Legendarna „Hannah Montana” wraca po 20 latach. Disney+ zabierze fanów w sentymentalną podróż!
Powrót, na który czekało całe pokolenie fanów, staje się faktem. Już 24 marca na Disney+ pojawi się rocznicowy odcinek specjalny „Hannah Montana: 20 lat później”, w centrum którego znajdzie się Miley Cyrus oraz wspomnienia związane z jednym z najgłośniejszych seriali młodzieżowych lat 2000.
Niektóre seriale się po prostu ogląda. Inne zostają z nami na lata. Hannah Montana zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Dla całego pokolenia była czymś więcej niż telewizyjnym hitem, stała się nieodłączną częścią dorastania, opowieścią o marzeniach i podwójnym życiu, które wtedy wydawało się najbardziej ekscytującą rzeczą na świecie. To przy niej śpiewało się pod nosem, snuło plany o własnej karierze i z zachwytem patrzyło na rzeczywistość, w której jedna peruka mogła zmienić wszystko. Dziś ta historia wraca w wyjątkowej odsłonie. Rocznicowy odcinek specjalny „Hannah Montana: 20 lat później” zadebiutuje na Disney+ już 24 marca i sama ta zapowiedź brzmi jak zaproszenie do sentymentalnej podróży. W centrum wydarzeń znalazła się Miley Cyrus, która po latach wraca do projektu, od którego dla wielu widzów zaczęła się popkulturowa miłość do muzyki, mody i młodzieżowej telewizji. Twórcy zapowiadają intymny wywiad z artystką, kulisy powstawania serialu oraz spotkania z osobami, które współtworzyły fenomen „Hannah Montany”. Wszystko wskazuje na to, że będzie to jeden z tych powrotów, które naprawdę potrafią ścisnąć za serce! View oEmbed on the source website Archiwalia, pamiątki i powrót do miejsc, które pamięta każdy fan W odcinku widzowie będą mogli odkryć niepublikowane wcześniej materiały archiwalne oraz zajrzeć za kulisy powstawania serialu. Pojawi się m.in. prezentacja kolekcji pamiątek związanych z „Hannah Montaną” oraz powrót do najbardziej ikonicznych miejsc z ekranowej historii — od salonu rodziny Stewartów po garderobę samej Hannah. Formuła odcinka prowadzi przez kolejne wspomnienia i przestrzenie, które tworzyły wyjątkowy klimat sitcomu, jednocześnie pokazując, jak wyglądała praca na planie i codzienne życie twórców. Znajome twarze i niespodziewani goście mają podkręcić emocje Twórcy zapowiadają, że poza Miley Cyrus pojawią się znajome twarze, a także niespodziewani goście. Widzowie mają dostać nie tylko powrót do tego, co było na ekranie, lecz także spotkania, które nadają jubileuszowi tempo i świeżość. Dodatkową atrakcją ma być specjalny występ Miley Cyrus, wpleciony w rocznicową opowieść. Całość ma być jednocześnie nostalgiczną celebracją i dynamicznym przypomnieniem, dlaczego „Hannah Montana” stała się zjawiskiem, do którego wciąż wraca się po latach. Oto najnowszy zwiastun: View oEmbed on the source website Serial był globalnym fenomenem, a liczby pokazują skalę sukcesu W materiałach promujących rocznicowy projekt nieprzypadkowo przypomniano, że „Hannah Montana” była nominowana do nagrody Emmy®. To nie był przecież zwykły serial dla młodzieży, ale prawdziwy popkulturowy fenomen, który dla wielu z nas stał się pierwszym biletem do świata muzyki, błysku fleszy i marzeń o wielkiej scenie. Rozmach tej marki do dziś robi wrażenie: 14 platynowych i 18 złotych albumów na całym świecie, dwa filmy kinowe i całe pokolenie fanów, które wychowało się na piosenkach Miley Cyrus. Dziś ten sentyment wraca ze zdwojoną siłą, także za sprawą TikToka, gdzie od miesięcy widać prawdziwy come back „Hannah Montany”. Fragmenty odcinków, kultowe sceny, stylizacje, piosenki i archiwalne wywiady znów krążą po feedach, wywołując lawinę komentarzy w stylu: „to było moje całe dzieciństwo”. To ma być nie tylko powrót do serialu, ale też powrót do czasu, w którym wszystko wydawało się trochę prostsze, bardziej błyszczące i pełne nastoletnich marzeń! View oEmbed on the source website Kto stoi za produkcją i kto poprowadzi widzów przez rocznicę Program wyprodukowano przez HopeTown Entertainment i Unwell Productions. Funkcję showrunnerki pełni Ashley Edens. Producentami wykonawczymi są Miley Cyrus, Tish Cyrus-Purcell, Alex Cooper i Matt Kaplan. To właśnie Alex Cooper ma również prowadzić program i oprowadzać fanów „Hannah Montana” przez rocznicową celebrację. Odcinek specjalny ma być dostępny w Disney+.
Ten film będziecie oglądać ze ściśniętym gardłem. Na sali kinowej płakał prawie każdy
Film „Jedno życie” porusza do głębi. Przedstawia historię niezwykłego człowieka, obok której nie da się przejść obojętnie. Was też chwyci za serce.
W tym artykule: Historia Nicholasa Wintona Film „Jedno życie” – recenzja Film „Jedno życie” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jest rok 1938. Mimo coraz bardziej agresywnych działań Hitlera, rządy europejskich krajów wypierają rosnące zagrożenie i prowadzą politykę stopniowych ustępstw. Czechosłowacja dobrowolnie oddaje Niemcom tzw. Kraj Sudecki, naiwnie wierząc, że to zatrzyma ich inwazję. W rezultacie, tysiące osób pochodzenia żydowskiego mieszkających na zaanektowanym terenie, musi opuścić swoje domy i uciekać. Większość z nich wybiera Pragę, która wówczas wydaje się bezpiecznym schronieniem. Okupanci tworzą tam getta, w których warunki są katastrofalne. I tu właśnie zaczyna się historia Nicholasa Wintona, bohatera genialnego filmu „Jedno życie”. Historia Nicholasa Wintona Jednym z najbardziej ikonicznych wydarzeń w historii brytyjskiej, a nawet ogólnoświatowej telewizji, jest nagranie z programu „It's life!”, w którym po pytaniu prezenterki „Czy jest tu jeszcze ktoś, kto zawdzięcza życie Nicholasowi Wintonowi?”, wstają wszyscy obecni na widowni. Jak doszło do tego, że mieszkający w Londynie makler giełdowy uratował 669 dzieci przed zagładą? W 1938 roku młody Winton pojechał na do Pragi, gdzie planował odwiedzić znajomych i wrócić po tygodniu do swojej bezpiecznej pracy. Na miejscu trafił jednak na grupę ludzi pomagających przybywającym do Pragi ludziom z zajętego przez Niemców Kraju Sudetów. Powstały ogromne obozy dla uchodźców, które były dziesiątkowane przez głód i choroby. Coraz bardziej uświadamiano sobie, że Hitler na tym nie poprzestanie. Wrażliwość, ogromne poczucie sprawiedliwości i determinacja spowodowały, że Nicholas Winton postanowił ratować tych najbardziej bezbronnych – dzieci. W ten sposób ocalił setki istnień, jednak przez pół wieku ukrywał to przed całym światem. Dlaczego? Jak cała sprawa wyszła na jaw? Co stało się później? Odpowiedzi znajdziecie w filmie „Jedno życie”. Film „Jedno życie” – recenzja Film rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, w 1938 i 1988 roku, dlatego w rolę Nicholasa Wintona wciela się dwóch aktorów: dwukrotny zdobywca Oscara – Anthony Hopkins oraz Johnny Flynn. Obaj są w tej roli kapitalni, zgodni w mimice, gestykulacji i bardzo do siebie podobni. Matkę młodego Nicky'ego gra wspaniała Helena Bonham Carter, dla której udział w tej produkcji miał osobisty wymiar. Aktorka bowiem ujawniła, że jej dziadek również ratował żydowskie dzieci. Film „Jedno życie” ogląda się ze ściśniętym z gardłem, kibicując działaniom bohaterów. Każdy rodzic stojący na praskim peronie składał przerażonemu dziecku obietnicę: „Zobaczymy się niedługo!”. Wiemy, co wydarzyło się po 1 września 1939 roku i jesteśmy świadomi, że owe obietnice nie zostały spełnione. Po wyjściu z sali kinowej, na jasnym korytarzu, szybko dostrzegłam, że niezależnie od płci i wieku, prawie każdy z seansu wyszedł zapłakany. Reżyser filmu „Jedno życie”, James Hawes, stworzył dzieło poruszające najgłębsze emocje, upamiętniające wybitnego człowieka i uświadamiające, że w czasach wojny naszym obowiązkiem jest zrobienie czegokolwiek, żeby pomóc tym, których ta wojna dotyka… Film „Jedno życie” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Film „Jedno życie” znajdziecie na kilku platformach streamingowych, m.in. Amazon Prime Video, Player i TVP VOD. View oEmbed on the source website
Thriller, na którym wylałam morze łez. To ekranizacja światowego bestsellera z bardzo nieoczywistym finałem
„Gdzie śpiewają raki” to wyjątkowa historia. Najpierw zakochałam się w książce, a następnie w filmie, który powstał na jej podstawie. Można go obejrzeć w streamingu. Przed seansem radzę zaopatrzyć się w chusteczki. Dużo chusteczek.
W tym artykule: „Gdzie śpiewają raki”, czyli thriller, który... wyciska łzy „Gdzie śpiewają raki” – obsada i twórcy „Gdzie śpiewają raki” i „Carolina” od Taylor Swift „Gdzie śpiewają raki” – online. Gdzie oglądać? Historia opisana przez Delię Owens w książce „Gdzie śpiewają raki” poruszyła cały świat. Dogłębnie. Nic więc dziwnego, że powstał film na jej podstawie. Choć zebrał mieszane recenzje, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że ma w sobie pewnego rodzaju magię. Z jednej strony trzyma w napięciu, z drugiej – wzrusza. Obsada robi wrażenie. To samo dotyczy zdjęć i muzyki, która stanowi idealne dopełnienie produkcji. „Gdzie śpiewają raki”, czyli thriller, który... wyciska łzy Film „Gdzie śpiewają raki” jest opisywany jako thriller i melodramat. Zaskakujące połączenie, prawda? Ale w tym wypadku zasadne. Akcja filmu rozgrywa się w połowie ubiegłego wieku w Barkley Cove – małym miasteczku w Karolinie Północnej i jego okolicach. Główna bohaterka to Kya, mieszkanka bagien. U jednych wzbudza ciekawość, u innych strach. Z kolei ją bardziej niż ludzie interesuje przyroda. W pewnym momencie dziewczyna zostaje oskarżona o morderstwo. W związku z tym jej życie zaczyna się komplikować. View oEmbed on the source website Jako widzki oraz widzowie towarzyszymy jej nie tylko w momencie, w którym próbuje udowodnić swoją niewinność. Produkcja w dużej mierze skupia się na dzieciństwie głównej bohaterki. Dzięki temu dowiadujemy się, przez co przeszła w dzieciństwie i jako nastolatka. A co za tym idzie: jesteśmy w stanie zrozumieć jej zachowanie. „Gdzie śpiewają raki” – obsada i twórcy W roli głównej obsadzono Daisy Edgar-Jones, czyli jedną z najbardziej utalentowanych aktorek młodego pokolenia (można było ją oglądać także w „Normal People" czy „Twisters”). W pozostałych rolach występują m.in. Taylor John Smith, Harris Dickinson, David Strathairn, Michael Hyatt oraz Sterling Macer Jr. Reżyserią zajęła się Olivia Newman. Z kolei scenariusz to dzieło Lucy Alibar. Co ciekawe, za produkcję filmu odpowiedzialna była Reese Witherspoon, która wcześniej zachwyciła się powieścią „Gdzie śpiewają raki” i promowała ją m.in. w swoim book clubie. Horror, po którym długo nie zaśniecie. „Kod zła” z Nicolasem Cage’em jest porównywany do klasyków gatunku. To najstraszniejszy film dekady? Horror „Kod zła” z Nicolasem Cage’em to jeden z najbardziej wyczekiwanych, a zarazem najstraszniejszych filmów tego roku. O czym opowiada i czy naprawdę warto obejrzeć? „Gdzie śpiewają raki” i „Carolina” od Taylor Swift Powieść Delii Owens spodobała się również Taylor Swift. I to na tyle, że amerykańska gwiazda muzyki pop postanowiła nagrać do niej piosenkę. „Carolina”, bo właśnie tak brzmi jej tytuł, została nawet nominowana do Złotych Globów oraz Grammy. Artystka bardzo rzadko wykonuje ją na żywo. Ostatnio – w czerwcu 2024 roku podczas swojego koncertu w Liverpoolu, który został zorganizowany w ramach trasy koncertowej „The Eras Tour”. Ku zaskoczeniu wielu osób piosenka trafiła do sekcji akustycznej. To prawdziwa gratka zarówno dla fanek i fanów wokalistki, jak i dla osób, które lubią film z Daisy Edgar-Jones. View oEmbed on the source website „Gdzie śpiewają raki” – online. Gdzie oglądać? Film „Gdzie śpiewają raki” z 2022 roku jest dostępny online. Można go obejrzeć w ramach abonamentu na Premiery Canal+, Player, Prime Video oraz Apple TV+.
Manipulacje, deepfake’i i cyfrowe kłamstwa. Głośny brytyjski thriller szpiegowski wraca z nowym sezonem!
Brytyjski thriller szpiegowski „Obserwowani” („The Capture”) wraca z trzecim sezonem. Serial ponownie porusza temat manipulacji obrazem, deepfake’ów i technologii, która może zmienić prawdę w dobrze przygotowaną iluzję.
Brytyjskie seriale sensacyjne od lat potrafią budować napięcie lepiej niż wiele hollywoodzkich produkcji. Najnowszy sezon „Obserwowanych” tylko to potwierdza. Historia pełna jest manipulacji, cyfrowych fałszerstw i technologii, które mogą zostać użyte jako broń. Deepfake’i, cyberataki i zacieranie granicy między prawdą a fikcją sprawiają, że serial momentami brzmi jak komentarz do współczesnej rzeczywistości. Początek, który natychmiast podnosi stawkę Trzeci sezon rozpoczyna się dynamicznie. Na lotnisku Heathrow w Londynie pojawia się rosyjski agent, który dzięki zaawansowanej technologii bez większych trudności przechodzi przez systemy bezpieczeństwa. Monitoring i kamery, symbole nowoczesnej kontroli, w jednej chwili zamieniają się w narzędzie manipulacji. Już w pierwszych minutach serial sugeruje, że w świecie zdominowanym przez cyfrowe obrazy nawet najbardziej przekonujące dowody mogą zostać spreparowane. O czym opowiada serial „Obserwowani”? W centrum wydarzeń ponownie znajduje się Rachel Carey, w którą wciela się Holliday Grainger. Bohaterka obejmuje stanowisko szefowej specjalnej jednostki londyńskiej policji zajmującej się walką z cyberprzestępczością i zagrożeniami terrorystycznymi. Jej zadaniem jest tropienie przeciwników działających w cieniu, którzy manipulują informacją, fałszują nagrania i wykorzystują technologię do destabilizowania systemu. Nowy sezon stawia Rachel w znacznie trudniejszej sytuacji niż wcześniej. Tym razem nie jest już tylko obserwatorką wydarzeń, ale jedną z głównych uczestniczek skomplikowanej gry. Aby odkryć, kto stoi za kolejnymi manipulacjami, musi zmierzyć się z przeciwnikami działającymi poza zasięgiem tradycyjnych metod śledczych. Technologia jako broń W fabule ponownie pojawia się Shaun Emery, były żołnierz grany przez Calluma Turnera. Mężczyzna próbuje odbudować swoje życie, jednak szybko znów trafia w sam środek podejrzeń i medialnej burzy. Spreparowane nagrania z monitoringu przedstawiają go w zupełnie innym świetle, co pokazuje, jak łatwo w świecie cyfrowych obrazów można stworzyć alternatywną wersję wydarzeń. Serial wyraźnie podkreśla, że w erze wszechobecnego monitoringu każdy może stać się ofiarą technologii. Wystarczy jedno zmanipulowane nagranie lub fałszywa informacja, aby zniszczyć reputację i zmienić czyjeś życie. Nowe postacie i jeszcze większa skala historii W nowych odcinkach pojawiają się także kolejne postaci, które komplikują fabułę. Wśród nich są m.in. Isaac Turner, Noah Pierson oraz dziennikarka Khadija Khan. Ich wątki rozszerzają historię o perspektywę mediów, polityki i służb bezpieczeństwa. Nie brakuje tu również tematów, które budzą dziś wiele emocji – od dezinformacji i wpływów rosyjskich po napięcia związane z migracją. Dzięki temu serial nie ogranicza się do sensacyjnej fabuły, ale pokazuje też mechanizmy rządzące współczesnym światem informacji. Aktualność, która budzi niepokój Realizm produkcji nie jest przypadkowy. Twórcy konsultowali scenariusz z ekspertami z policji i środowisk wojskowych. W efekcie powstała historia, w której nowoczesne technologie, sztuczna inteligencja, deepfake’i czy cyberataki, nie są futurystyczną wizją, lecz realnym zagrożeniem. Akcja pozostaje dynamiczna: pojawiają się strzelaniny, nagłe zwroty wydarzeń i napięcie, które utrzymuje się od pierwszych scen aż do finału. Londyńska sceneria, zdjęcia realizowane m.in. w autentycznych przestrzeniach BBC czy na lotnisku Heathrow, dodatkowo wzmacniają poczucie realizmu. Dlaczego serial przyciąga widzów? „Obserwowani” często zestawiani są z innym brytyjskim hitem – „Bodyguardem”. Wielu widzów uważa jednak, że serial idzie o krok dalej, bo oprócz sensacyjnej fabuły stawia pytania o zaufanie do technologii i informacji. W serwisie Filmweb produkcja utrzymuje wysoką ocenę 7,6/10, a widzowie chwalą przede wszystkim napięcie, dobrze poprowadzoną historię i charakterystyczny brytyjski klimat. Serial działa więc na dwóch poziomach: jako wciągający thriller i jako opowieść o świecie, w którym prawda coraz częściej staje się kwestią interpretacji. Nowe odcinki brytyjskiego thrillera szpiegowskiego „Obserwowani” („The Capture”) zadebiutują 8 marca 2026 roku na platformie BBC Player. View oEmbed on the source website
Fani „Yellowstone” długo na to czekali. Nowy serial zaczyna historię Kayce’a od nowa!
Uniwersum „Yellowstone” wciąż się rozwija. Na platformie SkyShowtime pojawił się serial „Marshals: historia z Yellowstone”, który opowiada dalsze losy Kayce’a Duttona po wydarzeniach z finału kultowej produkcji.
Uniwersum stworzone przez Taylora Sheridana wciąż się rozrasta. Na platformie SkyShowtime zadebiutował właśnie pierwszy odcinek serialu „Marshals: historia z Yellowstone”, czyli spin-offu skupionego na postaci Kayce’a Duttona. Nowa produkcja kontynuuje wątki dobrze znane fanom „Yellowstone”, dlatego warto przypomnieć, jak zakończyła się historia jednego z najważniejszych bohaterów oryginalnego serialu. Jak zakończył się „Yellowstone”? W finałowych wydarzeniach „Yellowstone”, Kayce Dutton znalazł sposób, by ocalić rodzinne ranczo przed finansową katastrofą. Ogromne podatki oraz presja ze strony wielkich korporacji sprawiały, że utrzymanie ziemi stawało się coraz trudniejsze. Ostatecznie zdecydowano się sprzedać teren Thomasowi Rainwaterowi, który reprezentuje rezerwat Broken Rock. Ten krok miał nie tylko wymiar finansowy, ale także symboliczny. Kayce, od lat rozdarty między dziedzictwem rodziny Duttonów a więzią z rdzenną społecznością poprzez swoją żonę Monicę, w pewien sposób pogodził obie te tożsamości. W ostatnich scenach serialu widzimy go razem z Monicą i synem Tate’em w nowym domu East Camp, gdzie rozpoczynają kolejny etap życia. „Marshals” – co wydarzy się dalej? Akcja spin-offu rozpoczyna się kilkanaście miesięcy po wydarzeniach z finału „Yellowstone”. W centrum historii wciąż pozostaje Kayce Dutton, ponownie grany przez Luke’a Grimesa. Bohater podejmuje decyzję, która znacząco zmienia jego życie. Wstępuje do elitarnej jednostki U.S. Marshals. Nowa praca oznacza powrót do świata przemocy, pościgów i trudnych decyzji. Kayce musi znaleźć sposób, by pogodzić wymagającą służbę z życiem rodzinnym. Funkcjonariusze U.S. Marshals zajmują się najgroźniejszymi przestępcami i działają często na granicy prawa, co sprawia, że bohater ponownie trafia na pierwszą linię walki z przestępczością. Obsada i nowe postacie Serial ma liczyć 13 odcinków. Obok Luke’a Grimesa na ekranie ponownie pojawiają się znane twarze z „Yellowstone”, m.in. Gil Birmingham jako Thomas Rainwater oraz Brecken Merrill w roli Tate’a. Do obsady dołączają również nowi bohaterowie. Wśród nich są Logan Marshall-Green jako Pete Calvin, Arielle Kebbel w roli Belle, Ash Santos jako Andrea oraz Tatanka Means jako Miles. W serialu pojawia się także Mo Brings Plenty, który ponownie wciela się w postać Mo. Spin-off rozwija historię jednego z najbardziej złożonych bohaterów „Yellowstone” i pokazuje jego życie po wydarzeniach z finału serialu. Już poza rodzinnym ranczem, ale wciąż w świecie, w którym przemoc i odpowiedzialność idą ze sobą w parze.
Ten film z Jakubem Gierszałem był MEGAhitem Netflixa! Inspirująca produkcja, którą powinna obejrzeć każda kobieta
Tego filmu nie może przegapić żadna miłośniczka zwierząt! To również historia o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, potrzebie wolności i życiu poza systemem. Kinowy hit dostępny jest na Netflixie i bardzo go polecamy.
W tym artykule: „Simona Kossak” – fabuła „Simona Kossak” - opinie „Simona Kossak” - obsada „Simona Kossak” - gdzie obejrzeć? Jeśli mieszkacie w mieście, ale zawsze marzyłyście o tym, by rzucić wszystko i zamieszkać na łonie natury, nie możecie przegapić tego filmu. Bo właśnie tą drogą poszła jego główna bohaterka. Simona Kossak (zbieżność nazwisk ze słynnymi polskimi malarzami nie jest przypadkowa, bo była córką Jerzego, wnuczką Wojciecha i prawnuczką Juliusza), wbrew aspiracjom słynnej rodziny, która najchętniej widziałaby ją jako kolejną artystkę (malarkę albo pisarkę), za to w zgodzie z własnymi zainteresowaniami i posiadanymi (i nieposiadanymi) talentami, postanawia opuścić Kraków i zamieszkać w Białowieży. W środku lasu, bez prądu i bieżącej wody. Ale, jak się okazuje, nie sama. Film „Simona Kossak”, który pod koniec zeszłego roku okazał się hitem w kinach, dostępny jest w streamingu. Poznajcie szczegóły. „Simona Kossak” – fabuła W leśniczówce, do której przenosi się zaraz po ukończeniu studiów – biologii na Uniwersytecie Jagielońskim, by badać zwierzęta, Simona poznaje fotografa, Lecha Wilczka, z którym łączy ją nie tylko miłość do przyrody, ale i ogromna potrzeba wolności i niezależności. Relacja, która ich łączy, wymyka się więc wszelkim schematom. Podobnie jak ich życie na odludziu, w towarzystwie dzikich zwierząt, które chętnie wprowadzają się do domu (łóżko Simony Kossak często zajmuje choćby... ogromny oswojony dzik). Nie spodziewajcie się jednak sielanki. Takie życie, choć może wydawać się romantyczne, wcale do łatwych nie należy. O czym Simona Kossak, kobieta w świecie zdominowanym przez mężczyzn, ma się szybko przekonać, stając w obronie zwierząt i dzikiej przyrody, ale i własnych ideałów. Rąbka tajemnicy uchyla zwiastun produkcji. Zobaczcie. View oEmbed on the source website „Simona Kossak” – opinie „Simonę Kossak” powinna obejrzeć każda kobieta. To film o działaniu w zgodzie ze sobą, (potrzebnych) zmianach, niezależności i wolności. Z pewnością poruszy serca wielu widzów. Produkcja zebrała raczej dobre opinie. Na portalu Filmweb.pl została oceniona na 6,1/10. Zobaczcie, co o biografii biolożki piszą internauci. „Simona Kossak” – obsada W filmie oglądać można całą plejadę gwiazd. W główną bohaterkę wciela się Sandra Drzymalska („Biała odwaga”, „Filip”), a w jej partnera, Lecha Wilczka — Jakub Gierszał. Na ekranie pojawiają się również: Borys Szyc, Agata Kulesza, Marianna Zydek czy Olga Bołądź. Za reżyserię i scenariusz odpowiedzialny był Adrian Panek („Wilkołak”, „Daas”, „Kruk”). Produkcja powstała na podstawie biografii Simony Kossak – „Simona. Opowieść o niezwyczajnym życiu”, napisanej przez Annę Kamińską. „Simona Kossak” – gdzie obejrzeć? Film „Simona Kossak” premierę kinową miał 22 listopada 2024 roku i momentalnie stał się hitem. Od 20 lutego 2025 r. dostępny jest na Netflix.
Gwiazda „Gry o Tron” we wciągającym i nieprzewidywalnym serialu o napadzie stulecia. Zarwałam dla niego nockę!
Pierwsze skrzypce w elektryzującej produkcji Prime Video gra Sophie Turner, czyli Sansa z „Gry o Tron” oraz przyszła Lara Croft. Zwykły dzień w biurze w centrum Londynu zaburza napad. Ale kto i dlaczego ukradłby miliardy funtów z emerytur zwykłych ludzi? O pracy nad serialem, fascynacji heist stories oraz niesłynnym napadzie na Luwr rozmawiamy z Sophie Turner oraz Archiem Madekwe („Saltburn”).
Serial „Skok”: emocjonujący thriller Prime Video Jeśli jesteście fanami historii o napadach lub po prostu lubicie od czasu do czasu obejrzeć dobry, trzymający w napięciu thriller, to „Skok” niewątpliwie skradnie wasze serca. Jeszcze w październiku wszyscy żyliśmy napadem na Luwr. 4 minuty – tyle wystarczyło złodziejom, aby włamać się do najpopularniejszego muzeum na świecie. Rozboju dokonali w biały dzień, trochę po godzinie dziewiątej. Zbrodnia, sprawiająca wrażenie wyrwanej żywcem z kina, zachwyciła internautów i stała się gigantycznym wiralem. Internauci byli pod wrażeniem odwagi i zimnej krwi złodziei, entuzjastycznie romantyzując napad oraz żartując i fantazjując na temat jego przebiegu. No bo bądźmy szczerzy – kto nie kocha dobrej historii o genialnym napadzie? Raptem trzy miesiące po napadzie na Luwr z ratunkiem przychodzi Prime Video i ich emocjonujący thriller „Skok”. W centrum napadu stulecia znajduje się zwykła pracownica biura, Zara (Sophie Turner). Typowy dzień pracy w londyńskiej firmie inwestycyjnej Lochmill Capital zajmującej się funduszami emerytalnymi zostaje wywrócony do góry nogami, gdy grupa brutalnych złodziei włamuje się do biura i zmusza Zarę oraz jej najlepszego przyjaciela Luke'a (Archie Madekwe) do wykonania swoich poleceń. Ale kto i dlaczego ukradłby miliardy funtów z emerytur zwykłych ludzi? Detektyw Rhys (Jacob Fortune-Lloyd) jest zdeterminowany, aby to odkryć, ale jako osoba, która niedawno ponownie popadła w uzależnienie od hazardu, musi radzić sobie z własnymi problemami finansowymi, jednocześnie zajmując się tajnymi planami i sprzecznymi interesami leżącymi u podstaw tej daleko idącej zbrodni. W serialu „Skok” nic nie jest jednak takie, jak się wydaje, a stawki są naprawdę wysokie. Bohaterami są zwykli ludzie, co sprawia, że utożsamiamy się z nimi i im kibicujemy. Pomiędzy rwącą łeb na szyję akcją jest jednak miejsce na refleksję. Jak przetrwać w świecie nierównych szans? Co definiuje grę fair w świecie, który nie jest fair? Kiedy cel uświęca środki? Jak możemy walczyć z nierównościami we współczesnym świecie? „Skok” bawi i angażuje, lecz także stawia pytania, często niekomfortowe. Takie, z które zostają z widzem długo po seansie. Kto występuje w serialu „Skok”? Główną rolę gra Sophie Turner, znana przede wszystkim z roli Sansy Stark w „Grze o Tron”. Po zakończeniu serialu Turner wybierała role, które pozwalały jej eksperymentować. Wystąpiła m.in. w serialach „Schody” i „Joan”, a także przewrotnej czarnej komedii „Zróbmy zemstę”. W „Skoku” po raz kolejny pokazuje, że potrafi utrzymać na swoich barkach ciężar produkcji i magnetyzuje za każdym razem, gdy pojawia się na ekranie. Jej bohaterka, Zara, jest siłą natury, nieokiełznanym żywiołem. Niewymiarowa, skomplikowana, moralnie szara. Sophie Turner jest tak dobra, że tylko dla niej włączyłabym trzy kolejne sezony „Skoku” (gdyby oczywiście istniały). Na ekranie partneruje jej Archie Madekwe, który grał u boku Jacoba Elordiego i Barry’ego Keoghana w elektryzującym „Saltburn” w reżyserii Emerald Fennel. Na tropie Luke’a i Zary jest z kolei detektyw Rhys – w tej roli Jacob Furtune-Lloyd, mający na koncie takie tytuły jak „Gwiezdne wojny. Skywaleker. Odrodzenie”, „Gambit królowej”, „Platforma” i „Ciała”. Za reżyserię serialu „Skok” częściowo odpowiada Sam Miller, który ma spore doświadczenie w umiejętnym budowaniu napięcia („Mogę cię zniszczyć”, „Snowpiercer”, „Luter”, „Snowpiercer”, „Dżentelmen w Moskwie”, „Daredevil”, „Czarne lustro”). A scenarzystą jest debiutujący Sotiris Nikias. Serial „Skok” jest dostępny na platformie Prime Video od środy 21 stycznia. View oEmbed on the source website
Warto nauczyć się lepiej… smucić. Autorka bestsellera znajduje dobre strony bycia nieszczęśliwym. Są takie!
Podczas badań nad szczęściem, nieumyślnie stała się ekspertką od smutku. Hellen Russell, autorka bestsellerowych książek mówi, że nie ma w nim nic złego. Wręcz przeciwnie.
GLAMOUR: Wczesne, osobiste straty doprowadziły cię do zaakceptowania smutku jako czegoś naturalnego... HELLEN RUSSELL: Wyrosłam w rodzinie, w której nie zawsze mieliśmy język do opisania żałoby, mimo że strata przewijała się przez nasze życie. Straciłam siostrę, gdy byłam bardzo młoda, potem odszedł mój tata. Przez lata próbowałam uciec przed smutkiem — pracując ciężej, zadowalając innych, tłumiąc smutek poprzez deprywację i przesadę. Ale w środku byłam wyczerpana. Nie przepracowałam niczego. I zaczęłam zauważać, że nikt wokół mnie sobie z tym nie radzi. Większość ludzi, których spotkałam, była tak zaabsorbowana dążeniem do szczęścia, że bała się odczuwać smutek. Dopiero gdy rozmawiałam o różnych kulturowych podejściach do szczęścia na świecie podczas pisania poprzedniej książki (Atlas szczęścia), zaczęłam zauważać, jak bardzo wielu z nas odczuwa dyskomfort wobec smutku — zakładając, że jakoś „przegrywamy”, gdy go odczuwamy. Potem odkryłam, że każdy wiarygodny model dobrostanu emocjonalnego obejmuje zdolność odczuwania naszych ciemniejszych emocji. W końcu i u mnie to zadziałało: smutek nie był moją osobistą porażką, lecz naturalną, normalną ludzką reakcją. Moje wczesne straty dały mi pierwszorzędowy wgląd w tę prawdę, nawet jeśli dopiero w dorosłości byłam w stanie ją nazwać. Pisanie książki „Wszystko, czego nauczyłam się o szczęściu dzięki smutkowi” było w części moją próbą, aby wreszcie usiąść z tym smutkiem i żeby go zrozumieć, a nie unikać. Dopiero konfrontując się z nim, zaczęłam czuć się kompletna. Opisujesz destrukcyjny perfekcjonizm i złudzenie trwałego sukcesu. Jak możemy nauczyć się „obniżać oczekiwania” i przyjąć perspektywę bycia „wystarczająco dobrym”? Perfekcjonizm był czymś, co przez lata nosiłam jak odznakę honoru — dopóki nie zdałam sobie sprawy, że to raczej kajdanki niż odznaka. A skłonności do niego są powiązane z depresją, lękiem, anoreksją, bulimią, zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi, zespołem stresu pourazowego, przewlekłym zmęczeniem, bezsennością, niestrawnością i przedwczesną śmiercią. Same widzicie — nie ma czym się chwalić ani do czego dążyć. Problem w gonieniu za trwałym sukcesem polega na tym, że meta ciągle się przesuwa. „Wystarczająco dobrze” kiedyś brzmiało dla mnie jak rezygnacja, ale nauczyłam się, że to naprawdę wyzwalające. Oznacza wybór postępu zamiast perfekcji. Gdy pozwalamy sobie być ludźmi w wersji niedoskonałej, znajdujemy więcej miejsca na radość, kreatywność i znaczące więzi. Jak wstyd uniemożliwia nam mówienie otwarcie o trudnych, osobistych doświadczeniach? Wstyd rozkwita w ciszy. Mówi nam, że nasze zmagania czynią nas niegodnymi, podczas gdy zwykle prawda jest odwrotna: w momencie, gdy mówimy otwarcie o czymś trudnym, uświadamiamy sobie, że wielu innych dzieli to samo doświadczenie. Wstyd przekonuje nas, że jesteśmy sami, co nie jest prawdą. Część mojej pracy — i mojego własnego leczenia — polegała na nauce zastępowania sekretu rozmową. Wiele kobiet zostało nauczonych, że okazywanie złości „piękności szkodzi”. Jak możemy przekształcić stłumioną złość w potężne źródło (energii, postępu i zmian)? To prawda, jesteśmy socjalizowane, by być zgodne i ustępliwe, więc nasza złość zostaje w nas zamknięta. Ale jak mówi psychoterapeutka Julia Samuel, tłumienie złości może prowadzić do depresji. Ukierunkowana we właściwy sposób, złość jest w istocie drogowskazem: wskazuje to, co ma znaczenie. Gdy ją rozpoznajemy, złość staje się informacją i energią. Możemy ją skierować na ustanawianie granic, aktywizm, kreatywność lub po prostu odwagę powiedzenia: „Nie, to nie jest w porządku”. Twoje mechanizmy ucieczki, od anoreksji po alkohol, były strategiami „od niedoboru po nadmiar”. Czy ich wspólnym emocjonalnym źródłem jest niezdolność konfrontacji ze smutkiem? Absolutnie. Wszystkie moje „strategie”, choć wyglądały całkiem różnie na powierzchni, były próbami złagodzenia lub przechytrzenia smutku. Ograniczanie, nadmiar, przepracowanie — wszystko to były sposoby unikania uczuć, których jeszcze nie miałam umiejętności zaakceptować. Gdy nie możemy znieść smutku, szukamy skrótów (i szczerze mówiąc, próbowałam ich wszystkich — zawsze z uniwersalnie niezdrowym i niepomocnym skutkiem). Dla mnie praca polegała na nauczeniu się pozostawania w dyskomforcie na tyle długo, by zrozumieć, co mi próbuje przekazać. Dlatego pierwsza część książki dotyczy tego, jak zaopiekować się sobą, gdy jesteśmy smutni — unikając deprywacji i nadmiaru. Zmaganie się z pracą i rodzicielstwem doprowadziło cię do załamania. Dlaczego „zamierzony odpoczynek” jest niezbędny do przywrócenia harmonii psychicznej? Musiałam nauczyć się, że odpoczynek się po prostu nie dzieje — trzeba go świadomie wybierać. Żyjemy w kulturze, która wielbi produktywność, więc zatrzymanie się odbiera jako wręcz zawstydzające. Ale zamierzony odpoczynek to jasność: pozwala naszemu układowi nerwowemu zresetować się, a perspektywie powrócić. Gdy uderzyłam w ścianę, nie było to z powodu mojej słabości, tylko dlatego, że jestem zwyczajnie człowiekiem. Odpoczynek stał się moim przyciskiem ponownego uruchomienia. Po stracie córki, twoja mama dzwoniła do serwisanta naprawiającego zmywarki, tylko żeby porozmawiać z kimś, kto ją znał. Jak możemy zbudować własny system wsparcia, który pomoże nam wyłączyć nasze wewnętrzne „Radio Do Du*y FM”? Gdy mama opowiedziała mi tę historię, bardzo mnie poruszyła — bo ukazuje, jak samotna może być żałoba i jak bardzo pragniemy być rozumiani. System wsparcia nie musi być przesadnie skomplikowany czy formalny. To ten jeden człowiek, do którego możemy napisać w środku nocy; przyjaciel, który słucha bez pośpiechu; sąsiad, który „rozumie”, bo sam to przeżył. Dla mnie rozwiązaniem było stworzenie systemu koleżeńskiego z moją przyjaciółką Jill. To trochę jak przy nurkowaniu, gdzie uzgodniłyśmy, że będziemy dla siebie nawzajem „osobą”, która będzie po prostu słuchać, gdy trzeba. Gdy budujemy takie więzi, nasze wewnętrzne radio grozy (Shit FM) się wycisza. Antidotum na emocjonalne kręcenie się w kółko jest często po prostu bycie w obecności kogoś, kto nas widzi. Czy interwencje w styl życia, takie jak spacery, aktywność fizyczna i unikanie cukru oraz tłuszczów trans, powinny być pierwszą linią obrony przed depresją? Kliniczna depresja jest przewlekłą chorobą psychiczną i zazwyczaj wymaga profesjonalnej pomocy. Ale odmowa zajęcia się standardowym, nieuniknionym smutkiem (i brak wiedzy, jak sobie z nim najlepiej radzić) może prowadzić do objawów depresyjnych. Ponieważ sam smutek jest „normalny”. To tymczasowa emocja, którą wszyscy odczuwamy w chwilach, gdy zostaliśmy zranieni lub coś jest nie tak w naszym życiu. To wiadomość. Może nam powiedzieć, że coś jest nie tak — ale musimy słuchać. Jeśli nie słuchamy, prawdopodobieństwo przekształcenia się w coś innego wzrasta. Interwencje stylu życia mają potężną moc! Mogą regulować nasz nastrój, redukować stan zapalny i dawać poczucie sprawczości. Badania pokazują, że możemy radzić sobie z niskim nastrojem, a nawet zapobiegać depresji, pozostając aktywnymi i wykonując lekkie ćwiczenia. Już 20-minutowy spacer dziennie został powiązany z 30-procentowym zmniejszeniem ryzyka depresji. Randomizowane badania kontrolne pokazują, że zmiana diety znacząco wycisza objawy depresyjne (zły nastrój, trudności w koncentracji, słabą jakość snu) - zarówno u osób cierpiących, jak i niechorujących na depresję. Ale interwencje stylu życia mogą okazać się niewystarczającym panaceum. Depresja jest wielowarstwowa i choć ruch, odżywianie i czas na świeżym powietrzu mogą bardzo pomóc, powinny uzupełniać, a nie zastępować, profesjonalne wsparcie, gdy takie jest potrzebne. Jako osoba, która brała leki przeciwdepresyjne i korzystała z terapii w trudnych czasach, wiem, że te metody absolutnie mają wartość. Dzisiaj używam wszystkiego w moim emocjonalnym zestawie narzędzi, aby dalej funkcjonować i czuć się zrównoważoną. Wiem, że jeśli nie zadbam o swoje ciało, poczuję się okropnie. Wiem, że jeśli nie wyśpię się wystarczająco, następny dzień wyda mi się przytłaczający. Dlatego trzecia część książki dotyczy tego, jak zadbać o siebie, gdy jesteś smutny. Rosjanie cenią smutek, bo „poprawia koncentrację”. Jak zdobycie perspektywy (np. poprzez historię i inne kultury) pomaga nam zaakceptować, że chaos jest częścią życia? Perspektywa jest jednym z największych darów, jakie możemy sobie ofiarować. Wiele kultur postrzega smutek nie jako wadę, lecz jako element mądrości — coś, co pogłębia myśli i wyostrza obserwację. Gdy widzimy, jak inne społeczeństwa włączają smutek w codzienne życie, łatwiej nam zaakceptować, że chaos nie jest dowodem osobistej porażki; to po prostu życie robiące to, co robi. Zrozumienie tego łagodzi opór i pozwala nam nawigować niepewnością z większą łaską. A choć wiele kultur Azji Wschodniej wydaje się to intuicyjnie rozumieć, badacze z Uniwersytetu Nowej Południowej Walii mają już wyniki badań potwierdzające, że akceptacja i pozwolenie na tymczasowy smutek pomaga poprawić naszą uwagę na szczegóły, zwiększa wytrwałość i sprzyja hojności. Mówisz, że „dobry smutek” to ten, który zaakceptowaliśmy, że będzie z nami już zawsze. Jak zatem go zaakceptować? Aktywna akceptacja to nie rezygnacja, tylko to uczestnictwo. To mówienie: Ten smutek jest tutaj — co teraz mogę z nim zrobić? Zamiast walczyć lub zaprzeczać naszym emocjom, przyznajemy im miejsce, pozostajemy ciekawi i podejmujemy wybory zgodne z naszymi wartościami. Dobry smutek przypomina nam, co jest dla nas ważne. Gdy pracujemy z nim, a nie przeciwko niemu, smutek może pogłębić nasze relacje, wzmocnić odporność i sprawić, że nasze życie będzie bardziej znaczące. Strach przed zmierzeniem się z naszym smutnym „ja” może wydawać się przytłaczający, ale koszt jego nieodpuszczenia jest znacznie większy. Im dłużej zwlekamy z konfrontacją, tym gorszy się stanie. Tłumienie negatywnych myśli nie działa i sprawia, że czujemy się gorzej, Ale doświadczanie tymczasowego smutku, wbrew intuicji, czyni nas szczęśliwszymi! Moim zdaniem możemy stać się szczęśliwsi, ucząc się jak lepiej być smutnymi.
2 godziny w kinie przesiedziałam jak na szpilkach. Najlepszy obraz kobiecego szaleństwa od czasu „Wstrętu”
Myślałaś kiedyś, co naprawdę dzieje się w głowie młodej matki, gdy nikt nie patrzy? Jak to jest, kiedy dom na odludziu staje się więzieniem, a marzenia o pisarstwie rozpadają się jak stary tynk? Już nie musisz się nad tym zastanawiać. Po prostu to zobacz.
Film „Zgiń, kochanie” (reż. Lynne Ramsay) był sensacją tegorocznego Festiwalu w Cannes, gdzie zebrał owacje na stojąco. Na Rotten Tomatoes ma 73% pozytywnych recenzji, a krytycy są zgodni co do jednego – Jennifer Lawrence daje tu występ życia. Martin Scorsese, który jest producentem filmu, osobiście wybrał Lawrence do głównej roli po tym, jak był pod wrażeniem jej występu w „Mother!” (2017). „Zgiń, kochanie” – opis fabuły Historia z pozoru prosta. Grace (Jennifer Lawrence) i Jackson (Robert Pattinson) przeprowadzają się do odziedziczonego domu na odludziu w Montanie. Wkrótce na świat przychodzi ich syn. Niby szczęście, prawda? Ale wraz z dzieckiem przychodzi coś jeszcze – ciemność, której Grace nie potrafi nazwać. Spędzając długie dni sama z niemowlęciem, podczas gdy Jackson jest w pracy, Grace zaczyna się rozpadać. Nie chodzi o „baby blues” z kolorowych magazynów. To coś głębszego, bardziej przerażającego. Jej higiena zaczyna szwankować, obecność zwierząt nie koi, lecz drażni, dręczy obecnośc wyimaginowanych postaci. Film słusznie nie stawia diagnozy – pozwala jedynie widzowi obserwować rozpad bez etykietek. Lawrence czołga się na czworakach przez trawę z nożem kuchennym w dłoni, zbliżając się do niemowlęcia. Mastu*buje się ponuro w stanie poporodowej rozpaczy, podczas gdy mąż kończy gotować obiad na dole. To nie są sceny dla efektu, tylko surowy portret umysłu, który traci kontakt z rzeczywistością. „Zgiń, kochanie” – recenzja Kiedy oglądam takie filmy, trudno mi uwierzyć, że te doświadczenia są tak powszechne, a jednocześnie tak przemilczane. Że gdzieś tam młode matki naprawdę toną w samotności, a ich partnerzy nawet nie wiedzą, jak pomóc. Lynne Ramsay, reżyserka kultowego „Musimy porozmawiać o Kevinie”, tworzy tu coś wyjątkowego. Nieustanny gorączkowy sen z pozornie sielskiego życia na wsi. Wszystko jest jaskrawe, ale nic nie jest piękne ani kojące. Nocne sceny mają niemal srebrny połysk: jest ciemno, ale nie do końca. Światło jest niepewne, niepokojące. Ramsay sprzeciwiła się etykietowaniu filmu jako „opowieści o depresji poporodowej”, nazywając to podejście bzdurą. „Ludzie uwielbiają siedzieć i mieć swoje szufladki, żeby łatwo powiedzieć w kilku słowach: to jest o tym” – powiedziała reżyserka. I ma rację. To film o tym, jak izolacja, macierzyństwo i utrata własnej tożsamości mogą rozsadzić człowieka od środka. Jak małżeństwo, które wydawało się pełne miłości, może zamienić się w ciche piekło domowych rytuałów. Dlaczego? Nie wiemy. Przecież on ją kocha i chce jej pomóc. Jennifer Lawrence jest tu wulkanem. Jej fizyczne zaangażowanie w rolę – sposób, w jaki drapie tapetę, wpada przez szklane drzwi, uderza głową w lustro – tworzy kompletny obraz rozpadającego się poczucia tożsamości. To rola, która przywodzi na myśl Catherine Deneuve we „Wstręcie” – ten sam rodzaj kobiecego szaleństwa pokazanego bez osłon i bez przeprosin. Lawrence była w ciąży ze swoim drugim dzieckiem podczas pracy nad filmem. Reżyserka wspomina, że aktorka była gotowa na wszystko. „Nie chciała być traktowana jak jajko” – mówi Ramsay. „Powiedziałam jej: podejdź do okna – a ona podeszła i zaczęła je lizać jak dzikie zwierzę w klatce”. Robert Pattinson jako Jackson to idealny kontrapunkt – mężczyzna, który próbuje, ale nie rozumie. Który kocha, ale nie wie, jak pomóc. Aktor opowiadał, że był niesamowicie zdenerwowany sceną tańca i nie mógł przekonać Ramsay ani Lawrence do wycięcia lub choreografii tej sceny. Brał lekcje tańca specjalnie do tej roli. Kto stoi za tym mrocznym obrazem macierzyństwa bez lukru? Za kamerą stoi Lynne Ramsay – reżyserka, która po ośmiu latach przerwy od „Nigdy cię tu nie było” wraca z filmem równie bezkompromisowym. Scenariusz współtworzyły Alice Birch („Normalni ludzie”, „Lady Makbet”) i Enda Walsh („Once”). Za zdjęcia odpowiada Seamus McGarvey, który współpracował z Joe Wrightem i Samem Mendesem. Film kończy się znajomą piosenką śpiewaną przez nieznajomy głos – sama reżyserka wykonuje okrojoną wersję hitu Joy Division „Love Will Tear Us Apart”. To idealny wybór. Ian Curtis napisał tę piosenkę o rozpadzie małżeństwa, a sam nie dożył jej premiery. Ramsay zamyka nią opowieść o kobiecie, którą miłość – do dziecka, do męża, do siebie samej – rozrywa od środka. Gdybym miała określić jednym zdaniem, o czym jest ta opowieść, powiedziałabym tak: to film o tym, jak macierzyństwo i izolacja potrafią zmienić kobietę w kogoś, kogo sama nie rozpoznaje. Jak dom na odludziu staje się więzieniem bez krat. I o tym, że czasem miłość nie wystarcza, żeby uratować kogoś przed nim samym. Film „Zgiń, kochanie” pojawi się w polskich kinach 12 grudnia.
To jedna z najbardziej wyczekiwanych premier teatralnych 2025 roku. O czym jest „Wegetarianka”?
Już 4 grudnia premiera teatralnej adaptacji „Wegetarianki”. Spektakl na podstawie głośnej powieści Han Kang, która w 2024 roku dostała literackiego Nobla, w reżyserii Pawła Miśkiewicza, będzie można zobaczyć w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie.
Jedna z najbardziej wyczekiwanych premier teatralnych 2025 roku To najgłośniejsza książka autorstwa Han Kang, która w 2024 roku dostała literacką Nagrodę Nobla. Za tę powieść południowokoreańska pisarka otrzymała też nagrodę Bookera w 2016 roku i przyniosła jej ona międzynarodowe uznanie. Bohaterka „Wegetarianki” Yeong-hye podejmuje decyzję o niejedzeniu mięsa. Jej wybór spotyka się z różnymi, nieraz brutalnymi reakcjami. Ostatecznie trafia do kliniki psychiatrycznej. Jak mówiła w wywiadzie dla Glamour aktorka Alina Szczegielniak: „Bohaterka, odmawiając jedzenia mięsa, odmawia udziału w kulturze przemocy, to jest bunt wobec społecznej opresji. Stanisław Lem powiedział kiedyś, że nasza mięsożerność to fundament agresywnej natury człowieka. Dla mnie tytuł powieści Han Kang jest wręcz ironiczny, bo bohaterka staje się wegetarianką, a naprawdę chce przestać być człowiekiem”. O czym jest „Wegetarianka”? Grająca w teatralnej adaptacji „Wegetarianki” aktorka z krakowskiego teatru im. Słowackiego o swojej bohaterce mówiła też, że rezygnując z jedzenia mięsa, wypisuje się z kultury, która oczekuje od niej agresji. Wykonuje mały gest, mówi: „Nie jem mięsa”, a świat wokół niej zaczyna się walić. Niesamowicie inspirujące jest, że ona na agresję ludzi, którzy próbują ją zmusić, by jadła mięso, nie odpowiada agresją. Wycofuje się. I dodaje, że w naszej kulturze jesteśmy przyzwyczajeni do innych form buntu. W wywiadzie, jakiego udzieliła Angelice Kucińskiej, Alina Szczegielniak powiedziała też: „Yong-hye nie idzie na barykady, a zwyczajnie odrzuca tkwienie w roli społecznej, którą jej narzucono. Nie robi tego przeciwko komukolwiek. Chce być wierna sobie i temu, co do niej przyszło, i to świat wokół zaczyna się rozwalać. Jej opór i konsekwencja rozsadzają system społeczny, w którym funkcjonuje, od środka”. „Wegetarianka”: prapremiera w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie Na pytanie, czy „Wegetarianka” to wdzięczny materiał do przełożenia na spektakl, odpowiedziała: „Wydawało mi się, że teatr nie udźwignie tego ogromu ciszy, która wypełnia książkę, ale z każdą kolejną próbą widziałam, jak powieść Han Kang nabiera pełni na scenie. Główną bohaterkę grają trzy aktorki. Ja gram Yong-hye, która już podejmuje decyzję o niejedzeniu mięsa, ale jest w niej jeszcze jakaś przestrzeń na negocjacje. Sprawdza, czy dokonuje właściwego wyboru. Dominika Bednarczyk gra Yong-hye, która już podjęła ostateczną decyzję, trwa w niej jak skała, jest jej pewna. O przemianie w niewinną roślinę opowiada z kolei tancerka Agata Jędrzejczak”. Spektakl „Wegetarianka” w reżyserii Pawła Miśkiewicza będzie miał swoją prapremierę w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie podczas 18. Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia. Więcej o spektaklu przeczytacie w nowym grudniowo-styczniowym wydaniu magazynu Glamour.
Ten serial bije wszystkie inne na głowę! Jeden z lepszych skandynawskich kryminałów teraz obejrzycie za darmo
Gdyby zrobić listę najlepszych seriali kryminalnych, to z pewnością ten by się na niej znalazł. I to bardzo wysoko. Mało która produkcja może pochwalić się tak wysokimi ocenami, zarówno od widzów, jak i krytyków.
W tym artykule: „Most nad Sundem” – o czym opowiada? „Most nad Sundem” – recenzja „Most nad Sundem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Uwielbiamy seriale kryminalne. To jeden z naszych ulubionych gatunków. Trzeba przyznać, że specjalizują się w nim twórcy skandynawscy. Już sam klimat tego rejonu tworzy wyjątkowy efekt – często aura tych produkcji jest chłodna, zawiesista, mroczna i bardzo przejmująca. Według nas (oraz innych widzów i krytyków) jednym z najlepszych skandynawskich seriali jest „Most nad Sundem”. Fabuła tak wciąga, że trudno się od niego oderwać. Teraz obejrzycie go całkowicie za darmo! Zobaczcie koniecznie! To najbardziej obrzydliwy i absurdalny film, jaki widziałam. Demi Moore przeszła samą siebie Demi Moore od lat nie miała okazji do zagrania w czymś naprawdę znaczącym. Teraz udowodniła swój talent – i zrobiła to w filmie, który wręcz szokuje. Wielu krytyków twierdzi nawet, że to najważniejsza rola w jej karierze. „Substancja” wciąga, hipnotyzuje, jakimś cudem potrafi bawić, po to, by zaraz obrzydzić widza do granic możliwości. Nikt nie przejdzie obok tego filmu obojętnie. „Most nad Sundem” – o czym opowiada? „Most nad Sundem” to skandynawski kryminał, którego wydarzenia rozgrywają się na granicy Szwecji i Danii. Powstały cztery sezony. Fabuła startuje od makabrycznego odkrycia na moście Öresund, który łączy dwa wspomniane kraje – znaleziono zwłoki, które należą do dwóch różnych osób. Górna część należy do szwedzkiej polityczki, dolna do duńskiej prostytutki. Sprawa zmusza służby z obu państw do wspólnego działania. Dochodzenie prowadzą szwedzka detektyw Saga Norén oraz duński śledczy Martin Rohde, którzy pod wieloma względami skrajnie się różnią. Saga imponuje profesjonalizmem, ale ma poważne trudności w kontaktach z innymi, natomiast Martin jest otwarty i serdeczny, choć boryka się z własnymi problemami rodzinnymi. W miarę postępów w dochodzeniu duet odkrywa, że za zbrodnią stoi seryjny morderca nazywający siebie „Prawdomówcą”. Zabójca uważa, że jego działania mają nagłaśniać ważne kwestie społeczne, m.in. temat nierówności czy przemocy wobec kobiet. Detektywi muszą rozwiązać kolejne zagadki i zatrzymać sprawcę, jednocześnie starając się zrozumieć, co nim kieruje. Serial stopniowo odsłania również prywatne wątki związane z Sagą i Martinem – jego skomplikowane życie rodzinne oraz jej problemy z budowaniem relacji z ludźmi. Drugą połowę tego horroru oglądałam z zamkniętymi oczami. Ten film jest przerażający i realistyczny do bólu (dosłownie) Jeśli szukacie horroru, który nie tylko was przestraszy, ale także i da do myślenia, to ta produkcja będzie idealna. Zapowiada się niewinnie, jednak jej drugiej części nie da się oglądać bez zasłaniania oczu. „Most nad Sundem” – recenzja Serial ma wyjątkowo wciągającą fabułę, co nie powinno dziwić, ponieważ scenariusz napisał jeden z najbardziej poczytnych skandynawskich pisarzy, Hans Rosenfeldt. Śledztwo odkrywa przed nami kolejne warstwy. Zwrotów akcji nie brakuje, jednak wszystko układa się w logiczną całość. Mimo wszystko wodzi nas ona za nos, ale w przyjemny sposób. Morderca to postać bardzo złożona — ma swoje motywacje i interesujące spojrzenie na rzeczywistość, choć próbuje naprawić ją w przerażający sposób. Postawił sobie za cel obnażenie grzechów państwa opiekuńczego. Jednak najmocniejszym punktem „Mostu nad Sundem” jest dwójka głównych bohaterów. To postaci, które niełatwo polubić, ale zdecydowanie można je w pewien sposób zrozumieć. On jest wylewny, emocjonalny, bardzo kocha piątkę swoich dzieci. Ma jednak problem z wiernością. Ona natomiast jest niczym cyborg – ma trudności z odczuwaniem cudzych emocji, za to jest całkowicie skupiona na śledztwie i obsesyjnie przywiązana do przepisów (w odróżnieniu od kolegi). Choć współpraca tej dwójki przebiega z trudem, to bohaterowie mogą sobie wzajemnie pomóc. Co również jest ważne, „Most nad Sundem” brutalnie rozprawia się z idealizacją Danii i Szwecji. Kraje te nie są sobie tak bliskie, jak można by sądzić. Tam też występują problemy, o które nie podejrzewa się krajów skandynawskich. Nieobce są brutalność policji, ksenofobia, rażące nierówności społeczne czy wyzysk nieletnich. Produkcja pokazuje je w świetny sposób. „Most nad Sundem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli fabuła was zainteresowała, przedstawiamy zwiastun pierwszego sezonu produkcji. Jest naprawdę mocny. Zdecydowanie zachęca do oglądania. Nie brakuje też mocnych scen. „Most nad Sundem” dostępny jest na kilku platformach streamingowych. Obejrzycie go między innymi na Playerze czy w Play Now. Dobra wiadomość jest taka, że jeśli nie macie tam wykupionych subskrypcji, serial jest też dostępny całkowicie za darmo na TVP VOD. Enjoy! View oEmbed on the source website
Na tę informację czekali wszyscy fani „Nikt tego nie chce”. 2. sezon już jest dostępny na Netflix!
Wspaniała wiadomość dla fanów serialu „Nikt tego nie chce”. Netflix wypuścił 2. sezon produkcji. Nie obędzie się jednak bez zmian. Dodatkowo w obsadzie pojawi się niespodziewany gość. Oto wszystko, co wiemy na temat kontynuacji hitu.
Jedna z najlepszych komedii romantycznych Netflixa powróciła z 2. sezonem. Serial „Nikt tego nie chce” miał premierę pod koniec września 2024 i momentalnie stał się hitem. Przez bardzo długi czas utrzymywał swoją pozycję w rankingu TOP 10 seriali. I nie dziwimy się. Same go uwielbiamy. Produkcja jest również świetnie oceniana przez krytyków i widzów. Poznajcie szczegóły 2. sezonu. „Nikt tego nie chce” wrócił z 2. sezonem Nie obejdzie się jednak bez zmian. W pierwszym sezonie showrunnerem był Jack Burditt. Teraz jednak tę rolę przejęli Jenni Konner i Bruce Eric Kaplan. Duet ten współpracował przy wielkim hicie „Dziewczyny”. Jak już wspomniałyśmy, serial spotkał się ze świetnymi opiniami i od razu został pokochany przez widzów. Wszystko za sprawą wspaniałej obsady, charakterystycznych postaci oraz interesującej fabuły. Akcja skupia się na relacji Joanne – podcasterki, która nie ma szczęścia w miłości i Noah – przystojnego rabina. Są z dwóch kompletnie różnych światów, jednak zakochują się w sobie. Ich związek wiąże się z wieloma trudnościami, kontrowersjami, wyrzeczeniami i poświęceniami. Czy ta dwójka będzie razem? Mimo że zakończenie było raczej zamknięte, to zostawiło spore pole do interpretacji. Na szczęście na wszystkie pytania znajdziemy odpowiedzi w drugim sezonie. Najlepsza komedia romantyczna Netflixa od lat? Tak! Jeśli jeszcze jej nie widzieliście koniecznie nadróbcie Netflix w końcu pokazał nam dobrą komedię romantyczną. „Nikt tego nie chce”, bo właśnie o tym serialu mowa, kilka dni temu miał swoją premierę na platformie streamingowej i od razu stało się hitem. I wcale się nie dziwimy. „Nikt tego nie chce” 2. sezon — obsada i fabuła W rolach głównych znakomici Kristen Bell i Adam Brody. Chemia między aktorami jest zdecydowanie odczuwalna. Świetnie ogląda się ich razem na ekranie. Oprócz nich w serialu występują również Justine Lupe, Timothy Simons czy Sherry Cola. W nowych odcinkach będziemy mogli oglądać również Leighton Meester (tak, Blair z „Plotkary”)! Aktorka wcieli się w Abby — dawną znajomą głównej bohaterki z gimnazjum, z którą nie miała zbyt dobrych relacji. W przeszłości były przeciwniczkami. Teraz ich drogi znowu się przetną. Prywatnie Leighton jest żoną Adama Brody'ego — odtwórcy roli Noah. Czy jedno z ulubionych małżeństw Hollywood będziemy mogli zobaczyć we wspólnych scenach? Już nie możemy się doczekać! Oprócz Meester do obsady dołącza również Miles Fowler („Rezydenci”). Zagra on kolegę rabina z drużyny koszykarskiej. Bohaterowie będą próbować zeswatać go z siostrą Joanne — Morgan. Zapowiada się naprawdę interesująco. Drugi sezon serialu „Nikt tego nie chce” dostępny jest na Netflixie od 23 października.
Robert Redford nie żyje. Zmarł w wieku 89 lat w swoim domu we śnie
Robert Redford, legenda kina i jeden z ostatnich prawdziwych amantów Hollywood, zmarł w wieku 89 lat. Dla świata filmu to koniec pewnej epoki, a dla milionów kobiet – strata ekranowego ideału, w którym kochały się całe pokolenia.
Media na całym świecie obiegła dziś informacja o śmierci legendarnego aktora — Robert Redford zmarł we wtorek rano w swoim domu w górach na obrzeżach Provo w stanie Utah. Jak podaje „The New York Times”, te tragiczne wieści przekazała Candi Berger, szefowa agencji reklamowej Rogers & Cowan. W oświadczeniu napisała również, że filmowiec odszedł we śnie, ale nie podała konkretnej przyczyny. Robert Redford nie żyje. Legendarny aktor miał 89 lat Trudno znaleźć aktora, który miałby taki magnetyzm jak Robert Redford. Blond włosy, błękitne oczy i ta charakterystyczna nonszalancja sprawiły, że w latach 70. i 80. nie było kobiety, która nie wzdychałaby do niego. Zapytaj swoją mamę albo babcię – wiele z nich miało plakat Redforda, a seanse „Wielkiego Gatsby’ego” czy „Pożegnania z Afryką” były dla nich czymś więcej, niż filmem. Redford nie tylko grał w kinowych klasykach jak „Butch Cassidy and the Sundance Kid”, „Trzy dni Kondora” czy „Zaklinacz koni”. Był także reżyserem nagrodzonym Oscarem i twórcą festiwalu Sundance, który zmienił oblicze kina niezależnego. Jego kariera była dowodem na to, że można być zarówno gwiazdą popkultury, jak i artystą z misją. Hollywood żegna Roberta Redforda Hollywood żegna dziś swojego bohatera. Aktorzy, reżyserzy i krytycy podkreślają, że Redford był nie tylko ikoną urody, ale i talentu. W mediach społecznościowych pojawiły się tysiące wpisów fanek: „Mój pierwszy crush filmowy”, „On nauczył mnie, co znaczy romantyzm na ekranie”, „Nigdy nie będzie drugiego takiego”. Nawet jeśli oglądasz dziś jego filmy na streamingu, łatwo zrozumieć, dlaczego całe pokolenia kobiet się w nim zakochiwały. Redford miał w sobie coś więcej niż klasyczną urodę – emanował autentycznością, spokojem i pewnością siebie. To była mieszanka, której nie da się skopiować. Jeśli chcesz poczuć ten nieśmiertelny czar, sięgnij dziś po jeden z jego kultowych filmów.
Richard Gere i Jacob Elordi jakich jeszcze nie widzieliście. Ten nostalgiczny film Paula Schradera już jest dostępny na Prime Video!
Richard Gere i Jacob Elordi – dwóch aktorów z zupełnie różnych światów, których spotkanie w jednym projekcie wydawało się niemożliwe. A jednak to się stało. W filmie „O, Kanado!” wcielają się w tę samą postać, a ich duet już teraz uznawany jest za jeden z najbardziej nieoczywistych w ostatnich latach.
Film „O, Kanado!” w reżyserii Paula Schradera nie trafił do polskich kin, ale można go zobaczyć w streamingu. To osobista historia, pełna skrajnych emocji i niełatwych pytań, która podzieliła widzów – jedni nazywają ją dziełem sztuki, inni kompletnym chaosem. Richard Gere i Jacob Elordi w filmie Paula Schradera „O, Kanado!” Głównym bohaterem „O, Kanado!” jest Leonard Fife, wybitny dokumentalista, który u kresu życia decyduje się opowiedzieć własną historię. Chory na raka filmowiec występuje w dokumencie kręconym przez swoich studentów, ale zamiast spodziewanej laurki, widzowie dostają pełną sprzeczności i sekretów spowiedź człowieka, który nie zawsze był bohaterem, za jakiego go uważano. Narracja prowadzona jest w sposób nielinearny – co chwilę przenosi nas do różnych momentów z życia Fife’a. Każdy okres został pokazany w innym stylu, co potęguje wrażenie chaosu oraz zagubienia i idealnie oddaje stan umysłu Leonarda. Starszego Fife’a gra Richard Gere. Krytycy jednogłośnie uznali, że to jedna z najbardziej wielowymiarowych ról w jego karierze. W młodszego Leonarda wcielił się Jacob Elordi, znany z „Euforii” czy „Saltburn”. Na ekranie pojawia się również Uma Thurman jako Emma — żona głównego bohatera — próbująca zmierzyć się z jego wyznaniami. Za kamerą stanął Paul Schrader – reżyser i scenarzysta, którego filmografia obejmuje takie tytuły jak „Pierwszy reformowany” czy kultowy „Taksówkarz”. „O, Kanado!” to jego bardzo osobisty projekt. Widzowie dali mu drugą szansę i natychmiast stał się hitem! Kontrowersyjny thriller dosłownie was osaczy Choć minęły już trzy lata od premiery, survivalowy miniserial „Oddychaj” niespodziewanie wrócił do łask. Produkcja, która w 2022 roku przeszła bez większego echa, dziś ponownie znalazła się w TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów na Netfliksie. „O, Kanado!” to film, który podzielił widzów To nie jest produkcja dla każdego, co widać po komentarzach widzów na filmweb.pl. Część z nich podkreśla, że reżyser „O, Kanado!” „nie poszukuje skruchy ani pokuty, a raczej dokonuje artystycznego rozrachunku”. Inni uważają, że „uczciwie wchodzi w umysł człowieka tonącego w echach własnej pamięci; każda scena jest sobie przeciwstawna, deformując czasoprzestrzeń. Faulknerowski horror”. Ale są też głosy krytyczne: „Nawet Gere nie uratuje tego filmu. Pomieszanie z poplątaniem, bez ładu i składu, a na dodatek miałam wrażenie, że film w połowie został przerwany. Strata czasu”, „Miałam trzy podejścia i za każdym razem zasnęłam, więc chyba jednak trochę wieje nudą”. Jak widać, „O, Kanado!” to tytuł, który dzieli publiczność – jednych zachwyca, innych odpycha. Jest wymagający, powolny i pełen niedopowiedzeń. Nie znajdziesz tu szybkiej akcji ani prostych rozwiązań fabularnych. To raczej opowieść o pamięci, starości i próbie zmierzenia się z własnym życiem. Dla fanów Richarda Gere’a i Jacoba Elordiego to wyjątkowa okazja, by zobaczyć ich w rolach tak odmiennych od tego, do czego przyzwyczaili widzów. Jeśli cenisz kino Paula Schradera – ten film będzie dla ciebie czymś w rodzaju osobistej spowiedzi reżysera. Gdzie można go obejrzeć? „O, Kanado!” nie trafiło do polskich kin, ale jest już dostępne w streamingu w serwisie Prime Video.
Kochasz melodramaty? Oto 5 najlepszych filmowych wyciskaczy łez na ostatni weekend wakacji
Nie oszukujmy się – melodramaty w Polsce to prawdziwy fenomen, który od dekad podbija serca widzek w każdym wieku. Od klasycznych seriali PRL-owskich po współczesne produkcje Netflixa, historie pełne miłości, konfliktów rodzinnych i dramatów emocjonalnych mają w naszym kraju status kultowych.
Ale skąd ta miłość do łez i wzruszeń? Historie o nieszczęśliwej miłości, rodzinnych tajemnicach czy dramatycznych wyborach zawsze były w polskiej tradycji obecne. Już w dwudziestoleciu międzywojennym polskie kino i literatura eksplorowały emocje, a po II wojnie światowej twórcy, tacy jak Janusz Morgenstern, starali się opowiadać o ludzkich losach zamiast narzucanej politycznie tematyki. Późniejsze telenowele – „W labiryncie”, „Klan” czy „M jak miłość” – pokazały, że melodramat w Polsce to nie tylko rozrywka, ale też lustro codzienności, zmagania z problemami i emocjonalne katharsis dla widza. To osadzenie historii w lokalnym kontekście, pełnym znajomych realiów, sprawia, że Polki identyfikują się z bohaterkami i ich dramatami niemal jak z sąsiadkami czy przyjaciółkami. Nie bez znaczenia pozostaje też sposób, w jaki Polki konsumują media. Tradycyjna telewizja wciąż króluje – aż 84,4% oglądalności przypada na linearne kanały, a długowieczne telenowele, takie jak „Barwy szczęścia” czy „Klan”, przyciągają miliony widzów. Choć oglądalność powoli spada, lojalna, głównie kobieca widownia w wieku 50+ nadal pozostaje przy ekranie. Twoja mama też to ogląda? A może czasami i ty z nią siadasz, aby pogapić się na losy bohaterów? Melodramaty polskie czy zagraniczne? Fenomen nie ogranicza się do rodzimych produkcji. Sukcesy zagranicznych melodramatów, zwłaszcza tureckich, takich jak „Krawiec” czy „Şahmaran”, pokazują, że emocjonalne historie o miłości, zdradzie i rodzinnych konfliktach mają uniwersalny język. Chłoniemy te opowieści z równą pasją co „nasze” telenowele, bo melodramat działa na poziomie psychologicznym – pozwala przeżywać silne emocje w bezpiecznych warunkach, rozbudza empatię i daje przestrzeń do refleksji nad własnym życiem i relacjami. Nie można też nie wspomnieć o tym co dzieje się na platformach streamingowych. Remake „Znachora” z 2023 roku zdobył ogromną popularność na Netflixie, gromadząc w ciągu kilku dni setki tysięcy widzów. Udowadnia to, że gatunek, choć tradycyjnie kojarzony z telewizją, potrafi świetnie odnaleźć się w nowszych mediach. Nowoczesna adaptacja klasyki przyciąga młodsze pokolenia, a jednocześnie daje starszym widzkom powiew nostalgii. To idealny przykład, że melodramat w Polsce łączy pokolenia, łączy emocje i… nigdy nie wychodzi z mody. Co miłość do melodramatu mówi o tobie? Przede wszystkim to, że jesteś osobą empatyczną, otwartą na emocje i wrażliwą na subtelności relacji międzyludzkich. Lubisz przeżywać historie bohaterów razem z nimi, czujesz radość i smutek ich zwycięstw i porażek, a w trudniejszych chwilach potrafisz znaleźć w takich opowieściach pocieszenie. Melodramat jest jak osobisty przewodnik po świecie uczuć – pozwala zrozumieć motywacje ludzi wokół ciebie i własne reakcje emocjonalne. Można powiedzieć, że bycie fanką melodramatów to oznaka dojrzałości emocjonalnej i gotowości na to, by wzruszać się pięknem życia – nawet jeśli pojawia się w nim drama, zdrada czy zakazany romans. Dlatego właśnie kochamy wyciskacze łez. Bo pozwalają wzruszać się do żywego, obnażać własne emocje bez wstydu, przeżywać dramaty bohaterów i poczuć, że w świecie pełnym codziennego chaosu uczucia wciąż mają znaczenie. 5 wyciskaczy łez na ostatni weekend wakacji Znachor (2023) Netflixowy remake klasycznej polskiej powieści to jeden z najchętniej oglądanych polskich filmów na platformie. Zyskał on popularność zarówno w Polsce, jak i w Stanach Zjednoczonych. Twórcy uprościli fabułę i unowocześnili postacie, co sprawiło, że historia jest bardziej przystępna dla współczesnego widza. Nowa wersja postaci Marysi jest odważna i pełna determinacji, co odchodzi od schematu nieśmiałej dziewczyny. Film, choć momentami bywa naiwny, jest chwalony za świetną realizację, zdjęcia i kostiumy. Jest to przykład, że klasyczny melodramat, odświeżony estetycznie i narracyjnie, ma potencjał na globalny sukces. Królowa łez (2024) Ten południowokoreański serial, dostępny na Netflixie, zyskał dużą popularność na całym świecie. Opowiada historię małżeństwa, które przechodzi kryzys. Co ciekawe, fabuła zręcznie łączy elementy melodramatu z innymi gatunkami, takimi jak komedia romantyczna i dramat. Recenzenci chwalą serial za to, że pod fasadą lukratywnego świata gwiazd kryje się ludzka i bardzo prawdziwa historia miłosna. Silną stroną jest główna bohaterka, Hae-in, która nie jest bezbronną postacią, lecz silną i ambitną kobietą. Mimo wielu typowych dla gatunku klisz serial jest zaskakująco ludzki i wiarygodny. Światło między oceanami (2016) Ten australijski melodramat, oparty na bestsellerowej powieści, porusza serca widzów, zmuszając do głębokiej refleksji nad trudnymi wyborami moralnymi. Film opowiada historię małżeństwa, które po tragicznym poronieniu, postanawia przygarnąć niemowlę odnalezione w dryfującej łodzi, co zapoczątkowuje serię wydarzeń, które na zawsze odmienią ich życie. Produkcja jest doceniana za piękne, surowe zdjęcia, które doskonale oddają nastrój opowieści oraz za poruszające kreacje aktorskie. To wzruszająca opowieść o miłości, stracie i poświęceniu. No i stawia pytanie o granice moralności. A tu odpowiedzi nigdy nie są proste. Miłość do kwadratu (2021) Film opowiada o historii popularnego dziennikarza-kobieciarza, który zakochuje się w modelce. Mimo że na Filmwebie uzyskał średnią ocenę 4.3/10, a recenzenci twierdzą, że jest to produkcja bardzo schematyczna i naiwna, znalazł się w czołówce najchętniej oglądanych polskich filmów na Netflixie. Krytycy filmowi zarzucają, że filmowi brakuje autentyczności i humoru. Jego popularność wskazuje jednak, że proste, dobrze wyglądające historie miłosne, choćby banalne, wciąż cieszą się dużym zainteresowaniem. Miłość jest blisko (2022) Film opowiada o parze przyjaciół z dzieciństwa, którzy w dorosłym życiu, choć mają już partnerów, dochodzą do wniosku, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Ten melodramat (dostępny na Netflixie), porusza klasyczny motyw skomplikowanej miłości i tego, jak długo można nosić w sercu uczucie z przeszłości. Opowieść ta wpisuje się w popularną konwencję, gdzie przeciwieństwa się przyciągają, a miłość „chodzi własnymi drogami”.
To jeden z najważniejszych i najgłośniejszych polskich filmów. „Poruszający i mocny”, „Wyciskacz łez i emocji”, „Doskonały”
Trudny i skłaniający do refleksji. „Lęk” z Magdaleną Cielecką i Martą Nieradkiewicz to film nie tylko o chorobie, ale również o różnych wymiarach bólu i cierpienia, a także prawie do decydowania o sobie.
„Lęk” to jeden z najważniejszych i najgłośniejszych polskich filmów z 2023 roku. Sławomir Sabicki – reżyser, który ma na swoim koncie nominację do Oscara za „Męską sprawę”, tym razem porusza niełatwy i skomplikowany, a dla niektórych także kontrowersyjny, temat wspomaganego samobójstwa. Główna bohaterka chce odejść na własnych zasadach. Natomiast jej młodsza siostra próbuje ją wspierać w trudnych chwilach, ale jednocześnie stara się wpłynąć na jej decyzję. „Lęk” to poruszająca opowieść o bólu, cierpieniu i miłości Małgorzata i Łucja są siostrami, ale trudno szukać między nimi podobieństw. To ogień i woda. A właściwie ziemia i powietrze. Starsza z nich jest świetnie zorganizowana. Ma pod kontrolą każdy, nawet najdrobniejszy element swojego życia. I nie lubi, gdy coś nie idzie po jej myśli. Ta młodsza pozwala sobie na spontaniczność albo działanie pod wpływem emocji. Poznajemy je, gdy wyruszają we wspólną podróż. Choć mogłoby się wydawać, że przed nimi wakacje w dziewczyńskim gronie, ich cel jest zupełnie inny. Małgorzata jest ciężko chora. Wbrew temu, do czego namawia ją Łucja, nie ma już siły, a tym bardziej chęci na walkę. Woli sama zdecydować o swoim losie. Dlatego prosi młodszą siostrę, by odwiozła ją do kliniki w Szwajcarii, gdzie będzie mogła zakończyć swoje życie. Choć ta spełnia jej prośbę, ciągle ma nadzieję, że zmieni bieg wydarzeń. Kultura na weekend: „Obudź się”, czyli nowy polski film, który ogląda się z gulą w gardle [recenzja] Do czego jest w stanie posunąć się człowiek, gdy chodzi o życie kogoś bliskiego? „Obudź się” z Martyną Byczkowską i Piotrem Żurawskim w rolach głównych to historia o obawie przed stratą i samotnością. „Lęk” z Magdaleną Cielecką i Martą Nieradkiewicz dostępny online W roli Małgorzaty możemy podziwiać Magdalenę Cielecką, czyli jedną z najjaśniejszych gwiazd polskiego kina i niekwestionowaną ikonę. Łucję gra Marta Nieradkiewicz — to z kolei jedna z najbardziej niedocenionych aktorek młodego pokolenia. Choć ma na swoim koncie kilka interesujących ról, mam poczucie, że jej talent nie został jeszcze w pełni wykorzystany. Obie są doskonałe. W „Lęku” tworzą siostrzaną więź – tak niesamowitą, że nie sposób w nią nie uwierzyć. Film w reżyserii Sławomira Sabickiego przyniósł im prestiżowe wyróżnienia — zostały nominowane do Orłów w kategorii najlepsza główna rola kobieca (finalnie statuetka trafiła do Cieleckiej). Poza tym nagrodzono je w Konkursie Polskich Filmów organizowanym w ramach festiwalu Off Camera. A co sądzą o nim widzowie? Nie ma wątpliwości, że „Lęk” jest produkcją do cna przejmującą, emocjonującą i trudną pod wieloma względami. Możecie go zobaczyć na kilku platformach m.in. na CANAL+, Player, Prime Video i TVP VOD. View oEmbed on the source website
Obejrzałam najnowszy sezon „Wednesday” i zbierałam szczękę z podłogi! Zaskakuje szokującymi zwrotami akcji!
Najpopularniejszy serial Netflixa, który dostał 3. sezon jeszcze przed premierą 2. (!), oficjalnie powraca! Fani ekscentrycznej rodziny Adamsów w końcu mogą odetchnąć z ulgą. Od 6 sierpnia dostępna jest pierwsza część drugiego sezonu „Wednesday”. Podczas seansu wielokrotnie śmiałam się do rozpuku, a ostatni odcinek zostawił mnie ze szczęką na podłodze.
2. sezon serialu „Wednesday”: o czym opowiada? 6 sierpnia 2025 roku Akademia Nevermore i jej nietuzinkowi uczniowie wracają z nowymi zaskakującymi przygodami! Po wydarzeniach z pierwszego sezonu Wednesday Addams jest uznawana za bohaterkę, co… niemiłosiernie ją wkurza. Jej pogardę budzą zarówno entuzjastyczni łowcy autografów, jak i dyrektor (grany przez wybitnego Steve’a Buscemi). Nowy rok szkolny oznacza przede wszystkim nowe tajemnice oraz nowe śledztwo... Wednesday doznaje straszliwej wizji — ukazuje jej się śmierć Enid — i zrobi wszystko, by zapobiec nadchodzącej tragedii. Jednak nie będzie to proste, w dodatku prześladuje ją tajemniczy stalker. Czy to on czyha na życie jej przyjaciółki? Pytania się mnożą, ale odpowiedzi brak. Śledztwo prowadzi naszą bohaterkę do wielu dziwnych miejsc jak wieża zegarowa, cmentarz czy szpital psychiatryczny, a także zmuszą ja do zawierania różnorakich sojuszy. W drugim sezonie Adamsowie przejmują Nevermore! Do grona uczniów dołącza Pugsley, który – tak jak wujek Fester – potrafi kontrolować energię elektryczną. W życie szkolne nieoczekiwanie angażuje się mama Wednesday, co wyjątkowo psuje humor nastolatki. I jakby tego było mało... Nieoczekiwanie pojawia się Helen – jej babcia, której obecność mocno irytuje Morticie. Cóż... W końcu, jak powszechnie wiadomo, równowaga we wszechświecie musi zostać zachowana. „Wednesday 2” – śmiałam się i podskakiwałam z ekscytacji Na przestrzeni czterech odcinków, które są już dostępne na Netflix, twórcy zarysowują przed nami intrygę, podrzucając wskazówki, ale również wpuszczając nas w maliny. Proporcje są idealne – makabreska miesza się z humorem, a to wszystko jest podlane artystycznym sosem genialnego Tima Burtona. W pierwszym odcinku pojawia się jedna scena animowana! To zmyślne puszczenie oczka do fanów takich tytułów jak „Gnijąca panna młoda” oraz „Miasteczko Halloween”. Aż przysiadłam z wrażenia. Tim Burton, proszę państwa! Co chwilę miałam szczękę na podłodze. Wielu rzeczy kompletnie się nie spodziewałam! Oczywiście nie mogę wyjaśnić, co dokładnie mam na myśli, bo nie chcę nikomu zepsuć frajdy z oglądania. Jestem jednak pewna, że po seansie będziemy mieć dość podobne odczucia… 2. część 2. sezonu „Wednesday” – kiedy? A czy są jakieś rozczarowania? Jakieś tam są! Trochę brakowało mi duetu Wednesday-Enid i mam nadzieję, że w drugiej części dostaniemy więcej scen z udziałem z obu dziewczyn. Kolejna rzecz to oczywiście brak Lady Gagi. Umówmy się, wszyscy wyczekiwaliśmy, aż na ekranie pojawi się Matka Potworów we własnej osobie. Niestety przyjdzie nam na to jeszcze trochę poczekać... Czasem w przypadku dzielenia sezonów mam poczucie, że zrobiono to bez większego pomyślunku. Ktoś przypadkowo ciachnął go na pół i teraz my, biedni widzowie, musimy czekać X czasu na kolejne odcinki. Na szczęście w przypadku „Wednesday 2” tak się nie stało. Pierwsze cztery odcinki to rozłożenie pionków na szachownicy. Zostawiły mnie z mętlikiem w głowie, milionami teorii oraz apetytem na więcej. Druga część drugiego sezonu „Wedneday” zadebiutuje na Netflixie 3 września. View oEmbed on the source website
Obsada serialu „Wednesday” w obiektywie polskiego fotografa! Wiemy, co gwiazdy serialu robiły w naszym kraju
Już 6 sierpnia premierę będzie miał długo wyczekiwany drugi sezon serialu „Wednesday”. Z tej okazji do Wrocławia przyleciała obsada, która spotkała się z polskimi fanami! Wzięła również udział w wyjątkowej sesji zdjęciowej we wrocławskim Muzeum Architektury, autorstwa polskiego fotografa, Tomasza Lazara
„Wednesday”: co wiemy o 2. sezonie? Wednesday Addams (w tej roli ponownie znakomita Jenna Ortega) powraca, aby znowu przemierzać gotyckie korytarze Akademii Nevermore, gdzie czekają na nią nowi wrogowie i nowe problemy. W tym sezonie Wednesday ma na głowie rodzinę, przyjaciół i dawnych przeciwników, co oznacza kolejny rok zachwycająco mrocznego i szalonego chaosu. W drugim sezonie do obsady dołączyli m.in. Steve Buscemi oraz Lady Gaga! Premiera pierwszej części drugiego sezonu odbędzie się już 6 sierpnia, natomiast pozostałe odcinki dostaniemy 3 września. „Wednesday” to jeden z najpopularniejszych seriali Netflixa. Drugi sezon nie ujrzał jeszcze światła dziennego, ale gigant streamingowy już potwierdził, że powstanie trzeci. „Wednesday”: gwiazdy serialu we Wrocławiu . W ramach promocji serialu obsada wyruszyła w światową trasę The Doom Tour. Jednym z przystanków był Wrocław! W czwartek 24 lipca Joy Sunday (Bianca), Isaac Ordonez (Pugsley) oraz Georgie Farmer (Ajax) spotkali się z polskimi fanami w kinie Nowe Horyzonty, gdzie zdradzili co nieco o drugim sezonie. Następnego dnia odbył się huczny Bal Wyrzutków we wrocławskim Muzeum Architektury. Na jeden wieczór Muzeum Architektury zamieniło się w Akademię Nevermore! Przy okazji Joy Sunday, Isaac Ordonez i Georgie Farmer wzięli udział w wyjątkowej sesji zdjęciowej autorstwa polskiego fotografa, Tomasza Lazara, który pracował na planie „Wednesday” jako fotosista. Zobaczcie:
Ten niedoceniony polski film rozkwita w streamingu. Hubert Miłkowski absolutnie zachwyca na ekranie!
W tej odsłonie cyklu Kultura na weekend polecamy wam polsko-norweski film „Norwegian Dream”, który właśnie trafił do streamingu. To poruszająca historia dowodząca, że patriarchat nikomu nie służy. Mężczyznom też nie.
W tym artykule: Kultura na weekend: film „Norwegian Dream” „Norwegian Dream” – recenzja filmu z Hubertem Miłkowskim w roli głównej „Norwegian Dream” – gdzie obejrzeć? Film „Norwegian Dream” to pełnometrażowy debiut Leiva Igora Devolda. Było o nim głośno w 2023 roku przy okazji festiwali, na których go prezentowano. Teraz znów się o nim mówi, a to dlatego, że wreszcie trafił do streamingu. To kino społecznie zaangażowane. Do tego zmuszające do refleksji. Kultura na weekend: film „Norwegian Dream” już w kinach Głównym bohaterem „Norwegian Dream” jest Robert (w tej roli Hubert Miłkowski), który emigruje z Polski do zawartego w tytule kraju. Gdy go poznajemy, rozpoczyna pracę w przetwórni ryb. Jak wiele innych osób, które decydują się na wyjazd na stałe, młody mężczyzna ma nadzieję na lepsze życie. Wierzy, że w Norwegii będzie mógł być sobą. Bo w Polsce, która nie dba o osoby nieheteronotmatywne, nie mógł sobie na to pozwolić. Niestety norweski sen szybko zamienia się w norweską – szarą, mroźną i przesiąknięta zapachem ryb rzeczywistość. Co więcej, jego traumy z przeszłości ponownie dają o sobie znać. Chłopak musi zadbać nie tylko o siebie, ale również spłacić długi swoich rodziców. W tym dosłownym znaczeniu, jak i w przenośni. „Norwegian Dream” – recenzja filmu z Hubertem Miłkowskim w roli głównej Reżyser dotyka kilku ważnych i aktualnych tematów. Po pierwsze skupia się na doświadczeniach emigrantów oraz emigrantek. Poza tym daje przestrzeń osobom wykluczonym, np. ze względu na ich orientację. Oglądając „Norwegian Dream”, nie sposób nie myśleć o patriarchacie, a właściwie o jego negatywnych skutkach. Nie służy nikomu. Nawet – wbrew pozorom – mężczyznom. Główny bohater to jedna z ofiar tego systemu. Jak wielu facetów, nie pozwala sobie na słabości, nie zwraca uwagi na swoje emocje. Dopiero dzięki jednemu ze współpracowników poznaje nowy wzorzec męskości. A tym samym – poznaje samego siebie. Hubert Miłkowski absolutnie zachwyca w tej roli. A ortalion bardzo mu pasuje. Udowadnia, że jest jednym z najbardziej interesujących aktorów młodego pokolenia w Polsce. Produkcja spodoba się osobom, które poszukują czegoś niedosłownego w kinie, które lubią niedopowiedzenia. Twórczynie i twórcy zostawiają bowiem dowolność interpretacji w niektórych scenach, a także dają przestrzeń na przemyślenia. „Norwegian Dream” – gdzie obejrzeć? Film „Norwegian Dream” dostępny jest wyłącznie na HBO Max.
Zaopatrzcie się w tonę chusteczek, bo ten film poruszy was do łez. To pełna emocji opowieść o relacjach rodzinnych
Szukacie filmu, który rozgrzeje wasze serca i sprawi, że nie będziecie mogli powstrzymać łez? Ta propozycja będzie dla was idealna. Produkcja z pewnością was wzruszy i na długo pozostanie w waszych głowach. Zobaczcie.
W tym artykule: „Obdarowani” – fabuła „Obdarowani” – obsada i twórcy „Obdarowani” – zwiastun Przed nami jeszcze trochę długich, deszczowych wieczorów, które są idealną okazją do oglądania filmów i seriali. Świetną propozycją, dostępną na Netflixie jest produkcja „Obdarowani”. Pomimo tego, że nie jest to nowy film - premierę miał w 2017 roku - zdecydowanie zasługuje on na uwagę. To poruszająca historia – z pewnością przydadzą się wam chusteczki, bo porusza aż do łez. Poznajcie fabułę, obsadę i obejrzyjcie zwiastun. „Obdarowani” – fabuła Fabuła „Obdarowanych” przedstawia historię mężczyzny – Franka Adlera, który samotnie wychowuje swoją siostrzenicę – Mary. Dziewczynka jest wybitnie uzdolniona matematycznie. Z tego powodu jej babcia, mama Franka pragnie, żeby chodziła do specjalnej szkoły. Mężczyzna nie chce się na to zgodzić. Chce, żeby Mary miała normalne dzieciństwo w zwykłej szkole. Pomiędzy matką i synem dochodzi do konfliktu, który prowadzi do sądowej batalii o opiekę nad 7-latką. W między czasie na jaw wychodzą rodzinne tajemnice i sekrety. Podczas seansu zdecydowanie warto zaopatrzyć się w chusteczki. Film, chociaż nie jest niezwykle mocny, to po prostu wzbudza emocje. Jest poruszający, przejmujący, szczery i bardzo dobrze poprowadzony. Pomaga w tym oczywiście obsada (jedna z lepszych ról Chrisa Evansa). „Obdarowani” to idealna propozycja na wieczór. Nie pożałujecie. Podobnego zdania są krytycy i widzowie. Na portalu Filmweb.pl produkcja została oceniona na 7,5/10. W opiniach możemy przeczytać, że film robi wrażenie i wywołuje emocje. Nie jest sztuczny, a wyważony, bardzo prawdziwy. Pochwały zyskali też aktorzy, w szczególności ci, którzy wcielają się w główne role. Zobaczcie, kto zagrał w „Obdarowanych” poniżej. Ten film trzeba zobaczyć. Jest wstrząsający i właśnie zdobył najważniejszą nagrodę w branży „W pokoju obok” to poruszającą historia nieuleczalnie chorej kobiety i jej przyjaciółki z dawnych lat w reżyserii Pedra Almodóvara. Produkcja właśnie zdobyła Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Tej premiery nie można przegapić. „Obdarowani” – obsada i twórcy W rolę główną wcielił się genialny Chris Evans. A towarzyszyła mu 10-letnia wtedy, równie dobra, Mckenna Grace. Oprócz aktorów w filmie występują również Lindsay Duncan, Jenny Slate, Michael Kendall Kaplan,Octavia Spencer, John M. Jackson, Glenn Plummer czy Elizabeth Marvel. Za reżyserię odpowiedzialny był Marc Webb („The Only Living Boy in New York”, „Crazy Ex-Girlfriend”), a za scenariusz Tom Flynn. „Obdarowani” – zwiastun Jeśli chcecie wzmocnić swój apetyt jeszcze bardziej, przedstawiamy zwiastun „Obdarowanych”. Idealnie wprowadza w klimat produkcji. Oczywiście nie brakuje też emocji. Film dostępny jest na Netflixie. Niedawno pojawił się też na Disney+. View oEmbed on the source website
Ten ciepły i wzruszający film daje nadzieję, że na miłość nigdy nie jest za późno. Na zmianę płakałam, ocierałam łzy i śmiałam się
Nie trzeba być młodym, by zaczynać od nowa. „Piąta pora roku” to polski komediodramat, który z czułością i humorem opowiada o późnej przyjaźni, godzeniu się z przeszłością i odnajdywaniu bliskości wtedy, gdy nikt się jej już nie spodziewa. Jeśli szukasz mądrej, lekkiej i wzruszającej opowieści – ten film warto mieć na radarze.
W tym artykule: 1. O czym jest „Piąta pora roku”? 2. Obsada i twórcy filmu „Piąta pora roku” 3. „Piąta pora roku” – głos widzów: wzruszenie, śmiech i ulga, że polskie kino jeszcze potrafi 4. Gdzie obejrzeć „Piątą porę roku”? Reżyser Jerzy Domaradzki, we współpracy ze scenarzystką Natalią Pryzowicz, stworzył ciepły obraz, który przypomina takie tytuły jak „Wożąc panią Daisy” czy „Jeszcze nie wieczór”. W rolach głównych błyszczą Ewa Wiśniewska i Marian Dziędziel – aktorski duet, który potrafi rozbroić nawet najbardziej cynicznego widza. O czym jest „Piąta pora roku”? „Piąta pora roku” opowiada historię Barbary i Witka – dwóch samotnych osób po sześćdziesiątce, których los przypadkiem łączy we wspólnej podróży ze Śląska nad Bałtyk. Barbara (Ewa Wiśniewska) chce rozsypać prochy ukochanego, malarza, z którym spędziła wiele lat. Witek (Marian Dziędziel), emerytowany kierowca, zostaje jej przewodnikiem i towarzyszem w tej sentymentalnej wyprawie. Po drodze para ściera się, rozmawia, wspomina i – ku własnemu zaskoczeniu – zaczyna się zbliżać. Ta podróż staje się okazją nie tylko do zamknięcia dawnych spraw, ale też do otwarcia się na nowe. Obsada i twórcy filmu „Piąta pora roku” Za reżyserię „Piątej pory roku” odpowiada Jerzy Domaradzki – twórca, który po latach powrócił do kina fabularnego. Scenariusz napisała Natalia Pryzowicz, a zdjęcia zrealizował Zbigniew Wichłacz. Nastrojową muzykę skomponował Jerzy Satanowski. W głównych rolach występują Ewa Wiśniewska i Marian Dziędziel. Towarzyszą im m.in. Andrzej Grabowski, Leszek Lichota, Agnieszka Mandat i Natalia Rybicka. Aktorzy stworzyli autentyczne, pełne ciepła kreacje, które nadają filmowi wiarygodności i uroku. „Piąta pora roku” – głos widzów: wzruszenie, śmiech i ulga, że polskie kino jeszcze potrafi W komentarzach na filmweb.pl widzowie nie kryją emocji. „Takie produkcje jak »Rower« czy »Piąta pora roku« dają nadzieję, że reżyserzy zaprzestaną ogłupiać społeczeństwo filmami typu Kac Wawa” – pisze jeden z użytkowników, zbierając liczne głosy poparcia. „Pośmiałam się i trochę popłakałam. Ani chwili nudy, a już po ostatnich doświadczeniach z polskimi filmami bałam się iść do kina”. „Ciepły, wzruszający film. Dobrze zagrany przez głównych bohaterów. Miłość ma to do siebie, że zjawia się w różnym okresie życia”. „Film ma dla mnie klimat dobrych polskich filmów lat 80. Zdecydowanie polecam”. Te komentarze tylko potwierdzają – „Piąta pora roku” to film, który zapada w pamięć, nie tylko ze względu na temat, ale i jakość wykonania. To produkcja, która opowiada o emocjach, starzeniu się, stracie i nadziei – ale robi to bez patosu i banału. Jest lekka, pełna subtelnego humoru, z dobrze napisanymi dialogami i malowniczymi zdjęciami Polski. To nie jest kino, które próbuje moralizować – raczej przypomina, że każdy etap życia ma swoje piękno i sens. Dla widzów zmęczonych młodzieżowymi historiami o miłości i dramacie „na pełnym etacie” – to prawdziwa perełka. Gdzie obejrzeć „Piątą porę roku”? Film „Piąta pora roku”, wyreżyserowany przez Jerzego Domaradzkiego, miał premierę 26 grudnia 2012 roku. Dziś można go obejrzeć na platformie Netflix, gdzie regularnie trafiają wartościowe produkcje z polskiego kina. To dobra okazja, by nadrobić ten ciepły i poruszający tytuł – szczególnie jeśli szukasz opowieści o drugiej szansie, międzyludzkich relacjach i jesieni życia pokazanej bez banału.
Kocham amerykańską wersję, przez brytyjską nawet nie przebrnęłam. Piątego sezonu polskiej nie mogę się doczekać
Nie spodziewałam się, że jakakolwiek polska produkcja będzie mnie bawić tak, jak stare odcinki „13 posterunku”. A jednak. „The Office PL” to jeden z najlepszych polskich seriali komediowych ostatnich lat.
W tym artykule: „The Office PL” – najbardziej udana wersja serialu (zaraz po amerykańskiej) Dlaczego kochamy „The Office PL”? „The Office PL” – czy będzie 5. sezon? Po udanym 4. sezonie „The Office PL” z niecierpliwością czekam na piąty. Czy spodziewałam się, że tak będzie? Ani trochę. To nie była miłość od pierwszego odcinka, ale dzisiaj mogę się śmiało nazwać fanką tego serialu. Co mnie urzeka w „The Office PL”? Już wyjaśniam. „The Office PL” – najbardziej udana wersja serialu (zaraz po amerykańskiej) Brytyjski pierwowzór rozkochał nas w formacie mockumentary, wersja amerykańska wyniosła go na wyżyny popkultury, polski odpowiednik formatu zaskoczył unikalnością. Serial „The Office PL” nie bez powodu szybko zdobył uznanie widzów i krytyków, stając się jedną z najciekawszych wersji kultowego serialu. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że aż bije od niego polskość, która czyni produkcję bliższą naszym realiom. Choć serial mocno trzyma się oryginału, to wciąż pozostaje „nasz”. Mamy klimat polskiego biura, w którym jednocześnie nie dzieje się nic i dzieje się aż za dużo. Do tego małomiasteczkowa atmosfera Siedlec, biurowe dramy made in Poland, wszechobecny sarkazm, specyficzne relacje i perfekcyjnie dopasowane odpowiedniki oryginalnych postaci. „The Office PL” – obsada Bohaterowie „The Office PL” są niebywale wiarygodni. Michał Holc (w tej roli Piotr Polak) – typ szefa, który chce być kolegą wszystkich, to idealna mieszanka żenady i uroku. Darek Wasiak (fenomenalny w tej roli Adam Woronowicz) bywa lepszy niż amerykański Dwight Schrute. Patrycja (Vanessa Aleksander) ma w sobie czar, obok którego nie da się przejść obojętnie. Nie zawodzą także postacie drugoplanowe. Sebastian (Jan Sobolewski), czy Bożenka (Milena Lisiecka) perfekcyjnie wpisują się w klimat produkcji, ani trochę nie odstają od main characters. Dlaczego kochamy „The Office PL”? Akcja serialu rozgrywa się w siedleckiej siedzibie firmy Kropliczanka, producenta wody mineralnej. Głównym bohaterem jest Michał Holc, dyrektor oddziału, który robi wszystko, by być uwielbianym przez swoich pracowników. Produkcja skupia się na mini-dramach, a w szerszym ujęciu na relacjach pomiędzy pracownikami i próbach przetrwania w środowisku pełnym absurdów. Jak przystało na mockumentary, oglądając serial, czujemy się, jakbyśmy uczestniczyli w kręceniu dokumentu. Humor w „The Office PL” jest absolutnie nieszablonowy. Łączy cechy oryginału z polską mentalnością, często skupiając się na przyziemnych problemach osadzonych w naszych realiach. Jest zabawnie, momentami gorzko (zwłaszcza w 4. sezonie), ale zawsze prawdziwie. Siedlce idealnie oddają atmosferę małomiasteczkowego biura, gdzie każdy zna każdego, a plotki rozchodzą się szybciej, niż woda z dystrybutora. Serial świetnie balansuje między zachowaniem charakterystycznego humoru oryginału a wprowadzaniem własnych akcentów. Michał Holc, choć inspirowany postacią Michaela Scotta (Steve Carell), jest bardziej przyziemny i swojski. Podobnie zresztą jak Darek Wasiak, w którego wciela się Adam Woronowicz. Nie da się ukryć, że amerykańska wersja „The Office” to fenomen, który zdobył globalną popularność, jednak „The Office PL” nie odstaje i w mojej opinii zasługuje na miano jednej z najlepszych adaptacji. Choć nie ma za sobą gigantycznego budżetu ani wieloletniej emisji, to pokazuje, że polscy twórcy potrafią stworzyć coś równie angażującego i autentycznego. „The Office PL” – czy będzie 5. sezon? 4. sezon „The Office PL”, który swoją premierę miał w październiku 2024, kończy się cliffhangerem (zabiegiem fabularnym polegającym na nagłym zawieszeniu akcji w sytuacji pełnej napięcia), a więc wiele osób z pewnością spodziewa się kontynuacji. Cóż możemy powiedzieć... A więc TAK! Stacja Canal+ potwierdziła, że serial zostanie przedłużony o kolejny, piąty sezon. Kto już nie może się doczekać ręka w górę! Kolejna polska produkcja na Netflixie. Nowy thriller to mroczna ekranizacja powieści Jakuba Żulczyka. Zapowiada się prawdziwy hit Netflix zekranizuje bestsellerową powieść Jakuba Żulczyka. Po „Informacji zwrotnej” przyszedł czas na kolejny tytuł. Zobaczcie, o jaki chodzi. Poznajcie fabułę, twórców i obsadę, która zachwyca. Kolejna polska produkcja na Netflixie. Nowy thriller to mroczna ekranizacja powieści Jakuba Żulczyka. Zapowiada się prawdziwy hit Netflix zekranizuje bestsellerową powieść Jakuba Żulczyka. Po „Informacji zwrotnej” przyszedł czas na kolejny tytuł. Zobaczcie, o jaki chodzi. Poznajcie fabułę, twórców i obsadę, która zachwyca.
Zagadka kryminalna to tylko niewinny początek. Ten serial pokazuje, co może spotkać każdą z nas
Jeśli jesteście fanami „Wielkich kłamstewek” i „Pary idealnej” to ten tytuł też wam się spodoba. Mamy zagadkę kryminalną, rodzinne tajemnice i mozolne śledztwo. Wygląda na klasyczny serial kryminalny, jednak nie do końca nim jest. Powinna obejrzeć go każda kobieta.
W tym artykule: „Niedaleko pada jabłko” – fabuła, obsada i twórcy „Niedaleko pada jabłko” – recenzja „Niedaleko pada jabłko” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Miniseriale kryminalne to bez wątpienia jeden z najpopularniejszych gatunków telewizyjnych. Najczęściej skupiają się na zagadce pod hasłem: Kto zabił? A napięcie towarzyszące szukaniu odpowiedzi zatrzymuje nas przed ekranem aż do samego końca. W ostatnich latach szczególną popularnością cieszą się miniseriale opowiadające o rodzinnych sekretach. Wzajemne powiązania są niczym warstewki, które stopniowo odkrywamy, aż do poznania ostatecznej prawdy. Serial „Niedaleko pada jabłko” bazuje na sprawdzonym modus operandi, jednak skręca w stronę głębszego przekazu, skierowanego głównie do kobiet. To pozycja obowiązkowa dla każdej z nich. Zobaczcie. „Niedaleko pada jabłko” – fabuła, obsada i twórcy Podobieństwo serialu „Niedaleko pada jabłko” do „Wielkich kłamstewek” nie jest przypadkowe. Obie produkcje są ekranizacjami bestsellerowych książek Liane Moriarty. „Niedaleko pada jabłko” dotrzymuje kroku „Wielkim kłamstewkom”, choć lepiej nie nastawiać się na podobny scenariusz. Serial opowiada historię małżeństwa Stanleya i Joy, którzy przez lata prowadzili prestiżową szkołę tenisa. Po sprzedaży intratnego biznesu para planuje spokojnie cieszyć się emeryturą i owocem swojej wieloletniej pracy. Sielankowe plany zostają jednak brutalnie przerwane, gdy Joy niespodziewanie znika bez śladu. To dramatyczne wydarzenie zmusza czwórkę dorosłych już dzieci pary do ponownego przyjrzenia się relacjom panującym w rodzinie. Dotychczasowy obraz idealnego związku rodziców zaczyna się kruszyć, a na jaw wychodzą skrywane od dawna tajemnice. Sytuację komplikuje dodatkowo pojawienie się tajemniczej młodej kobiety o imieniu Savannah, która puka do drzwi domu Stanleya i Joy niedługo przed zniknięciem głównej bohaterki. Jej obecność wnosi do życia małżeństwa dawkę dawno zapomnianej energii i spontaniczności. Nikt jednak nie wie, jaki cel ma Savannah. W miarę rozwoju akcji, dzieci – odnoszący sukcesy biznesmen, trener tenisa, fizjoterapeutka i coach rozwoju osobistego – muszą zmierzyć się nie tylko z traumą zniknięcia matki, ale także z własnymi demonami i niewygodnymi prawdami o sobie i swoich najbliższych. W głównych rolach występują Annette Bening jako Joy Delaney, Sam Neill jako Stan Delaney, Alison Brie jako Amy Delaney, Jake Lacy jako Troy Delaney, Conor Merrigan-Turner jako Logan Delaney, Essie Randles jako Brooke Delaney oraz Georgia Flood jako tajemnicza Savannah. W obsadzie znaleźli się również Jeanine Serralles, Dylan Thuraisingham, Pooja Shah, Katrina Lenk, Timm Sharp, Nate Mann i Paula Andrea Placido. Za scenariusz i funkcję showrunnerki odpowiada Melanie Marnich. Reżyserią zajęli się Dawn Shadforth i Chris Sweeney. Producentami wykonawczymi są David Heyman, Liane Moriarty, Annette Bening i Gregory Jacobs. „Niedaleko pada jabłko” – recenzja „Niedaleko pada jabłko” to wciągający serial kryminalny, który niezwykle trzyma w napięciu. Nie zdziwiłabym się, jeśli zarwiecie dla niego noc. Mamy tu do czynienia ze sprawdzonym zabiegiem, jakim jest burzenie fasady wizerunku pozornie idealnej rodziny. Jak się okazuje, nawet o najbliższych osobach możemy wiedzieć bardzo mało. Największą wartością produkcji jest to, że pokazuje konsekwencje (zarówno te dobre, jak i złe) poświęcanie się rodzinie. Seans zdecydowanie polecam kobietom niezależnie od wieku, ponieważ sytuacje w nim pokazane mogą przydarzyć się każdej z nas. Obsada jest iście gwiazdorska, w rolach głównych widzimy Annette Bening, Sama Neilla, Alison Brie, Jake'a Lacy'ego, Conora Merrigan-Turnera i Essie Randles. Każda z postaci zmaga się ze swoimi demonami. Łatwo się im współczuje. Bywają też jednak momenty frustracji. Bohaterom nie można odmówić prawdziwości i „ludzkości”. Właśnie ta wielowymiarowość postaci sprawia, że trudno przejść obok tej historii obojętnie. Serial nie daje prostych odpowiedzi – zamiast tego stawia pytania o lojalność, winę, przebaczenie i granice, których nie powinniśmy przekraczać, nawet wobec tych, których kochamy. Reżyserzy Dawn Shadforth i Chris Sweeney zadbali o odpowiednie tempo i napięcie, a scenariusz Melanie Marnich opiera się na psychologicznym realizmie i świetnie rozpisanych dialogach. „Niedaleko pada jabłko” zachwyca także stroną wizualną – subtelna, ale świadoma kamera pozwala widzowi zanurzyć się w codzienności bohaterów, a ścieżka dźwiękowa dopełnia emocjonalny wydźwięk każdej sceny. Choć z pozoru to thriller rodzinny, serial wyrasta na opowieść o pokoleniowym dziedzictwie, niespełnionych ambicjach, ukrytym gniewie i potrzebie bliskości. Jest dojrzały, poruszający i zaskakująco aktualny. To jedna z tych historii, które zostają z widzem na dłużej – nie tylko ze względu na zwroty akcji, ale przede wszystkim przez to, co mówi o relacjach rodzinnych i o nas samych. „Niedaleko pada jabłko” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Serial „Niedaleko pada jabłko” możecie obejrzeć na SkyShowtime. Zwiastun poniżej: View oEmbed on the source website
To najlepsza komedia romantyczna, która nie jest romantyczna. I dlatego jest taka dobra
Przewrotny, wciągający i odważny w mówieniu o miłości. Ten mało znany serial naprawdę powinien zyskać większy rozgłos. Jest świetną rozrywką utrzymaną w duchu komedii romantycznej, ale sięga znacznie głębiej.
W tym artykule: „Kochankowie” – fabuła, obsada i twórcy „Kochankowie” – recenzja „Kochankowie” – gdzie obejrzeć? Platformy streamingowe produkują komedie romantyczne w zastraszającym tempie. Większość tych filmów nie wyróżnia się niczym szczególnym, a historie w nich przedstawione są zazwyczaj płaskie i przewidywalne. Jeśli chcecie obejrzeć produkcję z tego gatunku, która was nie rozczaruje i zaserwuje coś innego/nowego, to polecam waszej uwadze serial „Kochankowie”. „Kochankowie” – fabuła, obsada i twórcy „Kochankowie” (org. The Lovers) to nietypowa opowieść o miłości, która rodzi się między dwojgiem pozornie niepasujących do siebie ludzi. Janet, grana przez Roisin Gallagher, to wredna, nielubiana, bezkompromisowa, ale jednak zabawna pracownica supermarketu w Belfaście. Jej podejście do życia wydaje się być pełne nonszalancji i braku troski o cokolwiek, nawet o siebie. Jest wręcz antyspołeczna. Z drugiej strony mamy Seamusa, w którego wciela się Johnny Flynn. To uwielbiany i bardzo sympatyczny dziennikarz polityczny z Londynu, który związany jest z równie znaną i lubianą partnerką. Razem tworzą wręcz it-couple. Wszystko zmienia się gdy Seamus ląduje w Belfaście i wskutek nagłego zwrotu akcji, uciekając, trafia do ogródka Janet. Różni ich wszystko, jednak mimo tego zaiskrzyło i doprowadziło ich do romansu. Sam ich początek był skomplikowany, później jest jeszcze dziwaczniej. „Kochankowie” – recenzja Już po powyższym opisie można dostrzec, że serial „Kochankowie” mimo wszystko odnosi się do klasycznego schematu komedii romantycznej, czyli miłości rodzącej się między przedstawicielami zupełnie odmiennych środowisk. Jednak im dłużej go oglądałam, tym bardziej upewniałam się, że to jedynie fałszywe pierwsze wrażenie. W tej produkcji nikt nie przekonuje nas, że miłość wszystko przezwycięży, nawet skrajne różnice. Ilekroć romantyzm wychodzi na wierzch, to zaraz torpeduje go czynnik ludzki, który doskonale znamy z życia. Nie ma tu bohaterów łatwych do polubienia, którym usilnie chce się kibicować. Widzimy ludzi, którzy mają bagaż z przeszłości i którzy są przywiązani do swojego życia, dlatego niechętnie idą na kompromisy. Różnice nie są ignorowane, a to bardzo ważne, bo łamie się tym samym klasyczny przekaz rom-comów. Infantylne filmy z lat 90. wmawiały nam, że w miłości da się przetrwać wszystko, ale w praktyce wiemy, że czasami jednak nie. Czasami wręcz nie powinno się walczyć. „Kochankowie” to komedia idealnie oddająca nasze czasy, hołdujące indywidualizmowi razem z jego wadami i zaletami. Jest niebanalna, momentami irytująca i bardzo wciągająca. Na tyle, że serial można obejrzeć w ciągu jednego wieczoru! To prawdziwy powiew świeżości. To, co wydaje się początkowo przewrotną wariacją na temat klasycznego „oni pochodzą z dwóch różnych światów”, z czasem odsłania coś głębszego – że te różnice nie są jedynie estetycznym kontrastem dla rozwoju uczucia, ale realnym ciężarem, który nie znika tylko dlatego, że bohaterowie się pocałowali. Relacja Janet i Seamusa nie układa się mimo przeszkód, ale wręcz przez nie – z całą swoją toksyczną energią, niezdolnością do uczciwej komunikacji i pragnieniem bycia kimś innym, niż się naprawdę jest. To opowieść o miłości, która niekoniecznie ma służyć romantyzowaniu życia, ale jego zderzeniu z niewygodną rzeczywistością. Co ciekawe, serial ten nie stawia wyraźnych tez – raczej szkicuje sytuacje, prowokuje, sugeruje, by za chwilę zwinąć trop. To momentami frustrujące, ale też bardzo współczesne: widz zostaje zmuszony do interpretacji, bez jasnych wskazówek, kto tu ma rację i dlaczego. Trochę jakby twórcy chcieli powiedzieć: „wiemy, że nie jesteście już tymi samymi widzami co dwadzieścia lat temu – poradzicie sobie bez przewodnika”. Nie da się też nie zauważyć, że „Kochankowie” opowiadają o miłości w świecie, w którym wszystko – łącznie z uczuciami – zostało już zanalizowane, zakwestionowane, przefiltrowane przez politykę, historię i społeczne napięcia. Być może właśnie dlatego relacja głównych bohaterów wydaje się chwilami tak niemożliwa – nie przez to, kim są, ale przez to, co każdy z nich musi unieść sam. Bo jeśli przeszłość nie daje spokoju, a teraźniejszość jest ciągiem negocjacji między ja a my, to gdzie w tym wszystkim miejsce na klasyczne „żyli długo i szczęśliwie”? Nie jest to serial, który zostawia widza z uczuciem oczyszczenia. Wręcz przeciwnie – pozostawia z pytaniami. I choć można by się spodziewać, że po sześciu odcinkach dostaniemy odpowiedź, jak pogodzić miłość z pamięcią historyczną, winą, karą i statusem społecznym, odpowiedź brzmi: nie wiemy. Ale próbujemy. I może właśnie w tym – w tej niepewności – Kochankowie są najbardziej prawdziwi. „Kochankowie” – gdzie obejrzeć? „Kochanków” można go obejrzeć na SkyShowtime i Amazon Prime Video. Na razie nie ma informacji, czy i kiedy powstanie drugi sezon.
Ten (inny niż wszystkie) film jest numerem 1 Netflixa w 27 krajach. Trafił przez żołądek do serca Polaków – i to dosłownie
Film nie musi być przeładowany emocjonalnie i mieć skomplikowanego scenariusza, by głęboko poruszyć widza. Doskonałym tego przykładem są „Babcie”, które królują na Netflixie w Polsce i aż 26 innych krajach. Ten ciepły komediodramat, oparty na prawdziwej historii, pokazuje, że siła opowieści tkwi w prostocie.
Film „Babcie” pojawił się na Netflixie 9 maja 2025 roku i od razu podbiła serca widzek i widzów platformy na całym świecie. O jego sukcesie najlepiej świadczy fakt, że jest numerem 1 na Netflixie w Polsce oraz 26 innych krajach. To niezwykła historia pełna emocji i ciepła, trafiająca do szerokiego grona odbiorców – niezależnie od wieku. Zdobywa serca widzów dzięki połączeniu wzruszeń i humoru oraz niepowtarzalnemu klimatowi. „Babcie” – o czym jest komediodramat, który podbija Netflixa w Polsce i na świecie? „Babcie” (ang. The Nonnas) to film inspirowany prawdziwymi wydarzeniami. Opowiada historię mężczyzny imieniem Joe (w tej roli Vince Vaughn), który po śmierci matki postanawia spełnić jej ostatnią wolę – otworzyć włoską restaurację pod szyldem Enoteca Maria. To nie jest jednak zwykła restauracja – kuchnię przejmują tzw. nonnas, czyli prawdziwe włoskie babcie, które są strażniczkami rodzinnych receptur i tradycji kulinarnych. Robią jednak znacznie więcej, niż tylko gotują. Produkcja balansuje między komedią a dramatem, ukazując wyzwania prowadzenia biznesu, relacje rodzinne oraz siłę przyjaźni i solidarności. W tle pojawia się też motyw odzyskiwania tożsamości, przechodzenia żałoby i szukania sensu po stracie bliskiej osoby. Całość rozgrywa się w malowniczym miasteczku w Stanach Zjednoczonych, gdzie lokalna restauracja staje się miejscem wzajemnego wsparcia. View oEmbed on the source website „Babcie” – recenzja: ciepły komediodramat z prawdziwą historią w tle Film „Babcie” to komediodramat, który zaskakuje swoją autentycznością i emocjonalnym ładunkiem. Reżyser Stephen Chbosky znakomicie połączył elementy humoru i poważniejszych wątków skłaniających do refleksji, tworząc opowieść, która bawi, wzrusza i inspiruje. Jednym z największych atutów filmu jest klimat restauracji Enoteca Maria, która pełni tu rolę nie tylko kulinarnego miejsca, ale też centrum lokalnej społeczności i rodzinnych więzi. Scenariusz jest dobrze skonstruowany – opowiada o trudach prowadzenia biznesu, o radzeniu sobie ze stratą, ale też o sile tradycji i wspólnocie. Postacie babć zostały wykreowane z szacunkiem i czułością. Każda z nich to inna historia i charakter, co dodaje produkcji głębi i różnorodności. Choć w główną rolę wciela się Vince Vaughn, to prawdziwymi gwiazdami filmu są babcie z lokalnej społeczności. Aktorki wcielające się w ich role sprawiają, że widz niemal czuje zapach świeżo gotowanego jedzenia, magię i ciepło domowego ogniska przez ekran. Zdjęcia oddają uroki włoskiego klimatu, a ścieżka dźwiękowa wprowadza odpowiednią atmosferę. Film nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak samotność czy przechodzenie żałoby, ale robi to z wyczuciem i delikatnością, nie przytłaczając widza, a jednocześnie nie pomijając ich znaczenia. Jedynym mankamentem jest momentami przewidywalna fabuła, która jednak nie przeszkadza w odbiorze filmu jako lekkiego, a jednocześnie wzruszającego i inspirującego. „Babcie” to produkcja idealna na rodzinny wieczór lub weekend, która przypomina, jak ważne są więzi i dzielenie się dobrem. Film Netflixa „Babcie” – opinie widzów Widzowie w Polsce i na świecie szybko docenili film „Babcie”. Produkcja zajęła pierwsze miejsce na Netflixie w 27 krajach. W komentarzach podkreślają bijące z niego ciepło, wyjątkową atmosferę oraz świetne aktorstwo w wykonaniu babć, które rozbrajają naturalnością i humorem. Oto przykładowe wrażenia polskich widzek i widzów o filmie „Bacie” na portalu Filmweb:
Gdy cisza staje się krzykiem, a luksus pułapką. Ten mroczny duński thriller podbija Netflixa w Polsce
Netflix w 2025 roku wypuszcza hit za hitem. Dołączył do nich nowy duński serial „Rezerwat”, który jest obecnie najchętniej oglądaną produkcją platformy w Polsce. To pozycja obowiązkowa dla miłośników mrocznych thrillerów z socjologicznym tłem.
W tym artykule: O czym jest duński thriller Netflixa „Rezerwat”? Fabuła bez spojlerów Recenzja serialu „Rezerwat” – mroczna perła duńskiej produkcji Netflixa Serial Netflix „Rezerwat” – opinie widzów Serial „Rezerwat”, mroczny duński thriller, który zadebiutował na Netflixie 15 maja 2025 roku, stał się najchętniej oglądaną produkcją platformy w Polsce już po 24 godzinach od premiery. Opowiada o zaginięciu młodej filipińskiej opiekunki w jednej z najbogatszych dzielnic Kopenhagi i odkrywa mroczne sekrety lokalnej społeczności. O czym jest duński thriller Netflixa „Rezerwat”? Fabuła bez spojlerów „Rezerwat” to duński thriller Netflixa, który opowiada o Ruby – młodej filipińskiej au pair, która nagle znika z jednego z najbogatszych osiedli północnej Kopenhagi. Jej sąsiadka Cecilie jest przekonana, że stało się coś złego. Sama również opiekuje się dziećmi, a jej au pair – Angel – zaczyna zbierać informacje i analizować krążące wśród opiekunek plotki, które wskazują na przestępstwo. Sprawa zaginięcia Ruby nie jest jednak priorytetem dla policji, dlatego Cecilie i Angel postanawiają same odkryć prawdę, wciągając się w świat lokalnych układów, które ukazują wpływy i przywileje miejscowych bogaczy. Serial „Rezerwat” stopniowo odsłania tajemnice, które zmuszają bohaterów do zmiany spojrzenia na otoczenie, w którym żyją. View oEmbed on the source website Za reżyserię serialu „Rezerwat” odpowiada Per Fly, a scenariusz współtworzyli Ingeborg Topsøe, Ina Bruhn i Mads Tafdrup. Producentką jest Claudia Saginario. Na ekranie pojawiają się m.in. Marie Bach Hansen jako Cecilie, Danica Ćurčić w roli Katariny, Lars Ranthe jako Rasmus, Simon Sears jako Mike, Sara Fanta Traore jako Aicha, Excel Busano w roli Angel oraz Donna Levkovski jako Ruby. Recenzja serialu „Rezerwat” – mroczna perła duńskiej produkcji Netflixa „Rezerwat” to serial, który wciąga od pierwszych minut i nie pozwala oderwać się od ekranu. Już sama atmosfera północnej Kopenhagi, gdzie bogactwo sąsiaduje z tajemnicami, tworzy niemal klaustrofobiczny klimat, który potęguje napięcie i niepokój. Twórcy sprytnie zbudowali intrygę – zaginięcie Ruby to tylko punkt wyjścia do odkrywania złożonych relacji, hipokryzji i społecznych nierówności, które są wszechobecne w otoczeniu bohaterów. Niepokojąca cisza i powoli narastające podejrzenia, wsparte świetnymi kreacjami aktorskimi, sprawiają, że „Rezerwat” nie jest zwykłym thrillerem, ale opowieścią o władzy, wpływach, manipulacji i cenie prawdy. Uwagę zwraca szczególnie postać Cecilie i świetna w tej roli Marie Bach Hansen, która stopniowo zmienia się na naszych oczach – od zwykłej sąsiadki do kobiety gotowej podważyć wszystko, co do tej pory uważała za pewnik. Ta przemiana jest niezwykle autentyczna i poruszająca. „Rezerwat” zmusza widza do zastanowienia się nad własnymi wartościami i granicami, które jesteśmy gotowi przekroczyć w imię rodziny i sprawiedliwości. To produkcja, która może budzić skrajne emocje i stawia trudne pytania, na które odpowiedzi często bywają niewygodne. Z drugiej strony, „Rezerwat” momentami może wydać się zbyt powolny – tempo akcji bywa nierówne, co dla niektórych widzów może oznaczać spadek napięcia w środku sezonu. Niektóre wątki pozostają niedopowiedziane lub zbyt subtelne, a niektóre fragmenty zbyt wcześnie mogą naprowadzać widza na rozwiązanie, co może powodować poczucie niedosytu. Serial rekompensuje to jednak mrocznym klimatem i angażującą fabułą. Serial Netflix „Rezerwat” – opinie widzów „Rezerwat” błyskawicznie podbił serca polskich widzów – już w pierwszej dobie od premiery stał się najchętniej oglądanym serialem na Netflixie w Polsce. To pozycja obowiązkowa dla miłośników mrocznych thrillerów z socjologicznym tłem, które pokazują, że za piękną fasadą mogą kryć się bardzo niebezpieczne tajemnice. Jeśli szukasz serialu, który wciągnie cię bez reszty i zostawi z pytaniami na długo po zakończeniu, koniecznie sprawdź ten duński hit Netflixa. Oto przykładowe opinie widzek i widzów na portalu Filmweb, którzy seans mają już za sobą:
Ten wstrząsający serial dokumentalny Netflixa aż strach oglądać w samotności. Nie pozwala zmrużyć oka
Ten serial dokumentalny Netflixa po prostu trzeba obejrzeć. Jest jedną z najlepszych produkcji true crime spośród wszystkich stworzonych przez platformę.
W tym artykule: Kim był Zodiak? Serial dokumentalny Netflixa „Z tej strony Zodiak” (org. This Is the Zodiac Speaking) – o czym jest? Obejrzałyśmy i potwierdzamy – jest naprawdę doskonały. „Z tej strony Zodiak”, bo o tej produkcji mowa, to naprawdę świetny serial dokumentalny, od którego trudno się oderwać. Kim był Zodiak? Na pewno słyszałyście i słyszeliście o budzącym grozę mordercy o pseudonimie Zodiak (ang. Zodiac), który w latach 60. terroryzował Kalifornię. Mężczyzna do dziś pozostaje jednym z najbardziej tajemniczych seryjnych zabójców w historii. Jego sprawa nie została rozwiązana pomimo trwających dekady kolejnych śledztw i zeznań setek świadków. Zodiak wysyłał do redakcji gazet szyfrowane listy, w których nie tylko przyznawał się do zbrodni, ale też igrał z opinią publiczną i policją. Jego bezczelność i wyrafinowanie sprawiły, że stał się niemal postacią mityczną – kimś na pograniczu rzeczywistości i legendy miejskiej. Do dziś nie wiadomo, ile dokładnie osób padło jego ofiarą – sam twierdził, że zabił 37, choć śledczy potwierdzili „zaledwie” pięć morderstw i dwa ataki, w których ofiary przeżyły. I choć historię opisywano w mediach wielokrotnie, także w wersji fabularyzowanej, to dokument Netflixa podchodzi do niej w inny, niezwykle ciekawy sposób. Oferuje widzom nieznane dotąd relacje rodzin i bliskich osób, które mogły mieć styczność z głównymi podejrzanymi. Dzięki temu mamy nie tylko zagadkę kryminalną, ale także obraz tragedii tych, którzy musieli z nią żyć przez dekady – w cieniu strachu, niedopowiedzeń i poczucia niesprawiedliwości. Serial dokumentalny Netflixa „Z tej strony Zodiak” (org. This Is the Zodiac Speaking) – o czym jest? Serial przedstawia historie ofiar Zodiaka. Rozkłada na czynniki pierwsze główne tropy oraz kluczowych podejrzanych, w tym przede wszystkim Arthura Leigh Allena, który przez wielu uważany jest za prawdziwego mordercę. Twórcy serialu nie stawiają jednak jednoznacznych tez – raczej zapraszają widzów do własnych wniosków, pokazując jak złożona i wielowarstwowa jest ta sprawa. „Z tej strony Zodiak” zawiera wywiady z rodzinami, ich osobiste refleksje oraz analizę dowodów, które od lat budzą kontrowersje i pozostawiają pytania bez odpowiedzi. Oprócz wątków śledczych seria eksploruje społeczny kontekst czasów, w których działał Zodiak. Przez ekran dosłownie czuć atmosferę napięcia i realnej grozy. Produkcja wzbudza tak silne emocje, że trudno jest ją „zapauzować”, by za chwilę do niej wrócić. Jest boleśnie realna, przez co zachęca do refleksji nad ludzką naturą oraz tym, jak trauma, która wciąż prześladuje rodziny ofiar, wpłynęła na ich życie. Twórcy zadbali też o estetykę i tempo narracji. Zdjęcia archiwalne, rekonstrukcje oraz spokojny, rzeczowy montaż nie przytłaczają, lecz budują napięcie w sposób subtelny i przemyślany. To nie jest typowa „true crime” sensacja – to coś znacznie głębszego, co pozostaje w widzu na długo po zakończeniu seansu. Kilkuodcinkowy serial zbiera praktycznie wyłącznie pozytywne recenzje. Krytycy podkreślają, że jego siłą jest obiektywizm i szeroka perspektywa, dzięki której nie pominięto żadnych istotnych faktów na temat sprawy. Dlatego, nawet jeśli sprawa Zodiaka jest wam dobrze znana, wciąż możecie obejrzeć „Z tej strony Zodiak” i dowiedzieć się o niej nieco więcej. Co więcej, dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z tematyką Zodiaka, serial może być świetnym punktem wyjścia. Nie trzeba znać szczegółów sprawy – twórcy jasno prowadzą widza przez kolejne etapy śledztwa, pozwalając mu zrozumieć nie tylko same fakty, ale też atmosferę tamtych lat. To produkcja, która stawia na jakość, rzetelność i emocje. Polecamy również: Ten polski kryminał stał się hitem za granicą. Jest numerem 1 w aż 14 krajach Kolejna polska produkcja odniosła ogromny sukces za granicą. Tym razem to dramat psychologiczny z elementami thrillera, który podbił serca widzów. Od premiery minęło zaledwie kilka dni, film momentalnie stał się hitem. Zobaczcie, o który chodzi. Nowy thriller szpiegowski z Keirą Knightley nadchodzi. Spodziewajcie się spisków, romansów, intryg i… zbrodni
Czas na ostatnią grę. Netflix ujawnił zapowiedź i zwiastun serialu „Squid Game 3”
Netflix zaprezentował zapowiedź i zwiastun 3. sezonu „Squid Game”. Platforma ujawnia pierwsze szczegóły o jednej z najbardziej wyczekiwanych premier 2025 roku i zakończeniu swojego najpopularniejszego serialu w historii.
Po dwóch sezonach, które biły rekordy popularności, serial „Squid Game” wciąż pozostaje numerem 1 w historii Netflixa. Żadna inna produkcja platformy nie zdobyła dotychczas więcej wyświetleń, niż pierwszy sezon „Squid Game” – 265,2 mln. Zaraz za nim rankingu oglądalności Netflixa jest drugi sezon hitowego serialu, który pojawił się na platformie ponad trzy lata później, bo 26 grudnia 2024 roku. Choć na swoim koncie ma niższy, to równie imponujący wynik – 192,6 mln wyświetleń. Czas na ostateczną rozgrywkę morderczej gry na śmierć i życie, która podbiła serca milionów widzek i widzów na świecie. Netflix ujawnił właśnie zapowiedź i oficjalny zwiastun „Squid Game 3” – finałowego sezonu rekordowego serialu, który jest jedną z najbardziej wyczekiwanych premier 2025. Platforma zdradziła pierwsze szczegóły o fabule. 3. sezon „Squid Game” nadchodzi. Netflix prezentuje zwiastun finałowej odsłony Trzeci i ostatni sezon „Squid Game” będzie opowiadał historię Gi-huna (w tej roli Lee Jung-jae), który pod koniec drugiego sezonu stracił w grze najlepszego przyjaciela i pogrążył się w rozpaczy, ale nie rezygnuje z zemsty. Wszystkiemu winny jest Lider (Lee Byung-hun), który ukrywał swoją prawdziwą tożsamość, aby zinfiltrować grę. Gi-hun będzie nieustępliwie dążył do zakończenia tego, co zaczął – położenia kresu brutalnej grze. Lider podejmie w kontrze kolejny ruch, a decyzje, jakie podejmą ocalali gracze, będą prowadziły do coraz poważniejszych konsekwencji z każdą kolejną rundą. Fani na całym świecie odliczają dni do ujawnienia ostatecznych rozstrzygnięć, a twórcy serialu zapowiadają epicki finał. Scenariusz 3. sezonu „Squid Game” napisał reżyser, scenarzysta i producent Hwang Dong-hyuk, który przeszedł do historii jako pierwszy Azjata nagrodzony w kategorii „Wybitna reżyseria w serialu dramatycznym” na 74. Ceremonii wręczenia nagród Primetime Emmy. View oEmbed on the source website Na ekranie w rolach głównych pojawią się Lee Jung-jae, Lee Byung-hun, Yim Si-wan, Kang Ha-neul, Wi Ha-jun, Park Gyu-young, Park Sung-hoon, Yang Dong-geun, Kang Ae-sim, Jo Yuri, Lee David i Roh Jae-won. „Squid Game 3” – kiedy premiera finałowego sezonu hitu Netflixa? Fani na całym świecie odliczają dni do ostatecznych rozstrzygnięć w morderczej grze. Ostatni, 3. sezon serialu „Squid Game” pojawi się na platformie Netflix 27 czerwca. Będzie to jedna z najbardziej wyczekiwanych premier 2025 roku, której nie można przegapić.
They are back! „Gotowe na wszystko” powracają po latach. Powstanie reboot kultowego serialu
Po ponad dekadzie od zakończenia emisji, serial „Gotowe na wszystko” wróci w nowej wersji. Ponownie przeniesiemy się na Wisteria Lane w Fairview. Czy zobaczymy znane twarze ulubionych bohaterek i bohaterów?
W tym artykule: „Gotowe na wszystko” powracają. Powstanie reboot kultowego serialu Reakcje fanów na reboot serialu „Gotowe na wszystko” Wisteria Lane”, reboot serialu „Gotowe na wszystko” – kiedy premiera? Serial „Gotowe na wszystko” (oryg. Desperate Housewives) emitowany w latach 2004–2012 to amerykańska produkcja stworzona przez Marka Cherry'ego, która łączy elementy dramatu i komedii. Akcja rozgrywa się na fikcyjnej ulicy Wisteria Lane w miasteczku Fairview, a głównymi bohaterkami są cztery przyjaciółki: Susan Mayer, Lynette Scavo, Bree Van de Kamp i Gabrielle Solis. Serial ukazuje ich codzienne życie, problemy rodzinne, romanse, zdrady, a także mroczne sekrety, które kryją się za fasadą perfekcyjnych pań domu i uśmiechniętych sąsiadów. Narratorką serialu jest Mary Alice Young, sąsiadka, która w pierwszym odcinku popełnia samobójstwo, a jej głos z zaświatów prowadzi widzów przez kolejne wydarzenia. Kultowy serial zyskał ogromną popularność na całym świecie dzięki swojemu unikalnemu połączeniu humoru i dramatyzmu oraz błyskotliwym dialogom. Ma na swoim koncie takie nagrody, jak Złote Globy i Emmy. Co wiemy o zapowiedzianym reboocie serialu? „Gotowe na wszystko” powracają. Powstanie reboot kultowego serialu Reboot serialu „Gotowe na wszystko”, zatytułowany „Wisteria Lane”, będzie przedstawiał nową historię w znanym fanom uniwersum. Akcja ponownie zostanie osadzona na ulicy Wisteria Lane, jednak zamieszkanej przez całkowicie nowe postacie. Z dostępnych informacji wynika, że nie pojawią się w nim bohaterki znane z poprzednich sezonów. Oznacza to, że nie zobaczymy na ekranie Teri Hatcher, Marcii Cross, Felicity Huffman ani Evy Longorii. Twórcy podkreślają, że nowa wersja serialu nie jest kontynuacją, a całkowicie niezależną produkcją inspirowaną oryginalnym formatem. Szczegóły fabularne pozostają na razie owiane tajemnicą, jednak już teraz wiadomo, że twórcy zamierzają odświeżyć koncepcję oryginalnego serialu, uwzględniając współczesne realia i tematy społeczne. Serial „Wisteria Lane” ma być więc nie tylko kontynuacją dziedzictwa „Gotowych na wszystko”, ale także próbą stworzenia bardziej inkluzywnej narracji. Produkcja zostanie zrealizowana dla platformy streamingowej Hulu w ramach projektu Onyx Collective. W realizację projektu zaangażowana jest aktorka Kerry Washington, która tym razem została obsadzona w roli producentki wykonawczej. Scenarzystką i showrunnerką została Natalie Chaidez. Jej zadaniem będzie stworzenie nowej historii, która – choć inspirowana oryginałem – będzie miała całkowicie odmienny ton i bohaterów. Reakcje fanów na reboot serialu „Gotowe na wszystko” Ogłoszenie rebootu kultowego serialu „Gotowe na wszystko” wywołało mieszane reakcje wśród jego fanek i fanów. Część z nich cieszy się z powrotu do uniwersum Wisteria Lane i niecierpliwie oczekuje nowej wersji serialu. Inni jednak wyrażają wątpliwości co do potrzeby „odświeżania” klasyki. Szczególnie często pojawiają się pytania, czy reboot będzie w stanie oddać atmosferę pierwowzoru oraz czy nowe postacie zdołają dorównać charyzmie Susan, Bree, Lynette i Gabrielle – głównych bohaterek serialu „Gotowe na wszystko”. Najwięcej emocji wśród widzów budzi brak powiązań z pierwotną obsadą, którzy nie wyobrażają sobie Wisteria Lane bez znanych twarzy i ulubionych postaci. „Wisteria Lane”, reboot serialu „Gotowe na wszystko” – kiedy premiera? Data premiery rebootu „Gotowych na wszystko” nie jest jeszcze znana. Wiadomo natomiast, że serial „Wisteria Lane” ma trafić na platformę Hulu. Będzie pierwszym dużym projektem fabularnym realizowanym przez Onyx Collective w ramach współpracy z ABC Signature. To oznacza, że nowa wersja serialu może liczyć na solidne zaplecze produkcyjne i szeroką dystrybucję.
Wciąż przyprawia o dreszcze, choć minęło już ponad 15 lat. Ten thriller o seryjnym mordercy to klasyka gatunku
Są filmy, które zostają z nami na lata – wracają w snach, w rozmowach, a czasem w chwilach milczenia. „Zodiak” to właśnie taki obraz – niepokojący, hipnotyzujący, boleśnie realistyczny. Od czasu swojej premiery w 2007 roku nie zestarzał się ani trochę. Jeśli raz go obejrzysz, trudno będzie o nim zapomnieć.
W tym artykule: 1. „Zodiak” – fabuła 2. „Zodiak” – obsada i twórcy 3. „Zodiak” – recenzja 4. „Zodiak” – gdzie obejrzeć? Ten thriller w reżyserii Davida Finchera wyznaczył nowy poziom opowiadania o prawdziwej zbrodni. Mówi o śledztwie, które nigdy nie doprowadziło do końca, a mimo to pochłonęło życie dziennikarzy, detektywów i ludzi zafascynowanych tą sprawą. To historia bez rozwiązania, ale z ogromnym ładunkiem emocjonalnym. „Zodiak” – fabuła Historia oparta została na autentycznych wydarzeniach, które miały miejsce w północnej Kalifornii w drugiej połowie XX wieku. Tytułowy Zodiak to pseudonim brutalnego przestępcy, który w listach do lokalnych mediów przejmował odpowiedzialność za kolejne morderstwa, szydząc przy tym z policji i dziennikarzy. Z czasem jego zaszyfrowane wiadomości i krwawe czyny zaczęły przyciągać coraz większe zainteresowanie opinii publicznej. Film nie skupia się na scenach zbrodni – jego centrum stanowią ludzie, którzy próbują rozwikłać zagadkę tożsamości mordercy. Widz śledzi losy rysownika prasowego, reportera śledczego i detektywa, którzy coraz głębiej zanurzają się w sprawę. To nie historia jednego człowieka, lecz opowieść o tym, jak seryjny zabójca staje się obsesją całego miasta i jak próba odkrycia prawdy potrafi zniszczyć życie prywatne i psychiczne zaangażowanych osób. „Zodiak” – obsada i twórcy Za reżyserię „Zodiaka” odpowiada David Fincher – twórca znany z wyjątkowego wyczucia atmosfery i umiejętności opowiadania historii przez detale. Jego podejście do materiału źródłowego było wyjątkowo wierne – odtwarzając wydarzenia na podstawie książki Roberta Graysmitha, zadbał o autentyczność, nie uciekając w sensacyjność. Dzięki temu udało mu się oddać napięcie tamtych lat i frustrację wynikającą z braku postępów w śledztwie. W głównych rolach wystąpili Jake Gyllenhaal, Robert Downey Jr. oraz Mark Ruffalo. Gyllenhaal wciela się w Graysmitha – rysownika redakcyjnego, którego zainteresowanie sprawą przeradza się w wyniszczającą obsesję. Czegoś takiego polskie kino jeszcze nie widziało. Reżyser „1670” stworzył nieoczywistą komedię Nowy film Kordiana Kądzieli poruszy tematy dorastania, pierwszej miłości i pasji, która zmienia życie. To historia, która nie tylko bawi, ale również zmusza do refleksji. Poznajcie szczegóły. Czegoś takiego jeszcze nie było. „Zodiak” – recenzja To nie jest film dla miłośników szybkich zwrotów akcji i prostych rozwiązań. „Zodiak” wymaga uwagi i cierpliwości, ale w zamian oferuje niezwykłą głębię psychologiczną. Fincher tworzy atmosferę dusznej niepewności – wciąga widza w labirynt pełen błędnych tropów, sugestii i pytań bez odpowiedzi. To kino, które bardziej analizuje ludzkie reakcje na zło niż samo zło jako takie. Jednym z najmocniejszych elementów filmu jest właśnie brak jednoznacznego finału. Twórcy nie dają widzowi ukojenia – nie wskazują z całą pewnością sprawcy, nie oferują katharsis. Zamiast tego pokazują, jak życie może zostać zdominowane przez chęć rozwiązania sprawy, która prawdopodobnie nigdy nie znajdzie zakończenia. To poruszające, dojrzałe kino, które zostaje w głowie na długo. „Zodiak” – gdzie obejrzeć? Jeśli jeszcze nie miałeś okazji obejrzeć „Zodiaka”, albo chcesz do niego wrócić po latach, możesz znaleźć ten film na najpopularniejszych platformach VOD. Obecnie jest on dostępny w katalogach takich serwisów jak Netflix, Max, Amazon Prime Video czy Canal+. View oEmbed on the source website