„Wypalenie rodzicielskie” to skutek długotrwałego stresu i przeciążenia. Jak je rozpoznać i leczyć?
Rodzicielstwo potrafi być jednocześnie spełnieniem i źródłem skrajnego wyczerpania. Coraz częściej mówi się o wypaleniu rodzicielskim, które nie dotyka „złych” czy „leniwych” rodziców, tylko tych najbardziej zaangażowanych. Świadomość tego zjawiska to pierwszy krok, żeby zacząć realnie o siebie dbać.
Na zdjęciach i w reklamach rodzicielstwo wygląda jak niekończąca się seria czułych scen. W praktyce jest to raczej mieszanka ogromnej miłości, odpowiedzialności i codziennej logistyki, która nie zna pauzy. Pamiętamy pierwsze uśmiechy, pierwsze kroki, wzruszenia na przedszkolnym występie. Rzadziej mówi się o tym, ile kosztuje cała reszta: pobudki w nocy, choroby, prozaiczne obowiązki, napięcia między partnerami. Dla wielu osób bycie mamą czy tatą jest najważniejszym doświadczeniem w życiu. Jednocześnie większość dni nie przypomina rodzinnej pocztówki. To raczej nieustanne ogarnianie: posiłków, leków, przedszkola, szkoły, zajęć dodatkowych, pracy zarobkowej, domowych porządków. Kiedy taki tryb utrzymuje się miesiącami czy latami, a odpoczynek jest luksusem, organizm zaczyna wysyłać mocniejsze sygnały. W pewnym momencie nie mówimy już tylko o zmęczeniu, ale o wypaleniu rodzicielskim. Czym jest wypalenie rodzicielskie? Pojęcie wypalenia w kontekście rodzicielstwa pojawiło się już w latach 80., jednak dopiero ostatnia dekada przyniosła solidne badania nad tym zjawiskiem. Wypalenie rodzicielskie opisuje stan głębokiego, przewlekłego wyczerpania emocjonalnego i fizycznego, który wynika z długotrwałego stresu związanego z opieką nad dziećmi. To moment, w którym codzienna presja przekracza możliwości radzenia sobie. Stres nie jest epizodem, staje się tłem. Ważne jest to, że wypalenie nie dotyka wyłącznie rodziców „w skrajnych sytuacjach”. Często pojawia się właśnie tam, gdzie jest wysoka odpowiedzialność, perfekcjonizm, chęć „zrobienia wszystkiego jak najlepiej”. Jeżeli wymagania wobec siebie i okoliczności są nieustannie wysokie, a zasoby (czas, wsparcie, odpoczynek) niewystarczające, organizm w pewnym momencie mówi „dość”. Jak objawia się „wypalenie rodzicielskie”? Pierwszą warstwą jest zmęczenie, ale nie takie, które mija po weekendzie. To poczucie wyczerpania od samego rana, jeszcze zanim cokolwiek się wydarzy. Samo wyobrażenie dnia z dziećmi potrafi powodować napięcie w ciele i chęć schowania się pod kołdrę. To stan, w którym rodzic budzi się bardziej zmęczony, niż zasypiał. Drugi sygnał to emocjonalne odsuwanie się od dziecka. Z zewnątrz wszystko może wyglądać „w porządku”: dziecko jest odprowadzone do szkoły, ma zrobione kanapki, czyste ubrania, zadbane włosy. W środku jednak rodzic funkcjonuje na trybie „tylko to, co konieczne”. Ma mniej przestrzeni na rozmowę, przytulenie, wspólną zabawę. Zostaje ogarnianie, znika ciekawość i radość bycia razem. To nie jest świadoma decyzja „nie będę się angażować”, raczej sposób psychiki na ratowanie resztek energii. Trzeci element to utrata przyjemności z bycia mamą czy tatą. Czynności związane z dzieckiem zaczynają przypominać listę zadań do odhaczenia. Rodzic ma wrażenie, że działa na autopilocie, a osoba, którą jest przy dziecku, nie do końca zgadza się z jego własnym obrazem siebie. Pojawia się rozczarowanie, żal i poczucie porażki: „chciałam/chciałem być innym rodzicem, a wyszło zupełnie inaczej”. To właśnie ten rozdźwięk bardzo często dokłada swoją cegiełkę do wypalenia. Skala problemu i jego konsekwencje Badania prowadzone w wielu krajach pokazują, że wypalenie rodzicielskie nie jest niszowym zjawiskiem. Dotyka istotnego odsetka rodziców, a w niektórych miejscach – także w Polsce – jego poziom należy do najwyższych. To oznacza, że mówimy nie o pojedynczych historiach, ale o zjawisku społecznym. Długotrwały stres przeciąża ciało. Podniesiony poziom kortyzolu, napięcie mięśni, problemy ze snem, bóle głowy, kołatanie serca to fizyczna strona tego procesu. Z czasem pojawiają się większe ryzyka zdrowotne: nadciśnienie, kłopoty z układem krążenia, osłabiona odporność. Równolegle cierpi psychika: narasta drażliwość, przygnębienie, poczucie osaczenia, czasem myśli typu „chciałabym na chwilę zniknąć”. Wypalenie rodziców nie zatrzymuje się tylko na nich. Odbija się na relacjach partnerskich, bo brak sił i napięcie sprzyjają konfliktom. Dotyka też dzieci: zmęczony dorosły jest bardziej narażony na krzyk, impulsywne reakcje, zaniedbywanie własnych granic i granic dziecka. To nie jest oskarżenie, raczej pokazanie, jak ważne jest przerwanie tego łańcucha na jak najwcześniejszym etapie. Nie możesz wziąć „urlopu od dzieci”, ale możesz inaczej o siebie zadbać Najprościej byłoby powiedzieć: zredukuj stresory. Mniej chorób, mniej korków, mniej bałaganu, więcej snu. Rzeczywistość rodzica rzadko na to pozwala. Dzieci będą chorować, w mieście wciąż będą korki, a zabawki nie zaczną same wracać na swoje miejsca. Warto więc przyjrzeć się temu, na co realnie masz wpływ. Jednym z fundamentów jest tzw. „złota trójka” odporności na stres: sen, ruch i sposób odżywiania. Odpowiednia ilość snu przy małych dzieciach bywa marzeniem, ale już drobne korekty (np. wcześniejsze kładzenie się, drzemka, gdy to możliwe, zamiana się z partnerem w nocnych dyżurach) potrafią zrobić różnicę. Aktywność fizyczna nie musi oznaczać siłowni. To może być szybki spacer z wózkiem, ćwiczenia w domu, zabawa ruchowa z dzieckiem. Chodzi o to, by dać ciału szansę na rozładowanie napięcia i wyrzucenie endorfin. Drugą sferą jest czas dla siebie. Brzmi jak żart, gdy ktoś ma przy nodze dwulatka i listę obowiązków. A jednak nawet kilkanaście minut dziennie robi różnicę, jeśli są naprawdę „twoje”: na książkę, ciszę, muzykę, łyk kawy przy zamkniętym laptopie, kilka spokojnych oddechów. To nie egoizm, to konieczna regeneracja systemu, który ma działać przez kolejne lata. Perfekcyjny rodzic istnieje tylko w internecie Jednym z silniejszych paliw wypalenia jest wewnętrzny przymus, by sprostać wszystkim wyobrażeniom o tym, jak „powinien” wyglądać dobry rodzic. Sprzyjają temu media społecznościowe, pełne starannie wybranych kadrów: idealnie ubrane dzieci, kreatywne zabawy, zdrowe posiłki, wysprzątane pokoje. W zderzeniu z własną kuchnią po śniadaniu czy łazienką po kąpieli łatwo poczuć się gorszą/gorszym. Tymczasem dzieci nie potrzebują wyprasowanych białych koszul, tylko obecnego, w miarę spokojnego dorosłego, który potrafi czasem przyznać się do zmęczenia. Rodzicielstwo nie musi wyglądać jak nieustanny festiwal atrakcji. Są dni, gdy zwykłe „jestem” wystarczy. Odpuszczenie wizji perfekcyjnej matki czy ojca nie jest rezygnacją z troski. Jest zgodą na własną ludzką skalę możliwości. Bywa pomocne małe, symboliczne „święto wewnętrznego dziecka”: zrobienie czegoś dla siebie, co nie ma żadnej funkcji wychowawczej ani organizacyjnej. Film, który lubisz, spotkanie z przyjaciółką, długa kąpiel, głupia gra w telefonie. Nie po to, żeby odhaczyć „czas dla siebie”, ale po to, by przypomnieć sobie, że oprócz roli rodzica wciąż jesteś osobą z własnymi potrzebami. Rola magnezu i wsparcia z zewnątrz Wysokie napięcie i przewlekły stres wpływają na gospodarkę mineralną organizmu. Magnez jest jednym z pierwiastków, które mają znaczenie dla pracy układu nerwowego. Uczestniczy w przewodnictwie nerwowym, wpływa na regulację nastroju, zdolność koncentracji, reakcje na stres. Jego niedobory mogą objawiać się m.in. zmęczeniem, drażliwością, skurczami mięśni. Część zapotrzebowania można pokryć dietą, sięgając częściej po zielone warzywa liściaste, pełnoziarniste zboża, orzechy, pestki, banany czy gorzką czekoladę. W niektórych sytuacjach, zwłaszcza przy dużym obciążeniu, lekarze rodzinny sięgają także po suplementację, dobierając preparaty do konkretnej osoby. Coraz częściej mówi się również o adaptogenach, czyli substancjach pochodzenia roślinnego, które wspierają organizm w przystosowaniu do stresu. Przykładem jest ashwagandha, stosowana w celu poprawy odporności na napięcie i stabilizacji nastroju. To nie jest „magiczne rozwiązanie”, ale dla części osób może być jednym z elementów większej układanki, obok snu, ruchu, diety i wsparcia psychologicznego. Sieć wsparcia: nie wszystko musisz dźwigać samodzielnie Odporność na stres wzrasta, gdy człowiek nie jest z tym stresem sam. W praktyce oznacza to zarówno emocjonalną obecność bliskich, jak i realną pomoc w codzienności. Możliwość zostawienia dzieci u dziadków, sąsiadki, siostry choć na kilka godzin. Podzielenie się obowiązkami z partnerem. Poproszenie przyjaciółki o rozmowę, kiedy czujesz, że za chwilę wybuchniesz. Jeśli w najbliższym otoczeniu trudno o takie wsparcie, można poszukać go w grupach dla rodziców, także online. Wymiana doświadczeń, zobaczenie, że inni przeżywają podobne rzeczy, potrafi obniżyć poziom wstydu i poczucia „jestem jedyna/jedyny, która/który sobie nie radzi”. Czasem sama możliwość powiedzenia na głos: „jest mi trudno” przynosi ulgę. Są też sytuacje, w których warto sięgnąć po pomoc specjalisty. Psycholog czy psychoterapeuta pomoże zobaczyć, co konkretnie cię przeciąża, które strategie radzenia sobie działają przeciwko tobie, jak możesz inaczej rozkładać siły. W kontekście wypalenia rodzicielskiego ważne jest też odróżnienie go od depresji czy zaburzeń lękowych, bo wtedy ścieżka pomocy wygląda inaczej. Nie chodzi o to, żeby „mieć gorzej”, żeby zasłużyć na wsparcie. Wystarczy, że czujesz, że sama czy sam już nie dajesz rady. Rodzicielstwo, które nie spala Wypalenie rodzicielskie nie pojawia się z dnia na dzień. Jest efektem długiego okresu, w którym potrzeby innych stale wygrywały z twoimi. Dobra wiadomość jest taka, że ten proces da się zatrzymać, a czasem odwrócić, jeśli zacznie się traktować swoje zasoby równie poważnie, jak obowiązki wobec dzieci. Nie chodzi o to, by nagle „kochać rodzicielstwo” każdego dnia i o każdej godzinie. Raczej o to, by stworzyć sobie takie warunki, w których miłość do dziecka nie musi stale walczyć z wyczerpaniem. Małe korekty, chwila odpoczynku, odpuszczenie perfekcjonizmu, sięgnięcie po wsparcie, zadbanie o ciało, rzadko są spektakularne, ale potrafią zatrzymać równię pochyłą. Masz prawo być zmęczoną mamą czy zmęczonym tatą. Masz też prawo szukać sposobów, by to zmęczenie nie przerodziło się w wypalenie, które odbiera radość z bycia razem. Z troski o dzieci warto zacząć od troski o siebie.
Najdziwniejszy film o trudach macierzyństwa, o którym być może nigdy nie słyszeliście, ale zdecydowanie powinniście go obejrzeć
„Nocna suka” to ekscentryczny, zbijający z tropu i bardzo pomysłowy film. Właściwie to lepiej za dużo o nim nie wiedzieć, zobaczyć bez żadnego przygotowania i pozwolić się zaskoczyć. Dlatego powinniście to zrobić, nie czytając tego tekstu, bo za dużo zdradza. Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że trudno się powstrzymać od pisania, gdy widziało się coś tak fajnego.
Film „Nocna suka” w reżyserii Marielle Heller jest ekranizacją powieści Rachel Yoder. Książka ukazała się również w Polsce pod tym samym tytułem. Wpisuje się ona w nurt feministycznych komentarzy do służalczej roli kobiet w społeczeństwie patriarchalnym, którą szczególnie wyraźnie widać, gdy urodzą dziecko i ciężar wychowania spada przede wszystkim na ich barki. Często wyłącznie. Niewątpliwie jest to problem, o którym trzeba głośno mówić, ale wcale nie jest powiedziane, że należy to robić całkiem serio. Można do tego podejść inaczej, z fantazją, w sposób, który zaskoczy i zmusi do myślenia. Tak właśnie zrobiła Yoder w swojej powieści, a filmowa adaptacja jej twórczości podążyła tym samym tropem. „Nocna suka” to jeden z najdziwniejszych (ale jakże prawdziwych) filmów o macierzyństwie Główną bohaterką jest tu Matka – w tej roli świetna Amy Adams – niegdyś artystka mieszkająca w mieście i prowadząca intensywne, fascynujące życie. A obecnie „zwykła” kobieta wychowująca syna na nudnych przedmieściach i utrzymywana przez Męża (granego przez Scoota McNairy’ego), którego często nie ma w domu, bo wyjeżdża w delegacje. Matka niewątpliwie kocha swojego syna, zajmuje się nim z miłością i troską, ale coraz trudniej jej udawać, że całkowite poświęcenie się macierzyństwu jest dla niej źródłem szczęścia. Z dnia na dzień jest z nią coraz gorzej. A Mąż nie bardzo pomaga. Nawet jeśli jest w domu. Frustracja matki rośnie i dzieje się coś jeszcze, coś dziwnego. Zaczyna się od tego, że Matce wyostrza się węch i smak. Nabiera też ochoty na surowe mięso. W nocy budzi ją wycie psów i ma wrażenie, jakby ją wzywały. Potem zauważa na swoim ciele zmiany, które sprawiają, że zaczyna podejrzewać, że sama zmienia w psa, a właściwie sukę, bo gdy w nocy Mąż spi zamiast zająć się dzieckiem, Matka w wulgarnych i dosadnych słowach daje mu do zrozumienia, co o tym myśli. Wizje zezwierzęcenia eskalują, a całą sytuację dodatkowo pogarsza spotkanie ze starymi znajomymi ze świata sztuki, które uzmysławia Matce, że nie jest już częścią życia, w jakim wciąż chciałaby uczestniczyć. Czuje, że dłużej tak nie może. Tylko jak sobie z tym poradzić? Co można zrobić? Rozwiązanie okazuje się w zasięgu ręki. „Nocna suka” subiektywnie [recenzja] Kluczem do zrozumienia tego filmu jest pierwsza scena, w której Matka przypadkiem spotyka w sklepie znajomą z dawnego życia i zaczyna jej się żalić, że jest nieszczęśliwa, bo dziecko, chociaż cudowne, uwięziło ją w roli, w której nie czuje się dobrze i w ogóle ma wrażenie, że straciła ostatnie resztki swojej sprawczości, co ją przygnębia i odbiera chęć do życia. A potem okazuje się, że Matka nie powiedziała tego na głos. Tylko pomyślała. Od tego momentu wiadomo, że spora cześć tego, co mówi i czego doświadcza, dzieje się tylko w jej głowie. Chociaż często nie jest aż takie oczywiste, co zachęca do nieustannej czujności i interpretacji. W sumie jednak to, co ma nam do powiedzenia ta historia, jest banalnie proste. Ale po pierwsze, wcale nie oznacza to, że nie jest prawdziwe. A po drugie, sposób, w jaki zostało to zrobione – mieszanie fantasmagorycznych wizji z twardymi realiami macierzyństwa, pokazanymi z prawdziwie czarnym humorem – sprytnie sabotuje tę banalność i sprawia, że ogląda się to z poczuciem przyjemnego zdumienia, bo trudno przewidzieć, co tu się jeszcze może wydarzyć. Na szczęście „Nocna suka” nie jest filmem, który szuka winnych i rzuca oskarżenia. Mąż nie został pokazany jako ten zły. Jest raczej bezradny, zagubiony w tej sytuacji, ponieważ głównym winowajcą jest tu brak komunikacji. Czy gdy Matka odkryje, czego dokładnie chce – od Męża, życia, w ogóle – pogodzi się ze swoją zwierzęcą naturą i sprawy natychmiast zaczną się lepiej układać? Żyli długo i szczęśliwie? Niekoniecznie. Macierzyństwo to masakra, czasem piękna, zawsze wzbogacająca, o ile umie się wyznaczać granice. Gdzie obejrzeć fim „Nocna suka”? Film dostępny jest na serwisie Disney + w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Julia Maffashion Kuczyńska w SPAringu: „Wolę mówić, że pracuję w reklamie”.
Maffashion od 16 lat jest topową polską influencerką. Zaczynała od modowego bloga. Zanim stała się znana w Polsce, doceniono ją za granicą. Co jej dała, a co zabrała praca – opowiada w najnowszym odcinku SPAringu.
Maffashion – ile kosztuje sukces Od dziecka czuła, że jest kreatywna, pasjonowała ją moda i estetyka sesji i kampanii reklamowych. Zaczęła publikować bloga, zanim stało się to modne, i szybko została dostrzeżona. W Polsce jej kariera wybuchła 16 lat temu i od tej pory Maffashion nie schodzi z podium najbardziej rozpoznawalnych i wpływowych gwiazd internetu i show-biznesu. Choć jak sama mówi, nie lubi określenia „influencerka”. „Długo czułam, że muszę się tłumaczyć, że to, co robię, jest pracą” – mówi. Dziś wie, jak poruszać się w świecie show-biznesu, i to ona rozdaje karty, ale początki jej kariery wymagały wielu poświęceń. Nie uniknęła też błędów czy wpadek. O tym wszystkim opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Julia Kuczyńska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl intymnych rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoich gości do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed każdym z nas. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
„Pisali mi, że porzuciłam dziecko”. Amelia Wnęk o byciu 21-letnią mamą, „Top Model” i Dominiku
Amelia Wnęk w pierwszym tak szczerym wywiadzie otworzyła się na temat młodego macierzyństwa, modelingu, programu „Top Model”, związku i hejtu, z którym się zmagała. Tego o niej nie wiecie.
Amelia Wnęk zmagała się z ogromnym hejtem Amelia Wnęk – modelka, influencerka i uczestniczka 12. edycji programu „Top Model” była pierwszą gościnią naszego nowego cyklu Glamour „Z talks”. Od prawie roku spełnia się w roli mamy Aurory. Macierzyństwo było jej największym marzeniem. Po narodzinach córeczki szybko wróciła do pracy — i tak decyzja nie wszystkim się spodobała... Na Amelię wylał się w sieci hejt ze strony obserwujących ją internautów. Teraz szczerze wyznała, co o tym sądzi i jak się wtedy czuła. Na koniec wyjaśniła, że gdy wyjeżdża, córka zostaje pod opieką ojca, który „jest tak samo wartościowym i ważnym rodzicem”. Glamour „Z talks” – rozmowy z gwiazdami generacji Z Amelia Wnęk była pierwszą gościnią nowego cyklu Glamour „Z talks”. Nasza redaktorka Zuzanna Zasada rozmawia ze znanymi gwiazdami pokolenia Z w komfortowej i intymnej atmosferze. Pierwszy odcinek można już obejrzeć na kanale Glamour Polska na YouTube.
Pierwsze tak szczere wyznanie Ewy Chodakowskiej o świadomej bezdzietności i macierzyństwie. Jej słowa chwytają za serce
Ewa Chodakowska zdobyła się na szczere i poruszające wyznanie o tym, dlaczego nie ma dzieci. Odniosła się do krytyki, z którą nieustannie spotyka się w związku ze swoją decyzją. Wcześniej nie mówiła o tym publicznie.
Ewa Chodakowska, jedna z najbardziej znanych trenerek fitness w Polsce, postanowiła opowiedzieć o swoim najtrudniejszym wyborze – decyzji o bezdzietności, którą podjęła wspólnie z mężem, Lefterisem Kavoukisem. W emocjonalnym wyznaniu, które zmieściła na swoim profilu na Instagramie, otwarcie opowiedziała o tym, że jej wybór jest świadomy i skrywa znacznie więcej, niż mogłoby się wydawać. Trenerka fitness odniosła się do krytyki internautów w pierwszym tak szczerym wyznaniu. Ewa Chodakowska pierwszy raz tak szczerze o bezdzietności. Emocjonalne wyznanie trenerki „Zarzucasz matkom lenistwo? To ty jesteś bezdzietna z lenistwa. Wiedz, że nie dorastasz matkom do pięt” – do tych słów pod swoim adresem postanowiła odnieść się Ewa Chodakowska. Trenerka fitness zamieściła na swoim Instagramie poruszający film, w którym wyjaśniła, że jej decyzja o bezdzietności jest świadoma, przemyślana i ugruntowana. Ewa Chodakowska przyznała, że jej wybór, żeby nie mieć dzieci, to jej świadoma droga życiowa. Wynika z głębokiej refleksji, osobistych powodów, własnych przekonań i wartości oraz przeżyć z przeszłości, o których dotychczas nie mówiła publicznie. To pierwsze tak otwarte i osobiste wyznanie Ewy Chodakowskiej na temat jej decyzji o braku potomstwa. „Jako dziecko usłyszałam historię mojej mamy. Moja mama przeszła śmierć kliniczną podczas pierwszej ciąży. Tę ciążę straciła, a jej serce przestało bić na 4,5 minuty. Moja mama bardzo długo dochodziła do siebie. Widziałam, jak spełnia marzenia nas wszystkich, tylko nie swoje. Kiedy pytałam, czego chce, o czym marzy, zawsze odpowiadała: „chcę zrobić coś dla ciebie”. Moja mama nie miała swoich marzeń. Bezwarunkowo kochała nas wszystkich, czwórkę swoich dzieci. Zawsze była cierpliwa, wyrozumiała, pomocna, oddana. Zawsze gotowa, żeby być. Była wszystkim dla nas wszystkich i była bardzo zmęczona, ale nigdy nie narzekała, nigdy nie chorowała, a obiad jadła zawsze na końcu” – wyznała. Ewa Chodakowska odpiera zarzuty. „Dla kobiet-matek 14 lat temu wróciłam do Polski” Ewa Chodakowska stanowczo zaprzeczyła, jakoby zarzucała matkom lenistwo. Przyznaje, że nie rozumie, skąd wzięła się taka narracja, którą internautki i internauci często wiążą z jej wyborem o bezdzietności. „Gdy dzisiaj czytam, że zarzucam matko lenistwo, muszę temu głośno zaprzeczyć. Nie wiem skąd ta narracja. Dla kobiet-matek 14 lat temu wróciłam do Polski, dla takich kobiet jak moja mama. Moim marzeniem było pomóc każdej kobiecie-matce odnaleźć siebie na nowo w obliczu wyzwania i trudu, jakim jest macierzyństwo” – wyznała trenerka.
Trudne, brudne i marudne? Hejtując dzieci, zapominamy, że mali ludzie to też ludzie
Nie wypada dziś źle mówić o innych, chyba że chodzi o dzieci. Że głośne, zakłócają porządek i najlepiej, jakby ich nie było. Hejtując je, zapominamy, że mali ludzie to też ludzie. I że kiedyś wszyscy byliśmy dziećmi.
W tym artykule: „Wszystkie dzieci nasze są”? Adultism, czyli dzieciofobia Zakaz wstępu dla dzieci A gdyby dzieci zaczęły rządzić światem? „Wszystkie dzieci nasze są” W latach 90. Majka Jeżowska śpiewała, że „wszystkie dzieci nasze są”. Dziś brzmi to raczej jak ironiczny tekst z memu. Twoje dziecko – twój problem, matko/ojcze. I radź sobie sama/sam w wielkomiejskiej dżungli, która do jazdy wózkiem dziecięcym jest przystosowana równie świetnie jak asfalt do biegania. Gdzie wciąż ze świecą szukać przewijaków, nie wspominając o miejscach, w których można dyskretnie nakarmić dziecko czy podłączyć się do laktatora. – Tu się je – usłyszała moja znajoma, gdy była w knajpie z maluchem, który domagał się piersi. – No właśnie, pan je i moje dziecko też je – zgasiła zgorszonego gościa. – Nie tylko pani jest z wózkiem – odparł mi oburzony pan, którego poprosiłam w sklepie, by się przesunął. Ja w wózku miałam dziecko, on sześciopak piwa. – Trzeba się było zabezpieczać, toby nie było problemu – burknął. Ale jak to, przez dziewięć miesięcy byłam w stanie „błogosławionym” (cudzysłów zamierzony), by wydać na świat problem? Nie małego obywatela (obywatelkę), który będzie zarabiać na emerytury moich rówieśników, tylko problem, balast, element zakłócający porządek społeczny? Taka niestety narracja pokutuje dziś w Polsce, gdzie obrywa się zarówno „bombelkom”, jak i „madkom”. Tym pierwszym za to, że bezczelnie drą japę, tym drugim – bo wywalają cycki w miejscach publicznych (bezwstydnice), pchają się z tymi swoimi wózkami i wydaje im się, że wszystko im się należy. Listę przewinień można edytować dowolnie. Z drugiej strony statystyki i politycy biją na alarm. Przyrost naturalny w Polsce już od 10 lat jest ujemny, a w 2024 roku liczba urodzeń była najniższa od końca II wojny światowej. O tym, że Polki są egoistyczne i stawiają na karierę, słyszeliśmy wystarczająco dużo od poprzedniej ekipy rządzącej. Nowa władza zmieniła nieco retorykę i obiecała zmiany w polityce prorodzinnej i reprodukcyjnej. W tej pierwszej poszło nieźle (800+, świadczenia wspierające dla rodziców wracających do pracy), w drugiej skończyło się na obietnicach. „Życie nienarodzone” wciąż okazuje się dla rządzących cenniejsze niż to z krwi i kości. Adultism, czyli dzieciofobia Bo Polacy walczą o dzieci jedynie na etapie ich życia płodowego. Tych wchodzących pod nogi, krzyczących wniebogłosy czy zakłócających spokój, ciszę i porządek nie akceptują i najchętniej wymazaliby je z przestrzeni publicznej. Hejt na dzieci ma nawet profesjonalną nazwę: adultism (jak „ageism”, tylko wymierzony w młodych, nie starych). Mamy też swojsko brzmiącą „dzieciofobię”, o której pisze autor książki „Zakaz gry w piłkę. Jak Polacy nienawidzą dzieci” Michał R. Wiśniewski. Jego zdaniem „żyjemy w społeczeństwie zorganizowanym przez dorosłych, które na dzieci patrzy jak na coś, co nie potrafi się komunikować, daje się pokonać w walce, nie płaci podatków i nie zarabia na siebie, tylko śpi, dokucza innym i je: studnia bez dna, jeśli chodzi o pieniądze. Taki większy kot albo pies. Albo nawet nie, bo obecnie zwierzęta często traktowane są lepiej”. Cytując Dorotę Masłowską, „społeczeństwo jest niemiłe” i każdemu można dowalić, dostaje się więc i bezdzietnym, i rodzicom, i samym dzieciom. Tylko że o ile my dorośli możemy się jakoś bronić, te ostatnie są na przegranej pozycji. Dziecko ma nie odzywać się niepytane. Nie przeszkadzać dorosłym w realizacji ich własnych ambicji, nie wybijać ich ze strefy komfortu. W domu, szkole, placówkach ochrony zdrowia dzieci nie są traktowane jak ludzie, ale jak bezwolne pacynki. Bo przecież dzieci i ryby głosu nie mają. Daj babci buzi, jedz i nie dyskutuj. Dlaczego? Bo ja tak mówię. Nie posłuchasz, będzie kara. Taka ładna dzidzia, a tak brzydko się zachowuje. A fe. Zakaz wstępu dla dzieci Nie znam nikogo, kto przyznałby się do stosowania kar cielesnych, ale beka z dzieci to już co innego. Cudzych i własnych. Zapominamy tylko, że małe dziecko jest bezbronne – wobec przemocy, ale i wobec żartu, wyśmiewania czy zawstydzania. Niedotrzymania słowa, zastraszania i manipulacji. Nie zrewanżuje się ciętą ripostą, co najwyżej wybuchnie płaczem (za co jeszcze mu się oberwie, że beksa) albo zamknie się w sobie i będzie dorastać w przekonaniu, że jest niewystarczająco mądre/ładne/grzeczne. Że nie wolno okazywać strachu czy słabości. Że nie warto mówić prawdy. Że świat jest pełen zagrożeń. Że są równi i równiejsi. Że musi radzić sobie samo. Tak jak dorośli – kłamiąc, kombinując, nadużywając słabszych. We Włoszech do późnych godzin nocnych w knajpach siedzą wszystkie pokolenia, od noworodków po seniorów. I nikomu nie przeszkadzają płacz ani dziecięce krzyki. Tymczasem w Polsce przybywa hoteli i knajp, które reklamują się jako miejsca bez dzieci. Bez gwaru jak w ulu, przyklejonych do krzeseł gum do żucia i tłustych odcisków paluszków na lustrach. Niby wszystko fajnie, tylko co dalej? Hotele dla ludzi poniżej 40. roku życia? Zakaz wstępu dla rudych/łysych/ jedzących gluten? Przecież to ładnie opakowana marketingowo dyskryminacja, tyle że chodzi o dzieci, a one się nie sprzeciwią. A gdyby dzieci zaczęły rządzić światem? A gdyby tak to dzieci zaczęły rządzić światem? Moglibyśmy się od nich wiele nauczyć. Zwłaszcza że jako dorośli daliśmy plamę na wielu polach. W filmie Jaśminy Wójcik „Król Maciuś Pierwszy” (zobaczycie go na MDAG w maju) dwie małe bohaterki punktują dorosłych za ich przewinienia: wojny, katastrofę klimatyczną, kłamstwa. Dlatego dzieci tak nas irytują, bo są autentyczne i szczere. Gdy płaczą, cieszą się albo wściekają, to na serio i całymi sobą. I to właśnie prawda jest ich największą siłą. Wystarczy przypomnieć sobie, że wszyscy kiedyś byliśmy dziećmi. I możemy do tego wrócić. Nie tylko w Dzień Dziecka.
Marcelina Zawadzka szczerze o trudnych początkach bycia mamą: „Zaciskałam zęby, a po policzkach płynęły mi łzy bezsilności”
Marcelina Zawadzka pierwsze chwile po porodzie spędziła martwiąc się o zdrowie syna. Teraz mówi o swoich trudnych doświadczeniach. Wpis prezenterki porusza.
W tym artykule: Zmiany w życiu Marceliny Zawadzkiej – zaręczyny, ciąża, macierzyństwo Marcelina Zawadzka szczerze o trudnych początkach bycia mamą Marcelina Zawadzka niedawno urodziła swoje pierwsze dziecko. Chłopiec, któremu wraz z partnerem nadali imię Leonidas przyszedł na świat 9 października. Niestety, dziecko ze względu na problemy zdrowotne musiało pozostać dłużej w szpitalu. Dla świeżo upieczonej mamy był to niezwykle trudny czas. Poznajcie szczegóły. Zmiany w życiu Marceliny Zawadzkiej – zaręczyny, ciąża, macierzyństwo W życiu Marceliny Zawadzkiej ostatnio sporo się dzieje. Tuż po tym, jak poinformowała świat o tym, że jej ukochany Max Gloeckner na wakacjach w Tajlandii podarował jej pierścionek zaręczynowy przekazała, że niebawem zostanie mamą. Podczas ciąży prezenterka dzieliła się swoimi przemyśleniami i emocjami, opisując zarówno trudne, jak i radosne momenty. Nie ukrywała przed swoimi obserwatorami, że radość z nadchodzącego macierzyństwa​ miesza się z niepewnością i obawami przed tym, jak odnajdzie się w nowej roli. Pierwsze dziecko pary, syn Leonidas przyszedł na świat po planowanym terminie porodu, a o jego narodzinach dowiedzieliśmy za pośrednictwem instagramowego profilu Marceliny. Jak się teraz okazało, chłopiec miał pewne problemy zdrowotne, które przysporzyły jego rodzicom zmartwień. W emocjonalnym wpisie prezenterka ujawniła, co się stało i jak obecnie wygląda ich nowa rzeczywistość. Marcelina Zawadzka zaręczyła się. Miejsce, w którym oświadczył się jej partner robi wrażenie Marcelina Zawadzka właśnie przekazała swoim fankom i fanom radosną nowinę. Prezenterka zaręczyła się ze swoim partnerem – Maxem Gloecknerem. Moment był naprawdę romantyczny. Zobaczcie, jak wyglądały te oświadczyny. Marcelina Zawadzka szczerze o trudnych początkach bycia mamą Marcelina Zawadzka opowiedziała o pierwszych wyzwaniach związanych z byciem mamą. Ujawniła, że choć teoretycznie była w pełni gotowa do tego, by karmić syna piersią, to uniemożliwiły jej to niespodziewane komplikacje: Karmienie piersią mimo tego, że naturalne, wcale tak naturalnie do mnie nie przyszło. U nas życie napisało scenariusz, trudniejszy niż zakładałam i nasz synek musiał już na początku swojej drogi przyjmować leki. Tym bardziej zależało mi, by od początku dać mu możliwie najwięcej mojego mleka, żeby naturalne przeciwciała wspierały jego zdrowienie. I mimo moich najszczerszych chęci wcale nie było to łatwe – napisała. Prezenterka przyznała, że potrzebna była pomoc specjalistów, bez której by sobie po prostu nie poradziła. I to także dzięki niej dziś może podzilić się rodzinnym kadrem: [...] Tak, wiem, że wyglądamy uroczo. Wiem, że widzicie tu błogość i odpoczynek. Ale doszłam do tego po wielu, nie ukrywamy, bolesnych próbach. Dziś moje karmienie daje mi uśmiech na twarzy, ale zanim to nastąpiło, zaciskałam zęby, a po policzkach płynęły mi łzy bezsilności i determinacji – podkreśliła. Trzymamy kciuki za nową rodzinę i mamy nadzieję, że będzie już tylko lepiej!
Lara Gessler w niezwykle szczerej rozmowie o macierzyństwie, relacji ze swoim ciałem i modelingu: „Po ciąży bardzo zmieniłam się jako kobieta”
Przy okazji sesji zdjęciowej do wrześniowego GLAMOUR, porozmawiałyśmy z Lara Gessler o macierzyństwie, relacji z ciałem i nowym rozdziale w jej życiu, czyli modelingu. Zobacz szczery i inspirujący wywiad wideo.
W tym artykule: Lara Gessler w szczerej rozmowie o macierzyństwie, relacji ze swoim ciałem i modelingu Lara Gessler na okładce wrześniowego numeru GLAMOUR Lara Gessler została gwiazdą okładki wrześniowego numeru GLAMOUR. Podczas sesji zdjęciowej restauratorka, a od niedawna także modelka opowiedziała nam o nowych wyzwaniach w swoim życiu, o relacji z ciałem, która zmieniła się po narodzinach jej dzieci, a także o swojej rodzinie. Jak sama przyznała, macierzyństwo definiuje ją w pewnym stopniu. Bliscy są dla niej priorytetem. Natomiast wychowanie córki i syna to dla niej ogromna przyjemność, a zarazem wyzwanie. Lara Gessler w szczerej rozmowie o macierzyństwie, relacji ze swoim ciałem i modelingu Dlaczego została profesjonalną modelką właśnie teraz? I co ma z tym wspólnego relacja z jej ciałem oraz ciąża? Co jest najpiękniejszego w macierzyństwie, a co uważa za najtrudniejsze i najbardziej wymagające? Właśnie o tym (i nie tylko o tym) porozmawiałyśmy z Larą Gessler na planie sesji okładkowej do najnowszego wydania naszego magazynu. Po ciąży bardzo zmieniłam się jako kobieta – przyznała Lara Gessler w wywiadzie dla GLAMOUR. – Bardzo doceniłam moje ciało, pokochałam je na nowo. Zobaczyłam, że ono mogło dać mi dzieci. W związku z tym, że skończy niebawem 35 lat, Lara Gessler ujawniła, jak będzie świętować urodziny, jak również czy ta liczba i ten wiek mają dla niej jakiekolwiek znaczenie. Czy jest zodiakarą? Sprawdźcie. Cała rozmowa jest dostępna na Glamour.pl (na górze strony), a także na kanale Glamour Polska na YouTube. Lara Gessler opowiedziała o relacji z mamą: „Mówiła, że będę idealną żoną dyplomaty” W najnowszym wywiadzie dla GLAMOUR, Lara Gessler otworzyła się na temat relacji z mamą. Restauratorka i modelka wyznała, jak traktowała ją Magda Gessler, gdy dorastała. Lara Gessler na okładce wrześniowego numeru GLAMOUR Wrześniowy numer GLAMOUR z Larą Gessler w roli głównej jest dostępny w sprzedaży od 20 sierpnia 2024. To wydanie (pełne treści o najświeższych trendach i nie tylko) znajdziecie stacjonarnie, jak również online – na kultowy.pl.
Lara Gessler szczerze o macierzyństwie i życiu rodzinnym: „Chciałabym, by moje dzieci żyły w bezpiecznym świecie, w którym nie czują się oceniane”
Lara Gessler nie ukrywa, że rodzina jest dla niej priorytetem. Gwiazda udzieliła wywiadu redaktorce naczelnej GLAMOUR, Katarzynie Dąbrowskiej, w którym otworzyła się na tematy związane z macierzyństwem i wychowaniem dzieci.
W tym artykule: Lara Gessler o macierzyństwie, dzieciach, rodzinie i... strachu Lara Gessler gwiazdą wrześniowego numeru GLAMOUR Gwiazdą okładki wrześniowego numeru GLAMOUR została Lara Gessler. Restauratorka i modelka nie tylko wzięła udział w sesji zdjęciowej, ale również udzieliła niezwykle szczerego wywiadu, w którym opowiedziała m.in. o macierzyństwie i życiu rodzinnym, a także o towarzyszących temu obawach. Poniżej prezentujemy fragment tej poruszającej rozmowy. Słowa gwiazdy naprawdę inspirują. Lara Gessler o macierzyństwie, dzieciach, rodzinie i... strachu Redaktorka naczelna GLAMOUR Katarzyna Dąbrowska: W stosunku do swoich dzieci, podobnie jak Twoi rodzice wobec Ciebie, też nie masz oczekiwań? Lara Gessler: Mój tata zawsze mi powtarzał, że najważniejsze, bym była szczęśliwa, i w tym na pewno się z nim zgadzam, jeśli chodzi o moje dzieci. A innych planów co do nich raczej nie mam. Dla mnie najważniejsze jest to, żebyśmy mieli dla siebie czas – jako rodzina i każdy z każdym, jeden na jeden. Uważam, że to jest ten element, którego w moim dzieciństwie zabrakło. Uważności i czasu. Których jeszcze doświadczeń ze swojego życia chciałabyś im oszczędzić, a co chciałabyś, by przeżyły podobnie do Ciebie? Chciałabym, by podobnie jak ja miały czas na eksperymentowanie. Chciałabym, żeby mogły zmieniać zdanie i żeby się czuły z tymi zmianami komfortowo. Chciałabym, żeby nie musiały być tak samodzielne jak ja i żeby nie musiały udawać samodzielności. Zrobię wszystko, by moje dzieci czuły, że mogą się do nas zwrócić z każdą rzeczą, i żeby wiedziały, że nas to obchodzi. Żeby czuły wsparcie i akceptację. Na pewno chciałabym, by miały taką zachłanność na życie, jaką mamy ja, moja mama i mój brat. Lara Gessler opowiedziała o relacji z mamą: „Mówiła, że będę idealną żoną dyplomaty” W najnowszym wywiadzie dla GLAMOUR, Lara Gessler otworzyła się na temat relacji z mamą. Restauratorka i modelka wyznała, jak traktowała ją Magda Gessler, gdy dorastała. Co uważasz za największą wartość w posiadaniu rodziny? To, że razem tworzymy nasz wspólny świat od A do Z. Kreujemy wspomnienia, tworzymy naszym dzieciom kapitał na życie. Pokazujemy, jak ono smakuje, uczymy, czym są relacje. A jak mówisz: mój dom, to co widzisz? Naszą czwórkę! I od razu widzę wyspę w kuchni i siebie smażącą naleśniki. Odkąd mam dzieci, to tak układam swój czas, by jak najwięcej z nimi być. Bardzo chcę, by czuły, że są w naszym domu ważne. A jest coś, czego się boisz? Tylko braku zdrowia. I nigdy nie chciałabym być odcięta od rodziny. Można przestać być aktywistką? Nie, na pewno nie. A w moim wypadku dochodzi jeszcze to, że jestem beznadziejną idealistką. Chciałabym, by moje dzieci żyły w bezpiecznym świecie, w którym nie czują się oceniane. Od 14. roku życia angażowałam się w ruchy aktywistyczne – prozwierzęce, antywojenne. Pamiętam, jak pierwszy raz przeczytałam „Dezyderatę” (poemat Maxa Ehrmanna – przyp. red.). Miałam łzy w oczach, bo czułam, że ktoś spisał wszystko to, co myślę. I nadal jest dla mnie ważna. Jak się zastanawiam, czy na pewno w moim życiu wszystko jest OK, to sobie czytam „Dezyderatę”. To najlepszy kompas, jak żyć. Nie potrzebuję żadnych poradników i coachingów. Lara Gessler gwiazdą wrześniowego numeru GLAMOUR Cały wywiad z Larą Gessler, spektakularną sesję zdjęciową, a także wiele innych interesujących treści znajdziecie we wrześniowym wydaniu GLAMOUR. Najnowszy numer magazynu jest dostępny stacjonarnie oraz online (szukajcie na kultowy.pl) od 20 sierpnia 2024. Sprawdźcie. Naprawdę warto.
Adrianna Sułek-Schubert na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu wystartowała pół roku po porodzie, ale nie lubi być nazywana „mamuśką”
„To był najtrudniejszy okres mojego życia i gdybym miała zrobić to drugi raz, na pewno bym tego nie zrobiła. Oczywiście chodzi o powrót w pół roku, a nie urodzenie syna” – w jednym z wywiadów wyznała Adrianna Sułek-Schubert, która 6 miesięcy po porodzie zajęła 12. miejsce w siedmioboju na Olimpiadzie w Paryżu.
W tym artykule: Adrianna Sułek-Schubert: Nie mów do niej „mamuśka” Adrianna Sułek-Schubert o przygotowaniach do Olimpiady: Mama na 100%, lekkoatletka na 101 Kiedy będziemy mamami, chciałybyśmy być jak ona! Adrianna Sułek-Schubert udowodniła, że w kobietach tkwi ogromna moc. Swojego syna, Leona, urodziła 8 lutego tego roku. Minęło zaledwie pół roku, a już była w Paryżu. Podczas trwających właśnie Igrzysk Olimpijskich zajęła 12. miejsce w siedmioboju. „To był najtrudniejszy okres mojego życia” – o przygotowaniach do Igrzysk wyznała w jednym z wywiadów (z Natalią Żaczek dla Onetu). Zdradziła też, że nie lubi, gdy na starcie jest nazywana „mamuśką”. Adrianna Sułek-Schubert: Nie mów do niej „mamuśka” Trudno odmówić jej ambicji. Bo choć na Olimpiadzie walczyła dzielnie, nie jest z siebie do końca zadowolona. I chyba nie chciałaby, byśmy napisali, że była świetna, zwłaszcza, biorąc pod uwagę to, że niedawno urodziła. Żadnej taryfy ulgowej i już. Nie chce być postrzegana przez pryzmat tego, że jest mamą. Nienawidzę określenia «mommy» na starcie. Na starcie to jestem lekkoatletką, która chce wygrywać (...) – powiedziała. I dodała, że dokładnie to mówi rywalkom, które podchodzą do niej i mówią, że jest niesamowita. Ale docenia ogromne wsparcie, jakie od nich dostała. Żartuje jednak, że chcielibyśmy zobaczyć ich miny, jak przebiegła płotki, weszła do restroomu, a one zobaczyły te 13.30. „Wtedy to było takie: Ok, naprawdę wróciłaś” powiedziała. Adrianna Sułek-Schubert o przygotowaniach do Olimpiady: Mama na 100%, lekkoatletka na 101 Powrót do formy po porodzie (jak możecie się domyślać) to najłatwiejszych nie należał. „Był dużo trudniejszy niż po jakiejkolwiek kontuzji (...). Pierwszy miesiąc to była walka, żeby chodzić. Bardzo często płakałam i potrzebowałam pomocy w najprostszych czynnościach” – zdradziła (w rozmowie z Filipem Zielińskim). Na trening zostały jej praktycznie 4-4,5 miesiąca. Prawie cały czas spędzała na bieżni, choć było to skomplikowane. Chciała być mamą na 100%, więc często dzwoniła do syna albo przyjeżdżała do domu, by po chwili znów ruszać na trening. I dodała, że wszystko kosztem snu, ale chciała „być mamą na 100 proc., a lekkoatletką na 100 bądź 101 proc.”. Dziś wolałaby nie pamiętać tego okresu. Wolałaby przez te 6 miesięcy cieszyć się z bycia mamą noworodka niż walczyć o każdą tysięczną na każdym treningu i o każdy kawałek buraka, kukurydzy czy ciecierzycy na talerzu. I wcale jej się nie dziwimy, choć w głębi duszy czujemy, że chyba tak miało być. W końcu Adrianie Sułek-Schubert nie można odmówić determinacji. „Wiem, że jako mama mogę więcej” – mówi i już szykuje się do kolejnej rywalizacji.
„Coraz częściej dociera do mnie, że za rok skończę 30 lat. Szczególnie dociera do mnie ten biologiczny aspekt mojego wieku, bo chciałabym zostać mamą” – wyznaje Ofelia
Ofelia, wokalistka i autorka tekstów, otwarcie przyznaje, że jednym z jej życiowych marzeń jest macierzyństwo. Za rok kończy trzydzieści lat i zastanawia się, czy to odpowiedni moment.
W tym artykule: Ofelia – marzenia o macierzyństwie Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Ofelia – marzenia o macierzyństwie Ofelia, czyli Iga Krefft, z sukcesem realizuje swoje muzyczne marzenia. Za chwilę wydaje swoją trzecią płytę, a dwa single ją promujące są już hitami. Ofelia pracuje zawodowo od 11. roku życia. Musiała szybko dojrzeć, nie miała czasu na pogłębione relacje z rówieśnikami, szybko się usamodzielniła. Długo pracowała nad sobą, by poukładać życie, szczególnie to prywatne. Ostatnio uświadomiłam sobie, że za rok skończę 30 lat i to było jak uderzenie – mówi Ofelia. I przyznaje, że chodzi głównie o to, do spełnienia zostało jej marzenie o byciu mamą. Zdaję sobie sprawę, że wiek ma znaczenie – dodała. Więcej o swoich obawach i planach Ofelia opowiedziała w najnowszym odcinku SPAringu. View Ediplayer on the source website „Strach to największa zmora mojego życia. Najbardziej obezwładniający jest lęk przed odrzuceniem” – wyznaje Ofelia, wokalistka i gościni trzeciego odcinka SPAringu Ofelia, czyli Iga Krefft, za chwilę wydaje swoją trzecią płytę. Za poprzednią zdobyła m.in. statuetkę Kobieta Roku Glamour w kategorii Popkultura. Ofelia pracuje w show-biznesie od 11. roku życia. Grała w serialach i filmach, ale od zawsze jej pasją i marzeniem była muzyka. Teraz oddaje się tylko jej. Z wielkimi sukcesami. Single „Czas” i „Nigdy nie zakocham się” zapowiadające jej trzecią płytę już są hitami. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Ofelia jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Urlop macierzyński to nie urlop – trwa zbieranie podpisów pod petycją na rzecz zmiany stereotypów i wsparcia młodych rodziców
W Polsce wciąż żywy jest stereotyp, zgodnie z którym opieka nad małym dzieckiem i jednoczesne zajmowanie się domem to naturalna, niewymagająca szczególnego wysiłku rola kobiety, a nie ciężka praca wymagająca uznania i wsparcia. Według dostępnych danych kobiety w Polsce poświęcają niemal dwukrotnie więcej czasu bezpłatnej pracy opiekuńczej i domowej niż mężczyźni. Trwa zbieranie podpisów pod petycją do rządu w sprawie zmiany wspierającego szkodliwe przekonania określenia „urlop macierzyński / rodzicielski / ojcowski” na „przerwa macierzyńska / rodzicielska / ojcowska”.
W tym artykule: Petycja o zmianę sformułowania „urlop macierzyński” Opieka nad dzieckiem to nie wypoczynek Petycja o zmianę sformułowania „urlop macierzyński” Zwiększenie świadomości społecznej na temat rzeczywistej wartości pracy podczas przerw macierzyńskich i rodzicielskich może prowadzić do większego wsparcia ze strony społeczeństwa i instytucji publicznych, co przekłada się m.in. na poprawę zdrowia psychicznego i fizycznego rodziców. Z kolei edukacja pracodawców w tym względzie może pomóc w zwalczaniu stereotypów, które mogą być powodem dyskryminacji kobiet i mężczyzn korzystających z tej przerwy, a także prowadzić do wdrażania w firmach bardziej przyjaznych polityk rodzinnych i lepszego wsparcia dla pracowników – rodziców. Wszystko zaczęło się od zabawnego testimonialu na Instagramie dotyczącego wyrzucenia ze słownika słowa „urlop” w kontekście macierzyńskiego oraz stwierdzenia „siedzi w domu, czyli nic nie robi". Odzew był niebywały. Zdecydowaliśmy się zająć tematem poważnie. W ciągu trzech dni powstała petycja, zaczęliśmy badania z Socjolożkami.pl i przygotowaliśmy koncept kampanii społecznej – mówi Olga Kozierowska, prezeska Sukcesu Pisanego Szminką i pomysłodawczyni akcji. Akcję wsparła również Fundacja Share The Care z postulatem zmiany nazwy „zasiłku macierzyńskiego” na „zasiłek rodzicielski”. Obecne nazewnictwo sugeruje, że jest to świadczenie przeznaczone tylko dla kobiet, co nie jest prawdą. Opieka nad dzieckiem to nie wypoczynek Od kilku lat Polska mierzy się z kryzysem demograficznym – według danych GUS liczba urodzeń jest obecnie najniższa od czasów II wojny światowej. Jednym z czynników, które nie pomagają w zachęcaniu Polaków do rodzicielstwa, są zapewne trudności, jakich doświadczają kobiety chcące łączyć macierzyństwo z aktywnością zawodową. Pewne zmiany w tym względzie przyniosły ostatnie lata, m.in. dzięki dyrektywie work-life balance wprowadzonej pod koniec kwietnia 2023 r. Ojcowie zyskali dwutygodniowy urlop ojcowski i niezależne prawo do urlopu rodzicielskiego oraz dodatkowe dziewięć tygodni nietransferowalnego urlopu rodzicielskiego, aby wesprzeć kobiety w powrocie na rynek pracy. Jednocześnie w Polsce cały czas funkcjonuje schemat, według którego ojcowie dzieci w małym stopniu angażują się w opiekę nad nimi, skupiając swoją uwagę na pracy zawodowej. Według danych Banku Światowego polskie kobiety poświęcają bezpłatnej pracy domowej i opiekuńczej średnio 1,8 razy więcej czasu niż mężczyźni. Ogromna część tej pracy jest związana właśnie z macierzyństwem. Opieka nad dzieckiem, szczególnie w początkowym okresie jego życia, wymaga nieustannej uwagi oraz zdolności radzenia sobie ze stresem, często wiąże się z brakiem snu. Jednocześnie nie znikają przecież codzienne obowiązki związane z prowadzeniem domu, jak sprzątanie, pranie czy gotowanie. Dla wielu osób zupełnie naturalne jest założenie, że, skoro kobieta przebywa w domu, opiekując się dzieckiem, powinna również w całości zająć się gospodarstwem domowym. Przez dużą część społeczeństwa, często nawet przez rodzinę i bliskich, jest to postrzegane jako naturalna rola kobiety, a nie jako ciężka praca wymagająca uznania i wsparcia. Petycję można przeczytać i podpisać TUTAJ. Materiał promocyjny marki Sukces pisany szminką.
Marianna Gierszewska, Lara Gessler, Ola Domańska i Olga Kalicka w poruszającym spocie. „Tą kampanią będziemy skakać z wysokiej skarpy do wody”
Marianna Gierszewska ruszyła właśnie z akcją #pamiętnikpoczątku. Jak wyjaśnia, celem kampanii, którą od dzisiaj możemy śledzić na jej Instagramie, jest poszerzenie świadomości na temat wpływu czasu prenatalnego, okołoporodowego i wczesnodziecięcego na życie dorosłe. „Chodzi o otwieranie oczu i serc, rozbudzanie auto-ciekawości i autorefleksji, zrozumienie siebie i swoich dzieci. I w końcu chodzi o prawdę. Zawsze chodzi o prawdę” – mówi aktorka i coach w rozmowie z Glamour.
W tym artykule: Marianna Gierszewska ruszyła z akcją #pamiętnikpoczątku Marianna Gierszewska mówi o swoich doświadczeniach Znane polskie aktorki w kampanii #początekwszystkiego Marianna Gierszewska od lat zajmuje się wspieraniem ludzi i rozwojem osobistym. Jej działalność w tym obszarze możemy śledzić m.in. w mediach społecznościowych, gdzie zamieszcza materiały edukacyjne i szkoleniowe dla osób, które chcą pracować nad sobą i swoim ciałem. Teraz – aktorka, coach, działaczka społeczna, aktywistka, pisarka – postanowiła poruszyć temat, który w Polsce nadal jest tabu i niewiele kobiet potrafi mówić o nim głośno. Marianna Gierszewska ruszyła z akcją #pamiętnikpoczątku Gierszewska wymyśliła i zorganizowała akcję pod hasztahiem #pamiętnikpoczątku, która ruszyła dokładnie dzisiaj, 17 kwietnia. W rozmowie z nami wyjaśnia, że chciała poszerzyć wiedzę i świadomość społeczeństwa na temat wpływu, jaki ma na nasze dorosłe życie czas prenatalny, okołoporodowy i wczesnodziecięcy. Aktorka przyznaje, że wybór tej tematyki, był dla niej czymś naturalnym, ponieważ jest on bliski jej sercu i doświadczeniom. Niebawem na rynku pojawi się jej najnowsza książka „Początek wszystkiego. Jak to, czego doświadczamy przed narodzinami i w ich trakcie, wpływa na nasze dorosłe życie”, która w oczywisty sposób nawiązuje do akcji. Książka traktuje właśnie o tych najwcześniejszych, przedwerbalnych momentach, ale i o samych przeżyciach okołoporodowych, a nawet i połączeniu wczesnego dzieciństwa z aktualnymi problemami, chorobami, czy trudami w życiu. Każdy z nas urodził się jakoś. Każdy z nas miał jakieś dzieciństwo - mówi Gierszewska w rozmowie z Glamour. Celem akcji #pamiętnikpoczątku jest rozpoczęcie nie tyle dyskusji, ale rozmowy, o naszych doświadczeniach. Gierszewska zachęca do mówienia o tym, co trudne, nierzadko ukryte, schowane lub zduszone. Właśnie dlatego, wraz z moją platformą rozwojową „Okolice Ciała”, stworzyliśmy bezpieczną, anonimową przestrzeń do podzielenia się jedną z dwóch historii: własnego dzieciństwa (ja, dziecko mojej mamy) lub własnego macierzyństwa (ja, mama mojego dziecka) – podkreśla w rozmowie z Glamour. Opisane doświadczenia nie znikną w przestrzeni. Kilkanaście spisanych anonimowo świadectw, zostanie umieszonych, jako dodatkowy rozdział w kolejnym dodruku książki. W ten sposób jedna lektura zmieści w sobie głosy wielu. To mój sposób na wsparcie zmiany w kontekście świadomości rodziców. To mój sposób na wsparcie kobiet i par. To mój sposób na oświetlenie tematów ważnych. Bo początki mają znaczenie... Marianna Gierszewska mówi o swoich doświadczeniach Gierszewska wyjaśnia, że fundamenty pod tę akcję opisała w swojej książce „Początek wszystkiego”. Zawiera ona nie tylko badania i naukowe przykłady, czy wywiady, ale również, a może przede wszystkim, jej historię. To, o czym piszę musi być mi bliskie, inaczej zostaje jedynie zlepkiem ważnych teorii. W książce opisuję więc swoje początki, o których opowiadała mi mama. Na kartkach papieru zostawiłam również opis mojego własnego macierzyństwa i drogi porodowej naszego syna, Ignacego. Moja historia nie jest jedyna, w końcu każdy z nas jakąś ma. Moja opowieść – w to wierzę – zachęci innych do zatrzymania się przy swojej przeszłości i własnym starcie. Znane polskie aktorki w kampanii #początekwszystkiego W mediach społecznościowych aktorki pojawił się dzisiaj spot rozpoczynający kampanię, w którym udział wzięło aż 12 bohaterek, w tym znane polskie nazwiska – Lara Gessler, Aleksandra Domańska i Olga Kalicka. Każda z nich zdobyła się na odwagę i przedstawiła swoją historię oraz doświadczenia. To kobiety po stratach, trudnych porodach, bez dzieci, z doświadczeniem dobrego i trudnego macierzyństwa. To kobiety, które były córkami matek nieobecnych, kochających ale zapracowanych, starających się ale schorowanych, czy matek zupełnie milczących. To kobiety, które kochały czas ciąży, które bały się porodu, czy których małżeństwo się sypało, gdy dziecko przychodziło na świat. To kobiety zdeterminowane do odkrycia swojej mocy i prawdy, ale i kobiety niezwykle odważne. Kobiety, chcące się podzielić tą odwagą z innymi. Ich historie, to nasze historie. To historie nas samych, a dalej naszych mam, cioć, przyjaciółek i sąsiadek. Te kobiety, to my – podkreśla Gierszewska. I dodaje, że gdy zastanawiała się, kogo zaprosić do nagrania, postawiła na intuicję. Wiedziała, że nie chce nikogo na siłę przekonywać, dlatego dała jasny komunikat, że czeka z otwartym sercem, ale jest ostatnia do namawiania i nakłaniania. Każda kobieta, do której się zwróciła, odpowiedziała „tak”. Tym spotem i tą kampanią będziemy skakać z wysokiej skarpy do wody. Do tego potrzeba odwagi. To, co mogę obiecać, to to, że będę trzymała za rękę was wszystkie przez cały czas. To czego nie mogę zrobić za Was, to zdecydować, czy chcecie skoczyć.
Czułam, że dziecko przyjaciółki zniszczyło naszą relację. Prawda okazała się bardziej... bolesna
O przyjaciołach często mówi się, że są jak rodzina, którą wybieramy sami. To piękna koncepcja, która zdecydowanie jest prawdziwa. I jak to w rodzinie bywa, zdarzają się również wzloty i upadki. Różnica jest jednak zasadnicza, bo sami decydujemy, czy będzie ona nadal istniała. Dzietne i bezdzietne kobiety są postawione przed testem, który przebiega zupełnie nieprzewidywalnie. Przekonałam się o tym sama.
W tym artykule: Przyjaźnie z beztroskich lat młodości Bezdzietno-dzietna nieprzewidywalna układanka Wiele osób uważa, że relacje, które zawarliśmy na wczesnym etapie życia, np. w liceum czy na studiach, są trwalsze. W końcu łączą nas wspólne wspomnienia z zupełnie beztroskiego okresu. Później przychodzi dorosłość i weryfikuje nasze znajomości. Spotykamy się na drinka, wychodzimy na miasto, umawiamy się na wieczorne oglądanie filmu – to wciąż dosyć bezproblemowy, świetny wspólny rytuał, podczas którego można pożalić się na pracę, czy obgadać perypetie związkowe. Gdy na horyzoncie pojawia się perspektywa ślubu, traktujemy ją, jako radosne wydarzenie. W przypadku kobiecej przyjaźni, którą chcę opisać, wybieranie sukienek, kwiatów i winietek nabiera przedziwnego doniosłego charakteru. I do tej pory wszystko idzie w miarę gładko. Aż do momentu, gdy u jednej ze stron pojawia się ONO, prawdziwy game changer – czyli dziecko. Przyjaźń dzietnej i bezdzietnej wkracza na wyboistą ścieżkę i ma zupełnie nieprzewidywalny scenariusz. Zostań swoją przyjaciółką! Te rzeczy dzieją się, gdy jesteś w dobrej relacji z samą sobą Podniesione poczucie własnej wartości, wiara we własne siły i moc do działania. Lepszy nastrój, pozytywne nastawienie do świata. Lepsze relacje z innymi ludźmi. To tylko niektóre pozytywne skutki pracy nad tym, by się ze sobą zaprzyjaźnić, zrozumieć siebie, wsłuchać w swoje potrzeby i na nie odpowiedzieć. Przyjaźnie z beztroskich lat młodości Jestem wielką fanką serialu „Seks w wielkim mieście”, natomiast zupełną antyfanką „Just like that”. W SATC pojawił się wątek próby przyjaźni. Miranda zaszła w ciąże, podczas gdy jej dwie przyjaciółki zupełnie tego nie planowały, a dzieci wręcz unikały. Wtedy szczerze współczułam Mirandzie, samodzielnej mamie, która nie mogła liczyć na zrozumienie. Carrie wciąż oczekiwała od niej wysłuchiwania kolejnych zawirowań z kolejnym toksykiem w jej życiu. Gdy Miranda w końcu rzuciła słuchawką, pomyślałam: Brawo, tak właśnie powinno się spławiać egocentryczne kumpele. Kilka lat później, to ja zostałam postawiona w takiej sytuacji: bezdzietno-dzietna przyjaźń. Wiadomość o ciąży przyjaciółki przyjęłam z radością. Nasz 10-letni staż przyzwyczaił mnie do statusu: niezniszczalne. Byłam zaangażowana, wspierająca i gotowa na rolę cioci. Z czasem jednak, coraz bardziej okazywało się, że nasze wartości i priorytety, to nie jest jakieś tam niezrozumienie i chwilowo trudniejszy okres. Ją naturalnie ciągnęło do koleżanek mających dzieci, a tym bardziej ciężarnych. Ja próbowałam forsować rozmowę o swoich problemach, a gdy tylko je wypowiedziałam, czułam się wręcz dziecinna. Bo czymże one są, w kontekście narodzin nowego życia? Niewidzialna, ale odczuwalna ściana rosła. Tak, jak i mój bunt. Potem czekał mnie jeszcze większy zimny prysznic. Armagedon zdjęć był jeszcze do przyjęcia, ale brak czasu na spotkania, ze względu na nieprzewidywalny tryb życia niemowlaka, krok po kroku tworzył dystans. Ciągle jednak myślałam, że przetrwamy i to. Bezwzględnym „zerwaniem” było półgodzinne czekanie pod jej blokiem, ponieważ przez usypianie dziecka zapomniała, że się umówiłyśmy. Nie słyszała telefonu, a jedyne, co miałam wtedy w głowie to: masz zaawansowane odpieluszkowe zapalenie mózgu i przestałaś mnie szanować! Koniec. I rzeczywiście się skończyło. Było poczucie straty, a nawet żałoba. Maksymalne wkurzenie i tęsknota. Miesiące mijały, ale żadna z nas ręki już nie wyciągnęła. Dzisiaj minęły już 4 lata i wciąż czasami zastanawiam się, czy może jednak zawiniłam. Czy może wzorem Carrie Bradshaw, powinnam przeczekać i walczyć, czy może okazałam brak empatii? 6 oznak, że twój przyjaciel/przyjaciółka cię wykorzystuje. Są jak red flagi w związku Masz wrażenie, że twój przyjaciel/przyjaciółka cię wykorzystuje? Być może właśnie tak jest, tylko brakuje ci odwagi, by naprawdę chcieć to dostrzec... Bezdzietno-dzietna nieprzewidywalna układanka Z całej tej sytuacji wyszłam z przekonaniem, że przyjaźń bezdzietnej z dzietną jest trudna. A od przyjaźni oczekuję zupełnie czego innego, niż poczucie niezrozumienia. Los jednak postanowił sobie ze mnie zakpić. W nowym miejscu pracy, tuż po trzydziestce, poznałam dziewczynę, z którą z miejsca dogadałyśmy się. Pewien wspólny flow, to klej i siła napędowa relacji, nawet przy różnicy poglądów. A spędzając 8 godzin w biurze, można omówić spory kawałek życia. Jednak, gdy tylko usłyszałam, że stara się o dziecko, już przewidziałam scenariusz: Okej, nie przyzwyczajaj się do niej, za chwilę zniknie za pieluszkowym horyzontem. Ku mojemu zaskoczeniu, nawet gdy urodziła dziecko, a ja zmieniłam miejsce pracy, relacja z koleżeńskiej przerodziła się w przyjaźń. Ona potrzebowała oderwania się od domowych pieleszy i rzeczywiście interesowało ją moje życie, a ja szczerze polubiłam jej dzieci i pasuje mi rola cioci. Cała moja teoria pod tytułem: „Dziecko niszczy przyjaźń” okazała się bzdurą. Nie niszczy, ale zmienia. Często diametralnie. Wymaga otwartości, wyrozumiałości, ale i cierpliwości. Obopólnej chęci, ale i odpuszczania. Jeśli bezdzietna i dzietna przejdą ten test przyjaźni, to te dwa światy mogą świetnie się uzupełniać. Jeśli nie, to trzeba uśmiechnąć się do przeszłości i zamknąć ten rozdział. Bywa boleśnie, ale i uwalniająco.
Chrissy Teigen pokazała brzuch po 4 ciążach. Ani trochę nie przejmuje się wiszącą skórą, a internautki oszalały na punkcie tego zdjęcia
Chrissy Teigen udostępniła w piątek kilka zdjęć z wakacji w Tajlandii. Jedno z nich wywołało prawdziwą lawinę komentarzy. Fanki gwiazdy doceniły, że pokazała się w naturalnym wydaniu, bez filtrów i przeróbek.
W tym artykule: Chrissy Teigen i John Legend odnowili przysięgę Chrissy Teigen i John Legend mają 4 dzieci Chrissy Teigen pokazała swój brzuch po 4 ciążach Chrissy Teigen i John Legend odnowili przysięgę Chrissy Teigen, modelka i żona Johna Legenda, zaskarbiła sobie sympatię wielu fanów. Na Instagramie gwiazdę obserwują prawie 43 miliony osób. Nic dziwnego, że jej zdjęcia budzą wiele emocji, zwłaszcza, że 38-latka nie krępuje się i często podkreśla, jak naprawdę wygląda ciało kobiety po porodzie. Muzyk i modelka są już ze sobą 10 lat. Ostatnio pisaliśmy, że para zdecydowała się na piękną ceremonię, podczas której odnowili swoje przysięgi małżeńskie. Zakochani ponownie powiedzieli sobie „tak” i to w tym samym miejscu, w którym brali ślub! Paparazzi sfotografowali ich, gdy płynęli łodzią do pięciogwiazdkowej Villi Passalacqua nad brzegiem jeziora Como we Włoszech. Natomiast Chrissy, pokazała w mediach społecznościowych przygotowania do tego wielkiego wydarzenia. Chrissy Teigen i John Legend opublikowali pierwszy filmik ze swoją miesięczną córeczką Esti. To najbardziej urocze wideo, jakie dziś zobaczycie Chrissy Teigen i John Legend już od ponad miesiąca mogą cieszyć się byciem rodzicami trójki dzieci. W styczniu urodziła im się córeczka. Szczęśliwi mama i tata właśnie opublikowali z nią nowe nagranie, które jest przeurocze. Zobaczcie! Chrissy Teigen i John Legend mają 4 dzieci W zeszłym roku media obiegły radosne wieści – Chrissy Teigen i John Legend ponownie zostali rodzicami. Ich pierwsze dziecko, córka przyszła na świat w 2016 roku, a dwa lata później urodził im się syn. Niestety, modelka doświadczyła bardzo trudnych chwil, ponieważ w 2020 roku poroniła w 8 miesiącu. Szczerze przyznała, że obawia się kolejnej ciąży, ale od zawsze marzyła o czwórce dzieci. W połowie ciąży okazało się, że nasz syn nie przeżyje. I ja, bez interwencji medycznej, także. Nazwijmy to po imieniu: zrobiłam aborcję. Zrobiłam aborcję, aby uratować swoje życie, dziecko nie miało żadnych szans. Para ponownie spróbowała i dzięki metodzie in vitro udało się. W 2023 roku Teigen urodziła swoje trzecie dziecko, córkę Esti. To jednak nie koniec tej historii, ponieważ Chrissy i John postanowili równolegle skorzystać z pomocy surogatki i 19 czerwca na świat przyszedł ich syn, Wren Alexander. W mediach społecznościowych pojawił się nawet post, w którym para wyraziła swoją wdzięczność: Chcemy podziękować za ten niesamowity dar, który nam dałaś, Alexandro. Chrissy i surogatkę łączyła niezwykła więź i dowodem na to było jedno ze zdjęć, na którym żona Johna Legenda całuje ciążowy brzuch kobiety, która nosiła jej dziecko. John Legend zadedykował Chrissy Teigen wzruszający występ. Żona muzyka niedawno straciła dziecko Tegoroczna gala Billboard Music Awards 2020 przejdzie do historii nie tylko ze względu na sytuację związana z koronawirusem. Zapamiętamy zostanie także wyjątkowy występ Johna Legenda zadedykowany Chrissy Teigen, które niedawno poroniła. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/john-legend-zadedykowal-chrissy-teigen-wzruszajacy-wystep-zona-muzyka-niedawno-stracila-dziecko-ec00f1e.jpeg" width="948" height="630" alt="John Legend zadedykował Chrissy Teigen wzruszający występ. Żona muzyka niedawno straciła dziecko" title="John Legend zadedykował Chrissy Teigen wzruszający występ. Żona muzyka niedawno straciła dziecko" /> Chrissy Teigen pokazała swój brzuch po 4 ciążach Teraz para spędza wakacje w Tajlandii razem z czwórką swoich pociech. Na Instagramie Chrissy Teigen opublikowała post – kilka kadrów i nagrań – z którego możemy się dowiedzieć, jak szczęśliwa rodzina celebruje wspólnie wolny czas i relaksuje się na wielkim jachcie. Jedno ze zdjęć szczególnie przykuło uwagę fanów, ponieważ modelka pozuje na nim w bikini i dumnie prezentuje swój brzuch po czterech ciążach. Natychmiast zaroiło się od komentarzy internautek, które dziękuję Chrissy, że promuje naturalność i pokazuje, jak naprawdę zmienia się ciało kobiety, która urodziła dziecko. Trzeba przyznać, że 38-latka aż promienieje, a macierzyństwo bardzo jej służy. Dziękujemy za opublikowanie szczerego prawdziwego zdjęcia normalnego ciała mamy. Wyglądasz niesamowicie! Wiele z nas, mam, jest zbyt świadomych swojego ciała po porodzie i martwi się, jak to wygląda, ale patrząc na ciebie rozumiem, że wygląda pięknie – napisała jedna z obserwatorek. Każda kobieta patrząc na to zdjęcie, absolutnie oszałamiającej mamy, myśli: DZIĘKUJĘ! – zachwyca się inna. Chrissy Teigen odpowiedziała na okrutne komentarze. Otworzyła się na temat aborcji, która uratowała jej życie Niedawno Chrissy Teigen podzieliła się swoją historią związaną z aborcją. Wyjawiła, że była ona konieczna i uratowała jej życie. Mimo to zalała ją fala krytyki i okrutnych komentarzy. Modelka zdecydowała się odpowiedzieć.
Lily Allen bezlitośnie o macierzyństwie w show-biznesie. „Moje dzieci zrujnowały mi karierę”
Była jedną z najbardziej obiecujących gwiazd pop, gdy zdecydowała się zniknąć z branży muzycznej. Lily Allen ma dwie córki i mówi szczerze: „Moje dzieci zrujnowały mi karierę”.
O tym, czy kobieta może połączyć wszystkie role społeczne, dyskutuje się nie od dziś. Atrakcyjna partnerka, opiekuńcza mama, zaradna, ale jednocześnie tajemnicza, dbająca o dom, a przy tym spontaniczna i towarzyska. Wyobrażacie dodać sobie do tego karierę muzyczną na światowym szczeblu? Jak zauważyła Lily Allen, prawie niemożliwe jest pogodzenie wymagań związanych z byciem gwiazdą popu z wymaganiami bycia mamą – z czegoś trzeba zrezygnować, gdzieś trzeba odpuścić. I jest to kompromis, którego 38-letnia wokalistka nie żałuje. Lily Allen uważa, że dzieci „zrujnowały” jej karierę muzyczną W połowie lat 2000. Lily Allen należała do grona najpopularniejszych gwiazd muzyki pop. Dwudziestokilkuletnia wówczas Brytyjka podbijała listy przebojów i wszystko wskazywało na to, że ma przed sobą naprawdę udaną, wieloletnią karierę muzyczną – w końcu jej debiutancki album „Alright Still” nominowany był do nagrody Grammy. Mimo to artystka od 2018 roku nie wypuściła żadnego materiału. Dlaczego? Jak się okazuje, powodem były dzieci i macierzyństwo. Allen jest bowiem mamą dwóch dziewczynek – 13-letniej Ethel Mary i 11-letniej Marnie Rose. Nigdy tak naprawdę nie miałam strategii, jeśli chodzi o karierę, ale dzieci ją zniszczyły. Kocham je, ale jeśli chodzi o popową sławę? Całkowicie ją zrujnowały – wyznała Lily w podcaście „Radio Times”, odpowiadając szczerze na pytanie, czy pojawienie się dzieci wpłynęło na jej pracę. Bardzo denerwuje mnie, gdy ludzie mówią mi, że mogę mieć wszystko, bo prawda jest taka, że wcale tak nie jest – dodała artystka, podkreślając, że sześć lat temu świadomie podjęła decyzję o wycofaniu się z branży, by skupić się na córkach. Niektórzy ludzie wybierają karierę zamiast dzieci i to jest ich przywilej. Ale moi rodzice byli dość nieobecni, kiedy byłam dzieckiem i czuję, że to naprawdę pozostawiło paskudne blizny, którymi nie chcę naznaczać moich dzieci. Postanowiłam się wycofać z branży i zupełnie tego nie żałuję – powiedziała Allen, wyjaśniając, że decyzja o porzuceniu kariery muzycznej podyktowana była jej doświadczeniami z dzieciństwa. Przypomnijmy, że Lily Allen dorastała w rodzinie głęboko zakorzenionej w branży rozrywkowej – jej rodzicie to aktorzy i producenci, a jej brata możecie kojarzyć z roli Theona Greyjoy'a w serialu „Gra o Tron”. Decyzja o byciu obecną w okresie dorastania córek wydaje się więc zrozumiała i uzasadniona. Kylie Jenner poruszająco o wpływie ciąży na wygląd. Potrzebowała czasu, by znów poczuć się sobą Kylie Jenner udzieliła wywiadu magazynowi „The New York Times”. Odniosła się w nim krytyki swojego wyglądu i wpływu macierzyństwa na jej życie. Poznajcie szczegóły.
Kylie Jenner poruszająco o wpływie ciąży na wygląd. Potrzebowała czasu, by znów poczuć się sobą
Kylie Jenner udzieliła wywiadu magazynowi „The New York Times”. Odniosła się w nim krytyki swojego wyglądu i wpływu macierzyństwa na jej życie. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: Kylie Jenner cierpiała na depresję poporodową Kylie Jenner w „The New York Times” o wpływie ciąży na wygląd i nieprzychylnych komentarzach Kylie Jenner bez wątpienia jest jedną z najchętniej komentowanych osób ze świata show-biznesu. W związku z tym (niestety) spotyka się również z hejtem i tym, że niemalże każda jej wypowiedź poddawana jest ocenie. W wywiadzie, którego udzieliła „The New York Times” podzieliła się refleksjami nad temat swojego życia i opowiedziała o tym, jak zmieniło ją macierzyństwo. Kylie Jenner cierpiała na depresję poporodową Jakiś czas temu Kylie Jenner wyznała, że zmagała się z depresją poporodową. Mama dwójki dzieci, 6-letniej Stormi i 3-letniego Aire'a opowiedziała m.in. o tym, jak trudno było jej odnaleźć się w nowej roli. Pierwszy raz był dla mnie bardzo trudny, drugi był lepszy do opanowania. Powiedziałabym kobietom zmagającym się z depresją poporodową, żeby nie analizowały wszystkiego niepotrzebnie i żyły tymi wszystkimi emocjami w pełni. Pozostańcie w tym momencie, nawet jeśli jest bolesny – powiedziała Kylie na łamach włoskiego „Vanity Fair”. Dodała, że dziś mocno wspiera wszystkie kobiety, które przeszły to, co ona: Wiem, że w tych chwilach wydaje się, że to nigdy nie minie, że twoje ciało nigdy nie będzie takie jak wcześniej, że nigdy nie będziesz taka sama. To nieprawda – hormony, emocje na tym etapie są dużo silniejsze i większe od ciebie. Kylie Jenner w „The New York Times” o wpływie ciąży na wygląd i nieprzychylnych komentarzach Teraz w rozmowie z magazynem „The New York Times” Kylie Jenner ujawniła, że potrzebowała czasu, by po ciąży znów poczuć się sobą. Influencerka dodała, że przez lata zmieniło się również jej podejście do nieprzychylnych komentarzy. Dzięki temu, że przestała je czytać, jest wolna od negatywnych emocji, które wywoływały: Przez lata miałam brak poczucia, że moja twarz lub wygląd są akceptowane. Teraz nikt nie mógłby powiedzieć nic, co mogłoby mnie zranić – podkreśliła Kylie. Wiele osób twierdzi, że zmiana nastawienia do mediów i wyglądu Kylie wynika z jej związku z Timothée Chalametem. Ona sama jednak nigdy się do tego nie odniosła. Historię ich miłości znajdziecie poniżej. Kylie Jenner i Timothée Chalamet – historia związku, którego nikt nie brał na poważnie. Aż do teraz Kylie Jenner i Timothée Chalamet. Takiego połączenia nie spodziewał się nikt. Ale jak wiemy – show-biznes potrafi zaskakiwać. I tak stało się tym razem. Przedstawiamy historię relacji celebrytki i aktora, której nikt się nie spodziewał, a zdaje się coraz bardziej rozwijać.
Matka Polka nie chodzi w dresie, czyli młode mamy odczarowują stereotyp
Mieszkają w Polsce, są mamami i kochają swoje dzieci ponad wszystko, a jednak – w większości – nie powiedziałyby o sobie: Matka Polka. To dlatego, że wokół określenia narosło wiele mitów, które nijak się mają do tego, kim są współczesne matki. Nie mylić z Instamatkami, bo one także mają niewiele wspólnego z prawdą.
W tym artykule: Dinozaury i Instamatki Matka pracująca Matka jest tylko jedna „Jestem matką, jestem Polką, ale Matka Polka to nie o mnie” – powiedziała mi Zofia Kula-Jeżowska, mama dwuletniej Róży. To samo usłyszałam od Olgi Święcickiej, mamy dwójki: Miry i Jurka. „Kiedy słyszę to określenie, przed oczami mam zmęczoną kobietę w dresie, z siatami w zębach i dziećmi uwieszonymi u nóg. Taką, która zawsze myśli o innych, nigdy o sobie i nie robi nic żeby to zmienić, bo z cierpieniem jej do twarzy. I taką, która nigdy nie odpuszcza, bo obiad musi być z dwóch dań, z kompocikiem” – mówi. I dodaje: „Chciałabym móc z dumą tak o sobie powiedzieć, ale mam wrażenie, że za tym określeniem stoi więcej wstydu, niż poczucia mocy”. Internet nie pozostawia złudzeń. Gdy wpisuję w wyszukiwarkę frazę „Matka Polka skojarzenia”, dowiaduję się, co prawda, że to kobieta, która kocha bezgranicznie swoje dzieci, ale później jest już gorzej. „Wielozadaniowa”, „najczęściej pracuje w biurze albo w branży usługowej, ale rzadko na kierowniczym stanowisku”, „raczej nie są jej pisane duże zarobki”, „jest w ciągłym ruchu, bo próbuje pogodzić ze sobą pracę, wychowanie dzieci i prowadzenie domu” – czytam. Dziś mniej już się mówi, że jej obowiązkiem jest wychowanie dzieci w patriotycznym duchu, choć nie można zapominać, że określenie „Matka Polka” pochodzi z czasów, kiedy Polska straciła niepodległość. Być może dlatego, tak chętnie przywoływane jest przez środowiska prawicowe, które odbierają mu feministyczny charakter i narzucają katolicyzm. Tymczasem współczesne matki-Polki nie wpisują się raczej w ten stereotyp, czego bohaterki tekstu są najlepszym przykładem. Są aktywne, i owszem, ale nie dlatego, że próbują sprostać oczekiwaniom społeczeństwa, ale dlatego że chcą i w ten sposób realizują siebie. Wiedzą też, że nie wszystko muszą robić same. I wcale nie jest to kwestia proszenia o pomoc, ale po prostu podział obowiązków (choć nie zawsze pół na pół). Dinozaury i Instamatki Nie znaczy to jednak, że nie czują na sobie surowego wzroku społeczeństwa. „Słyszę cały czas, co powinnam robić i jak. Najbardziej przeszkadza mi chyba zderzenie tzw. starej szkoły i współczesnych poglądów na temat wychowania, bo choć od samego początku uczę się i praktykuję świadome rodzicielstwo, zawsze znajdzie się ktoś, kto przed laty wychował trójkę dzieci, które szczęśliwie przeżyły i teraz wie wszystko najlepiej” – mówi Zosia. Jest na to jednak metoda. Wpuścić jednym uchem i wypuścić drugim. „Spotykam się z uwagami typu «gdzie czapeczka?» albo « a nie zimno mu w łapki?», ale nawet na to nie reaguje. Uśmiecham się i idę dalej. Kompletnie mnie to nie rusza” – mówi Olga. „Ruszają mnie za to media społecznościowe, które wywierają ogromną presję na bycie idealną matką, taką co nakarmi ekologicznie, zrobi ćwiczenia fizjoterapeutyczne, ubierze w merynosy i będzie na bieżąco z poradnikami i badaniami amerykańskich naukowców. Choć obraz mamy z Instagrama daleki jest od wizerunku Matki Polki, nie znaczy, że nie uwiera. Na zjawisko zwraca uwagę także Julia Dyzio, mama Julka i Stefy. „W mediach społecznościowych pełno jest osób, które lubią oceniać przez pryzmat kilku zdjęć. Szczególnie z anonimowych profili. Ale nie przejmuje się tym ani trochę. Wiem, że daje z siebie tyle, ile mogę z siebie dać i pozostaje wierna swoim wartościom” – mówi. „Kieruję się intuicją i mam to szczęście, że otoczenie podziela moje poglądy i wspiera działania. Jasne, można czasem usłyszeć dobre rady od przypadkowej osoby, ale mamy wtedy pełne prawo powiedzieć: hej, nie życzę sobie takich uwag” – dodaje Weronika Płocha, mama rocznej Matyldy. Coraz więcej mam daje sobie dziś na to przyzwolenie. Matka pracująca Podobnie jak do powrotu do pracy. „Dziecko to piękna i bardzo ważna cząstka ciebie, ale nadal możesz mieć swoją autonomię, bo tak utrzymujemy w życiu zdrowy balans” – dodaje Weronika, która pracuje jako dziennikarka, i zaznacza, że okazywanie dzieciom, że się je kocha najbardziej na świecie, nie wymaga wcale rezygnacji z siebie. „Nie wyobrażam sobie nie pracować” – podkreśla Julia, specjalistka ds. PR-u i właścicielka marki La Bomba, produkującej ręcznie robione, naturalne kule i inne kosmetyki do kąpieli. „Mam wszystko zorganizowane tak, by spełniać się w pracy, a po wyjściu z biura całkowicie poświęcać czas dzieciom. Jestem wtedy najszczęśliwsza, spełniona i mam nadzieje, że będzie to też inspirować moje dzieci, aby w przyszłości dążyły do tego, by praca im także dawała szczęście” – mówi, ale nie ukrywa, że sporym ułatwieniem jest to, że pracuje „na swoim” i sama dysponuje swoim czasem. Praca jest pasją także dla Zosi, kostiumografki, która liczyła się z tym, że łączenie jej z macierzyństwem będzie wymagało pewnych kompromisów. Dała sobie czas, by nie robić nic na siłę, w zgodzie ze sobą, ale i potrzebami dziecka, nawet jeśli ma to oznaczać nieco mniejsze zarobki. Zmodyfikowała nieco swoje podejście do pracy. „Nie rozdrabniam się, wybieram krótkie, ale konkretne projekty, w tej chwili robię głównie kostiumy do reklam. Zaczęłam też dzielić się doświadczeniem, prowadząc zajęcia z kostiumografii w Międzynarodowej Szkole Kostiumografii i Projektowania Ubioru” – zdradza. Doskonale ją rozumiem, bo ja także po urodzeniu córeczki (ma teraz niewiele ponad rok) wreszcie nauczyłam się asertywności i stawiania granic. Przede wszystkim samej sobie, bo zanim zostałam mamą, regularnie zdarzało mi się nie wyłączać komputera do późnych godzin nocnych. Dziś wiem, że praca jest ważna, ale równie ważne jest życie prywatne. Nie tylko dziecko, ale i ja sama. Być może z tego samego założenia wyszła Olga, do niedawna dziennikarka i redaktorka. To właśnie dzieci sprawiły, że postanowiła całkiem zmienić swoje życie zawodowe. „Przy pierwszym jeszcze walczyłam, przy drugim poddałam się i wzięłam, co dają. Ono wszystko przemeblowało. Po urodzeniu starszej Miry szybko uciekłam do pracy, bo był to ostatni bastion starego życia. Podświadomie pewnie liczyłam, że jak tam będzie po staremu to reszta życia wróci też na stare tory. Nie wyszło, postanowiłam więc przekroczyć rubikon, zajść w drugą ciążę i popłynąć. Jak odpuściłam, okazało się, że nie chcę już być dziennikarką, tylko pracować bliżej z ludźmi. Zaczęłam organizować grupy wsparcia dla mam i szkolę się na psychoterapeutkę. Drugie dziecko uświadomiło mi, że życie jest jedno, mija szybko i nie ma nic do stracenia”. Matka jest tylko jedna Jeśli właśnie zostałyście mamami i czytacie to z niedowierzaniem, zastanawiając się, czy w czasie krótkiej drzemki malucha, lepiej wziąć prysznic czy zjeść śniadanie, zapewniam – to minie. „Początki bycia mamą są cudowne, ale i bardzo wymagające zarazem, nie zawsze można wtedy znaleźć czas na zadbanie o swoje ja. Z czasem jednak nieco łatwiej znaleźć moment sam na sam ze sobą. Oczywiście wszystko zależy od wielu czynników, jakie mamy dziecko, czy mamy pomoc itp. Nie jest to jednak misja niewykonalna” – mówi Weronika. I zauważa, że choć początkowo maluch jest do matki „przyklejony”, bo biologicznie od niej zależny, w opiekę nad bobasem coraz częściej angażują się też tatusiowie. I to od samego początku. Nie ma się co łudzić jednak, że jest to podział obowiązków 50/50. „Przy pierwszym dziecku mnie to wkurzało, przy drugim zaczęłam to akceptować, a nawet doceniać” – wyznaje Olga. „Po pierwszym roku życia dziecka, który należy do matki, szczególnie gdy zdecyduje się karmić piersią, można już celować w bardziej partnerski podział, ale nadal nie jest on równy. Bo o ile obowiązki da się podzielić, to cały ten emocjonalny ciężar jest po prostu indywidualny. I u nas niestety jest tak, że ja martwię się bardziej, wczuwam się bardziej i kontroluje bardziej i nikt ze mnie tego nie zdejmie, chyba że sama to przepracuje. Na razie jestem na etapie zauważania tego i nie denerwowania się o to, że rodzicielstwo można przeżywać różnie, choć wiele bym oddała za to, żeby mój mąż zabrał mi moją głowę i dał swoją”. Być może to właśnie to uczucie najtrafniej oddaje to, co kryje się pod słowem „matka”. Nie tylko Polka. Ps. Już niebawem rusza kolejna grupa wsparcia organizowana przez jedną z bohaterek tekstu, Olgę Święcicką i Centrum POMOKO. Jeśli jesteście mamami niemowlaków do 10 miesiąca, może was to zainteresować. To okazja, by spotkać się z innymi mamami, podzielić się swoimi troskami i doświadczeniami. Nie bez powodu mówi się, że do wychowania dziecka przydaje się cała wioska. Szczegóły poniżej:
„Zetki” odwlekają macierzyństwo lub w ogóle z niego rezygnują. Mówią nam, dlaczego: „dzieci nie są po to, aby rodzicom podać szklankę wody na starość”
Mają partnerów, stałe prace, mają gdzie mieszkać i za co żyć. Jednak mimo wszystko, nie widzą się w roli matek. Młode kobiety odpowiedzialnie podchodzą do tematu rodzicielstwa i bacznie przyglądają się sytuacji w kraju i na świecie. – Decyzja o dziecku w tej sytuacji byłaby egoistyczna – przyznaje jedna z „Zetek”, z którymi rozmawia Glamour.
W tym artykule: Pokolenie Z nie chce mieć dzieci? „Zwyczajnie mnie nie stać” „Decyzja o dziecku w tym momencie byłaby egoistyczna” „Boję się, że będą zła matką” „Nie chcę mieć dziecka i później żałować” Co jakiś czas w Polsce rozpoczyna się dyskusja nad tym, czemu coraz mniej kobiet decyduje się na macierzyństwo. Liczba urodzeń spada bowiem od kilku lat. W 2022 roku na świat przyszło najmniej dzieci od czasów II wojny światowej, bo nieco ponad 305 tys. – poinformował Główny Urząd Statystyczny. Ostatecznie, w roczniku demograficznym opublikowanym jesienią 2023 roku, podano liczbę 306 tys. urodzeń. Wszystko wskazuje na to, że ten trend nie uległ zmianie, a pogłębił się. Ze wstępnych danych GUS za okres styczeń-wrzesień 2023 wynika, że zarejestrowano około 210 tys. urodzeń żywych, o około 25 tys. mniej niż przed rokiem. Ekonomista Rafał Mundry prognozował, że w 2023 roku po raz pierwszy Polska odnotuje dwucyfrowy spadek urodzeń: o 11 proc. Jak wygląda młode macierzyństwo? Matki przed 30-stką opowiadają o swoim doświadczeniu Choć statystyczna szala przechyla się na stronę świadomej rezygnacji z rodzicielstwa, nadal wiele młodych osób decyduje się na potomstwo. Bycie matką jest dla nich czymś oczywistym i wyczekiwanym. Pokolenie Z nie chce mieć dzieci? „Zwyczajnie mnie nie stać” Za ten niepokojący trend winieni są często młodzi ludzie, którzy świadomie rezygnują z potomstwa. Sporo pisze się na temat pokolenia Z, bo jego przedstawiciele głośno mówią, że dzieci nie planują lub rozważą ich posiadanie dopiero wtedy, gdy osiągną określone przez siebie cele. Komentatorzy – często mężczyźni – dziwią się i niekiedy ostro komentują decyzje o braku dzieci. Ale „Zetki”, czyli osoby urodzone po 1995 roku, mają swoje powody. Zosia ma 27 lat, stałą pracę i partnera, ale w swoich planach nie ma macierzyństwa. Jedną z przeszkód są problemy ze zdrowiem psychicznym. Jestem na etapie układania swojego życia i nie wyobrażam sobie być za kogoś odpowiedzialna. Na pewno by mnie to przytłoczyło, jak wszystkie inne moje obowiązki – mówi. I jak podkreśla, wiele jej problemów ze zdrowiem wynika z sytuacji w kraju. Stresuje mnie to, że nie mogę pozwolić sobie na kupno mieszkania, a z samym wynajmem jest ciężko. Nie stać mnie na wakacje, chyba, że będę mocno oszczędzała i odmawiała sobie drobnych przyjemności – przyznaje. 27-latka nie widzi w swoim życiu miejsca na dziecko. Mam wrażenie, że to by było takie załatanie dziury. Bo czy bym dała radę? Pewnie tak, ale jakim kosztem – mówi. I dodaje: Ewentualne zakładanie rodziny staje się tak odległe, że pojawiają się nawet myśli, że pewnie to się nigdy nie wydarzy, bo w końcu już fizjologiczne i fizycznie nie będę w stanie. „Decyzja o dziecku w tym momencie byłaby egoistyczna” Podobne przemyślenia ma 28-letnia Kasia, która od lat zastanawia się nad założeniem rodziny. Ma partnera, oboje pracują, ale wynajmują mieszkanie. Nie stać ich na własne. Obecne koszty wynajmu nie pozwalają mi na oszczędzanie w celu uzbierania na wkład własny. Nie wyobrażam sobie wychowywania dziecka jako osoba wynajmująca – mówi Kasia, która widzi siebie w ciąży. Ale wtedy momentalnie pojawia się też strach o zdrowie jej i dziecka. Wiele czytała w mediach i słyszała od znajomych o nieodpowiedniej opiece medycznej w Polsce. To mnie przeraża. Sama mam już nieprzyjemne wspomnienia ze szpitala, gdzie zbagatelizowano moje objawy i mogłam stracić życie. Wtedy uratowała mnie interwencja moich bliskich – wspomina. 28-latka zamierza dalej obserwować sytuację w kraju i na świecie pod kątem decyzji o macierzyństwie. Jeśli uznam, że rodząc dziecko, mogę być w miarę spokojna o jego życie, być może zdecyduję się na ten krok. Decyzja o dziecku w momencie, gdy nie jestem w stanie zapewnić mu odpowiednich warunków do życia, byłaby moim zdaniem egoistyczna – kończy Kasia. „Boję się, że będą zła matką” 26-letnia Ola ma męża i własne mieszkanie, co wielu uznałoby za dobre warunki do powiększenia ich na razie dwuosobowej rodziny. Ale Ola z mężem dzieci nie planują. Leczę się na depresję i zaburzenia lękowe. Łatwo wybucham i brak mi cierpliwości. Nie toleruję wysokich dźwięków i łatwo się przebodźcowuję – mówi. Przez to wszystko boję się, że będę złą matką. Naturalnie obawiam się też, że przekażę to wszystko swojemu dziecku: że będzie ono mierzyło się z traumami moimi i poprzednich pokoleń. Ola, tak jak Kasia, obawia się pobytu w szpitalu. Jest we mnie w pełni uzasadniona niechęć do państwowej opieki zdrowotnej. Z każdym rokiem szanse, że płód będzie rozwijał się nieprawidłowo, są coraz większe. Czy zostanę o tym poinformowana? Czy dostanę należytą pomoc? Wszystkie kobiety w Polsce znają odpowiedzi na te pytania – uważa 26-latka. Martyna Kaczmarek z „Top Model” szczerze o macierzyństwie. „Nie wiem, czy chcę mieć dzieci” Martyna Kaczmarek z „Top Model” otwarcie mówi: „Nie wiem, czy chcę mieć dzieci”. Influencerka zamieściła w mediach społecznościowych obszerny wpis, w którym zastanawia się nad swoją przyszłością (z lub bez potomstwa) oraz zadaje retoryczne pytanie: Dlaczego od kobiet oczekuje się rodzenia? „Nie chcę mieć dziecka i później żałować” Milena dobiega 30. roku życia i od siedmiu lat jest w związku. Parę stać na dziecko, ale świadomie z niego zrezygnowała. Dlaczego? Jest cytat, który właściwie mógłby być odpowiedzią na pytanie, dlaczego nie chcę mieć dzieci. „Wychowuje się dzieci dla świata i dla nich samych, nie dla siebie”. I totalnie się z nim zgadzam – zaczyna Milena. Zaznacza, że dzieci nie są po to, aby rodzicom podać szklankę wody na starość. To zdaniem 30-latki rodzaj życiowego spełnienia. Posiadanie dzieci określa nasze życie, narzuca nam pewne schematy. Coś nam daje, ale i coś zabiera. Decydując się na rodzicielstwo, należy o tym pamiętać i później nie narzekać, że bycie mamą/tatą coś nam zabrało. W otoczeniu Mileny jest wiele rodziców, którzy właśnie narzekają na swój los. Znam osoby, które otwarcie mówią, że kochają swoje dzieci, a jednak zawsze mają jakieś „ale”: ale jestem zmęczona, mam w domu drugi etat, przez dzieci musiałam porzucić pasję. Słyszę, że rodzice czekają, aż ich dziecko pójdzie do szkoły, żeby to nauczyciele się z nim męczyli – mówi. I dodaje: Nie chciałabym być dzieckiem rodzica, który wypowiada takie słowa, nie chciałabym, będąc rodzicem czegoś takiego czuć. Ani trochę nie chcę tego drugiego etatu, bo wiem, że nie uczyni mnie lepszym, szczęśliwszym, bardziej wartościowym człowiekiem. Milena zaznacza, że nie ma żadnych traum, miała szczęśliwe dzieciństwo, tak samo jej partner. Oboje lubią dzieci, ale przebywanie z nimi nie sprawia, że pragną mieć swoje. Tłumaczy: Chcę żyć po swojemu, „oddawać siebie innym” po swojemu. Chcę się spełniać jako partnerka, córka, siostra, ciocia, przyjaciółka, psia mama, koleżanka z pracy, wolontariuszka. Nie mam poczucia, że nie będę wartościowa, dopóki nie będę miała dziecka. Mam 30 lat i jestem wartościowa. Kocham i czuję się kochana – podsumowuje. GLAMOUR x Polish Gen Z - wyjątkowe wydanie magazynu Glamour. Do tworzenia materiałów zaprosiliśmy przedstawicielki i przedstawicieli generacji Z W najnowszym numerze magazynu GLAMOUR wyjątkowa współpraca! Do tworzenia materiałów zaprosiliśmy przedstawicielki i przedstawicieli generacji Z. Jak odnalazły i odnaleźli się w redakcyjnej pracy? Jakie treści od nich możecie znaleźć w magazynie? Co jest dla nich ważne? O co walczą? Jak kochają?
Rihanna o relacji z A$AP Rockym po narodzinach dzieci. „Kocham go teraz inaczej”
Rihanna i A$AP Rocky to szczęśliwi rodzice dwóch chłopców. Czy dynamika w ich związku zmieniła się, odkąd artyści zostali rodzicami? Tak, zdaniem wokalistki na lepsze. „Jestem po prostu pod wrażeniem” – wyznała w wywiadzie.
W tym artykule: Relacja Rihanny i A$AP Rocky'ego wygląda dziś zupełnie inaczej Rihanna o relacji z A$AP Rockym: „Wszystko się zmienia, gdy na świat przychodzi dziecko” O tej parze od kilku lat nie przestaje być głośno. Rihanna i A$AP Rocky to duet, o którym spekulowano od dawna, jednak artyści uparcie odpowiadali, że łączy ich jedynie przyjaźń. Plotki na temat ich miłości potwierdziły się dopiero pod koniec 2020 roku – wówczas dwójka została przyłapana na gorących pocałunkach na Barbados, skąd pochodzi wykonawczyni takich hitów jak „We Found Love”, „Only Girl (In The World)” czy „Love On The Brain”. Kilka miesięcy później para po raz pierwszy pojawiła się razem na czerwonym (a właściwie żółtym) dywanie podczas MET Gali, a na początku 2022 roku ogłosiła, że spodziewają się dziecka. Początek 2023 roku przyniósł z kolei szeroko komentowany występ Rihanny podczas Super Bowl i ogłoszenie drugiej ciąży! Obecnie rodzina Rihanny i Rakima Mayers (prawdziwe personalia rapera) to już kwartet. Mówi się, że nic nie zmienia dynamiki relacji tak jak dziecko. A co dopiero dwójka! Jak dziś wygląda związek miliarderki i muzyka? Na to pytanie odpowiedziała sama Rihanna. Relacja Rihanny i A$AP Rocky'ego wygląda dziś zupełnie inaczej Rihanna i A$AP Rocky to rodzice dwóch chłopców – 19-miesięcznego RZA oraz 3-miesięcznego Riota. Wszystko wskazuje również na to, że para nie poprzestanie jednak na dwójce pociech. W jednym z ostatnich wywiadów z serwisem E!News artystka zapytana została wprost o to, co jej w życiu nie wychodzi. Dziewczynka. Jak na razie nie udało mi się urodzić dziewczynki. Następnym razem obstawiam 75% szans na to, że będzie chłopiec – zażartowała muzyczka, jasno dając do zrozumienia, że wraz z ukochanym planuje po raz kolejny powiększyć rodzinę. Podczas wydarzenia celebrującego premierę nowej linii sneakersów Fenty x Puma, Rihanna udzieliła kilku wywiadów, w którym niejednokrotnie poruszyła temat wychowywania dzieci z A$AP Rockym. Jak dzieci zmieniły relację pary? Jak obecnie wygląda dynamika w ich związku? Na to pytanie artystka odpowiedziała w rozmowie z serwisem Page Six. Kocham go (A$AP Rocky'ego – przyp. red.) teraz inaczej, odkąd został tatą. Ta rola bardzo, bardzo mi się podoba. Jestem po prostu pod wrażeniem. Myślę sobie ciąglę, jakim cudownym jest liderem, jest cierpliwy, kochający, wspaniały... No i moje dzieci mają obsesję na jego punkcie. Rihanna o relacji z A$AP Rockym: „Wszystko się zmienia, gdy na świat przychodzi dziecko” Wygląda na to, że A$AP Rocky zyskał w oczach Rihanny odkąd został ojcem. To jednak nie pierwszy raz, gdy 35-latka chwali sobie swoją relację z raperem. W lutym gwiazda opowiedziała o związku z artystą na łamach brytyjskiej edycji magazynu „Vogue”. Wyznała wówczas, że jest on jej najlepszym przyjacielem i zachwycała się cudowną więzią, którą jej ukochany ma z ich dzieckiem. Musimy być w tym samym punkcie, ale zawsze tak mieliśmy w naszym związku – powiedziała. – Wszystko się zmienia, gdy na świat przychodzi dziecko. W naszym przypadku tylko nas to do siebie zbliżyło – dodała. Rihanna pozuje na okładce brytyjskiego „Vogue’a” z A$APem i synkiem. To pierwszy raz, gdy widzimy rodzinę w komplecie. Piosenkarka opowiedziała też o macierzyństwie Najnowsze wydanie brytyjskiego „Vogue’a” należy do Rihanny i jej rodziny. Zobaczcie spektakularna okładkę magazynu i więcej zdjęć całej trójki!
Polska to nie jest kraj dla bezdzietnych ludzi. „Gdyby coś się stało, mogę liczyć tylko na siebie”
– Nie wszystkie osoby „childfree” świetnie sobie radzą pod względem finansowym. A fakt, że w trudnej sytuacji mogą liczyć wyłącznie na siebie, może rodzić frustrację. Tym większą, im większe wsparcie otrzymują rodzice – mówi Marcin, bezdzietny z wyboru dziennikarz z Warszawy.
W tym artykule: „Polska to kraj dla masochistów” „Sok dla kretynów” Wsparcie dla rodziców potrzebne, ale... Polki i tak nie będą rodzić? Jeden właściwy model Wsparcie dla bezdzietnych? Trwa ożywiona debata na temat podwyższenia świadczenia 500 plus do 800 zł miesięcznie. Wielu rodziców jest zdania, że potrzebują większych środków finansowych, ponieważ wzrost inflacji i cen znacznie wpływa na standard ich życia. Z tego powodu niedawno prezes Jarosław Kaczyński ogłosił, że PiS wprowadzi program 800 plus począwszy od 1 stycznia 2024 r. Mnie ta zapowiedź skłoniła do refleksji nad sytuacją osób, które dzieci nie mają i mieć nie zamierzają. W końcu bezdzietników i bezdzietnic inflacja nie omija w jakiś cudowny sposób. A przecież wobec nachalnej propagandy rodzinnych wartości w kraju, na tym problemy osób nieposiadających potomstwa się nie kończą. Dlatego postanowiłam porozmawiać z zaprzyjaźnionymi osobami „childfree” o tym, jak im się żyje w Polsce, która nie tylko ich nie rozpieszcza, ale zdaje się z premedytacją ignorować. Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem” Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi. „Polska to kraj dla masochistów” Czy kraj nad Wisłą to dobre miejsce do życia dla niematek i nieojców? – zapytałam na początek Basię Starecką, dziennikarkę, autorkę bloga „Nakarmiona Starecka” i osobę bezdzietną z wyboru. – To w ogóle nie jest dobry kraj do życia. To kraj dla masochistów – mówi półżartem, ale jednak w dużej mierze serio Starecka. I dodaje już całkiem poważnie: – Dla ludzi, dla których ważne są wartości demokratyczne i wolność wyboru, Polska to trudne miejsce do życia, bo właściwie na każdym polu tę wolność się ogranicza. Pewne rozwiązania, odgórnie proponowane, utrudniają powstrzymywanie się przed rozmnażaniem, począwszy od tych wszystkich „rejestrów ciąż” przez brak dostępu do wczesnoporonnych pigułek. Za granicą pomoc dla osoby, która się zorientowała, że mogła zajść w nieplanowaną ciążę, jest na wyciągnięcie ręki. W Polsce osoba aktywna seksualnie ma z tym problem. Paulina Klepacz, redaktorka naczelna Glamour.pl, również bezdzietna z wyboru, także zwraca uwagę na to, że funkcjonujące w naszym kraju przepisy dotyczące praw reprodukcyjnych (a zwłaszcza należące do najbardziej radykalnych w Europie zapisów antyaborcyjnych) utrudniają życie osobom nieplanującym dzieci. Jednak (podobnie jak Starecka) współautorka książek „Dziwki, zdziry i szmaty” i „Sexy zaczyna się w głowie” zauważa, że problem jest znacznie bardziej złożony. – Myślę, że niematki wciąż w wielu zakątkach świata nie mają łatwo, bo ile można słuchać pytań o dzieci i to niezależnie od twojego statusu, pytań będących jak wchodzenie z butami do twojej macicy, nawet od tych dość bliskich osób. Ale faktycznie w Polsce mamy do czynienia z kultem dzieci nienarodzonych (niepoczętych też w sumie). Ludzie są zachęcani pieniędzmi do rozmnażania się, te pieniądze na pewno istotnie się przydają, ale brakuje całościowego, empatycznego spojrzenia na rodzicielstwo. Brakuje systemowych warunków, w których można dokonać wyboru co do swojej dzietności, gdzie nie będziemy traktowanie przedmiotowo, jak inkubatory, gdzie płód nie będzie ważniejszy od matki, gdzie będzie opieka okołoporodowa z prawdziwego zdarzenia zamiast horrorów i traum z porodówek. Gdzie będzie wsparcie leczenia niepłodności, żłobki, miejska infrastruktura, gdzie pamięta się o wózkach… – punktuje Paulina. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. „Sok dla kretynów” Marcin, 38-letni bezdzietny dziennikarz z Warszawy, w swojej ocenie idzie w innym kierunku i bez krygowania się mówi, że osoby „childfree” są w Polsce traktowane jako obywatele gorszego sortu. Przede wszystkim (choć nie tylko) w wymiarze ekonomicznym. – Jest taki genialny mem, który powstał w czasie pandemii, kiedy rząd ogłosił wprowadzenie bonów turystycznych dla rodzin. Można tam przeczytać coś w stylu: „Kiedy jesteś bezdzietnym, pracującym, niekaranym obywatelem powyżej 26. roku życia i wierzyłeś, że rząd da ci tę jedną rzecz, czyli bon na wakacje”. A do tego jest zdjęcie słodkiego białego pomeraniania, który przez słomkę pije sok dla kretynów. Ten mem jest absolutnie aktualny również dziś. Rządzący konsekwentnie pokazują nam środkowy palec – stwierdza z nieskrywanym rozgoryczeniem mój rozmówca. 38-latek zgadza się z tym, co w jednym ze swoich wpisów na blogu „Bezdzietnik” zauważyła Edyta Broda. Mianowicie: że w Polsce tylko osoby, które nie potrafią liczyć, nie decydują się na posiadanie potomstwa. „Wystarczy rzucić okiem na listę świadczeń przysługujących na oseska, by dojść do wniosku, że w Polsce nie rozmnażają się tylko skończeni frajerzy i matołki, które nie potrafią zliczyć do ośmiu tysięcy. Tyle bowiem – według uśrednionych danych firmy doradczej PwC – dostaje rocznie rodzina z dwójką dzieci” – konstatuje Broda w swoim wpisie „Bezdzietni z wyboru – dyskryminowani czy uprzywilejowaniu?” z grudnia 2021 roku. Autorka tekstu wylicza „katalog benefitów, jakimi państwo wodzi nas na pokuszenie”. Wymienia m.in. becikowe, zasiłki: macierzyński, rodzinny, wychowawczy, ulgi podatkowe, Rodzinny Kapitał Opiekuńczy (12 tys. zł na drugie i każde kolejne dziecko) itd. Twórczyni „Bezdzietnika” dziś pewnie uśmiecha się z przekąsem w odpowiedzi na szumne zapowiedzi dotyczące waloryzacji świadczenia 500 plus. Z przekąsem uśmiecha się też Paulina Klepacz, kiedy słyszy o propozycjach polskiego rządu takich jak 800 plus. – Z jednej strony cieszę się, że nie chcą opodatkować osób żyjących w pojedynkę, bez dzieci, w ramach „kary” czy by przymusić do rozmnażania się (pomysł wprowadzenia tzw. „bykowego”, czyli podatku dla osób, które pomimo wejścia w określony wiek nie mają potomstwa, od niedawna pojawia się regularnie, jednak do tej pory nie został wcielony w życie – przyp. red.). Ale z drugiej strony – kontynuuje Klepacz – uważam to za mało empatyczną często próbę skłonienia ludzi do posiadania dzieci zamiast pomyślenia, jak stworzyć lepszy system wspierający rodzicielstwo. A jeszcze z trzeciej strony – to przykre, kiedy słyszy się, że rządzący są niby dla nas wszystkich, ale jednak pod różnymi względami dyskryminują wiele grup i wcale nie zależy im, by kogoś wspierać. Pchają pieniądze tam, gdzie zdaje się im, że osiągną swoje polityczne cele. Rządzą środkami, które mają dzięki naszej pracy. – Jestem jak najbardziej za wspieraniem na różne sposoby tych, którzy chcę mieć dzieci, a nie stać ich na to, ale chciałabym, żeby to się działo z głową, a nie po omacku i z lekceważeniem innych problemów – podsumowuje Paulina. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Wsparcie dla rodziców potrzebne, ale... Finansowe wsparcie dla osób wychowujących dzieci popiera Basia Starecka, która nie czuje, że dzieje się to jej kosztem. – Jestem dzieckiem, które wychowywała samotna matka, dlatego – jeśli taka pomoc jest skierowana także do samotnych rodziców – uważam, że jest ona bardzo potrzebna. O ile wiem, w krajach europejskich podobne dotacje dla osób, które zdecydowały się na dzieci, są standardem. Nie oburza mnie więc specjalnie to, że Polska również troszczy się o rodziców w taki sposób. Na tym przecież m.in. polega rola państwa, by wspierać osoby, które zdecydowały się na dzieci. Dziennikarka podkreśla, jak olbrzymie koszty wiążą się z byciem rodzicem: – Z obserwacji moich koleżanek, które mają potomstwo, wiem, jak drenujące portfel jest pojawienie się nowego człowieka w rodzinie – mówi. – Czuję się uprzywilejowana, że mogę sobie pozwolić na wydatki, na które nierzadko nie mogą sobie pozwolić osoby mające dzieci. Czuję się uprzywilejowana w związku z moim statusem osoby bezdzietnej, ponieważ cenię sobie wolność, czas na refleksję, pewną koncentrację na swojej osobie i niezależność, którą daje bycie niematką. Macierzyństwo zawsze było trudnym zadaniem, ale w obecnych czasach urasta do jeszcze większego wyzwania – myślę tu o kosztach psychicznych i wszystkim tym, z czym matki muszą się mierzyć w tak strasznie szybko zmieniającym się świecie. Dlatego wydaje mi się, że naprawdę należy im się wsparcie. Starecka nie ma jednak wątpliwości co do intencji stojących za propozycjami PiS. – Nie mierzi mnie zupełnie zwiększenie świadczenia 500 plus do 800 zł. Mierzi mnie natomiast fakt, że jest to kiełbasa wyborcza, że tu nie chodzi o pomoc, a o populistyczne, wyrachowane działanie, mające na celu nakłonienie ludzi, by opowiedzieć się za pewną opcją polityczną. Monika Brodka w mocnych słowach o braku dzieci: „Ta presja społeczna mnie potwornie drażni” Znana z tego, że niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, przy okazji promocji nowej płyty Monika Brodka zrobiła wyjątek. Zabrała głos w sprawie (nie)posiadania dzieci. W szczerym i zarazem mocnym komentarzu zamknęła usta wszystkim, którzy nie rozumieją, że pytanie kogokolwiek o plany prokreacyjne (bądź ich brak) jest przejawem braku kultury oraz zwyczajem, od którego najwyższa pora się odzwyczaić. Polki i tak nie będą rodzić? W odróżnieniu od swojej przedmówczyni Marcin nie czuje się uprzywilejowany. Zwraca uwagę na to, że nie wszystkie osoby „childfree” świetnie sobie radzą pod względem finansowym. A fakt, że w trudnej sytuacji mogą liczyć wyłącznie na siebie, może rodzić frustrację. Tym większą, im większe wsparcie otrzymują rodzice. – Czasami rozumiem te wszystkie hejty w internetach na roszczeniowe „madki”, które są przekonane, że wszystko im się należy. To właśnie tak jawne promowanie przez partię rządzącą wyłącznie jednego stylu życia jako tego „właściwego” rodzi w naszym społeczeństwie podziały. No bo jak się nie wkurzać, kiedy urabiasz sobie łokcie po pachy, a i tak jesteś traktowany z pogardą? – Jedyna nadzieja – dodaje 38-latek – jest w tym, że ponieważ grupa osób bezdzietnych w Polsce konsekwentnie się zwiększa, kiedyś stanie się na tyle znacząca, by brać ją pod uwagę w wyborczych obietnicach. Faktycznie bowiem według najnowszego badania CBOS, przeprowadzonego w drugiej połowie 2022 r., jedynie 32 procent Polek w wieku od 18 do 45 lat ma w bliższej lub dalszej przyszłości zamiar zajść w ciąże, natomiast 68 procent nie ma takich planów. W porównaniu z danymi z 2017 r. odsetek kobiet wyrażających chęć posiadania dzieci zmniejszył się o 9 punktów procentowych. To sporo, zważywszy na wysiłki podejmowane przez rządzących, mające na celu zwiększyć dzietność w Polsce. Obok wspomnianych już programów wsparcia dla osób decydujących się na prokreację mowa m.in. o niezbyt subtelnej promocji wartości rodzinnych. Coraz mniej kobiet przed trzydziestką decyduje się na dziecko? Badania nie pozostawiają wątpliwości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282.jpeg" width="933" height="700" alt="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" title="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" /> Jeden właściwy model Jeśli chodzi o tę ostatnią, Marcin mówi bez ogródek: – To przemoc symboliczna. Doświadczają jej w Polscy chyba wszyscy, którzy wychodzą poza definicję tradycyjnej rodziny. Ten problem dostrzega również redaktorka naczelna Glamour.pl, która zauważa: – Jestem ze swoimi życiowymi wyborami dobrze poukładana, więc mnie to nie dotyka szczególnie, osobiście. Jestem jednak wyczulona na takie rzeczy. Wiem, że jestem uprzywilejowana w tym, że mogłam podjąć taki a nie inny wybór i że w moim bliskim otoczeniu jest to akceptowane, wspierane. Jednak w naszym kraju totalnie stawia na wybraną grupę, na jedną wartość – wąsko pojmowaną rodzinę tworzoną przez heteroseksualną parę, co jest dla mnie bardzo skostniałe, zwłaszcza że żyjemy w XXI wieku! Narzucanie skostniałych wzorców – podkreśla z kolei autorka bloga „Nakarmiona Starecka” – jest po prostu dehumanizujące. – Konserwatyzm w polskiej mentalności ma się dobrze, bo jest bezustannie i systemowo podkarmiany. A im częściej się coś powtarza, tym bardziej się osadza w rzeczywistości. To zatrzymuje nas w rozwoju, uwstecznia, odczłowiecza, bo wszystkich mierzy się jedną miarą, a przecież jesteśmy różni. Kiedy pewien model życia zaczyna funkcjonować jako jedyny obowiązujący, robi się ciasno i duszno. W tym podejściu rażące jest właśnie to traktowanie ludzi z góry jak bezrozumną masę – zwraca uwagę moja rozmówczyni. – Ja sama nie czuję się wspierana, zrozumiana. Mam swój rozum, umiem stanąć po swojej stronie, nie potrzebuję, by mi ktoś podpowiadał, jak żyć, bo wiem doskonale, co dla mnie jest dobre. Jednak w tym w praktycznym sensie mam świadomość, że gdyby cokolwiek się stało, mogę liczyć tylko na siebie, jestem pozbawiona pomocy instytucjonalnej. Ale nie wiem, czy to dotyczy tylko osób bezdzietnych. Mam wrażenie, że mimo tych wszystkich świadczeń, którymi partia rządząca próbuje do siebie przekonać, wiele osób żyjących w Polsce ma odczucia podobne do moich. Czesław Mozil świadomie wybrał bezdzietność i chwali sobie tę decyzję. „Patrzę na rodziców, którzy nie dają rady...” Czesław Mozil i jego żona Dorota odpadli z programu „Azja Express” po drugim odcinku. Wcześniej zdążyli wywołać niemałą burzę, przed kamerami mówiąc o tym, że nie planują powiększenia rodziny. Teraz podzielili się z widzami i widzkami „Dzień dobry TVN” swoimi refleksjami na temat świadomej bezdzietności. Ich słowa dają do myślenia. Wsparcie dla bezdzietnych? No dobrze, ale czy bezdzietni i bezdzietne mają konkretne postulaty, których wcielenie w życie poprawiłoby ich komfort bycia w Polsce? Owszem. I to niejeden. – Myślę, że warto byłoby mówić więcej o różnych stylach życia i nie faworyzować modelu z dziećmi. Bo każdy może mieć swoje problemy – a to chory zwierzak, a to chorą bliską osobę – rodzica czy przyjaciela. Powinno się chociażby stworzyć przepisy umożliwiające wzięcie w pracy urlopu opiekuńczego, który będzie przysługiwał nie tylko na dziecko czy kogoś, z kim łączą nas więzy krwi. Zastanawiam się nad tym też z pozycji nie tylko niematki, ale i osoby żyjącej w pojedynkę, która sama musi udźwignąć wiele kosztów, więc jakieś ulgi podatkowe byłyby przeze mnie mile widziane – mówi Paulina Klepacz. Basia Starecka zwraca natomiast uwagę, że wszelkie zmiany muszą zacząć się od zmiany myślenia. – Większa elastyczność, uważność na to, co mniej popularne, bardziej indywidualne podejście do człowieka, sięganie poza horyzont tradycyjnego modelu... Na szczęście na świecie jest już coraz większa tego świadomość. Pojawia się coraz większe jest zrozumienie dla tak prostej prawdy, że jesteśmy różni i potrzebujemy mieć wolność wyboru. Bardzo chciałabym żyć w miejscu, w którym po prostu szanuje się drugiego człowieka, jego potrzeby, jego niezależność – i gdzie te wartości się chroni – podsumowuje dziennikarka. – Mam nadzieję, że dożyję tych czasów w Polsce. Jak wygląda młode macierzyństwo? Matki przed 30-stką opowiadają o swoim doświadczeniu Choć statystyczna szala przechyla się na stronę świadomej rezygnacji z rodzicielstwa, nadal wiele młodych osób decyduje się na potomstwo. Bycie matką jest dla nich czymś oczywistym i wyczekiwanym.
Jak wygląda młode macierzyństwo? Matki przed 30-stką opowiadają o swoim doświadczeniu
Choć statystyczna szala przechyla się na stronę świadomej rezygnacji z rodzicielstwa, nadal wiele młodych osób decyduje się na potomstwo. Bycie matką jest dla nich czymś oczywistym i wyczekiwanym.
W tym artykule: Jestem w ciąży i co dalej? Blaski i cienie macierzyństwa Z badań wynika, że młode osoby niechętnie myślą o posiadaniu potomstwa. Zarówno te z generacji Z, jak i trochę starsze, z pokolenia milenialsów, nie tylko boją się utraty mitycznej wolności, lecz także mają bardziej „praktyczne” powody. Pytane o nie, opowiadają o braku finansowej stabilności, niepewności natury społecznej i biologicznej. Młode kobiety nie ufają też swoim umiejętnościom macierzyńskim. Boją się, że nie sprostają ideałowi „perfekcyjnej mamy”. Wreszcie coraz otwarciej mówią, iż mogą być szczęśliwe nie posiadając dzieci. Co prawda z roku na rok statystyczna szala przechyla się na stronę świadomej rezygnacji z rodzicielstwa, nadal wiele młodych osób decyduje się na potomstwo. Bycie matką jest dla nich czymś oczywistym i wyczekiwanym. Bywa też niespodzianką, która przewartościowuje życie lub wywraca je do góry nogami. Jestem w ciąży i co dalej? Influencerce Marceli Cierkosz potrzeba macierzyństwa towarzyszyła odkąd pamięta. Bawiła się z dziećmi koleżanek, a wcześniej uwielbiała pracować jako niania. Wiedziałam, że będą dobrą mamą, i że w tej roli się spełnię. Niezależnie od etapu życia, słysząc pytanie: „Co jest na pierwszym miejscu, dziecko czy kariera?”, stawiałam na potomstwo – opowiada. Syn dopełnij jej życie. O dziecku marzyła również Karolina z Krakowa. Postanowiła mieć je już w wieku 21 lat. Ostatecznie Franio pojawił się trzy lata później. Poczekałam trochę, aby znaleźć odpowiedniego mężczyznę. Ciągnęło mnie do założenia rodziny. Chciałam stabilizacji w domu, mieć do kogo wracać. Teraz, odbierając syna ze żłobka, nie wyobrażam sobie, by go nie było – mówi Karolina. Niekiedy jednak zajście w ciążę, mimo że oczekiwane w perspektywie, zdarza się niespodziewanie i krzyżuje plany. Zawsze wiedziałam, że chcę mieć dzieci, ale myślałam, że zdarzy się to kiedy będę bardziej ustatkowana. Będę czuć się pewnie – wspomina Julia Dyzio, współzałożycielka La Bomba Bath. – W pierwszą ciążę zaszłam trochę wcześniej niż planowałam. Pracowałam w PR-ze w dwóch markach, a własną firmę dopiero zaczęłam rozkręcać. Mimo to, skończyło się dokładnie tak jak chciałam. Modelka Dominika Ratajczak o tym, że jest w ciąży, dowiedziała się w czwartym miesiącu. Nie kryła zaskoczenia. Chciałam zostać matką, ale w dzisiejszym biegu trudno było mi zdecydować, kiedy jest ten właściwy moment. Początkowo towarzyszył mi stres i strach. Zastanawiałam się, czy dam sobie radę. Szybko jednak zaakceptowałam ciążę i zaczęłam się nią cieszyć – opowiada. Z kolei Danuta, młoda adeptka fotografii, nie myślała o macierzyństwie. Jeśli już, to w dalekiej przyszłości. Zaostrzenie prawa aborcyjnego w Polsce spowodowało jednak, że kategorycznie postanowiła nie mieć potomstwa. Nie dałaby sobie rady na przykład z dzieckiem z niepełnosprawnością. Bała się też ryzykować własnym życiem. Zaszłam w ciążę, mimo że dodatkowo miałam wkładkę domaciczną. Teraz pogodziłam się już z tym, że jestem matką. Chociaż córkę wychowuję bez udziału jej ojca – zwierza się moja rozmówczyni. Pytane o przebieg ciąży, dziewczyny opowiadają o pełnym ciekawości oczekiwaniu. Czułam, jakbym od bardzo dawna miał mnie ktoś odwiedzić. Chciałam poznać córkę i zacząć odkrywać jej temperament, zobaczyć, jak dojrzewa – mówi Danuta. Jej słowa częściowo znajdują odzwierciedlenie w perspektywie Marceli. Stwierdza: W ciąży byłam przeszczęśliwa. Nie mogłam doczekać się porodu. Jak odeszły mi wody, czułam euforię. Podczas niego płakałam ze szczęścia. Kochałam to dziecko od momentu, kiedy zrobiłam test ciążowy. Przez całą ciążę byłam przepełniona miłością. Mówi się, że emocje mają duży wpływ na te dziewięć miesięcy. Być może dlatego moja ciąża była spokojna – nie miałam bóli krzyżowych, mdłości, do końca mogłam zawiązać buty na prostych nogach. Jedyne co, to nie spałam na brzuchu. Co prawda Karolina też przeszła ciążę dość spokojnie, bez żadnych dolegliwości, po czasie zaczęła się niecierpliwić. Nocą bolały ją również uda, a brzuch utrudniał funkcjonowanie. Przytyła 16 kilogramów, zastanawiała się więc jak po porodzie zmieni się jej ciało. Nie docierało do mnie wiele rzeczy, jedną z nich było to, że w nocy dziecko się budzi i trzeba do niego wstać. Fikcją było dla mnie również karmienie piersią – wspomina Karolina. – Podczas ciąży nie czułam miłość do dziecka. Dla mnie był to byt abstrakcyjny. Karolina dodaje, że uczucie do malucha rosło stopniowo, kiedy ten pojawił się w domu. Natomiast Dominikę nawiedzały wątpliwości. Narzuciła też sobie presję zostania „idealną matką”. Pytałam samą siebie: „Czy będą tak perfekcyjna jak młode matki na Instagramie?”, ich dzieci są zawsze pięknie ubrane, czyste, nie mają świecących i kolorowych zabawek, a w ich mieszkaniach jest mega czysto. Bałam się, że temu nie sprostam. Czuła też presję ciała. Podobnie jak Karolina, zastanawiała się, jak będzie ono wyglądać po porodzie, jak się zmieni i wreszcie, jak ludzie będą ją postrzegać. Obawy zniknęły, gdy „rzuciła się w wir macierzyństwa”. Zaakceptowała, że nie będzie idealna. Julia do lęków dorzuca jeszcze „tymczasowość zatrudnienia”. Przed pierwszą ciążą pracowała na freelansie w PR-ze. Mimo dziecka, chciała pozostać aktywna zawodowo, lecz bała się, że drzwi się przed nią zamkną. Szczerze porozmawiałam z moimi szefowymi, które równolegle były moimi bliskimi koleżankami. Obie kazały mi wyluzować. Nie czułam presji, ani obaw, że czegoś nie dowiozę lub zostanę bez pracy. Ta postawa pomogła mi zachować równowagę – opowiada Dyzio. Blaski i cienie macierzyństwa Na pytanie „Co zabrało ci macierzyństwo?” bohaterki najczęściej odpowiadają: „Czas dla siebie”. Danuta bywa też samotna. Pochodzi z małej miejscowości, a jej osoby rówieśnicze najczęściej powyjeżdżały na studia. Natomiast Dominice brakuje miejsca na spontaniczność. Pracując w modelingu mogłam z dnia na dzień spakować walizkę i polecieć na drugą stronę świata. Teraz byłoby to dużo trudniejsze do zaplanowania. Nie postrzegam tego jednak jako wielkiej straty, jest ona do zaakceptowania. Marcela była gotowa poświęcić swój czas wolny dla syna. Spodziewała się też, że będzie mniej spać. Niespodzianką była jednak pojawiająca się irytacja. Wygooglowałam, iż szybsze zdenerwowanie jest normalną reakcją przy braku snu. Teraz dwa razy w tygodniu na trzy godziny mam nianię. To czas dla mnie, który pomaga mi wyregulować pojawiającą się nerwowość. Ułożyłam sobie w głowie, że wyśpię się, kiedy sam syn zacznie spać – komentuje. Po ciąży posypało mi się zdrowie. Przed dzieckiem miałam przestrzeń, aby spać odpowiednio, jeść zbilansowane posiłki. Po urodzeniu nie mam na to czasu. Gorzej u mnie z tarczycą. Mam też słabszą odporność. Wyrzeczenia młodych mam to tylko jedna strona medalu. Drugą są benefity płynące z macierzyństwa. Karolina akcentuje codzienną radość z życia. Czuje też dumę z rozwoju syn. Mówi: Cieszę się, że mogę mu pokazywać różne rzeczy po raz pierwszy, a on cieszy się z tego odkrycia. Uwielbiam dzielić się z nim tym, co wiem. Jestem też o wiele silniejsza. Po dwóch tygodniach po porodzie wróciłam do pracy i jednocześnie opiekowałam się synem. Elastyczna praca zdalna daje duże możliwości. Pomimo tego i tak nie wiem, jak dałam radę. Widzę również, że umiem prosić o pomoc wtedy, kiedy jej potrzebuję. Wcześniej tego nie potrafiłam. Julia zauważa, że macierzyństwo często napędza młode matki do rozwoju. Sama „dostała kopa”, by z bratem założyć firmę. Danuta również mówi o nowej motywacji do działania, która pojawiła się wraz z przyjściem córki na świat. Chcę, aby mogła patrzeć na taką mamę, którą będzie uważać za wzór. Przez samorozwój staję się lepszym rodzicem, daję więcej dziecku. Zaczęłam od terapii, by jak najlepiej przygotować się do macierzyństwa. Miałam wrażenie, że nie jestem wystarczająco dojrzała. Bałam się, jak sobie poradzę, jak się zachowam i czy uniosę macierzyństwo. Terapia pchnęła mnie do rozpoczęcia takiej pracy, która zapewni mi backup finansowy. Studiuję też zaocznie. Nawet odkryłam w sobie pasję do fotografii. Z nią wiążę przyszłość zawodową – opowiada. Marcela ma podświadomie zakodowany pozytywny wzorzec macierzyństwa. Jej mama kochała mieć dzieci i kochała rodzić. Zewsząd słyszałam jednak, że po pierwszym dziecku mi się odechce macierzyństwa. Tymczasem nadal marzę o szóstce! Duża rodzina ma specyficzny rodzaj relacji, którą trudno stworzyć przy mniejszej liczbie dzieci. To coś magicznego – komentuje. Doświadczenie wychowywania pierwszego dziecka sprawiło, że Julia wiedziała, czego ma się spodziewać przy drugim. Gdy na świecie pojawiła się jej córka, nie wróciła od razu do pracy na pełnych obrotach. Wraz z partnerem bardziej świadomie dokonują codziennych wyborów. Zauważa: Głównie skupiam się już na pracy i spędzaniu wartościowego czasu z dziećmi. Na inne aktywności często brakuje nam przestrzeni. Dzięki równemu zaangażowaniu partnera w wychowanie, Julia, jak stwierdza, nie zatraca się w macierzyństwie. Nie mają jednej metody wychowawczej i jej nie szukają. Rozmówczynie niemal chóralnie przyznają, że pozwalają sobie na popełnianie błędów. Często też kierują się własnym instynktem. Danuta: Nie istnieje rodzic idealny. Mimo to staram się być taką mamą, jaką sama chciałabym mieć. Dominika zamierza pozwolić swojej córce na dokonywanie różnych wyborów i dawać jej wsparcie niezależnie co postanowi. Karolina z kolei postanowiła spędzać jak najwięcej czasu z dzieckiem, by nie rekompensować mu jego braku prezentami, co zna z własnego dzieciństwa. Z rozmów wyłania się też poczucie niezależności, które z umiejętnością stawiania granic i zachowaniem równowagi między życiem prywatnym a zawodowym najlepiej cechują młode pokolenia. Znajdują zastosowanie również w ich rodzicielstwie.
Mówisz „mama”, co myślisz? Nowa kampania Ani Kruk „HEART-TO-HEART” pokazuje różne oblicza macierzyństwa i udowadnia, że nie ma ono jednej definicji
Marka biżuterii ANIA KRUK wypuściła właśnie nową kampanię, która skupia się na macierzyństwie. Skłania do refleksji nad siłą kobiet i pokazuje, że macierzyństwo nie ma jednej słusznej definicji. Oto „HEART-TO-HEART”.
W tym artykule: „HEART-TO-HEART” – najnowsza kampania ANI KRUK, która opowiada o macierzyństwie i sile kobiet „HEART-TO-HEART” – spot i zdjęcia z kampanii Inspiracją do powstania najnowszej kampanii ANI KRUK są mamy. Zdanie otwierające kolejny rozdział opowieści o relacjach to: Mówisz „mama”, co myślisz?. To właśnie te ciche superbohaterki wysuwają się w kampanii na pierwszy plan. Zobaczcie piękne zdjęcia autorstwa Klaudii Kocielskiej i poznajcie bohaterki „HEART-TO-HEART”. „HEART-TO-HEART” – najnowsza kampania ANI KRUK, która opowiada o macierzyństwie i sile kobiet Ta kampania nie jest pierwszą, która opowiada o macierzyństwie. W zeszłym roku marka zaprezentowała nam „REBORN”, która była wstępem do tematu macierzyństwa. Jest on kontynuowany w tegorocznej kampanii. Nasza zeszłoroczna kampania REBORN była ważnym wstępem do tematu macierzyństwa. To inna wizja, decyzje, doświadczenia, a w ANIA KRUK wspieramy każdą̨ kobietę̨, która jest mamą, planuje, nie chce lub nie może mieć́ dzieci. Tworząc markę̨, kierowałam się̨ tym, że jesteśmy przyjaciółką̨, która nie tylko kojarzy się̨ z drobnymi gestami, ale przede wszystkim jest blisko i słucha. Sama jestem mamą i wiem, że kobiety zmagają̨ się̨ z różnymi decyzjami w życiu, są̨ rozdarte między pracą a macierzyństwem, a także, że społeczeństwo narzuca pewne schematy, z którymi ciężko walczyć́. Brakuje im tego ramienia, na którym mogą̨ oprzeć́zmęczoną głowę̨, dlatego chcemy mówić́ głośno o ich potrzebach – mówi Ania Kruk, CEO i współzałożycielka marki. Jak wspomniała Ania „HEART-TO-HEART” jest kontynuacją, jednak tegoroczna kampania skupia się bardziej na relacjach i drodze kobiet, którą pokonują, aby zostać mamami. Są dla nas cichymi bohaterkami, które inspirują każdego dnia, bo codziennie radzą sobie z trudną rzeczywistością – mówi Martyna Olszak-Bachora, dyrektorka działu kreatywnego i PR-u. Szczerze o macierzyństwie? Niestandardowa kampania marki Ania Kruk z okazji Dnia Matki przypomina: Tylko my MAMY prawo o sobie decydować! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/szczerze-o-macierzynstwie-niestandardowa-kampania-marki-ania-kruk-z-okazji-dnia-matki-przypomina-tylko-my-mamy-prawo-o-sobie-decydowac-faa8875.jpeg" width="467" height="700" alt="szczerze-o-macierzynstwie-niestandardowa-kampania-marki-ania-kruk-z-okazji-dnia-matki-przypomina-tylko-my-mamy-prawo-o-sobie-decydowac-faa8875" title="szczerze-o-macierzynstwie-niestandardowa-kampania-marki-ania-kruk-z-okazji-dnia-matki-przypomina-tylko-my-mamy-prawo-o-sobie-decydowac-faa8875" /> Ta inspirująca i wzruszająca kampania opowiada historię pięciu bohaterek, które pokazują nam różne oblicza macierzyństwa – samodzielne wychowywanie dzieci po stracie bliskiej osoby, spełnione marzenie dzięki metodzie in vitro, tworzenie adopcyjnej rodziny oraz bycie mamami w związku homoseksualnym. Dzięki fundacji SIEPOMAGA.PL zostaną przekazane fundusze i bransoletki z perłą dla samodzielnych mam, które potrzebują wsparcia. Kampania uświadamia, że nie powinno się oceniać i przypisywać jednej etykiety do macierzyństwa. Przecież każde doświadczenie jest choć trochę inne. Ocenianie warto zamienić na empatię, zrozumienie i wsparcie. Oprócz pięknej biżuterii marka chce pokazać również ważną dla społeczeństwa ideę. Z racji tego, że nie dla każdego Dzień Mamy i macierzyństwo są komfortowymi tematami, marka dała możliwość wyciszenia komunikacji newsletterowej na czas trwania kampanii. Dzięki temu każda i każdy będzie czuł się bezpiecznie i sobą. Wybrane produkty z kampanii „HEART-TO-HEART” znajdziecie poniżej: View Burdaffi on the source website „HEART-TO-HEART” – spot i zdjęcia z kampanii Całej kampanii towarzyszą nie tylko zdjęcia, ale i film, który możecie obejrzeć tutaj. View oEmbed on the source website W naszej galerii na końcu tego artykułu możecie zobaczyć piękne zdjęcia z kampanii „HEART-TO-HEART”. Oddają one siłę, którą ANIA KRUK chce przekazać wszystkim kobietom, by nigdy nie czuły się samotne. Creative Director: Martyna Olszak-Bachora // ANIA KRUK Produkcja: Kamila Głębowska //ANIA KRUK Foto: Klaudia Kocielska // ANIA KRUK Video: Michał Bachora // Easy Tigers Bohaterki kampanii: Alena i Agnieszka Szyszka, Karolina Klimowicz, Paulina Jagieła-Śliwińska, Paulina Kania Stylistka: Weronika Judkowiak Scenografia: Paulina Ramlau Makijaż: Paulina Frątczak
Martyna Kaczmarek z „Top Model” szczerze o macierzyństwie. „Nie wiem, czy chcę mieć dzieci”
Martyna Kaczmarek z „Top Model” otwarcie mówi: „Nie wiem, czy chcę mieć dzieci”. Influencerka zamieściła w mediach społecznościowych obszerny wpis, w którym zastanawia się nad swoją przyszłością (z lub bez potomstwa) oraz zadaje retoryczne pytanie: Dlaczego od kobiet oczekuje się rodzenia?
Martyna Kaczmarek to bez wątpienia jedna z najbardziej charyzmatycznych i zapadających w pamięć uczestniczek 11. edycji programu „Top Model”. Znana z sieci influencerka i aktywistka postanowiła wziąć udział w produkcji TVN, by promować każdy rodzaj sylwetki na wybiegu i udowodnić, że nie nosząc rozmiaru XS również można zrobić karierę w świecie modelingu. Przyszłam spełnić swoje marzenie i myślę też, że marzenie wielu milionów kobiet o tym, żeby ich rozmiar był reprezentowany na wybiegu – powiedziała 28-latka, stając przed jurorami i jurorkami. I choć Martyna nie doszła do finału, jej udział w programie odbił się szerokim echem w mediach oraz sieci. Dzięki temu Kaczmarek zyskała na swoich profilach w mediach społecznościowych większą grupę odbiorców i odbiorczyń, a co za tym idzie, ogromne pole do aktywizmu i siłę przebicia. Influencerka wykorzystuje więc obecnie swoje zasięgi, by promować i normalizować m.in. niedoskonałości skórne, kształtne ciała, zagadnienia feministyczne oraz ekologiczne. Uczestniczka „Top Model” nie boi się także poruszać tematów, które polaryzują społeczeństwo i wywołują w odbiorcach i odbiorczyniach skrajne emocje. Jednym z nich jest posiadanie dzieci. Martyna Kaczmarek wprost powiedziała, jak zapatruje się na macierzyństwo. Martyna Kaczmarek z „Top Model” szczerze o macierzyństwie Macierzyństwo to bez wątpienia temat, który dzieli społeczeństwo. Wśród nas coraz więcej jest kobiet, które z różnych względów nieco później decydują się na dzieci lub po prostu – nie chcą ich mieć. Takie podejście nie podoba się jednak wszystkim. O tym, że „kiedyś ci się zmieni” zapewniają rodzice, dziadkowie, dalekie ciotki, przyjaciółki oraz przyjaciele z dziećmi, a także politycy, którzy kuszą młodych wyborców i młode wyborczynie kolejnymi ulgami dla rodzin z licznym potomstwem. Temat macierzyństwa poruszyła niedawno na swoim profilu na Instagramie Martyna Kaczmarek. Była modelka (która niedawno zrezygnowała z pracy w branży fashion) opublikowała zdjęcie w bikini, które podpisała po prostu: Nie wiem, czy chcę mieć dzieci. 28-latka postanowiła zająć stanowisko w sprawie, w której jej zdaniem, nie wybrzmiewa wiele głosów. Coraz częściej, w przeróżnych sytuacjach - towarzyskich, medycznych, rodzinnych pojawia się temat dzieci. Szczególnie, że jestem ponad rok po ślubie. Z moich ust pada wtedy: Nie wiem czy chcę. Słyszę w odpowiedzi: „Jeszcze Ci się zmieni”, „Na pewno chcesz”. Być może mi się zmieni. Nie wypieram tego. Za miesiąc, rok, pięć. Ale chciałabym zostać zrozumiana w tej pozycji w jakiej aktualnie się znajduję i usłyszeć: „Hej, to jest ok, każdy ma swój punkt siedzenia i od niego zależy punkt widzenia”. Influncerka podkreśliła również, że macierzyństwo to ogromna odpowiedzialność, a ona nie czuje się na siłach, by wychowywać dziecko w tym trudnym, coraz bardziej skomplikowanym i podzielonym świecie. Dodała także, że nie wie, czy chce mieć dzieci, bo po prostu lubi swoje obecne życie takim, jakie jest. Nie wyklucza potomstwa i nie mówi wprost, że nigdy nie zajdzie w ciążę. Zostawia jedynie otwarte drzwi do dyskusji o tym, jak głęboko zakorzeniona jest rola kobiety jako matki i jak trudno żyje się w społeczeństwie, które czasem na siłę próbuje ją wcisnąć osobom mającym inne plany na przyszłość. Zgadzacie się z wpisem Martyny? A może macie kompletnie inne zdanie? Martyna Kaczmarek – kim jest? Influencerka, która mówi o feminizmie i akceptacji siebie, wzięła udział w castingu do „Top Model 11” Kim jest Martyna Kaczmarek? Zasłynęła jako influencerka, która promuje treści związane z feminizmem i akceptacją siebie. A teraz wzięła udział w castingu do „Top Model 11”. Oto wszystko, co o niej wiemy.
Anna Cieślak mówi o dzieciach z Edwardem Miszczakiem. Poruszyła kwestię sporej różnicy wieku
Anna Cieślak otworzyła się na temat macierzyństwa. Aktorka, a prywatnie żona Edwarda Miszczaka, zdradziła, że podjęła już ostateczną decyzję odnośnie posiadania potomstwa.
W tym artykule: Anna Cieślak – skromna i skryta aktorka Anna Cieślak szczerze o relacji z Edwardem Miszczakiem i macierzyństwie Anna Cieślak – skromna i skryta aktorka Nie od dziś wiadomo, że Anna Cieślak bardzo rzadko wypowiada się na tematy związane z jej życiem osobistym. Dziennikarzom niewiele udało się wyłuskać od aktorki nawet na temat jej ślubu z Edwardem Miszczakiem, który był jednym z najgłośniejszych wydarzeń 2021 roku w polskim show-biznesie. Występująca od przeszło 20 lat na deskach teatralnych artystka tłumaczyła, że nie chce, by to niezwykle szeroko komentowane w mediach wydarzenie przyćmiło to, czym ona i jej wówczas świeżo upieczony mąż zajmują się na co dzień. Jeżeli państwo jesteście zainteresowani naszymi losami, to przede wszystkim mamy nadzieję, że będziecie zainteresowani tym, co kochamy najbardziej, czyli kreacją – mówiła w rozmowie z Michałem Dziedzicem, redaktorem serwisu Pudelek.pl. Anna Cieślak szczerze o relacji z Edwardem Miszczakiem i macierzyństwie Gwiazda serialu popularnego serialu kryminalnego „Szadź” ostatnio postanowiła zrobić wyjątek i po raz pierwszy od dłuższego czasu udzieliła obszernego wywiadu. Co ciekawe, w opublikowanej na łamach magazynu „Zwierciadło” rozmowie z aktorką pojawiły się nie tylko wątki zawodowe, ale także prywatne. Czterdziestodwulatka dość niespodziewanie otworzyła się m.in. na temat swojego związku z aktualnym dyrektorem programowym Telewizji Polsat oraz ich planów dotyczących powiększenia rodziny. Cieślak wyznała, że podjęła świadomą decyzję o nieposiadaniu potomstwa. Cieszę się, jak moje koleżanki zachodzą w ciążę, rodzą dzieci, ale ja mam inną konstrukcję psychofizyczną. Postanowiłam realizować się w zawodzie aktorki, bardzo dużo czasu spędzam w pracy, to mój wybór, tak mnie poprowadziło życie. Nie cierpię z tego powodu – oznajmiła. Aktorka przyznała, że choć sama nie ma i nie zamierza mieć dzieci, to w jej życiu nie brakuje maluchów. Naokoło siebie mam dużo dzieci: chrześniaka, którego bardzo kocham, wnuczki i wnuka mojego męża, dzieci moich koleżanek – czytamy. Anna Cieślak ze smutkiem przyznaje, że bezdzietność z wyboru wciąż oceniana jest w naszym społeczeństwie w dość negatywny sposób. Przy okazji poruszyła wątek sporej różnicy wieku między nią a jej kończącym właśnie 68 lat mężem. Niewielu ludzi przyjmuje taki wybór kobiet, uważają, że to jakaś forma degradacji. A w dodatku, jak się ma męża starszego o 25 lat, to już z taką kobietą coś musi być nie tak. Ludzie piszą, że popełniam błąd, że co ja wyprawiam, że gdybym miała taką córkę, to bym się jej wstydziła. Kiedyś wiele nocy przepłakałam, teraz to mnie w ogóle nie dotyka – wyznała. Smutne jest tylko to, że hejtują głównie kobiety – dodała. Jesteście zaskoczeni wyznaniem Anny Cieślak?
Rihanna pozuje na okładce brytyjskiego „Vogue’a” z A$APem i synkiem. To pierwszy raz, gdy widzimy rodzinę w komplecie. Piosenkarka opowiedziała też o macierzyństwie
Najnowsze wydanie brytyjskiego „Vogue’a” należy do Rihanny i jej rodziny. Zobaczcie spektakularna okładkę magazynu i więcej zdjęć całej trójki!
W tym artykule: Rihanna na okładce brytyjskiego „Vogue’a” razem z A$APem i synkiem Rihanna wypowiedziała się na temat macierzyństwa i relacji ze swoim ukochanym Powiedzieć, że u Rihanny ostatnio dużo się dzieje, to jakby nie powiedzieć nic. Piosenkarka wystąpiła na tegorocznym Superbowlu, podczas show ujawniła, że jest w drugiej ciąży, a teraz wyszła właśnie jej okładka dla jednego z najważniejszych magazynów na świecie. Jest o tyle specjalna, że artystka nie pozuje na niej sama, a ze swoim partnerem A$APem Rockym i ich 9-miesięcznym synkiem! To duże wydarzenie również dla fanek i fanów, ponieważ nigdy nie widzieliśmy ich we trójkę. Dodatkowo w środku „Vogue’a” jest jeszcze więcej zdjęć chłopca, który jest przeuroczy. Scrollujcie dalej, aby zobaczyć. Rihanna jest w ciąży. Wokalistka i A$AP Rocky spodziewają się drugiego dziecka Po występie podczas Super Bowl 2023 Rihanna potwierdziła, że jest w ciąży. Topowa piosenkarka i A$AP Rocky zostaną rodzicami po raz drugi. Zobaczcie zdjęcia, na których widać ciążowy brzuszek. Rihanna na okładce brytyjskiego „Vogue’a” razem z A$APem i synkiem Wczoraj ukazała się nowa okładka marcowego wydania brytyjskiej edycji „Vogue’a”. Rozgrzała ona internet. Na pierwszym planie fotografii wykonanej przez duet Inez i Vinoodh, widzimy oczywiście Rihannę w spektakularnej kreacji z rozcięciem od Chanel. Tuż za nią znajduje się jej ukochany w skórzanym komplecie – kamizelce i spodniach. Na ręku trzyma ich syna i całuje go w głowę. Chłopiec jest roześmiany, a na sobie ma tylko czarną pieluchę, aby pasować do rodziców. Trzeba przyznać, że cała trójka prezentuje się wspaniale. Rodzina pozuje na tle pięknego morza i zachodzącego słońca, co robi cały klimat. Post z okładką na Instagramie Riri w 16 godzin zdobył już ponad 10 milionów polubień, a więc wygląda na to, że fanki i fani również są zachwyceni. Dlaczego Rihanna pokazała syna w sieci? Powód jest przerażający, a jednocześnie daje do myślenia Rihanna pokazała ostatnio twarz syna w sieci i, jak się właśnie okazało, miała ku temu ważny powód. Jej decyzja daje do myślenia. O co chodzi? Rihanna wypowiedziała się na temat macierzyństwa i relacji ze swoim ukochanym Rozmowa artystki z magazynem „Vogue” odbyła się zaledwie kilkanaście godzin przed jej występem na Super Bowl. Jest więc bardzo świeża. Była to też jedna z pierwszych okazji, kiedy 34-latka mogła opowiedzieć o tym, jak to jest być mamą. Wokalistka przyznała, że to kocha i że jej poród był piękny. Pojawienie się mojego synka na świecie odmieniło moje życie – wyznała. Barbadoska opowiedziała tez o pierwszych chwilach we trójkę. Z jednej osoby nagle stały się dwie. Wchodzicie do szpitala jako para, a wychodzicie z niego jako trzyosobowa rodzina. To szalone. I te pierwsze dni są szalone. Nie śpisz. W ogóle. Nawet gdybyś chciała. Wróciliśmy do domu, wszystko się tak zmieniło, a my nie byliśmy na to gotowi. Nie mieliśmy nikogo. Byliśmy tylko my, czyli rodzice i nasze dziecko. Byliśmy jak zombie – zdradziła Rihanna. Rihanna urodziła. Artystka po raz pierwszy została mamą – znamy płeć dziecka Rihanna urodziła i po raz pierwszy została mamą. Jakiej płci jest jej pociecha i czy sławna mama wybrała już imię? Poznajcie szczegóły. Mimo tego para szybko zdecydowała się na drugie dziecko, które już nie długo przyjdzie na świat. Wokalistka mówiła w przeszłości, że planuje więcej dzieci. Wyjawiła wtedy, że chciałaby mieć trójkę lub czwórkę. 34-latka wspomniała również o swojej relacji z A$APem. Wyznała, że jest on jej najlepszym przyjacielem i zachwycała się cudowną więzią, którą jej ukochany ma z ich dzieckiem. Musimy być w tym samym punkcie, ale zawsze tak mieliśmy w naszym związku – powiedziała. – Wszystko się zmienia, gdy na świat przychodzi dziecko. W naszym przypadku tylko nas to do siebie zbliżyło – dodała. Do tego sesja musiała powstawać, zanim artystka dowiedziała się, że jest w drugiej ciąży. Jak wynika z podpisu poniższego zdjęcia. I co jest odpowiedzią na komentarze w sieci, że wokalistka została odchudzona przez grafika. Tu po prostu druga ciąża była na wczesnym etapie. To szalone, że dwójka moich dzieci jest na tym zdjęciu, a mamusia nie miała jeszcze o tym pojęcia! Rihanna i A$AP Rocky – historia związku gorącej pary show-biznesu Rihanna i A$AP Rocky to jedna z najbardziej hot par w show-biznesie. Od kiedy są razem i co wiemy o ich związku? Poznajcie pełną historię ich miłości.
Tracee Ellis Ross o tym, że płodność i posiadanie dzieci nie są wyznacznikami kobiecości. „Muszę walczyć, by zachować swoją prawdę”
Córka legendarnej Diany Ross, aktorka Tracee Ellis Ross, otworzyła się ostatnio na temat swoich doświadczeń związanych z wejściem w okres perimenopauzalny oraz bezdzietnością. 50-latka zakwestionowała społeczne założenie, że posiadanie potomstwa oraz „płodność” są naturalnym i centralnym elementem bycia kobietą. Niezwykle inspirujące i potrzebne słowa.
Tracee Ellis Ross o bezdzietności Tracee Ellis Ross była ostatnio gościnią podcastu „We Can Do Hard Things” prowadzonego przez Glennon Doyle. Aktorka i pisarka odbyły niezwykle potrzebną rozmowę m.in. na temat tego, co w dzisiejszych czasach oznacza bycie kobietą – zgodnie z definicją samych zainteresowanych, a nie patriarchalnymi oczekiwaniami. 50-latka szczerze opowiedziała o swoich doświadczeniach związanych z bezdzietnością i wejściem w okres okołomenopauzalny. Aktorka, która zagrała między innymi w serialach „Przyjaciółki” oraz „Czarno to widzę”, zakwestionowała społeczne założenie, że posiadanie dzieci jest naturalną i centralną częścią bycia kobietą. Opuszcza mnie moja płodność? Czy to moja kobiecość? A może wcale nie? – powiedziała. Muszę walczyć, aby zachować swoją prawdę (...). Czuję się płodna dzięki mojej kreatywności, czuję się pełna mocy, bardziej kobieca niż kiedykolwiek wcześniej. A przecież ta moc, której kazano mi użyć, nigdy nie została użyta – kontynuowała gwiazda. Płodność – stwierdziła córka legendarnej piosenkarki Diany Ross – nie tylko nie definiuje współczesnych kobiet, ale wręcz prosi się o redefinicję jako pojęcie. Moja zdolność do posiadania dziecka mnie opuszcza, ale nie zgadzam się, że do tego sprowadza się płodność, nie zgadzam się, że to właśnie jest kobiecość – stwierdziła aktorka. Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem” Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi. Tracee Ellis Ross o byciu singielką i patriarchalnej narracji Tracee Ellis Ross zwróciła też uwagę, jak trudno jest funkcjonować z uwewnętrznioną patriarchalną narracją, w której wciąż żyjemy. Gdy moje ciało staje się dla mnie obcym miejscem, w którym tak naprawdę nie czuję się bezpiecznie ani jak w domu… Nie wiem, jak zarządzać, kontrolować lub walczyć z zewnętrzną binarną narracją patriarchatu, która mnie prześladowała przez większość mojego dorosłego życia – przyznała. 50-latka opowiedziała tez o swoim doświadczeniu bycia singielką – zwłaszcza o tym, jak „sprzedano” jej pomysł, że musi zostać „wybrana” przez „tę jedyną osobę”. Zasugerowała, że takie myślenie i postrzeganie skazuje nas w pewnym sensie na wymazanie tego, kim jesteśmy jako ludzie, jeśli potwierdzeniem naszej wartości ma być to, czy ktoś nas „wybierze”. Aktorka stwierdziła, że bycie „wybraną” nie ma nic wspólnego z tym, kim jestem, tym, co powoduje, że moje serce śpiewa, co unosi moją łódź, sprawia, że czuję się bezpieczna, sprawia, że czuję się komfortowo, dobrze, że czuję się potężna, mądra. Bardzo mądre, potrzebne słowa. Warto wziąć je sobie do serca. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem?
Maffashion zdradziła, czy planuje mieć więcej dzieci. „Nigdy nie chciałabym drugi raz tak tego przeżywać”
Maffashion ponownie otworzyła się przed swoimi obserwatorami. Podczas pierwszej w tym roku sesji Q&A influencerka odpowiedziała szczerze na pytania o macierzyństwo. Jej słowa dają do myślenia.
W tym artykule: Maffashion wyjaśnia, dlaczego przestała pokazywać twarz syna Maffashion o swoich planach macierzyńskich Maffashion wyjaśnia, dlaczego przestała pokazywać twarz syna Maffashion już od ponad dwóch lat spełnia się w roli matki. Chłopiec o imieniu Bastian jest owocem zakończonego w ubiegłym roku związku influencerki z popularnym aktorem i raperem, Sebastianem Fabijańskim. W przeciwieństwie do wielu swoich koleżanek z branży, Julia Kuczyńska nie miała oporów przed upublicznianiem wizerunku swojego syna w mediach społecznościowych. Osoby, które regularne zaglądają na profile gwiazdy internetu, zwróciły jednak uwagę, że w ostatnim czasie uległo to zmianie. Dlaczego już nie pokazujesz twarzy Bastka? – zapytała jedna z osób obserwujących Maffashion podczas pierwszej w tym roku sesji Q&A na jej instagramowym profilu. Okazuje się, że Maffashion zmieniła swoje podejście w tej kwestii m.in. z powodu zamieszania wywołanego głośnym skandalem obyczajowym z udziałem jej byłego partnera i Rafalali. Celebrytce nie spodobało się to, że część mediów umieszczała wizerunek jej syna w publikacjach dotyczących afery, która nie ma z nim nic wspólnego. Z dnia na dzień przestałam to robić... Powodem było publikowanie Bastka twarzy przy konkretnych „newsach”, aferach i zestawieniach fot. To było tak zbędne i po najniższej linii oporu, że aż mi niedobrze. Dla mnie jako matki to było coś okropnego. W dodatku ani ja, a już na pewno nie synek, nie odpowiadaliśmy za te „tematy” – wyjaśniła Maffashion. Sebastian Fabijański przyznał się, że zdradzał Maffashion: „Publicznie przepraszam za to Julię” Sebastian Fabijański udzielił wywiadu, w którym po raz pierwszy opowiedział o szczegółach swojego szeroko komentowanego w mediach spotkania z Rafalalą. Aktor twierdzi, że był wówczas pod silnym wpływem substancji odurzających. W szczerej rozmowie z redaktorem Pudelka wyznał też, że nie potrafił dochować wierności Maffashion i ujawnił kulisy ich głośnego rozstania. „Nie boję się tej prawdy na swój temat” - powiedział. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/sebastian-fabijanski-udzielil-wywiadu-na-temat-spotkania-z-rafalala-zdrady-i-rozstania-z-maffashion1-1e45ab3.jpeg" width="948" height="631" alt="Sebastian Fabijański udzielił wywiadu na temat spotkania z Rafalalą, zdrady i rozstania z Maffashion" title="Sebastian Fabijański udzielił wywiadu na temat spotkania z Rafalalą, zdrady i rozstania z Maffashion" /> Kuczyńska oznajmiła, że przestała pokazywać twarzy Bastka również w trosce o jego bezpieczeństwo. Plus inny prosty powód. Bastek jest coraz starszy. Jego buzia się zmienia. Chciałabym, aby był miał w życiu komfort i był bezpieczny. Od samego początku o tym mówiłam, że nie wiem, czy jak synek będzie starszy, czy będę dalej pokazywać jego twarz – dodała. Maffashion o swoich planach macierzyńskich Fani Maffashion wykorzystali okazję, aby wypytać influencerkę również o jej plany na przyszłość. Trzydziestopięciolatka otwarcie przyznaje, że myśl o powołaniu na świat nowego życia wywołuje w niej skrajne emocje. Dalej jakaś część mnie by chciała. Inna natomiast ma obawy. Nie, nie „daję w szyję”. Ale to, jak politycy żonglują sprawami kobiet w naszym kraju nie zachęca, budzi we mnie strach – wyznała. Influencerka zwierzyła się internautom, że rzeczywistość mocno zweryfikowała jej wcześniejsze wizje dotyczące macierzyństwa. Prawdą jest też to, że inaczej wyobrażałam sobie ten błogosławiony stan i macierzyństwo. Nigdy nie chciałabym drugi raz tego tak przeżywać. Będę musiała dużo przepracować w tej kwestii. Już przepracowuję – oznajmiła, kontynuując swój wywód na temat planów macierzyńskich. Julka zdradziła, jakie warunki musiałyby być spełnione, aby w przyszłości zdecydowała się na kolejne dziecko. Chciałabym, aby było pięknie, chciałabym czuć się zaopiekowana, delikatna, chciałabym czuć troskę, wsparcie, empatię i zrozumienie. Przecież ciało kobiety wykonuje w ciąży ogrom pracy tworząc nowe życie – czytamy. Maffashion nie ukrywa, że kiedyś marzyła o tym, aby mieć więcej niż jedno dziecko. Na ten moment nie wyobraża sobie jednak zajść w kolejną ciążę. Kiedyś mówiłam dwójka, a nawet trójka dzieci. Obecnie jestem na nie i mam obawy na samą myśl – podsumowała. Zaskoczeni?
Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem”
Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi.
Anna Jastrzębska, Glamour.pl: Cytując klasyka: „a co, jeśli ci się odmieni”? Edyta Broda, „Bezdzietnik”: Statystycznie wielu kobietom się odmienia. Zarówno w jedną, jak i drugą stronę. Ja sama jednak nigdy nie wierzyłam w to, że mi się odmieni. I nie chciałam, by mi się odmieniło. Zawsze głęboko odczuwałam swoją potrzebę bezdzietności, a wizja zostania matką była dla mnie wręcz odstręczająca. A co jest nie tak z pytaniem, od którego zaczęłam? To normalne, że zadajemy sobie to pytanie i zmieniamy zdanie, ale nikt nie ma prawa wmawiać nam tego ani nas tym straszyć. Osoby bezdzietne nie chcą słuchać, że „im się odmieni” i że swoich wyborów będą żałować. Wyobraźmy sobie, że takimi „proroctwami” społeczeństwo częstuje rodziców, którzy przecież też czasami żałują, i to mocno, tylko nie mogą już niczego zmienić. Dopiero w tym kontekście widać, jak bardzo takie napominania są absurdalne i przemocowe. Mamy prawo rozgościć się w naszej bezdzietności, urządzić w niej i poszukać spokoju, otwierając na to, co przyniesie los. Będąc osobami bezdzietnymi, mamy czas i przestrzeń na podjęcie najlepszej decyzji. Bo bezdzietność tym właśnie w moim przekonaniu jest – przestrzenią, również na zmianę zdania. Będąc matką, już tej przestrzeni nie masz. Warto to docenić i wykorzystać najlepiej, jak się da. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Tyle że – znów muszę odwołać się do klasyka – „zegar tyka”. Rzeczywiście, u kobiet w pewnym momencie okienko prokreacyjne się zamyka. I zdarzają się przypadki czterdziestolatek, takich zatwardziałych niematek, które doznają nagle macierzyńskiego przebudzenia. Tak bardzo chcą mieć dziecko, że podporządkowują temu wszystkie inne ambicje i pragnienia. Zwykle słyszymy wtedy, że to „naturalne”, że przebudził się „instynkt”. Śmiem w to wątpić. Prawdziwie naturalne instynkty rzadko budzą się spóźnione o kilka czy kilkanaście lat. Podejrzewam, że w świecie natury to się nie zdarza. Zaprzeczałoby to definicji instynktu. Gdyby takimi pragnieniami rządziła natura, potrzeba dziecka budziłaby się wtedy, gdy jesteśmy w prokreacyjnym rozkwicie. Niestety, u ludzi to znacznie bardziej skomplikowane. O pragnieniu lub niepragnieniu potomstwa decydują złożone czynniki. Jeżeli przez kilkadziesiąt lat kobieta nie chciała być matka i nagle zmieniła zdanie, to na początek warto zastanowić się, dlaczego tak się stało. Za takim nagłym zwrotem może stać obawa, że coś nas w życiu omija, nuda, poczucie braku sensu i wiele innych emocji, które warto przegadać z terapeutą. Może po prostu tyle razy usłyszała „będziesz żałować”, że w to uwierzyła? To również. Jeśli wychowujemy się w konserwatywnym środowisku, które codziennie wbija nam do głowy, że dzieci to oczywistość, że trzeba je mieć i że to jest „naturalne”, trudno przyznać sobie prawo do wyboru bezdzietnego życia. Zgłasza się do mnie sporo kobiet z takimi wątpliwościami. Są mądre, świadome siebie i z głęboką potrzebą bezdzietności, a mimo to brak dzieci je uwiera. Wydaje im się nienaturalny. Obawiają się, że coś tracą. To jest uwarunkowane społecznie i historycznie. Kiedyś bezdzietność rzeczywiście wiązała się ze stratami. Nie mogąc urodzić dziecka, kobiety traciły szacunek społeczny, poczucie sprawczości, partnera, zabezpieczenie na starość… I choć współcześnie sytuacja wygląda zupełnie inaczej, wciąż pokutują w nas te stare przekonania. Do dziś bezdzietność kojarzy się ze stratą. To dla zdeklarowanych bezdzietników na ogół nie ma już znaczenia, ale u osób, które wciąż się wahają: być czy nie być rodzicem, może powodować dyskomfort. Najgorsze, co mogą zrobić, to roztrząsać te wszystkie negatywne scenariusze, którymi są zasypywani: że będą żałować, że skazują się na samotność, że nikt im szklanki wody nie poda. Nie korzystają wtedy z bezdzietności i nie pomagają swojej przyszłości. Z lęku nic dobrego wyniknąć nie może. Rodzenie dzieci z lęku musi skończyć się fatalnie. Ale przynajmniej „ktoś ci poda tę nieszczęsną szklankę wody na starość”. Niejednokrotnie pisałam o tym na blogu i w mojej książce „Szczerze o życiu bez dzieci”. Takie prorokowanie to próba odreagowania złości.... Złości? Tak, złości. Bezdzietność z wyboru odwraca znaczenia, a to jest w społeczeństwie bardzo źle widziane. Do tej pory to rodzice byli hołubieni. Pod każdym względem – od finansowego po symboliczny. Matka i ojciec to byli społeczni bohaterowie. Nawet jeśli ich życie nie było do końca szczęśliwe, miało sens, bo robili coś dobrego nie tylko dla siebie, ale też dla ogółu, dla narodu, dla świata. Obecnie sytuacja się zmienia. Młode pokolenie, które dostrzega m.in. depresję klimatyczną, coraz częściej uważa, że aktem odwagi i odpowiedzialności jest nie rodzicielstwo, a jego odmowa. Ci, którzy byli bohaterami, nagle stają się szkodnikami – i odwrotnie. I tu wkraczamy na pole minowe związane z wartościami. A to, co wiąże się z wartościami, z poczuciem sensu, jest bardzo silnie nacechowane emocjonalnie. Kiedy ktoś otwarcie przeciwstawia się ustalonym sensom i wartościom, budzi u wielu złość, a nawet wściekłość. Stąd między innymi te nieprzyjemne „proroctwa”. Gdy ludzie mówią, że będę żałować, to tak naprawdę chcą, bym żałowała. Tego właśnie mi życzą. Na tej samej zasadzie kobietom, które przerwały ciążę, wmawia się, że będą cierpieć na syndrom poaborcyjny. Ci, którzy ideologicznie nie zgadzają się z aborcją, bardzo by chcieli, by takie osoby cierpiały. Badania jednak jasno pokazują, że zdecydowana większość kobiet po aborcji czuje ulgę. Takie kobiety są znacznie szczęśliwsze od tych, które nie chciały być w ciąży, a mimo to urodziły. Podobnie rzecz się ma z bezdzietnością – ci, którzy się z nami nie zgadzają, chcą, byśmy swoich wyborów żałowali. A czy rzeczywiście będziemy żałować? Tego żadna wróżka nie jest w stanie nam przepowiedzieć. W każdy wybór – zarówno bezdzietności, jak i rodzicielstwa – wpisane są straty. Trzeba po prostu mieć tego świadomość. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. Tymczasem, jak zauważyła Karolina Lewestam w książce „Pasterze smoków. Rodzice kontra świat”, to wybór, o którym trudno dyskutować. Ani nie możemy racjonalnie wybrać bezdzietności, ani nie możemy w wydedukowany sposób wybrać rodzicielstwa. Tak, według niej możemy wybierać jedynie na podstawie niewystarczających przesłanek. Karolina Lewestam przyłożyła do tematu (nie)dzietności intelektualną miarę. To bardzo współczesne. Już od jakiegoś czasu zarówno o bezdzietności, jak i o rodzicielstwie mówimy jako o wyborze – a żeby coś wybrać, musimy to wcześniej przemyśleć. I zapewne wiele osób tak właśnie do tego podchodzi. Ale możliwe jest też inne podejście. Zarówno rodzicem, jak i osoba bezdzietną możemy zostać nie „z myślenia”, ale „z czucia”. Przez długi czas swoją bezdzietność postrzegałam w kategoriach wykalkulowanego wyboru. Miałam w głowie miliony powodów, dla których nie chcę mieć dzieci. Jednak w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że gdybym chciała je mieć, to te moje argumenty nie byłyby funta kłaków warte. Wzięłabym je wszystkie na klatę, a macierzyństwo potraktowała jak wyzwania. Odkąd dorosłam, wchodziłam w wiele ról, których się bałam, które były dla mnie trudne i wymagające. Tak samo odważnie weszłabym w rolę matki, pokonując rozmaite przeszkody. Ale sęk w tym, że akurat tej roli nie chciałam. Czułam, że jest nie dla mnie. Nawet gdyby usłano mi rodzicielstwo różami i zagwarantowano, że to będzie wspaniałe doświadczenie, i tak nie miałabym dzieci. Ale to jest raczej niszowe podejście… ...do tego stopnia, że w niedawnym raporcie OKO.Press na pytanie „dlaczego pani/pana zdaniem kobiety w Polsce nie chcą mieć dzieci” nie było w ogóle możliwości wybrania odpowiedzi „bo nie ma we mnie takiej potrzeby”. Powodem mogły być: niskie pensje, drogie mieszkania, problemy na rynku pracy, niezadowalająca opieka okołoporodowa. Ale ani słowa o tym, że kobieta po prostu może nie chcieć dziecka. Tak jakby to było niepoważne, nieistotne, zupełnie niewarte wzięcia pod uwagę. Wynika to zapewne stąd, że badania socjologiczne robi się zawsze po coś – trzeba zdiagnozować problem społeczny i poszukać rozwiązania. W tym przypadku problemem jest to, że ludzie chcą mieć dzieci, ale z powodów leżących po stronie państwa nie mogą zrealizować tego pragnienia. Te powody trzeba rozpoznać i usunąć, by zagwarantować obywatelom jedno z najważniejszych praw – prawo do posiadania potomstwa. I w porządku. Jednak taka optyka usuwa w cień tych wszystkich ludzi, dla których bezdzietność jest potrzebą – równie silną i ważną jak potrzeba rodzicielstwa. Mądre państwo powinno zawsze mieć to na uwadze. Nakłanianie – wszelkimi dostępnymi środkami – jak największej liczby ludzi do tego, by mieli dzieci, to według mnie nadużycie władzy. W rzeczywistości przesiąkniętej pronatalizmem bardzo trudno realizować kolejne bardzo ważne prawo reprodukcyjne – prawo do nieposiadania dzieci. Inna sprawa, że bezdzietność z wyboru zawsze traktowana była z lekceważeniem – jako coś przejściowego i niezbyt poważnego. Monika Brodka w mocnych słowach o braku dzieci: „Ta presja społeczna mnie potwornie drażni” Znana z tego, że niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, przy okazji promocji nowej płyty Monika Brodka zrobiła wyjątek. Zabrała głos w sprawie (nie)posiadania dzieci. W szczerym i zarazem mocnym komentarzu zamknęła usta wszystkim, którzy nie rozumieją, że pytanie kogokolwiek o plany prokreacyjne (bądź ich brak) jest przejawem braku kultury oraz zwyczajem, od którego najwyższa pora się odzwyczaić. I tu znów zahaczamy o historię. Ślub i spłodzenie potomstwa oznaczało w przeszłości wejście do wspólnoty dorosłych. Dziś, choć nie jest to już tak oczywiste, bezdzietność wciąż postrzegana jest jako objaw niedojrzałości. Tłumaczę to sobie tym, że nie mamy w tej chwili żadnych społecznie uznanych „rytuałów przejścia”, które włączałyby młodych ludzi do grona dorosłych. Jeszcze jakiś czas temu wystarczyło zrobić maturę i wyprowadzić się z domu, by zyskać status dorosłego. Nie trzeba było nawet mieć dziecka. Obecnie żyjemy w kulturze celebrującej wieczną młodość. Z domów wychodzimy bardzo późno, matura przestała cokolwiek znaczyć, a współczesne rytuały przejścia (np. „osiemnastki”) są formą zabawy i z dojrzałością mają niewiele wspólnego. Dlatego potrzebujemy jasnych sygnałów: kto zasługuje na poważne traktowanie, a kto nie. Dziecko nadaje się do tego znakomicie, bo je widać. No i stoi za tym wielowiekowa tradycja. Dzieci jako „oznaka dorosłości” wydają mi się ryzykownym konceptem. Bo nawet chcąc prowadzić auto, musisz wcześniej zrobić prawo jazdy. Chcąc mieć dzieci, nie potrzebujesz żadnych uprawnień. I to pociąga za sobą określone konsekwencje. Wiele osób nie chce mieć potomstwa, by nie powielać błędów popełnionych przez swoich rodziców. Podejrzewam, że kiedyś ten argument nie istniał, bo ludzie inaczej patrzyli na życie, czegoś innego od niego oczekiwali. Nie marzyło im się szczęście, samorealizacja ani życiowe spełnienie. Uważali natomiast, by nie podpaść wspólnocie, by nie naruszyć boskich ani ludzkich praw, by wywiązać się z obowiązków przypisanych społecznej roli. Nastanie indywidualizmu zmieniło reguły gry. Młode pokolenie jest bardzo refleksyjne, dba o swój komfort i krytycznie obserwuje rzeczywistość. A to nie sprzyja decyzji o posiadaniu dziecka. Rodzicielstwo – co widać na każdym kroku – wymaga wysokich kompetencji i olbrzymich nakładów, zarówno finansowych, jak i emocjonalnych. W dodatku obarczone jest rozmaitymi lękami związanymi z niepewną przyszłością. To nowe – młode – postrzeganie świata zderza się z archaicznymi stereotypami narzucającymi rodzicielstwo jako jedyną ścieżkę samorealizacji. Niestety brakuje nam społecznie wypracowanego wzorca szczęśliwego bezdzietnego życia. Trudno o obraz szczęśliwej bezdzietności w kraju, który tak bardzo celebruje dzietność. Władza hołduje rodzinie, traktuje bezdzietnych jako obywateli gorszej kategorii. Drenuje kieszenie osób nierozmnażających się, pomija w rozdawaniu benefitów. Tak jak zauważyłaś w jednym ze swoich wpisów – chyba tylko osoby, które nie potrafią liczyć, w naszym kraju nie decydują się na potomstwo. Najbardziej jednak zaskoczyło mnie twoje stwierdzenie, że to dobrze, że państwo nie interesuje się osobami odmawiającymi rozrodu. „Trzymajmy kciuki by władza miała nas, bezdzietnych, jak najdłużej w d. Módlmy się, by nie dawała nam przywilejów ani pieniędzy” – piszesz. Tak, bo władza niczego nie daje bezinteresownie. Zawsze jest to podyktowane jakimś interesem. Tym razem chodzi o demografię i ideologię. Politycy u władzy nie mają na względzie dobra niepłodnych par czy kobiet, które chciałyby być matkami, ale ich na to nie stać. Myślą jedynie o słupkach, statystykach, finansach publicznych, a także – a może przede wszystkim – o konserwatywnej utopii. Chcieliby przyciąć wszystkich do jednego prokreacyjnego wzorca. Nie godzę się na to, by państwo – zarówno agresywnymi strategiami finansowymi, jak i przepisami – przymuszało ludzi do posiadania dzieci. Co innego zapewniać dobre warunki do ich rodzenia i wychowywania. Jest wiele osób, które chcą mieć potomstwo, a nie mogą sobie na nie pozwolić. Od tego są instytucje państwowe, by im pomagać. Nasza władza jednak przegina. Działa w interesie tylko jednej grupy społecznej, a to narusza zasadę równości. Próbuje (na szczęście mało skutecznie) stworzyć warunki, w których nierodzenie dzieci będzie trudne do pomyślenia. Muszę tu jednak zaznaczyć, że tamtem post napisałam z przekąsem. Nie chcę, by władza mieszała swoją szkodliwą ideologię do mojego życia. Chciałabym jednak, by od czasu do czasu zainteresowała się osobami bezdzietnymi. Bo po pierwsze, za chwilę będzie ich sporo... Coraz mniej kobiet przed trzydziestką decyduje się na dziecko? Badania nie pozostawiają wątpliwości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282.jpeg" width="933" height="700" alt="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" title="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" /> ...według badania przeprowadzonego kilka lat temu w ramach projektu FAMWELL, z pokolenia na pokolenie rośnie liczba kobiet, które nie planują zostać matkami. Wśród kobiet urodzonych po 1970 roku odsetek tych, które nie urodzą dziecka, wynosi 17 procent, wśród urodzonych po 1995 roku bezdzietnych będzie dwa razy więcej. I to trend, którego nie da się odwrócić rozwiązaniami proponowanymi przez naszą władzę. Po drugie, zmienia się model rodziny. Nawet ci, którzy mają dzieci, na starość mogą zostać sami. Bo dzieci wyjadą, zajmą się swoim życiem, bo nie będzie ich stać na obsługiwanie schorowanych rodziców… Najwyższa pora, by państwo zainteresowała się losem osób starszych. By tworzyło miejsca opieki dla schorowanych i samotnych, by zajęło się służbą zdrowia, odbudowało geriatrię, aktywizowało starszych, tworzyło dla nich przyjazne przestrzenie. Trudno uwierzyć, że coś takiego w ogóle jest możliwe. Wierzę, że jeśli władza się tym nie zajmie, to my sami się zorganizujemy. Jest coraz więcej działań oddolnych, tworzących sieci wsparcia. Mówię tu o nieformalnych grupach sąsiedzkich, stowarzyszeniach, inicjatywach międzypokoleniowych – to już się dzieje. Wcześniej nie było warunków do takiej samoorganizacji, bo całą energię ludzie wkładali w podtrzymanie więzów rodzinnych. Ale kształt rodziny się zmienia, zwiększa się dystans pokoleniowy… Lepsze zrozumienie i wsparcie zagwarantuje koleżanka albo sąsiadka-równolatka niż dziecko, które gdzieś w świecie zajmuje się własnym życiem. Wierzę w takie wspierające się nieformalne kręgi dojrzałych ludzi – dzietnych i bezdzietnych. Ale na to też trzeba ciężko pracować przez całe życie, tak jak pracuje się nad więzami rodzinnymi. Najgorsze to pozamykać się w domach i mieć w nosie resztę świata.
Anna Lewandowska oburzona słowami Kaczyńskiego o kobietach. Wyznała, że w przeszłości straciła ciążę
Anna Lewandowska w stanowczy sposób zareagowała na głośną wypowiedź prezesa PiS, Jarosława Kaczyńskiego. „Dość! Jestem zła, gdy widzę, że politycy w niesprawiedliwy sposób oskarżają kobiety, zamiast dostrzegać realne problemy” – oznajmiła. Gwiazda zdecydowała się też na osobiste wyznanie.
W tym artykule: Gwiazdy reagują na słowa Jarosława Kaczyńskiego Anna Lewandowska o poronieniu Od paru dni nie milkną echa kontrowersyjnej wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego na temat kobiet. Podczas ostatniego spotkania z sympatykami Prawa i Sprawiedliwości w Ełku polityk podzielił się swoimi osobliwymi przemyśleniami na temat przyczyń bezdzietności. Kobiety decydują się na dzieci, albo się na dzieci nie decydują. To zależy od czynników, powtarzam, materialnych, ale w wielkiej mierze od tych czynników kulturowych. I tu trzeba czasem powiedzieć też trochę otwarcie, pewnych rzeczy gorzkich. Jeżeli się np. utrzyma taki stan, że do 25. roku życia dziewczęta, młode kobiety, piją tyle samo, co ich rówieśnicy, to dzieci nie będzie. Bo pamiętajcie, że mężczyzna, żeby popaść w alkoholizm, to musi pić nadmiernie przez 20 lat. Przeciętnie, bo to oczywiście jeden krócej, drugi dłużej, bo to zależy od cech osobniczych. A kobieta tylko dwa – stwierdził prezes PiS. 73-letni polityk stwierdził, że w obecnych czasach kobiety coraz częściej nie mają dzieci, ponieważ... nadużywają alkoholu. Ja nie jestem zwolennikiem bardzo wczesnego macierzyństwa, bo kobieta też musi dojrzeć do tego, żeby być dobrą matką. Ale jak do 25. roku daje w szyję... Trochę żartuję, ale proszę państwa, to nie jest to dobry, że tak powiem, prognostyk w tych sprawach. Trzeba z pewnymi zjawiskami walczyć – powiedział. Gwiazdy reagują na słowa Jarosława Kaczyńskiego Jak można się było spodziewać, słowa lidera partii rządzącej odbiły się szerokim echem w mediach. Na wypowiedź Kaczyńskiego zareagowali już nie tylko przedstawiciele opozycji. Ostra krytyka w kierunku prezesa PiS spłynęła m.in. ze strony wielu znanych Polek, w tym Moniki Olejnik, Beaty Sadowskiej, Pauliny Smaszcz i Ewy Chodakowskiej. To szalenie krzywdzące i oburzające, by w publicznym dyskursie padały słowa tak obraźliwe i pogardliwe wobec kobiet! – napisała sławna trenerka. Anna Lewandowska o poronieniu Co ciekawe, na słowa Jarosława Kaczyńskiego odpowiedziała także gwiazda, która zazwyczaj nie zabiera głosu w sprawach politycznych – Anna Lewandowska. Żona Roberta Lewandowskiego opublikowała w poniedziałek rano emocjonalny wpis, w którym uznaje wypowiedź lidera PiS za niezwykle krzywdzącą. DOŚĆ! Jestem zła, gdy widzę, że politycy w niesprawiedliwy sposób oskarżają kobiety, zamiast dostrzegać realne problemy. Jako kobieta i matka czuję się bardzo dotknięta ostatnimi wypowiedziami – tak zaczęła swój wpis na Instagramie, gdzie obserwuje ją na ten moment już przeszło 4,6 miliona użytkowników serwisu. W dalszej części wpisu bizneswoman podzieliła się ze swoimi odbiorcami osobistym wyznaniem. Okazuje się, że zanim Anna Lewandowska powitała na świecie swoje pierwsze dziecko, przeżyła osobistą tragedię. Bycie mamą było moim największym marzeniem. Zanim się spełniło niestety, podobnie jak inne kobiety, doświadczyłam także poronienia. Według statystyk co piąta para w Polsce bezskutecznie stara się o dziecko. Stres, problemy ze zdrowiem czy z hormonami powodują, że nie tylko zajście w ciąże jest problemem, ale również jej utrzymanie – oświadczyła. Na koniec mama pięcioletniej Klary i dwuletniej Laury zaapelowała o większą empatię wobec bezdzietnych kobiet. Nie oceniajmy zatem kobiet, które często w ciszy, walczą wszelkimi sposobami i środkami, aby na teście ciążowym zobaczyć upragnione dwie kreski…– czytamy. Myślicie, że Jarosław Kaczyński odniesie się do słów jednej z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych Polek? Kaja Godek ma nowy projekt. Chce kar za informowanie o możliwości przerywania ciąży Wystartowała zbiórka podpisów pod projektem nowej ustawy, przygotowanym przez Fundację Życie i Rodzina, na czele której stoi Kaja Godek. Według inicjatywy „Aborcja to zabójstwo”, za propagowanie działań na rzecz pomocy w przerywaniu ciąży powinno grozić do dwóch lat więzienia.