Zakazany romans łobuza i dziewczyny z dobrego domu to twój klimat? Pokochasz ten film Netfliksa! Idealny na weekendowy wieczór
Jeśli lubisz emocjonujące historie o zakazanej miłości, nowy film Netfliksa może być dokładnie tym, czego szukasz. „Zły wpływ” to opowieść pełna napięcia, chemii i zmieniających życie wyborów. Sprawdź, dlaczego ten tytuł warto dodać do swojej weekendowej listy.
O czym jest komedia romantyczna Netfliksa „Zły wpływ”? Film „Zły wpływ” dostępny na platformie Netflix wpisuje się w dobrze znany, ale wciąż uwielbiany schemat romansu między dwiema osobami z zupełnie różnych światów. Główna bohaterka to dziewczyna wychowana w uporządkowanym środowisku, która ma jasno wytyczoną ścieżkę życia. Jest ambitna, odpowiedzialna i przyzwyczajona do tego, że wszystko idzie zgodnie z planem. Na jej drodze pojawia się chłopak, który reprezentuje zupełnie inny styl życia. Jest impulsywny, tajemniczy i nie przejmuje się zasadami. To właśnie ta mieszanka przyciąga ją do niego, mimo że rozsądek podpowiada coś zupełnie innego. Ich relacja rozwija się szybko i intensywnie, a uczucia zaczynają komplikować codzienność obojga. „Zły wpływ” nie jest tylko historią o pierwszym zauroczeniu. To także opowieść o dojrzewaniu, przekraczaniu granic i konfrontacji z własnymi wyborami. Film pokazuje, że czasem najbardziej fascynujące relacje są jednocześnie tymi najbardziej ryzykownymi. W tle pojawiają się też wątki rodzinne i społeczne, które dodatkowo podbijają emocjonalny ciężar historii. Produkcja przyciąga nie tylko fabułą, ale też estetyką. Klimatyczne zdjęcia, dobrze dobrana muzyka i dynamiczne tempo sprawiają, że seans ogląda się lekko, ale z zaangażowaniem. To idealna propozycja na wieczór, kiedy masz ochotę na coś romantycznego, ale z nutą dramatu. Film o zakazanej miłości „Zły wpływ” - obsada W filmie „Zły wpływ” zobaczymy przede wszystkim młodych aktorów, którzy budują napięcie między bohaterami. W rolę Reese, czyli dziewczyny z bogatego domu, wciela się Eléa Rochera. Jej ekranowym partnerem jest Alberto Olmo jako Eros, były skazaniec zatrudniony jako ochroniarz, który szybko przestaje być tylko pracownikiem, a zaczyna odgrywać w jej życiu znacznie większą rolę. W obsadzie pojawia się także Enrique Arce, znany m.in. z serialu „Dom z papieru”, który gra Bruce’a, jedną z kluczowych postaci dorosłego świata bohaterów. Obok niego zobaczymy Mirela Balic jako Peyton oraz Clara Chaín w roli Ariadny. Drugoplanową obsadę tworzą m.in. Selam Ortega jako Bárbara, Fernando Fraga jako Raúl oraz Farid Bechara jako Diego. W filmie pojawiają się też Mar Isern w roli Karol i María José Mariscal jako Carmela. Za reżyserię odpowiada Chloé Wallace, która współtworzyła także scenariusz razem z Anną Pacheco. To właśnie ich wizja nadaje filmowi tempo i emocjonalny charakter, balansujący między romansem a thrillerem. Inne filmy i seriale z motywem romansu grzecznej dziewczyny i łobuza Motyw zakazanej miłości między „dobrą dziewczyną” a „niegrzecznym chłopakiem” od lat cieszy się ogromną popularnością. Jeśli „Zły wpływ” przypadnie ci do gustu, warto sięgnąć po inne tytuły w podobnym klimacie. Jednym z najbardziej znanych przykładów jest „After”, który opowiada o relacji ambitnej studentki i tajemniczego buntownika. Film zdobył ogromną popularność wśród młodszej widowni i doczekał się kolejnych części. Podobną dynamikę znajdziesz w produkcji „Trzy metry nad niebem”, gdzie uczucie między bohaterami rodzi się wbrew różnicom społecznym i stylowi życia. To historia pełna pasji, ale też trudnych wyborów. Warto też zwrócić uwagę na film „Piękna katastrofa”, który łączy romantyczną historię z elementami komedii i dramatu. Relacja bohaterów opiera się na napięciu i wzajemnym przyciąganiu, które trudno kontrolować. Jeśli wolisz seriale, dobrym wyborem będzie „Euforia”, który, choć bardziej mroczny, również pokazuje skomplikowane relacje młodych ludzi i wpływ, jaki mają na siebie nawzajem. „Zły wpływ” idealnie wpisuje się w ten trend, oferując widzkom historię, która wciąga, porusza i zostaje w głowie na dłużej. Jeśli więc masz ochotę na film pełen emocji i romantycznego napięcia, ten tytuł zdecydowanie zasługuje na miejsce na twojej liście.
Ta zwariowana komedia Netfliksa zapewni ci mnóstwo śmiechu! Lekka, dynamiczna, idealnie sprawdzi się na wieczorny seans
Powrót do szkolnych lat brzmi jak kusząca podróż w czasie, ale czy na pewno byłaby tak idealna, jak ją pamiętasz? Komedia Netfliksa „Powrót do liceum” pokazuje, że rzeczywistość może być znacznie bardziej skomplikowana, ale też wyjątkowo zabawna. To lekka, dynamiczna produkcja, która idealnie sprawdzi się na wieczór pełen śmiechu.
Komedia Netfliksa „Powrót do liceum”: fabuła Powrót do liceum to amerykańska komedia, która bawi się motywem powrotu do przeszłości, ale w bardzo nieoczywisty sposób. Główna bohaterka, Stephanie Conway, była w latach 90. prawdziwą królową liceum. Piękna, popularna i pewna siebie miała wszystko pod kontrolą, aż do momentu, gdy tragiczny wypadek wywrócił jej życie do góry nogami. Dziewczyna zapada w śpiączkę na ponad 20 lat. Kiedy budzi się jako dorosła kobieta, świat wygląda zupełnie inaczej. Media społecznościowe rządzą codziennością, szkolne hierarchie zmieniły swoje zasady, a wartości młodych ludzi są inne niż kiedyś. Stephanie postanawia wrócić do liceum, by dokończyć to, co zaczęła i odzyskać utracony status. To właśnie w tym momencie film nabiera tempa. Zderzenie mentalności lat 90. ze współczesną rzeczywistością jest źródłem wielu zabawnych sytuacji. Bohaterka musi odnaleźć się w świecie, który nie tylko jej nie pamięta, ale też nie potrzebuje jej dawnej definicji popularności. Pod lekką formą kryje się też refleksja o dojrzewaniu i redefiniowaniu własnej tożsamości. Film pokazuje, że powrót do przeszłości nie zawsze jest rozwiązaniem, a dorosłość wymaga zmiany perspektywy. Obsada komedii „Powrót do liceum” na Netfliksie W roli głównej zobaczymy Rebel Wilson, która doskonale odnajduje się w komediowym repertuarze. Jej interpretacja Stephanie to mieszanka pewności siebie, zagubienia i ironicznego humoru. Aktorka znana jest z wyrazistych ról i także tutaj nie zawodzi. Młodszą wersję bohaterki gra Angourie Rice, która świetnie oddaje energię i ambicję nastolatki z lat 90. W filmie pojawiają się również Sam Richardson oraz Zoë Chao, którzy wnoszą do historii dodatkową dynamikę i humor. Chemia między bohaterami działa na korzyść filmu, choć to właśnie Rebel Wilson przyciąga największą uwagę. Jej styl komediowy opiera się na dystansie do siebie i umiejętności grania postaci, które jednocześnie bawią i wzbudzają sympatię. Inne komedie z Rebel Wilson, które poprawią ci humor Jeśli po seansie „Powrotu do liceum” masz ochotę na więcej lekkich produkcji, warto sięgnąć po inne filmy z Rebel Wilson. Aktorka od lat buduje swoją pozycję w świecie komedii i ma na koncie kilka tytułów, które idealnie nadają się na poprawę nastroju. Jednym z nich jest „Pitch Perfect”, czyli muzyczna komedia o żeńskiej grupie a cappella. Rola Fat Amy przyniosła Wilson ogromną popularność i pokazała jej talent do tworzenia charyzmatycznych postaci. Kolejną propozycją jest „Isn't It Romantic”, romantyczna komedia z przymrużeniem oka. Film bawi się schematami gatunku i pokazuje historię kobiety, która nagle trafia do świata rodem z idealnych komedii romantycznych. Warto też wspomnieć o „The Hustle”, gdzie Rebel Wilson gra u boku Anne Hathaway. To historia dwóch oszustek, które rywalizują ze sobą w niezwykle zabawny sposób. Każdy z tych filmów pokazuje inne oblicze aktorki, ale łączy je jedno, lekkość i umiejętność rozbawienia widza. „Powrót do liceum” to idealna propozycja na wieczór, kiedy potrzebujesz oddechu i dobrej energii. Film nie udaje ambitnego kina, ale też nie musi. Jego siłą jest humor, tempo i bohaterka, która przypomina, że przeszłość warto zostawić tam, gdzie jej miejsce.
Film z Bradem Pittem sprzed 30 lat znów zachwyca widzów. To zasługa HBO Max
Wciągająca historia o rodzinie, dorastaniu i naturze sprzed ponad 30 lat znów przyciąga widzów. „Rzeka życia” z młodym Bradem Pittem pojawiła się w katalogu HBO Max i szybko stała się jedną z najczęściej oglądanych produkcji.
„Rzeka życia”: fabuła „Rzeka życia” nie należy do filmów pełnych spektakularnej akcji. To raczej spokojna, refleksyjna opowieść, która pozwala na chwilę zatrzymać się w codziennym biegu. Produkcja powstała na podstawie książki Normana Macleana i opowiada historię dwóch braci dorastających w stanie Montana. Paul, w tej roli młody Brad Pitt, buntuje się przeciwko zasadom narzucanym przez ojca. Jego starszy brat Norman jest bardziej powściągliwy i z dystansu obserwuje zachowanie rodzeństwa. Najważniejszym elementem ich wspólnego życia stają się wyprawy nad rzekę Big Blackfoot, gdzie razem z ojcem spędzają czas na wędkowaniu. Choć fabuła nie opiera się na dynamicznych wydarzeniach, film pozostawia przestrzeń na refleksję nad rodziną, dorastaniem i relacjami między bliskimi. Dużą rolę odgrywa tu otaczająca bohaterów natura – rzeki, góry i lasy Montany. Krajobrazy nie są jedynie tłem dla wydarzeń, lecz ważnym elementem opowieści. Za zdjęcia do filmu odpowiada Philippe Rousselot, który za swoją pracę otrzymał Oscara. Kamera pokazuje przyrodę w sposób malarski, tworząc atmosferę sprzyjającą zadumie i kontemplacji. „Rzeka życia”: opinie widzów Produkcja od lat zbiera dobre opinie widzów. Na portalach filmowych ma średnią 7,1/10 na podstawie prawie 14 tysięcy ocen, a ponad 7,7 tys. użytkowników deklaruje, że chce ją obejrzeć. Jeden z widzów podsumował krótko: „Dobry film”. Inny zwraca uwagę na niespieszne tempo narracji, pisząc: „Nie różni się zbytnio od innych, tego typu dramatów obyczajowych. Fabuła toczy się leniwym torem oszczędzając widzowi dramatyzmu. Plus za młodego Pitta”. Wielu komentujących docenia jednak atmosferę produkcji i jej wizualną stronę. Jak zauważa jeden z użytkowników: „Piękny w swojej prostocie film Roberta Redforda. Opowieść o rodzinie, o przywiązaniu do rodzinnych stron, ale bez nadmiernego dramatyzmu”. W komentarzach często pojawia się zachwyt nad zdjęciami i klimatem filmu. Jeden z internautów napisał: „Cudne zdjęcia, piękna muzyka i ciepła opowieść o rodzinie połączonej pasją do wędkarstwa skąpana w amerykańskim klimacie”. Inny dodaje: „Ocena w górę +1 za piękne zdjęcia i dobrze odtworzony spokojny klimat Północy. Dobra kreacja Brada Pitta” Oczywiście nie brakuje również bardziej zdystansowanych opinii. Część widzów uważa, że tempo opowieści może być zbyt spokojne – ktoś zauważa ironicznie: „2 godziny łowienia ryb w rzece”. Film „Rzeka życia” dostępny jest na HBO Max.
Jeden z najlepszych thrillerów psychologicznych lat 90. z Bruce'm Willisem! Finał dosłownie wbija w fotel!
Ponad dwie dekady od premiery „Szósty zmysł” nadal budzi emocje. To przykład kina, które opiera się nie tylko na napięciu, ale też na precyzyjnie poprowadzonej historii.
Niewiele produkcji z lat 90. tak dobrze zniosło próbę czasu. „Szósty zmysł” wciąż pozostaje jednym z najlepiej wspominanych thrillerów psychologicznych. O czym jest kultowy film z lat 90. „Szósty zmysł”? „Szósty zmysł” zaczyna się od historii dziecięcego psychologa Malcolma Crowe’a, który po traumatycznym wydarzeniu próbuje wrócić do pracy i podejmuje się terapii ośmioletniego Cole’a Seara. Chłopiec jest zamknięty w sobie, ma kłopoty w szkole, a jego zachowanie wygląda jak nieustanny stan alarmowy. Z czasem Cole mówi wprost, że widzi zmarłych, którzy nie pogodzili się z tym, co ich spotkało i pojawiają się w jego otoczeniu. Film prowadzi tę relację bardzo blisko: nie jako „sprawę do rozwiązania”, tylko jako proces, w którym jedno próbuje zrozumieć drugie. Malcolm szuka języka, który pozwoli chłopcu nazwać to, co przeżywa, a Cole sprawdza, czy wreszcie trafił na kogoś, kto nie uzna go za kłamcę albo problem. Równolegle rozwija się wątek życia Malcolma — jego relacji z żoną i poczucia, że coś w codzienności przestało się układać. Bruce Willis gra tu inaczej niż w wielu swoich najbardziej rozpoznawalnych rolach, tj. bez napinki, a z wyciszeniem, które działa na korzyść postaci. Malcolm nie jest „bohaterem od zadań specjalnych”, tylko człowiekiem, który próbuje poukładać własne życie, jednocześnie biorąc odpowiedzialność za cudzy lęk. Największe wrażenie robi jednak Haley Joel Osment jako Cole. Ta rola jest zbudowana na drobiazgach: spojrzeniach, pauzach, reakcjach na dźwięk i dotyk, na tym, jak dziecko próbuje zachować twarz, kiedy w środku jest przerażone. Z kolei Toni Collette, matka chłopca, trafnie prezentuje zmęczenie, bezradność i kolejne próby ratowania dziecka, gdy nie ma się narzędzi ani instrukcji. Jedna z najlepszych ról Bruce'a Willisa! Dla wielu widzów „Szósty zmysł” to kultowa produkcja z ich dzieciństwa i jeden z najoryginalniejszych tytułów lat 90. Na filmwebie jedna z internautek napisała: „Film mojego dzieciństwa, utkwił w pamięci na lata”. Inni podkreślają, że to najlepszy film Shyamalana: „Mocny thriller psychologiczny z genialnymi rolami Willisa i Osmenta oraz jednym z najbardziej popularnych twistów filmowych”, „Mocny start Nighta, ukazujący jego duży potencjał reżyserski (rujnowany przez niektóre kolejne dokonania). Najlepsze role Willisa i Osmenta. Świetny scenariusz”. Część widzów przyznaje, że spodziewali się czegoś straszniejszego, ale nie są zawiedzeni, bo film wciąga i trzyma w napięciu: „Willis tu zagrał jedną ze swoich najlepszych ról”, „Oryginalny i zaskakujący scenariusz, sprawna reżyseria, przekonujące kreacje aktorskie, klimatyczne zdjęcia oraz nastrojowa muzyka. Oscar się należał”. Gdzie obejrzeć film „Szósty zmysł”? Film „Szósty zmysł” jest dostępny online w ramach subskrypcji na Disney+ (pakiety od 34,99 zł). Jeśli wolisz jednorazowy seans, możesz go kupić lub wypożyczyć w iTunes. Ceny zaczynają się od 9,99 zł (HD).
To film wymagający, momentami bardzo trudny, a jednocześnie niezwykle ważny. Każdy powinien go zobaczyć!
Są filmy, na które trudno się zdobyć, choć wszyscy wiedzą, że trzeba je zobaczyć. „Lista Schindlera” należy właśnie do tej kategorii. To poruszające kino o Zagładzie, które mimo upływu lat wciąż robi ogromne wrażenie i pozostaje jednym z najważniejszych głosów w filmowej opowieści o XX wieku.
To kino wymagające, momentami bardzo trudne, ale jednocześnie niezwykle ważne. „Lista Schindlera” wciąż zajmuje szczególne miejsce wśród filmów historycznych. O czym jest „Lista Schindlera”? „Lista Schindlera” z 1993 roku to jeden z najbardziej rozpoznawalnych filmów podejmujących temat Holokaustu. Produkcja opowiada historię niemieckiego przedsiębiorcy Oskara Schindlera, który w czasie II wojny światowej ocalił ponad tysiąc Żydów, zatrudniając ich w swojej fabryce. Gdy film trafiał do kin, wielu widzów miało jeszcze osobisty kontakt ze świadkami Zagłady. Dziś, po dekadach, kontekst odbioru jest inny. Bezpośrednich świadków jest coraz mniej, a pamięć o wydarzeniach wojennych coraz częściej funkcjonuje poprzez relacje rodzinne, miejsca pamięci oraz właśnie dzieła kultury. „Lista Schindlera”: historia, która trafiła do masowej wyobraźni Ogromne znaczenie filmu polega na tym, że przeniósł on znane historykom świadectwa do szerokiego obiegu kultury popularnej. Reżyser, wcześniej kojarzony głównie z widowiskowym kinem rozrywkowym, zdecydował się na opowieść znacznie bardziej powściągliwą i dramatyczną. Co ciekawe, produkcja powstała stosunkowo szybko i przy umiarkowanym budżecie, a mimo to okazała się ogromnym sukcesem zarówno artystycznym, jak i frekwencyjnym. Film zdobył siedem Oscarów i zarobił setki milionów dolarów na całym świecie, trafiając jednocześnie do bardzo szerokiej publiczności. Oskar Schindler, bohater nieoczywisty Scenariusz powstał na podstawie książki Thomasa Keneally’ego i przedstawia Schindlera jako postać daleką od jednoznaczności. Na początku poznajemy go jako przedsiębiorcę nastawionego na zysk korzystającego z wojennej koniunktury, lubiącego luksus i towarzystwo wpływowych ludzi. Z czasem jednak bohater przechodzi wyraźną przemianę. Z cynicznego oportunisty staje się kimś, kto zaczyna ryzykować własny majątek i bezpieczeństwo, by ratować swoich pracowników. Ta ewolucja stanowi jeden z najważniejszych elementów narracji. Film nie traci przy tym z oczu skali tragedii. Historia Schindlera pokazana jest jako wyjątkowy przypadek na tle ogromu zbrodni. To przypomnienie, że nawet pojedyncze ocalone życie ma znaczenie. Siła obrazu i filmowych środków Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów filmu jest jego forma wizualna. Czarno-białe zdjęcia budują dokumentalny klimat i podkreślają surowość opowieści. Twórcy często rezygnują z dosłowności na rzecz sugestywnych symboli, jak słynny motyw dziewczynki w czerwonym płaszczu. Narracja prowadzona jest spokojnie, bez nadmiernego patosu, a emocje budowane są poprzez detale, aktorstwo i muzykę. Dzięki temu film oddziałuje na widza w sposób intensywny, ale jednocześnie wyważony. Mimo ogromnego uznania „Lista Schindlera” nie uniknęła kontrowersji. Dla wielu widzów była dowodem na to, że kino głównego nurtu może skutecznie przybliżać historię Zagłady szerokiej publiczności. Inni zwracali uwagę, że hollywoodzka forma niesie ze sobą ryzyko uproszczeń. Pojawiały się również głosy, że opowieść ocaleniu Żydów została pokazana przede wszystkim przez pryzmat niemieckich bohaterów. Sam twórca podkreślał jednak, że nie próbował stworzyć ostatecznej historii Holokaustu, lecz jedną z wielu możliwych narracji. Gdzie obejrzeć film „Lista Schindlera”? Obecnie „Lista Schindlera” nie jest dostępna w stałej ofercie popularnych platform streamingowych w Polsce. Film bywa jednak okresowo udostępniany w serwisach VOD oraz emitowany w telewizji, dlatego warto co jakiś czas sprawdzać aktualne biblioteki platform i program TV. Produkcję można także znaleźć w wydaniach na DVD i Blu-ray.
Oglądałam ten film z gulą w gardle, a łzy same spływały mi po policzkach. Po finałowej scenie nie mogłam zasnąć
Nie planowałam seansu. Przeglądałam Netfliksa, szukając czegoś „na chwilę”, a skończyło się kolejną bezsenną nocą. „Chłopiec w pasiastej piżamie” to film, który znam na pamięć, a mimo to za każdym razem oglądam do końca. I za każdym razem finał zostawia mnie z tym samym, trudnym do opanowania milczeniem.
Choć wydaje się, że o Holokauście powiedziano już wszystko, „Chłopiec w pasiastej piżamie” wciąż potrafi uderzyć z pełną siłą. To historia prosta, a jednocześnie niepokojąco celna widziana oczami dziecka. O czym jest „Chłopiec w pasiastej piżamie”? Film w reżyserii Marka Hermana opowiada historię ośmioletniego Brunona, syna niemieckiego oficera. Gdy jego ojciec otrzymuje nowe stanowisko, rodzina przeprowadza się na wieś, w pobliże obozu koncentracyjnego. Dla chłopca to jednak tylko „farma”, za ogrodzeniem której ludzie chodzą w pasiastej odzieży i zachowują się w sposób trudny do zrozumienia. Znudzone monotonią dnia dziecko zaczyna eksplorować okolicę. Wkrótce poznaje rówieśnika Szmula po drugiej stronie drutów kolczastych. Między chłopcami rodzi się relacja oparta na niewinności i braku świadomości tego, czym naprawdę jest miejsce, które ich dzieli. Perspektywa dziecka nadaje historii szczególną siłę. Bruno nie rozumie polityki, ideologii ani znaczenia munduru ojca. Zazdrości Szmulowi „towarzystwa kolegów” i nie pojmuje, dlaczego dorośli wokół niego są pełni napięcia i milczenia. Ta dziecięca niewiedza staje się metaforą społeczeństwa karmionego propagandą ludzi, którzy widzą, lecz nie dopuszczają do siebie prawdy. „Chłopiec w pasiastej piżamie”: Holocaust z perspektywy dziecka Wydaje się, że kino opowiedziało o Zagładzie już wszystko. Ten film wybiera jednak inną drogę. Nie skupia się na rekonstrukcji historycznej ani na politycznym tle wydarzeń. Najważniejsza jest relacja dwóch chłopców i kontrast między ich światem a światem dorosłych. Żona oficera początkowo funkcjonuje w wygodnym półcieni. Dopiero gdy zaczyna rozumieć, czym w rzeczywistości jest miejsce pracy jej męża, konfrontacja z prawdą okazuje się dla niej destrukcyjna. Film pokazuje, że ignorancja może być wyborem, ale konsekwencje tego wyboru bywają nieodwracalne. Reżyser Marek Herman wielokrotnie podkreślał, że chciał, aby film pełnił funkcję ostrzeżenia dla młodszych pokoleń. W tym sensie „Chłopiec w pasiastej piżamie” nie jest wyłącznie dramatem historycznym, lecz także przypomnieniem, jak łatwo odwrócić wzrok od niewygodnej prawdy. Jak film „Chłopiec w pasiastej piżamie” przyjęli widzowie? Od premiery produkcja wywołuje silne reakcje. Widzowie podkreślają przede wszystkim emocjonalny ciężar finału oraz perspektywę dziecka, która czyni historię jeszcze bardziej wstrząsającą. W internetowych komentarzach często powraca motyw bezsenności po seansie i poczucia, że to film, który „zostaje w głowie”. Jedni doceniają odwagę w pokazaniu tragedii przez pryzmat niewinności, inni dyskutują nad symbolicznym wymiarem zakończenia. Niezależnie od interpretacji, trudno znaleźć opinie obojętne. „Chłopiec w pasiastej piżamie” budzi emocje, prowokuje do rozmowy i, co najważniejsze, zmusza do refleksji nad odpowiedzialnością dorosłych za świat, który tworzą. To właśnie dlatego, mimo że znałam każdą scenę, znów obejrzałam film do końca. I znów długo nie mogłam zasnąć. Gdzie obejrzeć film „Chłopiec w pasiastej piżamie”? Film „Chłopiec w pasiastej piżamie” jest dostępny w kilku serwisach VOD. W modelu subskrypcyjnym można go obejrzeć na Netfliksie (pakiety od 33 zł miesięcznie). Dostępna dostępne są także opcje wypożyczenia lub zakupu. Tytuł znajdziemy m.in. na MEGOGO (od 8,99 zł w jakości SD), CANALVOD (wypożyczenie w HD za 9,99 zł), iTunes (HD od 9,99 zł) oraz na Prime Video, gdzie film można wypożyczyć lub kupić już od 9,99 zł.
Za każdym razem obiecuję sobie, że nie będę na nim płakać. Ale to film, który chwyta za gardło i nie puszcza aż do końca
„Manchester by the Sea” to nagrodzony Oscarem dramat w reżyserii Kennetha Lonergana, który opowiada o stracie, winie i niemożności powrotu do dawnego życia. Film zdobył uznanie krytyków i widzów na całym świecie, a rola Caseya Afflecka przeszła do historii współczesnego kina.
Za każdym razem myślę, że znam już tę historię na tyle dobrze, by oglądać ją z dystansem. A jednak „Manchester by the Sea” znów trafia w to samo miejsce. To film o relacjach, które są zbyt skomplikowane, by zamknąć je w jednym zdaniu, i o bólu, który nie znika tylko dlatego, że bardzo byśmy tego chcieli. O czym jest „Manchester by the Sea”? Film w reżyserii i według scenariusza Kennetha Lonergana opowiada historię Lee Chandlera (Casey Affleck), samotnego dozorcy pracującego w Bostonie. Po śmierci brata wraca do rodzinnego miasteczka Manchester-by-the-Sea, gdzie dowiaduje się, że został prawnym opiekunem swojego nastoletniego bratanka Patricka (Lucas Hedges). Powrót do domu oznacza jednak konfrontację z przeszłością, od której Lee próbował uciec. W kolejnych scenach widz stopniowo poznaje dramatyczne wydarzenia, które doprowadziły do jego emocjonalnego wycofania i izolacji. „Manchester by the Sea” to opowieść o żałobie, winie i o tym, że nie każdą ranę da się zagoić. Obsada i twórcy „Manchester by the Sea” Casey Affleck za rolę Lee Chandlera otrzymał Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Jego kreacja opiera się na minimalizmie, głównie oszczędnej mimice, krótkich odpowiedziach, unikaniu kontaktu wzrokowego. To aktorstwo, które nie dominuje, lecz precyzyjnie oddaje stan wewnętrznego wycofania. Na ekranie partnerują mu Lucas Hedges jako Patrick, nastolatek próbujący odnaleźć się w nowej sytuacji, oraz Michelle Williams w roli byłej żony Lee. Jedna z ich wspólnych scen, rozgrywająca się na ulicy rodzinnego miasteczka, należy do najbardziej komentowanych momentów filmu. Za zdjęcia odpowiada Jody Lee Lipes, a muzykę skomponowała Lesley Barber. Warstwa wizualna jest stonowana, chłodna, podporządkowana realizmowi. Film trwa 137 minut i konsekwentnie utrzymuje kameralny ton. Opinie widzów – emocje bez podpowiedzi „Manchester by the Sea” od premiery zbiera bardzo wysokie oceny i utrzymuje mocną pozycję w zestawieniach najlepszych dramatów XXI wieku. Widzowie najczęściej podkreślają aktorstwo Caseya Afflecka oraz sposób, w jaki film łączy melancholię z subtelnym, czarnym humorem. „9,5|Rola Afflecka genialna. To, co zagrał samą mimiką, szacunek. Mały, kameralny obraz dramatu człowieka okryty czarnym humorem. Kibicuje w walce o Oscary” – pisze jeden z użytkowników. Inny zwraca uwagę na poziom aktorski: „Stoi na najwyższym aktorskim poziomie, nieraz słowa nie oddadzą faktycznych emocji, więc pozostaje mimika. Od totalnej depresji co jakiś czas odciąga humor”. Pojawiają się też głosy doceniające całość realizacji: „Wręcz idealne pod każdym względem: scenariusz, muzyka, montaż, Affleck. Bardzo smutne i mocne kino, nic nie mówi wprost, a wiemy wszystko, co potrzeba. Oscar!”. Wielu widzów podkreśla siłę emocjonalną filmu: „Wraca dyszka, bo od roku żaden film nie złamał mi serca tak jak Manchester”. „Obraz, który chwyta za gardło na początku i nie puszcza nawet po seansie. Casey doskonale potrafił pokazać wewnętrzny ból, smutek i złość swojego bohatera”. Nie brakuje również bardziej wyważonych opinii: „7,5 Może jestem grubszą skorupą niż postać grana przez Caseya Affleca, ale jakoś nie poczułem tego filmu. 3 wielkie sceny to trochę mało...”. Takie komentarze pokazują, że film nie jest uniwersalnym doświadczeniem dla każdego widza. Jego siła tkwi w powściągliwości i niedopowiedzeniu, które nie wszystkich angażują w ten sam sposób. Gdzie obejrzeć „Manchester by the Sea”? Film jest dostępny w streamingu, m.in. na HBO. W zależności od aktualnej oferty platform można go znaleźć w modelu subskrypcyjnym lub w opcji wypożyczenia VOD. To tytuł, który regularnie pojawia się w katalogach największych serwisów streamingowych.
Znam każdą scenę tego filmu, a i tak zawsze oglądam go do końca. „Klasyka i arcydzieło!”, „Genialny!”
Choć od premiery minęło ponad dwadzieścia lat, „Życie jest piękne” wciąż wywołuje silne reakcje. Roberto Benigni opowiedział historię Holocaustu z perspektywy ojca, który za wszelką cenę chce ochronić syna przed prawdą. Efekt to film, który jednocześnie wzrusza, zaskakuje i nie pozwala przejść obojętnie.
Nie jest to klasyczne kino wojenne ani tradycyjny dramat historyczny. „Życie jest piękne” stawia na emocje, relacje i perspektywę dziecka. To właśnie ta decyzja sprawiła, że film stał się jednym z najważniejszych europejskich tytułów o II wojnie światowej. O czym jest „Życie jest piękne”? Film w reżyserii Roberto Benigniego opowiada historię włoskiego Żyda Guido Orefice, który zakochuje się w Dorze i zakłada rodzinę w cieniu narastającego faszyzmu. Pierwsza część filmu ma lekki, niemal baśniowy ton. Obserwujemy rodzące się uczucie, humor sytuacyjny i charakterystyczną energię Guido, który zdaje się wierzyć, że życie zawsze można obrócić w żart. Druga część przenosi widza do zupełnie innej rzeczywistości. Guido wraz z synem trafiają do obozu koncentracyjnego. Ojciec, chcąc ochronić dziecko przed traumą, przekonuje je, że pobyt w obozie to gra, w której można zdobywać punkty, a nagrodą jest czołg. Ten absurdalny wręcz pomysł staje się osią całej opowieści. Holocaust opowiedziany inaczej „Życie jest piękne” od początku budziło dyskusje. Łączenie tematu Zagłady z elementami komedii wydawało się ryzykowne. Benigni nie tworzy jednak farsy ani historycznej rekonstrukcji. Zamiast tego koncentruje się na relacji ojca i syna. Obozowa rzeczywistość pozostaje w tle, widziana często z perspektywy dziecka, które nie rozumie pełnego kontekstu sytuacji. To właśnie ta perspektywa nadaje filmowi wyjątkowy ton. Guido nie neguje grozy sytuacji, ale próbuje ją przefiltrować, złagodzić, zamienić w narrację, którą kilkuletni chłopiec jest w stanie udźwignąć. W świecie przemocy pojawia się opowieść o miłości i odpowiedzialności. Roberto Benigni – reżyser i aktor Film wyreżyserował Roberto Benigni (wraz z Vincenzo Ceramim) i jednocześnie zagrał w nim główną rolę. Jego interpretacja Guido opiera się na wyraźnej fizyczności, tempie dialogów i wyrazistej mimice. Postać łączy komizm z powagą sytuacji, bez wyraźnego rozdzielania tych dwóch tonów. Na ekranie partnerują mu Nicoletta Braschi jako Dora oraz Giorgio Cantarini w roli Giosuè. Ich relacje budują emocjonalny fundament filmu. Charakterystyczne „Buongiorno Principessa” stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych cytatów z europejskiego kina końca lat 90. Nagrody dla „Życie jest piękne” Za zdjęcia odpowiadał Tonino Delli Colli, który w pierwszej części filmu podkreśla jasne, włoskie krajobrazy i architekturę. Kontrast między sielankową scenerią a późniejszymi, surowymi przestrzeniami obozowymi jest wyraźny, ale nie przesadzony wizualnie. Ogromne znaczenie ma muzyka Nicoli Piovaniego, która została nagrodzona Oscarem. Motywy muzyczne prowadzą widza przez kolejne etapy historii, wzmacniając emocje, ale nie dominując nad obrazem. To jeden z tych soundtracków, które pozostają w pamięci długo po seansie. „Życie jest piękne” zdobyło trzy Oscary: dla najlepszego aktora pierwszoplanowego (Roberto Benigni), za najlepszą muzykę oraz dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Sam moment odbioru nagrody przez Benigniego, jego spontaniczna reakcja i energia, przeszedł do historii gali. Film stał się jednym z najważniejszych europejskich tytułów o II wojnie światowej, mimo że nie wpisuje się w klasyczny schemat kina wojennego. Jak film przyjęli widzowie? „Życie jest piękne” od lat utrzymuje bardzo wysokie oceny i regularnie wraca w internetowych dyskusjach o najważniejszych filmach XX wieku. Widzowie najczęściej podkreślają to, co w tym obrazie najbardziej charakterystyczne, czyli połączenie komedii i tragedii. „Idealne połączenie tragizmu z komizmem. Film wzbudzający niekontrolowane uczucia, które towarzyszą jeszcze przez długi czas po jego obejrzeniu” – napisał jeden z użytkowników. Inny dodaje: „Klasyka i arcydzieło w całym znaczeniu tego słowa. Jednocześnie śmiech przez łzy”. W wielu opiniach powtarza się motyw ojcowskiej miłości i emocjonalnej siły finału. Ktoś inny pisze wprost: „Oj łezka się zakręciła i to nie jedna. Pięknie przedstawiony”. Widzowie doceniają także odwagę w podejściu do tematu Zagłady. „Ten film jest dowodem na to, że można nakręcić komedię o Holocauście, która zarówno bawi, jak i wzrusza, nie obrażając przy tym ofiar nazistowskich zbrodni” – podkreśla jeden z komentujących. Pojawiają się też krótsze, symboliczne głosy, jak kultowe: „Buongiorno Principessa!”. Nie brakuje również bardziej wyważonych opinii. „Zasłużenie uważany jest za klasykę kina, ma wspaniałe momenty, ale nie urzekł mnie tak jak innych użytkowników filmwebu. Beningni bardzo dobry” – zauważa jeden z widzów. Inny dodaje: „takie naciągane 6. Pomimo że bardzo ciekawie się ogląda, to moim zdaniem nie powinno się robić żartów z tak poważnej sprawy...”. Gdzie obejrzeć „Życie jest piękne”? Film „Życie jest piękne” jest dostępny online w modelu VOD. Obecnie można go wypożyczyć na Amazon Prime Video już od 9,99 zł. To wygodna opcja, jeśli nie chce się czekać na emisję telewizyjną i planuje się seans w dowolnym momencie.
„Arcydzieło”, „Rewelacyjna rola Tomasza Kota”. Ten polski film widziałam wiele razy, a wciąż ściska mocno za gardło
Ten film znam niemal na pamięć, a mimo to za każdym razem działa tak samo. „Bogowie” pokazują medyczny przełom lat 80., ale też cenę, jaką płaci się za odwagę i determinację w czasach, gdy system nie sprzyjał zmianom.
To film, który łączy historię, napięcie i wyrazistą rolę Tomasza Kota. „Bogowie” do dziś należą do najlepiej ocenianych polskich produkcji XXI wieku i regularnie wracają w telewizji oraz streamingu. „Bogowie”, czyli medyczny przełom, który zmienił wszystko „Bogowie” opowiadają o profesorze Zbigniewie Relidze i jego zespole, który w latach 80. przeprowadził pierwszy w Polsce udany przeszczep serca. Był to moment przełomowy nie tylko dla krajowej medycyny, lecz także dla społecznego myślenia o granicach ingerencji w ludzkie życie. Transplantacja serca budziła wówczas ogromne kontrowersje – wielu uważało ją za przekroczenie natury i naruszenie obowiązujących norm etycznych oraz religijnych. Film pokazuje czas, w którym toczyła się intensywna debata o definicji śmierci biologicznej i odpowiedzialności lekarzy. Religa, wspierany przez młody zespół, zdecydował się działać wbrew autorytetom i obowiązującym schematom. Jego walka dotyczyła nie tylko braków sprzętowych czy finansowych, ale przede wszystkim oporu środowiska i niechęci do zmian. Zdjęcia do filmu realizowano w 2013 roku, głównie w warszawskim Szpitalu Wolskim, który na potrzeby produkcji odtwarzał klinikę w Zabrzu. W rolę profesora Religi wcielił się Tomasz Kot. W obsadzie znaleźli się również Piotr Głowacki jako Marian Zembala, Szymon Piotr Warszawski jako Andrzej Bochenek, Władysław Kowalski jako Jan Moll oraz Marian Opania jako Jan Nielubowicz – pionier polskiej transplantologii. Na ekranie pojawiają się także Jan Englert, Zbigniew Zamachowski, Kinga Preis, Marek Siudym, Magdalena Czerwińska i Wojciech Solarz. „Bogowie”: surowość szpitalnych wnętrz i realia lat 80. Reżyser Łukasz Palkowski prowadzi narrację dynamicznie, skupiając się na codzienności pracy lekarzy. Operacje pokazane są w sposób bezpośredni. Kamera nie unika medycznych detali, oddając napięcie i fizyczny wymiar zabiegów. Film nie zatrzymuje się na długich, podniosłych scenach; akcja rozwija się szybko, a wątki dramatyczne przeplatają się z momentami humoru. Choć pojawiają się sceny dotykające granicy sentymentalizmu, nie dominują one tonu całej opowieści. Twórcy starają się zachować równowagę między emocjami a faktami. Scenariusz Krzysztofa Raka opiera się na wyrazistych dialogach i krótkich, celnych ripostach, które budują charakter Religi i jego współpracowników. Dużą rolę odgrywa warstwa wizualna. Zdjęcia Piotra Sobocińskiego jr podkreślają surowość szpitalnych wnętrz i realia lat 80., jednocześnie nadając filmowi spójny rytm. „Bogowie” nie ograniczają się do relacjonowania kolejnych operacji. Film porusza kwestie etyczne związane z transplantologią. Pojawiają się wątpliwości rodzin dawców oraz obawy pacjentów, którzy muszą zdecydować, czy przyjąć organ od innego człowieka. Jedna ze scen pokazuje rozmowę o tym, czy po przeszczepie człowiek pozostaje sobą – czy serce jest wyłącznie organem, czy także symbolem uczuć i tożsamości. W ten sposób historia Religi staje się nie tylko opowieścią o medycznym przełomie, ale też o granicach odpowiedzialności lekarza i o decyzjach, które wykraczają poza czysto techniczny wymiar operacji. „Bogowie”: Tomasz Kot jako Zbigniew Religa Tomasz Kot w roli młodego Zbigniewa Religi stworzył postać, która zapada w pamięć nie tylko ze względu na fizyczne podobieństwo do pierwowzoru. Aktor odtworzył charakterystyczne gesty profesora, sposób poruszania się, przygarbioną sylwetkę i nawykowe palenie papierosów. Jego Religa jest przekonujący w każdej scenie. Kot pokazuje jednak nie tylko determinację lekarza, lecz także jego trudniejszą stronę. Na ekranie widać impulsywność, zmęczenie, skłonność do alkoholu oraz napięcie wynikające z ciągłej presji. Film nie pomija również ceny, jaką Religa płaci za zawodową pasję tj. odsunięcie życia rodzinnego na dalszy plan. Dzięki temu postać nie jest jednowymiarowa, lecz pełna sprzeczności i ludzkich słabości. Jak film „Bogowie” przyjęli widzowie? „Bogowie” od premiery zbierają bardzo mocne oceny i do dziś utrzymują wysoką średnią w serwisach filmowych. Wśród opinii powtarza się przede wszystkim zachwyt nad rolą Tomasza Kota i sposobem pokazania realiów PRL-u. „Film ten jest arcydziełem! A Tomasz Kot w roli Zbigniewa Religii był niesamowity” — napisał jeden z widzów. „Wybitny Film przedstawiający realia PRL-u Kot jako Religa rewelacja” — podkreśla kolejny. „Może bardziej za historię niż za film, ale z pełnym przekonaniem” — czytamy w innej opinii. Widzowie zwracają uwagę nie tylko na aktorstwo, ale też na ton produkcji: „Dawno nie oglądałam tak dobrego filmu z tak doskonałym aktorstwem i to absolutnie wszystkich osób. Świetnie i autentycznie opowiedziana historia. Brawo”. Pojawiają się też głosy doceniające równowagę między dramatem a humorem: „Nie wyprodukowano w 2014 roku komedii, na której uśmiałabym się tak jak na tym filmie. Wielkie dzieło upamiętniające wielkiego człowieka i wielka rola Kota”. W opiniach powraca też temat odwagi i kontekstu systemowego: „Niepokorny geniusz kontra durny biurokratyczny system” czy „Polak Polakowi to nawet porażki zazdrości”. Historia Religi dla wielu stała się opowieścią nie tylko o medycynie, ale o walce z mentalnością i ograniczeniami epoki. Tak duża liczba entuzjastycznych komentarzy pokazuje, że „Bogowie” nie funkcjonują wyłącznie jako film biograficzny. Dla widzów to przede wszystkim historia o determinacji, która wciąż rezonuje także po wielu latach od premiery. Gdzie obejrzeć „Bogów”? Film „Bogowie” jest dostępny w serwisach streamingowych oraz w opcji wypożyczenia online. W modelu subskrypcyjnym można go znaleźć na Playerze (ok. 25 zł miesięcznie) oraz w HBO Max (od 29,99 zł miesięcznie, w zależności od pakietu). Dla osób, które wolą jednorazowy seans, dostępna jest opcja wypożyczenia m.in. w Play Now (10 zł), Moje eKino (10 zł) oraz w serwisie Kino Pod Baranami (15 zł w jakości HD). View oEmbed on the source website
Jest dopiero styczeń, a już mamy najlepszy film 2026 roku! Za tę rolę Timothée Chalamet zasługuje na Oscara!
„Wielki Marty” z Timothéem Chalametem to szalona opowieść o ambicji, destrukcji i... ping-pongu. Film Josha Safdiego wywołuje ciarki! To może być najlepszy film 2026 roku.
Mimo że rok dopiero się zaczął, już mówi się, że „Wielki Marty” to najlepszy film 2026. Mało tego, produkcja nie miała jeszcze premiery w Polsce, a już spotkała się ze świetnymi opiniami na forach. Aktualnie na portalu Filmweb została oceniona na 8,3/10. Timothée Chalamet, który wcielił się w główną rolę, został nagrodzony już na Critics Choice Awards. I mamy wrażenie, że to nie jest jego ostatnia statuetka za ten film. Poznajcie szczegóły. Kim jest Marty Mauser? Główny bohater „Wielkiego Marty'ego” budzi emocje Marty Mauser, główny bohater filmu „Wielki Marty”, to sprzedawca butów z przedmieść Nowego Jorku, który prowadzi podwójne życie. Po godzinach jest profesjonalnym zawodnikiem ping-ponga, reprezentującym swój kraj na mistrzostwach świata. Grany przez Timothéego Chalameta, Marty jest postacią kontrowersyjną - charyzmatyczny, przebojowy i obdarzony nieustającą energią, ale też egoistyczny i skłonny do moralnie wątpliwych decyzji. Jego historia to opowieść o ambicji i granicach, jakie jest gotów przekroczyć, by osiągnąć sukces. Kiedy przegrywa finałowy mecz z Koto Endo z Japonii, jego determinacja przeradza się w desperację. Zawiera niebezpieczne sojusze i podejmuje decyzje, które prowadzą do spirali problemów i autodestrukcji. Mauser nie daje się jednak zatrzymać - wierzy, że wielkość mu się należy, bez względu na cenę. Timothée Chalamet przeszedł intensywne szkolenie fizyczne, by wiarygodnie oddać realia zawodów ping-pongowych. Realizacja scen meczowych wymagała wyjątkowej precyzji - średni czas między uderzeniami piłeczki w profesjonalnym meczu to około jedna trzecia sekundy. Zastosowano techniki CGI oraz treningi bez piłeczki, by później dodać ją cyfrowo. Reżyser współpracował z doświadczonymi choreografami i zawodnikami, w tym z japońskim mistrzem Kawaguchim, co pozwoliło na autentyczne przedstawienie scen turniejowych. „Wielki Marty” - obsada i twórcy W roli głównej występuje znakomity Timothée Chalamet. Jego kreacja zasługuje na Oscara. Obok niego na ekranie widzimy także Gwyneth Paltrow, która wciela się w Kay Stone, Odessę A’Zion w roli zakochanej w Martym Rachel oraz Kevina O’Leary'ego jako Miltona Rockwella - doświadczonego biznesmena. Tyler the Creator wciela się w jednego z przyjaciół Marty’ego, a Abel Ferrara pojawia się jako ekscentryczny gangster. Każda z postaci wnosi coś istotnego do tej opowieści. Sceny ping-ponga osiągają niesamowity poziom intensywności dzięki choreografii Diego Schaafa i Wei Wang oraz zaawansowanym efektom specjalnym pod kierownictwem Erana Dinura. Reżyser Josh Safdie, znany wcześniej z pracy w duecie z bratem Bennym, debiutuje samodzielnie z filmem „Wielki Marty”. Choć jego styl już wcześniej uznawano za intensywny, tutaj osiąga nowy poziom. „Wielki Marty” to kino pełne napięcia, energii i absurdalnych zwrotów akcji. Safdie nie tylko śledzi losy bohatera, ale też krytycznie przygląda się społeczeństwu i kultowi indywidualizmu. Film stawia pytania o cenę sukcesu, o to, czy warto poświęcać wszystko w imię własnych ambicji. „Wielki Marty” - zwiastun, kiedy premiera? „Wielki Marty” trafi do polskich kin 30 stycznia i już teraz jest typowany jako jeden z faworytów do Oscara. Krytycy określają go mianem jednego z najlepszych filmów 2026 roku, mimo że to dopiero początek stycznia. Chalamet zachwyca w roli, którą wielu uważa za jego najlepszą w karierze. Jeśli historia (i wysokie oceny) was zainteresowała, poniżej przedstawiamy zwiastun filmu. Zamierzacie się wybrać? My tak! View oEmbed on the source website
Brad Pitt w jednej z najbardziej poruszających ról. Epicka historia o miłości, która nie zawsze prowadzi do szczęścia
Ma już ponad 30 lat, a wciąż ogląda się go z zapartym tchem. „Wichry namiętności” z Bradem Pittem to film, który łączy wielkie emocje, rodzinny dramat i historię miłości wystawionej na ciężką próbę. To zdecydowanie jedna z najbardziej poruszających ról w karierze aktora.
„Wichry namiętności” to jeden z tych tytułów, które mimo upływu lat nie tracą siły oddziaływania. Film z 1994 roku w reżyserii Edwarda Zwicka po trzech dekadach nadal potrafi wywołać silne emocje. To nie tylko epicka historia miłosna, ale też rozpisana na lata opowieść o rodzinnych więziach, lojalności i konsekwencjach życiowych wyborów. „Wichry namiętności” - fabuła Akcja „Wichrów namiętności” rozgrywa się na tle burzliwych wydarzeń pierwszej połowy XX wieku i skupia się na losach rodziny Ludlowów, mieszkającej na odludnym ranczu w Montanie. Surowy pułkownik William Ludlow wychowuje trzech synów w duchu niezależności, honoru i bliskości z naturą, z dala od cywilizacji i jej zasad. Wszystko zmienia się wraz z pojawieniem się Susannah, która wkracza w ich świat i staje się osią emocjonalnych napięć. Najstarszy z braci, odpowiedzialny i powściągliwy Alfred, zakochuje się w niej pierwszy, jednak to Tristan, dziki, niepokorny, pełen wewnętrznych sprzeczności, budzi w niej prawdziwe uczucia. Ich relacja, namiętna i skazana na cierpienie, zostaje wystawiona na próbę przez wybuch I wojny światowej, tragedie rodzinne i decyzje, które na zawsze odmienią ich losy. Film prowadzi widza przez kolejne dekady, pokazując, jak miłość splata się z poczuciem straty, lojalnością i nieuchronnością przemijania. To opowieść o mężczyznach rozdartych między obowiązkiem a sercem, o kobiecie próbującej odnaleźć swoje miejsce w świecie rządzonym przez męskie zasady oraz o emocjach, które, mimo upływu lat, nie tracą intensywności. Film opowiada o sprawach uniwersalnych: o miłości, która nie zawsze prowadzi do szczęścia, o braterskiej rywalizacji, o konsekwencjach podejmowanych decyzji. Nie próbuje być sentymentalny, a raczej pokazuje, że życie rzadko układa się według planu. To także opowieść o cenie wolności i o tym, jak trudno ją pogodzić z odpowiedzialnością wobec innych. Produkcja jest obecnie dostępna na Netflixie, co daje doskonałą okazję, by przypomnieć ją sobie lub obejrzeć po raz pierwszy. „Wichry namiętności” - obsada. Brad Pitt jest tu wyjątkowy W „Wichrach namiętności” główne role zagrali Brad Pitt, Anthony Hopkins, Aidan Quinn i Julia Ormond. Pitt wciela się w Tristana Ludlowa, postać, która najmocniej zapada w pamięć widzów i stanowi centrum całej opowieści. Anthony Hopkins znakomicie gra ojca rodziny, pułkownika Williama Ludlowa, samotnika żyjącego z dala od cywilizacji. Aidan Quinn występuje jako najstarszy z braci, Alfred, a Julia Ormond jako Susannah, uwikłana w ich skomplikowane relacje. W obsadzie pojawiają się także Henry Thomas oraz Gordon Tootoosis. „Wichry namiętności” - kino z rozmachem, które się nie starzeje Siłą „Wichrów namiętności” pozostaje także realizacja. Zdjęcia autorstwa Johna Toll’a, nagrodzone Oscarem, nadają filmowi wyjątkowy klimat: surowy, przestrzenny, momentami niemal surowo piękny. Montana staje się tu nie tylko tłem, ale pełnoprawnym uczestnikiem opowieści. Muzyka Jamesa Hornera subtelnie podkreśla emocje, nie dominując nad historią. To jeden z tych soundtracków, które po latach nadal są rozpoznawalne i silnie kojarzą się z filmem. Podobnie, jak rola Brada Pitta, która zapisała się w jego karierze jako jedna z najbardziej poruszających. Uwielbiamy go w takim wydaniu!
Robin Williams w dewastującej historii o stracie i przemijaniu. Ten film na Netflixie zmieni, jak patrzysz na życie
Są filmy, które dojrzewają razem z widzem. „Przebudzenia” z 1990 roku to jeden z tych tytułów, które mimo upływu lat wciąż poruszają równie mocno. Teraz, gdy klasyk z Robinem Williamsem i Robertem De Niro jest dostępny na Netflixie, warto do niego wrócić. To kino wzruszające, mądre i boleśnie aktualne.
Są filmy, które ogląda się raz i odkłada na półkę pamięci. I są takie, które zostają na dłużej, a potem wracają po latach, zmieniają znaczenie, dojrzewają razem z widzem. „Przebudzenia” z 1990 roku należą do tej drugiej kategorii. Historia oparta na prawdziwych wydarzeniach wciąż porusza, bo dotyka spraw uniwersalnych: kruchości życia, potrzeby bliskości i tego, jak łatwo stracić coś, co wydaje się dane raz na zawsze. Gdy czas się zatrzymuje Akcja filmu koncentruje się wokół doktora Malcolma Sayera (Robin Williams), neurologa pracującego z pacjentami cierpiącymi na encefalopatię śpiączkową – chorobę, która na lata odebrała im kontakt ze światem. Gdy lekarz decyduje się zastosować eksperymentalną terapię, wydarza się coś, co wydaje się cudem: chorzy zaczynają się „budzić”. Jednym z nich jest Leonard Lowe, grany przez Roberta De Niro. Mężczyzna zasnął jako młody człowiek, a budzi się po kilkudziesięciu latach w zupełnie innej rzeczywistości jako mężczyzna starszy, samotny, pozbawiony życia, które mogło mu się przydarzyć. To właśnie ten moment staje się emocjonalnym sercem filmu. „Przebudzenia” nie są bowiem opowieścią o cudzie medycyny, lecz o cenie, jaką płaci się za powrót do świata, który nigdy nie będzie taki jak wcześniej. Robin Williams i Robert De Niro w rolach życia Trudno wyobrazić sobie lepszą obsadę. Robin Williams, znany głównie z ról komediowych, pokazuje tu zupełnie inne oblicze, tj. stonowane, pełne empatii, niezwykle delikatne. Jego doktor Sayer nie jest wszechwiedzącym bohaterem, lecz człowiekiem, który uczy się słuchać i rozumieć swoich pacjentów. Z kolei Robert De Niro tworzy jedną z najbardziej poruszających kreacji w swojej karierze. Jego Leonard jest kruchy, pełen dziecięcej ciekawości świata, a jednocześnie boleśnie świadomy straconego czasu. Każdy gest, spojrzenie i drżenie głosu niesie w sobie emocje, których nie da się odegrać bez ogromnej wrażliwości. Film, który dojrzewa razem z widzem „Przebudzenia” to ten typ kina, który ogląda się inaczej w różnych momentach życia. Jako młody widz widzi się w nim przede wszystkim historię medyczną. Z wiekiem coraz wyraźniej wybrzmiewa jednak warstwa emocjonalna. To opowieść o stracie, niespełnieniu i godzeniu się z tym, czego nie da się cofnąć. Nie bez powodu film zdobył uznanie krytyków i był nominowany do najważniejszych nagród branżowych. Dlaczego warto wrócić do „Przebudzeń”? To film, który przypomina o rzeczach najważniejszych, tj. o kruchości czasu, o wdzięczności za zwykłe dni i o tym, że życie nie zawsze daje drugą szansę, choć czasem pozwala ją na chwilę poczuć. Film dostępny jest na Netfliksie. View oEmbed on the source website
Najlepszy thriller ostatniej dekady znika z Netflixa! To ostatni moment, żeby zobaczyć wciągające dzieło Davida Finchera
Netflix po raz kolejny usuwa tytuł, który zapisał się w historii kina jako jedno z najmocniejszych ujęć ludzkiej natury. „Zaginiona dziewczyna”, thriller z absolutnej światowej czołówki, zniknie szybciej, niż myślisz.
Platformy streamingowe stale rotują tytuły w swoich katalogach, a widzowie nieraz budzą się z ręką w nocniku, gdy ulubiony film znika bez zapowiedzi. Tym razem pożegnać się musimy z jednym z najdoskonalszych thrillerów ostatnich dwóch dekad. „Zaginiona dziewczyna” to film, który od premiery w 2014 roku nieprzerwanie cieszy się dużą popularnością, już wkrótce opuści Netflix. A jeśli jeszcze nie mieliście okazji go zobaczyć, to czas to wreszcie zrobić. David Fincher od lat udowadnia, że potrafi konstruować napięcie w sposób, który innym twórcom może się tylko śnić. „Zodiak”, „The Social Network”, „Podziemny krąg”, „Siedem” – każde z tych dzieł trwale zapisało się w historii kina. Tak jak „Zaginiona dziewczyna”, zekranizowana na podstawie prozy Gillian Flynn, mistrzowska opowieść o małżeństwie, pozorach i manipulacji. „Zaginiona dziewczyna” schodzi z Netflixa Punkt wyjścia wydaje się prosty: w dniu piątej rocznicy ślubu znika Amy Dunne (Rosamund Pike). Jej mąż Nick (Ben Affleck) szybko staje się centrum medialnej burzy, a z czasem także głównym podejrzanym. To, co początkowo wygląda jak klasyczna historia o zaginionej kobiecie, przeradza się w genialnie skonstruowaną układankę, w której żaden element nie pozostaje przypadkowy. Fincher prowadzi narrację dwutorowo, z perspektywy Nicka oraz Amy, co sprawia, że widz wciąż balansuje między współczuciem, podejrzeniem, fascynacją i niepewnością. Kolejne odsłony tej historii działają jak perfekcyjnie odmierzane dawki trucizny. Powoli zmieniają tempo serca i wyostrzają zmysły. Obsada, która udźwignęła ciężar scenariusza Choć Ben Affleck nieraz bywa krytykowany za swoją powściągliwość aktorską, tutaj dostarcza jedną z najbardziej przekonujących ról w swojej karierze. Jego Nick to mężczyzna zagubiony, pod presją, z każdym dniem coraz bardziej uwięziony w oczach opinii publicznej. Jednak najbardziej hipnotyczna jest Rosamund Pike. Jej kreacja, zimna, wyrachowana, a jednocześnie fascynująco złożona, stała się jedną z najsłynniejszych ról kobiecych w thrillerze psychologicznym XXI wieku. Towarzyszą im m.in. Neil Patrick Harris, Tyler Perry i Carrie Coon, tworząc obsadę, która perfekcyjnie współgra z surową, precyzyjną wizją Finchera. Dlaczego warto obejrzeć ten film właśnie teraz? „Zaginiona dziewczyna” to thriller, który nie tylko bawi, ale i inteligentnie komentuje dynamikę związku, rolę mediów oraz nasze społeczne uwielbienie dla prostych narracji. Szczególnie wtedy, gdy dotyczą „idealnego” małżeństwa, które nagle pęka w szwach. To 2,5 godziny suspensu, który nie odpuszcza ani na sekundę. Film zniknie z oferty Netflixa 14 grudnia, co oznacza, że to ostatni moment, by nadrobić tę pozycję, jeśli dotąd odkładaliście seans.
Meryl Streep kontra Philip Seymour Hoffman. Jeden z najmocniejszych dramatów XXI wieku wraca na Netflixa
„Wątpliwość” wraca na Netflix i przypomina, jak elektryzujące może być spotkanie dwóch wielkich aktorów w jednym filmie. Meryl Streep i Philip Seymour Hoffman tworzą tu duet, który do dziś wywołuje dyskusje o moralności, winie i prawdzie.
18 grudnia na Netflix ponownie pojawi się „Wątpliwość”. To film, który od lat uchodzi za jedno z najbardziej intensywnych aktorskich starć w historii współczesnego kina. Meryl Streep i Philip Seymour Hoffman grają tu role, które do dziś budzą emocje i prowokują do rozmów o moralności, władzy i konsekwencjach podejmowanych decyzji. To powrót w idealnym momencie: grudniowe wieczory sprzyjają historiom, które nie dają prostych odpowiedzi i pozostawiają w głowie mnóstwo wątków do przemyśleń. „Wątpliwość”, zekranizowana sztuka Johna Patricka Shanleya, dokładnie taka jest. Fabuła „Wątpliwości”: oskarżenie, które zmienia wszystko Akcja filmu przenosi widza do 1964 roku, do katolickiej szkoły na nowojorskim Bronxie. W surowej, pełnej zasad i hierarchii placówce siostra Aloysius Beauvier, grana z bezkompromisową precyzją przez Meryl Streep, decyduje się na krok, który wstrząsa całą społecznością. Oskarża ojca Flynna (Philip Seymour Hoffman) o niewłaściwą relację z uczniem. Nie ma twardych dowodów. Kierują nią intuicja, niepokój i kilka niejasnych obserwacji. Film nie podsuwa rozwiązań i nie narzuca interpretacji. To opowieść o cienkiej granicy między troską a obsesją, między autorytetem a nadużyciem władzy. Prawda staje się tu osobnym bohaterem, równie ważnym, co osoby stojące po dwóch stronach konfliktu. Bronx lat 60.: rzeczywistość pełna niepokoju Shanley kreśli świat szkoły, w którym każde spojrzenie i każdy gest mają znaczenie. W tym roku placówka po raz pierwszy przyjmuje czarnoskórego ucznia, Donalda Millera. Chłopiec jest wycofany, zagubiony, a jego obecność staje się katalizatorem działań siostry Aloysius. Bronx przedstawiony jest bez sentymentalizmu: klaustrofobiczny, odcięty od miejskiego zgiełku, idealny jako tło dla konfliktu, który nie potrzebuje hałasu, by wstrząsnąć fundamentami szkolnej społeczności. Aktorstwo, które unosi cały film „Wątpliwość” to kino oparte na dialogach, napięciu i nieustannym podważaniu intencji bohaterów. Meryl Streep jako Aloysius jest chłodna, stalowa i skupiona. Philip Seymour Hoffman buduje rolę pełną ciepła, ale i niejasności. Widz nieustannie waha się, czy ufać jego bohaterowi. Amy Adams jako siostra James pokazuje narastający konflikt między naiwnością a instynktem moralnym, a Viola Davis w swojej jednej, krótkiej scenie oferuje emocjonalny nokaut, który w historii kina zapisał się na stałe. Jak widzowie odbierają „Wątpliwość”? Film od lat prowokuje widzów do dyskusji. Jedna z widzek napisała, że to „film, który porusza niewygodny temat i nie pozostawia gotowych odpowiedzi”. Inny zwrócił uwagę na konstrukcję scenariusza: „Fabuła poprowadzona w stylu mistrza Farhadiego – skupiona raczej na stronach konfliktu zamiast na faktach”. Są też emocjonalne reakcje, bardzo osobiste. Ktoś zauważył: „Był winny? Niewinny? Potraficie to określić? Ja nie”. Ktoś inny mówi wprost: „Antypatyczne postaci. Patologiczna sytuacja. Bulwersujące postawy moralne”. Niezmiennie jednak powtarza się jedno: „Świetne aktorstwo, charakterystyczne postaci i intryga mocno trzymająca w napięciu”. Gdzie obejrzeć film „Wątpliwość”? Film „Wątpliwość” będzie dostępny na Netflixie od 18 grudnia 2025 roku. To kolejna okazja, by wrócić do tego tytułu, albo obejrzeć go po raz pierwszy i samemu odpowiedzieć na pytanie: komu wierzę?
Wreszcie! Netflix przywrócił produkcję, za którą Leonardo DiCaprio dostał Oscara! Jeden z najgłośniejszych filmów dekady
„Zjawa” znów dostępna na Netflix. To film, który odmienił karierę Leonardo DiCaprio i stał się jednym z najważniejszych tytułów ostatniej dekady.
„Zjawa”, jeden z najbardziej intensywnych filmów ostatnich lat, wróciła na Netflix. To właśnie ta produkcja przyniosła Leonardo DiCaprio pierwszego w karierze Oscara i na nowo zdefiniowała kino survivalu. „Zjawa”: oscarowy dramat o przetrwaniu już na Netflix Od 1 grudnia na Netflix dostępna jest „Zjawa”. To widowiskowy „survival western”, który w 2015 roku zdominował sezon nagród. Historia Hugh Glassa, oparta na autentycznych wydarzeniach, od początku magnetyzowała rozmachem i brutalnym realizmem. To tutaj DiCaprio przeszedł jedno z najbardziej wymagających aktorskich doświadczeń w karierze, udowadniając, że potrafi wytrzymać ekstremalne warunki, by stworzyć rolę totalną. Film zdobył Oscara dla najlepszego aktora (Leonardo DiCaprio), najlepszego reżysera (Alejandro González Iñárritu) i za najlepsze zdjęcia (Emmanuel Lubezki). Sukces nie kończył się na Akademii. „Zjawa” zgarnęła także 5 nagród BAFTA, 3 Złote Globy i stała się światowym hitem box office. Fabuła „Zjawy”: Hugh Glass kontra dzika natura Akcja filmu przenosi widza do lat 1822–1823, na tereny dzisiejszej Dakoty Południowej. Traper Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) wyrusza na wyprawę z synem Hawkiem i grupą myśliwych, dowodzoną przez kapitana Andrew Henry’ego. Wyprawa kończy się tragedią, gdy Glass zostaje brutalnie zaatakowany przez niedźwiedzia grizzly. Ciężko ranny, niezdolny do marszu, zostaje uznany za zagrożenie i pozostawiony pod opieką trzech towarzyszy. Jednym z nich jest John Fitzgerald (Tom Hardy), który podejmuje decyzję, mającą dramatyczne konsekwencje: zabija syna Glassa i porzuca go na pewną śmierć. Od tej chwili zaczyna się jedno z najbardziej wstrząsających filmowych świadectw determinacji. Glass, pozbawiony sił, rodziny i nadziei, czołga się przez skute lodem pustkowia, przemarzając i walcząc o każdy oddech. Jego podróż to nie tylko walka z naturą, ale przede wszystkim z pragnieniem zemsty, która staje się jedynym powodem, by przeżyć. 3 Oscary i 12 nominacji. Jak „Zjawa” zawładnęła sezonem nagród „Zjawa” była jednym z najbardziej komentowanych filmów ostatnich lat. Akademia nominowała obraz aż w 12 kategoriach – od reżyserii, przez zdjęcia, po dźwięk i montaż. Trzy statuetki padły na najważniejsze elementy filmu: aktorstwo, reżyserię i zdjęcia. DiCaprio odebrał pierwszego w karierze Oscara, Iñárritu zdobył drugi z rzędu (po „Birdmanie”), a Emmanuel Lubezki zdobył trzecie kolejne wyróżnienie za zdjęcia. Produkcja stała się też globalnym hitem – przy budżecie 135 mln dolarów zarobiła ponad 530 mln, trafiając do zestawienia najbardziej kasowych filmów 2015 roku. Gdzie kręcono „Zjawę”? Surowe lokacje, prawdziwe warunki Realizm był kluczem do stworzenia „Zjawy”. Ekipa unikała efektów komputerowych i postawiła na naturalne światło. To decyzja, która wymagała ekstremalnego wysiłku – zdjęcia realizowano w: kanadyjskich lokalizacjach: Calgary, Burnaby, Canmore; Montanie (USA), argentyńskiej Ushuaia (jednym z najbardziej wysuniętych na południe miast świata). Lubezki uchwycił monumentalność natury w sposób niemal dokumentalny: mroźne pustkowia, rwące rzeki, gęste lasy i śnieżne nawałnice stają się równorzędnymi bohaterami filmu. To dzięki nim dramat Glassa nabiera ciężaru i autentyczności. Twórcy i obsada: drużyna, która stworzyła film dekady Za sukces „Zjawy” odpowiada zespół, który wcześniej wyznaczał kierunki współczesnego kina: Alejandro González Iñárritu (reżyseria), Emmanuel Lubezki (zdjęcia), Mark L. Smith (scenariusz). Film powstał na podstawie powieści Michaela Punke. W obsadzie, obok DiCaprio, znaleźli się m.in.: Tom Hardy, Domhnall Gleeson, Will Poulter, Forrest Goodluck, Paul Anderson i Grace Dove. Pomysł na film powstał już w 2001 roku po tym, jak producent Akiva Goldsman przeczytał niewydaną jeszcze książkę Punke’a. Realizację poprzedziły lata zmian w obsadzie i koncepcji, aż wreszcie projekt trafił w ręce Iñárritu i przekształcił się w jeden z najgłośniejszych filmów dekady.
Film, który dał nadzieję całemu pokoleniu. Mogę do niego wracać bez przerwy, zajmuje 1. miejsce w moim TOP 10!
„Billy Elliot” to jeden z tych filmów, które mimo upływu lat wciąż działają z pełną siłą. Historia chłopca z górniczego miasteczka, który odkrywa talent do tańca, pozostaje jednym z najbardziej autentycznych portretów dorastania w brytyjskim kinie.
Jedenastoletni Billy dorasta w świecie, który nie przewiduje dla niego większych perspektyw niż praca w kopalni. A jednak jego życie w jednej chwili zmienia się dzięki przypadkowej lekcji baletu. „Billy Elliot” jest dziś klasykiem. Mówi nie tylko o talencie, ale przede wszystkim o odwadze. Historia chłopca, który trafił na zupełnie inną drogę „Billy Elliot” od momentu premiery pozostaje jednym z najważniejszych brytyjskich filmów o dorastaniu. Osadzony w realiach strajku górników w latach 80., pokazuje, jak wielkie znaczenie może mieć jedno odkrycie dokonane przez dziecko w świecie, który z góry narzuca mu rolę. Jedenastoletni Billy, wychowywany przez ojca i starszego brata w górniczym miasteczku, ma przed sobą jasno wytyczoną ścieżkę: boks, dyscyplina i przygotowanie do życia według twardych, lokalnych zasad. Wszystko zmienia się, gdy przypadkiem trafia na zajęcia baletu. Wtedy po raz pierwszy widzi, że jego ciało, temperament i wrażliwość znajdują naturalne miejsce właśnie w tańcu, a nie na bokserskim ringu. Odkrycie pasji staje się jednak początkiem konfliktu, który dotyka całą rodzinę. W świecie, gdzie taniec kojarzy się z „niemęskim” wyborem, takie decyzje wymagają odwagi, nie tylko od chłopca, lecz także od jego najbliższych. Rodzinne napięcia, wymagająca nauczycielka i walka z rzeczywistością Gdy ojciec i brat odkrywają, że Billy wykorzystuje pieniądze na boks, by opłacać lekcje baletu, reakcja jest gwałtowna. Ich sprzeciw nie wynika z braku troski, lecz ze strachu przed światem, który nie wybacza odstępstw od norm. W tym momencie do głosu dochodzi pani Wilkinson — nauczycielka tańca, która jako jedyna dostrzega w chłopcu więcej niż chwilowy entuzjazm. To właśnie ona przeprowadza go przez pierwsze etapy nauki i proponuje dodatkowe, darmowe lekcje, widząc w nim talent. Relacja Billy’ego z ojcem również ewoluuje. Gdy mężczyzna na własne oczy widzi, z jaką intensywnością i naturalnością syn tańczy, jego opór zaczyna słabnąć. Zrozumienie przychodzi powoli, ale w sposób realny i konsekwentny, aż do momentu, kiedy ojciec decyduje się zrobić wszystko, aby pozwolić Billy’emu zdać egzamin do Royal Ballet School. Ten gest, będący symbolicznym zerwaniem z tradycją i strachem, należy do najbardziej poruszających elementów filmu. Debiut, który przeszedł do historii Ogromna siła „Billy’ego Elliota” tkwi również w roli Jamiego Bella. Młody aktor, wybrany spośród dwóch tysięcy chłopców, stworzył postać jednocześnie zwyczajną i wyjątkową. Jego naturalność, fizyczność i intuicja sprawiają, że historia Billy’ego wybrzmiewa autentycznie, bez fałszywego patosu. Obok niego zachwyca Julie Walters jako wymagająca, ale sprawiedliwa nauczycielka, oraz Gary Lewis grający ojca, który mierzy się z wyzwaniami emocjonalnymi w czasach społecznych napięć. Reżyser Stephen Daldry, wykorzystując teatralne doświadczenie, buduje świat ciasnych uliczek, górniczych domów i atmosfery zamknięcia, w której taniec staje się jedyną przestrzenią wolności. Film, który zyskał status klasyka „Billy Elliot” zdobył 56 nagród, w tym BAFTA za najlepszy film, najlepszą rolę męską i najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Otrzymał także trzy nominacje do Oscara i liczne wyróżnienia międzynarodowe. Ogromna popularność sprawiła, że w 2005 roku powstał musical z muzyką Eltona Johna, wystawiany przez blisko dekadę na West Endzie. Siła tej historii nie wynika jedynie z tematu marzeń i talentu, ale z realistycznego portretu rodziny pod presją i dziecka, które szuka własnej drogi w świecie pełnym ograniczeń. Gdzie obejrzeć „Billy Elliot”? Film „Billy Elliot” pozostaje jednym z najczęściej wyszukiwanych klasyków brytyjskiego kina, a dziś można zobaczyć go legalnie w serwisach VOD. Tytuł jest dostępny w wypożyczalniach cyfrowych, m.in. w Apple TV, Prime Video oraz innych platformach oferujących filmy na żądanie — zwykle w cenie od 9,99 zł za pojedynczy seans. Oferta może zmieniać się w czasie, dlatego przed obejrzeniem warto sprawdzić aktualną dostępność w wybranej usłudze, zwłaszcza że film regularnie pojawia się w katalogach popularnych serwisów.
Toksyczna miłość, zdrady i zakazane pożądanie. Ten film o miłosnym czworokącie rozrywa serce przy każdym seansie
Cztery osoby, jedno miasto i sieć uczuć, której nie da się przeciąć bez krwi. „Bliżej” to film, który rozkłada ludzkie pragnienia na czynniki pierwsze. HBO Max właśnie dodało go do swojej biblioteki.
Od 27 listopada na HBO Max ponownie można oglądać „Bliżej”. To intensywny dramat psychologiczny Mike’a Nicholsa, który przed laty rozgrzał widzów i krytyków do czerwoności. To film, który nie opowiada o miłości w klasycznym ujęciu. Tu uczucia są jak otwarte rany, a każde wyznanie ciągnie za sobą kolejne ciosy. To jedna z najbardziej przejmujących historii o pożądaniu, nieszczerości i zdradzie, jakie trafiły na ekran. Londyn jako scena walki o uczucia. O czym jest „Bliżej”? Nichols przenosi widza do Londynu, gdzie krzyżują się losy czwórki bohaterów: Dana, Alice, Anny i Larry’ego. Dan, autor nekrologów, zauważa na ulicy Alice, młodą kobietę, która próbuje poradzić sobie z bolesną przeszłością. Ich relacja szybko się rozwija, ale równie szybko zaczyna się rozpadać. Zainteresowanie Dana niespodziewanie kieruje się ku Annie, fotografce. Ta, choć tworzy związek z Larrym, ulega fascynacji Danem, co rozpoczyna serię zdrad i emocjonalnych manipulacji. Larry, pewny siebie dermatolog, próbuje odzyskać kontrolę, a jego relacja z Anną zaczyna przypominać nie walkę o miłość, lecz o władzę. Nichols celowo pomija część kluczowych wydarzeń, tworząc opowieść, w której najwięcej dzieje się „pomiędzy” scenami. Obsada, która gra na najwyższych emocjonalnych rejestrach Największą siłą „Bliżej” pozostają role, o których mówi się do dziś. Natalie Portman jako Alice łączy dziewczęcą kruchość z bezbronnością kobiety, która desperacko pragnie miłości. Jude Law tworzy portret mężczyzny dryfującego między fascynacją a lękiem przed samotnością. Julia Roberts prezentuje Annę pękniętą, rozdwojoną między lojalnością a pożądaniem. Ale to Clive Owen przyciąga uwagę najmocniej. Jego Larry potrafi być jednocześnie zabawny, okrutny i absolutnie hipnotyczny. Nic dziwnego, że zarówno Portman, jak i Owen zdobyli za swoje role Złote Globy i nominacje do Oscara. Jak widzowie opisują ten film? Emocjonalne reakcje, które mówią wszystko Opinie o „Bliżej” pokazują, jak silnie ten film działa na emocje. Jedna z widzek napisała, że: „Może i banał, ale świetnie zagrany. Prawdziwe przesłanie w jakże nieszczerym świecie”. Wielu widzów zwraca uwagę na bezlitosne ukazanie toksycznych relacji: „Przeklęta czwórka. Więc tak to wygląda, gdy zbierze się czterech emocjonalnych kalek razem. Zwrot ‘kocham cię’ brzmi w ich ustach niemal jak drwina”. Padają też mocniejsze słowa: „Prawda rani. Chaos ludzkich uczuć. Tracę wiarę w miłość z prawdziwego zdarzenia”. Inny głos brzmi przewrotnie: „Doskonałe, aczkolwiek przytłaczające case study na temat relacji międzyludzkich”. Są również komentarze bardziej osobiste: „Obejrzany dawno temu, zrozumiany po latach”. Dlaczego warto wrócić do „Bliżej”? To film, który nie udaje romantycznej historii, lecz obnaża miłość w jej najbardziej niewygodnych odcieniach. Nichols pokazuje ludzi, którzy próbują być szczęśliwi, a jednocześnie nieustannie ranią siebie nawzajem. „Bliżej” jest jak lustro ustawione zbyt blisko. Pokazuje to, czego często nie chcemy widzieć: egoizm, strach przed samotnością, desperackie poszukiwanie potwierdzenia własnej wartości. To właśnie ta bezkompromisowa szczerość sprawia, że dramat Nicholsa nie starzeje się ani o dzień. Każda scena jest precyzyjna jak cięcie skalpelem, a dialogi niewygodne, błyskotliwe i boleśnie prawdziwe. Sprawdź „Bliżej”, który znajdziesz na HBO Max.
Widzowie HBO Max mówią, że to film, który zostaje w człowieku jeszcze długo po napisach końcowych
„Ostatni pojedynek” znów przyciąga uwagę widzów HBO Max, wchodząc do ścisłej czołówki najchętniej oglądanych filmów. To historia pełna zdrad, ambicji i dramatycznej walki o prawdę, która porusza niezależnie od epoki.
Na HBO Max znów zrobiło się głośno. Tym razem za sprawą tytułu, który przez lata przesuwał się gdzieś na margines premier, a dziś wraca z pełną mocą. „Ostatni pojedynek”, dramat historyczny Ridleya Scotta, wspina się na listy najpopularniejszych produkcji platformy, a widzowie piszą wprost: to film, który zostaje w człowieku jeszcze długo po tym, gdy miną napisy. To jedna z tych historii, które, mimo średniowiecznego klimatu, rezonują w zaskakująco aktualny sposób. Scott opowiada o zazdrości, władzy, ambicji i prawie, które zbyt często sprzyjało silniejszym. Historia, która ciąży jak wyrok Akcja filmu przenosi nas do XIV-wiecznej Francji. Jean de Carrouges i Jacques Le Gris, dawniej przyjaciele i sojusznicy, w pewnym momencie stają po przeciwnych stronach barykady. Le Gris jest faworyzowany przez pana feudalnego, a narastający konflikt między mężczyznami wybucha, gdy Marguerite, żona Jeana, oskarża Jacquesa o gwałt. To moment, w którym film zmienia się z rycerskiego dramatu w opowieść o prawdzie, która nie może przebić się przez społeczne uprzedzenia. Kiedy sąd królewski nie potrafi ustalić winy ani niewinności, zapada ostateczna decyzja: pojedynek na śmierć i życie. Wygrany będzie miał rację, dosłownie. Jednak stawką nie jest tu wyłącznie honor. Jeśli Jean przegra, Marguerite zostanie uznana za krzywoprzysiężczynię. A to oznacza karę śmierci. Trzy wersje jednej tragedii Scott opowiada tę historię z trzech perspektyw: Jeana, Jacquesa i Marguerite. To zabieg znany, ale w jego rękach wyjątkowo skuteczny. Reżyser nie tylko prowadzi widza przez labirynt subiektywnych wspomnień, lecz także krok po kroku obnaża mechanizmy przemocy, gaslightingu i społecznego przyzwolenia. Marguerite, świetnie zagrana przez Jodie Comer, jest tu najważniejszym głosem, na początku cichym, ale w finale potężnym. To jej perspektywa budzi największe emocje. Obsada, która dźwiga cały ciężar historii Adam Driver w roli Jacquesa Le Gris i Matt Damon jako Jean de Carrouges tworzą duet, który znakomicie podkreśla kontrast między bohaterami. W obydwu widać ambicję, dumę i rany, choć nie we wszystkich odsłonach tej historii wyglądają tak samo. Comer z kolei, krucha, silna, wściekła, zrozpaczona, jest sercem tego filmu. Co mówią widzowie HBO Max? Opinie są emocjonalne, przemyślane i pełne podziwu. „Dawny Scott powrócił pięknie odmalowując Średniowiecze kamerą Wolskiego. Ciekawa, kameralna historia, ze słusznym przesłaniem” — zauważa jeden z komentujących. Inny dodaje: „Oto istota nieograniczonej władzy mężczyzn nad kobietami. Brawa dla średniowiecznej przedstawicielki ruchu #MeToo”. Chwalona jest również struktura narracyjna: „Jedna historia, trzy różne perspektywy, które nawzajem się dopełniają. Scott wrócił w wielkiej formie”. Piękne są także zdjęcia i klimat: „Dawno nie widziałem tak świetnie uchwyconego średniowiecza i demitologizację eposu rycerskiego”. To nie jest film lekki ani wygodny. To produkcja, która, jak piszą widzowie, „trafia mocno i zostawia ślad”. I nic dziwnego, że na HBO Max zaczyna zdobywać drugie życie. View oEmbed on the source website
Mocny thriller sądowy z Matthew McConaughey i Sandrą Bullock już na Netflix! Kultowy film lat 90., o którym ciężko zapomnieć
Klasyk kina sądowego wleciał na Netflixa. „Czas zabijania” to jeden z najbardziej poruszających thrillerów lat 90. z gwiazdorską obsadą i historią, która wciąż budzi emocje. Od lat nie schodzi z listy najważniejszych filmów o sprawiedliwości, zemście i moralnych granicach.
To kino, które nie zostawia widza obojętnym. „Czas zabijania”, dramat sądowy oparty na powieści Johna Grishama, wrócił na Netflixa 4 listopada i znów przypomina, jak intensywne potrafi być starcie prawa z osobistą tragedią. „Czas zabijania”: najważniejszy thriller sądowy lat 90. na Netflix Na Netflixie regularnie pojawiają się kultowe tytuły, ale ten może szczególnie poruszyć widzów. „Czas zabijania”, uznawany za jeden z najważniejszych thrillerów sądowych lat 90., ponownie trafi na platformę. To kino, które nie potrzebuje fajerwerków, by trzymać w napięciu. Emocje i moralne dylematy są tu wystarczająco intensywne. Film Joela Schumachera z 1996 roku od lat uchodzi za wzorcowy przykład tego, jak opowiadać o sprawiedliwości, gniewie i uprzedzeniach rasowych. Scenariusz oparto na powieści Johna Grishama, co samo w sobie jest zapowiedzią sądowego starcia najwyższej klasy. „Czas zabijania”: gwiazdorska obsada i role, które przeszły do historii W centrum historii stoi Jake Brigance, młody adwokat, który podejmuje się obrony mężczyzny oskarżonego o wymierzenie krwawej zemsty oprawcom swojej córki. W tę rolę wciela się Matthew McConaughey, jeszcze przed swoim największym hollywoodzkim rozkwitem, ale już z charyzmą, która wybrzmiewa w każdej scenie. Towarzyszą mu: Sandra Bullock jako ambitna studentka prawa wspierająca Brigance’a, Samuel L. Jackson jako ojciec dokonujący desperackiego czynu, Kevin Spacey jako bezwzględny prokurator gotowy na każdy cios oraz Ashley Judd i Oliver Platt dopełniający ten intensywny skład. „Czas zabijania”: historia, która wciąż budzi emocje i porusza Punktem wyjścia jest dramatyczny atak na dziesięcioletnią dziewczynkę. Jej ojciec, przekonany, że prawo nie ochroni jego rodziny, wymierza sprawcom karę samodzielnie. To wywołuje serię wydarzeń, w których mieszają się emocje, polityka, rasowe napięcia oraz brutalna działalność Ku-Klux-Klanu. Dla Brigance’a proces staje się nie tylko walką o wymiar sprawiedliwości, ale też o własne bezpieczeństwo i przyszłość jego rodziny. Film zadaje pytanie, które od lat nie przestaje brzmieć prowokująco: czy istnieje granica, poza którą zemsta staje się zrozumiała, nawet jeśli prawo mówi co innego? Opinie widzów pokazują, że „Czas zabijania” wciąż budzi ogromne emocje, określa się go jako jedną z najmocniejszych produkcji w swoim gatunku: „Perfekcyjnie skonstruowanym moralitetem i wysokiej klasy rzemiosłem sądowym”. Inni zachwycają się kultową mową końcową: „A teraz wyobraźcie sobie, że jest biała. Bardzo dobry dramat sądowy… Solidne kino bez zbędnego gadania”. Pojawiają się też głosy doceniające sposób, w jaki film opowiada o rasizmie: „Przystępnie przedstawiony problem dyskryminacji rasowej. Solidne aktorstwo, świetny scenariusz”. Wielu internatów uważa produkcję za absolutny top gatunku:
Jedna z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów w reżyserii Guillermo del Toro już na Netflixie. Jacob Elordi zachwyca!
Wybitny meksykański reżyser Guillermo del Toro konsekwentnie ekranizuje swoje ulubione książki. Tym razem jednak poszedł na całość i sięgnął po „Frankensteina” Mary Shelley, czyli jedną z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów. Mimo że była ona już wielokrotnie filmowana i kolejny wariant wydawał się zbędny, wizja del Toro bez trudu pokonuje wszelki sceptycyzm. To mądre, majestatyczne i niesłychanie stylowe widowisko, które jest jednym z najlepszych filmów tego roku.
Del Toro już wiele razy udowadniał, że jest wizjonerem, który kocha poetykę fantastyki, rozumie ją jak nikt inny i w jej ramach potrafi tworzyć piękne, pomysłowe i głęboko poruszające historie. I to bez względu na to czy realizuje całkowicie autorskie projekty, jak „Labirynt fauna” lub oscarowy „Kształt wody”, ekranizuje komiksowe przygody Hellboy’a, czy też sięga po ulubioną klasykę literatury, jak w przypadku wspaniałej animacji „Guillermo del Toro: Pinokio”, bardzo osobistej wersji klasycznej bajki, o której realizację zabiegał latami. Nie inaczej było w przypadku „Frankensteina”, który właśnie miał premierę na Netflixie. W tym przypadku również efekt końcowy jest zachwycający. „Frankenstein”: kto jest prawdziwym potworem? Powieść Mary Shelley ma już ponad dwieście lat i jej treść została przepuszczona przez tak wiele różnych ekranizacji oraz komiksowych i książkowych wariacji, że chyba każdy już wie, o czym opowiada ta historia. Jednak w swoim scenariuszu del Toro trochę inaczej rozłożył znajome akcenty i dodał sporo od siebie, co wzmocniło te elementy opowieści, które dotychczas nie miały szansy pokazać się w aż tak mocnym świetle. Tak samo jak w przypadku powieści cała historia zamknięta jest w klamrze narracyjnej, która otwiera się i zamyka w lodach Arktyki. Załoga statku uwięzionego w lodowej krze bierze na pokład rannego człowieka, który ucieka przed jakąś potworną, zamaskowaną postacią. Ten człowiek to genialny doktor Viktor Frankenstein (w tej roli świetny Oscar Isaac, grający z frenetyczną energią i ogniem obsesji w oczach), który czując, że nie pozostało mu już dużo czasu na tym świecie, zaczyna opowiadać kapitanowi swoją historię. I tak odkrywamy, skąd się wziął w tym miejscu i jak doszło do powstania monstrum, które go ściga. Przede wszystkim widzimy Viktora jego oczami. To, co początkowo mogliśmy brać za samolubne zadufanie i poczucie wyższości doktora, okazuje się całkowitą amoralnością, potwornością osoby, która w imię ambicji i szczytnych ideałów gotowa jest popełnić każdą niegodziwość i niczym klątwa ściąga na bliskich kłopoty, bo nie potrafi wziąć odpowiedzialności za to, co zrobiła. W tym ujęciu to Viktor Frankenstein jawi się jako prawdziwy potwór, który musi w końcu pojąć krzywdę, jakiej się dopuścił. Wszyscy wiemy, jak to się kończy, ale del Toro robi to jednak trochę inaczej, po swojemu, nieustannie podkreślając wyższość moralną potwora, który miałby szansę na normalne życie, gdyby tylko został potraktowany przez swojego twórcę inaczej. Z szacunkiem należnym osobie, którą był, a której twórca nie nadał nawet imienia. „Frankenstein” na miarę naszych czasów Wszystko w tym filmie zagrało. Jeśli chodzi o realizację, jest to najwyższy światowy poziom. Mamy tu majestatyczną scenografię, wybitne zdjęcia, wspaniałe kostiumy, świetną muzykę, przemyślaną kombinację praktycznych i cyfrowych efektów specjalnych, a do tego bardzo dobrze obsadzoną plejadę aktorskich gwiazd i oryginalny, pozostający w pamięci wygląd istoty stworzonej przez doktora. Chociaż, jeśli chodzi o tego reżysera, jest to właściwie norma. Jednak najważniejszy jest bardzo dobry scenariusz, w którym del Toro przemontował znaną historię w taki sposób, aby jak najbardziej zantagonizować bohaterów tej historii, ale też ukazać, że jest coś, co ich łączy. Jak to możliwe? Przecież z jednej strony jest Viktor, który miał niezdrowe relacje z surowym ojcem, co przerodziło się w chorobliwą ambicję i bezczelną zabawę w Boga, a następnie przyczyniło się do tego, że doktor nie potrafił zbudować emocjonalnej więzi z istotą, którą powołał do życia, a potem porzucił. Zaś z drugiej strony mamy bezimiennego potwora, który okazuje się piękny w środku, wrażliwy, niewinny, otwarty na świat, mimo że ten chce go tylko krzywdzić za to, kim jest. Porzucony i zdradzony przez swojego stwórcę coś jednak od niego dostaje. Jedyną rzecz, jaką doktor może mu dać – obsesję. Ale potwór nie jest taki jak Viktor i nigdy nie da się jej w pełni pochłonąć. Ma w sobie siłę, dzięki której może ją pokonać i stać się człowiekiem lepszym niż jego twórca. Oto potwór na miarę naszych czasów. Gdzie obejrzeć „Frankensteina”? Film dostępny jest na Netflixie. View oEmbed on the source website
Prosta historia o nieprostych sprawach. Nie przepadam za melodramatami, ale ten wciągnął mnie od pierwszych minut!
Zazwyczaj melodramaty nudzą mnie bardzo szybko. Ich gatunkowy schematyzm, zbudowany zawsze z tych samych sztuczek narracyjnych, nie jest w stanie wykrzesać w moim umyśle nawet najmniejszej iskierki zainteresowania. Ale w przypadku filmu „Jesteś tylko ty” wygląda to zupełnie inaczej.
Być może wynika to z faktu, że jednym z kluczowych elementów narracyjnych jest tu całkowicie zmyślony i nieistniejący jeszcze system, który z niemal stuprocentową skutecznością potrafi każdemu człowiekowi znaleźć świetnie dopasowanego partnera na całe życie. Jest to pomysł jakby rodem z serialu „Czarne lustro”, więc nie dziwi fakt, że William Bridges, scenarzysta i reżyser „Jesteś tylko ty”, współtworzył również tę słynną antologię oryginalnych filmów, w których często analizowane są pokrętne relacje między ludźmi i technologią. Ale tutaj jest to tylko punkt wyjścia do znakomicie opowiedzianej historii, w której od początku do końca najważniejsi są ludzie i ich skomplikowane uczucia. „Jesteś tylko ty”: Czy to jest przyjaźń, czy to jest kochanie? Laura (w tej roli Imogen Poots) i Simon (grany przez Bretta Goldsteina) są bliskimi przyjaciółmi, którzy znają się od bardzo dawna. Często się spotykają, imprezują, łączą ich podobne zainteresowania, poglądy i osobliwe poczucie humoru. Wyraźnie mają się ku sobie, ale nigdy nie byli parą, nie poszli ze sobą do łóżka ani nie wyznali sobie prawdziwych uczuć, z których najprawdopodobniej nie do końca zdają sobie sprawy. Na razie. Póki co umawiają się więc na randki z innymi ludźmi i nic z tego nie wychodzi. Kobieta postanawia zatem zmienić coś w swoim życiu i korzysta ze wspomnianego już naukowego systemu wyszukiwania życiowych partnerów, a ten znajduje dla niej Lukasa (gra go Steven Cree), z którym niespodziewanie zaczyna jej się układać. Mimo to nie zrywa kontaktów z Simonem i zachęca go, aby również skorzystał z systemu, ale on nie chce tego robić. Jest przeciwnikiem takiego rozwiązania. Poza tym wie, do kogo jest mu najbliżej. Laura i Lukas biorą ślub, rodzi im się dziecko, ich małżeństwo układa się bardzo dobrze, ale kobieta wciąż utrzymuje bliskie relacje z Simonem. Napięcie rośnie i w końcu starzy przyjaciele znajdują odpowiedź na pytanie: czy to jest przyjaźń, czy kochanie? Jednak prawda niczego nie ułatwia. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, co zmusza ich do trudnych wyborów. Co teraz zrobią ze swoim życiem? „Jesteś tylko ty”: Prosta historia o nieprostych sprawach Pobieżne streszczenie „Jesteś tylko ty” nie brzmi jak coś szczególnie pasjonującego. Już na pierwszy rzut oka widać, że pod wieloma względami przypomina to wiele innych melodramatów i nie odkrywa niczego nowego na temat wewnętrznie sprzecznych meandrów ludzkich uczuć. Ale mimo to ogląda się to z niesłabnącym zainteresowaniem i przyjemnością. Dzieje się tak z kilku powodów. Między aktorami grającymi główne role działa niebywale silna chemia. Oni nie mogą się od siebie odkleić, a my nie chcemy przestać na nich patrzeć i bezdyskusyjnie wierzymy w ich skomplikowane uczucia. Zainteresowanie podsyca również to, że chociaż mamy tu do czynienia z prostym filmem, ma on jednak bardzo ciekawie poprowadzoną narrację, która całą uwagę sprytnie przekierowuje na Laurę i Simona. Nieustannie przeskakujemy w czasie i przestrzeni, przenosząc się wyłącznie do ważnych momentów w ich życiu, z pominięciem niemal wszystkiego, co pomiędzy. O ich pracy i znajomych wiemy bardzo niewiele, tylko tyle, ile sami sobie mówią. Ta celowa i konsekwentnie zrealizowana fragmentaryczność nadaje filmowi fantastycznej klarowności i płynności, która pozwala w pełni wybrzmieć emocjom. Jest ona również angażująca, bo naturalnie wymusza uważność i skupienie na tym, co najważniejsze. No i jest jeszcze zmyślony czynnik sprawczy, czyli subtelnie obecny w całym filmie system, który z niemal stuprocentową skutecznością potrafi każdemu człowiekowi znaleźć świetnie dopasowanego partnera na całe życie. Wydaje się on kolejnym wcieleniem fatum, przed którym nie ma ucieczki. Jedynym ratunkiem może być bezwarunkowe zawierzenie intuicji i miłości, ale w świecie całkowicie zdominowanym przez racjonalną pragmatyczność większość ludzi nie potrafi tego zrobić. Chyba że tylko na krótką chwilę, w której odważą się pomarzyć, co by było gdyby, zanim znowu wrócą do ustalonego porządku rzeczy, którego nigdy nie zmienią. Gdzie obejrzeć „Jesteś tylko ty”? Film jest dostępny na Apple TV w ramach abonamentu. View oEmbed on the source website
Ten film jest jak „Stowarzyszenie Umarłych Poetów”, ale na sportowo. Włączyłam przypadkiem i przepadłam
Czasami scrollując Netflixa trafia się na tytuł, który kojarzysz tylko z plakatu sprzed lat. Tak było w moim przypadku z filmem „Trener” („Coach Carter”). Kliknęłam bez większych oczekiwań i okazało się, że to seans, którego trudno nie dokończyć.
W tym artykule: 1. „Trener” – fabuła 2. „Trener” – obsada i twórcy 3. „Trener” – opinie widzów 4. „Trener” – czy warto obejrzeć? 5. „Trener” – gdzie obejrzeć? Na Netfliksie pojawił się film z 2005 roku, dzięki czemu widzowie mogą odkryć go na nowo. „Trener” („Coach Carter”) to historia, która nie traci na aktualności. To opowieść o drużynie koszykarskiej z Richmond i człowieku, który postanowił wprowadzić porządek tam, gdzie wcześniej panował chaos. I choć na pierwszy rzut oka brzmi to jak typowy film sportowy, w rzeczywistości opowiada uniwersalną historię z ważnym przekazem. „Trener” – fabuła Akcja filmu przenosi nas do Richmond w Kalifornii. Ken Carter, były koszykarz i właściciel sklepu sportowego, podejmuje się prowadzenia szkolnej drużyny. Już na starcie widzi, że zespół ma potencjał, ale jest kompletnie rozbity – chłopaki nie przykładają się do nauki, brakuje im dyscypliny i lekceważą obowiązki. Pomimo tego Carter podpisuje z nimi kontrakt. Zawodnicy muszą utrzymywać odpowiednią średnią ocen, uczęszczać na wszystkie zajęcia i dawać przykład poza boiskiem. Kiedy część drużyny nie wywiązuje się z umowy, trener zawiesza cały zespół, pomimo kilku wygranych na koncie. To wywołuje ogromne emocje wśród uczniów, rodziców, lokalnych mediów oraz samej kadry nauczycielskiej. Film nie opowiada więc o zmaganiach sportowych, ale o tym, że kluczem do sukcesu jest dyscyplina oraz strategiczne realizowanie celów. Główną rolę gra Samuel L. Jackson, który świetnie sprawdza się jako wymagający trener, stawiający twarde warunki. To jedna z jego bardziej stonowanych, ale jednocześnie zapadających w pamięć ról. W obsadzie znaleźli się również młody Channing Tatum (jeszcze przed swoją taneczną karierą w „Step Up”), Rick Gonzalez, Rob Brown, Robert Ri’chard czy piosenkarka Ashanti. Za reżyserię odpowiada Thomas Carter, a film został wyprodukowany przez MTV Films i Paramount Pictures. Premiera odbyła się w 2005 roku. „Trener” – opinie widzów Na Filmwebie film ma ocenę 7,8/10. Użytkownicy piszą, że to jeden z najlepszych dramatów sportowych. Radosław Kaczor stwierdził, że jego zdaniem jest to numer jeden, jeśli chodzi o filmy sportowe. Oskar_17 podsumował krótko: „Fantastyczny L. Jackson”. MajkelBlack z kolei zauważył, że to film nie tylko o sporcie, ale o trudnych decyzjach moralnych. Niektórzy nawet twierdzą, że jest jak „Stowarzyszenie Umarłych Poetów” w sportowym wydaniu. Inni doceniają muzykę i klimat, które są charakterystyczne dla kina lat 2000. Jedna noc wystarczyła, by o tym serialu zrobiło się głośno. To nowy hit Prime Video! „The Runarounds” to młodzieżowa opowieść o muzyce, przyjaźni i poszukiwaniu własnej drogi. Jeśli szukacie serialu na poprawę humoru, to dobrze trafiliście! „Trener” – czy warto obejrzeć? To dobry wybór nie tylko dla fanów koszykówki. „Trener” to zaskakujący miks dramatu sportowego oraz obyczajowej historii o dorastaniu i odpowiedzialności. Pokazuje, że prawdziwe wygrane nie zawsze mają miejsce na boisku. Jeśli szukasz filmu, który jednocześnie bawi i daje do myślenia, ten tytuł sprawdzi się idealnie. To także świetna propozycja na wspólny seans – zarówno z rodziną, jak i ze znajomymi. Film „Trener” („Coach Carter”) znajdziesz na Netfliksie. W ostatnim czasie produkcja ponownie trafiła do listy TOP 10 w Polsce, więc nietrudno ją wypatrzeć w aktualnych zestawieniach. View oEmbed on the source website
Film, który wyprzedził swoje czasy! To najbardziej emocjonalna rola Carrey’a – kto widział go tylko w komediach, będzie zaskoczony!
Są filmy, które po latach zyskują na znaczeniu. Tak właśnie stało się z dziełem Michela Gondry’ego z 2004 roku. To historia o miłości, wspomnieniach i próbach ucieczki przed własnym sercem – pełna emocji, melancholii i niezwykłych obrazów.
„Zakochany bez pamięci” po niemal 20 latach od premiery nadal wywołuje dyskusje. Jedni nazywają go arcydziełem XXI wieku, inni twierdzą, że to tylko zgrabnie złożona łamigłówka. Jedno jest pewne: ten film nie pozwala o sobie zapomnieć. Joel (Jim Carrey) dowiaduje się, że jego była dziewczyna Clementine (Kate Winslet) zdecydowała się na eksperymentalny zabieg, który usuwa z pamięci wszystkie wspomnienia o nim. Zraniony, postanawia zrobić to samo. W trakcie operacji odkrywa jednak, że tak naprawdę wciąż ją kocha – i desperacko próbuje ocalić resztki wspomnień, ukrywając je w najgłębszych zakamarkach umysłu. Historia szybko przestaje być tylko opowieścią o rozstaniu. To podróż przez pamięć, która pokazuje, że nawet najboleśniejsze doświadczenia są częścią nas i nie da się ich po prostu wymazać. Na czym polega fenomen filmu „Zakochany bez pamięci”? Za reżyserię filmu odpowiada Michel Gondry, scenariusz napisał Charlie Kaufman – ten duet słynie z oryginalnych pomysłów i formalnych eksperymentów. Obsada to prawdziwa plejada gwiazd: Jim Carrey – Joel Barish, Kate Winslet – Clementine Kruczynski, Kirsten Dunst – Mary Svevo, Elijah Wood – Patrick, Mark Ruffalo – Stan Fink, Tom Wilkinson – dr Howard Mierzwiak. Muzykę do filmu stworzył Jon Brion, a zdjęcia zrealizowała Ellen Kuras. „Zakochany bez pamięci” szybko zdobył status kultowego i do dziś... dzieli widzów. „Na długo przed »Incepcją« i »Black Mirror«. Jeden z najlepszych scenariuszy wszech czasów”, „Oryginalna opowieść o miłości i pamięci z genialnym montażem i zdjęciami” - piszą fani produkcji. Określają ją jako dzieło z „ludzkim pierwiastkiem”, które pokazuje, że druga szansa nie zawsze jest łatwa. Pojawia się nawet porównanie do układania puzzli: „Z czasem zaczynają przypominać całość – piękny sen o miłości i jej niedoskonałościach”. Gdzie obejrzeć kultowy film „Zakochany bez pamięci”? To film, który z jednej strony można traktować jako romantyczną opowieść, a z drugiej – jako filozoficzną medytację nad pamięcią i miłością. Jego fragmentaryczna narracja wymaga uwagi, ale nagrodą jest emocjonalne, poruszające doświadczenie. Jeśli szukasz kina, które wyprzedziło swoje czasy i wciąż brzmi aktualnie – to pozycja obowiązkowa. Regularnie pojawia się w streamingu np. na Netflix, Apple TV czy Prime Video. „Zakochany bez pamięci” jest uznawany za jedną z najważniejszych produkcji pierwszej dekady XXI wieku. Zdobył Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny (Charlie Kaufman, Michel Gondry, Pierre Bismuth) i przyniósł Kate Winslet nominację do tej nagrody za najlepszą rolę pierwszoplanową. W dorobku ma także: 2 nagrody BAFTA (najlepszy scenariusz oryginalny, najlepszy montaż), nominacje do Złotych Globów dla Carrey’a, Winslet i scenariusza, Saturna dla najlepszego filmu science fiction, kilkanaście nagród krytyków na całym świecie.
To jeden z najważniejszych i najgłośniejszych polskich filmów. „Poruszający i mocny”, „Wyciskacz łez i emocji”, „Doskonały”
Trudny i skłaniający do refleksji. „Lęk” z Magdaleną Cielecką i Martą Nieradkiewicz to film nie tylko o chorobie, ale również o różnych wymiarach bólu i cierpienia, a także prawie do decydowania o sobie.
„Lęk” to jeden z najważniejszych i najgłośniejszych polskich filmów z 2023 roku. Sławomir Sabicki – reżyser, który ma na swoim koncie nominację do Oscara za „Męską sprawę”, tym razem porusza niełatwy i skomplikowany, a dla niektórych także kontrowersyjny, temat wspomaganego samobójstwa. Główna bohaterka chce odejść na własnych zasadach. Natomiast jej młodsza siostra próbuje ją wspierać w trudnych chwilach, ale jednocześnie stara się wpłynąć na jej decyzję. „Lęk” to poruszająca opowieść o bólu, cierpieniu i miłości Małgorzata i Łucja są siostrami, ale trudno szukać między nimi podobieństw. To ogień i woda. A właściwie ziemia i powietrze. Starsza z nich jest świetnie zorganizowana. Ma pod kontrolą każdy, nawet najdrobniejszy element swojego życia. I nie lubi, gdy coś nie idzie po jej myśli. Ta młodsza pozwala sobie na spontaniczność albo działanie pod wpływem emocji. Poznajemy je, gdy wyruszają we wspólną podróż. Choć mogłoby się wydawać, że przed nimi wakacje w dziewczyńskim gronie, ich cel jest zupełnie inny. Małgorzata jest ciężko chora. Wbrew temu, do czego namawia ją Łucja, nie ma już siły, a tym bardziej chęci na walkę. Woli sama zdecydować o swoim losie. Dlatego prosi młodszą siostrę, by odwiozła ją do kliniki w Szwajcarii, gdzie będzie mogła zakończyć swoje życie. Choć ta spełnia jej prośbę, ciągle ma nadzieję, że zmieni bieg wydarzeń. Kultura na weekend: „Obudź się”, czyli nowy polski film, który ogląda się z gulą w gardle [recenzja] Do czego jest w stanie posunąć się człowiek, gdy chodzi o życie kogoś bliskiego? „Obudź się” z Martyną Byczkowską i Piotrem Żurawskim w rolach głównych to historia o obawie przed stratą i samotnością. „Lęk” z Magdaleną Cielecką i Martą Nieradkiewicz dostępny online W roli Małgorzaty możemy podziwiać Magdalenę Cielecką, czyli jedną z najjaśniejszych gwiazd polskiego kina i niekwestionowaną ikonę. Łucję gra Marta Nieradkiewicz — to z kolei jedna z najbardziej niedocenionych aktorek młodego pokolenia. Choć ma na swoim koncie kilka interesujących ról, mam poczucie, że jej talent nie został jeszcze w pełni wykorzystany. Obie są doskonałe. W „Lęku” tworzą siostrzaną więź – tak niesamowitą, że nie sposób w nią nie uwierzyć. Film w reżyserii Sławomira Sabickiego przyniósł im prestiżowe wyróżnienia — zostały nominowane do Orłów w kategorii najlepsza główna rola kobieca (finalnie statuetka trafiła do Cieleckiej). Poza tym nagrodzono je w Konkursie Polskich Filmów organizowanym w ramach festiwalu Off Camera. A co sądzą o nim widzowie? Nie ma wątpliwości, że „Lęk” jest produkcją do cna przejmującą, emocjonującą i trudną pod wieloma względami. Możecie go zobaczyć na kilku platformach m.in. na CANAL+, Player, Prime Video i TVP VOD. View oEmbed on the source website
Ten poruszający film z Robinem Williamsem to perełka lat 90. Piękna opowieść, przepełniona miłością, dająca nadzieję
Są filmy, które nie tylko się ogląda – one się przeżywa. „Między piekłem a niebem” (ang. What Dreams May Come) z 1998 roku to historia, która potrafi złamać serce, a potem poskładać je na nowo. To opowieść o stracie, miłości, poświęceniu i nadziei, ubrana w wizualny spektakl, jakiego kino wcześniej nie widziało.
W tym artykule: 1. „Między piekłem a niebem” – fabuła 2. „Między piekłem a niebem” – obsada i twórcy 3. „Między piekłem a niebem” – opinie 4. „Między piekłem a niebem” – czy warto obejrzeć? 5. „Między piekłem a niebem” – gdzie obejrzeć? Robin Williams – w roli, w której jego ciepło i melancholia mieszają się w przejmującą całość – prowadzi nas przez niebo i piekło, aby odpowiedzieć na pytanie: czy miłość jest w stanie przekroczyć granice życia i śmierci? To film, który zostaje w pamięci na zawsze. „Między piekłem a niebem” – fabuła Chris i Annie Nielsenowie wydają się mieć wszystko – miłość, rodzinę, szczęście. Ale los bywa okrutny. W wypadku samochodowym giną ich dzieci, a cztery lata później tragiczny los spotyka również Chrisa. Wtedy odkrywa, że śmierć to nie koniec – trafia do malarskiego, żywego od kolorów świata, w którym wszystko tworzy jego wyobraźnia. To jego własny raj, pełen wspomnień i symboli. Na Ziemi Annie nie radzi sobie z żałobą. Zrozpaczona popełnia samobójstwo i trafia do piekła, stworzonego z jej własnego bólu. Chris, wiedząc, że nie może pozwolić, by ukochana zginęła na zawsze, wyrusza w desperacką podróż przez czyściec i piekło, aby ją ocalić. Jego droga jest nie tylko walką z mrokiem, ale i próbą udowodnienia, że miłość jest silniejsza niż najgorsze wyroki losu. „Między piekłem a niebem” – obsada i twórcy Za kamerą stanął Vincent Ward, adaptując powieść Richarda Mathesona – autora takich klasyków jak „Jestem legendą”. Robin Williams, świeżo po oscarowym sukcesie za „Buntownika z wyboru”, stworzył tu jedną z najbardziej emocjonalnych ról w karierze. Annie zagrała Annabella Sciorra, a w obsadzie znaleźli się również Cuba Gooding Jr. i Max von Sydow. Efekty specjalne, które w 1999 roku przyniosły filmowi Oscara, do dziś robią ogromne wrażenie – zaświaty wyglądają jak żywe obrazy inspirowane twórczością Gustave’a Doré i Johna Martina. Scenografia i zdjęcia Eduardo Serry przenoszą widza w świat, który jednocześnie zachwyca pięknem i przeraża mrokiem. „Między piekłem a niebem” – opinie Na Filmwebie widzowie nie szczędzą filmowi wielkich słów. Radosław Kaczor podsumował go krótko, ale wymownie: „Wspaniały i piękny film”. Artur Venom napisał: „Niezwykła, piękna i wzruszająca produkcja. Do tego świetna obsada”. Jedna z internautek nazywa film „magiczną, romantyczno-melancholijną, lekko mroczną, bajkową opowieścią. Piękną dla oka, z bardzo mądrym, wartościowym przesłaniem”. Są też głosy krytyczne: Nowy mroczny thriller Netflixa przyprawia o dreszcze! Toni Collette w jednej z najmocniejszych ról ostatnich lat Zamknięte miasteczko, elitarna akademia i system, którego lepiej nie podważać. Nowy serial Netflixa wciąga od pierwszych minut i nie daje o sobie zapomnieć. „Na marginesie” to thriller z duszną atmosferą i tematem, który przyprawia o dreszcze – bo naprawdę może dziać się tuż obok. „Między piekłem a niebem” – czy warto obejrzeć? To nie jest film dla każdego – jeśli szukasz lekkiej rozrywki, możesz się odbić od patosu i filozoficznego tonu. Ale jeśli cenisz historie, które zostawiają po sobie ślad, „Między piekłem a niebem” dostarczy ci i wzruszeń i wizualnej uczty. To kino, które nie boi się mówić o śmierci, stracie i nadziei, robiąc to z rozmachem i artystycznym sznytem. Film jest dostępny w wypożyczalniach online, m.in. na Amazon Prime Video i Apple TV+.
Kultowy film z Julią Roberts powraca po 28 latach! „Mój chłopak się żeni” doczeka się kontynuacji
Moda na sequele trwa, ale akurat tego mało kto się spodziewał. Po 28 latach od premiery jedna z najbardziej kultowych komedii romantycznych lat 90. dostanie drugą część.
W tym artykule: „Mój chłopak się żeni 2” – co wiemy o sequelu? „Mój chłopak się żeni 2” – kiedy premiera? „Mój chłopak się żeni” – o czym jest i gdzie obejrzeć pierwszą część? Sony właśnie ogłosiło, że w przygotowaniu jest kontynuacja „Mój chłopak się żeni”. Czy Julia Roberts powróci w swojej słynnej roli? „Mój chłopak się żeni 2” – co wiemy o sequelu? Projekt kontynuacji filmu „Mój chłopak się żeni” (oryg. My Best Friend’s Wedding) jest obecnie na bardzo wczesnym etapie. Studio Sony Pictures zatrudniło już scenarzystkę, która ma stworzyć nową historię osadzoną wiele lat po wydarzeniach z pierwszej części. Za scenariusz odpowiada Celine Song, autorka znakomicie przyjętego filmu „Poprzednie życie” (org. Past Lives), nominowanego nawet do Oscara. Jej styl – bardziej refleksyjny i dojrzały niż typowa komedia romantyczna – sugeruje, że sequel może mieć zupełnie inny ton niż oryginał z 1997 roku. Na razie nie podano, czy Celine Song wyreżyseruje również film – wiadomo jedynie, że odpowiada za scenariusz. Wybór Celine Song jako autorki kontynuacji może zaskakiwać, ale też intryguje. Jej debiut fabularny, wspomniane już „Poprzednie życie”, był subtelną i emocjonalną opowieścią o miłości, która nigdy nie miała szans się rozwinąć. Jeżeli Song pójdzie w podobnym kierunku, druga część „Mój chłopak się żeni” może łączyć nostalgię z głębszą refleksją nad przemijaniem, wyborami i utraconymi szansami. Czy Julianne i Michael spotkają się po latach jako dojrzali ludzie, gotowi na uczucie, które kiedyś przegapili? „Mój chłopak się żeni 2” – czy powróci oryginalna obsada? Na ten moment nie wiadomo, czy Julia Roberts, Rupert Everett, Dermot Mulroney, czy Cameron Diaz wrócą do swoich ról. Fani z pewnością liczą na to, że przynajmniej część pierwotnej obsady pojawi się choćby w cameo. Oryginalny film był nominowany do trzech Złotych Globów, a chemia pomiędzy Julią Roberts i Dermotem Mulroneyem była jednym z jego największych atutów. Powrót tej dwójki mógłby przyciągnąć do kin zarówno fanów sprzed lat, jak i nowe pokolenie widzów. „Mój chłopak się żeni 2” – kiedy premiera? Na razie brak informacji o dacie premiery, ponieważ scenariusz wciąż powstaje. Najwcześniejszy możliwy termin realizacji to późny 2026 lub 2027 rok, o ile zdjęcia rozpoczną się w przyszłym roku. „Mój chłopak się żeni” – o czym jest i gdzie obejrzeć pierwszą część? Film z 1997 roku opowiada historię Julianne (Julia Roberts), która tuż przed ślubem swojego najlepszego przyjaciela Michaela (Dermot Mulroney) uświadamia sobie, że tak naprawdę go kocha. Postanawia więc zrobić wszystko, by do ślubu nie doszło, a ma na to zaledwie cztery dni. Komedia łączyła klasyczny trójkąt miłosny z humorem sytuacyjnym i ponadczasowym przesłaniem o tym, że niektóre szanse zdarzają się tylko raz. Film zarobił ponad 299 milionów dolarów na całym świecie i do dziś cieszy się statusem jednej z najpopularniejszych komedii romantycznych lat 90. Film „Mój chłopak się żeni” znajdziecie w bibliotece serwisu Polsat Box Go. Możecie go również wypożyczyć za pośrednictwem Amazon Prime Video, Apple TV+, Premiery Canal+, czy Rakuten TV.
Mamy zdjęcia z planu drugiej części „Diabeł ubiera się u Prady”. Kontynuacja filmu będzie niezmiennie… stylowa
Czekacie na drugą część „Diabeł ubiera się u Prady”? Światło dzienne ujrzały właśnie pierwsze zdjęcia z planu, które jeszcze bardziej zaostrzają apetyt. Zobaczcie!
Doczekaliśmy się! Po ponad 20 latach od premiery, „Diabeł ubiera się u Prady” powraca z kolejną częścią. Mało tego, do obsady powrócą najważniejsze aktorki z filmu. Co jeszcze wiadomo na temat kontynuacji międzynarodowego hitu? I jak wyglądają pierwsze zdjęcia z planu? Zobaczcie. „Diabeł ubiera się u Prady” powraca! Wszystko, co wiemy na temat drugiej części kultowego filmu Po ogłoszeniu kontynuacji „Diabeł ubiera się u Prady” widzowie czekali tylko na jedno. Na potwierdzenie, że aktorzy z pierwszej części powrócą. I tak właśnie się stało! Wiemy już, że na ekranie ponownie zobaczymy Anne Hathaway, która wcieli się w Andy Sachs, Meryl Streep jako Mirandę Priestly i Emily Blunt w roli Emily Charlton. Iconic trio! Stanley Tucci powróci w uwielbianej przez widzów roli Nigela. Bardzo się cieszymy! Do obsady dołączą również nowe twarze. Możemy spodziewać się Kennetha Branagha, który wystąpi jako mąż Mirandy, Lucy Liu, Justina Therouxa, B.J. Novaka czy Pauline Chalamet (tak, to siostra Timothéego Chalameta). To naprawdę mocne nazwiska. W filmie nie zobaczymy za to Adriana Greniera, który wcielał się w partnera głównej bohaterki. Za scenariusz odpowiedzialni są David Frankel oraz Aline Brosh McKenna – twórcy pierwszej części! Czy mogło być lepiej? Fabuła „Diabeł ubiera się u Prady 2” skupi się na kryzysie prasy w związku z pojawieniem się nowych mediów i internetu. Miranda nadal trzyma za stery, jednak będzie mogła potrzebować pomocy finansowej. W jednej z firm, która może jej pomóc pracuje… Emily – dawna niedoceniana asystentka Mirandy. Premiera produkcji planowana jest na 1 maja 2026 roku. Obejrzymy ją w kinach. My już nie możemy się doczekać, a wy? Zobaczcie pierwsze zdjęcia z planu, które jeszcze bardziej podsycają apetyt! Pierwsze zdjęcia z planu „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Jeszcze bardziej nie możemy doczekać się premiery W internecie pojawiły się właśnie pierwsza zdjęcia z planu „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Widzimy na nich Anne Hathaway w naprawdę wielu (wspaniałych) stylizacjach. I to chyba na nie najbardziej czekają fani. Jedno jest pewne – druga część filmu będzie równie stylowa. Zobaczcie kadry poniżej. Który look jest waszym ulubionym? Anne Hathaway opublikowała też zdjęcie na swoim Instagramie, które podpisała tylko: Andy Sachs 2025. Więcej słów nie potrzeba. Czekamy!
W tym wstrząsającym filmie wojennym grają wszyscy wasi ulubieni aktorzy. Nie mogłam po nim zasnąć i dalej o nim myślę
Młodzi, roześmiani mężczyźni w mundurach oglądają kultowy, campowy teledysk do kawałka „Call On Me”. Tą wiralową sceną rozpoczyna się „Wojna” – wstrząsające i intensywne widowisko, które trzyma na krawędzi siedzenia i nie daje widzowi ani chwili oddechu.
„Wojna” – film, który działa jak zastrzyk adrenaliny [fabuła] Patetyzm, heroizm i patriotyczne przesłanie – z tym kojarzą nam się filmy wojenne. Tego jednak nie znajdziecie w nowej produkcji Alexa Garlanda („Ex Machina”, „28 dni później”, „Civil War”) i Raya Mendozy, byłego żołnierza NAVY Seal. „Wojna” oparta jest na prawdziwych doświadczeniach Mendozy z wojny w Iraku i toczy się w trakcie bitwy o Ar-Ramadi w 2006 roku. Towarzyszymy elitarnemu oddziałowi Sił Operacji Specjalnych Marynarki USA, który prowadzi obserwację w Ramadi na terytorium kontrolowanym przez rebeliantów. I tak się składa, że panowie mają naprawdę kiepski dzień. View oEmbed on the source website „Wojna” – obsada Czy warto obejrzeć „Wojnę”? Absolutnie tak. W Polsce film ominął dystrybucję kinową i trafił na platformę Prime Video. W obsadzie znajduje się imponująca plejada młodych, wschodzących aktorów: Charles Melton („Obsesja”), Kit Connor („Heartstopper”), Will Poulter („Więzień labiryntu”), Noah Centineo („Do wszystkich chłopców, których kochałam”) czy Joseph Quinn („Stranger Things”). Chłopaki tworzą jeden organizm – dają prawdziwy popis aktorski i nikt tutaj nie odstaje. „Wojna” – pocztówka z frontu [opinia] Najmocniejszą stroną filmu jest surowy realizm. Film został wyreżyserowany i napisany przez Garlanda i Mendozę, a postacie wzorowane są na prawdziwych żołnierzach. Samego Mendozę gra D'Pharaoh Woon-A-Tai, całość natomiast dedykowana jest Eliottowi Millerowi, który w trakcji misji stracił nogę oraz zdolność mówienia. W „Wojnie” wciela się w niego Cosmo Jarvis. Krytycy docenili to, że akcja filmu toczy się w czasie rzeczywistym i dosłownie przenosi widza na pierwszy front. Kiedy go oglądałam, miałam prawdziwe ciarki! Czułam w gardle gryzący dym, wzdrygałam się na widok ran poniesionych przez żołnierzy i siedziałam jak na szpilkach, zastanawiając się, czy uda im się uciec z pułapki. Choć akcja toczy się w 2006 roku, dzieło Garlanda i Mendozy jest przerażająco aktualne. Zdaniem niektórych jest to nawet film antywojenny. Jedno jest pewne: „Wojna” budzi emocje i skłania do przemyśleń. Nic dziwnego, że produkcja zgromadziła aż 93 proc. pozytywnych recenzji krytyków na Rotten Tomatoes – o tym filmie długo nie zapomnicie. View oEmbed on the source website
Obejrzałam ten film po latach i nie mogę się pozbierać. Takiej produkcji w Polsce nikt wcześniej nie zrobił
To jeden z tych filmów, po których nie da się zasnąć z czystym sumieniem. Wciąga jak rasowy thriller, ale zostawia w środku coś więcej – niepokój, poczucie winy, niewygodne pytania. Po latach od premiery „Pokłosie” wciąż działa jak emocjonalna bomba z opóźnionym zapłonem.
W tym artykule: 1. „Pokłosie” – fabuła 2. „Pokłosie” – obsada i twórcy 3. „Pokłosie” – nagrody 4. „Pokłosie” – odbiór widzów 5. „Pokłosie” – gdzie obejrzeć? Choć od premiery „Pokłosia” minęło ponad dziesięć lat, nadal budzi skrajne emocje. Jedni widzą w nim konieczny rachunek sumienia, inni – prowokację i atak na narodową dumę. Ale jedno jest pewne: nie da się przejść obok tego filmu obojętnie. Poznajcie szczegóły. „Pokłosie” – fabuła Franciszek Kalina po latach emigracji w USA wraca do rodzinnej wsi. Powodem jest niepokojąca wiadomość – jego młodszy brat Józef popadł w konflikt z lokalną społecznością. Szybko okazuje się, że to coś więcej niż sąsiedzka sprzeczka. Józef od lat zbiera porzucone macewy i stawia je na własnym polu. Co więcej, odkrywa, że w jego wsi wydarzyło się coś, co przez dekady skrzętnie zamiatano pod dywan. Dawno nie zarwałam nocy dla serialu. Ten wciągnął mnie tak, że nie mogłam przestać go oglądać Serial „Homecoming” to prawdziwa perełka ukryta wśród dziesiątek propozycji dostępnych na platformie streamingowej Prime Video. Choć nie jest to nowość, warto zwrócić na niego uwagę. Nie pożałujecie. Wspólne dochodzenie braci prowadzi ich do tajemnicy z czasów II wojny światowej – zbrodni, która miała zostać zapomniana. Prawda okazuje się zbyt niewygodna, by można było ją ujawnić bez konsekwencji. „Pokłosie” to opowieść o pamięci, winie i cenie, jaką płaci się za próbę przywrócenia prawdy. „Pokłosie” – obsada i twórcy Reżyserem i autorem scenariusza filmu jest Władysław Pasikowski – znany wcześniej głównie z kina sensacyjnego. W „Pokłosiu” po raz pierwszy mierzy się z tematyką historyczną i robi to z zaskakującą powagą. Inspiracją była m.in. głośna książka Jana Tomasza Grossa „Sąsiedzi”. W głównych rolach występują: Ireneusz Czop jako Franciszek Kalina oraz Maciej Stuhr jako jego brat Józef. Obok nich pojawiają się również Jerzy Radziwiłowicz, Andrzej Mastalerz, Zbigniew Zamachowski, Danuta Szaflarska i Lech Dyblik. Autorem zdjęć jest Paweł Edelman, za scenografię odpowiada Allan Starski. Producentem został Dariusz Jabłoński. „Pokłosie” – nagrody Film zdobył szereg nagród. Wśród nich: Nagroda Dziennikarzy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (2012) Orzeł za najlepszą scenografię (Allan Starski) i najlepszą główną rolę męską (Maciej Stuhr) Nagroda Jańcio Wodnik dla Ireneusza Czopa na festiwalu „Prowincjonalia” Srebrne Grono na Lubuskim Lecie Filmowym Nagroda Prezesa Jad Waszem na Jerusalem Film Festival „Pokłosie” – odbiór widzów Film od początku dzielił opinię publiczną. Dla jednych był koniecznym rozliczeniem z bolesną przeszłością, dla innych – „łajdackim” i „antypolskim” manifestem. Krytyka konserwatywna zarzucała Pasikowskiemu jednostronność i przerysowanie. Maciej Stuhr, który zagrał jedną z głównych ról, stał się obiektem ataków – nie tylko jako aktor, ale i obywatel. Z drugiej strony, wielu recenzentów uznało „Pokłosie” za film przełomowy – ważny i odważny. Ks. Andrzej Luter pisał o porażającej scenie wyznania sołtysa, a Tadeusz Sobolewski zauważał, że to właśnie „dzieci morderców” stają się w filmie nośnikami pamięci. Michał Walkiewicz z Filmwebu chwalił produkcję za wykorzystanie konwencji thrillera jako narzędzia do mówienia o historii – choć zauważył, że gdy Pasikowski rezygnuje z gatunkowych ram, bywa zbyt nachalny. Mimo niewielkiej jak na mainstreamową produkcję widowni (ok. 200 tys. widzów w kinach), film na trwałe wpisał się w debatę o polskiej pamięci historycznej. I wciąż ją rozpala. „Pokłosie” – gdzie obejrzeć? Film jest dostępny na Netflixie. Jeśli nigdy go nie widzieliście – warto nadrobić. Jeśli pamiętacie go sprzed lat – wróćcie do niego raz jeszcze. Bo niektóre filmy dojrzewają razem z nami. A „Pokłosie” jest jednym z nich.
Zaopatrzcie się w tonę chusteczek, bo ten film poruszy was do łez. To pełna emocji opowieść o relacjach rodzinnych
Szukacie filmu, który rozgrzeje wasze serca i sprawi, że nie będziecie mogli powstrzymać łez? Ta propozycja będzie dla was idealna. Produkcja z pewnością was wzruszy i na długo pozostanie w waszych głowach. Zobaczcie.
W tym artykule: „Obdarowani” – fabuła „Obdarowani” – obsada i twórcy „Obdarowani” – zwiastun Przed nami jeszcze trochę długich, deszczowych wieczorów, które są idealną okazją do oglądania filmów i seriali. Świetną propozycją, dostępną na Netflixie jest produkcja „Obdarowani”. Pomimo tego, że nie jest to nowy film - premierę miał w 2017 roku - zdecydowanie zasługuje on na uwagę. To poruszająca historia – z pewnością przydadzą się wam chusteczki, bo porusza aż do łez. Poznajcie fabułę, obsadę i obejrzyjcie zwiastun. „Obdarowani” – fabuła Fabuła „Obdarowanych” przedstawia historię mężczyzny – Franka Adlera, który samotnie wychowuje swoją siostrzenicę – Mary. Dziewczynka jest wybitnie uzdolniona matematycznie. Z tego powodu jej babcia, mama Franka pragnie, żeby chodziła do specjalnej szkoły. Mężczyzna nie chce się na to zgodzić. Chce, żeby Mary miała normalne dzieciństwo w zwykłej szkole. Pomiędzy matką i synem dochodzi do konfliktu, który prowadzi do sądowej batalii o opiekę nad 7-latką. W między czasie na jaw wychodzą rodzinne tajemnice i sekrety. Podczas seansu zdecydowanie warto zaopatrzyć się w chusteczki. Film, chociaż nie jest niezwykle mocny, to po prostu wzbudza emocje. Jest poruszający, przejmujący, szczery i bardzo dobrze poprowadzony. Pomaga w tym oczywiście obsada (jedna z lepszych ról Chrisa Evansa). „Obdarowani” to idealna propozycja na wieczór. Nie pożałujecie. Podobnego zdania są krytycy i widzowie. Na portalu Filmweb.pl produkcja została oceniona na 7,5/10. W opiniach możemy przeczytać, że film robi wrażenie i wywołuje emocje. Nie jest sztuczny, a wyważony, bardzo prawdziwy. Pochwały zyskali też aktorzy, w szczególności ci, którzy wcielają się w główne role. Zobaczcie, kto zagrał w „Obdarowanych” poniżej. Ten film trzeba zobaczyć. Jest wstrząsający i właśnie zdobył najważniejszą nagrodę w branży „W pokoju obok” to poruszającą historia nieuleczalnie chorej kobiety i jej przyjaciółki z dawnych lat w reżyserii Pedra Almodóvara. Produkcja właśnie zdobyła Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Tej premiery nie można przegapić. „Obdarowani” – obsada i twórcy W rolę główną wcielił się genialny Chris Evans. A towarzyszyła mu 10-letnia wtedy, równie dobra, Mckenna Grace. Oprócz aktorów w filmie występują również Lindsay Duncan, Jenny Slate, Michael Kendall Kaplan,Octavia Spencer, John M. Jackson, Glenn Plummer czy Elizabeth Marvel. Za reżyserię odpowiedzialny był Marc Webb („The Only Living Boy in New York”, „Crazy Ex-Girlfriend”), a za scenariusz Tom Flynn. „Obdarowani” – zwiastun Jeśli chcecie wzmocnić swój apetyt jeszcze bardziej, przedstawiamy zwiastun „Obdarowanych”. Idealnie wprowadza w klimat produkcji. Oczywiście nie brakuje też emocji. Film dostępny jest na Netflixie. Niedawno pojawił się też na Disney+. View oEmbed on the source website