Nie miał być hitem, a poruszył miliony widzów. Jeden z najgłośniejszych filmów dekady dostępny na Netflixie
„Nomadland” to historia kobiety, która po utracie pracy i domu wyrusza w samotną podróż po Ameryce. Jej trasa szybko staje się nie tylko sposobem na przetrwanie, lecz także próbą odnalezienia nowego sensu. Film nagrodzony trzema Oscarami wraca na platformę Netflix.
Są historie, które odzierają widza z poczucia komfortu i zmuszają do spojrzenia na świat z perspektywy tych, których łatwo przeoczyć. Jedną z nich jest „Nomadland”. To poruszający film nagrodzony trzema Oscarami, opowiadający o kobiecie, którą dramatyczne okoliczności zmusiły do życia w drodze. To opowieść o utracie wszystkiego, o przetrwaniu i o wolności, która nie zawsze wygląda tak, jak sobie ją wyobrażamy. „Nomadland” śledzi losy Fern, kobiety po sześćdziesiątce, która z dnia na dzień traci pracę, dom i poczucie bezpieczeństwa. Gdy jej rodzinne Empire, niewielkie miasteczko zależne od jednej fabryki, znika z mapy, Fern zostaje sama z traumą i pustką, której nie potrafi zagłuszyć. Wsiada więc do vana i rusza w podróż przez Amerykę, w poszukiwaniu pracy, ludzi i nowej definicji domu. Decyzja, która przestawia całe życie na inne tory W chwili, gdy Fern traci ostatnie oparcie, podejmuje decyzję, która zmienia wszystko: pakuje najpotrzebniejsze rzeczy i zamienia vana w tymczasowe schronienie. Nie wie, dokąd dojedzie ani co ją czeka. Wie tylko, że jej dawne życie przestało istnieć. Podczas wędrówki dołącza do społeczności współczesnych nomadów, czyli ludzi, którzy z wyboru lub konieczności żyją poza systemem. Pracują sezonowo, przemieszczają się w rytmie tymczasowych zleceń, świętują małe zwycięstwa i uczą się radzić sobie w świecie, który nie oferuje im żadnych gwarancji. Film pokazuje ich codzienność bez upiększeń, ale też bez ocen. Nomadzi: wolność czy konieczność? W „Nomadland” prawdziwi nomadzi grają… samych siebie. Linda May, Swankie czy Bob Wells wnoszą do historii autentyczność, której nie da się wykreować na planie filmowym. Ich doświadczenia pokazują Amerykę w momentach, gdy system zawodzi najsłabszych, a starość i brak zabezpieczenia finansowego stają się dramatem rozgrywanym w ciszy. Dla jednych nomadyzm to forma wolności — życie bez kredytu, bez sztywnych granic i bez przymusu. Dla innych to jedyne wyjście po ekonomicznym upadku. Film wybrzmiewa dzięki temu wielogłosowi: zamiast tezy, pokazuje ludzi, a zamiast manifestu codzienność. Kto stoi za filmem „Nomadland”? Za kamerą stanęła Chloé Zhao, która wyreżyserowała film i napisała scenariusz na podstawie reportażu Jessiki Bruder „Nomadland. W drodze za pracą”. Reżyserka połączyła dokumentalne spojrzenie z intymną perspektywą Fern, tworząc coś pomiędzy filmem fabularnym a poetyckim studium samotności. W roli Fern występuje Frances McDormand, której nie trzeba przedstawiać. Jej kreacja jest surowa, szczera i pełna czułości dla bohaterki, którą gra. Towarzyszą jej David Strathairn oraz prawdziwi nomadzi, nadający filmowi wyjątkowego, niemal reporterskiego, charakteru. Lawina nagród i zasłużone wyróżnienia „Nomadland” szybko stał się jednym z najgłośniejszych filmów roku. Zdobył: Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji, dwa Złote Globy (za najlepszy film dramatyczny i reżyserię), trzy Oscary (za najlepszy film, najlepszą reżyserię i najlepszą aktorkę pierwszoplanową dla Frances McDormand). Gdzie obejrzeć film „Nomadland”? Produkcja jest dostępna w Polsce na platformie Netflix.
5. sezon „Stranger Things” wykręcił wynik, którego nikt nie przewidział! Właśnie pobił historyczny rekord Netflixa!
Piąty sezon „Stranger Things” wjechał na Netflixa z ogromnym rozmachem! Pierwsze cztery odcinki od razu przyniosły rekordowy wynik. W ciągu 5 dni serial osiągnął 59,6 miliona wyświetleń i został najchętniej oglądaną anglojęzyczną produkcją w historii Netflixa.
Piąty sezon „Stranger Things” bije historyczne rekordy Dotychczas na szczycie zestawienia Netflixa znajdowała się „Wednesday”, której debiut przyciągnął 56 milionów widzów. „Stranger Things” przebiło ten wynik bez wysiłku, wyraźnie pokazując, że jego popularność wciąż jest ogromna. Serial od lat nie traci fanów, a jego kolejne części wciąż potrafią przyciągnąć globalną publiczność na skalę, o jakiej wiele tytułów może tylko marzyć. Warto zaznaczyć, że czwarta odsłona „Stranger Things” również była hitem, ale zaczynała znacznie spokojniej, notując nieco ponad 20 milionów wyświetleń. Fenomen serialu „Stranger Things” „Stranger Things” od początku wyróżniało się klimatem lat 80, dobrze napisanymi bohaterami i połączeniem młodzieżowej przygody z horrorem. To fabuła, którą trudno podrobić. Serial nie zmienił swojej tożsamości, a widzowie wciąż czują z nim więź. Nie zaszkodziła mu nawet długa przerwa między sezonami. Wręcz przeciwnie! Fani dorastali razem z bohaterami i po latach chcą zobaczyć, jak potoczą się ich losy. „Stranger Things” najpopularniejszym serialem ostatniej dekady Netflix udostępnił na razie tylko pierwszą część sezonu. Najważniejsze wydarzenia są jeszcze przed nami, a kolejne odcinki prawdopodobnie ponownie wywołają duży ruch na platformie. Serial zmierza do zamknięcia wszystkich wątków, które budowano od 2016 roku, więc oczekiwania są ogromne. Fani już analizują każdy szczegół i tworzą własne teorie. To znak, że historia Hawkins wciąż budzi emocje. „Stranger Things” przyciąga miliony widzów na całym świecie, a rekord piątego sezonu to potwierdzenie, że produkcja braci Dufferów to najpopularniejszy serial ostatniej dekady! Jak nowy sezon „Stranger Things” oceniają widzowie? Widzowie piszą, że nowy sezon „Stranger Things” ponownie zachwycił ich klimatem lat 80., mocnymi efektami specjalnymi i dobrze zbudowaną fabułą. Często pojawiają się komentarze, w których przyznają, że wciągnął ich od pierwszych minut i nie mogą doczekać się kolejnych odcinków: „Odcinek 4 kosmos. Jestem pod wrażeniem i ta końcówka. To jest zaskoczenie, którego fani Stranger Things potrzebowali. Nie mogę doczekać się pozostałych odcinków! I smutek, że to już ostatnie. Ale mam nadzieje, że utrzymają poziom i za 20 lat będę mogła z łezką w oku wspominać, jaki to kiedyś dobry serial widziałam”. Podkreślają również, że podczas oglądania czuli napięcie, którego nie da się opisać: „Twórcy używają elementów horroru w sposób, który nie powinien działać, a działa. Czułem kolosalne napięcie i przerażenie. Tutaj wszystko się zgrywa w idealne miejsce”. View oEmbed on the source website
Nowy mroczny thriller Harlana Cobena niebawem na Netflix! Już teraz zapowiada się na jedną z najmocniejszych premier 2026!
Netflix ujawnia zwiastun „O krok za daleko” – nowego thrillera Harlana Cobena. Dramatyczna historia ojca, który próbuje uratować swoją córkę, trafi na platformę już niedługo. W sieci właśnie pojawił się zwiastun, który działa na emocje.
„O krok za daleko”: nowy thriller Harlana Cobena niebawem na Netflix! Netflix nie zwalnia tempa i zapowiada kolejną adaptację Harlana Cobena. Tym razem będzie to serial „O krok za daleko”, oparty na bestsellerowej powieści. Jest to kolejny thriller, który powstał we współpracy pisarza ze wspomnianą platformą. W centrum historii znajduje się Simon. Gdy jego córka Paige ucieka z domu, wszystko zaczyna się rozpadać. Mężczyzna odnajduje ją w końcu w miejskim parku. Jest wyniszczona przez narkotyki, a próba sprowadzenia jej do domu kończy się brutalną konfrontacją. Sytuacja eskaluje i Paige znika ponownie. Zmuszony do desperackiego działania, Simon rozpoczyna niebezpieczne poszukiwania córki, które prowadzą go do półświatka pełnego niebezpieczeństwa i przemocy. Odkrywa przy tym sekrety, które mogą rozbić jego rodzinę. Serial, który niedługo trafi na Netflixa, już teraz zapowiada się jako jedna z najmocniejszych produkcji przyszłego roku. Thriller „O krok za daleko” to historia przepełniona dramatem i tajemnicą. To opowieść o granicach, jakie jest w stanie przekroczyć rodzic, by ocalić dziecko. Brutalność, emocje i ciemne strony ludzkiej psychiki zostaną przedstawione w przejmujący sposób. Przedsmak możemy zobaczyć w nowym zwiastunie, który właśnie ujrzał światło dzienne. View oEmbed on the source website „O krok za daleko”: plejada gwiazd w nowej produkcji Netflixa W rolę główną wciela się James Nesbitt, znany m.in. z serialu „The Missing”. W obsadzie znaleźli się również inne znane nazwiska: Minnie Driver, Ruth Jones oraz Alfred Enoch. Na ekranie zobaczymy też: Luciana Msamatiego, Jona Pointinga, Tracy-Ann Oberman, Annette Badland, Maeve Courtier-Lilley, Ellie de Lange, Adriana Greensmitha i innych. Za scenariusz odpowiedzialny jest Danny Brocklehurst, który od lat współpracuje z Cobenem. „O krok za daleko”: kiedy premiera? Zgodnie z tradycją nowy thriller Harlana Cobena „O krok za daleko” trafi na Netflixa 1 stycznia 2026 roku. Jeśli więc waszym jedynym planem na posylwestrową zabawę jest odpoczynek, wiecie już, co robić. Tego dnia pojawi się wszystkie 6 odcinków. Thriller bez wątpienia przyciągnie uwagę miłośników mocnych i emocjonalnych historii. Zamierzacie zrobić sobie seans?
George Clooney i Adam Sandler stworzyli duet, jakiego nikt się nie spodziewał! Genialny film Netflixa ma szansę na Oscara 2026?
Netflix kończy rok tytułem, o którym mówi całe środowisko filmowe. „Jay Kelly”, najnowszy film Noah Baumbacha, jeszcze przed premierą został zauważony na amerykańskich festiwalach i szybko zyskał opinię produkcji, która ma szansę włączyć się do oscarowej gry. Najczęściej powtarzający się komentarz? George Clooney i Adam Sandler stworzyli duet, jakiego nikt się nie spodziewał.
„Jay Kelly” to film, którym Netflix otwiera sezon poważnych premier. Noah Baumbach wraca z historią, o której mówi się nie tylko ze względu na fabułę, ale przede wszystkim na duet George’a Clooneya i Adama Sandlera, uznawany już za jedno z największych aktorskich zaskoczeń roku. Netflix zmienia tempo. Teraz stawia na kino festiwalowe Koniec roku to moment, w którym Netflix odkłada na bok lekkie premiery i zaczyna prezentować filmy przygotowane z myślą o sezonie nagród. „Jay Kelly” idzie dokładnie tą samą ścieżką, co wcześniejsze prestiżowe produkcje platformy. Najpierw był pokaz w wybranych kinach w Stanach Zjednoczonych, później pierwsze recenzje i rosnące zainteresowanie w mediach społecznościowych. Teraz czas na globalną premierę na Netflixie. O czym jest „Jay Kelly”? Film opowiada historię znanego aktora, granego przez George’a Clooneya, który na pewnym etapie życia zaczyna tracić kontrolę nad własną karierą i wizerunkiem. Razem ze swoim menadżerem, w którego wciela się Adam Sandler, rusza w podróż pełną zawodowych i osobistych rozliczeń. To wyprawa, która ma pomóc im zrozumieć, co w życiu poszło nie tak, co warto naprawić, a co trzeba zwyczajnie zaakceptować. Baumbach łączy tu humor, melancholię i obserwację charakterów, tworząc film o dojrzewaniu w momencie, w którym wydawałoby się, że człowiek ma już wszystko poukładane. Clooney i Sandler zaskakują na ekranie Właśnie ta dwójka robi największe wrażenie. George Clooney, który od lat kojarzony jest z eleganckimi, pewnymi siebie bohaterami, pokazuje w „Jay Kelly” dużo bardziej kruchą, nieoczywistą stronę. Clooney pokazuje bohatera rozdartego między potrzebą sukcesu a zmęczeniem, które odbiera mu kontrolę nad własną karierą. Chodzą pogłoski, że to jedna z jego najlepszych ról w karierze. Adam Sandler, znany głównie z komedii, ponownie udowadnia, że w dramacie potrafi błyszczeć. Jego menadżer to postać lojalna, ironiczna, ale także pełna czułości. Sandler świetnie odnajduje się w tonie filmu, a jego obecność równoważy bardziej emocjonalną kreację Clooneya. W komentarzach po festiwalowych seansach powtarza się opinia, że obaj aktorzy mogą liczyć na nominacje do Oscara. Co mówią widzowie? Reakcje są intensywne i mocno zróżnicowane. Jedna osoba nazwała film „medytacją o życiu” i zachwycała się każdą decyzją artystyczną Baumbacha. Inny widz zauważył podobieństwo niektórych scen do „Pociągu” Kawalerowicza. Nie brakuje również opinii krytycznych. Część odbiorców twierdzi, że film bywa przewidywalny lub nadmiernie skupiony na Clooneyu. Niektórzy porównują go do późnych filmów Woody’ego Allena i odbierają jako historię o problemach uprzywilejowanych ludzi. Mimo tego większość komentarzy podkreśla, że Clooney i Sandler tworzą duet, który naprawdę ogląda się z przyjemnością. Kiedy i gdzie obejrzeć „Jay Kelly”? „Jay Kelly” pojawi się na Netflixie 5 grudnia 2025 roku. To jedna z tych premier, które warto zaplanować w grudniowym natłoku tytułów, szczególnie jeśli lubisz dobre, aktorskie kino i historie, które potrafią wzruszyć bez stosowania tanich trików.
Skandale, walka o prawa kobiet i Rzym w latach 70. Nowość Netflixa błyskawicznie trafiła do TOP10
Na Netflixie zadebiutował miniserial, który szybko wzbudził zainteresowanie widzów. „Pani Playmen” przedstawia historię kobiety odważnie przełamującej męską dominację i redefiniującej zasady obowiązujące w jej świecie.
Co by się stało, gdyby ktoś odważył się przełamać narzucone reguły? „Pani Playmen”, najnowszy miniserial na Netflixie, przedstawia kobietę, która decyduje się na ten krok. W męskim świecie stawia wszystko na jedną kartę i na nowo pisze zasady gry. Włoski miniserial „Pani Playmen” wciąga już od pierwszej minuty Główna bohaterka serialu, Adelina Tattilo (którą gra Carolina Crescentini) jest w trudnym momencie życia: jej mąż zostaje oskarżony, ucieka i zostawia ją z długami oraz gazetą skazaną na bankructwo. Wbrew społecznym oczekiwaniom, by była spokojną żoną i matką, bohaterka podejmuje decyzję, która wymaga ogromnej odwagi. Zostaje redaktorką pierwszego we Włoszech magazynu dla dorosłych. W czasach, gdy kobiety rzadko miały decydujący głos, jej działanie to akt nonkonformizmu. Ta postać i jej historia to przełamywanie tabu, kwestionowanie norm oraz walka o to, by kobieta mogła myśleć, mówić i tworzyć bez ograniczeń. Dzięki determinacji i wizji Adeliny, wydawnictwo, które prowadzi, staje się czymś zupełnie nowym, bardziej ambitnym, nowatorskim... symbolem emancypacji kobiet. To nie typowa, przewidywalna biografia pełna patosu. „Pani Playmen” zachowuje świeżość i lekkość, jednocześnie nie boi się stawiać trudnych pytań. Bohaterowie nie są wyidealizowani, są bliscy, ludzcy, nierzadko sprzeczni. Balans między codziennością a dramatem przyciąga uwagę, sprawia, że historii naprawdę chce się zaufać. Widz, zamiast chłonąć kolejną „historię sukcesu”, zostaje wciągnięty w opowieść o szukaniu własnej drogi, przekraczaniu granic narzuconych przez społeczeństwo, o tym, co znaczy wolność wyboru. Dlaczego to nie jest kolejna serialowa kalkomania? Miniserial „Pani Playmen” wyróżnia się na tle typowych produkcji, bo nie epatuje tanim dramatyzmem, nie sili się na przesadną dekonstrukcję rzeczywistości. Zamiast tego stawia na wiarygodność i szczerość. Pokazuje, że walka o godność, głos i prawo do decydowania o sobie może przyjąć wiele form, także tę zmysłową, artystyczną, kontrowersyjną. To opowieść o tym, że emancypacja potrafi być delikatna, prowokująca i inspirująca jednocześnie. Dlaczego warto zobaczyć „Pani Playmen”? Jeśli szukasz serialu, który uchyli przed tobą drzwi do innego świata, świata, w którym kobieta nie musi wybierać między normą a wolnością, „Pani Playmen” może być trafnym wyborem. Dla tych, którzy lubią biograficzne dramaty z pazurem, dla tych, którzy szukają inspiracji, albo po prostu dla tych, którzy cenią dobrą historię z ludzkim wymiarem. „Pani Playmen” pokazuje, że czasem wystarczy jedna decyzja, by zacząć pisać nową historię... dla siebie i dla innych. View oEmbed on the source website
„Mr. Mercedes” to jedna z najbardziej udanych adaptacji Kinga. Widzowie zachwyceni, aż 91% pozytywnych ocen od krytyków
To serial, o którym widzowie mówią od lat i nic dziwnego, bo „Mr. Mercedes” to jedna z najbardziej udanych adaptacji Kinga. Wrócił na Netflixa i ponownie okupuje topkę.
„Mr. Mercedes”, ekranizacja bestsellerowej trylogii Stephena Kinga, po latach wraca do łask i znów okupuje listę TOP 10 Netflixa. Nic dziwnego, bo to jedna z najmocniejszych adaptacji autora, co podkreślają zarówno krytycy, jak i widzowie. Na Rotten Tomatoes serial może pochwalić się imponującym wynikiem 91% pozytywnych recenzji, a internauci od dawna mówią o nim z entuzjazmem. Kryminał z dusznym klimatem amerykańskich przedmieść „Mr. Mercedes” od pierwszych minut zanurza widza w mroku w świecie podszytym lękiem, obsesją i nieprzepracowaną traumą. To historia Billa Hodgesa, emerytowanego detektywa, który nie potrafi pogodzić się z nierozwiązanym śledztwem sprzed lat. Sielankę jego codzienności przerywa wiadomość od sprawcy brutalnego ataku, co błyskawicznie zmienia spokojne życie w niebezpieczną grę z psychopatycznym przeciwnikiem. Brendan Gleeson tworzy tu kreację, która, jak piszą widzowie, zapada w pamięć „od pierwszej sceny”. W komentarzach pojawiają się porównania do klasycznych pojedynków detektywa z mordercą, ale z „wyraźnie inną dynamiką niż w typowych kryminałach”. Jedna z opinii trafnie to podsumowuje: „Upadły detektyw, rozkoszny złoczyńca i wyraziste postacie w tle. Wygodny Mercedes Kinga po drobnym face-liftingu”. Adaptacja, która zachwyca fanów Kinga Choć serial jest wierny literackiemu pierwowzorowi, twórcy nie bali się własnych akcentów. Internauci zgodnie podkreślają, że scenariusz oraz kreacje bohaterów to najmocniejsze elementy produkcji. „Świetny scenariusz (bohaterowie!) i zdjęcia, również – obsada i gra aktorska” – pisze jeden z użytkowników. Inny dodaje: „Świetny serial i oczywiście polecam wszystkie trzy części książek Kinga – inne niż do tej pory, ale równie wciągające”. W sieci nie brakuje też zachwytów nad wiernością adaptacji. „Jedna z lepszych adaptacji książki Kinga” – pada w kolejnej opinii. Warto jednak zaznaczyć, że widzowie dostrzegają różnice między sezonami. Pierwszą część serialu oceniono najwyżej, określając ją jako „napędzaną paliwem rakietowym”, podczas gdy drugi i trzeci sezon „jakby przygasają”, choć wciąż pozostają solidną kontynuacją. Serial, który uruchamia wyobraźnię i nie pozwala się odciąć Widzowie szczególnie doceniają gęsty klimat miasta, które, jak zauważyła jedna z komentujących osób, „dusi się po latach recesji”. Ten miejski marazm tworzy idealne tło dla opowieści o samotnym detektywie ścigającym mordercę, a scenarzyści umiejętnie łączą thriller psychologiczny z elementami kina gatunkowego. „Czuć tu posmak grozy i rzeczywistości wykrzywionej w zły sen” – czytamy w jednej z recenzji. Fani kryminałów zwracają uwagę na szczegóły: od ciętych ripost, przez analogową muzykę, po pokręcone relacje napędzające fabułę. „Fantastyczna gra aktorska, dobra analogowa muza i pokręcone relacje zapełnią niejeden wieczór” – podsumowuje internautka. Hit Kinga, który znów wrócił na top Nie ma wątpliwości, że „Mr. Mercedes” to jedna z tych adaptacji Kinga. Dziś serial znów ląduje wśród najchętniej oglądanych tytułów Netflixa, a widzowie przypominają, dlaczego kochają ten mroczny, emocjonalny i miejscami przerażająco prawdziwy świat. Jeśli chcesz zobaczyć inteligentny thriller, dopracowane kreacje aktorskie i historię, która potrafi wciągnąć od pierwszej sceny, „Mr. Mercedes” będzie idealnym wyborem.
Głośny film Pasikowskiego z Bogusławem Lindą w ekspresowym tempie trafia na Netflix! Znamy datę premiery!
„Zamach na papieża” rozgrzał kina, a teraz przenosi się do serwisu streamingowego. Netflix podał dokładny termin premiery.
Kinowy tytuł, który wywołał żywą dyskusję i wzbudził ogromne emocje, jeszcze w grudniu pojawi się na Netflixie. „Zamach na papieża”, sensacyjno-szpiegowski film Władysława Pasikowskiego, będący jednocześnie ostatnią współpracą reżysera z Bogusławem Lindą, niespodziewanie szybko przenosi się z dużego ekranu do VOD. Operacja z 1981 roku. O czym opowiada „Zamach na papieża”? Akcja filmu rozgrywa się w realiach 1981 roku, kiedy Europa żyje w cieniu zimnej wojny. Kreml wydaje polecenie, które wstrząsa elitami: zlikwidować Jana Pawła II. W centrum historii znalazł się Konstanty „Bruno” Brusicki, były snajper, agent o legendarnym życiorysie, grany przez Bogusława Lindę. Zostaje wplątany w operację, której celem jest zatuszowanie śladów po zamachu na papieża oraz „wyciszenie” Alego Agcy, domniemanego wykonawcy ataku. Wraz z rozwojem wydarzeń bohater trafia w sam środek politycznej gry, gdzie każdy ruch ma swoją cenę, a lojalność staje się luksusem. Polityczny thriller w stylu Pasikowskiego Film rekonstruuje kulisy jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw w historii współczesnej Europy, ale robi to z charakterystycznym dla Pasikowskiego wyczuciem: mocne tempo, hermetyczny świat służb, moralne dylematy i bohater, który musi lawirować między sumieniem a brutalną rzeczywistością. To również ostatnie spotkanie Bogusława Lindy i Władysława Pasikowskiego. Twórczy tandem zasłynął już wcześniej w takich produkcjach jak „Psy”, „Kroll”, „Demony wojny”. „Zamach na papieża” zamyka ich wieloletnią współpracę, w pewnym sensie stając się symbolicznie finałem epoki. Jak film przyjęli widzowie? Mocne emocje i podzielone oceny „Zamach na papieża” poruszył kinową publiczność, ale wywołał też sporo sporów. Krytycy znanego portalu filmowego ocenili produkcję zaledwie na 4,4/10, wskazując na luki i nielogiczności scenariusza. Widzowie jednak przyjęli film znacznie cieplej. Ich średnia ocena to 6/10, co sugeruje, że miłośnicy sensacyjnych historii potrafią w nim znaleźć znacznie więcej, niż recenzenci. Film wzbudza zainteresowanie także dlatego, że dotyka tematu, który od lat budzi emocje i wciąż nie doczekał się jednoznacznych odpowiedzi. Gdzie i kiedy obejrzeć „Zamach na papieża”? Netflix potwierdził, że film trafi do biblioteki serwisu 10 grudnia 2025 roku. To wyjątkowo szybka premiera online. Produkcja jeszcze niedawno była obecna w kinach. View oEmbed on the source website
Takiej świątecznej komedii jeszcze nie było. Łączy klimat Bożego Narodzenia z... napadem na dom towarowy!
Netflix przygotował na święta zaskakującą premierę. „Świąteczny skok” zadebiutował zaledwie wczoraj, a już stał się hitem. Łączy klimat Bożego Narodzenia z kryminalną intrygą i humorem. A to wszystko w magicznym Londynie.
O czym opowiada „Świąteczny skok” na Netflix? W filmie „Świąteczny skok”, który trafił na Netflixa wczoraj, 26 listopada, poznajemy historię dwójki drobnych złodziei – Sophii i Nicka. Oboje, nieświadomi swoich planów, obierają za cel ten sam obiekt: znany londyński dom towarowy. Wszystko dzieje się w Wigilię, tuż przed magiczną nocą Bożego Narodzenia. Sophia pracuje w sklepie, który zamierzają okraść, a Nick jest mechanikiem. Początkowo niechętni do współpracy, decydują się połączyć siły, by przeprowadzić skok. Jednak plan zaczyna się komplikować, gdy między nimi zaczyna rodzić się uczucie. W tle pojawiają się niespodziewane sekrety, które mogą zagrozić powodzeniu całej akcji. Historia bohaterów to nie tylko świąteczny flirt. To również walka z własnymi słabościami i niespodziewane zwroty akcji. Twórcy zadbali o to, by była pełna serca, ale i zaskoczeń. Film łączy elementy komedii romantycznej z wątkiem kryminalnym i oferuje widzowi nie tylko świąteczny klimat, ale i emocjonalne napięcie oraz dawkę humoru. Akcja toczy się w zimowym Londynie, co nadaje produkcji niepowtarzalnej atmosfery. Czegoś takiego jeszcze nie było! Obsada i twórcy komedii „Świąteczny skok” W głównych rolach występują Olivia Holt (Sophia), znana m.in. z serialu „Cloak & Dagger”, a także z produkcji takich jak „Heart Eyes”, „Cruel Summer” i „To nie ja” oraz Connor Swindells (Nick), którego doskonale znacie z innego hitu Netflixa - „Sex Education”. Występował również w filmach „Barbie”, „Bez śladu” czy „Scoop”. Na ekranie pojawiają się również: Lucy Punch, Peter Serafinowicz, Poppy Drayton czy Michael Salami. Za reżyserię odpowiada Michael Fimognari. Pracował on między innymi przy dwóch częściach uwielbianej serii „Do wszystkich chłopców”. Scenariusz stworzyła Abby McDonald. Dlaczego warto zobaczyć „Świąteczny skok”? „Świąteczny skok” zdecydowanie wyróżnia się na tle typowych świątecznych filmów. Nie mamy tu przesadzonej, słodkiej historii o miłości. Film oferuje znacznie więcej. To miła odmiana pośród innych produkcji tego typu, które raczej nie różnią się od siebie. Połączenie romansu, intrygi, napięcia oraz humoru to coś świeżego coś, co chce się oglądać. Scenariusz Abby McDonald, wyróżniony na prestiżowej Black List, gwarantuje niebanalną fabułę. Reżyseria Michaela Fimognariego dodaje filmowi uroku. „Świąteczny skok” to propozycja obowiązkowa dla fanów tego typu produkcji, którzy szukają czegoś więcej. Wzruszenia, śmiech i świąteczna magia w zupełnie nowym wydaniu, gwarantowane. Komedia jest już dostępna na Netflixie. Poniżej przedstawiamy jej zwiastun. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
Nie dawałam mu szans, a potem nie mogłam się oderwać. Ten thriller psychologiczny wciągnął mnie i nie puścił aż do końca!
Nowy thriller psychologiczny „Bestia we mnie” obejrzano już przez ponad 93 miliony godzin. Serial błyskawicznie wspiął się na szczyt rankingów Netflixa na całym świecie, również w Polsce. To historia, która wciąga i przeraża jednocześnie.
O czym opowiada „Bestia we mnie”? Mroczna historia, która nie daje oddechu Serial „Bestia we mnie” to ośmioodcinkowy thriller psychologiczny, który szturmem podbił Netflixa. Główną bohaterką jest Aggie Wiggs, pisarka, która po tragicznej śmierci syna przechodzi załamanie. Wycofuje się z życia publicznego, porzuca karierę, rozwodzi się z żoną i pogrąża się w żałobie. Jej codzienność zakłóca pojawienie się nowego sąsiada – zamożnego dewelopera Nile'a Jarvisa. Owiany jest mroczną aurą – mężczyzna był wcześniej podejrzewany o zamordowanie żony. Zaintrygowana Aggie rozpoczyna prywatne śledztwo, które szybko przeradza się w grę pełną niepokoju i manipulacji. Granica między obsesją a niebezpieczeństwem zaczyna się zacierać, a każda kolejna odkrywana tajemnica popycha bohaterkę w coraz ciemniejsze zakamarki ludzkiej psychiki. „Bestia we mnie” bije rekordy oglądalności na Netflixie Serial zadebiutował na Netflixie niecałe dwa tygodnie temu i już po tym czasie osiągnął wynik ponad 93 miliony godzin oglądania. Te liczby trudno zignorować. „Bestia we mnie” szybko wspięła się na pierwsze miejsce w globalnym rankingu Netflixa i znalazła się również w polskim TOP 10. Popularność serialu to wynik nie tylko intrygującej fabuły i silnych ról aktorskich, ale także sprawnie budowanego napięcia oraz mrocznej atmosfery. Produkcja wykorzystuje klasyczne motywy thrillerów psychologicznych, takie jak trauma, manipulacja, obsesja i tajemnica, co przyciąga rzesze fanów tego gatunku. Claire Danes i Matthew Rhys tworzą duet doskonały Claire Danes, znana między innymi z „Homeland”, w „Bestii we mnie” pokazuje zupełnie nowe oblicze. Jej rola pogrążonej w żałobie pisarki Aggie Wiggs porusza i niepokoi jednocześnie. Partneruje jej Matthew Rhys jako Nile Jarvis – mężczyzna z przeszłością, który od początku budzi niepokój zarówno w bohaterce, jak i w widzach. Zderzenie tych dwóch silnych osobowości i tajemniczość postaci sprawiają, że napięcie w serialu stale rośnie. Ich relacja, oparta na wzajemnym przyciąganiu, nieufności i obsesji, stanowi oś fabularną produkcji. Recenzja serialu „Bestia we mnie” „Bestia we mnie” to serial, który na początku nie przykuł mojej uwagi. Jednak po pierwszym odcinku się to zmieniło. Wciągnął mnie i już nie puścił. Potrafi stworzyć gęstą atmosferę napięcia, a intryga, choć momentami przewidywalna, angażuje na tyle, że trudno się od niej oderwać. Co prawda twórcy często sięgają po bardzo dobrze znane schematy: tajemniczy mężczyzna z mroczną przeszłością, kobieta zdeterminowana, by odkryć prawdę, psychologiczne rozgrywki, ale absolutnie nie przeszkadza to w odbiorze. To, co działa zdecydowanie najmocniej, to kreacje aktorskie. Claire Danes robi ogromne wrażenie – jej bohaterka jest pełna niepokoju i emocjonalnych pęknięć, a Matthew Rhys tworzy postać niejednoznaczną, mroczną i fascynującą. To właśnie dzięki nim historia nabiera intensywności i nieoczywistości. To wszystko po prostu działa. Serial nie jest szczególnie odkrywczy, ale dostarcza dokładnie tego, czego oczekuje się od thrillera: emocji, zagadki i porządnego dreszczyku. Jeśli szukacie mocnych wrażeń, ta produkcja będzie dla was idealna. Poniżej przedstawiamy zwiastun. Zamierzacie zrobić sobie seans? https://www.youtube.com/watch?v=Ls0eJLuNYcw
Zaczyna się jak melodramat, kończy jak zimny nordic noir. Regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów!
Duński thriller o małżeństwie, które rozpada się w cieniu sekretów, budzi ogromne emocje. „Miłość dla dorosłych” pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a obsesją.
„Miłość dla dorosłych” to jeden z tych thrillerów, które zaczynają się niewinnie, ale szybko zmieniają ton. Historia zdrady, manipulacji i skrajnych decyzji znów robi wrażenie na widzach, którzy chętnie do niej wracają. Historia małżeństwa, które rozpada się w cieniu sekretów „Miłość dla dorosłych” zaczyna się jak spokojny dramat o parze, która po latach walki o zdrowie syna wreszcie wraca do normalności. Christian i Leonora długo byli przykładem małżeństwa, które przetrwało najtrudniejsze chwile. On robi karierę, ona poświęciła grę na skrzypcach i ambicje, by zająć się chorym dzieckiem. Gdy nastolatek zostaje uznany za zdrowego, wydaje się, że moment oddechu wreszcie nadszedł. Wszystko zmienia się w jednej chwili. Na firmowej imprezie Leonora przyłapuje męża na zdradzie z młodszą współpracownicą. To, co początkowo wydaje się klasyczną historią o kryzysie, szybko zamienia się w grę, w której obie strony są gotowe posunąć się bardzo daleko. Skandynawski thriller, który stopniowo zaciska pętlę Film długo trzyma się tonu obyczajowego dramatu, co widzowie komentują jako „solidny, życiowy dramat rodziny”. Ale kiedy emocje i manipulacje zaczynają się piętrzyć, opowieść przechodzi w thriller osadzony w chłodnej, minimalistycznej stylistyce charakterystycznej dla duńskiego kina. Widzowie określają go jako coś „niespiesznego, ale trzymającego przy ekranie”, zwracając uwagę, że choć twisty bywają naiwne, to właśnie dzięki temu rośnie dramaturgia. Nie brakuje jednak solidnej krytyki. Niektórzy zauważają, że momentami to „tani thriller, całkowicie pozbawiony klimatu”, a kilka decyzji bohaterów jest „tak absurdalnych i naciąganych, że aż zgrzyta w zębach”. Ten rozdźwięk między odbiorem tylko dodaje tytułowi ambiwalentnego uroku. Leonora kradnie film i... nie ma w tym nic dziwnego Najmocniejszym punktem „Miłości dla dorosłych” jest Leonora, grana przez Sonję Richter. Widzowie zachwycają się jej chłodnym, precyzyjnym portretem kobiety, która traci grunt pod nogami i zaczyna walczyć o utrzymanie kontroli nad rozpadającym się życiem. Padają opinie, że to „dobra kreacja” i „super rola”. Mimo to część publiczności narzeka, że emocje w filmie pozostają „jakieś takie chłodne”, nawet przy gwałtownych zwrotach akcji. Z kolei Christian, w oczach części widzów, wypada zbyt jednowymiarowo („jeden wyraz twarzy przez cały film”). Finał, który wzbudza mieszane uczucia Im bliżej końca, tym bardziej thriller skręca w stronę zaskakujących decyzji i moralnych pułapek, choć zdaniem wielu nie wszystko wybrzmiewa tak mocno, jak mogłoby. Widzowie mówią wprost: „zakończenie kiepskie”, „czegoś zabrakło”, „mam mieszane uczucia”. Jednocześnie wielu podkreśla, że mimo wad film jest niesamowicie wciągający. To jedna z tych produkcji, które nie udają mistrzowskiego thrillera, ale potrafią pochłonąć na cały wieczór. „Miłość dla dorosłych” jest dostępna na Netflixie i regularnie wraca na listy polecanych skandynawskich thrillerów. View oEmbed on the source website
Ten norweski serial to jeden z najcieplejszych świątecznych hitów Netflixa. Prawdziwy „balsam na serduszko”
W świecie, w którym świąteczne produkcje bywają mdlące od lukru, „Facet na święta” wnosi świeże, skandynawskie powietrze. Johanne, inteligentna, chaotyczna i przeuroczo niedoskonała, przechodzi przez serię randkowych absurdów, które tak dobrze znamy. Nic dziwnego, że widzki piszą, że ten serial „otula jak kocyk”.
Świąteczne produkcje wracają na listy naszych guilty pleasures, a wśród nich jedna wyróżnia się wyjątkowo ciepłym klimatem. Norweski serial „Facet na święta” to dokładnie ten tytuł, który pozwala odsapnąć od codzienności. Widzowie kochają go za autentyczność, humor i sceny, które trafiają prosto w serce. O czym opowiada „Facet na święta”? W centrum historii stoi Johanne – trzydziestolatka, która od lat odpowiada na te same pytania przy świątecznym stole: „Masz już kogoś?”, „Kiedy w końcu przyprowadzisz partnera?”. Zmęczona presją, dla świętego spokoju… kłamie. Twierdzi, że ma chłopaka, a potem zostają jej dokładnie 24 dni, by to udowodnić. Zaczyna więc szalony maraton randek, przypadkowych spotkań i niekończących się przygód, które prowadzą ją przez najbardziej krępujące i wzruszające momenty w życiu. Widzowie podkreślają, że tytuł jest dużo głębszy, niż sugeruje jego nazwa. Jedna z opinii określa go jako „perełkę, która otula jak kocyk”, inna wskazuje, że to produkcja „szczera i realistyczna – ogląda się albo z uśmiechem od ucha do ucha, albo ze łzami w oczach”. Serial doceniają także za to, że w świątecznej historii potrafi „opowiedzieć o czymś ważnym – strachem przed samotnością”. Dlaczego ten serial tak kochają singielki? „Facet na święta” zrywa z cukierkową wizją idealnych świąt. Nie ma tu sztucznej perfekcji ani nachalnego romantyzmu. Są za to emocje, pomyłki, niezręczne sytuacje i rodzinne rozmowy, które każda z nas zna aż za dobrze. Widzki piszą, że to „urocza, komfortowa produkcja, którą ogląda się nie tylko na święta”, a niektóre dodają, że serial działa jak „balsam na serduszko”. Dzięki naturalności i poczuciu humoru stał się ulubionym świątecznym wyborem wielu kobiet, które chcą poczuć się lżej – nawet jeśli grudzień nie zawsze jest łatwy. Nie brakuje też opinii, że to „jedna z najbardziej uroczych produkcji” oraz „lekka, śmieszna i odprężająca jak mało która”. W skrócie: to idealny serial na grudniowe popołudnia pod kocem. Świąteczny klimat prosto z północy Jednym z największych atutów serialu jest norweska sceneria: śnieg, małe miasteczko, migoczące światła, zimowe ulice i atmosfera, która nie udaje, że święta zawsze wyglądają jak reklama. Widzowie podkreślają, że to „złoto na wieczory” i że w serialu nie ma sztucznego nadęcia, tylko prawdziwe emocje i codzienność, w której łatwo się odnaleźć. Nic dziwnego, że dla wielu osób „Facet na święta” stał się dorocznym rytuałem, a nawet produkcją, którą ogląda się częściej niż klasyczne rom-comy. Gdzie obejrzeć „Facet na święta”? Serial jest dostępny na Netfliksie, gdzie można już zobaczyć dwa sezony. A dokładnie 12 grudnia pojawi się wyczekiwany trzeci sezon, który – jak zapowiada platforma – pokaże Johanne w nowym etapie życia: „Po zeszłorocznych świętach, które przyniosły jej rozstanie, Johanne postanawia w tym roku po prostu cieszyć się Gwiazdką. Plan zakłada brak jakichkolwiek miłosnych zawirowań, ale jak to z planami bywa…” View oEmbed on the source website
Ten film może stać się świątecznym hitem! Daniel Craig jeszcze nigdy nie był tak magnetyczny
W grudniu na Netflix trafi tytuł, który ma szansę być najgłośniejszym filmowym wydarzeniem miesiąca. Daniel Craig wraca jako Benoit Blanc, a jego nowe śledztwo zaczyna się w… kościele.
Netflix oficjalnie pokazał zwiastun trzeciej części kultowej serii „Na noże” i wygląda na to, że ta premiera może przebić wszystkie świąteczne hity platformy. Detektyw Benoit Blanc powraca w sprawie, która już na etapie materiałów promocyjnych nazywana jest „najbardziej mroczną i niemożliwą do rozwiązania”. Dla fanek true crime i eleganckich, filmowych łamigłówek jak znalazł. Morderstwo w kościele i klimat małomiasteczkowego thrillera W „Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery”, czyli w polskiej wersji „Żywy czy martwy: Film z serii »Na noże«”, Daniel Craig ponownie wciela się w kultowego detektywa. Tym razem Blanc trafia do małego, amerykańskiego miasteczka, gdzie w miejscowym kościele dochodzi do zagadkowej śmierci. Atmosfera jest ciężka, zamknięta, a mieszkańcy o krok od tego, by pęknąć pod presją sekretów, które skrywają latami. Blanc nie prowadzi dochodzenia sam. Towarzyszy mu ksiądz, grany przez Josha O’Connora, znanego z „The Crown” i „Challengers”. Ich filmowy duet już w zwiastunie ma w sobie coś magnetycznego. A wszystko dzięki połączeniu logicznego chłodu i emocjonalnej niepewności. Religia, grzech i „perfekcyjnie niemożliwa zbrodnia” Zwiastun sugeruje, że fabuła będzie mocno zakorzeniona w motywach religijnych: od poczucia winy, przez odkupienie, po sekrety zakopane głęboko w przeszłości. Krytycy, którzy widzieli pierwsze pokazy, nazywają historię „genialną zagadką morderstwa” i podkreślają, że mamy tu do czynienia z jedną z najbardziej nasyconych emocjonalnie odsłon serii. Daniel Craig ma również zbierać najlepsze opinie w karierze Benoita Blanca. Gwiazdy, które podnoszą temperaturę premiery W obsadzie pojawiają się nazwiska, które same w sobie potrafią zrobić filmowy szum: Glenn Close, Josh Brolin, Mila Kunis, Jeremy Renner, Kerry Washington, Andrew Scott. Każdy z nich pojawia się w zwiastunie na tyle sugestywnie, by widzowie zaczęli już typować podejrzanych. Za scenariusz i reżyserię odpowiada ponownie Rian Johnson, twórca poprzednich części. Zatem znów możemy spodziewać się humoru podanego z wyczuciem, zaskakujących twistów i stylowych zdjęć, które wyglądają jak wyjęte z magazynu „Vanity Fair”. Kiedy premiera „Na noże 3” na Netflixie? Światowa premiera filmu odbędzie się 26 listopada 2025 roku w wybranych kinach. Na Netflixa w Polsce film trafi 12 grudnia 2025 roku – idealnie na weekend, który wiele osób spędzi już z kubkiem gorącej herbaty, kocem i pierwszymi świątecznymi planami. View oEmbed on the source website
Ten duński thriller to absolutny fenomen Netflixa. Ponad 2,6 miliona widzów w trzy tygodnie
Netflix rzadko wypuszcza skandynawski thriller, który w trzy tygodnie utrzymuje się w TOP10 bez choćby jednego spadku. „Inwigilacja” zrobiła to bez trudu. Poznajcie szczegóły tej produkcji.
Pięcioodcinkowy duński serial wciąga surowym klimatem, prostą konstrukcją i historią, która z każdą minutą coraz mocniej zaciska pętlę na widzu. Według danych platformy obejrzało ją już ponad 2,6 miliona osób, a liczba wciąż rośnie. Tajna operacja, granice moralności i relacja, która komplikuje wszystko. „Inwigilacja” to najnowszy hit Netflixa, który świetnie wpisuje się w tradycję skandynawskiego „nordic noir”. O czym jest „Inwigilacja”? Bohaterką serialu jest Tea, młoda policjantka, która dołącza do tajnej operacji mającej doprowadzić do zatrzymania Mirana, jednego z najbardziej niebezpiecznych przestępców w Kopenhadze. Jej zadaniem jest zbliżyć się do Ashley, żony przemytnika. Otrzymuje nową tożsamość, nowy życiorys i jasny cel, ale szybko okazuje się, że świat służb specjalnych i przestępczego półświatka nie różnią się od siebie tak bardzo, jak powinna zakładać procedura. Relacja Tei i Ashley staje się osią całej historii. Dlaczego widzowie tak bardzo wciągnęli się w historię „Inwigilacji”? Najczęściej powtarzają się opinie o wciągającej narracji. Serial nie korzysta z efektownych zwrotów akcji. Trzyma napięcie dzięki relacjom, obserwacjom i psychologicznym zagraniom. To właśnie ten element najmocniej chwalą widzowie: „Ależ to jest dobre. Budowanie historii, wciąganie w relacje, gubienie celu nadrzędnego, empatia i jej brak. Jest wszystko” - czytamy. Inny komentarz zwraca uwagę na klimat, z którego słyną skandynawskie produkcje: „Świetny serial trzymający w napięciu cały czas, bardzo dobrze sie oglądało”. Wielu widzów przyznaje, że miniserial ogląda się „na raz”: „Serial obejrzany w jeden wieczór! Polecam!”. Jednak ci, którzy liczą na dynamikę rodem z amerykańskich sensacji, mogą poczuć niedosyt. „Inwigilacja” to thriller, który jednych zachwyca spójnością i atmosferą, innych drażni oszczędnością środków i wolnym tempem. Serial wywołuje dyskusję, a to zazwyczaj najlepszy znak, że produkcja... działa. Duński hit, o którym jeszcze długo będzie głośno „Inwigilacja” od dnia premiery nie wypadła z pierwszej dziesiątki Netflixa. 2,6 mln widzów to wynik, który w europejskich miniserialach pojawia się naprawdę rzadko. I już wiadomo, że zainteresowanie drugim sezonem, o ile powstanie, będzie ogromne. Fot. materiały prasowe
Ta świąteczna komedia romantyczna rozgrzeje wasze serca. Absolutny hit Netflixa
Wśród nowości na Netflixie wyraźnie prowadzi jeden tytuł. „Szampańskie święta” stały się świątecznym hitem i pierwszym wyborem widzów na chłodne wieczory.
„Szampańskie święta” od dnia premiery nie schodzą z listy TOP 10 filmów Netflixa w Polsce. Produkcja szybko stała się jednym z najchętniej odpalanych tytułów na platformie, wyprzedzając kilka innych głośnych premier. Aktualnie znajduje się na pierwszym miejscu i nic nie wskazuje na to, że miałoby się to zmienić. Komedia romantyczna z Minką Kelly i Tomem Wozniczką będzie idealna dla tych, którzy szukają lekkiej historii na zimowe wieczory pełnej uroku, miłości i świątecznej atmosfery. O czym są „Szampańskie święta”? Sydney Price (Minka Kelly), pracująca przy dużych inwestycjach menedżerka, przylatuje do Paryża, aby dopiąć finalizację przejęcia prestiżowej wytwórni szampana. Jej pobyt ma być krótki i całkowicie podporządkowany pracy. Plany zmieniają się, kiedy Sydney decyduje się wykorzystać jedyny wolny wieczór na krótki spacer po mieście. Podczas tej spontanicznej wyprawy poznaje Henriego Cassella (Tom Wozniczka). Spotkanie, które początkowo wydaje się zwykłą rozmową dwojga nieznajomych, szybko przeradza się w flirt. Problem pojawia się wtedy, gdy Sydney odkrywa, że Henri jest synem właściciela firmy, którą ona ma przejąć. W tym samym czasie ojciec Henriego ogłasza konkurs między potencjalnymi nabywcami, co komplikuje nie tylko negocjacje, ale też rodzące się między Sydney i Henrim uczucie. Film Marka Stevena Johnsona spotkał się z ogromnym zainteresowaniem widzów, którzy (szczególnie w tym okresie) pragną ciepłych i uroczych zimowych historyjek. „Szampańskie święta” zawierają wszystko, czego wymaga się od tego typu produkcji: konsekwentne prowadzenie bohaterów, wyraźny konflikt interesów, proste emocje i przewidywalność, która w tym gatunku działa na korzyść. W drugiej połowie listopada najbardziej potrzebujemy właśnie tego typu historii — nieskomplikowanej, dobrze sfotografowanej i osadzonej w atrakcyjnej scenerii. W pierwszych dniach „Szampańskie święta” wyprzedziły w rankingach m.in. „Frankensteina” i „Drugą Furiozę”, co pokazuje, że sezon na lekkie romanse rozpoczął się na dobre. I bardzo się z tego powodu cieszymy! Co obejrzeć po filmie „Szampańskie święta”? Jeśli jesteście już po seansie i chcecie więcej, na Netflixie czeka na was mnóstwo tytułów utrzymanych w podobnym tonie: „Holidate” — dla widzów, którzy lubią ironię i szybkie dialogi. „Love Hard” — współczesna komedia o randkowaniu online. „Last Christmas” — klasyczna zimowa historia z nutą melancholii. „Dash & Lily” — serial, który wprowadza w atmosferę świątecznego Nowego Jorku. Dla fanów europejskiego kina romantycznego dostępne są m.in. „Miłość po francusku” oraz „Happiest Season”, w których relacje międzyludzkie są poprowadzone nieco... bardziej realistycznie. Z pewnością znajdziecie coś dla siebie. View oEmbed on the source website
Zwykłe popołudnie... zamieniło się w koszmar. Nowy dokument Netflixa o porwaniu, które na żywo oglądały miliony widzów
Na Netflixie pojawił się nowy film dokumentalny „Sprawa Eloi: Porwanie na żywo”, który wraca do jednego z najbardziej bolesnych momentów współczesnej historii Brazylii. To opowieść o zbrodni i o granicy między informacją a widowiskiem. O tym, jak media potrafią przejąć kontrolę nad narracją, nawet gdy stawką jest ludzkie życie.
„Sprawa Eloi: Porwanie na żywo”: Zwykłe popołudnie, które zamieniło się w koszmar Wydarzenia przedstawione w dokumencie „Sprawa Eloi: Porwanie na żywo” rozegrały się w Santo André, w typowym mieszkaniu na obrzeżach São Paulo. Piętnastoletnia Eloá Pimentel spędzała czas z przyjaciółmi, gdy do środka wtargnął jej były chłopak, 22-letni Lindemberg Alves uzbrojony i zdeterminowany. W krótkim czasie uwolnił dwóch chłopców, ale zatrzymał Eloę i Nayarę, co zapoczątkowało najdłuższe porwanie w historii Brazylii. To, co mogło pozostać tragicznym, ale lokalnym wydarzeniem, w kilka godzin przerodziło się w ogólnokrajowy spektakl. Kamery, reporterzy i mobilne studia otoczyły budynek i codziennie prowadziły transmisję na żywo, którą śledziły milionów widzów. „Sprawa Eloi: Porwanie na żywo”: Media, które przestały tylko obserwować W dokumencie wybrzmiewa jeden przerażający motyw: obecność kamer nie była neutralna. Dziennikarze rozmawiali z porywaczem na wizji, programy śniadaniowe komentowały sytuację, a prezenterzy sugerowali zakładniczkom, jak mają sygnalizować, że żyją. Okoliczni mieszkańcy stali się częścią widowiska, gromadzili się pod blokiem i walczyli o swoje pięć minut na antenie. Lindemberg śledził transmisje na żywo, obserwował ruchy policji i odpowiadał na wszystkie pytania w czasie rzeczywistym. Był jednocześnie sprawcą, uczestnikiem i gwiazdą porwania. Negocjacje ciągnęły się ponad sto godzin. Policja podjęła kilka decyzji, które później zostały uznane za błędne, w tym pozwolenie, by Nayara wróciła do środka po wcześniejszym uwolnieniu. Moment szturmu także budzi wątpliwości, bo według relacji, zanim funkcjonariusze dostali się do mieszkania padły strzały. Jedna z zakładniczek, Nayara przeżyła. Druga, Eloá trafiła do szpitala w stanie krytycznym, a lekarze potwierdzili śmierć mózgową. „Sprawa Eloi: Porwanie na żywo”: Życie po tragedii Lindemberg został skazany za dwanaście przestępstw i trafił do więzienia w Tremembé. Z dokumentu wynika, że uzyskał prawo do „reżimu półotwartego”. Nayara natomiast ukończyła studia, unika mediów i stara się żyć z dala od rozgłosu, choć jej wybory wzbudzają emocje nawet wiele lat później. Po uwolnieniu nigdy więcej nie skontaktowała się z rodziną. Psychologowie zwracają uwagę, że jej zachowania mogą wynikać z obciążeń, z jakimi mierzą się osoby, które przetrwały traumę. Reżyserka Cris Ghattas korzysta z materiałów, które wcześniej nie były publicznie dostępne, w tym fragmentów pamiętnika Eloí Pimentel. W filmie wypowiadają się osoby, które do tej pory pozostawały w cieniu: jej brat Douglas, przyjaciółka Graziela, a także dziennikarze i urzędnicy. Dzięki temu dokument zyskuje nową perspektywę. Odsuwa na bok telewizyjny szum i pozwala wsłuchać się w historię, którą media kiedyś przykryły sensacją. Dokument „Sprawa Eloi: Porwanie na żywo” (tytuł oryginalny: Caso Eloá: Refém ao Vivo) dostępny jest od 12 listopada na Netflixie. View oEmbed on the source website
Hiszpański thriller trzęsie Netflixem... „Kryształowa kukułka” zachwyca! Wpadła do TOP10 w dosłownie kilka godzin po premierze!
Hiszpańskie thrillery mają w sobie tę specyficzną iskrę: gęstą atmosferę, powolne odkrywanie sekretów i bohaterów, którzy zawsze skrywają więcej, niż chcieliby przyznać. Dokładnie ten efekt przynosi „Kryształowa kukułka”. To nowość, która w ekspresowym tempie wskoczyła na drugie miejsce listy najpopularniejszych seriali Netfliksa w Polsce. Widzowie chwalą, krytycy są podzieleni, a media społecznościowe rozgrzewają się od komentarzy.
Jeśli szukasz serialu, który pochłoniesz w jeden wieczór, właśnie taki trafił na Netflixa. „Kryształowa kukułka” zachwyca widzów. Już od pierwszych godzin widać było, że wstrzelił się w oczekiwania widzów: napięcie, tajemnica i historia, która „ma coś w sobie”. I choć nie wszyscy są zachwyceni, dyskusja wokół tytułu rośnie z każdym dniem. „Kryształowa kukułka”: fabuła trzyma w napięciu Serial zaczyna się od dramatycznych wydarzeń: Clara, młoda rezydentka, przechodzi rozległy zawał i potrzebuje przeszczepu serca. Gdy operacja się udaje, bohaterka zaczyna odczuwać niepokojącą, instynktowną potrzebę poznania tożsamości dawcy. Trop prowadzi ją do niewielkiego miasteczka, gdzie mieszkańcy zdają się żyć pod ciężarem sekretów. Wkrótce na jaw wychodzi dwudziestoletnia tajemnica, a każdy kolejny odcinek dorzuca nowe elementy układanki. Produkcja zadebiutowała 14 listopada, a chwilę później była już w topce Netflixa, ustępując miejsca jedynie „Heweliuszowi”. Recenzje widzów po obejrzeniu „Kryształowej kukułki” W sieci niemal natychmiast pojawiła się fala komentarzy. Wielu widzów podkreśla specyficzny klimat produkcji – jeden z nich napisał po prostu: „tajemniczy, ciekawy, ma coś w sobie”. Inni zwracają uwagę na to, jak łatwo dać się porwać historii, choć niektórzy mają zastrzeżenia do samego finału. Jedna z widzek przyznaje, że „Espaniole umio w kino. Dobry scenariusz, prócz zakończenia w stylu i żyli długo i szczęśliwie”, dodając przy tym ironicznie, że główna bohaterka „ma nadprzyrodzone zdolności regeneracyjne”. Sporo osób ocenia serial jako idealną propozycję na dwa wieczory. Inny widz pisze: „Kłamstwa ciągnące się latami prędzej czy później wychodzą na jaw. Bardzo fajna produkcja na dwa wieczorne seanse, akcja płynna bez zbędnych przestojów”. Inni wtórują, że to „układanka, która wciąga od początku do końca”, choć zakończenie „mogliby dopracować”. Są jednak i tacy, którzy serialowi nie dali szansy. Najbardziej krytyczny głos brzmi: „Kolejne przegadane hiszpańskie dno… zdecydowanie odradzam”. To jednak pojedyncze oceny, bo większość widzów podkreśla, że produkcja trzyma w napięciu i nie podaje rozwiązań na tacy. „Kryształowa kukułka”: Serial na jeden wieczór? Wszystkie te opinie mają jeden wspólny mianownik: „Kryształowa kukułka” wciąga błyskawicznie. Składa się zaledwie z sześciu odcinków, dlatego, jak sugerują widzowie, można go „połknąć na raz”. Dla wielu to atut: historia rozwija się dynamicznie, bez zbędnych przestojów, a kolejne warstwy tajemnicy odsłaniają się w idealnym tempie do binge-watchingu. View oEmbed on the source website
Ten norweski thriller to mroczna i prawdziwa historia, która wstrząsnęła całym światem. Wbija w fotel i ściska gardło...
„22 lipca” Paula Greengrassa to jedna z najbardziej poruszających rekonstrukcji współczesnego terroru. Film wraca na topkę i znów przypomina, jak wyglądała tragedia, której Europa nie zapomni nigdy.
Ten film nie pozostawia obojętnym. „22 lipca” to brutalny, surowy i boleśnie realistyczny obraz Norwegii po jednym z najtragiczniejszych zamachów w historii. Mimo tego, że ma już kilka lat, wciąż budzi ogromne emocje wśród widzów, szczególnie dzięki dostępności na Netfliksie. „22 lipca” od pierwszych minut nie daje złapać tchu „22 lipca” to poruszająca, realistyczna opowieść o jednym z najtragiczniejszych dni w historii współczesnej Europy. Film Paula Greengrassa zaczyna się od chłodnej rekonstrukcji zamachu w Oslo i masakry na wyspie Utøya, gdzie prawicowy ekstremista zabił 77 osób. Potem historia podąża przede wszystkim za Viljarem — nastolatkiem, który cudem przeżył atak, ale musi zmierzyć się z długą rehabilitacją, traumą i próbą powrotu do normalności. Równolegle widz śledzi proces sprawcy, polityczne konsekwencje tragedii i reakcję norweskiego społeczeństwa próbującego odnaleźć się po wstrząsie. To dramat o ogromnej stracie, ale też o sile ocalałych, rodzin ofiar i całego narodu, który chce sprawiedliwości i odpowiedzi na pytanie: jak żyć dalej po takim horrorze? „22 lipca”, czyli norweski dreszczowiec, który mrozi krew w żyłach Film „22 lipca” w reżyserii Paula Greengrassa to jedno z tych dzieł, które ogląda się z zaciśniętym gardłem i poczuciem, że obcuje się z rekonstrukcją bólu, którego nie da się w pełni udźwignąć. Twórca „Lotu 93” czy „Kapitana Phillipsa” po raz kolejny sięgnął po chłodną, pozbawioną ozdobników, niemal reporterską formę paradokumentu. Dzięki temu przyglądamy się tragedii z Norwegii nie przez pryzmat sensacji, lecz ludzkiego doświadczenia tych, którzy musieli przetrwać dzień, który zmienił ich życie. Greengrass zaczyna film od brutalnej, naturalistycznej sekwencji ataku. Reżyser nie epatuje przemocą, jednak pokazuje ją w sposób surowy, bez zbędnych efektów, przez co staje się jeszcze bardziej dotkliwa. To moment, po którym cisza jest głośniejsza niż krzyk. Później kamera podąża przede wszystkim za Viljarem, nastolatkiem, który przeżył atak i którego droga powrotu do życia jest jednym z najmocniejszych wątków filmu. Jego walka o sprawność, godność i odwagę staje się osią narracji, ale Greengrass nie zatrzymuje się wyłącznie na perspektywie ofiar. Równolegle obserwujemy proces Andersa Breivika, człowieka, którego ideologiczna obsesja doprowadziła do największej współczesnej tragedii Norwegii. Reżyser nie komentuje i nie próbuje tłumaczyć. Oddaje rzeczywistość taką, jaka była: chłodną, niepojętą, nieuzasadnioną. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Zobacz zwiastun! Publiczność podzieliła się w reakcjach na temat filmu „22 lipca”. Warto je przytoczyć, bo pokazują, jak różne emocje potrafi wywołać ten sam obraz. Jedni uważają, że Greengrass nie wykorzystał potencjału historii: „Zbyt surowy, za słabo zagrany, pozbawiony emocji. Scena egzekucji powinna być bardziej wyrazista. Film nie oddaje rozmiaru masakry, jaka miała miejsce” — stwierdził jeden z użytkowników. Podobne rozczarowanie wybrzmiewa w opinii: „Kompleksowo chce opowiedzieć o całych wydarzeniach, ale ostatecznie nie wzbudza większych emocji”. Krytycy tej linii widzą też problem w konstrukcji: „Bezmyślna konstrukcja pozbawiona ciężaru”. Są jednak głosy zupełnie przeciwne. Dla części widzów oszczędność formy była atutem, a nie wadą: „Ma wiele mieszanych i negatywnych ocen. Nieco mnie to dziwi. Mam kilka zastrzeżeń, scena masakry na wyspie mogła być mocniejsza. Lie podołał trudnej roli” — zauważył jeden z komentujących. Inni podkreślają, że dokładnie taki ton był potrzebny, by oddać prawdę emocji, a nie grać nimi: „Produkcja Netflixa na wysokim poziomie, skupia się nie tylko na ataku Breivika, ale też jego procesie”. Są też entuzjaści dokumentalnego klimatu: „To, że to jest najlepszy film Netflixa to chyba jasne. Bardzo kameralny, surowy, chłodny i mocny obraz”. „22 lipca” to film, który budzi sprzeczne emocje. Może właśnie dlatego pozostaje potrzebny. Nie podaje gotowych odpowiedzi, ale zostawia w ciszy, w której jest miejsce na refleksję o tym, jak łatwo zło może wejść w nasze życie i jak ogromnym ciężarem staje się ono dla tych, którzy muszą po nim spróbować żyć dalej. View oEmbed on the source website
Najpiękniejszy film 2025 roku zobaczycie na Netflixie. Krytycy już są zakochani: „kino, które otula, koi i zapiera dech”
Nadchodzi tytuł, o którym w branży mówi się od początku roku. „Sny o pociągach” to film, który na festiwalach wywołał zachwyt, a w recenzjach czytamy, że to „kino, które otula, koi i zapiera dech”. Już za chwilę zobaczymy go na Netflixie.
Krytycy nie mają wątpliwości: to jeden z najpiękniejszych i najbardziej poruszających filmów nadchodzącego roku. „Sny o pociągach” zachwycają wszystkich, którzy już je widzieli. A Netflix udostępni je polskim widzom już w piątek. Produkcja uznawana przez wielu krytyków za najpiękniejszy film 2025 roku. Nowy klejnot Netflixa, który podbija festiwale Po sukcesie „Frankensteina” i „Domu pełnego dynamitu” Netflix nie zamierza zwalniać tempa. „Sny o pociągach” to kolejna produkcja z ambicjami na nagrody. To nie blockbuster i film masowy, lecz tytuł, który ma zrobić wrażenie subtelnością i poetycką formą. Zadebiutował na festiwalu Sundance, gdzie został natychmiast wykupiony przez Netflixa, a następnie pokazany w kilku amerykańskich kinach. Widownia wychodziła z seansów oczarowana. 97% pozytywnych recenzji to wynik, którego nie notuje się często, zwłaszcza przy filmie tak cichym, skromnym i melancholijnym. O czym są „Sny o pociągach”? Adaptacja prozy Denisa Johnsona przenosi nas do Ameryki początku XX wieku. Opowiada historię Roberta Grainiera, drwala i robotnika kolejowego, który żyje na styku dwóch światów: dzikiej natury i kraju, który właśnie zaczyna pędzić ku nowoczesności. To opowieść o zwykłym człowieku, jego codzienności, stracie, samotności i pięknie, które można znaleźć nawet w najprostszych chwilach. Nie ma tu fajerwerków, ale są intymność, cisza i oddech epoki, która już nie wróci. Film zachwyca wizualnie: rozmachem krajobrazów, światłem, które wygląda jak namalowane pędzlem, i nastrojem, który trudno porównać z czymkolwiek innym w tegorocznej ofercie Netflixa. Brak premiery kinowej w Polsce? Wskakuje od razu do streamingu Platforma po raz kolejny wraca do strategii, która wielu kinomanów boli najbardziej: część prestiżowych tytułów udostępnia wyłącznie w streamingu w Polsce. Tak było z „Frankensteinem”, tak było z „Domem pełnym dynamitu”, tak będzie i teraz. „Sny o pociągach” trafią bezpośrednio na Netflixa i to już 21 listopada. To produkcja znacznie bardziej kameralna i intymna niż wcześniejsze wielkie premiery, a przez brak wielkiej kampanii promocyjnej łatwo ją przegapić. A to film, którego przegapić po prostu nie wolno. Idealna filmowa odtrutka na świąteczną lawinę Listopad i grudzień na Netflixie jak co roku oznaczają wysyp bożonarodzeniowych komedii romantycznych. Już pojawiły się pierwsze tytuły, kolejne są w drodze, a platforma dopiero się rozkręca. W morzu świątecznej słodyczy „Sny o pociągach” będą czymś na kształt oddechu. To film refleksyjny, cichy i piękny. Jest dokładnie tym, czego potrzebuje widz, który chce na chwilę wyrwać się z plastikowej magii sezonowych produkcji. A za moment na Netflixie pojawi się także „Jay Kally”, kolejny mocny tytuł z ambicjami. View oEmbed on the source website
„Dom dobry” poruszył miliony Polaków. Na Netflixa trafił równie mocny serial, który przeżywa się od pierwszej sceny aż po finał
„Dom dobry” wywołał w Polsce potężną społeczną dyskusję i pokazał, jak wielu z nas nosi w sobie historie, o których nigdy nie powinno się milczeć. Netflix dorzuca do tego głosu własną, równie mocną, propozycję. „Gdy inni stali z boku” to nie jest serial, który się „ogląda”. To serial, który się przeżywa od pierwszej sceny aż po finał, który zostawia człowieka w stanie oszołomienia.
„Dom dobry” poruszył miliony Polaków. Teraz na Netflixie pojawił się równie mocny serial „Gdy inni stali z boku”. To koreański thriller, w którym dramat przemocy domowej urasta do rangi emocjonalnego trzęsienia ziemi. Produkcja w kilka dni po premierze wdarła się do TOP 3 najpopularniejszych tytułów, a widzowie określają ją jako „wstrząsającą”, „prawdziwą” i „mroczną”. I choć to fikcja, emocjonalnie bywa boleśnie bliska temu, co znamy z własnego doświadczenia. „Gdy inni stali z boku”: o czym tak naprawdę jest ta historia? To osiem odcinków, które prowadzą widza do samego jądra strachu, wstydu i bezradności. Serial oparty na powieści Hideo Okudy „Naomi i Kanako” zaczyna się jak intymny dramat, ale szybko przechodzi w thriller, który nie pozwala przewinąć ani sekundy. Fabuła śledzi losy dwóch kobiet, inteligentnych, zaradnych, ale uwięzionych w codzienności, która z każdym dniem łamie je coraz bardziej. Przemoc, której doświadczają, nie jest pokazana przesadnie, jest pokazana prawdziwie. Dlatego ten obraz jest tak wstrząsający. Momentami, ze względu na bardzo mocne sceny, wzrok sam ucieka na bok. W końcu bohaterki decydują się na rozwiązanie, którego nie można już odwrócić... Zabójstwo, które traktują jak jedyną drogę do odzyskania własnego życia. To moment, od którego zaczyna się spirala kłamstw, strachu i desperackiej walki o to, by przeżyć i nie zwariować. Ten serial nie odpowiada jednoznacznie na pytanie „co jest dobre, a co złe”, ale pokazuje, jak moralność potrafi pękać, kiedy przez lata stoi się w miejscu, w którym nikt nie powinien stać. „Dom dobry” w koreańskim wydaniu? Nie do końca... Widzowie często wskazują na podobieństwo koreańskiego serialu do polskiego „Domu dobrego”. Jednak różnice między tymi tytułami są ogromne. U Smarzowskiego to obserwacja świata, w którym przemoc niszczy wszystko, po cichu, dzień po dniu. W „Gdy inni stali z boku” ofiary w pewnym momencie przestają być bierne. To opowieść nie tylko o cierpieniu, ale również o konsekwencjach nieprzepracowanej traumy, o systemie, który nie działa, i o otoczeniu, które widzi, ale nie reaguje. Tytuł serialu nie jest przypadkowy. To komentarz do zjawiska społecznego, które znamy na pamięć: ludzie widzą, ale odwracają wzrok. Ludzie słyszą, ale nie słuchają. „Wstrząsający”, „Prawdziwy”, „Nie można się oderwać” W komentarzach widzowie nie kryją emocji. Jedni są zachwyceni, inni zmęczeni, ale nikt nie pozostaje obojętny. Właśnie to świadczy o sile tego serialu. Jedna z widzek zwróciła uwagę na temat, który przewija się niemal w każdej opinii: „Serial świetnie ukazał problem i konsekwencje, jakie mogą prowadzić, gdy stoimy tylko i się przyglądamy. Obojętność, znieczulica ludzka”. Inna podkreśla emocjonalny ciężar: „Bardzo prawdziwy, bardzo wzruszający i jednocześnie przerażający. Niesamowita gra aktorska i klimat”. Kolejna widzka posuwa się jeszcze dalej: „Jest to wspaniały i bardzo wciągający serial z bardzo utalentowanymi aktorami. Polecam jak najmocniej, ale uwaga, bo są drastyczne sceny”. Są również głosy krytyczne: „Mimo miłości do koreańskich seriali, no nie. Głupota na głupocie, dłużyło się niesamowicie, mimo że temat bardzo ciężki”. Gdzie obejrzeć „Gdy inni stali z boku”? Ten serial, który nie udaje, że świat jest prosty i nie obiecuje też, że każdy dramat kończy się wyzwoleniem. To historia o systemie, który często działa dopiero wtedy, gdy jest już za późno i przede wszystkim o ludziach, którzy widzą krzywdę, ale boją się reagować. Widzowie zgodnie wskazują: to produkcja mocna i poruszająca, o której nie da się zapomnieć. Serial dostępny jest na Netflix. View oEmbed on the source website
Ta komedia świąteczna komedia romantyczna to nowy nr 1 Netflixa. Roztopi nawet najbardziej zmarznięte serca
Kate właśnie zakończyła małżeństwo, ale nie zamierza pozwolić, by rozwód zniszczył jej ukochany rytuał. Chce po raz ostatni zorganizować „idealne, rodzinne święta”, zanim sprzeda dom. Wszystko idzie zgodnie z planem… do momentu, w którym na progu pojawia się jej były mąż Everett i to nie sam, lecz z młodszą, błyszczącą od pewności siebie partnerką.
Rozwód, nowa dziewczyna byłego i ostatnie wspólne Boże Narodzenie. Brzmi jak katastrofa? W nowej świątecznej komedii Netflixa, „Święta z eks”, zamienia się to w pełną ciepła historię o zamykaniu rozdziałów. Film momentalnie stał się hitem. To aktualny numer 1 wspomnianej platformy streamingowej. Poznajcie szczegóły. Święta, które wymknęły się spod kontroli? O czym opowiada film „Święta z eks”? Kate nie wyobraża sobie Bożego Narodzenia bez rodzinnych rytuałów, dlatego mimo świeżego rozwodu postanawia urządzić w swoim domu ostatnie wspólne święta, zanim sprzeda miejsce, z którym wiąże tyle wspomnień. Plan wygląda rozsądnie… do momentu, gdy na progu pojawia się jej były mąż Everett. I to nie sam, lecz z nową partnerką u boku. W tej jednej chwili wigilijna kolacja zamienia się w test emocjonalnej odporności: niedopowiedzenia, pretensje, niechciane wzruszenia i chemia między bohaterami, której wcale nie da się wyłączyć tylko dlatego, że podpisało się papiery rozwodowe. A jednak, w całym tym świątecznym chaosie, Kate powoli zaczyna dostrzegać, że być może nie każdą historię trzeba „naprawiać”. Czasem wystarczy pozwolić jej potoczyć się inaczej, niż planowaliśmy. Choć „Święta z eks” korzystają z klasycznej, świątecznej formuły, to właśnie obsada sprawia, że historia naprawdę działa. Alicia Silverstone, dla wielu na zawsze Cher z „Clueless”, wraca tu w świetnej formie. Jako Kate jest jednocześnie zabawna, zadziorna i pełna emocjonalnych niuansów, których brakowało w wielu tegorocznych komediach romantycznych. Partneruje jej Oliver Hudson, który wnosi do roli Everetta urok lekkoducha z domieszką nieporadności. Dlaczego warto obejrzeć „Święta z eks”? Netflix w końcu daje nam święta z emocjami „Święta z eks” mają wszystkie obowiązkowe elementy filmu świątecznego: śnieg, choinkę, rodzinne spięcia, dużo niewypowiedzianych uczuć. Mimo to pod cukrową warstwą oferuje o wiele więcej niż większość podobnych tytułów. Reżyser Steve Carr nie bał się pokazać trudnych emocji: rozstania, żalu, powrotów do wspomnień. Zrobił to jednak w lekki, otulający niczym ciepły koc sposób. Jeśli lubicie produkcje takie jak „Świąteczny kalendarz” albo „Nasz mały sekret” z Lindsay Lohan, to dzięki temu filmowi poczujecie się jak w domu. Alicia Silverstone wraca do komedii romantycznej w znakomitej formie i to jako producentka i główna bohaterka. Melissa Joan Hart i Paula Hart dokładają swoje doświadczenie z dziesiątek ukochanych świątecznych projektów. A Netflix jak co roku stawia na emocje, humor i magię, której wszyscy od świątecznego kina oczekują. Film zadebiutował na platformie 12 listopada 2025 roku i już zbiera świetne reakcje widzów. Zamierzacie obejrzeć? View oEmbed on the source website
To miał być lekki romans, a absolutnie podbił moje serce. Właśnie tego potrzebowałam w jesienny wieczór
„Francuski kochanek” wskoczył na szczyt polskiego Netflixa niemal natychmiast po premierze. Lekka, zabawna i zaskakująco ciepła opowieść z Omarem Sy w roli gwiazdora filmowego urzekła widzów (i mnie) od pierwszych minut. Kocyk, herbatka, ten film i idealny wieczór gotowy.
Netflix znów to zrobił! A mianowicie wypuścił komedię romantyczną, która rozkochała w sobie widzów, w tym mnie. „Francuski kochanek” zachwyca fabułą, bohaterami i urokiem starego, dobrego kina. Właśnie takiej produkcji teraz potrzebowałam. Przywraca wiarę w miłość i podnosi na duchu. „Francuski kochanek” – (nie)klasyczna komedia romantyczna „Francuski kochanek”, komedia romantyczna z Omarem Sy i Sarą Giraudeau, szybko wskoczyła do topki polskiego Netflixa. Historia gwiazdora filmowego i zwyczajnej dziewczyny to nic nowego, ale energia duetu, lekkość opowieści i charakterystyczny humor aktora znanego z „Nietykalnych” sprawiły, że widzowie masowo sięgnęli po tę produkcję. Film, który trafił na platformę 26 września, opowiada o Abelu Camarze, uwielbianym aktorze, który właśnie przeżywa życiowy kryzys, oraz Marion, rozwodzącej się dziewczynie dorabiającej, gdzie się da. Ich przypadkowe spotkanie uruchamia serię wydarzeń, które prowadzą ich przez emocjonalny chaos, komiczne nieporozumienia i bardzo klasyczny filmowy rollercoaster emocji. „Francuski kochanek” pełen chemii i humoru. Omar Sy znów udowadnia, że jest bezkonkurencyjny Sukces filmu nie jest zaskoczeniem. Sy w roli Abla jest magnetyczny, charyzmatyczny i, jak twierdzą widzowie, w zasadzie niesie całą produkcję. „Mi się bardzo podobał, głównie dzięki Omarowi, który zawsze potrafi mnie rozbawić” – pisze jeden z widzów. Podobnych komentarzy jest mnóstwo: „Omar to jednak Omar”, „Na Omara zawsze przyjemnie popatrzeć”. Partnerująca mu Sara Giraudeau wnosi zupełnie inny rodzaj energii – bardziej stonowany, lekko sarkastyczny, ale dzięki temu ich duet robi wrażenie również wtedy, gdy film skręca w stronę sentymentalności. To właśnie na lekkość i urok tej pary widzowie wskazują najczęściej. „Przeuroczy”, „Przyjemnie się oglądało”, „Taki przyjemny film”, „Lekka, romantyczna komedia… idealna na chill” - piszą kolejni oglądający. Niektórzy są wręcz zaskoczeni, że Netflix dostarczył tak udaną wariację na temat klasycznego „Notting Hill”: „Szok (…) i to zrobił go DOBRZE i z fajną chemią”. Choć film jest hitem, opinie nie są jednoznacznie entuzjastyczne. W komentarzach sporo widzów zwraca uwagę, że scenariusz bardzo się ciągnie: „Niestety ten film ratuje tylko charyzma głównego bohatera. Scenariusz się tak dłuży, jest bez żadnego pomysłu, masa niepotrzebnych bezcelowych scen” – zauważa jeden z widzów. Choć większość osób chwali lekkość i przyjemność seansu, najwięksi fani gatunku również przyznają, że to nie jest produkcja, która zostanie z widzem na długo. „Przyjemnie się ogląda, ale nic ambitnego”. Czasem jednak potrzeba nam właśnie tego: miłego filmu na wieczór, który po prostu umili nam czas. I to jest okay. „Francuski kochanek” - recenzja. Urocza komedia idealna na wieczór „Francuski kochanek” bawi się dobrze znanym gatunkowym schematem: on – sławny, ona – zwyczajna dziewczyna. Film nie udaje, że jest czymś więcej niż współczesną baśnią dla dorosłych, która ma dać odrobinę ucieczki od zmartwień. W pierwszej połowie działa to znakomicie – relacja bohaterów ma tempo, między nimi iskrzy, a humor Omara Sy sprawdza się doskonale. Gorzej wypada część druga, w której film staje się mocno przewidywalny i nie do końca dźwiga emocjonalny zwrot fabularny. Najsłabszy jest finał – zbyt szybki i zbyt... łatwy, pozbawiony ciężaru emocjonalnego, który sprawiłby, że historia zamknęłaby się mocniejszą klamrą. Mimo to całość pozostaje przyjemnym, lekkim seansem, idealnym na wieczór z herbatą czy gorącą czekoladą – zwłaszcza jeśli lubicie francuskie kino, romantyczne schematy i Omara Sy w najlepszym, komediowym wydaniu. View oEmbed on the source website
Nie spałam całą noc po tym filmie... Ta historia oparta na faktach roztrzaskała moje serce na kawałki!
Nowość Netfliksa „Aniołowie są wśród nas” błyskawicznie stała się tematem do rozmów. Oparty na faktach dramat o kobiecie walczącej z nałogiem i losie chorej dziewczynki wywołuje emocje, o których trudno zapomnieć...
Jeśli szukasz filmu, który trafi prosto w emocje, nowość Netfliksa spełni to w 100 procentach. „Aniołowie są wśród nas” to pełna wzruszeń opowieść o kobiecie pogrążonej w nałogu, która nagle staje się ostatnią nadzieją chorej dziewczynki. Film, który działa na emocje jak mało który Na Netflix Polska trafił właśnie film, który widzowie określają jednym słowem: „wzruszający”. „Aniołowie są wśród nas” (ang. Ordinary Angels) w ciągu kilku dni stał się jedną z najchętniej polecanych nowości i to nie tylko przez fanów dramatów obyczajowych. Poruszająca, prawdziwa historia kobiety pogrążonej w nałogu, która odnajduje sens życia, próbując ocalić obce dziecko, działa na emocje jak mało które współczesne kino. Produkcję wyreżyserował Jon Gunn, znany z filmów o silnym emocjonalnym rdzeniu, a w głównych rolach zobaczymy duet, który natychmiast przyciąga uwagę: Hilary Swank, dwukrotną laureatkę Oscara, oraz Alana Ritchsona, który zdobył globalną popularność jako serialowy Reacher. Scenariusz stworzyły Meg Tilly i Kelly Fremon Craig, odpowiedzialna m.in. za „Jesteś tam, Boże? To ja, Margaret”. „Aniołowie są wśród nas” – historia, która wydarzyła się naprawdę Akcja rozpoczyna się pod koniec 1993 roku i prowadzi widza przez jedną z najsroższych zim w historii USA. Sharon Stevens (Hilary Swank), fryzjerka z Kentucky i osoba zmagająca się z alkoholizmem, natrafia na historię pięcioletniej Michelle, która rozpaczliwie potrzebuje przeszczepu wątroby. Dziewczynka choruje, jej ojciec tonie w długach, a rodzinę przygniata poczucie bezradności. Poruszona losem dziecka Sharon zaczyna działać, najpierw nieporadnie, potem coraz odważniej. Mobilizuje lokalną społeczność, walczy z biurokracją i z własnymi demonami. W realizacji celu wspiera ją Barbara (Nancy Travis), matka Eda. To opowieść o determinacji i o tym, że czasem to obcy człowiek potrafi zrobić najwięcej. Film, który widzowie oglądają ze ściśniętym gardłem. Opinie są jednoznaczne „Aniołowie są wśród nas” został przyjęty niezwykle ciepło. Widzowie, zarówno ci, którzy szukają pokrzepiającego kina, jak i ci, którzy podchodzą do dramatów religijnych z dystansem, zgodnie podkreślają, że film trafia prosto w serce. W sieci pojawiła się m.in. taka opinia: „Zastanawiam się, czy jest ktoś, kto nie wzruszył się oglądając ten film?” – i trudno o bardziej zwięzłą rekomendację. Wielu oglądających przyznaje, że swój zachwyt zawdzięczają przede wszystkim roli Hilary Swank, która „kradnie każdą scenę”, a jej kreacja „trafia w sam środek serca”. Choć część widzów zwraca uwagę, że film bywa momentami „zbyt idylliczny” albo „trochę za bardzo amerykański” (szczególnie w finałowych scenach z helikopterem), większość podkreśla, że jest to produkcja, która przywraca wiarę w ludzi. Nie brakuje też refleksyjnych głosów: widzowie zastanawiają się nad losem dzieci, którym nikt nie pomaga, i nad tym, jak wiele można zmienić jedną decyzją, jednym telefonem, jednym gestem. To film, który porusza nie tylko fabułą, ale i tym, co dzieje się „pomiędzy scenami”. Gdzie obejrzeć „Aniołowie są wśród nas”? Choć światowa premiera odbyła się w 2023 roku, polscy widzowie musieli czekać aż do jesieni 2025. Film jest już dostępny na Netflix Polska, gdzie błyskawicznie zaczął piąć się w rankingach popularności. Jeśli potrzebujesz filmu, który doprowadzi cię do łez, ale takich potrzebnych, oczyszczających, ta historia z całą pewnością ci to zapewni.
„Stary, to jest cholernie dobre”. Zagraniczni widzowie zachwyceni polskim serialem Netflixa
„Heweliusz” dopiero zadebiutował na Netfliksie, a już budzi emocje zarówno wśród polskich, jak i zagranicznych widzów. Serial Jana Holoubka od kilku dni okupuje szczyt krajowej topki, spychając z pierwszego miejsca globalne tytuły. Produkcja zaczęła podbijać również zagraniczne listy popularności i wywołała falę komentarzy w mediach społecznościowych.
Opowieść o największej katastrofie w dziejach polskiej żeglugi, czyli zatonięciu promu „Jan Heweliusz” w 1993 roku, porwała widzów z innych krajów. To nie tylko przerażająca lekcja historii, ale również uniwersalny portret ogromnej tragedii. Holoubek, rekonstruując wydarzenia na Bałtyku i pokazując walkę rodzin o prawdę, trafił w czuły punkt globalnej publiczności. Heweliusz — opinie zagranicznych widzów Choć w wielu krajach „Heweliusz” nie osiągnął tak spektakularnych wyników jak w Polsce, według FlixPatrol i tak udało mu się wskoczyć aż na czwarte miejsce globalnej listy najchętniej oglądanych seriali nieanglojęzycznych. W mediach społecznościowych zagraniczni użytkownicy nie kryją zachwytu. W komentarzach na platformie X można znaleźć entuzjastyczne wpisy w stylu: Inny widz podkreśla: „Serial, który musicie obejrzeć na Netfliksie, pokazuje, jak politycy u władzy kraju chronią biznesmenów, upokarzając zwykłych ludzi. Tytuł to «Heweliusz»”. Pojawiają się też porównania do największych hitów platformy. Krytycy zza granicy też chwalą. „Ważna opowieść, która nie pozostawia na widzu suchej nitki” Serial nie zgromadził jeszcze wielu ocen na Rotten Tomatoes, ale trzy dostępne recenzje są pozytywne. Krytycy podkreślają przede wszystkim realizm katastroficznych scen i dobre odwzorowanie realiów początku lat 90. Recenzenci zauważają: „to ważna opowieść, która nie pozostawia na widzu suchej nitki” i apelują: „warto dać polskiemu serialowi szansę”. Dla wielu zagranicznych odbiorców „Heweliusz” to pierwsze zetknięcie z tą tragedią, dlatego serial określają jako wstrząsający i poruszający nawet tych, którzy nie znają kontekstu historycznego. Polskie opinie: „Zero uwag, czysty zachwyt” W Polsce odbiór serialu jest równie pozytywny. Widzowie określają „Heweliusza” jako jedno z najważniejszych krajowych dokonań ostatnich lat. Dominują zachwyty nad reżyserią, aktorstwem, dbałością o detale i emocjonalną siłą opowieści. Jeden z widzów ocenił serial jako „jedną z najlepszych polskich produkcji ostatnich lat”, inni dodają, że Holoubek „udowodnił, że polskie seriale mogą stać na światowym poziomie”. Użytkownicy podkreślają, że kolejne odcinki „wgniatają w fotel”, a całość jest „wstrząsająca, rewelacyjna, zjawiskowa”. Nie brakuje głosów porównujących produkcję do „Czarnobyla”. Wielu widzów zwraca uwagę na znakomite zdjęcia, wiarygodne odtworzenie epoki i dramatyczne sceny katastrofy. Inni wskazują na drobne mankamenty takie jak niewyjaśnione wątki czy momentami zbyt przytłumiony dźwięk, ale nawet oni przyznają, że całość jest zrealizowana bardzo dobrze. Pojawiają się też emocjonalne reakcje: dla części osób to historia, która „mrozi jak Bałtyk zimą”, przypomina o bezradności wobec żywiołu i polskich realiach lat 90. Jeden z widzów pisze wprost, że to serial, który „powinien zostać dobrze przyjęty za granicą”. Wszystko wskazuje na to, że miał rację.
Dostałam więcej, niż oczekiwałam! Nowy 6. sezon najpopularniejszego serialu o policjantach już na Netflixie!
Nowy 6. sezon „Rekruta” błyskawicznie dołączył do grona najchętniej oglądanych seriali Netflixa. Jeśli już obejrzałeś nowe odcinki i rozglądasz się za czymś w podobnym klimacie, to mamy polecajkę! Spodoba się wszystkim fanom proceduralnych historii.
6. sezon „Rekruta” zadebiutował na Netflixie 1 listopada i błyskawicznie wskoczył do zestawienia najchętniej oglądanych tytułów. W Stanach Zjednoczonych widzowie mają już za sobą finał 7. sezonu, ale niestety wciąż nie wiadomo, kiedy te odcinki trafią do polskich serwisów streamingowych. Fani, którzy szukają czegoś w podobnym klimacie, mogą jednak w międzyczasie skierować wzrok w stronę Disney+. Tam czeka na nich tytuł, który będzie naturalnym wyborem po „Rekrucie”, czyli „Castle”, również z Nathanem Fillionem w roli głównej. 6 sezon „Rekruta”: najpopularniejszy serial Netflixa „Rekrut” od początku przyciąga widzów połączeniem klasycznego proceduralu i opowieści o późnym życiowym restarcie. Główny bohater, John Nolan przez lata prowadził spokojne życie w niewielkim miasteczku, aż pewne dramatyczne wydarzenie zmusiło go do przewartościowania wszystkiego. Chce zostać policjantem w Los Angeles i udaje mu się to. Jednak jako najstarszy rekrut jednostki jest narażony na sceptyczne traktowanie. Twórcy oparli produkcję na prawdziwych wydarzeniach. W 6. sezonie serial wraca do najbardziej lubianych wątków: presji, z jaką mierzy się Nolan jako „ten najstarszy”, trudnych relacji z przełożonymi i sytuacji, które stawiają jego życiową decyzję pod znakiem zapytania. Sezon jeszcze mocniej skupia się na konsekwencjach poprzednich wydarzeń, intensywnych akcjach oraz dynamicznych zmianach w zespole. To właśnie ten miks sprawił, że najnowsze odcinki tak szybko wskoczyły do polskiej topki Netflixa. Co obejrzeć po „Rekrucie”? „Castle” to idealny wybór W „Rekrucie” Nathan Fillion gra 40-latka rozpoczynającego policyjną karierę w Los Angeles, zostając najstarszym świeżakiem w jednostce. W „Castle” aktor wciela się w zupełnie inną postać – popularnego autora kryminałów. Pisarz, szukając materiału do kolejnej książki, przyłącza się do nowojorskiego wydziału zabójstw. Z początku ma to być tylko przelotna współpraca, ale ostatecznie Castle zostaje w zespole na… osiem sezonów. Choć „Castle” zakończył emisję w 2016 roku, serial wciąż ma oddaną społeczność. W sieci nie brakuje głosów pełnych entuzjazmu i emocji: „Świetny serial. Obejrzałem każdy odcinek”, „Szkoda, że nie powstało więcej sezonów”. To naprawdę godna uwagi produkcja: Polscy widzowie doskonale znają ten tytuł, a „Castle” wciąż pojawia się na antenie AXN. Można natknąć się na maratony odcinków, szczególnie z trzeciego sezonu, które stacja nadaje właściwie codziennie. Dla tych, którzy wolą zacząć od początku lub po prostu obejrzeć wszystko po kolei, najlepszym rozwiązaniem pozostaje Disney+. „Castle” to wciągający seans dla fanów proceduralnych historii.
Na Netflixa wróciła jedna z najbardziej kultowych serii filmów komediowych z Bradleyem Cooperem. I to od razu wszystkie 3 części!
Netflix znów odpalił dział humoru na pełnej petardzie. Do oferty trafiła dziś uwielbiana seria komediowa, która od lat służy jako remedium na kiepską pogodę, gorszy nastrój i listopadowe znużenie. Chodzi oczywiście o „Kac Vegas”.
Netflix zrobił widzom prezent, którego w listopadzie potrzebował chyba każdy. Do biblioteki platformy wróciła jedna z najbardziej kultowych komedii, „Kac Vegas” i to od razu w komplecie. Trzy części serii, które przez lata zapewniały widzom niekontrolowane wybuchy śmiechu, są ponownie dostępne na platformie i błyskawicznie wskoczyły do najpopularniejszych tytułów dnia. Dlaczego „Kac Vegas” się nie starzeje? Pierwsza część, mimo że ma już swoje lata, wciąż działa jak idealny przerywnik od codzienności. To ta sama historia: czterech przyjaciół, kawalerski wyjazd do Las Vegas i noc, której nikt nie pamięta. A, i jeszcze zaginięcie przyszłego pana młodego. Bohaterowie wyruszają więc w chaotyczną podróż po własnych urwanych wspomnieniach, a widzowie dostają seans pełen absurdów. Bradley Cooper, Ed Helms, Zach Galifianakis i Justin Bartha tworzą kwartet, którego energia jest nie do podrobienia. Opinie widzów? Od „rewelka” po „płakałem ze śmiechu” Komentarze na temat tego kultowego już filmu to gotowy katalog reakcji, który udowadnia, jak szeroko rozszedł się fenomen tej serii. Widzowie mówią wprost, że to komedia, która się nie starzeje, a wiele opinii to recenzje, które bez problemu mogłyby trafić na plakaty filmowe: „Jedna z najlepszych komedii ostatnich lat. Świetna przygoda, niezwykle świeża, dużo śmiechu, z fajnymi bohaterami”. Inna dodaje chłodniej, ale szczerze: „Moim zdaniem dość przeceniany i nie tak dobry, jak sugerują oceny czy średnia na imdb. Ale nie da się ukryć, że faktycznie potrafi zapewnić trochę śmiechu”. Pojawiają się także głosy, które wskazują, że w kategorii komedii „Kac Vegas” osiąga poziom trudny do powtórzenia: „Najlepsza z trzech części o dość absurdalnym temacie, ale czasem warto obejrzeć film o innej treści. Cooper na czele robi dużo dla tego filmu. Godny polecenia”. Gdzie oglądać wszystkie części „Kac Vegas”? Netflix udostępnił trzy filmy 7 listopada 2025 roku. W katalogu pojawiły się: „Kac Vegas”, „Kac Vegas w Bangkoku”, „Kac Vegas III”. Zgrany pakiet na listopadowy maraton.
Jedna z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów w reżyserii Guillermo del Toro już na Netflixie. Jacob Elordi zachwyca!
Wybitny meksykański reżyser Guillermo del Toro konsekwentnie ekranizuje swoje ulubione książki. Tym razem jednak poszedł na całość i sięgnął po „Frankensteina” Mary Shelley, czyli jedną z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów. Mimo że była ona już wielokrotnie filmowana i kolejny wariant wydawał się zbędny, wizja del Toro bez trudu pokonuje wszelki sceptycyzm. To mądre, majestatyczne i niesłychanie stylowe widowisko, które jest jednym z najlepszych filmów tego roku.
Del Toro już wiele razy udowadniał, że jest wizjonerem, który kocha poetykę fantastyki, rozumie ją jak nikt inny i w jej ramach potrafi tworzyć piękne, pomysłowe i głęboko poruszające historie. I to bez względu na to czy realizuje całkowicie autorskie projekty, jak „Labirynt fauna” lub oscarowy „Kształt wody”, ekranizuje komiksowe przygody Hellboy’a, czy też sięga po ulubioną klasykę literatury, jak w przypadku wspaniałej animacji „Guillermo del Toro: Pinokio”, bardzo osobistej wersji klasycznej bajki, o której realizację zabiegał latami. Nie inaczej było w przypadku „Frankensteina”, który właśnie miał premierę na Netflixie. W tym przypadku również efekt końcowy jest zachwycający. „Frankenstein”: kto jest prawdziwym potworem? Powieść Mary Shelley ma już ponad dwieście lat i jej treść została przepuszczona przez tak wiele różnych ekranizacji oraz komiksowych i książkowych wariacji, że chyba każdy już wie, o czym opowiada ta historia. Jednak w swoim scenariuszu del Toro trochę inaczej rozłożył znajome akcenty i dodał sporo od siebie, co wzmocniło te elementy opowieści, które dotychczas nie miały szansy pokazać się w aż tak mocnym świetle. Tak samo jak w przypadku powieści cała historia zamknięta jest w klamrze narracyjnej, która otwiera się i zamyka w lodach Arktyki. Załoga statku uwięzionego w lodowej krze bierze na pokład rannego człowieka, który ucieka przed jakąś potworną, zamaskowaną postacią. Ten człowiek to genialny doktor Viktor Frankenstein (w tej roli świetny Oscar Isaac, grający z frenetyczną energią i ogniem obsesji w oczach), który czując, że nie pozostało mu już dużo czasu na tym świecie, zaczyna opowiadać kapitanowi swoją historię. I tak odkrywamy, skąd się wziął w tym miejscu i jak doszło do powstania monstrum, które go ściga. Przede wszystkim widzimy Viktora jego oczami. To, co początkowo mogliśmy brać za samolubne zadufanie i poczucie wyższości doktora, okazuje się całkowitą amoralnością, potwornością osoby, która w imię ambicji i szczytnych ideałów gotowa jest popełnić każdą niegodziwość i niczym klątwa ściąga na bliskich kłopoty, bo nie potrafi wziąć odpowiedzialności za to, co zrobiła. W tym ujęciu to Viktor Frankenstein jawi się jako prawdziwy potwór, który musi w końcu pojąć krzywdę, jakiej się dopuścił. Wszyscy wiemy, jak to się kończy, ale del Toro robi to jednak trochę inaczej, po swojemu, nieustannie podkreślając wyższość moralną potwora, który miałby szansę na normalne życie, gdyby tylko został potraktowany przez swojego twórcę inaczej. Z szacunkiem należnym osobie, którą był, a której twórca nie nadał nawet imienia. „Frankenstein” na miarę naszych czasów Wszystko w tym filmie zagrało. Jeśli chodzi o realizację, jest to najwyższy światowy poziom. Mamy tu majestatyczną scenografię, wybitne zdjęcia, wspaniałe kostiumy, świetną muzykę, przemyślaną kombinację praktycznych i cyfrowych efektów specjalnych, a do tego bardzo dobrze obsadzoną plejadę aktorskich gwiazd i oryginalny, pozostający w pamięci wygląd istoty stworzonej przez doktora. Chociaż, jeśli chodzi o tego reżysera, jest to właściwie norma. Jednak najważniejszy jest bardzo dobry scenariusz, w którym del Toro przemontował znaną historię w taki sposób, aby jak najbardziej zantagonizować bohaterów tej historii, ale też ukazać, że jest coś, co ich łączy. Jak to możliwe? Przecież z jednej strony jest Viktor, który miał niezdrowe relacje z surowym ojcem, co przerodziło się w chorobliwą ambicję i bezczelną zabawę w Boga, a następnie przyczyniło się do tego, że doktor nie potrafił zbudować emocjonalnej więzi z istotą, którą powołał do życia, a potem porzucił. Zaś z drugiej strony mamy bezimiennego potwora, który okazuje się piękny w środku, wrażliwy, niewinny, otwarty na świat, mimo że ten chce go tylko krzywdzić za to, kim jest. Porzucony i zdradzony przez swojego stwórcę coś jednak od niego dostaje. Jedyną rzecz, jaką doktor może mu dać – obsesję. Ale potwór nie jest taki jak Viktor i nigdy nie da się jej w pełni pochłonąć. Ma w sobie siłę, dzięki której może ją pokonać i stać się człowiekiem lepszym niż jego twórca. Oto potwór na miarę naszych czasów. Gdzie obejrzeć „Frankensteina”? Film dostępny jest na Netflixie. View oEmbed on the source website
Film Nancy Meyers to najlepsza komedia romantyczna dostępna teraz na Netflixie. Diane Keaton i Jack Nicholson zachwycają!
Zapomnij o schematach komedii romantycznych. „Lepiej późno niż później” to film, który od lat udowadnia, że uczucia nie mają terminu ważności, a Diane Keaton i Jack Nicholson w jednym kadrze to połączenie nie do podrobienia. Produkcja wraca na Netflix i znów staje się hitem, chociaż minęło już ponad 20 lat od jej premiery.
Mało która komedia romantyczna starzeje się tak dobrze. „Lepiej późno niż później” to tytuł, który po ponad dwóch dekadach od premiery wraca na Netflix i znów podbija serca widzów. Diane Keaton i Jack Nicholson udowadniają tu, że chemia ekranowa nie zna metryki, a miłość po pięćdziesiątce potrafi być bardziej zaskakująca niż niejeden młodzieżowy romans. O czym tak naprawdę opowiada film „Lepiej późno niż później”? Choć „Lepiej późno niż później” spełnia wszystkie zasady gatunku (niespodziewane uczucie, skomplikowaną relację, rozstanie i drugą szansę) to sposób, w jaki Nancy Meyers prowadzi historię, zdecydowanie wymyka się schematom. Film przedstawia Erice Barry, cenioną dramatopisarkę po rozwodzie, oraz Harry’ego Sanborna, przebojowego biznesmena, który od lat spotyka się wyłącznie z dużo młodszymi kobietami. Przypadkowe spotkanie w domu w Hamptons zmusza ich do konfrontacji z własnymi przyzwyczajeniami, lękami i definicją tego, na czym polegają dorosłe uczucia. Miłość po pięćdziesiątce? Ten film udowadnia, że to dopiero początek Najmocniejszym elementem „Lepiej późno niż później” jest fakt, że bohaterowie nie są papierowymi postaciami z rom-comów, lecz dojrzałymi ludźmi, którzy wiele przeżyli. Harry i Erica mają swoje doświadczenia, schematy i obawy. Ich relacja rozwija się więc wolniej, ostrożniej, z większą świadomością konsekwencji. Meyers nie próbuje udawać, że zakochanie się w tym wieku wygląda jak w liceum. Zamiast tego pokazuje, jak wielką odwagą jest ponowne otwarcie serca: bez młodzieńczej naiwności, ale z dojrzałą wrażliwością i humorem. To właśnie ta prawda emocjonalna sprawia, że film wybrzmiewa silniej niż większość współczesnych romansów. Diane Keaton i Jack Nicholson: duet, który „niesie” ten film To, że „Lepiej późno niż później” odniosło tak spektakularny sukces, nie jest przypadkiem. Diane Keaton i Jack Nicholson stworzyli jeden z najbardziej charyzmatycznych duetów w historii filmowych komedii romantycznych. Keaton, za rolę Eriki, zdobyła nominację do Oscara i wygrała Złoty Glob. Jej kreacja łączy błyskotliwość, niesamowitą energię i ogromną czułość. Nicholson natomiast gra Harry’ego z charakterystyczną autoironią, ale też rzadko pokazywaną wrażliwością. Ich wspólne sceny, od pierwszych spięć po emocjonalne starcia, są nie tylko zabawne, lecz także zaskakująco prawdziwe. To chemia, której nie da się podrobić. Najbardziej kultowa scena? Przeszła do historii komedii romantycznych Film ma kilka momentów, które na stałe weszły do popkultury, ale jeden absolutnie zdominował rozmowy widzów. To scena, w której Erica pisze dramat o swoim złamanym sercu. Jej niekontrolowane wybuchy płaczu stały się kultowe, bo Keaton zagrała je z taką szczerością, że momentalnie stały się symbolem „emocjonalnego rebootu” po rozstaniu. To przykład humoru Nancy Meyers: zabawny, ale głęboko zakorzeniony w prawdziwych doświadczeniach. Z kolei Harry, który po rozstaniu myli ból emocjonalny z kolejnym atakiem serca, prezentuje męską wersję tego chaotycznego, jakże rozczulającego stanu. Dlaczego „Lepiej późno niż później” wciąż zachwyca po latach? Nancy Meyers stworzyła świat, który wygląda jak spełnienie marzeń, dom w Hamptons, skandynawski minimalizm, paryskie ulice. Jednak to nie estetyka przesądza o wyjątkowości tego tytułu. Film wzrusza, bo opowiada o pragnieniach i lękach, które są absolutnie uniwersalne: chęci bycia widzianym, kochanym i rozumianym. To historia o tym, że miłość nie jest zarezerwowana dla młodych, a największe przemiany mogą przyjść wtedy, gdy nikt już ich nie oczekuje. W świecie komedii romantycznych to nadal rzadkość. To właśnie dlatego „Lepiej późno niż później” pozostaje jednym z najbardziej poruszających filmów gatunku. Gdzie obejrzeć „Lepiej późno niż później”? Po latach krążenia między różnymi platformami film ponownie trafił na Netflix. Nic dziwnego, że natychmiast wrócił na listę TOP. To idealny wybór na samotny wieczór, seans z partnerem lub nostalgiczne spotkanie z klasyką, która ani trochę się nie zestarzała. „Lepiej późno niż później” zyskało status kultowej komedii romantycznej nie bez powodu. View oEmbed on the source website
Brawurowa rola Colina Farrella sprawi, że nie wyłączycie Netflixa. Ten film ogląda się z zapartym tchem!
„Ballada o drobnym karciarzu” to najnowsze dzieło Edwarda Bergera, reżysera, który stworzył oscarowe „Na zachodzie bez zmian”. Tym razem sięgnął po powieść Lawrence Osborne’a i obsadził w roli głównej Colina Farrella. Z tego połączenia powstał film piękny, odważny i absolutnie niezwykły.
Ta „ballada”, która pojawia się w tytule, nie jest przypadkowa. Tym terminem określa się bowiem synkretyczny gatunek literacki, czyli taki, który łączy w sobie cechy kilku różnych gatunków, a więc już na wstępie tytuł zapowiada, z czym będziemy mieli do czynienia. A w praktyce okazuje się, że jest to kombinacja dramatu psychologicznego, suspensu rodem z thrillera oraz fantastyki, będącej tu czymś w rodzaju onirycznej imaginacji, wywiedzionej z lokalnych wierzeń. Wszystko to składa się razem na naprawdę intrygujące doświadczenie filmowe. „Ballada o drobnym karciarzu”: absolutnie fenomenalny Colin Farrell Lord Doyle (w tej roli absolutnie fenomenalny Colin Farrell) jest hazardzistą, który mieszka w drogim hotelu w Makau, chińskiej stolicy hazardu i najwyraźniej opuściło go szczęście. Mimo to nie przestaje grać, licząc na to, że szczęście w końcu wróci, a on zdoła się odkuć. Ale póki co pieniądze się kończą, długi rosną, hotel upomina się o spłatę zaległych rachunków, a na dodatek ktoś zaczyna śledzić lorda Doyle i wygląda na to, że chyba nie jest tym, za kogo się podaje. Na jego drodze pojawia się jednak przychylna mu kobieta i być może jest jeszcze dla niego jakaś nadzieja, ale czy w świecie kanciarzy i pozorów można komukolwiek zaufać? Kim tak naprawdę jest lord Doyle? Czy znajdzie w końcu sposób, aby wykaraskać się z kłopotów, w które sam się wpakował? „Ballada o drobnym karciarzu”: głodne duchy hazardu „Ballada o drobnym karciarzu” to w gruncie rzeczy prosta opowieść o odkrywaniu własnej natury i przekraczaniu ograniczeń, która jednak wywiedziona jest z nieeuropejskiego punktu widzenia. To może trochę konsternować. Cały film z powodzeniem dźwiga na swoich aktorskich barkach Colin Farrell, który gra gorączkowo, intensywnie, brawurowo i ciężko oderwać od niego wzrok, pomimo że postać, w którą się wciela, jest w sumie antypatyczna, zepsuta, zniszczona nienasyconym głodem, który ją trawi. Ale dzięki jego wysiłkom dobrze czujemy ten głód i desperację. W pierwszym akcie filmu, po serii dramatycznych wydarzeń, zaczyna się w Makau święto głodnych duchów. Jest ważne z dwóch powodów. Po pierwsze, cała ta historia skończy się, gdy święto dobiegnie końca, a lord Doyle będzie już innym człowiekiem, a po drugie, dość jednoznacznie sugeruje, że idea głodnych duchów jest kluczowa do zrozumienia, o czym tak naprawdę jest „Ballada o drobnym karciarzu”. Gdzie obejrzeć „Balladę o drobnym kanciarzu”? Zgodnie z buddyjską wiarą w reinkarnację człowiek może się odrodzić w jednym z sześciu światów, w tym właśnie w krainie głodnych duchów, czyli istot, które mają wielkie brzuchy, wąskie szyje i maleńkie usta, co sprawia, że w żaden sposób nie są w stanie zaspokoić swojego głodu. Zaś ludzie uzależnieni uchodzą w buddyjskich kulturach za wcielenia głodnych duchów i właśnie kimś takim jest również lord Doyle, obsesyjny gracz, który często widzi w lustrach swoje demoniczne, nienasycone oblicze i będzie musiał się zmierzyć z tą częścią swojej natury, jeśli tylko znajdzie na to siłę. Sceną dla tych zmagań jest przepięknie filmowane Makau, które wygląda tutaj jak odurzająca kraina barw, muzyki i tańczących świateł. To przestrzeń rodem z innego świata, w której zatarła się granica między rzeczywistością obiektywną i subiektywną. Bo też i sam lord znalazł się już jedną nogą w innym świecie, ściągany demoniczną grawitacją do piekła głodnych duchów. A my w czasie seansu tkwimy tam wraz z nim. Dlatego „Ballada o drobnym karciarzu” to naprawdę intrygujące i unikalne doświadczenie filmowe. Gdzie obejrzeć „Balladę o drobnym kanciarzu”? Film dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Ten thriller psychologiczny Netflixa ogląda się ze ściśniętym gardłem. Powinna go zobaczyć każda kobieta
Hiszpańska miniseria, która szybko stała się jednym z najczęściej komentowanych tytułów Netflixa. Jeśli myślisz, że nic cię już nie zaskoczy, poczekaj na finał.
„Ángela” nie tylko trzyma w napięciu jak najlepszy thriller, ale też otwiera trudny temat przemocy domowej i manipulacji emocjonalnej. Nic dziwnego, że produkcja przez długi czas była numerem jeden w Polsce. „Ángela”: najmroczniejszy thriller Netflixa? Hiszpańskie produkcje od lat dominują w rankingach Netfliksa, ale takiego hitu nikt się nie spodziewał. „Ángela” nie miała imponującej kampanii, nie szokowała zwiastunami i nie obiecywała rewolucji. A jednak wystarczyło kilka dni, by wywindować ją na sam szczyt, także w Polsce. To właśnie tutaj miniseria zyskała kilkadziesiąt godzin obejrzeń. Skąd ten fenomen? Z pewnością nie chodzi o efekty specjalne. „Ángela” zamiast tego stawia na intymność, realizm i druzgocące emocje. „Ángela”: Hiszpania znów dowozi bardzo bolesny serial Na papierze „Ángela” wygląda jak klasyczny dramat: kobieta wraca do rodzinnego miasta, by zmierzyć się z dawnymi traumami. W praktyce jest to misternie skonstruowany thriller psychologiczny o tym, jak manipulacja potrafi wślizgiwać się w życie niezauważenie. Angela, po latach nieobecności, wraca do miejsca, które kiedyś nazywała domem. Jej powrót otwiera puszkę Pandory: rodzinne sekrety, dawne krzywdy i relacje, od których próbowała uciec, wracają z podwójną siłą. W każdym odcinku pojawia się nowa warstwa przeszłości, a emocjonalny ciężar rośnie jak kula śnieżna spadająca z góry. Trauma i gaslighting. Serial, który „mówi” wprost Choć „Ángela” miała premierę w hiszpańskiej telewizji Antena 3, dopiero Netflix pozwolił serialowi na międzynarodowy rozgłos. W rodzimej emisji serial został zauważony, ale to globalna platforma sprawiła, że rozgorzała wokół niego prawdziwa dyskusja. W Polsce „Ángela” błyskawicznie wskoczyła na pierwsze miejsce listy TOP 10, wyprzedzając nie tylko nowe premiery, ale też stałych gigantów rankingów. Nic dziwnego. Twórcy pokazują przemoc domową nie w formie nagłego zjawiska. Tutaj, jak to zazwyczaj w życiu, jest to proces: powolny, cichy i często niewidoczny dla otoczenia. W serialu pojawiają się gaslighting, kontrola, manipulacja emocjonalna. Nic dziwnego, że serial wywołał dyskusje w wielu krajach.
Michalina Łabacz i Justyna Wasilewska o kulisach najdroższego polskiego serialu Netflixa. Już dziś premiera „Heweliusza”!
Przy okazji premiery najdroższego polskiego serialu Netflixa „Heweliusz”, którego premiera odbyła się 5 listopada 2025 roku, o jego kulisach i mocnych kobiecych postaciach rozmawialiśmy z gwiazdami: Michaliną Łabacz i Justyną Wasilewską.
Dziś (5 listopada) odbyła się premiera najbardziej wyczekiwanego serialu tego roku. To najdroższa i największa polska produkcja Netflixa. I kolejna, po „Rojst” oraz „Wielkiej wodzie”, za którą stoi duet reżysersko-scenariuszowy Jan Holoubek i Kasper Bajon. Praca nad „Heweliuszem” zajęła im ponad 4 lata. Ten pięcioodcinkowy miniserial genialnie łączy w sobie elementy filmu katastroficznego z dramatem sądowym. Dlatego nawet jeśli nie przepadacie za gatunkiem disaster movie, to warto dać mu szansę. Zwłaszcza jeśli bliski jest wam trend na nostalgię albo pamiętacie lata 90. z własnego dzieciństwa. Oglądając go, poczujecie się, jakbyście cofnęli się w czasie. To zasługa świetnej pracy scenografów i kostiumografów, którzy wiernie odtworzyli realia tamtej epoki wraz z czołowymi jej artefaktami. „Heweliusz”: to nie tylko opowieść o męskim świecie Ponadto, poza mrożącymi krew w żyłach scenami na morzu, akcja równolegle toczy się w sądzie i wśród rodzin ofiar katastrofy. Żony zmarłych muszą zmierzyć się z obojętnością systemu i nieczułym aparatem wymiaru sprawiedliwości. Nie bez znaczenia jest też polityczne tło. Kobiety szybko orientują się, że władzy zależy głównie na tym, by znaleźć kozła ofiarnego i obciążyć ich bliskich odpowiedzialnością za katastrofę. Mimo to nie poddają się. Michalina Łabacz, która występuje w serialu, mówiła niedawno w wywiadzie dla Glamour, że „kobiety w pewnym momencie przejmują stery. Każda ma swój własny statek i starają się dopłynąć i mierzyć z tą trudną codziennością”. Natomiast Justyna Wasilewska, którą również zobaczymy w produkcji, przyznaje: „Te kobiety zostały na lądzie, ale wciąż walczą z tym żywiołem o to, by się utrzymać na powierzchni. [...] Ten świat decydentów był bardzo męski. Kobiety zostały w domach, niezaangażowane w te wielkie sprawy i nagle zostały z tym same. Ich opowieść jest uniwersalna, bo mierzą się z pewną stratą i odbywają żałobę po poprzednim życiu, które zmieniło się pod wpływem tej tragedii. (...) Mimo że to opowieść o męskim świecie, to te kobiety się w niej wybijają w tej swojej heroicznej walce i można im współczuć”. „Heweliusz”: fabuła i obsada Przypomnijmy: 13 stycznia 1993 roku pasażerowie i załoga promu Heweliusz wypływają z portu w Świnoujściu w Polsce w kierunku Ystad w Szwecji. Podróż szybko zamienia się w desperacką walkę o przetrwanie, gdy potężny sztorm stawia ich w obliczu brutalnej siły morza. Na lądzie zrozpaczone rodziny zderzają się z mroczną stroną systemu, wymiaru sprawiedliwości i ludzkiej natury. Mimo to podejmują trudną i nierówną walkę o zachowanie godności i dobrego imienia ich bliskich zaginionych na morzu. O dramacie kobiet, które nie dość, że zostały same, pozbawione środków do życia, to jeszcze musiały w sądzie ubiegać się o sprawiedliwość i mierzyć się z obojętnością systemu, opowiadają nam Michalina Łabacz, która wciela się w Jadwigę Skirmuntt i Justyna Wasilewska (Kaczkowska). Jako że akcja serialu toczy się w latach 90., dzielą się też własnymi wspomnieniami z tego okresu. Zachęcamy was również do obejrzenia naszego poprzedniego wywiadu z Magdaleną Różczką i Mią Goti. View oEmbed on the source website