Nowa Rzeczniczka Praw Dziecka ostrzega: „narósł we mnie bunt, który pulsuje do dziś”. Razem z młodzieżą ma plan... na prawdziwą rewolucję!
Monika Horna-Cieślak na maila z prośbą o wywiad odpowiada, że udziela wypowiedzi tylko z osobą młodą. To nie jest symbol ani kurtyzacja. Przejmująca właśnie urząd Rzeczniczka słucha młodych i chętnie oddaje im głos. Towarzyszący jej Jan Gawroński z fundacji Autism Team nie kryje entuzjazmu: „Rozkręcimy ten urząd, naprawimy wszystkie szkody i wizerunek. Zrobimy prawdziwą rewolucję!”.
Monika Horna-Cieślak działa na rzecz dzieci od czternastego roku życia. Ma w sobie młodzieńczy bunt, ale też młodzieńczy luz. Chętnie rozmawia na komunikatorach, przyznaje się do korzystania z pomocy psychologicznej, jest świadoma wyzwań związanych z młodzieżą LGBTQ+. Nie chce „piastować urzędu”. Chce rozkręcać rewolucję. I zrobi to ramię w ramię z młodymi. W tej rozmowie towarzyszy jej Jan Gawroński, aktywista w spektrum autyzmu, który dorobkiem mógłby obdzielić tuzin dorosłych. Samorzecznik i społecznik z Fundacji Autism Team, wygadany i zadziorny. Z Rzeczniczką łączy ich wielki apetyt na zmianę. Janek, jak to się stało, że trafiłeś pod skrzydła przyszłej Rzeczniczki Praw Dziecka? Monika Horna-Cieślak: Raczej ja pod skrzydła Janka. Janek Gawroński: Tak, Monika sama zwróciła się do mnie. Monika Horna-Cieślak: Janka zobaczyłam pierwszy raz na wieczorze autorskim książki Justyny Sucheckiej „Nie powiem ci, że wszystko będzie dobrze”. Przyjechał wtedy z całą ekipą, całym autokarem z fundacją Autism Team. Byłam wzruszona i zafascynowana tym, jaką ci młodzi mieli w sobie pasję, miłość do drugiego człowieka, ciekawość świata. Potem, gdy po tragicznej śmierci Kamilka z Częstochowy, przygotowywałam ustawę, która miała zwiększyć ochronę dzieci przed przemocą, nawiązałam kontakt z Jankiem. Poprosiłam go, by wsparł tę inicjatywę, by był głosem młodych, którzy mówią: „Tak, ta ustawa jest nam potrzebna”. Janek się zgodził i później robiliśmy wiele wartościowych rzeczy razem, między innymi konferencję z UNICEFEM w sejmie. W takim razie zdradźcie, jakie macie plany na tę nadchodzącą kadencję? Monika Horna-Cieślak: Będziemy robić hałas w zakresie walki o prawa dzieci. Zorganizujemy różne aktywności: festiwal pasji, konkurs nauczyciela roku oczami osób młodych, pierwszy w Polsce kongres praw dzieci, młodzieży i osób młodych. Wydarzenie, na którym ekspertami będą osoby młode. Do tej pory takie inicjatywy były podnoszone tylko przez NGO-sy, my chcemy nadać temu rangę państwową. Do tego założymy Akademię Osób Młodych. Spotkania, na które będą zapraszane inspirujące postaci ze świata np. mediów, nauki, sztuki. Chcemy poszerzać wiedzę o zasadach funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego, tłumaczyć, jak założyć fundację, stowarzyszenie, zorganizować protest. Szkoła bez homofobii jest możliwa W jego corocznym rankingu szkół przyjaznych LGBTQ+ biorą udział placówki z całej Polski. Dominik Kuc, student ekonomii i członek zespołu edukacyjnego w Radzie Konsultacyjnej Strajku Kobiet, opowiedział nam, gdzie widzi nadzieję na realne, pozytywne zmiany w polskiej oświacie. Przy Rzeczniku będzie funkcjonować rada osób młodych – silny organ doradczy w zakresie podejmowanych inicjatyw. Głos młodych musi być bardzo głośno słyszalny. Mój priorytet to działania na rzecz neuroróżnorodności i zdrowia psychicznego. Zorganizujemy szkolenia, zarówno dla młodych, jak i dla dorosłych: a także, gdzie się zwrócić o pomoc, jak reagować, gdy ktoś sygnalizuje gorsze samopoczucie. No i bezpieczeństwo młodych w Internecie. Pamiętamy o Pandora Gate, chcemy uczulać, kogo możemy spotkać w sieci i co powinno nas zaniepokoić. Poza tym edukacja: dzieci muszą dobrze czuć się w szkole, znać swoje prawa, wiedzieć, kiedy są łamane. To tak w mocno telegraficznym skrócie. Dla mnie bardzo ważne są działania na rzecz osób w spektrum autyzmu, z niepełnosprawnościami sprzężonymi. Na pewno będę też wspierać rzeczniczkę w kwestiach strukturalnych. Powołanie Moniki na urząd Rzecznika jest czymś wyjątkowym, ma znaczenie historyczne. W końcu młodzi będą mieli przedstawiciela, który nie tylko ich słucha, ale także oddaje im głos – mówi Jan Gawroński. Słyszałam Janku, że zamierzasz walczyć o zniesienie punktowych ocen z zachowania i zastąpienia ich oceną opisową dla klas 4-8 szkół podstawowych. Monika Horna-Cieślak: Powiem więcej, my chcemy tworzyć prawo. Stworzyliśmy już wraz z młodymi m.in. z Nastoletniego Azylu, projekt ustawy dotyczący dostępu do psychologa dla osób poniżej osiemnastego roku życia. Czasem jest tak, że młodzi źle się czują i mówią rodzicom, że chcieliby skorzystać z pomocy psychologa. Ci odpowiadają, że np.: „Nie jesteś wariatem”, „Coś sobie wymyśliłeś”. Teraz taka zgoda rodzica jest wymagana. Projekt zakłada, że dziecko może samodzielnie skorzystać z pomocy, ale jeśli jego sytuacja jest zła, psycholog informuje rodzinę. Chcemy włączać bliskich w system pomocy dziecku, dążymy do stworzenia mu dobrych warunków do zdrowienia także w domu. Ja jako adwokatka tworzę prawo, więc mam swoje ramy myślenia i wielokrotnie mówiłam młodym, że to się chyba nie uda, że to będzie niezgodne z zasadami prawnymi. Poddawałam się, ale młodzi mnie mobilizowali. Mówili, że sprawa jest ważna, że na pewno znajdę jakiś sposób. Dzięki ich młodzieńczemu uporowi ten projekt powstał, ma prawne uzasadnienie. Powiedzieliśmy „a”, ale teraz chcemy powiedzieć „b” i doprowadzić do tego, żeby ten projekt stał się obowiązującym prawem. Pani sama otwarcie mówi, że korzystała z pomocy psychologa. Dlaczego? Monika Horna-Cieślak: Bo chciałabym odczarować korzystanie z pomocy psychologicznej jako słabości, czy powodu do wstydu. Jestem po terapii. Zwróciłam się o pomoc, bo przez lata, jako adwokatka zajmowałam się bardzo trudnymi sprawami przemocy wobec dzieci, w tym przemocy seksualnej. Miałam świadomość, że żeby dobrze pomagać, sama muszę być w dobrej formie i zrozumieć, jakie emocje odczuwam, jak reaguję, jak się zachowuję w trudnych sytuacjach. Do tego bardzo dbam o swoje ciało. Wiem, że ono też kumuluje i zapamiętuje emocje. Stosuję techniki relaksacyjne, chodzę na masaże, staram się działać holistycznie. FacebookTwitter Baba od polskiego dla GLAMOUR: Niech szkoła uczy rozmowy Nic ich nie interesuje, nie czytają książek, nie są w stanie przyswoić wiedzy, bo ich mózgi reagują już wyłącznie na pstrokate filmy z TikToka i nie chcą studiować, bo po co to komu. Co z tego jest prawdą o generacji Z? O to pytam Anetę Korycińską, nauczycielkę, polonistkę, oligofrenopedagożkę, która w mediach społecznościowych prowadzi edukacyjne profile Baba od polskiego. Jan Gawroński: Podejmowałem różne działania w tym kierunku, między innymi w dorocznej kampanii społecznej „Szkoła przyjazna dla autyzmu”, która w tym roku była objęta patronatem Rzecznika Praw Obywatelskich i Prezydenta Miasta Łodzi, Hanny Zdanowskiej. Problem przemocy rówieśniczej jest dla mnie bardzo ważny i będę z nim walczył, dopóki całkowicie nie zmienimy społecznej świadomości. Newralgiczna jest też moderacja problemów przez nauczycieli. Dochodzi do przypadków, że ofiara jest uznawana za winną, a sprawca za ofiarę. Chcę też mówić głośno o potrzebie zatrzymania procederu tzw. Holdingu, czyli nieuczciwej terapii siłowego przytrzymania osób w spektrum autyzmu. W praktyce wygląda to tak, że w szkole rodzicowi podtyka się papierek o wyrażeniu zgody na siłowe przytrzymanie dziecka, które wykazuje rzekome działania agresywne. To nic innego, jak jawna, systemowa przemoc wobec osób w spektrum autyzmu. Monika Horna-Cieślak: Jeszcze uzupełnię, że powołamy silny dział edukacji i szkoleń, gdzie będziemy mieli dużą ofertę skierowaną do osób młodych: „Jak rozwiązywać konflikty”, „Jak ze sobą rozmawiać”. Będę też postulowała u przyszłego ministra edukacji o wprowadzenie dodatkowych zajęć z różnorodności, bo konflikty często wynikają z niezrozumienia czyjejś inności. Myślimy też o kampanii antyhejtowej, bo trzeba pamiętać, że przemoc rówieśnicza ma miejsce nie tylko w szkole, ale też w Internecie. Bardzo ważne jest edukowanie rodziców: co zrobić, do kogo się zwrócić, gdy dziecko mówi, że padło ofiara przemocy rówieśniczej. A co z edukacją seksualną? Widzi pani potrzebę rozmowy na ten temat z przyszłym ministrem edukacji? Monika Horna-Cieślak: Jestem zwolenniczką edukacji seksualnej z uwzględnieniem zdania rodziców. Musimy pokazywać osobom młodym, jakie kontakty seksualne są złe, gdzie, i w jaki sposób stawiać granice. Mówię o tym, bo prowadziłam wiele spraw dotyczących wykorzystywania seksualnego dzieci. Pamiętam rozmowę z czternastolatką, która była wykorzystywana seksualnie przez ojczyma od szóstego roku życia. Bardzo długo nie zdawała sobie sprawy, że jest osobą pokrzywdzoną. Pamiętajmy o tym, że dziecko na początku czerpie wiedzę o sobie, swoim ciele, o świecie, z najbliższego otoczenia. Nawet jeśli instynktownie czuje, że bliski wyrządza mu krzywdę, to nie wie, czy normy zostały przekroczone. Mówi pani o działaniach na rzecz różnorodności, inkluzywności i ochrony dzieci przed przemocą. Jak pani reagowała na wypowiedzi urzędującego Rzecznika o flagach „LGBTQ+” jako o tęczowych szmatach, czy o tym, że klaps to nie jest przemoc? Monika Horna-Cieślak: To była dla mnie trudne, jako dla człowieka, ale też jako dla osoby, która dużo pracuje z młodymi. Wielokrotnie reprezentowałam dzieci, u których zaczynało się od klapsa, a kończyło na tragediach. W mojej kancelarii udzielałam też wsparcia młodzieży LGBTQ+. To piękni, wartościowi ludzie. Było mi wstyd i czułam ogromną złość, że dorośli mówią takie rzeczy. To na nas spoczywa przecież obowiązek budowania w młodych poczucia własnej wartości. Musimy im dawać komunikaty: „Jesteś piękny”, „Jesteś ważny, bez względu na płeć, orientację, kolor skory, czy neuroatypowość”. Skąd u pani taka wrażliwość na sprawy młodzieży? Monika Horna-Cieślak: Zaczęło się, gdy miałam czternaście lat. Oglądałam „Rozmowy w toku” Ewy Drzyzgi. W programie chyba pierwszy raz poruszano temat przemocy wobec dzieci, przemocy domowej, łamano wielkie społeczne tabu. Pamiętam uczucie niedowierzania, że rodzice są w stanie skrzywdzić, a nawet zabić własne dziecko. Odczuwałam dysonans poznawczy, bo sama pochodzę z bardzo ciepłego, wspierającego domu. Narósł we mnie bunt, który pulsuje do dziś. Zaangażowałam się aktywistyczne w pomoc dzieciom. A potem, gdy miałam dziewiętnaście lat, wystartowałam w Ogólnopolskiej Olimpiadzie o Prawach Człowieka. Czytałam akademickie podręczniki i zafascynowałam się możliwościami prawnymi reagowania na przemoc wobec dzieci. Więc przed dwudziestką wiedziałam już, co chce robić w życiu – połączyć prawo z pomaganiem dzieciom. Janek, ty masz w sobie ten sam bunt i ogień. Kiedy zacząłeś swoją działalność aktywistyczną? Jan Gawroński: W wieku dwunastu lat. Pierwsza sprawa, którą się zająłem, dotyczyła mamy dorosłego chłopaka w spektrum autyzmu i niepełnosprawnościami sprzężonymi. Nie mogła skorzystać ze zniżki na przejazd, więc napisałem list do głównych przewoźników, by zajęli stanowisko. PKP odpisało z przeprosinami, że na ich stronie była usterka, która uniemożliwiła naliczenie zniżki. Kolejną sprawą, którą się zająłem, była interwencja u Gdańskiego Wydawnictwa Oświatowego w sprawie zdefiniowania w jednym z podręczników spektrum autyzmu, jako choroby psychicznej objawiającej się brakiem kontaktu z otoczeniem, co było absolutną nieprawdą. Z tego miejsca chcę podziękować byłemu Rzecznikowi Praw Dziecka, panu Markowi Michalakowi, że się za mną wstawił. Wydawnictwo opracowało nową definicję i dzieci już się uczą z poprawionego podręcznika. To oni stoją za Tęczowym Piątkiem! Julia uciekła, musiała zmienić szkołę. Milenie dyrektor mówił o "ideologii" – W poprzednich latach z organizacją Tęczowego Piątku nie było problemu. Teraz nowy dyrektor na rozmowie z nami kilkukrotnie powiedział o "ideologii". My jednak i tak zrobimy swoje – opowiada 17-letnia Milena, która przygotowuje akcję w swoim liceum. Dlaczego Tęczowy Piątek to lekcja, którą powinien odrobić każdy dorosły? Jak zareagowałeś na informację, że pani Monika będzie rzeczniczką praw dziecka? Jan Gawroński: To było dwa albo trzy tygodnie temu w czwartek. Skończyłem późno lekcje, bo o czwartej. Dostałem telefon od Moniki, że jest rekomendowana na urząd Rzecznika Praw Dziecka. Postanowiliśmy, jako Autism Team, wraz z inicjatywą Nastoletni Azyl i Przyszłość Młodych, stworzyć petycję do posłów i posłanek nowo powołanego sejmu, wspierającą kandydaturę Moniki. Mimo tych ferworów, tej gorącej atmosfery politycznej, rzecznik został wybrany ponad podziałami. To była ważna chwila, zwieńczenie wielu godzin pracy społecznej. Teraz Monika dopełniła już wszystkich formalności, czekamy tylko na zaprzysiężenie. Monika Horna-Cieślak: Kiedy ja tę całą procedurę formalną przechodziłam, zawsze były ze mną osoby młode. Na komisji w sejmie głos zabrała np. osoba z fundacji Autism Team, to było symboliczne i wzruszające. Od samego początku idziemy tą drogą razem. Młodzi wyraźnie zaznaczają: „My tu jesteśmy. Będziemy pukać do waszych gabinetów, będziemy wam patrzeć na ręce, nie możecie nas bagatelizować”. Jan Gawroński: Nie mogę się doczekać dalszej współpracy z Moniką. Rozkręcimy ten urząd, naprawimy wszystkie szkody i wizerunek. Zrobimy prawdziwą rewolucję.
Sanna Marin, czyli premierka Finlandii po raz kolejny pokazuje, że jest najbardziej wyluzowaną polityczką. Wyciekły nagrania z jej imprezy. Dlaczego społeczeństwo ma z tym taki problem?
Do mediów wyciekło nagranie, na którym premierka Finlandii, czyli Sanna Marin bawi się ze znajomymi na imprezie. Opozycja krytykuje polityczkę, a społeczeństwo podzieliło się na dwie grupy. Czy rzeczywiście jest powód do robienia wielkiej afery na całą Europę?
W tym artykule: Sanna Marin bawi się na imprezie ze znanymi znajomymi Sanna Marin oskarżona o branie narkotyków na imprezie Czy Sanna Marin faktycznie postąpiła źle? Społeczeństwo jest podzielone Impreza Sanny Marin stała się źródłem wielu memów Od wczoraj nie tylko polityczne grono europejskie, ale i cały kontynent żyje informacją, że Sanna Marin, premierka Finlandii była na imprezie i bawiła się jak „normalny człowiek”. Do sieci wyciekły nagrania, na których widać Sannę wraz ze znanym znajomymi. Niektórzy uważają, że polityczka powinna podać się do dymisji. Czy naprawdę postąpiła aż tak źle? Sanna Marin bawi się na imprezie ze znanymi znajomymi Wraz z Marin, na nagraniu widać także fińskich influencerów i osoby publiczne. Pojawia się tam między innymi piosenkarka Alma, influencerka Janita Autio czy prezenterka radiowa Karoliina Tuominen. Gwiazda rocka? Nie, to premierka Finlandii! Najnowsze zdjęcie Sanny Marin podbija sieć Sanna Marin ponownie udowodniła, że polityka to coś więcej niż tylko wysokie pensje i ciepłe posadki. Tym razem szefowa fińskiego rządu pokazała, jak w czasie urlopu bawi się na festiwalu rockowym Ruisrock w Turku. Największą uwagę internautek i internautów przykuła stylizacja polityczki, której nie powstydziłaby się się żadna gwiazda. Polityczka bawiła się bardzo dobrze. Jak to na imprezie. Tańczyła, śpiewała i po prostu spędzała czas z przyjaciółmi. Czy jest w tym coś złego? Absolutnie nie. Jednak powszechnie uważa się, że osoby ze świata polityki powinny bardzo chronić swoją prywatności i dbać o to, żeby do internetu nie wyciekły informacje czy też nagrania z ich życia prywatnego. Zazwyczaj tak właśnie się dzieje, ale nie tym razem. Chcę pokazać, że na rządowych stanowiskach są zwykli ludzie – wyjaśniała Marin. – Mam życie rodzinne, mam życie zawodowe i mam czas wolny, który mogę spędzać z przyjaciółmi. Podobnie jak wiele osób w moim wieku – mówiła 36-latka. Dodała również, że nie chciała, aby nagrania ujrzały światło dzienne. Ufałam, że skoro nagrania są prywatne, to nie zostaną upublicznione. Czuję się z tym źle – mówiła po wycieku. Sanna Marin oskarżona o branie narkotyków na imprezie Na nagraniu usłyszeć można, że znajomi polityczki mówią coś o kokainie. Fiński poseł Mikko Kärnä zażądał, aby premierka poddała się testowi na obecność narkotyków. Na Twitterze napisał, że naród ma prawo oczekiwać tego od swojego premiera. Marin tłumaczy się jednak, że robiła tylko legalne rzeczy. Imprezowała i piła alkohol. Nie brałam narkotyków i nie spożywałam niczego innego niż alkohol – wyjaśniła. – Nigdy nie doświadczyłam sytuacji, w której widziałam, że ktoś bierze narkotyki – dodała. Tym samym zapewniła, że nikt inny również nie brał nielegalnych substancji. Czy Sanna Marin faktycznie postąpiła źle? Społeczeństwo jest podzielone Społeczeństwo podzieliło się na dwa obozy. Jeden twierdzi, że to dobrze, że mają tak „ludzką” premierkę i że jak najbardziej im to odpowiada. Nie widzą nic złego w przedstawicielce swojego rządu, która chce się rozerwać po pracy. Druga grupa za to mówi, że takie zachowanie u najważniejszej polityczki w kraju jest niedopuszczalne. Szczególnie w czasach kryzysu. Mówi się nawet o podaniu się do dymisji przez Sannę Marin. Kim jest Sanna Marin? Ma 34 lata i właśnie została premierem Finlandii! Sanna Marin będzie nie tylko najmłodszym premierem w historii Finlandii, ale i na świecie. Ma 34 lata, a wcześniej sprawowała urząd ministra transportu i komunikacji. Impreza Sanny Marin stała się źródłem wielu memów Jest jeszcze trzecia grupa osób. Tych, którzy niespecjalnie rozliczają polityczkę moralnie, a skupiają się na tworzeniu memów. Głównie opierają się na jej wieku i tym, że jako 36-latka nadal ma siły imprezować. Może do tej sprawy warto podejść właśnie tak – oglądając memy!
Gwiazda rocka? Nie, to premierka Finlandii! Najnowsze zdjęcie Sanny Marin podbija sieć
Sanna Marin ponownie udowodniła, że polityka to coś więcej niż tylko wysokie pensje i ciepłe posadki. Tym razem szefowa fińskiego rządu pokazała, jak w czasie urlopu bawi się na festiwalu rockowym Ruisrock w Turku. Największą uwagę internautek i internautów przykuła stylizacja polityczki, której nie powstydziłaby się się żadna gwiazda.
W tym artykule: Sanna Marin na festiwalu rockowym w Turku Sanna Marin – premierka przez duże „P” Poziom polskiej polityki pozostawia wiele do życzenia. Są jednak państwa, gdzie najwyższej rangi urzędnicy są wzorem dla swoich obywateli. Przykład? Finlandia, a dokładnie szefowa tamtejszego rządu. Sanna Marin, bo o niej mowa, w grudniu 2019 roku została wybrana premierką, co uczyniło ją najmłodszą urzędującą polityczką na tym stanowisku. 36-latka zaskarbiła sobie przychylność wyborców nie tylko skutecznymi rządami, ale także sposobem bycia i, co podkreśla wiele osób, „ludzkim” podejściem do życia. Kolejne rankingi zaufania pokazują, że liderka Socjaldemokratycznej Partii Finlandii cieszy się niesłabnącą sympatią rodaczek i rodaków, a jej wizja rozwoju kraju jest społecznie akceptowana. Kobiety do polityki! Oto 10 posłanek Sejmu nowej kadencji, którym kibicujemy 12 listopada pracę w ramach IX kadencji Sejmu zaczęli nowi posłowie i posłanki. Wśród 131 polityczek wyróżnia się szczególnie kilka, które chcą działać na rzecz kobiet i pokazać nowe oblicze opozycji. Sanna Marin na festiwalu rockowym w Turku O fińskiej szefowej rządu znowu zrobiło się głośno za sprawą jej obecności na popularnym w Suomi festiwalu rockowym, a właściwie stylizacji, którą wybrała na tę okazję. Ale po kolei. Marin w sobotę poinformowała obserwatorki i obserwatorów na Instagramie, że wybiera się na zasłużony urlop. Polityczka udostępniła w sieci wspólne selfie z mężem, znanym fińskim piłkarzem Markusem Räikkönen, pod którym opowiedziała o swoich planach na najbliższe dni. Była minister transportu i komunikacji zdradziła, że wakacje rozpocznie w Turku podczas Festiwalu Ruisrock, jednym z najstarszych tego typu wydarzeń muzycznych w Europie. Jak powiedziała, tak też uczyniła. Sanna Marin zawitała do południowo-zachodniej Finlandii, stając się cichą gwiazdą festiwalu w Turku. Premierka zadbała nie tylko o dobrą zabawę, ale i rockowy look. Polityczka założyła czarną ramoneskę, dżinsowe szorty i ciężkie obuwie, czym wzbudziła ogromny zachwyt wśród wielu internautek i internautów, a także dziennikarzy z całego świata. Nawet nie próbujcie udawać, że wasz premier jest tak niewymuszenie cool jak Sanna Marin na festiwalu Ruisrock w ten weekend – napisał David Mac Dougall, dziennikarz Euronews na Twitterze. „WOW!”; „Jest niesamowita”; „Naprawdę cool!”; „Czy może pani zostać premierką mojego kraju?” – piszą w komentarzach użytkowniczki i użytkownicy popularnej aplikacji. Sanna Marin – premierka przez duże „P” Sanna Marin urodziła się 16 listopada 1985 roku w Helsinkach. Ukończyła prawo administracyjne na Uniwersytecie w Tampere, mieście, w którym rozpoczęła się jej przygoda z wielką polityką. W czerwcu 2019 została ministrą transportu i komunikacji, a pół roku później stanęła na czele fińskiego rządu. W 2020 objęła funkcję przewodniczącej Socjalistycznej Partii Finlandii. 36-latka może przejście do historii nie tylko jako najmłodsza premierka w dziejach, ale także jako premierka, która wprowadzi Finlandię do struktur NATO. Prywatnie Sanna jest szczęśliwą mamą 4-letniej córeczki Emmy oraz żoną fińskiego piłkarza Markusa Räikkönena. W dzieciństwie wychowywana była przez dwie kobiety, co ukształtowało jej światopogląd. Dziś gorliwie broni praw społeczności LGBT. Pochodzę z tęczowej rodziny, a to, oczywiście wpływa na fakt, że równości płci, i ogólnie kwestie równouprawnienia oraz prawa człowieka są dla mnie ważne – przyznała w jednym z wywiadów. Czy na polskiej scenie politycznej widzicie posłankę lub posła pokroju Sanny Marin? Aleksandra Gajewska: Polityka od dawna nosi krawat, więc aktywne kobiety próbuje się dyskredytować poprzez stereotypy i seksizm. Musimy się temu stanowczo sprzeciwiać [WYWIAD]
Świat żegna Madeline Albright. Pierwsza kobieta na stanowisku sekretarz stanu USA była inspiracją dla milionów dziewczyn
Nie żyje Madeleine Albright – pierwsza w historii kobieta na stanowisku sekretarz stanu USA. „Wielka dama amerykańskiej i światowej polityki”, „orędowniczka wolności, demokracji i praw człowieka”, „używała ubrań i biżuterii do wysyłania cierpkich, politycznych przesłań” – tymi słowami żegna ją cały świat.
W tym artykule: Nie żyje Madeleine Albright - pierwsza sekretarz stanu USA Świat żegna Madeline Albright Madeline Albright a sprawa polska Pierwsza w historii kobieta na stanowisku sekretarz stanu USA, Madeline Albright, odeszła w wieku 84 lat z powodu choroby. Informację o jej śmierci podał 23 marca CNN. Dziś zmarła Madeleine Albright, sekretarz stanu USA i pierwsza kobieta na tym stanowisku. Przyczyną śmierci był nowotwór. Była otoczona rodziną i przyjaciółmi. Straciliśmy kochającą matkę, babcie, siostrę, ciocię i przyjaciółkę – czytamy w komunikacie wydanym przed rodzinę. Alexandria Ocasio-Cortez: kim jest najjaśniejsza gwiazda amerykańskiej polityki? Jest dumną ze swojego pochodzenia Latynoską z nowojorskiego Bronksu, najmłodszą kogresmenką w historii Stanów Zjednoczonych i... wielką fanką „RuPaul's Drag Race”. Oto Alexandria Ocasio-Cortez! Nie żyje Madeleine Albright - pierwsza sekretarz stanu USA Madeleine Albright przyszła na świat Marie Jana Korbelová w 1937 roku w czeskiej Pradze, w rodzinie dyplomatów. Po tym jak wraz z rodziną wyemigrowała do USA, ukończyła Wellesley College ze specjalnością nauki polityczne, następnie uczyła się w Szkole Wyższych Studiów Międzynarodowych na Uniwersytecie Johna Hopkinsa. Zdobyła certyfikat w Instytucie Rosyjskim na Columbia University. Na tym uniwersytecie uzyskała też tytuł magistra, a potem doktora prawa publicznego i rządowego. Studiowała m.in. u Zbigniewa Brzezińskiego, doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego USA w czasie prezydentury Jimmy’ego Cartera (1977–1981). W latach 1978-1981 była członkinią Narodowej rady Bezpieczeństwa, gdzie z ramienia Białego Domu odpowiadała za politykę zagraniczną. 23 stycznia 1997 roku została sekretarzem stanu USA. Stała się tym samym pierwszą kobietą, która zajmowała to stanowisko. Wiadomość o jej śmierci zasmuciła świat. Świat żegna Madeline Albright Urzędujący prezydent USA Joe Biden, którego oświadczenie wydał Biały Dom, zauważył, że Albright „własnymi rękoma odwróciła bieg historii”. Biały Dom przypomniał, że jako uchodźczyni szukała schronienia w USA, a następnie, wychowując dzieci, realizowała spektakularną karierę. W każdej roli wykorzystywała swój ostry intelekt i bystry dowcip — a często też niezrównaną kolekcję przypinek — do zwiększania bezpieczeństwa narodowego Ameryki i promowania pokoju na całym świecie. Ameryka nie miała bardziej zaangażowanego orędownika demokracji i praw człowieka niż sekretarz Albright. Żegnając legendarną polityczkę, były prezydent USA Bill Clinton stwierdził, że była ona jedną z najlepszych osób na stanowisku sekretarza stanu, a do tego: wybitną ambasadorką ONZ, genialną profesorką i niezwykłym człowiekiem. Z kolei Hillary Clinton podkreśliła, że swoją działalnością Madeline Albright zmieniła na lepsze życie wielu ludzi. Zawsze będę głęboko wdzięczna za wspaniałą przyjaźń Madeline, którą dzieliłam z Billem, i jej niezawodne mądre rady, których udzielała nam przez tyle lat. Dzięki jej służbie tak wielu ludzi na całym świecie żyło i żyje lepszym życiem - napisała Hillary na Twitterze. View oEmbed on the source website George W. Bush, który zastąpił Billa Clintona na fotelu prezydenckim, zaznaczył, że nie ukrywa żalu na wieść o śmierci wybitnej dyplomatki. Na Twitterze opublikował jej portret i napisał: Wraz z Laurą jesteśmy zrozpaczeni po śmierci Madeleine Albright. Ona spełniała American Dream i pomogła realizować to marzenie innym. View oEmbed on the source website Kobieta robiąca karierę w polityce? Tylko za zgodą męża. Tak twierdzi europosłanka Beata Kempa Choć mamy XXI wiek i równouprawnienie, to wciąż dla niektórych polityków, ale i polityczek nie jest to oczywiste. Trzymają się patriarchalnych wartości, próbują ustanawiać przepisy, które ograniczają na przykład prawa kobiet do własnego ciała. A w swoich publicznych wypowiedziach podkreślają zależność kobiet od mężczyzn. Praca? Tylko za zgodą męża. Tak mówi Beata Kempa z Solidarnej Polski. Madeline Albright a sprawa polska Madeleine Albright jest postacią szczególnie ważną dla naszego kraju. Genialna polityczka pomogła w sprawie wejścia Polski do NATO (była jedną z kluczowych orędowniczek rozszerzenia Sojuszu Północnoatlantyckiego o Polskę, Czechy i Węgry, co stało się faktem za jej kadencji, w 1999 roku). Podkreślają to wszyscy rodzimi politycy żegnający wybitną dyplomatkę. Prezydent Andrzej Duda napisał na Twitterze: Madeleine Albright należała do grona architektów jednej z najodważniejszych decyzji w historii NATO. Także dzięki Niej Sojusz otworzył się na państwa zza żelaznej kurtyny. Polacy zawsze będą pamiętali o Jej zasługach dla naszego bezpieczeństwa. Niech spoczywa w Pokoju - napisał na Twitterze. View oEmbed on the source website Poseł KO Michał Szczerba dodał zaś: Zmarła wielka dama amerykańskiej i światowej polityki. Przyjaciółka Polski. Inspiracja dla milionów kobiet. Orędowniczka wolności, demokracji i praw człowieka. Nasza 23-letnia obecność w NATO to też jej nieoceniona praca. Wielki smutek! View oEmbed on the source website Pogadajmy o polityce jak kobieta z kobietą W ostatnim czasie obserwujemy rosnące zaangażowanie polityczne kobiet. Marsze, strajki, demonstracje. W Dzień Kobiet nawet na Instagramie było widać, że wiele dziewczyn zamiast tradycyjnego tulipanka upominało się o prawa kobiet. Można więc odnieść wrażenie, że dziewczyny są mega wkręcone w politykę i świetnie się w niej orientują. Prawda jest jednak nieco inna. -- W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.
Met Gala 2021: Cara Delevingne i Alexandria Ocasio-Cortez w stylizacjach z politycznymi przesłaniami
Met Gala powróciła. Wśród gości i gościń wydarzenia modowego pojawiła się między innymi polityczka Alexandria Ocasio-Cortez. Anna Wintour doskonale wie, na kogo są zwrócone oczy całego świata i kogo zatem zaprosić. Alexandra wykorzystała okazję, by przekazać swój społeczno-polityczny komunikat. Jednak nie tylko ona wpadła na pomysł, by zamanifestować swoje poglądy poprzez strój. Także modelka Cara Delevingne postawiła na „zaangażowaną” stylizację.
W tym artykule: Met Gala 2021: Cara Delevingne Met Gala 2021: Alexandria Ocasio-Cortez W poniedziałek 13 września 2021 roku po rocznej pandemicznej przerwie powróciła Met Gala. Wydarzenie odbyło się tradycyjnie w budynku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku. W morzy zachwycających kreacji wyróżniały się jednak te, na które postawiły polityczka Alexandria Ocasio-Cortez i Cara Delevingne - modelka i działaczka. Obie wybrały biel oraz czerwone hasła wyrażające ich poglądy. Met Gala 2021: Cara Delevingne 29-letnia gwiazda pojawiła się w białych spodniach i topie-kamizelce kuloodpornej, na której widniał napis: „Peg the Patriarchy”. To sformułowanie ukute w 2015 roku przez Lunę Matatas, seksedukatorkę i aktywistkę. Swoim hasłem Luna chciała dać nam wszystkim do zrozumienia, że feminizm nie ma płci, a jego walka o obalenie patriarchatu, czyli opresyjnego systemu, w którym żyjemy, przysłuży się nam wszystkim. W tym także mężczyznom, którzy w patriarchalnym społeczeństwie obarczeni są różnymi stereotypowo przypisanymi im rolami. Pytana o swoją stylizację, Cara podkreślała, że decydując się na to hasło na swojej piersi, chciała pokazać środkowy palec patriarchatowi, podkreślić, że wszyscy powinniśmy z nim walczyć. A resztę co do Luny i jej przesłania kazała dziennikarzom wygooglować. Met Gala 2021: Alexandria Ocasio-Cortez Z kolei Alexandria Ocasio-Cortez, nazywana w skrócie AOC, jedna z naszych ulubionych polityczek światowego formatu, którą podziwiamy, przygotowała swoją kreację z projektantką Aurorą James sfokusowaną na zrównoważonej modzie. Na białej podkreślającej sylwetkę sukni umieściły hasło „Tax the Rich”. Na swoim instagramowym koncie AOC rozwinęła tę myśl: Najwyższy czas zadbać o dzieci, opiekę zdrowotną i przeciwdziałać zmianom klimatycznym. Opodatkować bogatych - napisał w poście. Hasło, na które zdecydowała się AOC było trafione tym bardziej, że przecież podczas Met Gali spotykają się właśnie najbogatsi ludzie. Polityczka kwestię podatków podnosi często, mówi o tym w wywiadach, podkreślając, że opodatkowanie najbogatszych mogłoby dać zastrzyk finansowy, który pomógłby walczyć z nierównościami, powstrzymać zmiany klimatyczne czy sprawić, że opieka zdrowotna byłaby w Stanach bardziej dostępna.
Pogadajmy o polityce jak kobieta z kobietą
W ostatnim czasie obserwujemy rosnące zaangażowanie polityczne kobiet. Marsze, strajki, demonstracje. W Dzień Kobiet nawet na Instagramie było widać, że wiele dziewczyn zamiast tradycyjnego tulipanka upominało się o prawa kobiet. Można więc odnieść wrażenie, że dziewczyny są mega wkręcone w politykę i świetnie się w niej orientują. Prawda jest jednak nieco inna.
No bo zobaczcie. To „przebudzenie polityczne” kobiet zaczęło się tak naprawdę w październiku i dotyczy jednej konkretnej sprawy – prawa do legalnej i bezpiecznej aborcji, które zostało zakwestionowane przez rząd. Do tego dochodzą też czasami inne postulaty, ale wszystkie one mają jeden wspólny mianownik: dotyczą spraw światopoglądowych, np. rozdziału państwa od Kościoła czy poszanowania praw osób LGBT+. I ja popieram te żądania. Zastanawiam się tylko, dlaczego z tym samym zapałem nie dyskutujemy o innych kwestiach, które równie mocno (jeśli nie bardziej) wpływają na nasze życie. Podam wam kilka przykładów. Na początek: gdzie mieszkacie? Jeszcze z rodzicami, a może już w mieszkaniu wynajętym na spółkę z koleżankami/chłopakiem? Ile z was stać na samodzielny wynajem kawalerki lub wzięcie kredytu na mieszkanie? Jak wynika z danych Eurostatu za 2019 rok, aż 44% młodych Polaków w wieku 25-34 lat nadal mieszka z rodzicami. Nie z wyboru, ale właśnie z braku wyboru – koszty wynajmu są w Polsce bardzo wysokie. Jak pokazuje opracowanie HRE Investments ze stycznia 2020 roku, na wynajem mieszkania z jedną sypialnią w Warszawie przeznaczamy aż 47% pensji (od siebie dodam, że ja też wynajmowałam kawalerkę w Warszawie i szło na to aż 60% mojej pensji, a było to raptem 30m2 na Stegnach). Uważacie, że Berlin jest drogi? Tam kawalerka to koszt raptem 28% pensji, a w kojarzonym z luksusem szwajcarskim Zurychu – tylko 22%. Druga kwestia – ile z was w zeszłym roku straciło pracę, zarabia mniej lub czuje, że ich pozycja w pracy jest niestabilna? Kryzys związany z koronawirusem najbardziej uderza w właśnie w młode osoby, z dwóch powodów. Po pierwsze, szczególnie odczuwają go branże bazujące na młodych: turystyka, gastronomia, hotelarstwo, itp. Po drugie, to właśnie młodych najłatwiej jest zwolnić, kiedy trzeba redukować etaty, bo to oni najczęściej pracują na umowach cywilnoprawnych lub zostali zmuszeni do samozatrudnienia. Eksperci alarmują, że już teraz powinny powstawać systemy wsparcia dla młodych, szczególnie dla tego pokolenia, które dopiero wchodzi na rynek pracy. Mam jednak wrażenie, że nikt szczególnie nie naciska na rząd w tej sprawie. Trzecia kwestia – kiedy musicie iść do lekarza, np. do ginekologa, to idziecie do prywatnego gabinetu czy korzystacie ze świadczeń w ramach NFZ? Ile z was w ogóle korzysta z publicznej służby zdrowia, poza nagłymi sytuacjami, gdy mamy np. przeziębienie czy grypę i idziemy do lekarza rodzinnego po zwolnienie? Bo jak tak patrzę po znajomych, to mam wrażenie, że wszyscy już dawno położyli krzyżyk na państwowej służbie zdrowia i kiedy tylko mogą, korzystają z usług prywatnych. Zresztą kolejki do specjalistów są często absurdalnie długie i np. na fizjoterapię trzeba czekać kilka lat – jakby po tym czasie chcieć rehabilitować złamaną nogę, to trzeba by ją złamać jeszcze raz;) Wydaje wam się, że to jest normalne lub tak po prostu „jest”? Nie! Powinniśmy domagać się wydolnego i profesjonalnego systemu opieki zdrowotnej, który jest w stanie zająć się wszystkimi. Problemy można by jeszcze długo wyliczać: brak jakichkolwiek oszczędności emerytalnych, wykluczenie komunikacyjne, które dotyka prawie 14 mln Polaków (polecam książkę Olgi Gitkiewicz Nie zdążę), itd. Wiecie, co one wszystkie mają ze sobą wspólnego? To też są „kwestie kobiece”, bo dotykają kobiet żyjących w Polsce. Jednak przywykliśmy, że „kwestie kobiece” to wyłącznie aborcja, antykoncepcja, in vitro, edukacja seksualna. Tak jakby tylko to nas dotyczyło. Strasznie mnie to denerwuje i chcę z tym walczyć, dlatego miesiąc temu założyłam podcast Dziewczyna i polityka. Chcę edukować dziewczyny właśnie w tych innych, „zapomnianych” obszarach. Co tydzień biorę na tapetę jeden temat i „mówię jak jest” na ten moment i co można by zmienić, pokazując też najlepsze przykłady zza granicy. Chciałbym zainspirować dziewczyny do większego zainteresowania polityką we wszystkich jej dziedzinach, do wyrobienia sobie zdania na różne tematy, dzięki czemu będą mogły podjąć bardziej świadomą i przemyślaną decyzję przy urnie wyborczej. Chcę też, aby więcej młodych kobiet zaczęło chodzić na wybory i działać politycznie. Bo choć możemy mieć ostatnio wrażenie, że kobiety bardzo się rozpolitykowały, to nadal mamy ogromy deficyt kobiet tam, gdzie polityka powstaje. W Sejmie kobiety stanowią raptem 28,3% grona poselskiego, w Senacie jest ich 24%. W polskich partiach politycznych kobiety stanowią tylko 31,1%. No więc nie ma się co dziwić, że potem i na listach wyborczych są niedoreprezentowane, bo kandydatów i kandydatki do startu w rozmaitych wyborach rekrutuje się najczęściej wśród członków i członkiń swojej partii. Jeśli już uda im się dostać do Sejmu, to goszczą w mediach dużo rzadziej niż ich koledzy – jak wynika z badania „Media bez kobiet” z 2015 roku, kobiety stanowiły tylko 13% gości najpopularniejszych programów publicystycznych. Spójrzmy też na wieczór wyborczy po ostatnich wyborach prezydenckich – w TVN24 na 22 komentatorów była… jedna kobieta. W Polsat News identycznie. W TVP na 19 osób – dwie. Jeśli kobiety otrzymują z mediów taki przekaz, że politykę robią i dyskutują o niej mężczyźni, to nic dziwnego, że często wydaje im się ona obca i niedostępna. Przed ostatnimi wyborami prezydenckimi, latem 2020 roku dr Elżbieta Korolczuk zainicjowała akcję #DziewczynyZdecydują, mającą zachęcić najmłodsze wyborczynie do głosowania. Okazuje się, że w grupie wiekowej 18-30 lat wybory opuszcza aż co trzecia młoda dziewczyna i tylko co dziesiąty młody chłopak. Dlatego właśnie uważam, że musimy przywrócić dziewczynom głos – i ten dosłowny, do odważnego wyrażania swojego zdania na tematy polityczne, i ten metaforyczny, który wrzucamy do urny. Mam nadzieję, że mój podcast może się do tego przyczynić. Pogadajmy o polityce jak kobieta z kobietą i niech to zabrzmi dumnie. Nasz ekspert Daria Trapszo Absolwentka politologii na UAM i stosunków międzynarodowych na UW. Po kilku latach w marketingu politycznym i kilku latach w public relations zdecydowałam się założyć coś swojego – podcast „Dziewczyna i polityka”, w którym co tydzień omawiam jeden obszar polityki. Dostępny jest na Spotify i Google Podcasts, nowe odcinki pojawiają się zawsze we wtorki o 8:00 rano. Jestem też na Instagramie pod nazwą @dziewczyna_i_polityka.
Kobieta robiąca karierę w polityce? Tylko za zgodą męża. Tak twierdzi europosłanka Beata Kempa
Choć mamy XXI wiek i równouprawnienie, to wciąż dla niektórych polityków, ale i polityczek nie jest to oczywiste. Trzymają się patriarchalnych wartości, próbują ustanawiać przepisy, które ograniczają na przykład prawa kobiet do własnego ciała. A w swoich publicznych wypowiedziach podkreślają zależność kobiet od mężczyzn. Praca? Tylko za zgodą męża. Tak mówi Beata Kempa z Solidarnej Polski.
W tym artykule: Równouprawnienie w teorii i praktyce Beata Kempa podjęła kwestię kariery kobiet w polityce. Ma na ten temat kontrowersyjne zdanie Walka o równe prawa ze względu na płeć trwa o ponad stu lat. W tym czasie kobiety wywalczyły sobie naprawdę sporo: możliwość, pracowania, uczenia się, zarządzania własnym majątkiem, prawa wyborcze. To ogromna zmiana. Aczkolwiek mimo tego, że równouprawnienie jest w teorii, to już w praktyce wygląda to różnie. Równouprawnienie w teorii i praktyce Często nasze kompetencje są podważane, wciąż przede wszystkim ocenia się raczej nasz wygląd niż doświadczenie, wiedzę, zdolności. Kobiety na tych samych stanowiskach co mężczyźni w niektórych miejscach pracy nadal są gorzej opłacane. Dodajmy do tego trudności z awansowaniem czy to, że mimo bycia aktywną zawodowo, wciąż to na nas, kobiety czeka zwykle drugi etat w domu. Także to właśnie nas pyta się o dzieci, o macierzyństwo, kiedy facetom takich pytań się nie zadaje. Patrzy się na nas krzywo, jeśli wybieramy karierę zamiast rodziny. A kiedy wybierzemy rodzinę, to lekceważąco nazywa się nas kurami domowymi. A jeśli znowu próbujemy godzić oba te światy, to z fałszywą troską pyta się nas, jak nam się to udaje, rzucając nam przy okazji kłody pod nogi, choćby w postaci seksistowskich komentarzy. Doświadczyła tego na przykład posłanka Marcelina Zawisza, która na początku stycznia przyszła na posiedzenie komisji sejmowej z kilkumiesięcznym synkiem i jeszcze nie zawahała się go nakarmić piersią. Co najgorsze w tym wszystkim, w tym wciąż patriarchalnym podejściu do praw kobiet, do naszej wolności, to to, że my same również utrwalamy krzywdzące dla nas płciowe stereotypy i wysyłamy w świat komunikaty, które sprawiają, że kobiety mają ciężej, muszą przebijać szklane sufity, dwa razy bardziej walczyć o swoje. Beata Kempa podjęła kwestię kariery kobiet w polityce. Ma na ten temat kontrowersyjne zdanie Ostatnio chociażby europosłanka Beata Kempa, a więc aktywna zawodowo osoba, podjęła temat kobiet w polityce. Z jednej strony reprezentuje ona konserwatywne poglądy i do ugrupowania o takich wartościach należy, z drugiej jednak jak najbardziej korzysta z wolności wywalczonych przez feministki. Podczas wideoczatu na Facebooku stwierdziła, że kwestia kobiet w polityce jest ciekawa i postanowiła powiedzieć, czy to w ogóle możliwe, byśmy karierę na tym polu zawodowym robiły i jak to wygląda w zderzeniu ze sprawami rodziny. Otóż według europosłanki, aby zrobić karierę w polityce wypada kobiecie najpierw uzyskać zgodę męża (można śmiało przypuszczać, że w ogóle wedle polityczki, by pracować, kobieta powinna mieć pozwolenie od partnera życiowego, oczywiście najlepiej połączonego z nią ślubnymi więzami). „Warto, abyśmy jako dziewczyny i kobiety się naprawdę angażowały. To jest do poukładania, ale warunek jeden: jeśli jest mąż, który potrafi pomóc i zaakceptuje to. Bo musi być pełna akceptacja tej drugiej połówki. Jeżeli tej akceptacji nie ma i nie będzie, z czego nie czynię zarzutu, to trzeba się zastanowić. Bo jednak rodzina jest tutaj na pierwszym miejscu” - powiedziała Beata Kempa. Polityczka zaczęła niby obiecująco, wydawać by się mogło, że wręcz zachęca nas, kobiety, do aktywnego zaangażowania się w politykę, bo faktycznie wciąż nas w niej mało. I jak najbardziej pomoc męża czy partnera (albo partnerki) może być dla pracującej kobiety odciążeniem, wręcz wypada w XXI wieku sprawiedliwie dzielić obowiązki domowe, ale jednak pytanie go o zgodę, co do własnego życia, kariery to trochę przesada... Co innego oczywiście rozmowy, ustalenia, jeśli prowadzimy wspólne życie. Jednak szczęśliwie mamy za sobą czasy, kiedy nie mogłyśmy same decydować o sobie. Przekaz, który Beata Kempa wysyła w świat, jest mocno w patriarchalnym duchu. Pokazuje mężczyznom, że mogą wciąż próbować decydować o życiu swoich żon czy partnerek, a tym z kolei może odbierać sprawczość, ograniczać je w walce o swoje marzenia. Miejmy nadzieję, że niewiele osób jednak weźmie sobie słowa europosłanki do serca. Zwłaszcza patrząc na burzę w sieci, którą one wywołały, a dokładnie spotkały się z miażdżącą krytyką. Być może wobec tego polityczka postanowiła podzielić się dziś rano za pośrednictwem Instagrama zdjęciem ze swoim mężem i mu publicznie podziękować.
Alexandria Ocasio-Cortez: kim jest najjaśniejsza gwiazda amerykańskiej polityki?
Jest dumną ze swojego pochodzenia Latynoską z nowojorskiego Bronksu, najmłodszą kogresmenką w historii Stanów Zjednoczonych i... wielką fanką „RuPaul's Drag Race”. Oto Alexandria Ocasio-Cortez!
Mówi się, że politycy to ludzie najmniej „cool”, jakich tylko można sobie wyobrazić. Zdarzają się jednak wyjątki, czego idealnym przykładem jest Alexandria Ocasio-Cortez. Nazywana „prezydentką przyszłości”, „nadzieją Demokratów” i „największym koszmarem Donalda Trumpa” AOC szturmem wkroczyła do świata polityki i z marszu podbiła serca milionów Amerykanów. Kim jest Alexandria Ocasio-Cortez? Jeszcze trzy lata temu pracowała jako kelnerka i barmanka w knajpce z taco na Manhattanie. Latynoska z Bronksu (jej rodzice pochodzą z Portoryko) w 2018 roku była jedną z 529 kobiet kandydujących do Kongresu. Nie miała wtedy jeszcze nawet skończonej trzydziestki. - Kandyduję, bo zwykli Amerykanie zasługują na reprezentowanie ich przez zwykłych Amerykanów - mówiła w trakcie kampanii. O miejsce w Izbie Reprezentantów rywalizowała z najbardziej wpływowym politykiem w hrabstwie Queens, Josephem Crowleyem, który zasiadał w Kongresie przez dziesięć kadencji. - Robimy coś bardzo kontrowersyjnego. Pytają mnie, jak śmiem konkurować z kimś tak doświadczonym - szczerze przyznawała podczas spotkań z wyborcami. Pokonała go z dużą przewagą (zdobyła prawie 58% głosów) i tym samym w wieku zaledwie 29 lat została najmłodszą kogresmenką w historii USA. W ubiegłym roku uzyskała reelekcję. O tym, jak wyglądała jej droga do świata wielkiej polityki możecie się przekonać oglądając dostępny już w całości na YouTube dokument Netflixa pt. Podbić Kongres. View oEmbed on the source website Na czym polega fenomen Ocasio-Cortez? Aktywistka, edukatorka i wolontariuszka stała się nie tylko głosem swojej społeczności, ale całego pokolenia rozczarowanych rzeczywistością millenialsów. Bystra, pracowita i wygadana Latynoska szybko została ulubienicą postępowych mediów, a zarazem jedną z najbardziej znienawidzonych postaci wśród Republikanów. W lipcu 2020 dużym echem w mediach na całym świecie odbiło się jej płomienne przemówienie w Kongresie. AOC potrzebowała zaledwie 10 minut, aby w imponujący sposób dać nauczkę republikańskiemu kongresmenowi, Tedowi Yoho, który pozwolił sobie na seksistowskie i zwyczajnie chamskie uwagi w jej stronę. - Posiadanie córki nie czyni mężczyzny przyzwoitym. Posiadanie żony nie czyni mężczyzny przyzwoitym. Traktowanie ludzi z godnością i szacunkiem czyni mężczyznę przyzwoitym - powiedziała z mównicy. Ocasio-Cortez zdobyła także olbrzymie uznanie społeczności LGBT+, gdy wystąpiła jako gościnny juror w 12. sezonie programu RuPaul's Drag Race. Kongresmenka ujęła fanów telewizyjnego show swoim młodzieńczym entuzjazmem i pełnym szacunku podejściem do barwnych i charyzmatycznych uczestniczek. View oEmbed on the source website Na początku lutego 2021 roku podczas transmisji na żywo w mediach społecznościowych Ocasio-Cortez wyznała, że była ofiarą przemocy seksualnej. Podzieliła się tym, opowiadając o traumie, jakiej doświadczyła podczas niedawnego ataku na Kapitol. - Ci ludzie mówią nam, żebyśmy poszli do przodu, że to nic wielkiego, że powinniśmy o tym zapomnieć. Czasami wręcz sugerują, że powinniśmy przeprosić. To są te same taktyki, które stosują sprawcy napaści - oceniła. Czy Alexandria Ocasio-Cortez faktycznie zostanie w przyszłości pierwszą kobietą na stanowisku Prezydenta USA? Tego nie wie nikt. Jedno jest jednak pewne - gdyby więcej młodych osób poszło w jej ślady, nawet polska scena polityczna przeszłaby niemałą rewolucję. CZYTAJ TEŻ: „Legalna aborcja bez kompromisów”: co jest w projekcie ustawy?
Kim jest Sanna Marin? Ma 34 lata i właśnie została premierką Finlandii!
Sanna Marin będzie nie tylko najmłodszym premierem w historii Finlandii, ale i na świecie. Ma 34 lata, a wcześniej sprawowała urząd ministra transportu i komunikacji.
W Finlandii polityka od zawsze stoi kobietami. W 1906 roku kraj ten jako jeden z pierwszych przyznał kobietom prawa wyborcze, a rok później miał je w swoim parlamencie. I ma je cały czas, a wszystkim funkcjonującym obecnie partiom przewodzą te trzydziestoparoletnie: 32-letnia Karin Kulmini z Partii Centrum, 32-letnia Li Andersson z Sojuszu Lewicy, 34-letnia Maria Ohisalo z Ligi Zielonych, a także 55-letnia Anna-Maria Henriksson ze Szwedzkiej Partii Ludowej Finlandii. Do tej pory na czele finlandzkiego rządu dwa razy znalazła się kobieta, ale nigdy wcześniej w wieku 34 lat! Właśnie tyle ma Sanna Marin, urodzona w Helsinkach prawniczka wywodząca się z SDP, czyli Socjaldemokratycznej Partii Finlandii. W wyniku nieporozumień związanych z reformą państwowej poczty, których kumulacja nastąpiła w ubiegłym tygodniu, z funkcji premiera ustąpił 57-letni Antti Rinne, również z SDP. Zastąpi go jego młodsza koleżanka, która do tej pory sprawowała rolę ministry finansów i komunikacji. Zobacz także: Szymon Hołownia będzie kandydował na prezydenta Polski Sanna Marin - kim jest nowa premier Finlandii? Sanna Marin to dzisiaj najgorętsze nazwisko europejskiej sceny politycznej nie tylko ze względu na młody wiek i płeć (bo kobiet na tak wysokim stanowisku ciągle na świecie jest niewiele), ale również jej życie prywatne. Sanne wychowały bowiem dwie kobiety, co ukształtowało jej światopogląd. Dziś gorliwie broni praw społeczności LGBT. - Pochodzę z tęczowej rodziny, a to, oczywiście wpływa na fakt, że równości płci, i ogólnie kwestie równouprawnienia oraz prawa człowieka są dla mnie ważne – powiedziała przyszła pani premier Finlandii w jednym z wywiadów. Sama Sanna jest w związku z Markusem Raikkonenem, z którym ma córkę Emmę Amalię Marin, która przyszła na świat w 2018 roku. Jako pierwsza kobieta w swojej rodzinie ukończyła studia wyższe. - Kiedy chodziłam do liceum to widziałam, że u władzy są ludzie o innym backgroundzie niż ja. Wówczas wydawało mi się, że nie mam szans – wyznała kiedyś Marin. Ważne publiczne stanowisko objęła już w wieku 27 lat i została wtedy przewodniczącą rady miasta Tempere w południowo-zachodniej Finlandii. Jej umiejętności, dzięki którym rozwinęła swoją karierę polityczną w tak błyskawicznym tempie, przydadzą się jej teraz nie tylko w rozmowach z wcześniej wymienionymi koalicjantkami, ale także w konfrontacji z nastrojami społeczno-politycznymi w Finlandii. Nowa premierka będzie musiała m.in. stawić czoło strajkującym przedsiębiorcom. Zobacz także: Kobiety do polityki! Oto 10 posłanek Sejmu nowej kadencji, którym kibicujemy
Powstał Parlamentarny Zespół ds. Równouprawnienia Społeczności LGBT+. Czym powinien się zająć?
14 listopada Krzysztof Śmiszek, przewodniczący zespołu, o jego powołaniu powiadomił na Facebooku. Taki zespół powstał w historii polskiego Sejmu po raz pierwszy.
„Zawiadamiam Panią Marszałek, zawiadamiam również Państwa, Parlamentarny Zespół do Spraw Równouprawnienia Społeczności LGBT+ został przeze mnie dziś powołany! Dziękuje wszystkim posłankom i posłom za dołączenie do zespołu! A teraz, do roboty! Sejm jest dla wszystkich!” - dokładnie tymi słowami Krzysztof Śmiszek, poseł na Sejm z ramienia Wiosny/Lewicy, ogłosił na Facebooku powstanie Parlamentarnego Zespołu do Spraw Równouprawnienia Społeczności LGBT+. To bardzo dobra wiadomość, biorąc pod uwagę rosnącą w naszym kraju homofobię, często podsycaną przez rządzących, którzy z osób LGBT+ postanowili w ostatniej kampanii wyborczej uczynić wroga publicznego. Tymczasem osoby homoseksualne czy transpłciowe w Polsce wciąż nie mają zagwarantowanej pełni praw, daleko nam do standardów równości. Osoby tej samej płci nie mogą na przykład zalegalizować swoich związków, a co za tym idzie choćby dziedziczyć po sobie. Nie mówiąc już o niechęci społeczeństwa, która wynika zwykle z uprzedzeń i niewiedzy, a z którą muszą się mierzyć na co dzień. Dlatego najwyższy czas, by polityczki i polityki zajęli się sprawą równouprawnienia osób LGBT+ w naszym kraju, zagwarantowali ochronę i należne im prawa człowieka, reagowali wobec homofobicznych sytuacji. Zobacz także: Kobiety do polityki! Oto 10 posłanek Sejmu nowej kadencji, którym kibicujemy O komentarz w sprawie powołania Zespołu ds. Równouprawnienia Społeczności LGBT+ i rekomendację, czym powinien się zająć, poprosiłam Olę Kaczorek ze stowarzyszenia Miłość Nie Wyklucza: „Bardzo się cieszymy, że zespół został powołany. Zaczęliśmy już spotkania z jego osobami członkowskimi, aby omówić z nimi kwestie, które według nas wymagają najpilniejszego rozwiązania. Wychodzimy z założenia, że to społeczność najlepiej wie, czego potrzebuje, dlatego polityczki i politycy powinni być na bieżąco z tym, jakie stanowisko prezentują związane z nią organizacje pozarządowe. W obecnej sytuacji najbardziej zależy nam na bezpieczeństwie, dlatego uważamy, że temat równości małżeńskiej i nowelizacji kodeksu karnego to sprawy, które nie mogą czekać. W tym momencie wiele polskich rodzin nie ma żadnej ochrony ze strony państwa. Do tego kodeks karny nie odpowiada na problemy, z jakimi niestety mierzy się wiele osób należących do społeczności”. Wierzymy, że współpraca zespołu pod wodzą Krzysztofa Śmiszka z organizacjami pozarządowymi będzie przebiegała sprawnie i owocnie. Tym bardziej że w skład Parlamentarnego Zespołu ds. Równouprawnienia Społeczności LGBT+ wchodzą osoby z Lewicy i KO do tej pory już angażujące się w działania pod tęczową flagą, a są to: Magdalena Biejat, Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, Maciej Gdula, Hanna Gill-Piątek, Klaudia Jachira, Katarzyna Kotula, Anita Kucharska-Dziedzic, Beata Maciejewska, Wanda Nowicka, Monika Pawłowska, Katarzyna Maria Piekarska, Małgorzata Prokop-Paczkowska, Monika Rosa, Andrzej Rozenek, Franciszek Sterczewski, Katarzyna Ueberhan, Marcelina Zawisza oraz Anna Maria Żukowska. Zobacz także: Feminatywy to nie temat zastępczy. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki?
Kobiety do polityki! Oto 10 posłanek Sejmu nowej kadencji, którym kibicujemy
12 listopada pracę w ramach IX kadencji Sejmu zaczęli nowi posłowie i posłanki. Wśród 131 polityczek wyróżnia się szczególnie kilka, które chcą działać na rzecz kobiet i pokazać nowe oblicze opozycji.
Kadencja Sejmu 2019-2023 zapowiada się jako czas wielu świetnych kobiet, które do tej pory często były aktywistkami, a teraz zawalczyły i wygrały wejście do „wielkiej polityki”, by mieć jak największy pozytywny wpływ na naszą rzeczywistość. Magda Biejat W social mediach przed wyborami co i rusz można było się natknąć na informacje o Magdzie. Sama też aktywnie prowadzi konto na Instagramie: pokazywała etapy kampanii wyborczej, mówi o swoich politycznych zainteresowaniach i odsłania sejmowe kulisy, jak i reaguje merytorycznie na aktualne wydarzenia. Związana z Razem Magda jest socjolożką, określa się jako feministka, weszła do Sejmu z bardzo dobrym wynikiem – zdobyła w Warszawie 19 501 głosów. Wspiera osoby LGBT. Do tej pory udzielała się społecznie w wielu NGO-sach. Prywatnie jest mamą dwójki maluchów. Iwona Hartwich Bohaterska mama, liderka protestu rodziców i opiekunów osób niepełnosprawnych, który odbył się wiosną 2018 roku, a dotyczył zwiększenia wysokości świadczeń pielęgnacyjnych. Sama ma syna z porażeniem mózgowym. Iwona zapowiada, że jako posłanka będzie działała zwłaszcza na rzecz osób wykluczonych. Oczywiście bardzo bliski jej sercu jest temat osób z niepełnosprawnościami. Agnieszka Dziemianowicz-Bąk Startowała z ramienia Lewicy. Bardzo ważne są dla niej prawa kobiet. Chce walczyć między innymi o dostęp do aborcji. To właśnie ona wraz z Barbarą Nowacką została wyróżniona wśród Top 100 Global Thinkers magazynu „Foreign Policy” za współorganizację Czarnego Protestu. Jest też ekspertką od spraw edukacji. Na łamach „Wyborczej” zapowiedziała, że będzie walczyć o wsparcie z budżetu centralnego dla samorządów na poradzenie sobie ze skutkami reformy oświaty. W kwietniu 2019 założyła inicjatywę „Wrocław Wspiera Nauczycieli” zajmującą się między innymi organizowaniem wieców poparcia dla strajkujących pedagogów i pedagożek. Marcelina Zawisza Działaczka społeczna i polityczka, członkini Zarządu Krajowego Lewicy Razem. Marcelina to osoba, która nie boi się nagłaśniania trudnych spraw. Chce pracować na rzecz tych tematów, które zwykle były spychane przez kolejnych rządzących na margines. Można nazwać ją feministką i docenić za angażowanie się w sprawy takie jak Czarny Protest. Właśnie za to została doceniona przez magazyn „Forbes” i w 2018 roku znalazła się na liście wpływowych osób „30 Under 30”. Zobacz także: Skandaliczne słowa posła PiS. Jego zdaniem przed trzydziestką kobiety powinny rodzić dzieci, a nie skupiać się na karierze zawodowej Aleksandra Gajewska Związana z Platformą Obywatelską była do tej pory warszawską radną – po raz pierwszy została nią w 2010 roku jako 21-latka, będąc najmłodszą osobą na tym stanowisku w historii stolicy. Zostanie mamą nie przeszkodziło jej w aktywności zawodowej – na sesjach rady miasta karmiła synka piersią i nic sobie nie robiła z komentarzy kolegów po fachu. Ważne są dla niej kwestie macierzyństwa, godnego traktowania matek i partnerskiego podziału obowiązków. Między innymi wspiera walkę o więcej miejsc w przedszkolach i żłobkach. Dla Aleksandry istotne są również takie tematy jak czyste powietrze czy rozbudowa komunikacji miejskiej. Małgorzata Tracz Pochodząca z Wrocławia aktywistka i działaczka partii Zieloni zainteresowana jest w dużej mierze tematami związanymi ze środowiskiem, a więc jego ochroną, odnawialnymi źródłami energii. Angażowała się także w obronę Puszczy Białowieskiej. We Wrocławiu oddano na Małgorzatę 28 676 głosów. Bez wątpienia będzie zmieniała polską politykę na bardziej zieloną, walczyła o ponadpartyjne porozumienie w tej sprawie, które będzie z korzyścią dla naszego zdrowia, jak i naszej planety. Anita Kucharska-Dziedzic Z wykształcenia literaturoznawczyni (ma tytuł doktorski). Anita to liderka Ruchu Miejskiego Zielona Góra i prezeska stowarzyszenia BABA, które założyła 20 lat temu, by przede wszystkim pomagać kobietom doświadczającym przemocy domowej. Wspiera je jednak także na wielu innych polach, starając się wyrównywać ich szanse, np. w działalności zawodowej. Anita zasiada także w Radzie Programowej Kongresu Kobiet. Barbara Nowacka Zadeklarowana feministka, lecz także informatyczka i matka. Jest przewodniczącą Inicjatywy Polskiej. To kobieta-rakieta, która współtworzyła projekt ustawy, m.in. znoszącej zakaz aborcji w Polsce i zapewniającej rzetelną edukację seksualną – a wszystko to w ramach działań komitetu ustawodawczego Ratujmy Kobiety. Do Sejmu IX kadencji weszła dzięki poparciu 88 833 osób – był to trzeci najlepszy wynik Koalicji Obywatelskiej, z list której startowała, w naszym kraju. Daria Gosek-Popiołek Krakowska aktywistka, kierowniczka domu kultury, która z ramienia Lewicy została posłanką. Zanim zaangażowała się w politykę – po to, by walczyć o prawa kobiet, świeckie państwo i równość – współorganizowała krakowskie manify, walczyła z aborcyjnymi samochodami i bilbordami w ramach akcji „Szantaż z dala od szpitala”. Zaangażowana była również w akcję zniesienia opłat za pobyt rodziców na oddziałach szpitalnych, kiedy ich dzieci są hospitalizowane. W czasie kampanii pomagała jej starsza córka Róża, co Daria uzasadniała tym, że trzeba pokazywać dzieciom od małego, że polityka jest ważna i ma wpływ na życie nas wszystkich. Hanna Gill-Piątek Łódzka działaczka i członkini Rady Programowej Kongresu Kobiet związana z Wiosną. Wraz z Henryką Krzywonos napisała książkę „Bieda. Przewodnik dla dzieci”, którą w ramach akcji „Cała Polska Czyta Dzieciom” uznano za książkę dekady. Interesuje ją los pokrzywdzonych przez system, np. po eksmisjach. Ma na swoim koncie happeningi czy interwencje artystyczne, które miały na celu nagłaśnianie wspomnianych problemów. Teraz będzie o ich rozwiązanie walczyć na politycznym froncie. Zobacz także: Feminatywy to nie temat zastępczy. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki?