niegodnymi, podczas gdy zwykle prawda jest odwrotna: w momencie, gdy mówimy otwarcie o czymś trudnym, uświadamiamy sobie, że wielu innych dzieli to samo doświadczenie. Wstyd przekonuje nas, że jesteśmy sami, co nie jest prawdą. Część mojej pracy — i mojego własnego leczenia — polegała na nauce zastępowania sekretu rozmową. Wiele kobiet zostało nauczonych, że okazywanie złości „piękności szkodzi”. Jak możemy przekształcić stłumioną złość w potężne źródło (energii, postępu i zmian)? To prawda, jesteśmy socjalizowane, by być zgodne i ustępliwe, więc nasza złość zostaje w nas zamknięta. Ale jak mówi psychoterapeutka Julia Samuel, tłumienie złości może prowadzić do depresji. Ukierunkowana we właściwy sposób, złość jest w istocie drogowskazem: wskazuje to, co ma znaczenie. Gdy ją rozpoznajemy, złość staje się informacją i energią. Możemy ją skierować na ustanawianie granic, aktywizm, kreatywność lub po prostu odwagę powiedzenia: „Nie, to nie jest w porządku”. Twoje mechanizmy ucieczki, od anoreksji po alkohol, były strategiami „od niedoboru po nadmiar”. Czy ich wspólnym emocjonalnym źródłem jest niezdolność konfrontacji ze smutkiem? Absolutnie. Wszystkie moje „strategie”, choć wyglądały całkiem różnie na powierzchni, były próbami złagodzenia lub przechytrzenia smutku. Ograniczanie, nadmiar, przepracowanie — wszystko to były sposoby unikania uczuć, których jeszcze nie miałam umiejętności zaakceptować. Gdy nie możemy znieść smutku, szukamy skrótów (i szczerze mówiąc, próbowałam ich wszystkich — zawsze z uniwersalnie niezdrowym i niepomocnym skutkiem). Dla mnie praca polegała na nauczeniu się pozostawania w dyskomforcie na tyle długo, by zrozumieć, co mi próbuje przekazać. Dlatego pierwsza część książki dotyczy tego, jak zaopiekować się sobą, gdy jesteśmy smutni — unikając deprywacji i nadmiaru. Zmaganie się z pracą i rodzicielstwem doprowadziło cię do załamania. Dlaczego „zamierzony odpoczynek” jest niezbędny do przywrócenia harmonii psychicznej? Musiałam nauczyć się, że odpoczynek się po prostu nie dzieje — trzeba go świadomie wybierać. Żyjemy w kulturze, która wielbi produktywność, więc zatrzymanie się odbiera jako wręcz zawstydzające. Ale zamierzony odpoczynek to jasność: pozwala naszemu układowi nerwowemu zresetować się, a perspektywie powrócić. Gdy uderzyłam w ścianę, nie było to z powodu mojej słabości, tylko dlatego, że jestem zwyczajnie człowiekiem. Odpoczynek stał się moim przyciskiem ponownego uruchomienia. Po stracie córki, twoja mama dzwoniła do serwisanta naprawiającego zmywarki, tylko żeby porozmawiać z kimś, kto ją znał. Jak możemy zbudować własny system wsparcia, który pomoże nam wyłączyć nasze wewnętrzne „Radio Do Du*y FM”? Gdy mama opowiedziała mi tę historię, bardzo mnie poruszyła — bo ukazuje, jak samotna może być żałoba i jak bardzo pragniemy być rozumiani. System wsparcia nie musi być przesadnie skomplikowany czy formalny. To ten jeden człowiek, do którego możemy napisać w środku nocy; przyjaciel, który słucha bez pośpiechu; sąsiad, który „rozumie”, bo sam to przeżył. Dla mnie rozwiązaniem było stworzenie systemu koleżeńskiego z moją przyjaciółką Jill. To trochę jak przy nurkowaniu, gdzie uzgodniłyśmy, że będziemy dla siebie nawzajem „osobą”, która będzie po prostu słuchać, gdy trzeba. Gdy budujemy takie więzi, nasze wewnętrzne radio grozy (Shit FM) się wycisza. Antidotum na emocjonalne kręcenie się w kółko jest często po prostu bycie w obecności kogoś, kto nas widzi. Czy interwencje w styl życia, takie jak spacery, aktywność fizyczna i unikanie cukru oraz tłuszczów trans, powinny być pierwszą linią obrony przed depresją? Kliniczna depresja jest przewlekłą chorobą psychiczną i zazwyczaj wymaga profesjonalnej pomocy. Ale odmowa zajęcia się standardowym, nieuniknionym smutkiem (i brak wiedzy, jak sobie z nim najlepiej radzić) może prowadzić do objawów depresyjnych. Ponieważ sam smutek jest „normalny”. To tymczasowa emocja, którą wszyscy odczuwamy w chwilach, gdy zostaliśmy zranieni lub coś jest nie tak w naszym życiu. To wiadomość. Może nam powiedzieć, że coś jest nie tak — ale musimy słuchać. Jeśli nie słuchamy, prawdopodobieństwo przekształcenia się w coś innego wzrasta. Interwencje stylu życia mają potężną moc! Mogą regulować nasz nastrój, redukować stan zapalny i dawać poczucie sprawczości. Badania pokazują, że możemy radzić sobie z niskim nastrojem, a nawet zapobiegać depresji, pozostając aktywnymi i wykonując lekkie ćwiczenia. Już 20-minutowy spacer dziennie został powiązany z 30-procentowym zmniejszeniem ryzyka depresji. Randomizowane badania kontrolne pokazują, że zmiana diety znacząco wycisza objawy depresyjne (zły nastrój, trudności w koncentracji, słabą jakość snu) - zarówno u osób cierpiących, jak i niechorujących na depresję. Ale interwencje stylu życia mogą okazać się niewystarczającym panaceum. Depresja jest wielowarstwowa i choć ruch, odżywianie i czas na świeżym powietrzu mogą bardzo pomóc, powinny uzupełniać, a nie zastępować, profesjonalne wsparcie, gdy takie jest potrzebne. Jako osoba, która brała leki przeciwdepresyjne i korzystała z terapii w trudnych czasach, wiem, że te metody absolutnie mają wartość. Dzisiaj używam wszystkiego w moim emocjonalnym zestawie narzędzi, aby dalej funkcjonować i czuć się zrównoważoną. Wiem, że jeśli nie zadbam o swoje ciało, poczuję się okropnie. Wiem, że jeśli nie wyśpię się wystarczająco, następny dzień wyda mi się przytłaczający. Dlatego trzecia część książki dotyczy tego, jak zadbać o siebie, gdy jesteś smutny. Rosjanie cenią smutek, bo „poprawia koncentrację”. Jak zdobycie perspektywy (np. poprzez historię i inne kultury) pomaga nam zaakceptować, że chaos jest częścią życia? Perspektywa jest jednym z największych darów, jakie możemy sobie ofiarować. Wiele kultur postrzega smutek nie jako wadę, lecz jako element mądrości — coś, co pogłębia myśli i wyostrza obserwację. Gdy widzimy, jak inne społeczeństwa włączają smutek w codzienne życie, łatwiej nam zaakceptować, że chaos nie jest dowodem osobistej porażki; to po prostu życie robiące to, co robi. Zrozumienie tego łagodzi opór i pozwala nam nawigować niepewnością z większą łaską. A choć wiele kultur Azji Wschodniej wydaje się to intuicyjnie rozumieć, badacze z Uniwersytetu Nowej Południowej Walii mają już wyniki badań potwierdzające, że akceptacja i pozwolenie na tymczasowy smutek pomaga poprawić naszą uwagę na szczegóły, zwiększa wytrwałość i sprzyja hojności. Mówisz, że „dobry smutek” to ten, który zaakceptowaliśmy, że będzie z nami już zawsze. Jak zatem go zaakceptować? Aktywna akceptacja to nie rezygnacja, tylko to uczestnictwo. To mówienie: Ten smutek jest tutaj — co teraz mogę z nim zrobić? Zamiast walczyć lub zaprzeczać naszym emocjom, przyznajemy im miejsce, pozostajemy ciekawi i podejmujemy wybory zgodne z naszymi wartościami. Dobry smutek przypomina nam, co jest dla nas ważne. Gdy pracujemy z nim, a nie przeciwko niemu, smutek może pogłębić nasze relacje, wzmocnić odporność i sprawić, że nasze życie będzie bardziej znaczące. Strach przed zmierzeniem się z naszym smutnym „ja” może wydawać się przytłaczający, ale koszt jego nieodpuszczenia jest znacznie większy. Im dłużej zwlekamy z konfrontacją, tym gorszy się stanie. Tłumienie negatywnych myśli nie działa i sprawia, że czujemy się gorzej, Ale doświadczanie tymczasowego smutku, wbrew intuicji, czyni nas szczęśliwszymi! Moim zdaniem możemy stać się szczęśliwsi, ucząc się jak lepiej być smutnymi.
2 godziny w kinie przesiedziałam jak na szpilkach. Najlepszy obraz kobiecego szaleństwa od czasu „Wstrętu”
Myślałaś kiedyś, co naprawdę dzieje się w głowie młodej matki, gdy nikt nie patrzy? Jak to jest, kiedy dom na odludziu staje się więzieniem, a marzenia o pisarstwie rozpadają się jak stary tynk? Już nie musisz się nad tym zastanawiać. Po prostu to zobacz.
Film „Zgiń, kochanie” (reż. Lynne Ramsay) był sensacją tegorocznego Festiwalu w Cannes, gdzie zebrał owacje na stojąco. Na Rotten Tomatoes ma 73% pozytywnych recenzji, a krytycy są zgodni co do jednego – Jennifer Lawrence daje tu występ życia. Martin Scorsese, który jest producentem filmu, osobiście wybrał Lawrence do głównej roli po tym, jak był pod wrażeniem jej występu w „Mother!” (2017). „Zgiń, kochanie” – opis fabuły Historia z pozoru prosta. Grace (Jennifer Lawrence) i Jackson (Robert Pattinson) przeprowadzają się do odziedziczonego domu na odludziu w Montanie. Wkrótce na świat przychodzi ich syn. Niby szczęście, prawda? Ale wraz z dzieckiem przychodzi coś jeszcze – ciemność, której Grace nie potrafi nazwać. Spędzając długie dni sama z niemowlęciem, podczas gdy Jackson jest w pracy, Grace zaczyna się rozpadać. Nie chodzi o „baby blues” z kolorowych magazynów. To coś głębszego, bardziej przerażającego. Jej higiena zaczyna szwankować, obecność zwierząt nie koi, lecz drażni, dręczy obecnośc wyimaginowanych postaci. Film słusznie nie stawia diagnozy – pozwala jedynie widzowi obserwować rozpad bez etykietek. Lawrence czołga się na czworakach przez trawę z nożem kuchennym w dłoni, zbliżając się do niemowlęcia. Mastu*buje się ponuro w stanie poporodowej rozpaczy, podczas gdy mąż kończy gotować obiad na dole. To nie są sceny dla efektu, tylko surowy portret umysłu, który traci kontakt z rzeczywistością. „Zgiń, kochanie” – recenzja Kiedy oglądam takie filmy, trudno mi uwierzyć, że te doświadczenia są tak powszechne, a jednocześnie tak przemilczane. Że gdzieś tam młode matki naprawdę toną w samotności, a ich partnerzy nawet nie wiedzą, jak pomóc. Lynne Ramsay, reżyserka kultowego „Musimy porozmawiać o Kevinie”, tworzy tu coś wyjątkowego. Nieustanny gorączkowy sen z pozornie sielskiego życia na wsi. Wszystko jest jaskrawe, ale nic nie jest piękne ani kojące. Nocne sceny mają niemal srebrny połysk: jest ciemno, ale nie do końca. Światło jest niepewne, niepokojące. Ramsay sprzeciwiła się etykietowaniu filmu jako „opowieści o depresji poporodowej”, nazywając to podejście bzdurą. „Ludzie uwielbiają siedzieć i mieć swoje szufladki, żeby łatwo powiedzieć w kilku słowach: to jest o tym” – powiedziała reżyserka. I ma rację. To film o tym, jak izolacja, macierzyństwo i utrata własnej tożsamości mogą rozsadzić człowieka od środka. Jak małżeństwo, które wydawało się pełne miłości, może zamienić się w ciche piekło domowych rytuałów. Dlaczego? Nie wiemy. Przecież on ją kocha i chce jej pomóc. Jennifer Lawrence jest tu wulkanem. Jej fizyczne zaangażowanie w rolę – sposób, w jaki drapie tapetę, wpada przez szklane drzwi, uderza głową w lustro – tworzy kompletny obraz rozpadającego się poczucia tożsamości. To rola, która przywodzi na myśl Catherine Deneuve we „Wstręcie” – ten sam rodzaj kobiecego szaleństwa pokazanego bez osłon i bez przeprosin. Lawrence była w ciąży ze swoim drugim dzieckiem podczas pracy nad filmem. Reżyserka wspomina, że aktorka była gotowa na wszystko. „Nie chciała być traktowana jak jajko” – mówi Ramsay. „Powiedziałam jej: podejdź do okna – a ona podeszła i zaczęła je lizać jak dzikie zwierzę w klatce”. Robert Pattinson jako Jackson to idealny kontrapunkt – mężczyzna, który próbuje, ale nie rozumie. Który kocha, ale nie wie, jak pomóc. Aktor opowiadał, że był niesamowicie zdenerwowany sceną tańca i nie mógł przekonać Ramsay ani Lawrence do wycięcia lub choreografii tej sceny. Brał lekcje tańca specjalnie do tej roli. Kto stoi za tym mrocznym obrazem macierzyństwa bez lukru? Za kamerą stoi Lynne Ramsay – reżyserka, która po ośmiu latach przerwy od „Nigdy cię tu nie było” wraca z filmem równie bezkompromisowym. Scenariusz współtworzyły Alice Birch („Normalni ludzie”, „Lady Makbet”) i Enda Walsh („Once”). Za zdjęcia odpowiada Seamus McGarvey, który współpracował z Joe Wrightem i Samem Mendesem. Film kończy się znajomą piosenką śpiewaną przez nieznajomy głos – sama reżyserka wykonuje okrojoną wersję hitu Joy Division „Love Will Tear Us Apart”. To idealny wybór. Ian Curtis napisał tę piosenkę o rozpadzie małżeństwa, a sam nie dożył jej premiery. Ramsay zamyka nią opowieść o kobiecie, którą miłość – do dziecka, do męża, do siebie samej – rozrywa od środka. Gdybym miała określić jednym zdaniem, o czym jest ta opowieść, powiedziałabym tak: to film o tym, jak macierzyństwo i izolacja potrafią zmienić kobietę w kogoś, kogo sama nie rozpoznaje. Jak dom na odludziu staje się więzieniem bez krat. I o tym, że czasem miłość nie wystarcza, żeby uratować kogoś przed nim samym. Film „Zgiń, kochanie” pojawi się w polskich kinach 12 grudnia.
Kochasz melodramaty? Oto 5 najlepszych filmowych wyciskaczy łez na ostatni weekend wakacji
Nie oszukujmy się – melodramaty w Polsce to prawdziwy fenomen, który od dekad podbija serca widzek w każdym wieku. Od klasycznych seriali PRL-owskich po współczesne produkcje Netflixa, historie pełne miłości, konfliktów rodzinnych i dramatów emocjonalnych mają w naszym kraju status kultowych.
Ale skąd ta miłość do łez i wzruszeń? Historie o nieszczęśliwej miłości, rodzinnych tajemnicach czy dramatycznych wyborach zawsze były w polskiej tradycji obecne. Już w dwudziestoleciu międzywojennym polskie kino i literatura eksplorowały emocje, a po II wojnie światowej twórcy, tacy jak Janusz Morgenstern, starali się opowiadać o ludzkich losach zamiast narzucanej politycznie tematyki. Późniejsze telenowele – „W labiryncie”, „Klan” czy „M jak miłość” – pokazały, że melodramat w Polsce to nie tylko rozrywka, ale też lustro codzienności, zmagania z problemami i emocjonalne katharsis dla widza. To osadzenie historii w lokalnym kontekście, pełnym znajomych realiów, sprawia, że Polki identyfikują się z bohaterkami i ich dramatami niemal jak z sąsiadkami czy przyjaciółkami. Nie bez znaczenia pozostaje też sposób, w jaki Polki konsumują media. Tradycyjna telewizja wciąż króluje – aż 84,4% oglądalności przypada na linearne kanały, a długowieczne telenowele, takie jak „Barwy szczęścia” czy „Klan”, przyciągają miliony widzów. Choć oglądalność powoli spada, lojalna, głównie kobieca widownia w wieku 50+ nadal pozostaje przy ekranie. Twoja mama też to ogląda? A może czasami i ty z nią siadasz, aby pogapić się na losy bohaterów? Melodramaty polskie czy zagraniczne? Fenomen nie ogranicza się do rodzimych produkcji. Sukcesy zagranicznych melodramatów, zwłaszcza tureckich, takich jak „Krawiec” czy „Şahmaran”, pokazują, że emocjonalne historie o miłości, zdradzie i rodzinnych konfliktach mają uniwersalny język. Chłoniemy te opowieści z równą pasją co „nasze” telenowele, bo melodramat działa na poziomie psychologicznym – pozwala przeżywać silne emocje w bezpiecznych warunkach, rozbudza empatię i daje przestrzeń do refleksji nad własnym życiem i relacjami. Nie można też nie wspomnieć o tym co dzieje się na platformach streamingowych. Remake „Znachora” z 2023 roku zdobył ogromną popularność na Netflixie, gromadząc w ciągu kilku dni setki tysięcy widzów. Udowadnia to, że gatunek, choć tradycyjnie kojarzony z telewizją, potrafi świetnie odnaleźć się w nowszych mediach. Nowoczesna adaptacja klasyki przyciąga młodsze pokolenia, a jednocześnie daje starszym widzkom powiew nostalgii. To idealny przykład, że melodramat w Polsce łączy pokolenia, łączy emocje i… nigdy nie wychodzi z mody. Co miłość do melodramatu mówi o tobie? Przede wszystkim to, że jesteś osobą empatyczną, otwartą na emocje i wrażliwą na subtelności relacji międzyludzkich. Lubisz przeżywać historie bohaterów razem z nimi, czujesz radość i smutek ich zwycięstw i porażek, a w trudniejszych chwilach potrafisz znaleźć w takich opowieściach pocieszenie. Melodramat jest jak osobisty przewodnik po świecie uczuć – pozwala zrozumieć motywacje ludzi wokół ciebie i własne reakcje emocjonalne. Można powiedzieć, że bycie fanką melodramatów to oznaka dojrzałości emocjonalnej i gotowości na to, by wzruszać się pięknem życia – nawet jeśli pojawia się w nim drama, zdrada czy zakazany romans. Dlatego właśnie kochamy wyciskacze łez. Bo pozwalają wzruszać się do żywego, obnażać własne emocje bez wstydu, przeżywać dramaty bohaterów i poczuć, że w świecie pełnym codziennego chaosu uczucia wciąż mają znaczenie. 5 wyciskaczy łez na ostatni weekend wakacji Znachor (2023) Netflixowy remake klasycznej polskiej powieści to jeden z najchętniej oglądanych polskich filmów na platformie. Zyskał on popularność zarówno w Polsce, jak i w Stanach Zjednoczonych. Twórcy uprościli fabułę i unowocześnili postacie, co sprawiło, że historia jest bardziej przystępna dla współczesnego widza. Nowa wersja postaci Marysi jest odważna i pełna determinacji, co odchodzi od schematu nieśmiałej dziewczyny. Film, choć momentami bywa naiwny, jest chwalony za świetną realizację, zdjęcia i kostiumy. Jest to przykład, że klasyczny melodramat, odświeżony estetycznie i narracyjnie, ma potencjał na globalny sukces. Królowa łez (2024) Ten południowokoreański serial, dostępny na Netflixie, zyskał dużą popularność na całym świecie. Opowiada historię małżeństwa, które przechodzi kryzys. Co ciekawe, fabuła zręcznie łączy elementy melodramatu z innymi gatunkami, takimi jak komedia romantyczna i dramat. Recenzenci chwalą serial za to, że pod fasadą lukratywnego świata gwiazd kryje się ludzka i bardzo prawdziwa historia miłosna. Silną stroną jest główna bohaterka, Hae-in, która nie jest bezbronną postacią, lecz silną i ambitną kobietą. Mimo wielu typowych dla gatunku klisz serial jest zaskakująco ludzki i wiarygodny. Światło między oceanami (2016) Ten australijski melodramat, oparty na bestsellerowej powieści, porusza serca widzów, zmuszając do głębokiej refleksji nad trudnymi wyborami moralnymi. Film opowiada historię małżeństwa, które po tragicznym poronieniu, postanawia przygarnąć niemowlę odnalezione w dryfującej łodzi, co zapoczątkowuje serię wydarzeń, które na zawsze odmienią ich życie. Produkcja jest doceniana za piękne, surowe zdjęcia, które doskonale oddają nastrój opowieści oraz za poruszające kreacje aktorskie. To wzruszająca opowieść o miłości, stracie i poświęceniu. No i stawia pytanie o granice moralności. A tu odpowiedzi nigdy nie są proste. Miłość do kwadratu (2021) Film opowiada o historii popularnego dziennikarza-kobieciarza, który zakochuje się w modelce. Mimo że na Filmwebie uzyskał średnią ocenę 4.3/10, a recenzenci twierdzą, że jest to produkcja bardzo schematyczna i naiwna, znalazł się w czołówce najchętniej oglądanych polskich filmów na Netflixie. Krytycy filmowi zarzucają, że filmowi brakuje autentyczności i humoru. Jego popularność wskazuje jednak, że proste, dobrze wyglądające historie miłosne, choćby banalne, wciąż cieszą się dużym zainteresowaniem. Miłość jest blisko (2022) Film opowiada o parze przyjaciół z dzieciństwa, którzy w dorosłym życiu, choć mają już partnerów, dochodzą do wniosku, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Ten melodramat (dostępny na Netflixie), porusza klasyczny motyw skomplikowanej miłości i tego, jak długo można nosić w sercu uczucie z przeszłości. Opowieść ta wpisuje się w popularną konwencję, gdzie przeciwieństwa się przyciągają, a miłość „chodzi własnymi drogami”.
Obejrzałam najnowszy sezon „Wednesday” i zbierałam szczękę z podłogi! Zaskakuje szokującymi zwrotami akcji!
Najpopularniejszy serial Netflixa, który dostał 3. sezon jeszcze przed premierą 2. (!), oficjalnie powraca! Fani ekscentrycznej rodziny Adamsów w końcu mogą odetchnąć z ulgą. Od 6 sierpnia dostępna jest pierwsza część drugiego sezonu „Wednesday”. Podczas seansu wielokrotnie śmiałam się do rozpuku, a ostatni odcinek zostawił mnie ze szczęką na podłodze.
2. sezon serialu „Wednesday”: o czym opowiada? 6 sierpnia 2025 roku Akademia Nevermore i jej nietuzinkowi uczniowie wracają z nowymi zaskakującymi przygodami! Po wydarzeniach z pierwszego sezonu Wednesday Addams jest uznawana za bohaterkę, co… niemiłosiernie ją wkurza. Jej pogardę budzą zarówno entuzjastyczni łowcy autografów, jak i dyrektor (grany przez wybitnego Steve’a Buscemi). Nowy rok szkolny oznacza przede wszystkim nowe tajemnice oraz nowe śledztwo... Wednesday doznaje straszliwej wizji — ukazuje jej się śmierć Enid — i zrobi wszystko, by zapobiec nadchodzącej tragedii. Jednak nie będzie to proste, w dodatku prześladuje ją tajemniczy stalker. Czy to on czyha na życie jej przyjaciółki? Pytania się mnożą, ale odpowiedzi brak. Śledztwo prowadzi naszą bohaterkę do wielu dziwnych miejsc jak wieża zegarowa, cmentarz czy szpital psychiatryczny, a także zmuszą ja do zawierania różnorakich sojuszy. W drugim sezonie Adamsowie przejmują Nevermore! Do grona uczniów dołącza Pugsley, który – tak jak wujek Fester – potrafi kontrolować energię elektryczną. W życie szkolne nieoczekiwanie angażuje się mama Wednesday, co wyjątkowo psuje humor nastolatki. I jakby tego było mało... Nieoczekiwanie pojawia się Helen – jej babcia, której obecność mocno irytuje Morticie. Cóż... W końcu, jak powszechnie wiadomo, równowaga we wszechświecie musi zostać zachowana. „Wednesday 2” – śmiałam się i podskakiwałam z ekscytacji Na przestrzeni czterech odcinków, które są już dostępne na Netflix, twórcy zarysowują przed nami intrygę, podrzucając wskazówki, ale również wpuszczając nas w maliny. Proporcje są idealne – makabreska miesza się z humorem, a to wszystko jest podlane artystycznym sosem genialnego Tima Burtona. W pierwszym odcinku pojawia się jedna scena animowana! To zmyślne puszczenie oczka do fanów takich tytułów jak „Gnijąca panna młoda” oraz „Miasteczko Halloween”. Aż przysiadłam z wrażenia. Tim Burton, proszę państwa! Co chwilę miałam szczękę na podłodze. Wielu rzeczy kompletnie się nie spodziewałam! Oczywiście nie mogę wyjaśnić, co dokładnie mam na myśli, bo nie chcę nikomu zepsuć frajdy z oglądania. Jestem jednak pewna, że po seansie będziemy mieć dość podobne odczucia… 2. część 2. sezonu „Wednesday” – kiedy? A czy są jakieś rozczarowania? Jakieś tam są! Trochę brakowało mi duetu Wednesday-Enid i mam nadzieję, że w drugiej części dostaniemy więcej scen z udziałem z obu dziewczyn. Kolejna rzecz to oczywiście brak Lady Gagi. Umówmy się, wszyscy wyczekiwaliśmy, aż na ekranie pojawi się Matka Potworów we własnej osobie. Niestety przyjdzie nam na to jeszcze trochę poczekać... Czasem w przypadku dzielenia sezonów mam poczucie, że zrobiono to bez większego pomyślunku. Ktoś przypadkowo ciachnął go na pół i teraz my, biedni widzowie, musimy czekać X czasu na kolejne odcinki. Na szczęście w przypadku „Wednesday 2” tak się nie stało. Pierwsze cztery odcinki to rozłożenie pionków na szachownicy. Zostawiły mnie z mętlikiem w głowie, milionami teorii oraz apetytem na więcej. Druga część drugiego sezonu „Wedneday” zadebiutuje na Netflixie 3 września. View oEmbed on the source website
Gwiazda „Sex Education” w hipnotycznym filmie o trudnych relacjach. Czy miłość do matki może prowadzić do destrukcji? (RECENZJA)
„Słone lato” to hipnotyczna podróż w głąb kobiecych dylematów. Każda dziewczyna powinna go obejrzeć (i zapewniam, że z przyjemnością).
Hiszpańskie słońce, brytyjskie emocje „Słone lato” to filmowy debiut Rebeki Lenkiewicz, scenarzystki oscarowej „Idy”, która tym razem zasiada również na reżyserskim fotelu. Adaptacja bestsellerowej powieści Deborah Levy „Hot Milk” zabiera nas w podróż na rozgrzane słońcem wybrzeże Andaluzji, gdzie w małym nadmorskim miasteczku rozgrywa się dramat relacji matki i córki — relacji tak intensywnej, że aż duszącej. Sofia (Emma Mackey) to młoda kobieta u progu dorosłości, która zamiast budować własne życie, poświęca się opiece nad swoją chorą matką Rose (Fiona Shaw). Wspólny wyjazd do Hiszpanii, gdzie Rose ma poddać się eksperymentalnej terapii u ekscentrycznego doktora Gómeza, staje się katalizatorem zmian. Zwłaszcza gdy na scenie pojawia się tajemnicza i zmysłowa Ingrid (Vicky Krieps). W blasku południowego słońca, wśród zapachu morskiej soli i dźwięków flamenco, Sofia zaczyna dostrzegać kruchość granicy między miłością a współuzależnieniem, między troską a samopoświęceniem prowadzącym do autodestrukcji. Film eksploruje uniwersalne pytanie — gdzie kończy się odpowiedzialność za bliskich, a zaczyna prawo do własnego życia? Lenkiewicz nie daje prostych odpowiedzi. Zamiast tego oferuje nam mozaikę emocji, gdzie frustracja miesza się z czułością, a gniew z poczuciem winy. Rose nie jest typową chorą matką wzbudzającą litość — to kobieta manipulująca swoją chorobą, używająca jej jako broni i tarczy jednocześnie. Sofia z kolei to nie tylko ofiara rodzinnej sytuacji, ale też współtwórczyni toksycznej symbiozy, w której tkwi od lat. Zmysłowa symfonia uczuć i obrazów Oglądając „Słone lato”, miałam wrażenie, że film oddycha w tym samym rytmie co jego bohaterki — czasem gwałtownie i nerwowo, czasem głęboko i spokojnie. Lenkiewicz buduje narrację poprzez obrazy i niedopowiedzenia, pozwalając widzowi samemu wypełnić luki między scenami. To kino, które wymaga zaangażowania, ale nagradza wnikliwego widza bogactwem sensualnych doznań. Zdjęcia Gerry'ego Daly'ego są cudowne. Jest w tym coś hipnotycznego — sposób, w jaki światło tańczy na skórze bohaterek, jak ocean oddycha w tle ich rozmów, jak przestrzeń staje się metaforą ich emocjonalnego stanu. Czułam niemal fizycznie upał andaluzyjskiego lata, słyszałam cykady w momentach ciszy, czułam sól na ustach. Najbardziej urzekła mnie jednak intymność, z jaką Lenkiewicz portretuje kobiecość w różnych jej odsłonach. Jest tu miejsce na młodzieńczą ciekawość świata Sofii, dojrzałą zmysłowość doktor Gómez i starzejącą się cielesność Rose. Scena, w której Sofia obserwuje swoją nagą matkę na plaży, to majstersztyk — widzimy w niej całą gamę emocji: od obrzydzenia, przez litość, po niespodziewaną czułość. To moment, który zostaje pod powiekami na długo po seansie. Aktorskie trio i gra emocji Siłą „Słonego lata” jest bez wątpienia obsada. Emma Mackey, znana głównie z serialowego „Sex Education”, udowadnia, że potrafi udźwignąć filmową rolę dramatyczną. Jej Sofia to postać pełna sprzeczności — z jednej strony zbuntowana i głodna życia, z drugiej uwięziona w poczuciu winy i obowiązku. Mackey gra całym ciałem — jej ramiona opadają pod ciężarem odpowiedzialności, oczy błyszczą tłumioną złością, usta drżą od niewypowiedzianych słów. Fiona Shaw jako Rose to prawdziwy popis aktorskiego kunsztu. Tworzy postać, którą równie łatwo można nienawidzić, co współczuć jej. Shaw balansuje na granicy groteski, ale nigdy jej nie przekracza. Jej Rose jest manipulatorką, ale też kobietą autentycznie cierpiącą — nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim emocjonalnie, uwięzioną we własnym starzejącym się ciele i strachu przed samotnością. Vicky Krieps jako Ingrid wnosi do filmu powiew tajemniczości i erotyzmu. Jej postać jest jak katalizator — jej obecność wywołuje reakcje, które długo tliły się pod powierzchnią. Krieps gra z wyczuciem, budując napięcie seksualne nie przez oczywiste gesty, ale przez sposób, w jaki patrzy, dotyka, mówi. „Słone lato” to film, który pozostaje z widzem długo po napisach końcowych. To opowieść o kobietach uwikłanych w relacje, które jednocześnie je definiują i niszczą. Lenkiewicz udało się stworzyć dzieło, które jest jednocześnie uniwersalne i głęboko osobiste, zmysłowe i intelektualne, piękne i bolesne. To kino, które nie boi się ciszy, nie spieszy się z odpowiedziami i pozwala widzowi zanurzyć się w emocjach jak w ciepłym morzu. Film wchodzi do polskich kin 25 lipca i gorąco polecam wybrać się na seans. To idealna propozycja na letni wieczór — hipnotyczna, zmysłowa i głęboko poruszająca podróż w głąb kobiecych doświadczeń. „Słone lato” udowadnia, że kino może być jednocześnie artystyczne i przystępne, że można opowiadać o trudnych emocjach językiem obrazu i gestu. To film, który zostaje nie tylko w pamięci, ale przede wszystkim w ciele — jak smak soli na ustach po kąpieli w morzu.
Film „Obudź się” z Martyną Byczkowską ogląda się z gulą w gardle. Do czego posunie się człowiek, gdy chodzi o życie kogoś bliskiego?
Ten polski film przeszedł bez echa, jednak warto poświęcić mu trochę uwagi. „Obudź się” z Martyną Byczkowską i Piotrem Żurawskim w rolach głównych to historia o obawie przed stratą i samotnością.
W tym artykule: „Obudź się”: fabuła „Obudź się”: recenzja „Obudź się” to film z 2022 roku. Najpierw święcił triumfy podczas prestiżowych imprez branżowych, gdzie zdobył kilka wyróżnień, w tym m.in. Nagrodę Specjalną Jury w Konkursie Filmów Mikrobudżetowych na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, a także Nagrodę Stowarzyszenia Kin Studyjnych na festiwalu „Młodzi i Film”. Później, a konkretnie w czerwcu 2024 trafił do kin studyjnych. Dzięki temu znów zrobiło się o nim głośno. Nic dziwnego, bo temat jest trudny i emocjonujący. W rolach głównych występują Martyna Byczkowska oraz Piotr Żurawski. I nie przesadzę, jeśli napiszę, że duet, który tworzą, jest największą siłą tej produkcji. Natomiast za scenariusz i reżyserię odpowiada Filip Dzierżawski. „Obudź się”: fabuła „Obudź się” to historia osadzona w uniwersum kibiców. Tych najbardziej zagorzałych, których zachowanie wykracza daleko poza sportową rywalizację. Główną bohaterką jest Zosia (w tej roli Martyna Byczkowska). Jej starszy brat (Karol Bernacki) walczy o życie w szpitalu po brutalnej bójce z kibicem przeciwnej drużyny (Piotr Żurawski). Chcąc go uratować, młoda dziewczyna postanawia odzyskać flagę, którą ich wrogowie zdobyli podczas wspomnianego pojedynku. Wierzy, że dzięki temu Bajzel wybudzi się ze śpiączki i wróci do zdrowia. Jest zdeterminowana, ponieważ brat to najbliższa jej osoba. Nie ma jednak świadomości, jakie konsekwencje ciągną za sobą podejmowane przez nią decyzje. „Kolory zła: Czerwień” – tak mocnego filmu od polskich twórców dawno nie było. Jakub Gierszał i Maja Ostaszewska są doskonali w swoich rolach [recenzja] Netflix zasilił w czerwcu swoją bibliotekę o kolejną propozycję polskich twórców. Film „Kolory zła: Czerwień” jest naprawdę mroczny. Trzyma w napięciu od początku do końca. A finał rzeczywiście zaskakuje. Nowy thriller spodoba się fanom mocnego kina. „Obudź się”: recenzja Na ekranie bywa naprawdę brutalnie. Natomiast sytuacja głównej bohaterki oraz jej działania poruszają i budzą współczucie. Nawet jeśli to, co robi, przeczy zasadom logiki i jest niezgodne z naszym kodeksem moralnym. Martyna Byczkowska jest świetna jako Zosia. Łączy ją niesamowita energia z Piotrem Żurawskim — o wiele bardziej doświadczonym kolegą z branży, który wielokrotnie udowodnił, że ma talent. Aktorka wcieliła się w młodą kibickę mniej więcej pięć lat temu, czyli jeszcze przed sukcesami osiągniętymi dzięki takim serialom jak „Skazana”, „Absolutni debiutanci” czy „1670”. Jestem ciekawa, czy gdyby dziś otrzymała propozycję zagrania w „Obudź się” to przyjęłaby ją? W końcu jesteśmy świadkami narodzin prawdziwej gwiazdy. Martyna Byczkowska – kim jest? Zachwyciła w serialach „Skazana”, „Absolutni debiutanci” i „1670”, a jaka jest prywatnie? Martyna Byczkowska – zapamiętajcie to nazwisko, bo niedługo będzie o niej naprawdę głośno. Młoda aktorka podbiła serca widzek i widzów w serialach „Skazana” i „Absolutni debiutanci”. Można oglądać ją także w „1670”. To jedna z najbardziej zapracowanych debiutantek w Polsce. Produkcjom mikrobudżetowym można wiele wybaczyć. Ale nie wszystko. Historia jest dość płaska. Cały film można opowiedzieć w pięć minut i to bez większego poczucia straty. Szkoda, że nie mogliśmy poznać bliżej Zosi i jej brata albo drugiego rodzeństwa, że nie dowiedzieliśmy się czegoś więcej o klubie oraz jego kibicach, że nie zajrzeliśmy do ich świata. W „Obudź się” jest tak naprawdę jedna scena zapadająca w pamięć. Ta, w której kolega Bajzla – Uśmiech (Mikołaj Chroboczek) śpiewa klubową przyśpiewkę nad jego szpitalnym łóżkiem. To robi wrażenie i zostaje z widzem jeszcze na długo po seansie. Kultura na weekend: „Nieobliczalna” nie jest dla każdego. Thriller powoduje ścisk w żołądku i zostaje jeszcze na długo po seansie [recenzja] Gwiazdorska obsada i fabuła, która trzyma w napięciu od pierwszych do ostatnich minut. Film „Nieobliczalna” z Agnieszką Grochowską, Magdaleną Cielecką i Julią Wieniawą w rolach głównych jest już dostępny. Warto obejrzeć? Nowy film Filipa Dzierżawskiego skupia się na stracie i strachu przed samotnością. Reżyser i scenarzysta dotyka tematów związanych z relacjami, tożsamością, poczuciem przynależności. Mamy tu jednak do czynienia ze szkicami, pewnymi zarysami, a nie pełnowymiarową opowieścią. A szkoda, bo historia aż prosi się o to, by ją zagęścić. Pozostaje pytanie: gdzie oglądać „Obudź się”? Film dostępny jest w streamingu m.in. na Polsat BOX, Playerze i TVP VOD.
To zdecydowanie najpiękniejszy film o miłości ostatnich lat. Wylałyśmy na nim morze łez
Są takie filmy, które zostają z nami na długo po seansie. „Poprzednie życie” to jeden z nich. Trafia w najczulsze struny i redefiniuje kino romantyczne, jednocześnie udowadniając, że można je tworzyć bez cringe’u.
W tym artykule: „Poprzednie życie” – fabuła, obsada, twórcy i opinie widzów „Poprzednie życie” – online. Gdzie oglądać? Przychodzimy do was z odpowiedzią na pytanie: „co obejrzeć w weekend?”. Tym razem przygotowałyśmy propozycję idealną dla osób spragnionych dobrej historii romantycznej – niepłaskiej i przewidywalnej, ale przejmującej do cna. Jeżeli należycie do tego grona, film „Poprzednie życie” jest właśnie dla was. Nie sposób nie zakochać się w tej historii. „Poprzednie życie” – fabuła, obsada i twórcy „Poprzednie życie” to absolutnie wyjątkowa i nieoczywista historia o miłości. Nora i Hae Sung są przyjaciółmi z dzieciństwa. Gdy rodzina dziewczynki wyprowadza się na stałe z Korei Południowej, ich kontakt urywa się. Wiele lat później odnawiają go dzięki mediom społecznościowym. Choć są zupełnie innymi ludźmi – wychowanymi w innych kulturach, z różnymi bagażami doświadczeń, to nadal wiele dla siebie znaczą. Wciąż darzą się pewnego rodzaju uczuciami. W końcu nadchodzi (długo wyczekiwany) moment spotkania. Hae Sung przyjeżdża do Nowego Jorku, gdzie Nora mieszka ze swoim mężem. Przyjaciele z dawnych lat mają dla siebie tydzień. Arthur, czyli wspomniany partner głównej bohaterki, nie jest zadowolony z tego powodu. View oEmbed on the source website W rolach Nory i Hae Sunga występują Greta Lee, którą możecie kojarzyć m.in. z serialu „The Morning Show”, a także Teo Yoo (m.in. „Podejrzana”, „Lato” czy „Przebudzeni”). Z kolei w Arthura wcielił się John Magaro. Ważną rolę ogrywa tu także miasto. Nowy Jork został przedstawiony w sposób iście poetycki. Nie stanowi jedynie tła dla tej opowieści. Jest jej pełnoprawnym bohaterem. Nic więc dziwnego, że po premierze powstały internetowe przewodniki bazujące właśnie na lokacjach z „Poprzedniego życia”. Za reżyserię „Poprzedniego życia” odpowiada Celine Song. Co ciekawe, twórczyni inspirowała się swoją własną historią. Podobnie jak Nora, jako dziecko emigrowała z rodziną do Kanady. I tak samo jak ona, musiała zostawić swoich przyjaciół i rzeczywistość, którą znała. Fakt, że fabuła produkcji (przynajmniej w pewnym stopniu) opiera się na prawdziwych wydarzeniach i, co jeszcze ważniejsze, autentycznych emocjach, czyni ją jeszcze bardziej poruszającą. To naprawdę udany debiut reżyserski. Warto wspomnieć, że film został doceniony nie tylko przez widzów i widzki, ale również przez krytyków i krytyczki. „Poprzednie życie” ma na swoim koncie dwie nominacje do Oscara (w kategoriach najlepszy film oraz najlepszy scenariusz oryginalny) i aż pięć nominacji do Złotych Globów. Jeśli jeszcze go nie widzieliście, koniecznie nadróbcie zaległości. Naprawdę warto. „Poprzednie życie” – online. Gdzie oglądać? Produkcję opcji wypożyczenia znajdziecie m.in. na Prime Video, Playerze, czy Polsat Box Go.
Ten film o obsesyjnej pogoni za doskonałością chwyci was za serce i już nie puści. Nie da się nim nie zachwycić
Choć reżyserka „W gorsecie” koncentruje się na historii cesarzowej Sisi, film okazuje się niezwykle świeży i aktualny. Warto go obejrzeć.
W tym artykule: Kultura na weekend: Film „W gorsecie” w reżyserii Marie Kreutzer „W gorsecie” online. Gdzie oglądać film o cesarzowej Sisi? Film „W gorsecie” to prawdziwa perełka. Jeśli jeszcze go nie widzieliście, koniecznie nadróbcie zaległości. Oto, dlaczego warto to zrobić. Film „W gorsecie” w reżyserii Marie Kreutzer „W gorsecie” to portret cesarzowej Elżbiety, znanej również (a może nawet lepiej) jako Sisi. Uchodziła za ideał piękna. Idealne wydawało się także jej życie. W pałacu, ze służbą do jej dyspozycji, u boku męża, który ma pozycję i władzę. Ale, jak wiadomo, ideały nie istnieją. Austriacka reżyserka, Marie Kreutzer, rozprawia się z mitem legendarnej cesarzowej. Koncentruje się na jej życiu w okolicach 40. urodzin. Pokazuje ją w sposób zupełnie inny, bardziej ludzki, ale i bardziej bezkompromisowy. Sisi miała obsesję na punkcie swojego wyglądu. Szczególnie, jeśli chodzi o talię i włosy. Zmagała się z kompleksami. Czuła presję idealnego wyglądu i, niestety, ulegała jej. Była w stanie i poświecić, i wycierpieć wiele, by przybliżyć się do perfekcyjnej wizji samej siebie. Co więcej, była kobietą o naprawdę silnym charakterze. Nie miała zamiaru siedzieć cicho. Łamała zasady, poza tym nie przejmowała się konwenansami. Piła, paliła, nie stroniła także od innych substancji. Prawdziwa Elżbieta zdecydowanie różniła się od władczyń i dam dworu, znanych nam z bajek i baśni czy nawet z filmów historycznych, które zwykle ukazują kobiety w jeden – ściśle określony sposób. Natomiast o tych w średnim wieku i starszych całkowicie zapominają. To jeden z najgłośniejszych filmów 2022 roku. Jego twórczynie i twórcy zostali nagrodzeni podczas Festiwalu Filmowego w Cannes oraz MFF w San Sebastián, a także docenieni przez Europejską Akademię Filmową. Słusznie. Bo Marie Kreutzer podeszła do tematu w sposób inny, oryginalny i – co ciekawe – bardzo odświeżający dla kina historycznego. Jako Sisi możemy podziwiać Vicky Krieps. I tak, słowo „podziwiać” nie jest tutaj przypadkowe. Aktorka jest doskonała w swojej roli. Jej gra hipnotyzuje, a jednocześnie wprowadza pewnego rodzaju niepokój. „W gorsecie” to nie tylko świetna historia, ale również prawdziwa wizualna uczta. Lokacje, scenografia oraz kostiumy robią niesamowite wrażenie. Natomiast odpowiednio skomponowana i zaaranżowana muzyka dodaje całości niezwykłego klimatu. „W gorsecie” online. Gdzie obejrzeć nowy film o cesarzowej Sisi? Film „W gorsecie” znajdziecie m.in. na platformach Player i Polsat Box Go.
„Balkoniary” wprawiają w osłupienie i potrafią rozśmieszyć. To film zemsty, który opiera się konwenansom
To w sumie kino zemsty. Zemsty, która wprawia w osłupienie i potrafi rozśmieszyć. Niby ciężkie tematy, bo systemowa przemoc wobec kobiet, ale ofiary nie do końca są tu ofiarami.
W tym artykule: „Balkoniary” – o bohaterkach i reżyserce „Balkoniary”– fabuła „Balkoniary” – recenzja „Balkoniary” – gdzie obejrzeć? Wyobraźcie sobie, że ktoś wziął nożyczki, krótkofalówkę, bezczelny humor Quentina Tarantino, kolory Almodovara i wszystko to wrzucił na balkon w upalnej Marsylii. Za oknem 45 stopni, a na nim suszą się brokatowe majtki… Noémie Merlant, znana dotąd głównie jako aktorka, udowadnia, że jako reżyserka potrafi zaskoczyć bardziej niż hydraulik w filmie erotycznym. Jej debiut reżyserski to nie jest ponura opowieść o traumie, to eksplozja czarnego humoru, która sprawia, że będziesz się śmiać, mimo że może być ci też niedobrze. „Balkoniary” – o bohaterkach i reżyserce Główna trójka bohaterek — Ruby, Elise i Nicole — nie należy do typowych ofiar. To wojowniczki, które (trochę z musu) zmieniają role — z prześladowanych stają się (niechcący) — prześladowczyniami. Scenariusz jest tak ostry, że mógłby kroić sushi. Dialogi zabawne celne, szybkie, momentami obsceniczne, ale zawsze autentyczne. To nie jest film, który próbuje być poprawny politycznie. Oj nie. Raczej reżyserka kopie w tyłek stereotypy. Punktem wyjścia były jej własne doświadczenia z mężczyznami te, które zdobyła w zawodzie modelki i… we własnym małżeństwie. Faceci i ich klejące się ręce, uśmieszki, przekonania. Wybebeszała je tutaj. Każda z bohaterek to osobna, fascynująca opowieść. Ruby — zmysłowa, pełna energii dziewczyna z kamerki. Elise – intelektualistka, która kocha swoje przyjaciółki i próbuje napisać książkę o przystojniaku z naprzeciwka. Nicole – słodka „żonka”, która chyba nie znosi swojego Misia- Pysia. Przyjechała do przyjaciółek, by od niego odpocząć. Jest jeszcze pies, który kradnie zgubione… części ciała. Jest grubo! „Balkoniary”– fabuła Dzień jak co dzień. Marsylczycy uwięzieni w domach z powodu nieznośnego upału podglądają sąsiadów, wachlując się gazetami i popijając mrożoną herbatę. Niektórzy są tak przystojni, że podglądanie ich jest całkiem przyjemne. Naszej balkoniary też to robią. Nawiązują flirciarską relację z przystojniakiem z naprzeciwka. Wybierają się nawet do niego na imprezkę. I na tym kończy się zabawa, a zaczyna … zabawa inaczej. Bo potem pojawia się męski determinizm, przemoc, niespodziewany zwrot akcji. Dziewczyny muszą poradzić sobie z czymś, czego się nie spodziewały. W dodatku jedna z bohaterek zyskuje niezwykły dar – może rozmawiać z tymi, którzy już nic nie mają do powiedzenia. I jakimś dziwnym trafem są to mężczyźni. Niektóre sceny są tak realistyczne, że tylko możesz wypuścić powietrze nosem. Choćby ta u zblazowanego ginekologa lub stalkerska „miłość” niezaspokojonego i roszczeniowego mężusia. „Balkoniary” – recenzja Merlant stworzyła film, który balansuje na cienkiej granicy między horrorem a czarną komedią. Na spotkaniu autorskim w Warszawie udowodniła, że humor może być potężną bronią w walce z systemową przemocą. Byłam pod wrażeniem! Film młodej Francuzki jest jak jazda rollercoasterem emocjonalnym, gdzie w jednym momencie śmiejesz się do łez, a za chwilę czujesz dreszcze (obrzydzenia) na plecach. Plan zemsty „balkoniar” (wszystkich razem i każdej z osobna) to nie tylko historia o odzyskiwaniu władzy, ale też groteskowa podróż przez labirynt męskich uprzedzeń i seksistowskich zachowań. To trochę jak feministyczny „Kevin sam w domu”, gdzie zamiast pułapek są psychologiczne mind-gry. Od strony technicznej watch to prawdziwa uczta. Zdjęcia artystki multimedialnej Clarissy Hahn sprawiają, że każda scena jest jak obraz. Ciepłe, przegrzane kolory Marsylii kontrastują z grozą niektórych sytuacji. Muzyka momentami przypomina soundtrack z filmu noir, innym razem jest jak ścieżka dźwiękowa włoskiego horroru. Jednak warto zaznaczyć, że „Balkoniary” to nie jest film dla każdego. To propozycja dla tych, którzy lubią kino odważne, śmieszne i wywracające konwencje do góry nogami. Takich, którzy lubią, gdy film „kopie” ich prosto w wyobraźnię. Niektóre sceny są dla mężczyzn zbyt… bolesne? Dlatego to oni często wychodzą z sali kinowej, zanim jeszcze pokażą się napisy końcowe. Dlaczego warto? Bo to jeden z nielicznych filmów, który pokazuje, że bycie ofiarą to całkiem niezły wstęp do wyzwolenia. Opowieść o zemście, która nie jest smutna, ale pełna życia. I o traumie, która zamiast paraliżować — wyzwala. Główną bohaterką filmu jest siła, która rodzi się z kobiecego gniewu i poczucia humoru. „Balkoniary” dosłownie – policzkują tradycyjne kino. „Balkoniary” – gdzie obejrzeć? „Balkoniary” emitowane są w wybranych kinach w Polsce. Nie wiemy, kiedy trafią do streamingu. Jeśli tak się stanie, na pewno damy wam znać.
3 godziny, które przesiedzisz ze ściśniętym gardłem. Reżyser tego filmu musiał uciekać z kraju, aby uniknąć więzienia [recenzja]
Myślisz, że Ci niełatwo — zobacz ten film. Zastanawiałaś się, jak to jest nosić Hidżab? A do tego żyć w rodzinie, która ze względu na pozycję ojca musi być ultra poprawna politycznie? Jak to jest oddać telefon i swoje decyzje w ręce ojca? Już nie musisz się nad tym zastanawiać. Po prostu to zobacz.
W tym artykule: „Nasienie Świętej Figi” - o czym jest „Nasienie Świętej Figi” – recenzja Film „Nasienie Świętej Figi” (reż. Mohammad Rasoulof) zgromadził już 6 nagród i 19 nominacji. Na shortliście do Oscara, bezkonkurencyjny w Cannes, w San Sebastian z nagrodą publiczności i z nominacją do Złotego Globu. Jeden z najważniejszych i najgłośniejszych filmów tegorocznego sezonu okrzyknięty został „absolutnym arcydziełem”. Co z tego, że trwa prawie 3 godziny, jeśli są to 3 tak wciągające godziny, że nawet nie chce się sięgnąć po popcorn. Dość powiedzieć, że reżyser musiał w trakcie kręcenia filmu uciekać z kraju, bo wydano na niego tam wyrok więzienia. Skończył film w Niemczech. Części ekipy i aktorom też postawiono zarzuty. A wydawałoby się, że to „zwykły” film o dziewczęcym dojrzewaniu w czasach reżimu. „Nasienie Świętej Figi” - o czym jest Historia z pozoru prosta. Zwykła irańska rodzina. Ojciec, matka dwie prawie dorosłe córki (nazywane cały czas przez matkę „dziewczynkami” i tak też traktowanymi). Film otwiera scena, w której ojciec dostaje awans. Niby ekstra, prawda? Ale razem z awansem dostaje pistolet do samoobrony. Bo awansuje na sędziego śledczego, a mieszka w Teheranie owładniętym antyreżimowymi zamieszkami. Dziewczynki (jedna 21- letnia) pomału zostają wtajemniczone w go, że teraz będą musiały być jeszcze bardziej poprawne ze względu na pracę ojca. Uważać na to, kogo zapraszają do domu, z kim się spotykają, co oglądają w telefonach. Zwłaszcza że to, co widzą w telewizji od tego, co widzą w telefonach zaczyna się drastycznie różnić. Tam jest propaganda i kłamstwa — w relacjach znajomych krwawe zamieszki i aresztowania pod osłoną nocy. Matka próbuje zachować pozory idealnej rodziny, izolując swoje córki od tego, co się dzieje za zasłoniętymi oknami. Ale uchronić się nie da – rewolucja wchodzi do ich domu zupełnie nieoproszona. W postaci przyjaciółki starszej córki, która zostaje ranna podczas zamieszek. Potem jest już tylko gęściej. Ginie pistolet, który sędzia nosi przy sobie do obrony. Ginie w domu, wiec podejrzenia padają na mieszkające w nim kobiety. Sędzia zabiera je do swojego przyjaciela śledczego, na sesje „terapeutyczną”, która de facto okazuje się... przesłuchaniem. Kiedy dane sędziego wypływają do sieci, czym naraża swoją rodzinę na niebezpieczeństwo, muszą uciekać do opuszczonej skalnej wioski w górach. Tam mężczyzna nadal nie wychodzi z roli, przesłuchując swoją żonę i córki. Posuwa się nawet dalej... Broń, oczywiście się znajduje, ale to już musicie zobaczyć same. „Nasienie Świętej Figi” – recenzja Kiedy oglądam takie filmy, trudno mi uwierzyć, że te równoległe światy istnieją. Że gdzieś tam na świecie naprawdę dziewczyny giną za to, że nie zasłoniły włosów. A relacje rodzinne opierają się na opinii i decyzji dwóch panów. Ojca i Boga. W tym filmie bardzo pięknie pokazano to, że tej fali kobiecej siły nie da się zatrzymać, a ojciec i matka już o tym wiedzą. Zresztą ich córki nie są zahukane i nie boją się wypowiadać swoich opinii, która są niebezpiecznie tak dla nich jak i dla ich rodziny, a zwłaszcza pozycji i prestiżu religijnego ojca. Kiedy patrzę na młode Iranki zanurzone w swoich smartfonach, zastanawiam się, co oglądają, z kim piszą i o czym. Co jest dla nich ważne. To przepiękne kobiece, wyzwalające kino o tym, że fali zmian nie da się powstrzymać. Choćby po drodze zmiotła z powierzchni ziemi niejedno życie. W „Nasieniu świętej Figi” nie ma ewidentnej przemocy i okrucieństwa. Jest raczej niemoc. Niemoc córek — że (jeszcze) nic od nich nie zależy i niemoc rodziców — że nie zatrzymają potrzeby wolności i młodości tych młodych kobiet. Film jest fenomenalny i śmiały. Podziwiam aktorki i aktorów, którzy zdecydowali się w nim zagrać (jak wspominałam, im również postawiono zarzuty). Czytam to, jako ich osobisty manifest. View oEmbed on the source website Gdybym miała powiedzieć jednym zdaniem, o czym jest ta opowieść, powiedziałabym tak.
W przerażający sposób pokazuje historię, którą (z pozoru) zna każdy z nas. Oscarowy hit trafił do streamingu
„Strefa interesów” w reżyserii Jonathana Glazera, czyli polska koprodukcja, która została doceniona przez Amerykańską Akademię Filmową aż dwoma Oscarami. To mrożąca krew w żyłach historia, którą naprawdę warto zobaczyć.
W tym artykule: „Strefa interesów” to mrożąca w krew żyłach historia, którą trzeba zobaczyć „Strefa interesów” nagrodzona Oscarami „Strefa interesów” – gdzie obejrzeć? Wydawać by się mogło, że o II wojnie światowej powiedziano już wszystko – w zbiorze kultury nie brakuje poruszających świadectw, trzymających w napięciu reportaży, filmów dokumentalnych i tych opartych na faktach. Pewnie każdy i każda z nas był/a choć raz w muzeum poświęconym zdarzeniom wojennym i jest zaznajomiony/a z okrucieństwem tamtych lat. Tworzenie kolejnych produkcji o tematyce wojennej to więc strzał w kolano producentów? Być może w wielu przypadkach tak jest, jednak „Strefa interesów” w reżyserii Jonathana Glazera nie należy do grona filmów, które po raz kolejny opowiadają dobrze już znaną wszystkim historię. To opowieść niewygodna, niesmaczna i przerażająco absurdalna, choć na ekranie nie pojawiają się brutalne, znane nam sceny wojny. I to jest chyba w tym wszystkim najgorsze. „Strefa interesów” to mrożąca w krew żyłach historia, którą trzeba zobaczyć Upalne lato zachęca do wypraw nad pobliską rzekę oraz do zabaw nad basenem. W ogrodzie kwitnie bez, rosną pomidory i sałata, a pszczoły pracowicie dbają o to, by mieszkańcy domu nie narzekali na brak miodu. Na stole nigdy nie brakuje jedzenia, a pani domu ma kilkuosobową pomoc domową, która dba o czystość. Brzmi jak sielanka, prawda? Gdyby tylko po drugiej stronie ogrodowego muru, choć na chwilę zapadła cisza... W końcu ile można słuchać przeraźliwych krzyków i pojedynczych strzałów? No i ten okropny zapach dymu, zapach palonych ciał. Można na to jednak przymknąć oko, gdy do obozu trafiają nowe osoby – oznacza to nowe futro, pomadkę, perfumy czy piękne koszule dla służby. Życie vis a vis Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu nie należy więc do najgorszych. Ba, Hedwiga Hess uważa, że to jej miejsce na ziemi. W niepozornym domu na skraju obozu mieszka bowiem Rudolf Hess, komendant obozu wraz z żoną Hedwigą i gromadką dzieci. I choć za murem codziennie walkę o życie staczają setki tysięcy osób, zmartwienia domowników kręcą się raczej wokół braku czekolady czy marzeń o powrocie nad jezioro Como. Sielankowe życie rodziny podszyte jest jednak pewnym niepokojem – to świadomy zabieg Glazera oraz kompozytorki Mici Levi i montażysty dźwięku Johnnie'ego Burna. Pięknym obrazkom błogiego, wakacyjnego wypoczynku towarzyszą bowiem nieprzerwane, odległe krzyki, przytłumione wystrzały czy ledwie słyszalnego furkotu przemysłowego pieca. „Strefa interesów” opiera się na skrajnych kontrastach nie tylko jeśli chodzi o codzienne życie Hessów. W kwestii absurdów należy zwrócić uwagę również na samego Rudolfa Hessa, który prowadzi dyskusje na temat poprawy efektywności pieców czy karci swoich żołnierzy za zrywanie bzu na terenie obozu. W końcu krzak ma być dekoracją na wiele lat, należy więc o niego dbać. View oEmbed on the source website „Strefa interesów” nagrodzona Oscarami Niepokojąca historia Hessów została doceniona przez Amerykańską Akademię Filmową. Zdobyła statuetki za najlepszy film międzynarodowy oraz dźwięk. Pomimo tego, że nie jest to polski film, to nasz kraj i tak został wyróżniony. „Strefa interesów” to brytyjsko-polsko-amerykańska koprodukcja. Za zdjęcia odpowiedzialny był Łukasz Żal, a za produkcję między innymi Ewa Puszczyńska, Magdalena Malisz i Bartek Rainski. Charakteryzacją zajął się Waldemar Pokromski, a kostiumami Małgorzata Karpiuk. Przy scenografii z kolei pracowały Joanna Maria Kuś i Katarzyna Sikora. Film współfinansowany był również przez Polski Instytut Sztuki Filmowej, o czym reżyser Jonathan Glazer wspomniał na scenie, odbierając złotą statuetkę. „Strefa interesów” – gdzie obejrzeć? Film „Strefa interesów” dostępny jest dla subskrybentów platformy MAX i to właśnie tam go szukajcie. Mamy dwa „polskie” Oscary. Ze sceny podziękowano Polskiemu Instytutowi Sztuki Filmowej. Kolejny ogromny sukces Polaków Pomimo tego, że w tym roku żaden polski film nie wygrał Oscara, to i tak nasz kraj został wyróżniony. Produkcja „Strefa interesów” zdobyła aż dwie statuetki. Przy filmie pracowała naprawdę wielu Polaków. Poznajcie szczegóły.
To najbardziej pożądana produkcja 2025 roku! Pasjonująca opowieść, którą pokochały miliony ludzi
Podcasty i audiobooki z roku na rok cieszą się coraz większym zainteresowaniem. Audioteka, platforma udostępniająca profesjonalne słuchowiska, zapowiedziała już najbardziej wyczekiwaną produkcję 2025 roku. Co to będzie?
W tym artykule: 1. „Słup ognia” – fabuła 2. Audiobook „Słup ognia” – od kiedy dostępny? 3. Autor książki „Słup ognia” Ken Follett – kim jest? 4. Audiobooki – dlaczego warto po nie sięgnąć? Audioteka zapowiedziała właśnie słuchowisko pt. „Słup ognia”, które jest trzecią częścią popularnej sagi Kena Folletta. Dwie pierwsze - „Filary Ziemi” oraz „Świat bez końca” - zdobyły uznanie zarówno krytyków jak i czytelników. Nakłady książek brytyjskiego pisarza przekroczyły 100 milionów egzemplarzy! „Słup ognia” – fabuła O czym jest „Słup ognia”, którego w wersji do odsłuchu oczekuje tak wielu miłośników prozy? Autor Ken Follett wprowadza nas w dramatyczne realia XVI-wiecznej Europy, gdzie religijne podziały stają się areną walk o władzę. Akcja rozpoczyna się w 1558 roku, kiedy młody Ned Willard powraca do rodzinnego Kingsbridge, by odkryć, że jego świat został wywrócony do góry nogami. Ukochana Margery ma zostać wydana za mąż, a miasto ogarnia fala krwawych prześladowań. Stosy płoną, a konflikt między katolikami a protestantami rozlewa się na całą Europę, od Edynburga po Paryż. Ned, wierny ideałom tolerancji, podejmuje służbę u nowej królowej Elżbiety I, która obiecała panowanie bez prześladowań religijnych. Jego misja nie jest łatwa – tajne zadania i starcie z wrogami zmuszają go do walki nie tylko o swoje przekonania, ale i o życie. „Słup ognia” to pasjonująca opowieść o miłości, zdradzie i politycznych intrygach, w której Follett splata historyczne realia z napięciem godnym najlepszych powieści szpiegowskich. Genialny kryminał Remigiusza Mroza. „Kiedy wszystko inne zniknie, zostaną po nas tylko kości” Lubicie historie pełne zwrotów akcji, które trzymają w napięciu, a jednocześnie potrafią wzruszyć i sprawić przyjemność? W takim razie musicie posłuchać audiobooka „Cienie pośród mroku”, którego lektorem jest Paweł Małaszyński. Poznajcie szczegóły. Audiobook „Słup ognia” – od kiedy dostępny? Audioteka ogłosiła w podsumowaniu 2024, że słuchowisko „Słup ognia” będzie dostępne w 2025 roku. Niestety nie znamy jeszcze dokładnej daty publikacji. Nie wiemy również, czy poczyniono już jakieś prace nad wyprodukowaniem audiobooka. Na pewno, gdy będą znane szczegóły, twórcy podzielą się nimi w mediach społecznościowych. Autor książki „Słup ognia” Ken Follett – kim jest? Ken Follett, autor pozycji „Słup ognia”, to jeden z najpopularniejszych brytyjskich pisarzy, który zdobył serca czytelników na całym świecie swoimi thrillerami, powieściami szpiegowskimi i historycznymi. Urodził się 5 czerwca 1949 roku w Cardiff, a jego literacka kariera rozpoczęła się od… istotnej dla niego potrzeby – pierwszą książkę napisał, by sfinansować naprawę samochodu. Prawdziwą sławę przyniosła mu powieść „Igła” z 1978 roku, nagrodzona prestiżową Nagrodą im. Edgara Allana Poe. Twórczość Folletta łączy dbałość o historyczne detale z wciągającą akcją. Wiele jego dzieł odwołuje się do wydarzeń II wojny światowej, choć jedną z najbardziej cenionych serii są „Filary Ziemi” – cykl osadzony w średniowieczu. Książki autora sprzedały się w nakładzie przekraczającym 100 milionów egzemplarzy i były inspiracją dla adaptacji filmowych oraz serialowych. Prywatnie Follett jest zaangażowany w działalność polityczną, a jego żona, Barbara Follett przez wiele lat była aktywną członkinią brytyjskiego parlamentu. Ken, poza pisaniem, gra na basie w zespołach muzycznych, co zdradza jego wszechstronne zainteresowania. Jego książki to pozycje obowiązkowe dla miłośników literatury, w której historia i emocje spotykają się w najlepszym stylu. Narratorem audiobooków tego autora, zarówno „Filarów Ziemi” jak i „Świata bez końca”, jest Krzysztof Gosztyła. W pozostałych rolach możemy posłuchać m.in. Aleksandry Hamkało, Danuty Stenki, Marcina Bosaka, Wiktora Zborowskiego, Michała Żurawskiego, Piotra Cyrwusa czy Katarzyny Herman. Audiobooki – dlaczego warto po nie sięgnąć? Nie słuchałeś do tej pory audiobooków? Czas to nadrobić! Ja sięgam po nie od dawna i towarzyszą mi podczas jazdy samochodem, spacerów z psami, treningów czy sprzątania (podobnie jak podcasty). Warto pamiętać, że współczesne audiobooki to bardzo profesjonalne produkcje. Głos lektora buduje emocje, a efekty dźwiękowe tworzą wyjątkowy klimat. Tego typu słuchowiska rozwijają wyobraźnię, ułatwiają obcowanie z literaturą nawet wtedy, gdy brakuje czasu na tradycyjną lekturę.
Po obejrzeniu tego dokumentu o mrocznych stronach dziecięcej telewizji, nie będziecie mogli spać spokojnie
„Cisza na planie: mroczna strona dziecięcej telewizji” to serial dokumentalny, który zostanie z wami jeszcze długo po seansie. Nie da się go oglądać spokojnie. Porusza i wywołuje wewnętrzny niepokój.
W tym artykule: „Cisza na planie: mroczna strona dziecięcej telewizji” „Cisza na planie” – gdzie obejrzeć? To temat trudny, ale jakże ważny. Dokument „Cisza na planie: mroczna strona dziecięcej telewizji”, o którym niedawno było bardzo głośno w Stanach Zjednoczonych, jest już dostępny dla widzów i widzek w Polsce. Odbiór tej produkcji może okazać się szczególnie emocjonujący dla osób, które dorastały w latach 90. lub na początku lat 2000., a także dla ich rodziców. Opowiada bowiem o licznych nadużyciach wobec gwiazd niektórych programów telewizyjnych dla dzieci, realizowanych i emitowanych właśnie w tamtych czasach. „Cisza na planie: mroczna strona dziecięcej telewizji” „Cisza na planie” to liczący pięć odcinków serial dokumentalny, którego twórczynie i twórcy przyglądają się temu, co działo się na planach zdjęciowych produkcji Dana Schneidera – amerykańskiego producenta, scenarzysty i reżysera. To właśnie on stał za takimi serialami jak „Szał na Amandę”, „Drake i Josh”, „iCarly” czy „Wiktoria znaczy zwycięstwo”. Jak dowiadujemy się z dokumentu, niektórych członków ekipy łączyły niewłaściwe, zbyt bliskie relacje z nieletnimi gwiazdami. Co więcej osoby występujące albo pracujące przy niektórych produkcjach, które wypowiadają się w przejmującym materiale, przyznają, że doświadczyły dyskryminacji ze względu na płeć czy kolor skóry. Twórczynie i twórcy zwrócili szczególną uwagę na Amandę Bynes, która w zasadzie dorastała na planach dziecięcych produkcji i była bardzo blisko z Danem Schneiderem. Przypomnieli kontrowersyjne sceny popularnych seriali (m.in. z Arianą Grande w roli głównej) z wyraźnym podtekstem. Całość oparli na relacjach osób bezpośrednio związanych z telewizyjnymi hitami. Swoimi (niekiedy traumatycznymi) doświadczeniami podzielili się m.in. Giovonnie Samuels, Bryan Hearne, Kyle Sullivan, i Katrina Johnson, czyli gwiazdy „All That” oraz Virgil Fabian – reżyser wspomnianej produkcji, Jenny Kilgen i Christy Stratton – scenarzystki „Szału na Amandę”, a także Alexa Nikolas czy Marc Summers. W dokumencie nie brakuje również relacji rodziców gwiazd. Za reżyserię produkcji odpowiadają Mary Robertson i Emma Schwartz. Kultura na weekend: „Ripley”, czyli mroczny kryminał od Netflixa, który wbije was w fotel. Spełni oczekiwania najbardziej wymagających widzów Na platformie Netflix jest już dostępny miniserial „Ripley” na podstawie bestsellerowej powieści Patricii Highsmith. Kultowa historia kryminalna została opowiedziana na nowo. Jest mrocznie, ale jednocześnie zachwycająco. Dlaczego warto obejrzeć produkcję z Andrew Scottem w roli głównej? Każdy odcinek poprzedza tak zwany trigger warning. Słusznie. Tego serialu dokumentalnego nie sposób oglądać spokojnie, bez emocji. Trudno patrzy się na wybrane z archiwum skecze i słucha wypowiedzi bohaterek oraz bohaterów materiałów. Niektóre nadużycia są tak wyraźne, że pojawiają się pytania, dlaczego nikt nie zareagował? Dlaczego nikt nie stanął w obronie tych dzieci? Czy naprawdę 20 czy 30 lat temu byliśmy – jako społeczeństwo – tak nieświadomi i ograniczeni, by nie zauważyć, że coś jest nie w porządku? „Cisza na planie: mroczna strona dziecięcej telewizji” porusza do granic możliwości i wzbudza wewnętrzne poczucie niezgody. Jeżeli zdecydujecie się na obejrzenie tych kilku odcinków, przygotujcie się, że zostaną z wami jeszcze długo po seansie. „Cisza na planie” – gdzie obejrzeć? Serial dokumentalny „Cisza na planie: mroczna strona dziecięcej telewizji” ujrzał światło dzienne w marcu 2024. Produkcję można znaleźć na platformie MAX.
3. urodziny Food Town w Fabryce Norblina: muzyka, nostalgia i wspólna zabawa
W weekend 18-20 października 2024 roku Food Town w Fabryce Norblina zaprasza na wyjątkową, trzydniową imprezę "Powrót do przeszłości" z okazji swoich 3. urodzin.
Miejsce, które od samego początku stało się synonimem streetfoodowego centrum kulinarnego, muzyki i spotkań towarzyskich, teraz szykuje dla swoich gości prawdziwą eksplozję wspomnień i niesamowitych wrażeń. Trzy dni świętowania przeniosą nas do lat 80., 90. i 2000, gdy wspólne chwile i radość z zabawy były bardzo ważne. Food Town ponownie stanie się miejscem, gdzie ludzie będą razem – w atmosferze nostalgii, muzyki na żywo i świetnych atrakcji. Melanie C gwiazdą urodzin Food Town! Główna atrakcja sobotniej nocy to Melanie C – legenda muzyki pop, członkini kultowego zespołu Spice Girls, Sporty Spice, która swoimi hitami „Say You’ll Be There”, „Spice Up Your Life” czy „Never Be The Same Again” wprowadzi publiczność w klimat lat 90. Jej energia i przeboje zagwarantują, że ta noc stanie się jednym z najważniejszych muzycznych wydarzeń jesieni w Warszawie. Oprócz Melanie C, na scenie pojawi się również jedna z topowych polskich artystek DJ Praktyczna Pani, która rozgrzeje publiczność przed głównym koncertem oraz DJ Gris VIDEO SET. Dwa pozostałe dni świętowania wypełni różnorodna oprawa muzyczna. W piątek, na scenie Gimlet Live, pojawią się DJ Damian Cali, Cheap Tobacco oraz Syreny Miasta. Natomiast w niedzielę za muzyczne doznania podczas 20. edycji Shake&Help, odpowiedzialni będą Carol Markovsky live band oraz DJ Envee. Zanurzeni w nostalgii – 3 dni pełne atrakcji Food Town na trzy dni przeniesie swoich gości w świat wspomnień z dzieciństwa i młodości. Warsztaty koktajlowe, turnieje „Jaka to melodia” czy retro gry w kapsle i warcaby to tylko część przygotowanych atrakcji. Silent disco na walkmanach, klimatyczne ścianki do zdjęć oraz specjalnie przygotowane karty z autorskimi koktajlami to doskonała okazja, by wrócić do czasów, kiedy liczyła się prawdziwa zabawa, technologia była tylko tłem. W urodzinowy weekend odbędą się liczne konkursy, a także zabawa w podchody. Na uczestników czeka dużo zabawy, wrażeń i nagród. Niedziela zamknie świętowanie wyjątkowym eventem charytatywnym „Shake & Help”, gdzie zabawa i pomaganie połączą siły. „Trzy lata działalności Food Town to niesamowity czas, podczas którego udało nam się stworzyć miejsce jednoczące ludzi, muzykę i smaki z całego świata. Podczas 3. urodzin chcemy podkreślić, że dla nas najważniejsi są nasi Goście. Bez nich nie byłoby nas. To stąd pomysł na nostalgiczno-muzyczny klimat dekad, który tak bardzo nas inspirowały. Koncert Melanie C to ukoronowanie naszych starań o to, by każdy gość Food Town mógł poczuć się częścią tej wspólnoty” – mówi Kinga Rylska, Head of Marketing w Food Town w Fabryce Norblina. Food Town – streetfoodowe serce Warszawy Food Town to największy food hall w Polsce, gdzie 23 unikalne koncepty gastronomiczne oraz 6 autorskich barów czekają na gości przez 7 dni w tygodniu. W ciągu ostatnich trzech lat, miejsce to zbudowało swoją renomę nie tylko jako przestrzeń kulinarna, ale także centrum kultury i muzyki na żywo. Scena Gimlet Live jest sercem muzycznego świata Food Town, gdzie codziennie można usłyszeć różnorodne koncerty i występy artystów. Dołącz do świętowania! Zapraszamy do zapisywania daty w kalendarzu – 18-20 października 2024 – i spędzenia z tych trzech wyjątkowych dni w Food Town. Cały program znajduje się tutaj.
Kultura na weekend: 4. sezon „Emily w Paryżu" to kolejne dramy, romanse i... niewiele więcej [recenzja]
Co oglądać w długi weekend? Netflix właśnie udostępnił kilka nowych odcinków „Emily w Paryżu”. To jedna z najgorętszych premier sierpnia 2024. Sprawdźcie, co tym razem przygotowali twórcy i twórczynie serialowego hitu.
W tym artykule: Kultura na weekend: „Emily w Paryżu”. Nowe odcinki hitu Netflixa już dostępne Emily being Emily, czyli recenzja 1. części 4. sezonu „Emily w Paryżu” „Emily w Paryżu” – kiedy kolejne odcinki? Serial „Emily w Paryżu” podbił serca subskrybentów i subskrybentek Netflixa z całego świata, w tym z Polski. To jedna z najchętniej oglądanych produkcji w historii popularnego serwisu streamingowego. Nic więc dziwnego, że powstały kolejne serie. 15 sierpnia 2024 roku światło dzienne ujrzał nowy – już czwarty sezon. A właściwie jego pierwsza część. Czym tym razem zaskoczyli nas twórcy i twórczynie? Czy naprawdę warto spędzić tych kilka godzin z Emily Cooper, która (nadal) boryka się z problemami w życiu zawodowym, jak również prywatnym? Kultura na weekend: „Emily w Paryżu”. Nowe odcinki hitu Netflixa już dostępne Trzeci sezon „Emily w Paryżu” zakończył się dramatycznie. Przypomnijmy, że Gabriel i Camille planowali ślub, do którego ostatecznie nie doszło. W rodzinnej posiadłości bohaterki, którą gra Camille Razat, zapanował kompletny chaos. Wydarzenia z finału odbiły się (oczywiście negatywnie) na relacji Emily i Alfiego. W związku z tym pochodząca z USA ekspertka ds. PR-u musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Przed nią kolejne wyzwania w życiu prywatnym (szczególnie uczuciowym), a także zawodowym. Jej przyjaciele i przyjaciółki, a także współpracownicy i współpracowniczki też nie będą narzekać na nudę. Mindy będzie musiała zawalczyć o swoje muzyczne marzenia. Natomiast do drzwi Sylvie zapuka trudna i bolesna przeszłość. Na „Gwiazd naszych wina” płakałyśmy 10 lat temu i płaczemy teraz. Rozdzierający serca film właśnie trafił na popularną platformę streamingową „Gwiazd naszych wina” jest jednym z tych filmów, podczas których nie da się nie płakać. Produkcja sprzed 10 lat rozmiękczy nawet najtwardsze serca. Właśnie zasiliła bibliotekę kolejnego serwisu streamingowego. To idealna okazja do tego, by przypomnieć sobie tę poruszającą historię miłosną. W nowych odcinkach, które są już dostępne online, powracają największe gwiazdy serialu, w tym Lily Collins, Lucas Bravo, Lucien Laviscount, Ashley Park, Philippine Leroy-Beaulieu czy wspomniana Camille Razat. Nie zabraknie też kilku nowych twarzy, których zadaniem jest dodatkowe ubarwienie produkcji. Nie będę jednak zdradzać za dużo, a tym samym oszczędzę wam spoilerów. View oEmbed on the source website Emily being Emily, czyli recenzja 1. części 4. sezonu „Emily w Paryżu” Podobnie jak w przypadku poprzednich serii, scenariusz nie jest zbyt wymagający. Twórczynie i twórcy próbują podejmować trudniejsze, bardziej aktualne tematy. Co ciekawe, robią to, odbijając się przede wszystkim od doświadczeń postaci drugoplanowych, a nie Amerykanki, na której (przynajmniej z założenia) koncentruje się fabuła. W życiu głównej bohaterki niewiele się zmienia. Nawet, jeśli zmienia się wszystko. Emily Cooper po prostu tkwi w miejscu. Jej codzienność kręci się wokół dram, romansów i innych spraw sercowych. A ona ciągle stara się to wszystko ogarnąć i poukładać. Emily being Emily. I to wszystko. Najlepsze nowości Netflixa na sierpień 2024. Wśród nich 4. sezon „Emily w Paryżu” i nowy serial z gwiazdą „Wednesday" Wskazujemy najlepsze (naszym zdaniem) nowości Netflixa na sierpień 2024. Pierwsza część czwartego sezonu „Emily w Paryżu” to tylko jedna z interesujących propozycji na ten miesiąc. Oto nasze TOP 5 filmów i seriali. Nie sposób myśleć o „Emily w Paryżu” przez pryzmat inny niż rozrywkowy. To bajka. Iluzja. Zabawa na granicy kiczu. Netflix serwuje nam prostą historię, zaskakujące stylizacje (które mogą się podobać albo nie), ładne kadry i największe hity muzyczne w tle. Guilty pleasure w najczystszej postaci. Jeśli więc szukacie czegoś lekkiego na długi weekend, są spore szanse, że ten serial przypadnie wam do gustu. I to jest OK. „Emily w Paryżu” – kiedy kolejne odcinki? Kolejne odcinki - niebawem. Premiera drugiej części czwartego sezonu „Emily w Paryżu” została zaplanowana na 12 września 2024 roku. Wszystko wskazuje na to, że kontynuacja serialu z Lily Collins w roli głównej będzie jedną z najgorętszych propozycji Netflixa na ten miesiąc. O szczegółach na pewno będzie mogły i mogli przeczytać na Glamour.pl.
Kultura na weekend: „Jestem: Céline Dion”, czyli ból i cierpienie diwy [recenzja]
Céline Dion jakiej dotąd nie znaliśmy. W filmie dokumentalnym „Jestem: Céline Dion” opowiada o ciężkiej chorobie, którą zdiagnozowano u niej kilkanaście lat temu. Zmieniła jej życie na zawsze. To trudna historia o bólu, strachu i cierpieniu.
W tym artykule: Poruszający film dokumentalny „Jestem: Céline Dion” już dostępny „Jestem: Céline Dion” – recenzja Gdzie oglądać film o Céline Dion? Najnowszą odsłonę cyklu Kultura na weekend poświęcamy Céline Dion. Czyli prawdziwej diwie, jednej z najpopularniejszych i najbardziej cenionych wokalistek w historii, zdobywczyni wielu prestiżowych nagród, w tym Oscara czy Grammy. 26 czerwca 2024 światło dzienne ujrzał film dokumentalny „Jestem: Céline Dion”, w którym gwiazda niejako spowiada się swoim fanom oraz fankom. Po raz pierwszy dzieli się doświadczeniami i tak szczerze mówi o trwającym 17 lat cierpieniu spowodowanym chorobą. Poruszający film dokumentalny „Jestem: Céline Dion” już dostępny Za reżyserię poruszającego do cna filmu odpowiada Irene Taylor, która w 2009 roku została nominowana do Oscara za krótkometrażowy film dokumentalny „The Final Inch”. Tworząc „Jestem: Céline Dion”, skupiła się przede wszystkim na tym, jak zmieniła się codzienność gwiazdy, gdy zdiagnozowano u niej zespół sztywnego człowieka. To bardzo rzadka choroba. Dotyka średnio jedną osobę na milion. Utrudnia codzienne funkcjonowanie i może być naprawdę niebezpieczna. Już zwiastun produkcji sugerował, że będziemy mieli do czynienia z niezwykle przejmującym materiałem. I rzeczywiście tak jest. View oEmbed on the source website „Jestem: Céline Dion” – recenzja Choć w dokumencie pojawiają się różne osoby (np. nastoletni synowie artystki oraz jej współpracownicy), twórczynie i twórcy opierają się wyłącznie na wypowiedziach Céline Dion. Przedstawiają jej perspektywę. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że główna zainteresowana całą sprawą wzięła odpowiedzialność za swoją historię. To ona wyjaśnia, dlaczego odwoływała koncerty i jaki miało to na nią wpływ. Mówi o swoich emocjach. Zdradza szczegóły oraz przebieg choroby. Czuć, że nikogo nie udaje. Stawia na stuprocentową szczerość ze swoimi odbiorcami i odbiorczyniami, jak również z samą sobą. Naprawdę tęskni za muzyką, koncertami, sceną, blaskiem fleszy. Za swoim dawnym życiem. Na tym filmie płakałyśmy 10 lat temu i płaczemy teraz. Rozdzierająca serca produkcja właśnie trafiła na popularną platformę streamingową „Gwiazd naszych wina” jest jednym z tych filmów, podczas których nie da się nie płakać. Produkcja sprzed 10 lat rozmiękczy nawet najtwardsze serca. Właśnie zasiliła bibliotekę kolejnego serwisu streamingowego. To idealna okazja do tego, by przypomnieć sobie tę poruszającą historię miłosną. Piosenkarka zaprasza nas do swojego domu, gdzie spędza teraz najwięcej czasu. To właśnie tam odpoczywa, a także poddaje się różnym formom leczenia. Z jednej strony luksusowa posiadłość to jej oaza, bezpieczna przestrzeń, z drugiej – klatka. Zabiera nas również do studia i do magazynu, w którym przechowuje kostiumy sceniczne oraz inne pamiątki związane z jej działalnością artystyczną. Wspomina dzieciństwo i ukochaną mamę, która jej zdaniem zasługuje na miano superbohaterki, a także najpiękniejsze momenty w swojej karierze. Przyznaje, że podczas niektórych koncertów musiała „oszukiwać” swoich fanów i fanki. Udawała, że ma problemy techniczne z mikrofonem albo schodziła ze sceny, by zmienić kostium, a tak naprawdę odwrócić uwagę od widocznych objawów choroby i tego, że – po prostu – nie daje rady. Céline Dion opowiada swoją historię bez makijażu, bez filtrów. Występuje w filmie w piżamie albo grubych, miękkich skarpetach. Nie unika zbliżeń. Nie boi się widocznych zmarszczek i siwych włosów. Mimo to bije od niej pewność siebie. Ma w sobie ten rodzaj klasy, którego nie da się nauczyć. Z tym trzeba się urodzić. Nie każda (nie tylko) znana osoba zdecydowałaby się na coś takiego. Jednak i tak najwięcej odwagi wymagała od artystki scena z atakiem. Ta, w której widać, że całkowicie traci kontrolę nad swoim ciałem, nie może poruszać się ani mówić, potrzebuje pomocy. Przemawia przez nią ból, strach i cierpienie. Kultura na weekend: „Obudź się”, czyli nowy polski film, który ogląda się z gulą w gardle [recenzja] Do czego jest w stanie posunąć się człowiek, gdy chodzi o życie kogoś bliskiego? „Obudź się” z Martyną Byczkowską i Piotrem Żurawskim w rolach głównych to historia o obawie przed stratą i samotnością. Finał jest uderzający. Przypomina nam, że gwiazdy, które znamy ze sceny, wysokobudżetowych produkcji, pierwszych stron gazet, to także ludzie. Z krwi i kości. Kruche istoty. Choć ich życie może wydawać się idealne, nie omijają ich tragedie. Wobec nich wszyscy jesteśmy równi. Gdzie oglądać film o Céline Dion? Trwający 102 minuty film dokumentalny „Jestem: Céline Dion” jest dostępny online. A konkretnie w serwisie streamingowym Prime Video. Uwaga, produkcja zawiera wątki medyczne i emocjonujące sceny, które mogą okazać się za trudne dla niektórych widzów i widzek.
Kultura na weekend: Ofelia i singiel „Czas”, który zapowiada nowy rozdział w jej karierze muzycznej
To kolejna odsłona cyklu „Kultura na weekend”. W tym tygodniu polecamy wam „Czas”, czyli singiel Ofelii, który zapowiada nowy rozdział w jej karierze. Posłuchajcie.
W tym artykule: „Nadchodzi nowa Ofelia” Kultura na weekend: Ofelia i jej nowy singiel „Czas” Ofelia, a właściwie Iga Krefft zyskała popularność dzięki roli Uli w „M jak miłość”. Choć przez lata była kojarzona głownie z tą postacią, włożyła dużo pracy w to, by odciąć się od niej, jak również od całej produkcji. Artystka zagrała w jeszcze kilku innych produkcjach, chociażby w głośnym filmie „Sala samobójców. Hejter” w reżyserii Jana Komasy oraz poruszających „Piosenkach o miłości”. Natomiast w swojej działalności zawodowej skupia się przede wszystkim na muzyce. Właśnie wydała nowy singiel. „Czas”, bo właśnie tak brzmi jego tytuł, to zapowiedź kolejnego rozdziału w jej karierze. „Nadchodzi nowa Ofelia” Do tej pory Ofelia wydała dwa albumy – „Ofelia” (2019) oraz „8” (2022). Nie przesadzimy, jeżeli napiszemy, że doskonale poradziła sobie z tak zwanym „testem drugiej płyty”. To jeden z najfajniejszych, ale niestety też jeden z najbardziej niedocenionych krążków 2022 roku w Polsce. Na początku wiosny 2024 artystka zapowiedziała nowy singiel, który z kolei zwiastuje trzeci rozdział w jej karierze muzycznej. Nadchodzi nowa Ofelia – napisała artystka za pośrednictwem swojego profilu na Instagramie. – Nie mogłam się doczekać, żeby w końcu Wam pokazać wszystko. Kultura na weekend: „Norwegian Dream”. Ten film pokazuje, że patriarchat nie służy nikomu. Nawet mężczyznom W tej odsłonie cyklu Kultura na weekend polecamy wam polsko-norweski film „Norwegian Dream”, który właśnie trafił do kin. To poruszająca historia dowodząca, że patriarchat nikomu nie służy. Mężczyznom też nie. Kultura na weekend: Ofelia i jej nowy singiel „Czas” „Czas” dogłębnie porusza. Ofelia – dzięki swojej oryginalnej barwie głosu – potrafi trafić w najczulsze struny. I tak jest właśnie w tym przypadku. Posłuchajcie same i sami, bo naprawdę warto. My już zapętlamy ten utwór. Dodajemy „Czas” do wiosennej playlisty i nie możemy doczekać się kolejnych nowości od Ofelii.
Kultura na weekend: „Siniaki i cekiny”. Margaret rozlicza się z trudną przeszłością
Margaret śpiewa o swoich siniakach i traumach z przeszłości. „Ten album jest jak powrót do domu po przygodzie w dżungli” – tłumaczy. Tak szczerze jeszcze nie było.
W tym artykule: Kultura na weekend: „Siniaki i cekiny”, czyli nowy album Margaret Margaret: „Ten album jest jak powrót do domu” Margaret wydała kolejny – już szósty album studyjny w swojej karierze. „Siniaki i cekiny”, bo właśnie tak brzmi jego tytuł, to zdecydowanie jedna z najciekawszych premier tego tygodnia. Artystka, która w ubiegłym roku celebrowała 10-lecie swojej kariery, otwiera się przed swoimi fanami oraz fankami, zaprasza ich do swojego świata. Otwiera się przed nimi. Choć stawia na popowe brzmienia, dzięki którym zasłynęła, pokusimy się o stwierdzenie, że takiej jej jeszcze nie słyszeliście. Kultura na weekend: „Siniaki i cekiny”, czyli nowy album Margaret „Siniaki i cekiny” to (jak sugeruje sam tytuł) podzielony na dwie części album koncepcyjny. Margaret pokazuje swoim słuchaczom i słuchaczkom dwoistość swojego życia. Zaprasza do ukochanego domu, a także na scenę. Na płycie znajdziemy (aż) 17 utworów. Wśród nich doskonale przyjęte single „Tańcz głupia”, „Bynajmniej” oraz „Miłego lata”, jak również piosenkę „Hot Like Summer” w dwóch wersjach, którą wokalistka stworzyła we współpracy z Alvaro Solerem. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że artystka nawiązuje w nowym materiale do lepszych, jak również gorszych, zdecydowanie trudniejszych, wręcz traumatycznych momentów z przeszłości. View oEmbed on the source website Glamour Cool Girls Club: Margaret o muzyce, wytwórni i aktorstwie Premierowy odcinek wideopodcastu Glamour Cool Girls Club jest już dostępny. Margaret, która wpadła do naszego studia, opowiedziała o muzycznym jubileuszu, prowadzeniu własnej wytwórni oraz aktorstwie. Zdradziła też swoje plany na najbliższą przyszłość. Margaret: „Ten album jest jak powrót do domu” Margaret, jak sama przyznaje, wraca do domu. Skręca w stronę pop-u, w którym dobrze się czuje, który dobrze zna i od którego rozpoczęła się jej kariera. Jednak nie sposób nie zauważyć, że brzmi inaczej niż kiedyś. Dojrzalej, ale jednocześnie pewniej i bardziej komfortowo. Nadal chętnie eksperymentuje – z tekstami, a także z brzmieniami. Ten album jest jak powrót do domu po zaj***stej przygodzie w dżungli. „Siniaki i cekiny” to opowieść o dwoistości, zarówno tekstowo, jak i muzycznie. „Siniaki” to osadzone w brzmieniu lat 80., pop-synthowe piosenki, które opowiadają kwaśne historie. „Cekiny” to funkujące i zaczepne girls anthems – mówi Margaret o swoim nowym albumie. Album jest dostępny w całości w streamingu. To nasza najnowsza propozycja z cyklu Kultura na weekend. Jesteśmy przekonane, że przypadnie do gustu fankom i fanom pop-u oraz radiowych hitów. Dajcie znać, który utwór podoba wam się najbardziej.
Kultura na weekend: „Back to Black. Historia Amy Winehouse”. Artystka zasługiwała na więcej?
W tej odsłonie cyklu Kultura na weekend przyglądamy się filmowi biograficznemu „Back to Black”. Jedna z najbardziej wyczekiwanych produkcji tego roku wzbudza wiele kontrowersji. Przyjaciel Amy Winehouse zmiażdżył kinową nowość od Sam Taylor-Johnson. Wyliczył twórczyniom i twórcom (liczne) błędy.
W tym artykule: „Back to Black. Historia Amy Winehouse” – obsada i twórcy, szczegóły filmu Przyjaciel Amy Winehouse skrytykował film „Back to Black” Do kin w całej Polsce trafił właśnie film „Back to Black”, którego fabuła koncentruje się na życiu i twórczości Amy Winehouse – jednej z najpopularniejszych, a zarazem najbardziej cenionych gwiazd muzyki w historii. Artystka zmarła w 2011 roku w wieku zaledwie 27 lat, co dogłębnie poruszyło nie tylko jej fanów i fanki, ale i cały świat. Od tamtej pory powstało wiele materiałów na jej temat. Blisko 13 lat po jej tragicznej śmierci jej historia została opowiedziana na nowo. Z jakim skutkiem? „Back to Black. Historia Amy Winehouse” – obsada i twórcy, szczegóły filmu Za reżyserię „Back to Black” odpowiada Sam Taylor-Johnson – twórczyni takich produkcji jak „50 twarzy Greya” czy „John Lennon. Chłopak znikąd”, która znała i przyjaźniła się z Amy Winehouse. Natomiast za scenariuszem stoi Matt Greenhalgh. W roli artystki obsadzono Marisę Abelę, co wywołało mieszane uczucia wśród fanek oraz fanów. Umówmy się, aktorka nie miała prostego zadania. Musiała zmierzyć się z legendą. W obsadzie filmu znaleźli się także m.in. Jack O'Connell, Eddie Marsan oraz Lesley Manville. Twórczynie i twórcy długo nie zdradzali szczegółów produkcji. Natomiast kilka miesięcy temu – w lutym udostępniono zwiastun, który był swoistą zapowiedział tego, co czeka nas na ekranie. View oEmbed on the source website Gdy film został wprowadzony na wielki ekran, oczekiwania kinomanów i kinomanek zderzyły się z rzeczywistością. Przyjaciel Amy Winehouse skrytykował film „Back to Black” „Back to Black” to jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów nie tylko tego miesiąca, ale również całego roku. Produkcja ujrzała światło dzienne 11 kwietnia 2024, a widzkom i widzom z Polski została udostępniona tydzień później. Jak na razie, zbiera różne rezencje. Od tych bardzo negatywnych, przez neutralne, po pozytywne – przepełnione gratulacjami dla twórców oraz twórczyń. Swoją opinią podzielił się m.in. Tyler James – piosenkarz, który przyjaźnił się z Amy Winehouse. Okazuje się, że nie jest on fanem jej najnowszej biografii. W rozmowie z „The Sun” przyznał, że film Sam Taylor-Johnson jest pełen niejasności i uogólnień. Co więcej, niektóre – kluczowe dla historii gwiazdy kwestie zostały przedstawione w sposób całkowicie niezgodny z prawdą. Dotyczy to m.in. jej uzależnienia od narkotyków oraz odwyku. Nie spodziewałem się, że film będzie realistyczny i bardzo dokładny, jednak było gorzej niż przypuszczałem. To było straszne, produkcja nie oddaje jej sprawiedliwości. Prześlizgnęli się po jej życiu, pomijając ważne fragmenty. Można było powiedzieć o wiele więcej, co stworzyłoby lepszy, pełniejszy obraz tego, kim była Amy. Film był oderwany od jej życia, było w nim wiele nieścisłości – powiedział Tyler James w rozmowie z „The Sun”. Zdaniem przyjaciela Amy Winehouse twórczynie i twórcy filmu źle oczytali jej charakter. Amy taka nie była – stwierdził Tyler James w rozmowie dla „The Sun”. Kontynuując swoją wypowiedź, Tyler James przyznał, że żałuje, że Amy Winehouse nie wydała autobiografii. Dzięki temu zachowałaby kontrolę nad swoją własną historią. Ma jednak nadzieję, że ktoś zrobi to za nią – rzetelnie – w przyszłości. Filmy 2024, na które czekamy najbardziej. Tych 20 premier kinowych nie można przegapić W przyszłym roku czeka nas wiele interesujących premier, na pewno będziemy regularnie odwiedzać kino. Oto filmy 2024, których najbardziej nie możemy się doczekać. Wśród nich (aż) 20 produkcji. Jeśli więc wybierzecie się do kina na „Back to Black”, warto mieć na uwadze to, że scenariusz nie jest rzetelnym odzwierciedleniem historii Amy Winehouse, a pewną fantazją na jej temat.
Kultura na weekend: serial „One Day”, czyli nowa wersja kultowego romansu, która rozłoży was na łopatki
Co obejrzeć w weekend? Nasza propozycja to serial „One Day”, który jest dostępny na platformie Netflix. To kolejna adaptacja kultowego romansu. Okazuje się, że w 2024 roku historia Emmy i Dextera nadal wzrusza.
W tym artykule: Kultura na weekend: serial „One Day” od Netflixa Serial „One Day” z Ambiką Mod i Leo Woodallem w rolach głównych Jak co piątek, przychodzimy do was z poleceniami kulturalnymi na weekend. Jeśli chodzi o muzykę, do streamingu trafiły dziś nowy utwór Seleny Gomez – energetyczny „Love On”. Brodka i Jann coverują „List” z repertuaru Hey przy okazji nadchodzącej premiery serialu „Rojst Millenium”. Z kolei Julia Rocka przedstawia nam swoją koleżankę w poruszającej balladzie „Mam koleżankę”. W kinach też dużo się dzieje. Naszym zdaniem warto wybrać się na „Obsesję” z Natalie Portman i Juliane Moore, „Anatomię upadku” oraz „Braci ze stali” – film, w którym (wbrew pozorom) sport jest tylko dodatkiem, a właściwie tłem, a nie tematem przewodnim. Wolicie zostać w ten weekend w domu? Cóż, biorąc pod uwagę pogodę, absolutnie to rozumiemy. W takim razie polecamy wam serial, który od niedawna jest dostępny na platformie Netflix. To nowa wersja kultowego romansu. Kultura na weekend: serial „One Day” od Netflixa Chodzi o serial „One Day” na podstawie książki Davida Nicholsa. Tak, tak, może to brzmieć znajomo, ponieważ w 2011 roku światło dzienne ujrzała filmowa adaptacja romansu z Anne Hathaway i Jimem Sturgessem w rolach głównych. Produkcja okazała się prawdziwym hitem. Teraz Netflix ponownie interpretuje tę historię. Do współpracy zaprasza Ambikę Mod – aktorkę znaną z „Będzie bolało” oraz Leo Woodalla, którego możecie kojarzyć z drugiego sezonu „Białego Lotosu”. Natomiast za reżyserię odpowiada Nicole Taylor. „Anatomia upadku”: recenzja. Czy prawda ma znaczenie? Nowy film Justine Triet jest jednym z tych, które trzeba obejrzeć. Anatomia upadku”, bo właśnie tak brzmi jego tytuł, to dramat sądowy i kryminał na najwyższym poziomie. Przeczytajcie recenzję. Serial „One Day” z Ambiką Mod i Leo Woodallem w rolach głównych „One Day” to historia Emmy i Dextera, którzy rozmawiają ze sobą po raz pierwszy 15 lipca 1988 roku – w noc ukończenia szkoły. Potem każde z nich idzie w swoją stronę. Jednak bohaterowie postanawiają, że będą spotykać się każdego kolejnego roku – w dokładnie ten sam dzień. W każdym odcinku obserwujemy, jak zmienia się ich życie (i oni sami). Dowiadujemy się o szczęśliwych momentach, jak również tych trudnych, w tym o zawodach miłosnych. Choć ta dwójka żyje osobno, na pewnym poziomie ich losy pozostają splecione ze sobą. Zobaczcie zwiastun poruszającego serialu: View oEmbed on the source website Umówmy się, do takich produkcji podchodzi się ostrożnie, z pewną rezerwą. Jednak Nicole Taylor i Netflix podchodzą do historii Emmy i Dextera nieco inaczej niż Lone Scherfig (reżyserka wspomnianego filmu sprzed 13 lat). Udowadniają, że wciąż może wzruszać. Przed weekendowym seansem koniecznie zadbajcie o zapas chusteczek.