Michał Żebrowski, jakiego jeszcze nie widzieliście, zachęca do wzięcia udziału w wyborach samorządowych w nowym spocie profrekwencyjnym SEXEDPL
Fundacja SEXEDPL, której prezeską jest Anja Rubik, zachęca Polki i Polaków do wzięcia udziału w nadchodzących wyborach samorządowych. Twarzą nowej kampanii profrekwencyjnej został Michał Żebrowski. W takiej roli jeszcze go nie widziałyście i nie widzieliście.
W tym artykule: Michał Żebrowski w spocie profrekwencyjnym SEXEDPL „Młodym już dziękujemy”? SEXEDPL zachęca do wzięcia udziału w wyborach Już w najbliższą niedzielę (7 kwietnia 2024 roku) odbędą się wybory samorządowe. Niestety nie cieszą się one tak dużym zainteresowaniem jak te, podczas których wybieramy prezydenta czy rząd. Nie byłybyśmy sobą, gdybyśmy nie przypomniały, że każdy głos ma znaczenie. Biorąc udział w wyborach samorządowych, możecie bowiem przyczynić się do zmian w swoim otoczeniu. Te z kolei mogą determinować kolejne – większe. Fundacja SEXEDPL też zachęca do oddania swojego głosu. Światło dzienne ujrzał właśnie spot profrekwencyjny z Michałem Żebrowskim w roli głównej. Zobaczcie zaskakujące wideo. Michał Żebrowski w spocie profrekwencyjnym SEXEDPL W nowej kampanii SEXEDPL Michał Żebrowski wciela się w lidera samorządu, który dziękuję swoim młodym współpracowniczkom i współpracownikom za zaangażowanie w wybory parlamentarne. Niestety w tej samej scenie przekonuje, że nie muszą brać udziału w nadchodzących wyborach. Na szczęście młode bohaterki oraz młodzi bohaterowie spotu nie zgadzają się z bohaterem granym przez Żebrowskiego. Całość jest mocno przerysowana, ma charakter komediowy. Film zachęcający do udziału w wyborach możecie zobaczyć tutaj: View oEmbed on the source website Gwiazdy zachęcają dziewczyny do wzięcia udziału w wyborach w nowym filmie Nataszy Parzymies Pokażcie to młodszej siostrze, koleżance i każdej dziewczynie, która nie wierzy, że jej głos ma znaczenie. Natasza Parzymies oraz rodzime gwiazdy zachęcają młode kobiety do wzięcia udziału w wyborach w poruszającym filmie krótkometrażowym „Też to słyszycie”. „Młodym już dziękujemy”? SEXEDPL zachęca do wzięcia udziału w wyborach Hasło nowej kampanii SEXEDPL brzmi „Młodym już dziękujemy”. To już kolejne wybory, przed którymi Fundacja założona przez Anję Rubik aktywizuje Polki oraz Polaków uprawnionych do głosowania. Poprzednie działania mobilizacyjne (z października 2023) przełożyły się na rekordową frekwencję, która – przypomnijmy – wynosiła aż 74,38 procent. Wiemy, że połowa Polek i Polaków zauważyła kampanie profrekwencyjne organizowane przez organizacje pozarządowe – aż 81 proc. respondentów, którzy widzieli reklamy i inne niepartyjne działania profrekwencyjne deklaruje, że wzięło udział w wyborach – mówi Anja Rubik, założycielka Fundacji SEXEDPL w oficjalnym komunikacie prasowym. Najnowszy post został opublikowany w mediach społecznościowych. Co więcej, jest promowany poprzez kampanię outdoorową w wielu miastach w Polsce. Nie pozostaje nam nic innego, jak wierzyć, że działania nie tylko SEXEDPL, ale również innych organizacji przełożą się na frekwencję w nadchodzących wyborach.
Memy rządzą! Nie tylko obnażają absurdy rzeczywistości, są też narzędziem kształtowania opinii
A ty skąd wiesz, że Trump jest seksistą. Putin – impulsywnym paranoikiem. A minister edukacji obraził byłego piłkarza? Nic dziwnego, że memami zaczęły się posługiwać rządy państw.
Kto nigdy nie zaczął dnia od prasówki z instagramowych stories Make Life Harder, niech pierwszy rzuci smartfonem. Ten najpopularniejszy w Polsce agregat memów wielu osobom służy jako optymalne, satysfakcjonujące źródło wiedzy o najważniejszych wydarzeniach ze świata. OK, nie potwierdzę tego żadną rzetelną statystyką, ale wystarczy zajrzeć kluczowym dostawcom informacji w zasięgi – profile „Gazety Wyborczej”, OKO.press i Onetu razem nie przyciągają nawet połowy obserwujących, do których dociera Make Life Harder. Nic dziwnego. Memy są doskonałą odpowiedzią na zmieniające się potrzeby i nawyki konsumentów i konsumentek treści. Rządzi tzw. infotainment, hybryda informacji i rozrywki, a memy – zwłaszcza te traktujące o polityce – miksują poważne treści z niepoważnymi formami. Proste, zabawne obrazki ekspresowo reagujące na bieżące wydarzenia stały się ważnym elementem nowego języka. Budują kolektywną tożsamość, bo to, z czego się śmiejemy, określa nasz światopogląd, definiuje wartości, dekoduje przekonania – a więc wzmacnia poczucie przynależności do grupy osób, które mają tak samo, które śmieszy to samo, dla których te same skróty myślowe są tak samo czytelne. Ale memy wpływają też na naszą optykę, efektywnie sterują nastrojami społecznymi, nasilają sympatie i antypatie. Dobrze skomponowane są w stanie wygrywać wybory i wojny. To była więc tylko kwestia czasu, kiedy memami zaczną posługiwać się rządy państw na swoich oficjalnych profilach w mediach społecznościowych. Kiedyś zdjęcia dla turystów, teraz memy z Izraela Nie tak dawno temu opiniotwórcze media głosami swoich dojrzałych felietonistek i felietonistów z wyższością prychały na pokolenie kanapowych buntowników – bo kiedyś to się wychodziło na ulice, a teraz wystarczy napisać post na Facebooku albo – to już wyższy poziom aktywizmu – podpisać petycję online. Tymczasem te posty na Facebooku, Instagramie czy X (serwisie wcześniej znanym jako Twitter) okazały się niezłą metodą wywierania presji społecznej. Dziś z siły internetowego protestu już nikt nie szydzi. Analogicznie – gdy w 2011 roku amerykański departament obrony narodowej powoływał SMISC, wydział do strategicznej komunikacji w mediach społecznościowych, zarówno osoby komentujące, jak i uprawiające politykę zastanawiały się głośno, a po co to komu. Dziś Biały Dom zaprasza influencerów z TikToka na specjalne odprawy, bo prezydent USA Joe Biden świetnie zdaje sobie sprawę, że dobre notowania w social mediach mogą mu wygrać drugą kadencję. A memy można znakomicie wykorzystać, by ocieplić wizerunek wybranego polityka, jednocześnie kompromitując adwersarzy. Przykładów nie trzeba daleko szukać. Opowiedziana serią memów fiksacja polskiej prawicy na powiązaniach Donalda Tuska z Niemcami zjednywała mu zwolenników. Zresztą politycy są coraz częściej świadomi nie tylko tego, że trzeba być obecnym w mediach społecznościowych – wiedzą, że trzeba być w nich obecnym odpowiednio. Memiczne, żartobliwe posty z viralowym potencjałem zdobywają serca młodych wyborczyń i wyborców niejednokrotnie skuteczniej niż płomienne wystąpienia w debatach. Dlatego zmienia się także ton, którym posługują się rządy krajów na swoich oficjalnych profilach. Jeszcze do niedawna można tam było znaleźć głównie przedruki rozporządzeń i zdjęcia zabytków, które miały napędzać turystów. Dziś coraz częściej kraje budują swoje marki w internecie, używając memów. Również propagandowych. Jak ten opublikowany w walentynki 2022 roku na oficjalnym koncie na platformie X państwa Izrael, gdy porównano napiętą sytuację na Bliskim Wschodzie do toksycznej relacji romantycznej, w której Iran jest odpowiednikiem partnera skupionego na sobie, nadużywającego władzy i stosującego przemoc ekonomiczną. Teraz, kiedy Izrael dokonuje ludobójstwa w Strefie Gazy przy znikomym oporze międzynarodowych instytucji politycznych, tamten żart z zeszłego roku wspomina się jako przykład niepokojącego zjawiska – memizacji konfliktu zbrojnego. Więcej o tym, jaką funkcję pełnią dziś memy, przeczytacie w grudniowo-styczniowym numerze Glamour, gdzie czeka na was pełna wersja artykułu. Gdzie kupić wydanie? Wystarczy klinknąć w link, by przenieść się do sklepu: View Burdaffi on the source website
Aktywistki Inicjatywy Wschód: „Pójdziemy na wybory z szacunku do siebie” [WYWIAD]
Dziewczyny wybierają! Redaktorka naczelna magazynu GLAMOUR, Katarzyna Dąbrowska rozmawia z aktywistkami Inicjatywy Wschód – Wiktorią Jedroszkowiak, Mają Włodarczyk i Anią Piętą.
Aktywistki Inicjatywy Wschód są pewne, że jeśli my, dziewczyny, pójdziemy na wybory, przyszłość będzie lepsza. Bo wiemy, jak mądrze wybierać. Wiktoria Jędroszkowiak, Maja Włodarczyk i Ania Pięta tłumaczą, dlaczego każdy dziewczyński głos ma znaczenie. Katarzyna Dąbrowska: Wszystkie badania wskazują, że szczególnie młode kobiety – uogólniając – nie widzą sensu, by zagłosować w najbliższych wyborach parlamentarnych. Nie wierzą, że to cokolwiek zmieni, niektóre twierdzą, że nie mają swoich reprezentantek lub że polityka ich nie interesuje. Czy dlatego postanowiłyście zaktywizować je i przekonać, że jednak warto oddać głos? Maja: Zajęłyśmy się wyborami, bo pierwsze prognozy są rzeczywiście takie, że młode dziewczyny nie zamierzają głosować. A te wybory będą kluczowe w kontekście naszej przyszłości. Wschód tworzą głównie młode osoby i chcemy zaangażować nasze rówieśniczki i rówieśników, by na wybory poszły i poszli. Chcemy pokazać Polkom, że ten kraj też może być dla nich. I że to nie jest normalne, że spotykamy się regularnie na czarnych marszach. Ania: To nieprawda, że nie mamy na kogo głosować. Jest mnóstwo świetnych kandydatek, tylko niestety trzeba ich poszukać na listach. My oczywiście znamy nazwiska superkandydatek, ale nie chcemy wskazywać konkretnych osób. Proponujemy, żeby poświęcić chwilę na research i sprawdzić, jakie doświadczenie za tymi osobami stoi, co chcą zrobić i czy reprezentują ważne dla nas wartości. Nie da się inaczej, trzeba trochę nad tym posiedzieć, ale warto wykonać tę pracę, bo możemy potem mieć w Sejmie i Senacie naprawdę bardzo podobną do nas osobę. To niesamowite uczucie znać i obserwować „swoją” posłankę, „swojego” posła. Daje to ogromną sprawczość i o tym jest dla mnie polityka. Chciałabym, żebyśmy ją odzyskały i poczuły, że mamy swoje reprezentantki u władzy. Maja: Teraz tylko 29 proc. polityków w polskim Sejmie to kobiety. Może dlatego dziewczyny w Polsce mają wrażenie, że polityka nie jest dla nich, że nie mają na kogo głosować, po prostu nie widzą osób, z którymi mogłyby się utożsamić, pomyśleć: „Hej, ona jest do mnie podobna i zależy jej na tym samym”. I to też trzeba zmienić. Ten test pokaże, do deklaracji której partii jest ci najbliżej. Sprawdź swoje poglądy przed wyborami 2023 i podejmij świadomą decyzję Powstało narzędzie, dzięki którym każda osoba może sprawdzić zgodność swoich poglądów z deklaracjami poszczególnych komitetów wyborczych. Wzięcie udziału w teście pozwoli podjąć świadomą decyzję podczas wyborów parlamentarnych 2023. Te same badania pokazują, że młodzi mężczyźni będą głosować chętniej niż kobiety. Dlaczego wciąż chcemy oddawać przyszłość mężczyznom i ich wyborom? Bo to trochę tak wygląda… Ania: Nie mam poczucia, że oddajemy władzę mężczyznom. Tylko wciąż mierzymy się z przeszłością, bo kulturowo, religijnie i historycznie jesteśmy socjalizowane do tego, by się mniej interesować polityką. W imię zasady „nie zaprzątaj tym swojej ślicznej główki” albo że polityka to brud i trud tylko dla prawdziwych mężczyzn. Polityka to nasze życie, a dziś wszystko jest polityczne: od powietrza i wody po nasze ciała. Wiem, że jest też część kobiet, które nie zagłosują, bo są sfrustrowane, wkur…ne i beznadziejnie zmęczone sytuacją. Ja sama nie potrafię odpowiedzieć sobie na pytanie, jak to możliwe, że wciąż w naszym kraju nie słucha się 52 proc. społeczeństwa, a tyle stanowią kobiety w Polsce. One są zmęczone latami dobijania się o swoje. Myślę, że kobiety mają też jasno określone priorytety, najważniejsze dla nich teraz sprawy to: koszty życia, prawa kobiet, zdrowie psychiczne, edukacja i ekologia. Zaczęłyście swoją akcję zachęcania do głosowania już na Open’erze. Jaki był odzew? Wiktoria: Na Open’erze postawiłyśmy symboliczną urnę do głosowania, do której każdy mógł wrzucić głos. Ludzie mogli głosować nie na polityków i nie na partie, tylko na to, o jakiej Polsce marzą. Oddawali głosy na czyste powietrze, zdrową przyrodę, możliwość decydowania o swoim ciele, miłość bez względu na płeć. Wiele osób dopisywało własne postulaty. To było naprawdę ekstra. Chciałyśmy pokazać, że głosowanie jest „cool”, jest czymś prostym i dostępnym i ma nam wszystkim pomóc w budowie lepszego kraju. To jest nasz ważny przywilej i warto z niego korzystać. Maja: Podczas Open’era odbyłyśmy ponad 1000 rozmów na temat polityki z młodymi ludźmi. Okazało się, że temat polityki nie jest im obcy, tylko nie podoba im się sposób, w jaki o polityce się w Polsce mówi i jak się ją prowadzi. Podajcie mi powód, dla którego pójdziecie na wybory. Ania: Będę głosować na kobiety, bo chcę, by 52 proc. społeczeństwa miało równą reprezentację we władzy. A potem żeby nasze reprezentantki wprowadzały zmiany, na które czekamy już o wiele za długo. Wiktoria: Dla mnie przede wszystkim to bardzo ekscytujące, bo to będą pierwsze wybory parlamentarne, w których wezmę udział. Pójdę głosować, bo moim zdaniem to pierwszy krok do zmiany. Marzę, by w Polsce żyło się dobrze wszystkim, nie tylko grupie 52 proc., ale też 48 proc., które stanowią faceci. Myślę sobie, że to nie są najczarniejsze czasy naszej historii, z dużo czarniejszych wychodziliśmy cało. Lubię używać metafory o tym, jak odbudowywano Warszawę po II wojnie – ludzie zebrali się i odbudowali swoją stolicę, chociaż wielu polityków mówiło, że się nie da i że trzeba przenieść ją do innego miasta. Podobnie jest teraz z Polską – musimy ją sobie wspólnie odbudować. I wybory będą początkiem. Co macie do stracenia, głosując? Maja: Pójdę na wybory z szacunku do siebie. Pójdę, bo chcę zawalczyć o klimat. Pójdę, bo w tym roku kończę licencjat i nie chcę stąd wyjeżdżać, mimo że w obecnej sytuacji politycznej to coraz bardziej kusząca opcja. Zagłosuję, bo chcę móc pójść do lekarza po pomoc medyczną, a nie na pseudokomisariat. Dlaczego jesteście aktywistkami, a nie polityczkami? Ania: Ja nie powiedziałam ostatniego słowa. Wiktoria: Ja też nie! Gwiazdy zachęcają dziewczyny do wzięcia udziału w wyborach w nowym filmie Nataszy Parzymies Pokażcie to młodszej siostrze, koleżance i każdej dziewczynie, która nie wierzy, że jej głos ma znaczenie. Natasza Parzymies oraz rodzime gwiazdy zachęcają młode kobiety do wzięcia udziału w wyborach w poruszającym filmie krótkometrażowym „Też to słyszycie”. Co zmieniłybyście w Polsce od razu, gdybyście miały taką możliwość? Ania: Prawo do aborcji. Ale przy urnie prawdopodobnie zagłosuję w pierwszej kolejności za klimatem i sprawiedliwą transformacją energetyczną, bo uważam, że tu i teraz najważniejsze jest uwolnienie odnawialnych źródeł energii, co naprawdę można zrobić bardzo łatwo i szybko. To znacząco obniży koszty życia, a podwyższy jego jakość np. dzięki czystości powietrza, bo przez smog w Polsce rocznie umiera prawie 100 tys. osób – to jest całe miasto! Maja: Dla mnie najważniejsza jest kwestia aborcji, praw kobiet i osób LGBT. Wierzę, że to jest progresywne w kontekście Polski i jeszcze większego sojuszu z Unią Europejską. Wiktoria: Odebrałabym wielkie pieniądze facetom z wielkich spółek, głównie skarbu państwa, i oddała w ręce ludzi. Bo nie wystarczy dać ludziom prawa, trzeba też dać im pieniądze. Nie zapominajmy o tym. Aktywizm to trudna działalność, bardzo wypalająca. Co Was napędza, by walczyć, by tu żyć? Wiktoria: Polska jest pięknym krajem. Ludzie są tu super, to jest niesamowicie inspirujące. Miałam podejście do życia za granicą, ale czułam, że muszę wracać. To ważne, gdzie się czujesz jak w domu, ja się tak czuję w Polsce. Chciałabym żyć w Polsce, która jest fajną sąsiadką, która jest otwarta dla wszystkich ludzi, którzy nie są białymi hetero Polkami i Polakami. Maja: Polska to mój dom, ale w każdym domu czasami trzeba zrobić generalne sprzątanie i myślę, że teraz jest na to czas. A potem w tym czystym domu, w salonie, usiądziemy wszyscy i pogadamy. I każdy będzie miał coś do powiedzenia i zostanie wysłuchany. Ania: Odpowiedź na to pytanie nie będzie dla mnie łatwa. Myślę sobie, że jeśli kocham Polskę, to jestem w toksycznym związku i to jest moja najtrudniejsza relacja w życiu. Polska mi dużo dała, ale też wiele razy strasznie zawiodła. Przede wszystkim moje prawa nie są równoważne z prawami mężczyzn – to mocno mnie poobijało. Ale wciąż jeszcze chcę udowodnić, że coś może być inaczej. Mam w sobie bunt, by pokazać, że można coś zmienić. Walczę dla ludzi, których kocham, i dla przyrody, która jest tu wspaniała. Dokończcie, proszę, zdanie: Dziewczyny, idźcie na wybory, bo… Wiktoria: Bo to pierwszy, ale na pewno nie ostatni krok do prawdziwej zmiany w Polsce. Ania: Bo jak nie będziecie zabierać głosu w swojej sprawie, to ważne dla was tematy i problemy do załatwienia nigdy nie będą przy decyzyjnym stole. Zawsze będzie coś ważniejszego. Maja: Bo jesteście ważne i wasze zdanie się liczy, serio. Mnie podtrzymuje ciągle ta energia i wspólnota, jaką stworzyłyśmy w czasie strajków, to chyba najważniejsze moje doświadczenie pokoleniowe. I mam mocne przekonanie, że jesteśmy siłaczkami i piszemy nową herstorię Polski. Polska jest kobietą i Polska jest nasza. Rozgośćmy się w niej, na naszych zasadach, bo jesteśmy u siebie.
Ten test pokaże, do deklaracji której partii jest ci najbliżej. Sprawdź swoje poglądy przed wyborami 2023 i podejmij świadomą decyzję
Powstało narzędzie, dzięki którym każda osoba może sprawdzić zgodność swoich poglądów z deklaracjami poszczególnych komitetów wyborczych. Wzięcie udziału w teście pozwoli podjąć świadomą decyzję podczas wyborów parlamentarnych 2023.
W tym artykule: Deklaracje której partii jest najbardziej dopasowany do twoich poglądów? Ten test pozwoli ci podjąć świadomą decyzję Latarnik wyborczy uruchomiony przed wyborami parlamentarnymi 2023 Już 15 października 2023 roku odbędą się wybory parlamentarne. Niestety wiele osób nie zamierza brać w nich udziału. Powodów jest kilka. Niektórzy uważają, że ich głos się nie liczy i nie będzie miał realnego wpływu na to, co dzieje się w kraju. To, oczywiście, nieprawda. Każdy głos ma znaczenie. Natomiast inni nie wiedzą, na kogo głosować. Jeśli należysz do drugiej z wymienionych grup, mamy dla ciebie pewne rozwiązanie. Powstał bowiem QUIZ, który pozwala sprawdzić zgodność (lub jej brak) swoich poglądów i deklaracji poszczególnych partii. Deklaracje której partii jest najbardziej dopasowany do twoich poglądów? Ten test pozwoli ci podjąć świadomą decyzję Centrum Edukacji Obywatelskiej stworzyło test, który pozwala sprawdzić, w jakim stopniu deklaracje ogólnopolskich komitetów wyborczych są dopasowane do indywidualnych poglądów, a co za tym idzie: umożliwia podjęcie świadomej decyzji podczas zbliżających się wyborów do Sejmu i Senatu. Latarnika wyborczego, bo właśnie o tym mowa, można porównać do QUIZU albo ankiety. To 20 stwierdzeń dotyczących najbardziej aktualnych kwestii, do których należy się ustosunkować – wybrać jedną z trzech opcji – zgadzam się / nie zgadzam się / nie mam zdania, a następnie doprecyzować, czy dany temat jest dla nas szczególnie ważny czy nie. Jeśli ktoś nie wie, którą opcję wybrać, może przeczytać dodatkowe wyjaśnienie. Po udzieleniu wszystkich odpowiedzi internetowe narzędzie sprawdzi i poda ich procentową zgodność z tymi, które zostały wcześniej udzielone przez komitety wyborcze. Całość zajmuje dosłownie kilka minut. Gwiazdy zachęcają dziewczyny do wzięcia udziału w wyborach w nowym filmie Nataszy Parzymies Pokażcie to młodszej siostrze, koleżance i każdej dziewczynie, która nie wierzy, że jej głos ma znaczenie. Natasza Parzymies oraz rodzime gwiazdy zachęcają młode kobiety do wzięcia udziału w wyborach w poruszającym filmie krótkometrażowym „Też to słyszycie”. Latarnik wyborczy uruchomiony przed wyborami parlamentarnymi 2023 Latarnik wyborczy istnieje od dawna i, co ważne, został już zaktualizowany przed wyborami parlamentarnymi 2023. To narzędzie dostępne online – dla wszystkich i, co ważne, neutralne politycznie. Centrum Edukacji Obywatelskiej, czyli niezależna, apolityczna organizacja pozarządowa, zadała ogólnopolskim komitetom wyborczym pytania dotyczące najbardziej aktualnych kwestii. Wśród nich te związane z gospodarką, życiem publicznym oraz problemami społecznymi. I to właśnie na nich oparła zawarte w teście stwierdzenia. Latarnik Wyborczy to stworzone przez Centrum Edukacji Obywatelskiej narzędzie internetowe, które umożliwia łatwe porównanie swoich poglądów z deklaracjami komitetów wyborczych – czytamy na oficjalnej stronie internetowej. – Celem Latarnika jest wsparcie w podejmowaniu przemyślanych i świadomych decyzji wyborczych. Latarnik jest prosty w obsłudze, a zawarte w nim stwierdzenia przystępne. Ankieta, która pozwala sprawdzić swoje poglądy oraz ich zgodność z tym, co deklarują poszczególne partie polityczne w Polsce, dostępna jest na stronie internetowej latarnikwyborczy.pl.
Franek Sterczewski dla GLAMOUR: Nie ma polityki bez ekologii
Możesz segregować śmieci i przesiąść się z samochodu na rower, ale sama świata nie naprawisz. To politycy są odpowiedzialni za wprowadzanie regulacji, które ograniczą emisyjność. Czy można dziś być politykiem i nie uznawać wagi zmiany klimatycznej? Pytamy Franka Sterczewskiego, aktywistę, posła i wielkiego fana transportu publicznego.
Czy można dziś budować swój program wyborczy i nie uwzględnić kwestii klimatu? Nie. Klimat jest dziś jednym z głównych tematów podejmowanych w globalnej polityce. Są politycy proklimatyczni i antyklimatyczni, ale trudno w ogóle nie zajmować się klimatem, będąc politykiem. Green New Deal jest tak samo ważną agendą zarówno dla prezydenta Stanów Zjednoczonych, jak i dla Komisji Europejskiej. Klimat jest istotnym tematem debaty politycznej. W Polsce dyskutujemy teraz o odblokowaniu tzw. ustawy wiatrakowej i w tej debacie liczą się tylko ci, którzy są za lub przeciw. Nie da się tego tematu ominąć. Gdy zaczynałeś pracę posła, powiedziałeś w jednym z wywiadów, że w każdej partii politycznej są osoby, z którymi jesteś w stanie porozumieć się w paru kwestiach – i tymi łączącymi tematami były transport publiczny, walka ze smogiem czy zieleń w miastach. Po tych kilku latach w Sejmie dalej uważasz, że te tematy łączą i można się dogadać? Nie zmieniłem zdania, ale wiem, że dużo łatwiej jest znaleźć porozumienie z różnymi nieoczywistymi środowiskami politycznymi na poziomie samorządowym. Im wyższą pozycję zajmujesz w polityce, im więcej uwagi ogólnopolskich mediów skupia dana sprawa, tym trudniej o oficjalne porozumienia. Partia rządząca jest znana chociażby z tego, że nie troszczy się o środowisko, a takie ustawy jak „lex Szyszko” przyczyniły się do wycięcia ogromnych ilości drzew. Na poziomie centralnym lasy są traktowane jak fabryka drewna, ale już na poziomie lokalnym często zdarza się, że radni tej samej partii bronią zieleni razem z ruchami miejskimi. Sam staram się nie patrzeć na jakąś sprawę z perspektywy etykiet partyjnych – im więcej osób podłącza się, żeby osiągnąć ważny cel, ekologiczny albo prospołeczny, tym lepiej. Zmiana klimatu dotyczy nas wszystkich, więc wszystkim powinno zależeć. Tymczasem bardzo często sprawy środowiska są źródłem konfliktu politycznego. Bardzo często sprzeciw wobec polityki proklimatycznej wynika z obrony jakiegoś interesu. Politycy, którzy rozsiewają fake newsy, że wiatraki płoną, wybuchają i są źródłem wszelkiego zła, świadomie bronią gospodarki opartej na węglu, działają na korzyść konkretnych firm, które chcą wydobywać, spalać, emitować i nie ponosić z tego tytułu żadnych konsekwencji. Naukowcy w raporcie IPCC mówią, że musimy obciąć emisję do poziomu, który pozwoli zatrzymać ocieplenie klimatu. W Polsce powinniśmy dodatkowo zrozumieć, że gospodarka oparta na węglu jest nieopłacalna, nie odpowiada naszym potrzebom. Wyborczynie i wyborcy mają coraz większą świadomość, że bez zaangażowania polityków nie uratujemy planety, bo tylko konkretne prawo może zmusić wielkie biznesy do wprowadzania rozwiązań obniżających ich emisyjność. Potrzebujemy zielonej zmiany na wielką skalę, a nie jednostkowych ruchów. Wśród osób zajmujących się polityką ta świadomość też rośnie? Jest bardzo różnie. Tak jak np. ze stosunkiem do ochrony zdrowia. Niektórzy mówią, że skoro ich stać na prywatną klinikę, to dlaczego innych nie stać, a jeśli kogoś nie stać, to niech się leczy z publicznych zrzutek. Mam nadzieję, że tego typu poglądy, które obciążają odpowiedzialnością jednostkę, równocześnie nie dostrzegając wagi systemu, to też już archaizm. Wszystkie siły polityczne, które biją się o zwycięstwo w najbliższych wyborach, mówią o odbudowie ochrony zdrowia czy edukacji, doceniają systemowość. Z klimatem powinno być podobnie. Mam nadzieję, że przynajmniej liderzy polityczni mają świadomość, że przerzucanie odpowiedzialności na jednostki jest strzałem w kolano. Trzeba odbudować instytucje państwowe, żeby odbudować naszą wiarę w państwo. Jasne, że znajdą się ludzie, którzy powiedzą, że nie obchodzi ich klimat, nie będą segregować śmieci i będą palić w piecu oponami, bo kto im zabroni. Oczywiście, że takie osoby należy karać mandatami, ale można też do nich dotrzeć, mówiąc językiem korzyści. Proszę pana, zamiast palić w piecu plastikowymi butelkami, można je wrzucić do automatu i coś z tego mieć. System marchewki zamiast systemu kija świetnie działa w Niemczech czy Skandynawii i zachęca obywateli do recyklingu. To też się jakoś wiąże z postulatami naukowców i aktywistów klimatycznych, by nie straszyć katastrofą, bo te apokaliptyczne narracje są przeciwskuteczne i sprawiają, że ludzie przyjmują nihilistyczne postawy. Skoro i tak mamy przerąbane, to po co w ogóle coś robić. Dlatego tak cenne są te argumenty, które pokazują wpływ zmiany na jakość naszego życia. To ludzie i rabunkowy rozwój globalnej gospodarki doprowadzili nas do katastrofy klimatycznej. Jesteśmy współodpowiedzialni za kryzys. Z kolei zmiana klimatu powoduje konflikty zbrojne – tak wybuchła np. wojna w Syrii, gdzie przedłużające się susze i brak plonów wpływały na nastroje społeczeństwa. Wojna zdestabilizowała cały region i uruchomiła migracje ludności. Z powodu zmiany klimatu setki tysięcy ludzi uciekają z Afryki. Z powodu zmiany klimatu dochodzi do tak ekstremalnych sytuacji jak powódź w Pakistanie. Ja to rozumiem, wiele osób zdaje sobie z tego sprawę, ale dla innych ważniejsze będą argumenty ekonomiczne i bliskie ich interesom, z ich podwórka. Jeśli będziemy inwestować w odnawialne źródła energii, to prąd będzie tańszy. Jeśli będziemy segregować śmieci i traktować je jako zasób, to produkty w sklepach też będą tańsze. Jeżeli będziemy walczyć z betonozą w miastach, sadzić drzewa, renaturyzować rzeki, to mniej osób będzie umierało z powodu upałów. To są pozytywne argumenty, pokazują korzyści płynące ze zmiany nawyków, a do tego są lokalne, dotyczą naszego podwórka. Jesteś politykiem bardzo aktywnym w mediach społecznościowych, rozmawiasz z ludźmi w pociągach. W wiadomościach, które dostajesz, i rozmowach, które odbywasz, sprawy klimatu pojawiają się często? Ludzie zagadują mnie o transport publiczny, bo tym się głównie zajmuję, a to temat bardzo związany z klimatem. Pociąg jest najbardziej ekologicznym środkiem transportu, powoduje najmniej emisji, jest najtańszy. A co jest nie tak z polskim transportem publicznym? Możesz też oczywiście powiedzieć, że wszystko świetnie działa. Zależy, gdzie spojrzeć. W Warszawie działa. W innych dużych miastach też jest najczęściej bardzo dobrze. Nawet jeśli mógłby działać lepiej, to najważniejsze, że większość mieszkańców ma do niego dostęp. Z transportem międzymiastowym jest różnie. Z Poznania do Łodzi trudno dojechać bez przesiadki. Z Koszalina do Warszawy można dojechać tylko pociągiem ekspresowym, na który mało kogo stać. Ale już takie miasta jak Szczecin są prawie wykluczone komunikacyjnie, bo przez ciągnące się remonty dojazd koleją do Szczecina jest bardzo utrudniony. Najgorzej jednak wygląda transport regionalny, ten w byłych miastach wojewódzkich, ten między powiatami. Prawie 14 milionów Polek i Polaków jest wykluczonych komunikacyjnie. Nie mają w ogóle dostępu do transportu zbiorowego albo jedzie coś raz na dobę, więc nie jest to dla nich żadna oferta. Mnie najbardziej boli to, że widać w podejściu do transportu publicznego rozwarstwienie, Polskę dwóch różnych prędkości. Z jednej strony nowoczesne, klimatyzowane autobusy i tramwaje w dużych miastach, a z drugiej – przestarzałe, zardzewiałe, zarośnięte przystanki PKS w jakiejś małej miejscowości, gdzie autobus przestał jeździć pięć lat temu. To nie jest w porządku. Przywrócenie transportu publicznego wszędzie powinno być priorytetem. Ale ten autobus przestał jeździć, bo się nie opłacało. Usługi publiczne nie muszą się opłacać. Transport zbiorowy, tak jak ochrona zdrowia czy edukacja, bez dotacji nie będzie w stanie się utrzymać. 30 lat temu Polska była dużo biedniejszym krajem, ale państwo wspierało transport, więc rocznie odbywał się prawie miliard podróży koleją. Dziś tych podróży jest około 250–300 tysięcy, to cztery razy mniej! Wierzysz, że atrakcyjny, dostępny, tani transport publiczny sprawi, że osoby poruszające się samochodami przesiądą się do zbiorkomu? To nie jest kwestia wiary. Jeżeli ktoś ma w pobliżu przystanek, na którym może czuć się bezpiecznie, a autobus jest czysty, jeździ regularnie co godzinę, może poruszać się buspasem, więc nie stoi w korkach, to większość osób woli się do niego przesiąść, bo szybciej i taniej załatwi swoje potrzeby. Dojedzie do szkoły, szpitala, pracy czy kina. Może żeby stworzyć dobrą politykę proklimatyczną, obejmującą również transport zbiorowy, trzeba więcej młodych osób w polityce? Mamy najstarszych europosłów w całej Unii, bo dla polskich polityków Parlament Europejski jest miłą emeryturą. Sejm należy do najstarszych w Europie. Średnia wieku wszystkich posłów i posłanek to ponad 50 lat, a co czwarty poseł jest w wieku emerytalnym! Przepaść pokoleniowa jest przeszkodą dla zmian w takich tematach jak klimat, edukacja, zdrowie psychiczne, prawa kobiet i osób LGBT+. To sprawy, które najbardziej bolą młodych ludzi, a o których starsze pokolenia często nie mają pojęcia. Jeśli chcemy lepszej przyszłości, dajmy głos tym, których ta przyszłość dotyczy. Tekst ukazał się w magazynie Glamour 04/23, który możecie kupić w salonach prasowych lub na kultowy.pl.
Feminatywy w dzisiejszych czasach wciąż budzą kontrowersje. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki?
Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych.
W tym artykule: Czym są feminatywy? Feminatywy: nazwy żeńskie w starych słownikach Posełki – osiem pierwszych kobiet Maskulinizacja języka w PRL-u Feminatywy: śmieszne słowa? Niewidzialne kobiety, czyli język narzędziem niebezpiecznej dyskryminacji Posłanki Lewicy walczą o żeńskie końcówki Język neutralny płciowo – wyzwanie współczesności Są co chwilę gorącym tematem. A nie są niczym nowym. Żeńskie formy rzeczowników (zwłaszcza tych odnoszących się do nazw funkcji, zawodów), czyli feminatywy jak najbardziej funkcjonowały w naszym języku od dawna a on pozwala na ich tworzenie. Nie są wymysłem feministek i nie tylko feministki ich używają. Czym są feminatywy? Feminatywy lub feminatywa – to pochodząca z łaciny oboczna (czyli obie formy są poprawne) nazwa rzeczowników rodzaju żeńskiego, które w języku polskim występowały i występują do dziś. Najczęściej kojarzymy je, kiedy mowa o żeńskich odpowiednikach męskich nazw zawodów. Kim jest feministka? I czy też nią jesteś? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Feminatywy: nazwy żeńskie w starych słownikach Feminatywy rzeczywiście mają długą tradycję językową. Otóż, jak odnotowuje Stanisław Krawczyk w magazynie „Kontakt” w tekście „Gender niszczył nasz język już w XVI wieku”, „Słownik polszczyzny XVI wieku” opracowywany w Instytucie Badań Literackich PAN utrwala żeńskie nazwy, które kiedyś były w użyciu. Znajdziemy tam zarówno funkcjonujące do dziś formy, jak i przestarzałe, np. „łotryni”. Krawczyk przypomina również o takich słownikach jak choćby ten autorstwa Samuela Bogumiła Lindego z lat 1807-1814, gdzie również znajdziemy żeńskie formy, np. „burmistrzyni”. Nic dziwnego, że takie wersje żeńskie się pojawiały, w końcu są one jak najbardziej zgodne z zasadami słowotwórczymi języka polskiego. Można przytoczyć na potwierdzenie stanowisko Rady Języka Polskiego z 19 marca 2012 roku. Formy żeńskie nazw zawodów i tytułów są systemowo dopuszczalne. Jeżeli przy większości nazw zawodów i tytułów nie są one dotąd powszechnie używane, to dlatego, że budzą negatywne reakcje większości osób mówiących po polsku. Skąd te negatywne reakcje? Można wymienić choćby kilka prawdopodobnych przyczyn: "zła" sława feminizmu, z którym feminatywy są kojarzone, stereotypowe myślenie na temat feminizmu; sukces PRL-owskich działań "równościowych", które wyrugowały żeńskie formy na rzecz męskich i męskoosobowcyh; brak świadomości, jak istotny jest język, jak duży ma wpływ na kształtowanie naszej rzeczywistości i świadomości i wciąż mocno męskocentryczne, patriarchalne społeczeństwo, myślenie człowiek=facet; nieosłuchanie się z teoretycznie nowymi formami, co sprawia, że postrzega się je jako śmieszne, dziwne, trudne. Posełki – osiem pierwszych kobiet Powstawanie i rozpowszechnianie się nowych rzeczowników rodzaju żeńskiego może i budziło kiedyś emocje, ale zdaje się nie aż tak negatywne jak obecnie. W czasach, kiedy kobiety zyskiwały kolejne prawa – do nauki, do pracy, pojawiały się w życiu publicznym, tworzono także żeńskie nazwy zawodów, funkcji. Dla ówczesnych użytkowniczek i użytkowników języka, zwłaszcza profesjonalistów jak dziennikarze i dziennikarki, było to naturalne, że poprawnie jest posługiwać się formą żeńską. Taka sytuacja miała miejsce w 1919 roku, kiedy do Sejmu Ustawodawczego II Rzeczypospolitej weszło 8 kobiet. Nie głowiono się wtedy nad tym, czy nazywać je w formie męskiej czy żeńskiej, lecz jak ta ostatnia powinna brzmieć: posłanki, posełki, poślice? Na tamten moment popularność zyskiwały posełki. Taki też tytuł nosi książka Olgi Wiechnik, która opisuje sylwetki 8 pierwszych posełek. Znajdziemy tam sporo przykładów tego, że formy żeńskie były wówczas w codziennym użyciu. Zwracano się też do obywateli i obywatelek, czyli stosowano splitting – użycie równocześnie rzeczowników męskiego i żeńskiego. Maskulinizacja języka w PRL-u Niestety w połowie lat 50. XX wieku zaczęto odchodzić od takiej formy i do zbiorowości, składającej się zarówno z kobiet, jak i mężczyzn, zwracano się coraz częściej w rodzaju męskoosobowym (co miało być formą równouprawnienia według logiki aparatu państwowego), przez co udział kobiet w życiu publicznym choć coraz powszechniejszy, to jednak stawał się językowo niewidoczny. Michał Rusinek potwierdza niechlubne zasługi PRL-u na tym polu w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”. Do męskich nazw zawodów i funkcji przyzwyczaił nas PRL. To wtedy próbowano pozbawić zawody płci, uznając, że kobiety i mężczyźni są równi. A przez to, że niemożliwa gramatycznie jest wersja zawodu w rodzaju nijakim, obowiązująca stała się forma męska. Dlatego środowiska feministyczne, ale nie tylko one, walczą o równouprawnienie także na polu języka. Osoby broniące jedynie męskich wersji nazw zawodów argumentują, że są one bardziej prestiżowe. Tu znów można przytoczyć słowa Rusinka dla WO. Patriarchalny model społeczeństwa, patriarchalny model rodziny, patriarchalny model panujący w przedsiębiorstwach utrwalony przez kulturę pokazuje, że prezesem jest mężczyzna. Który rzecz jasna ma sekretarkę. Podział ról jest w naszej kulturze ściśle ustalony i oczywisty. Podobne językowe przemyślenia ma Jacek Dehnel, o czym napisał jakiś czas temu na swoim koncie na Facebooku: Przeszkadzają tam, gdzie mężczyzn kobieta kole w oczko, na pozycjach władzy. Feminatywy nie przeszkadzają w »sprzątaczce« i »służącej«, gdzie są rzekomo »normalniejsze«”. Feminatywy: śmieszne słowa? Z dzisiejszej perspektywy argument o prestiżu traci rację bytu, stanowi podkreślanie niesprawiedliwości, nierówności, niewidoczności. Inna sprawa, że przez dominację męskich form nie tworzono lub nie używano żeńskich i te, obco dziś brzmiące, nowe, budzą w nas lęk czy śmiech a nawet... agresję. A przecież to tylko słowa i kwestia osłuchania się z nimi, używania, by nam spowszedniały, by przedszkolanka i przedszkolanek czy adwokat i adwokatka stały się równoważne, równie naturalne. A tak na marginesie, dla tych, którzy śmieją się z reżyserki (dla mnie – podobnie jak redaktorka, wydawczyni, prezeska – nie budzi żadnych emocji, jest totalnie akceptowalnym słowem, którego używam w pierwszej kolejności w stosunku do osoby, kobiety, a nie do pomieszczenia) – przecież adwokata można tak samo obśmiać, biorąc go za likier a nie poważnego absolwenta prawa, który pojawia się na sali rozpraw. A taki pilot? Przecież jest do telewizora. Zresztą zobaczcie świetne wystąpienie absolwenta polonistyki i redaktora w jednym z wydawnictw, Macieja Makselona, który znakomicie i przy okazji zabawnie tłumaczy rolę feminatywów. View oEmbed on the source website Niewidzialne kobiety, czyli język narzędziem niebezpiecznej dyskryminacji Dobrym przykładem językowej niewidzialności i tego, jak męskoosobowa forma może być krzywdząca jest aleja Włókniarzy w Łodzi. Ta nazwa zupełnie zaciemnia historię zawodu, w którym pracowały głównie kobiety – włókniarki. O tej niesprawiedliwości przypomina Marta Madejska w swojej książce „Aleja Włókniarek”. Jednak walka o feminatywy może być nie tylko działaniem na rzecz sprawiedliwość, o czym pisze Marcin Napiórkowski w artykule „Żeńskie końcówki to kwestia życia i śmierci” na portalu Mitologiawspolczesna.pl. Napiórkowski odnosi się do tego, że świat projektowany jest pod mężczyzn. Podaje przykład manekinów, których używa się do testowania samochodów w czasie wypadku. Manekiny te zwykle są wymiarów i ogólnie budowy przeciętnego mężczyzny. I to właśnie dla nich samochody są bezpieczne, dla kobiet są bezpieczne dużo mniej. Inny przykład? Testy leków. Pierwszą grupę badawczą stanowią mężczyźni. Lek na nich nie działa? Do kosza. Niewykluczone jednak, że to, co nie działa na męski organizm, zadziałałoby na kobiecy… Napiórkowski odnosi się też do słowa „gościni” – z jego powodu bywa co jakiś czas gorąco w publicznej debacie Jako semiotyk jestem niemal pewny, że niechęć do słowa >>gościni. I dodaje: Na niewidzialność kobiet w licznych obszarach życia składa się wiele czynników. Sposób zaprojektowania przestrzeni, bodźce ekonomiczne, biologia, uprzedzenia, tradycja, religia… Ale język jest niewątpliwie jednym z najważniejszych czynników, umożliwiającym konsolidację pozostałych. Zatem nieobecność kobiet w języku, który ma wpływ na postrzeganie przez nas rzeczywistości, wpływa na niewidoczność ich w społeczeństwie. A skutki męskocentrycznego spojrzenia mogą mieć nawet śmiertelne skutki, dlatego podkreślanie płci w języku ma kluczowe znaczenie, działa na naszą wyobraźnię. Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn. Posłanki Lewicy walczą o żeńskie końcówki Mimo wszystko feminatywy w dzisiejszych czasach wciąż budzą kontrowersje, choć wydawałoby się, że po prostu powinny być coraz powszechniej używane, skoro nie są ani nowe, ani dziwne, nie szkodzą, a działają w imię sprawiedliwości. Tymczasem w 2019 roku wybuchła medialna emocjonująca dyskusja po tym, jak Magda Biejat, posłanka Lewicy, w poście na Instagramie nazwała siebie gościnią, zapowiadając swoją wizytę w telewizji. – Według mnie ta burza, która się rozpętała, dowodzi tego, że kwestia żeńskich form jest istotnym problemem – mówi nam polityczka. – Używam feminatywów w stosunku do siebie, bo uważam, że język konstruuje rzeczywistość i nie bez powodu jest duży opór wobec żeńskich nazw zawodów, które wiążą się z większym prestiżem społecznym. To odzwierciedla miejsce kobiet w społeczeństwie, nierówność. Według mnie ważne jest podkreślanie, że kobiety także są dyrektorkami, architektkami czy posłankami, bo pokazuje naszą obecność w tych dziedzinach. Kiedy używamy formy męskiej, mówimy np. architekt, w pierwszej kolejności staje nam przed oczami mężczyzna, wydaje nam się, że to taki męski zawód, co zupełnie nie przekłada się na to, jak sytuacja wygląda naprawdę. Cieszy mnie, że małe dziewczynki zaczynają być uświadamiane, że mają równe prawa, powstają takie publikacje jak „Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek”, pokazujemy herstorię, to, że kobiety też miały i mają wpływ na losy świata, spełniają się także w innych rolach, nie tylko tych tradycyjnie uznanych za kobiece – podkreśla nasza rozmówczyni. Posłanki Lewicy poszły za ciosem i złożyły w Kancelarii Sejmu postulat, by w oficjalnych dokumentach sejmowych zaczęło występować słowo „posłanka”: Zwracamy się z prośbą o uwzględnienie naszej płci w nazewnictwie zarówno w dokumentach będących w obiegu Sejmu RP, jak i we wszelkiego rodzaju przedmiotach przeznaczonych do naszego użytku. Szczególnie zależy nam na takich przedmiotach jak: karty do głosowania czy tabliczki, które wskazują nasze miejsce na sali plenarnej. Pragniemy, aby sformułowanie >>posłanka. Sprawa feminatywów jest ważna, ale powinna być już na porządku dziennym a nie budzić kontrowersje. Nasz postulat o stosowanie wobec nas żeńskich form nie jest nowy – już Wanda Nowicka dwie kadencje temu walczyła o formy takie jak posłanka czy marszałkini i miała swoje sukcesy – przypomina Magda Biejat. – Szkoda, że takich emocji jak feminatywy nie budzą sprawy transportu publicznego, ochrony zdrowia, brak miejsc w żłobkach czy prawa lokatorskie, o czym chcemy jako Lewica rozmawiać. W 2019 roku popularny był też mem zestawiający byłego posła Artura Zawiszę, o którym było głośno z powodu jazdy samochodem pod wpływem alkoholu czy z potrącenia rowerzystki, z Marceliną Zawiszą z partii Razem. Ten przykład świetnie przedstawiał, po co nam są żeńskie końcówki, jak i to, dlaczego posłanka Zawisza nie chciałaby być pomylona z posłem Zawiszą. Można też jeszcze w tym miejscu wspomnieć równie medialne dyskusje. Tę o formie ministra zapoczątkowała Izabela Jaruga-Nowacka w 2004 roku, a następnie do sprawy powróciła Joanna Mucha w 2012 roku. Język neutralny płciowo – wyzwanie współczesności Język jest żywym tworem, a my – jego użytkowniczki i użytkownicy czy też użytkujące go osoby – mamy na niego ogromny wpływ. I dobrze, bo ten z kolei, opisując naszą rzeczywistość, ma też wpływ na jej kształt i na nas. Więc to niebagatelna rola. Napiórkowski pisze w swoim tekście, że o język warto powalczyć, a „każda wypowiedziana >>chirurżka>muzykolożka>profesora. Więc walczmy, używając odpowiedniego języka. Możemy też wziąć udział w akcji zapoczątkowanej na Instagramie i zgłosić na stronie sloworoku.uw.edu.pl „feminatyw”. Niech o żeńskich nazwach mówi się jak najwięcej, żebyśmy były widoczne! A kiedy już oswoimy się z feminatywami, to czas pomyśleć o języku jak najbardziej neutralnym płciowo. Bo język, jak już wiemy, może być dyskryminujący. W obecnej formie niewidoczne w języku są na przykład osoby niebinarne, nieidentyfikujące się z żadną płcią. Dlatego stawiajmy, kiedy tylko możemy na jak najszersze formy lub najbardziej neutralne płciowo, w których będzie mogło się odnaleźć jak najwięcej osób. I pamiętajmy, by mieć wrażliwość językową i najlepiej pytać nowo poznane osoby, jak chciałyby, aby się do nich zwracać. To pytanie może nas na początku krępować, być dziwne, ale jak feminatywy i inne nowe działania – na pewno prędzej czy później wejdzie nam w krew i stanie się oczywistością. Mamy wpływ na język, a co za tym idzie na naszą rzeczywistość – warto to podkreślić jeszcze raz. To wielka odpowiedzialność, ale i wielka siła, dzięki której możemy zmieniać świat na lepszy. Zobacz także: 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać tej jesieni
Jacinda Ardern podała się do dymisji, udowadniając także i tym, że jest współczesną superbohaterką. „Nie mam już więcej paliwa w zbiorniku”
Rezygnując ze stanowiska, premierka Nowej Zelandii dała nam ważną lekcję. Jedna z najważniejszych politycznych liderek na świecie wykazała się ogromną samoświadomością i dojrzałością.
W tym artykule: Jacinda Ardern ustępuje ze stanowiska premierki Nowej Zelandii Jacinda Ardern – polityczka na miarę czasów Jacinda Ardern miała 37 lat, kiedy w 2017 roku została najmłodszą szefową rządu na świecie. W sierpniu 2018 roku urodziła swoje pierwsze dziecko i nadal sprawnie rządziła Nową Zelandią. Jednak 19 stycznia 2023 roku świat obiegła wiadomość, że premierka rezygnuje ze stanowiska, co nastąpi formalnie 7 lutego. Szczerze opowiedziała o powodach swojej decyzji. I choć wywołała ona smutek, to także jest ważnym przesłaniem i to nie tylko dla kobiet, dla których Jacinda była i jest wzorem. Jacinda Ardern ustępuje ze stanowiska premierki Nowej Zelandii 19 stycznia 2023 roku odbyło się spotkanie Partii Pracy w Nowej Zelandii, podczas którego Jacinda Ardern ogłosiła, że ​​7 lutego ustąpi ze stanowiska premierki kraju, argumentując szczerze, że nie ma już wystarczająco dużo paliwa w zbiorniku, aby wykonywać tę pracę odpowiednio. Odchodzę, ponieważ z tak uprzywilejowaną rolą wiąże się odpowiedzialność – odpowiedzialność za świadomość, kiedy jesteś odpowiednią osobą do kierowania, a kiedy nią nie jesteś – powiedziała. – Wiem, czego wymaga ta praca. Wiem, że w następstwie tej decyzji będzie wiele dyskusji na temat tak zwanego prawdziwego powodu… Jedynym ważnym powodem jest to, że po sześciu latach ciężkich wyzwań jestem wciąż człowiekiem. Politycy są ludźmi. Dajemy z siebie wszystko, co możemy, tak długo, jak możemy, a potem przychodzi nasz czas. Teraz mój czas. Choć spekuluje się, że Ardern ustępuje, ponieważ według sondaży poparcie dla niej i jej partii maleje, to odniosła się ona i do tego: Nie odchodzę, bo nie wierzę, że wygramy następne wybory, ale dlatego, że wierzę, że możemy to zrobić i potrzebujemy świeżego zestawu ludzi, aby sprostać temu wyzwaniu. Swoim odejściem Jacinda Ardern pokazała, że można odejść świadomie, nie dlatego, że trzeba, na przykład w obliczu skandalu, ale ponieważ tak się czuje, zdaje sobie sprawę, co będzie najlepsze dla niej, dla partii, dla kraju i wyborców. Jak najbardziej też udowodniła, że jest polityczką, która odnajduje się w trudnych sytuacjach, jakich nie brakowało w jej kadencji. Jacinda Ardern – polityczka na miarę czasów Dla wielu z nas 42-letnia dziś Jacinda Ardern jest i była superbohaterką, wzorem do naśladowania. Pokazała, że można pogodzić bardzo wymagającą funkcję z macierzyństwem (z trzymiesięczną córeczką Nebe Te Aroha pojawiła się na zgromadzeniu ONZ). Stanęła na wysokości zadania w trudnych czasach, w jakich przyszło jej kierować Nową Zelandią. Musiała zmierzyć się z atakami terrorystycznymi w Christchurch, pandemią COVID-19 i czy wybuchem wulkanu Whakaari na jednej z nowozelandzkich wysp w listopadzie 2022 roku. Ona także wprowadzała rzeczy, które powinny być w XXI wieku na porządku dziennym. Dzięki jej działaniom we wszystkich szkołach w Nowej Zelandii od czerwca 2021 roku pojawiły się bezpłatne podpaski, tampony i inne środki higieniczne, aby zapewnić wszystkim równe szanse edukacyjne. A ubóstwo menstruacyjne było jedną z przeszkód. Także pod rządami Ardern Nowa Zelandia jako pierwszy kraj na świecie zapewniła osobom pracującym płatny urlop po poronieniu – osobie, która była w ciąży, ja i jej partnerowi czy partnerce. Jestem dumna, że ​​jesteśmy teraz narodem, w którym dziewczyny nie uważają wejścia do polityki ani bycia przywódczyniami za coś niezwykłego – napisała Ardern we wrześniowym wydaniu brytyjskiego „Vogue'a”. Bez wątpienia Ardern jest świetnym wzorem dla dziewczyn. Nawet w obliczu swojej rezygnacji. Choć pojawiają się głosy, zwłaszcza mizoginów, że wraca do domu, gdzie jest miejsce kobiety, to wydaje się nam, że niewielu facetów miałoby tyle odwagi i samoświadomości, aby dobrowolnie pożegnać się ze stanowiskiem, takim stanowiskiem, i w dodatku przyznać, że robią to dla rodziny oraz by zadbać o siebie po kilku latach bardzo stresującej pracy. A w przemówieniu premierki Nowej Zelandii nie zabrakło i słów skierowanych do partnera oraz córki. Neve, mama nie może się doczekać, kiedy zaczniesz szkołę w tym roku. Clarke – pobierzmy się wreszcie. Nowa Zelandia jako drugi kraj na świecie wprowadza płatny urlop po poronieniu Wolne od pracy będzie przysługiwało parze, a więc osobie, która poroni, jak i jej partnerce lub partnerowi.
Anna Lewandowska oburzona słowami Kaczyńskiego o kobietach. Wyznała, że w przeszłości straciła ciążę
Anna Lewandowska w stanowczy sposób zareagowała na głośną wypowiedź prezesa PiS, Jarosława Kaczyńskiego. „Dość! Jestem zła, gdy widzę, że politycy w niesprawiedliwy sposób oskarżają kobiety, zamiast dostrzegać realne problemy” – oznajmiła. Gwiazda zdecydowała się też na osobiste wyznanie.
W tym artykule: Gwiazdy reagują na słowa Jarosława Kaczyńskiego Anna Lewandowska o poronieniu Od paru dni nie milkną echa kontrowersyjnej wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego na temat kobiet. Podczas ostatniego spotkania z sympatykami Prawa i Sprawiedliwości w Ełku polityk podzielił się swoimi osobliwymi przemyśleniami na temat przyczyń bezdzietności. Kobiety decydują się na dzieci, albo się na dzieci nie decydują. To zależy od czynników, powtarzam, materialnych, ale w wielkiej mierze od tych czynników kulturowych. I tu trzeba czasem powiedzieć też trochę otwarcie, pewnych rzeczy gorzkich. Jeżeli się np. utrzyma taki stan, że do 25. roku życia dziewczęta, młode kobiety, piją tyle samo, co ich rówieśnicy, to dzieci nie będzie. Bo pamiętajcie, że mężczyzna, żeby popaść w alkoholizm, to musi pić nadmiernie przez 20 lat. Przeciętnie, bo to oczywiście jeden krócej, drugi dłużej, bo to zależy od cech osobniczych. A kobieta tylko dwa – stwierdził prezes PiS. 73-letni polityk stwierdził, że w obecnych czasach kobiety coraz częściej nie mają dzieci, ponieważ... nadużywają alkoholu. Ja nie jestem zwolennikiem bardzo wczesnego macierzyństwa, bo kobieta też musi dojrzeć do tego, żeby być dobrą matką. Ale jak do 25. roku daje w szyję... Trochę żartuję, ale proszę państwa, to nie jest to dobry, że tak powiem, prognostyk w tych sprawach. Trzeba z pewnymi zjawiskami walczyć – powiedział. Gwiazdy reagują na słowa Jarosława Kaczyńskiego Jak można się było spodziewać, słowa lidera partii rządzącej odbiły się szerokim echem w mediach. Na wypowiedź Kaczyńskiego zareagowali już nie tylko przedstawiciele opozycji. Ostra krytyka w kierunku prezesa PiS spłynęła m.in. ze strony wielu znanych Polek, w tym Moniki Olejnik, Beaty Sadowskiej, Pauliny Smaszcz i Ewy Chodakowskiej. To szalenie krzywdzące i oburzające, by w publicznym dyskursie padały słowa tak obraźliwe i pogardliwe wobec kobiet! – napisała sławna trenerka. Anna Lewandowska o poronieniu Co ciekawe, na słowa Jarosława Kaczyńskiego odpowiedziała także gwiazda, która zazwyczaj nie zabiera głosu w sprawach politycznych – Anna Lewandowska. Żona Roberta Lewandowskiego opublikowała w poniedziałek rano emocjonalny wpis, w którym uznaje wypowiedź lidera PiS za niezwykle krzywdzącą. DOŚĆ! Jestem zła, gdy widzę, że politycy w niesprawiedliwy sposób oskarżają kobiety, zamiast dostrzegać realne problemy. Jako kobieta i matka czuję się bardzo dotknięta ostatnimi wypowiedziami – tak zaczęła swój wpis na Instagramie, gdzie obserwuje ją na ten moment już przeszło 4,6 miliona użytkowników serwisu. W dalszej części wpisu bizneswoman podzieliła się ze swoimi odbiorcami osobistym wyznaniem. Okazuje się, że zanim Anna Lewandowska powitała na świecie swoje pierwsze dziecko, przeżyła osobistą tragedię. Bycie mamą było moim największym marzeniem. Zanim się spełniło niestety, podobnie jak inne kobiety, doświadczyłam także poronienia. Według statystyk co piąta para w Polsce bezskutecznie stara się o dziecko. Stres, problemy ze zdrowiem czy z hormonami powodują, że nie tylko zajście w ciąże jest problemem, ale również jej utrzymanie – oświadczyła. Na koniec mama pięcioletniej Klary i dwuletniej Laury zaapelowała o większą empatię wobec bezdzietnych kobiet. Nie oceniajmy zatem kobiet, które często w ciszy, walczą wszelkimi sposobami i środkami, aby na teście ciążowym zobaczyć upragnione dwie kreski…– czytamy. Myślicie, że Jarosław Kaczyński odniesie się do słów jednej z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych Polek? Kaja Godek ma nowy projekt. Chce kar za informowanie o możliwości przerywania ciąży Wystartowała zbiórka podpisów pod projektem nowej ustawy, przygotowanym przez Fundację Życie i Rodzina, na czele której stoi Kaja Godek. Według inicjatywy „Aborcja to zabójstwo”, za propagowanie działań na rzecz pomocy w przerywaniu ciąży powinno grozić do dwóch lat więzienia.
Wszystko jest polityczne, czyli wielki powrót Birgitte Nyborg do duńskiego „Rządu”
Są tu jakieś fanki i jacyś fani „House of Cards”? Uważajcie. Mamy dla was coś dobrego. A w zasadzie znacznie lepszego. I mądrzejszego. I bardziej współczesnego. Mowa o produkcji „Rząd” (oryg. „Borgen”), czyli dziele twórców uznanego przez krytyków serialu kryminalnego „Dochodzenie”, która po latach przerwy wróciła z czwartym sezonem. I z miejsca rzuciła na kolana widzki i widzów Netfliksa. Nic dziwnego. Dawno już nie było tak znakomitego powrotu.
W tym artykule: „Rząd” na Netfliksie, czyli polityka nie jest dla małych dzieci „Rząd”, czyli lekcja zgniłych kompromisów „Rząd” na Netfliksie, czyli polityka nie jest dla małych dzieci Birgitte Nyborg (doskonała Sidse Babett Knudsen) wciąż zasiada „na Zamku” (w dosłownym tłumaczeniu duński tytuł „Borgen” jest potocznym określeniem Christiansborgu, zamku w Kopenhadze będącego siedzibą trzech kluczowych dla duńskiego systemu politycznego instytucji: parlamentu, kancelarii premiera oraz sądu najwyższego). Tym razem Nyborg nie jest już jednak głową rady ministrów, a „tylko” szefową resortu spraw zagranicznych Danii. Przechodzi menopauzę, mierzy się z uderzeniami gorąca, a jej życie prywatne leży i kwiczy niczym świnie ukradzione przez syna z transportu do rzeźni. W ogóle jednak nie przeszkadza to Birgitte w byciu wytrawną polityczką. Doskonale rozgrywa zakulisowe gierki, wprawia w osłupienie partyjnych kolegów, ustawia do kąta młodszą i niezbyt pewną siebie panią premier, zmienia strategię jak wiatr zawieje... Jako szefowa duńskiego MSZ musi uporać się z odkryciem ropy naftowej w Grenlandii (nie postkolonialnie „na Grenlandii”, co świetnie wybrzmiewa w komentarzu byłej przyjaciółki Nyborg, dziennikarki politycznej Katrine Fønsmark, w którą wcieliła się Birgitte Hjort Sørensen). Pod znakiem zapytania stają relacje między Danią a Grenlandią, a jak się wkrótce okazuje – to dopiero początek „zabawy”, bo do gry włączają się Chiny i USA. Dzieje się dużo, a akcja płynie wartko – królestwo i konia temu, kto pierwszy oderwie się od ekranu. Ciekawe seriale, które wciągają już w pierwszym odcinku. Sprawdź nasze propozycje! Niektóre seriale potrzebują czasu, żeby zainteresować widza swoją fabułą, inne wciągają już od pierwszego odcinka i trzymają w napięciu aż do końca ostatniego sezonu. Wbrew pozorom nie jest to wyłączną domeną produkcji sensacyjnych, bo w bogatym repertuarze stacji telewizyjnych i serwisów streamingowych znajdziemy też wiele dramatów, seriali science fiction i tytułów katastroficznych, od których po prostu nie sposób się oderwać. Przedstawiamy zestawienie obejmujące ciekawe seriale, które każdy widz z pewnością obejrzy do samego końca. „Rząd”, czyli lekcja zgniłych kompromisów Tak jak poprzednie sezony, i tę odsłonę „Borgen”, zatytułowaną „Power & Glory” (w wersji polskiej: „Rząd: Królestwo, władza i chwała"), stworzył scenarzysta Adam Price i naprawdę trudno w kilku zdaniach uchwycić jego bezdyskusyjny talent. Price z jednakim krytycyzmem i wyrozumiałością patrzy na polityków i politycznych dziennikarzy, czasem cynicznych, czasem broniących ideałów. Uważnie przygląda się ludziom żyjącym w wielkomiejskiej bańce, jak i wszystkim tym, którzy wiedzą, że do garnka nie włożą mądrości prawionych przez uprzywilejowanych. Doskonale portretuje rozpędzoną polityczną machinę i ludzi przypadkiem zaplątanych w wielką historię. Z taką samą ciekawością kreśli postaci „możnych tego świata”, którzy ustanawiają reguły gry, oraz maluczkich, którzy nie mają pojęcia, w co właściwie grają. Ponadto Price niczym ludzki sejsmograf wyczuwa napięcia społeczne i jest w stanie precyzyjnie określić czas i miejsce zbliżającego się trzęsienia ziemi. Widzi świat i wszystkie jego elementy jako wielowymiarowe, misternie utkane sieci przyczyn i zdarzeń. Każdy może upleść swój kawałek i zmienić dynamikę obrotu spraw, każdy może zrobić wyrwę, którą trudno wypełnić. Price nie bawi się w wielopiętrowe, kartonowe intrygi spod znaku Franka Underwooda. Na szczęście nie idzie w stronę wykoncypowanych spisków i mordowania politycznych oponentów. Jest znacznie bardziej autentyczny w przedstawianiu świata, jest blisko ludzi, świadomy aktualnej sytuacji. Pokazuje, że wszystko, ale to dosłownie wszystko jest polityką. I że w związku z tym nie ma rzeczy, których nie można zakwestionować, poddać w wątpliwość, przedstawić w zupełnie innym świetle. Ku twórcy „Rządu” można by wznieść jeszcze wiele peanów, ale chyba nie ma sensu. Musicie wiedzieć jedno: jego najnowsze dzieło jest po prostu świetne. Naprawdę warto obejrzeć. View oEmbed on the source website Netflix: nowości na czerwiec 2022. Co warto obejrzeć?
Rejestr ciąż wchodzi w życie! Co dla kobiet oznacza skandaliczna decyzja Ministra Zdrowia?
Władza po raz kolejny udowadnia, że chce wchodzić z butami w nasze życie prywatne. Po niemal całkowitym zakazie aborcji przyszedł czas na rejestr ciąż. O tym, że ma wejść w życie zadecydował właśnie minister zdrowia. Co to oznacza w praktyce?
W tym artykule: Rejestr ciąż wchodzi w życie. Co to oznacza dla kobiet? Polska drugim Salvadorem? Aborcyjny Dream Team o rejestrze ciąż Rejestr ciąż wchodzi w życie. Minister zdrowia zdecydował, że państwo będzie gromadziło informacje o ciążach pacjentek. To właśnie komunikat o takiej treści pojawił się na instagramowym profilu @konstytucjonalista, prowadzonym przez doktora nauk prawnych Kamila Stępnia, który stanie na straży praworządności tego kraju, a tym samym informowanie o chętnie zamiatanych pod dywan decyzjach rządu, przyjął za swoją misję. Jedną z nich jest właśnie decyzja o wejściu w życie rejestru ciąż. Co dla nas, kobiet, oznacza to w praktyce? No cóż, państwo po raz kolejny pokazuje, że chce zaglądać nam w majtki! Rejestrowanie ciąż „już na bardzo wczesnym etapie”. Taki obowiązek chce wprowadzić rząd – alarmuje senator Projekt noweli rozporządzenia o Systemie Informacji Medycznej zakłada, że „wszelkie podmioty lecznicze będą miały obowiązek raportowania do systemu faktu ciąży u pacjentki” – donosi na Twitterze Krzysztof Brejza. „Domagam się wyjaśnień. Kto zainicjował tę zmianę i jaki jest jej faktyczny cel?" – pisze senator. Rejestr ciąż wchodzi w życie. Co to oznacza dla kobiet? Po niemal całkowitym zakazie aborcji, który mniej więcej dwa lata temu stał się faktem na skutek decyzji Trybunału Konstytucyjnego, przyszedł czas na rejestr ciąż, o którym zadecydował minister zdrowia Adam Niedzielski, podpisując nowelizację rozporządzenia w sprawie Systemu Informacji Medycznej. I choć, jak podkreśla dr Kamil Stępień, zbieranie informacji o ciąży pacjentki budzi liczne wątpliwości konstytucyjne, jako że wg art. 52 ust. 1 Konstytucji RP państwo może zbierać o obywatelu wyłącznie niezbędne do funkcjonowania w państwie demokratycznym dane, od teraz będzie to możliwe (ograniczając tym samym nasze prawo do prywatności). Co rejestr ciąż oznacza w praktyce? Po pierwsze, w systemie P1 będą gromadzone informacje, czy dana osoba jest w ciąży – nawet jeżeli zostanie to stwierdzone czy informacja o tym zostanie podana podczas wizyty lekarskiej niezwiązanej z tym stanem. Narusza to dotychczasowe przepisy prawa, według których rozpoznanie ciąży nie powinno być rejestrowane, jeśli nie jest bezpośrednio związane ze świadczeniem medycznym. Co więcej, dane zawarte w systemie będą mogły „na określonych przepisach” być udostępnione prokuraturze oraz sądom (a nie ograniczać się „jedynie” do służby ochrony zdrowia). I na tej podstawie można będzie zostać pociągniętą (bo sprawa oczywiście dotyczy przede wszystkim kobiet) do odpowiedzialności karnej. Biorąc pod uwagę najnowsze prawo (anty)aborcyjne (czyli brak podstawowych praw), można się więc domyślać, w jakim celu przepis został wprowadzony. Myślę, czuję, decyduję, czyli szczerze rozmawiamy o aborcji Kobiety przerywały ciążę, przerywają i będą przerywać. Dlatego prawo aborcyjne powinno odpowiadać ich rzeczywistym potrzebom. Ale nie tylko ustawy wymagają zmian. Zmienić należy sposób, w jaki mówimy o aborcji. Natalia Broniarczyk działa w Aborcyjnym Dream Teamie, organizacji, która walczy, by o aborcji mówić, jak należy – bez poczucia winy i wstydu. Polska drugim Salvadorem? Kobiety, które będą chciały przerwać ciążę poza granicami Polski (co nie jest nielegalne), będą mogły być pociągnięte do odpowiedzialności karnej. Ale rejestr ciąż może być także wykorzystany jako narzędzie represji wobec wszystkich kobiet w ciąży – na przykład tych, które doświadczyły traumy poronienia. W niedalekiej przyszłości Polska może więc stać się drugim Salvadorem, w którym kobiety regularnie trafiają do więzienia właśnie z powodu utraty ciąży. Nieintencjonalny charakter takich zdarzeń bywa bowiem trudny do udowodnienia (zwłaszcza przed upolitycznionymi sądami). Konstytucjonalista podkreśla jednak, że by wprowadzić w życie takie rozporządzenie zgodnie z prawem, potrzebne by były liczne zmiany ustawowe, które nie miały miejsca. Dlatego, „jeżeli dane uzyskane w ten nielegalny sposób będą stanowiły w stosunku do kogokolwiek podstawę odpowiedzialności karnej, taka osoba powinna dochodzić odpowiedzialności SP przed sądami”. Co niestety nie poprawia zasadniczo naszej sytuacji... Aborcyjny Dream Team o rejestrze ciąż Do sprawy odniosły się także działaczki z Aborcyjnego Dream Teamu w swoich mediach społecznościowych. Przede wszystkim przypomniały, że osoby w ciąży nie są karane za przerwanie własnej ciąży i póki co nie są szykowane żadne regulacje prawne, które mogłyby to zmienić. Zaznaczyły jednak, że „gromadzenie naszych jakichkolwiek prywatnych danych zdrowotnych jest ryzykowne, jeśli władza może chcieć je wykorzystać przeciwko nam - niezależnie od tego, czy to jest informacja o ciąży, o przyjmowanych na stałe lekach czy chorobach psychicznych”. Zakaz i co dalej. Adwokatka komentuje, co zmieniło się po zaostrzenia prawa antyaborcyjnego „Niezgoda na zaostrzenie ustawy antyaborcyjnej łączy przeróżne środowiska. To początek nowej dyskusji na temat aborcji” – mówi adwokatka Sylwia Gregorczyk-Abram. Pytamy ją o to, co zmieniło się po publikacji wyroku.
Lista „Time 100”: Wołodymyr Zełenski, Zendaya i Pete Davidson wśród najbardziej wpływowych osób 2022 roku
Trzeba przyznać: redakcja „Time” ma fantazję. Władimir Putin obok Kris Jenner, Channing Tatum obok Joe Bidena, brak Elona Muska... Tegoroczna lista 100 najbardziej wpływowych osób świata obfituje w zaskoczenia.
Redakcja amerykańskiego tygodnika „Time” corocznie (od 1999) publikuje listę 100 najbardziej wpływowych osób w danym roku. Są one wybierane w 6 kategoriach: ikony, pionierzy, tytani, artyści, przywódcy oraz innowatorzy. W 2021 roku na prestiżowej liście pojawili się m.in. książę Harry i Meghan Markle, były prezydent USA Donald Trump czy przywódca talibów Abdul Ghani Baradar. Wśród wyróżnionych znalazła się Polka, profesor Lidia Morawska oraz rosyjski opozycjonista Aleksiej Nawalny. Lista „Time 100”: wybrano najbardziej wpływowe osoby 2022 roku W 2022 roku układ sił (zwłaszcza kategorii przywódców) znacząco się zmienił - miała na to wpływ m.in. rosyjska agresja na Ukrainę. Wśród najbardziej wpływowych osób znalazł się debiutant: prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski. W uzasadnieniu tego wyboru, które przygotował Joe Biden, czytamy: Za każdym razem, gdy rozmawiamy, słyszę w głosie prezydenta Zełenskiego niezłomną determinację człowieka, który głęboko wierzy w obowiązek wobec swojego ludu i codziennie bierze na siebie odpowiedzialność przeprowadzenia swojego narodu przez ten ciemny i trudny czas. Nawiasem mówiąc, w przeprowadzonym wśród czytelniczek i czytelników „Time” sondażu Wołodymyr Zełenski zzdecydowaną większością głosów został uznany najbardziej wpływowym człowiekiem 2022 roku. Pośród wyróżnionych przez „Time” przywódców nie zabrakło Joe Bidena i Władimira Putina. Co ciekawe, redakcja uznała, że Elon Musk nie zasłużył w tym roku na wyróżnienie, choć w ankiecie czytelników twórca SpaceX zajął drugie (po Zełenskim a przed Joe Bidenem) miejsce. Elon Musk został Człowiekiem Roku tygodnika „Time”. „Przekształca życie na Ziemi i prawdopodobnie także poza Ziemią” Najbardziej wpływową osobą 2021 roku został najbogatszy człowiek na świecie - Elon Musk. Tym samym miliarder dołączył do szacownego grona, w którym znaleźli się już m.in. Mahatma Gandhi, Winston Churchill, Lech Wałęsa czy Kamala Harris (ale także... Adolf Hitler i komputer Apple II). Największymi tytanami 2022 roku ogłoszono: dyrektora generalnego Apple - Tima Cooka, Oprah Winfrey, Kris Jenner i autorkę „Normalnych ludzi” Sally Rooney. Do najbardziej wpływowych ikon 2022 roku zaliczono zaś m.in.: Mary J. Blige, Adele, Keanu Reevesa i Jona Batiste’a. Natomiast pośród artystów o największym wpływie w 2022 roku znaleźli się: Andrew Garfield, Zoe Kravitz, Sarah Jessica Parker, Amanda Seyfried, Channing Tatum, Mila Kunis, Jeremy Strong i Pete Davidson. Jack Harlow, pisząc uzasadnienie dla wyboru tego ostatniego, zauważył: Pete urzeka świat swoją autentycznością. Nie próbuje ukryć osoby, którą jest. To klasyczna recepta na sukces. (...) Uważam się za prawdomównego, ale przebywanie w pobliżu Pete’a sprawia, że chcę sięgać po jeszcze prawdziwszą wersję siebie. Zendaya: Hollywood należy do niej Wśród wyróżnionych sław znalazła się również Zendaya. Co jednak ciekawe, gwiazda „Euforii” i „Diuny”, została wyróżniona w kategorii innowatorów. Czemu? Zdaniem reżysera „Diuny”, Denisa Villeneuve, który napisał uzasadnienie tego wyboru, 25-latka to rodząca się ikona kultury, osoba „będąca autonomiczną siłą twórczą”, wyprzedzająca czasy, w których żyjemy, a jednocześnie niezwykle świadoma tego, co minęło. Reżyser pisze: Według mnie Zendaya ma tysiąc lat. Ma za sobą już wiele żyć. Jednocześnie jest młoda jak wiosna. Paradoksalnie sprawia też wrażenie, jakby urodziła się gdzieś daleko w przyszłości. Jest ponadczasowa i potrafi wszystko. W kategorii liderów redakcja „Time” wyróżniła także m.in. reżysera Taikę Waititiego i wokalistkę Mirandę Lambert. Kto jeszcze zdaniem amerykańskiego tygodnika zasłużył na tytuł najbardziej wpływowej osoby roku? Pełną listę znajdziecie na stronie internetowej tygodnika „Time”. Coraz więcej celebrytek i celebrytów na liście najbogatszych ludzi „Forbesa”. Spektakularne debiuty Rihanny, Jaya-Z i Kanyego Przygotowane przez magazyn „Forbes” tegoroczne zestawienie najbogatszych ludzi na świecie obfituje w niespodzianki. Wśród nich wiele zapewniają celebryci, którzy rozkręcają biznesy, w kosmicznym tempie pomnażają majątki i coraz pewniej czują się w ekskluzywnym gronie miliarderów.
Skandal w „Masked Singer”. Juror opuścił studio, gdy zobaczył, kto krył się pod kostiumem
W ostatnim odcinku popularnego programu rozrywkowego „Masked Singer” doszło do bardzo niezręcznej sytuacji. „Mam dość” – powiedział juror-detektyw na widok zdemaskowanego uczestnika i opuścił plan show.
O tym piszą dziś niemal wszystkie portale w Stanach Zjednoczonych. W środę wieczorem na antenie stacji Fox pokazano kolejny odcinek siódmego już sezonu programu „Masked Singer”, emitowanego w Polsce pod nieco zmienioną nazwą „Mask Singer”. Decyzją jury i zgromadzonej w studiu publiczności z programu odpadł tym razem „The Jack In The Box”, czyli tzw. pajacyk z pudełka. Zgodnie z zasadami show, żegnający się z programem uczestnik musiał zdjąć maskę przy akompaniamencie ogłuszających okrzyków „take it off!” (z ang. zdejmij to). Najbardziej ekscytujący moment programu tym razem jednak odbył się w dość krępującej atmosferze. Niezręczna sytuacja w „Masked Singer” Na twarzach osób, które zasiadły na widowni można było dostrzec ogromne zaskoczenie. Okazało się bowiem, że pod wymyślnym przebraniem krył się Rudy Guliani, czyli były burmistrz Nowego Jorku i i doradca prawny eksprezydenta USA, Donalda Trumpa. Chyba żadna z dotychczasowych demaskacji w całej historii show nie wywołała tylu skrajnych emocji. W szoku byli także członkowie celebryckiego jury, w skład którego obecnie wchodzą: aktorka Jenny McCarthy Wahlberg, występująca z zespołem The Pussycat Dolls piosenkarka Nicole Scherzinger, wokalista Robin Thicke i znany m.in. z filmów z serii „Kac Vegas” komik Ken Jeong. To właśnie ten ostatni zareagował na widok skompromitowanego polityka w najbardziej stanowczy sposób. Oburzony juror-detektyw w geście protestu opuścił studio jeszcze przed zakończeniem nagrania. Mam dość - powiedział zdegustowany aktor, po czym skierował się do wyjścia. Zobaczcie, jak to wyglądało. Myślicie, że w polskiej wersji show również pojawią się tak kontrowersyjne postacie? „Mask Singer” – kim są uczestnicy polskiej edycji show? Internauci nie mają już żadnych wątpliwości „Kto kryje się pod maską?” – takie pytanie zadają sobie wszyscy widzowie programu „Mask Singer” na całym świecie. Od niedawna fanki i fani bijącego rekordy popularności formatu mogą prowadzić ekscytujące śledztwo także w Polsce. Z programu odpadło już dziewięcioro uczestników, tym samym ujawniając swoją tożsamość. Zagadką pozostaje już tylko trójka finalistów. Kim są Deszcz, Kogut i Bocian? Internauci są już niemal pewni! -- W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.
Talibowie znów zamknęli żeńskie szkoły w Afganistanie. Miliony Afganek od sierpnia nie mają dostępu do edukacji
Talibowie zapowiedzieli, że w nowym roku szkolnym swą działalność wznowią także szkoły średnie dla dziewcząt (powyżej szóstej klasy). Niestety kilka godzin po otwarciu placówek nakazano ponowne ich zamknięcie. Spełnia się najczarniejszy scenariusz.
W tym artykule: Prawa kobiet w Afganistanie pod rządami talibów Talibowie w Afganistanie: brak edukacji dla dziewcząt Prawa kobiet w Afganistanie pod rządami talibów W momencie przejęcia przez talibów władzy w Afganistanie 15 sierpnia 2021 roku zamknięte zostały wszystkie szkoły. W pierwszej kolejności zezwolono, by do placówek edukacyjnych wróciły najmłodsze dzieciaki oraz chłopcy od klasy 6 do 12 i ich nauczyciele (wyłącznie mężczyźni). Kobietom nakazano pozostanie w domach – do czasu „przygotowania bezpiecznych warunków do nauki”. Owe „bezpieczne warunki do nauki” to przede wszystkim ścisła segregacja płci, dostosowana do surowej interpretacji prawa muzułmańskiego. Dopiero w drugiej połowie października talibowie wyrazili zgodę na to, aby kobiety w Afganistanie mogły kontynuować naukę na uczelniach wyższych oraz studiach podyplomowych (pod warunkiem, że studentki dostosują się do restrykcyjnych zasad dotyczących ubioru i będą nosiły hidżaby). Od połowy sierpnia miliony Afganek ze szkół średnich pozostają natomiast wykluczone z edukacji. Na edukację patrzymy z islamskiej perspektywy. Oznacza to oddzielne klasy i oddzielne środki transportu. Gdy tylko tę sprawę rozwiążemy, kobiety będą mogły kontynuować edukację - zapewniał w listopadzie Abdul Hakeim z talibskiego ministerstwa edukacji. Afganistan pod rządami talibów: seriale telewizyjne bez kobiet, coraz więcej ograniczeń dla Afganek Sytuacja Afganek staje się coraz trudniejsza. Jak podała BBC, talibowie przekazali stacjom telewizyjnym w kraju nowe wytyczne. Obok zakazu przedstawiania kobiet w serialach telewizyjnych zabroniono m.in. występowania dziennikarkom i prezenterkom z odsłoniętymi włosami. Talibowie w Afganistanie: brak edukacji dla dziewcząt Z obietnic nic nie wyszło: w znacznej części Afganistanu pozostały jedynie szkoły dla najmłodszych dzieci oraz wszystkie placówki dla chłopców. W środę 23 marca miał nastąpić przełom. Zapowiedziano bowiem, że wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego swą działalność wznowią także żeńskie szkoły średnie, powyżej szóstej klasy – a przynajmniej tak wynikało z obwieszczenia, że do szkół zaproszeni są „wszyscy uczniowie”. Niestety... Kilka godzin po otwarciu placówek edukacyjnych dla dziewcząt talibowie nakazali ponowne ich zamknięcie. Informację tę potwierdził rzecznik talibów Inamullah Samangani przedstawicielom agencji AFP, którzy nagrywali film w jednej ze szkół średnich w Kabulu. W trakcie kręcenia zdjęć pojawił się nauczyciel i wyprosił wszystkich z budynku. Czy mamy więc powtórkę z lat 1996-2001, kiedy talibowie sprawowali w Afganistanie opresyjne rządy, wykluczające kobiety i dziewczęta ze sfery publicznej, w tym edukacji i pracy zarobkowej? Choć przedstawiciele obecnych władz zapewniają, że zmienili swój stosunek do kobiet i nie zamierzają cofać się w czasie o dwie dekady, deklaracje wciąż pozostają deklaracjami. W praktyce – prawa milionów Afganek do edukacji są z rozmysłem i brutalnie deptane. A rzeczywistość afgańskich dziewczynek i kobiet jest coraz trudniejsza. Talibowie u władzy w Afganistanie. Ogłosili zakaz aborcji, przymusowe małżeństwa... Co będzie z afgańskimi kobietami? 15 sierpnia 2021 roku Talibowie przejęli władzę w Afganistanie. Ludzie próbują uciec z kraju. Talibowie wydają kolejne zakazy. Uwolnili też więźniów z kabulskiego więzienia, gdzie przebywali w większości bardzo niebezpieczni członkowie Państwa Islamskiego. -- W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.
Świat żegna Madeline Albright. Pierwsza kobieta na stanowisku sekretarz stanu USA była inspiracją dla milionów dziewczyn
Nie żyje Madeleine Albright – pierwsza w historii kobieta na stanowisku sekretarz stanu USA. „Wielka dama amerykańskiej i światowej polityki”, „orędowniczka wolności, demokracji i praw człowieka”, „używała ubrań i biżuterii do wysyłania cierpkich, politycznych przesłań” – tymi słowami żegna ją cały świat.
W tym artykule: Nie żyje Madeleine Albright - pierwsza sekretarz stanu USA Świat żegna Madeline Albright Madeline Albright a sprawa polska Pierwsza w historii kobieta na stanowisku sekretarz stanu USA, Madeline Albright, odeszła w wieku 84 lat z powodu choroby. Informację o jej śmierci podał 23 marca CNN. Dziś zmarła Madeleine Albright, sekretarz stanu USA i pierwsza kobieta na tym stanowisku. Przyczyną śmierci był nowotwór. Była otoczona rodziną i przyjaciółmi. Straciliśmy kochającą matkę, babcie, siostrę, ciocię i przyjaciółkę – czytamy w komunikacie wydanym przed rodzinę. Alexandria Ocasio-Cortez: kim jest najjaśniejsza gwiazda amerykańskiej polityki? Jest dumną ze swojego pochodzenia Latynoską z nowojorskiego Bronksu, najmłodszą kogresmenką w historii Stanów Zjednoczonych i... wielką fanką „RuPaul's Drag Race”. Oto Alexandria Ocasio-Cortez! Nie żyje Madeleine Albright - pierwsza sekretarz stanu USA Madeleine Albright przyszła na świat Marie Jana Korbelová w 1937 roku w czeskiej Pradze, w rodzinie dyplomatów. Po tym jak wraz z rodziną wyemigrowała do USA, ukończyła Wellesley College ze specjalnością nauki polityczne, następnie uczyła się w Szkole Wyższych Studiów Międzynarodowych na Uniwersytecie Johna Hopkinsa. Zdobyła certyfikat w Instytucie Rosyjskim na Columbia University. Na tym uniwersytecie uzyskała też tytuł magistra, a potem doktora prawa publicznego i rządowego. Studiowała m.in. u Zbigniewa Brzezińskiego, doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego USA w czasie prezydentury Jimmy’ego Cartera (1977–1981). W latach 1978-1981 była członkinią Narodowej rady Bezpieczeństwa, gdzie z ramienia Białego Domu odpowiadała za politykę zagraniczną. 23 stycznia 1997 roku została sekretarzem stanu USA. Stała się tym samym pierwszą kobietą, która zajmowała to stanowisko. Wiadomość o jej śmierci zasmuciła świat. Świat żegna Madeline Albright Urzędujący prezydent USA Joe Biden, którego oświadczenie wydał Biały Dom, zauważył, że Albright „własnymi rękoma odwróciła bieg historii”. Biały Dom przypomniał, że jako uchodźczyni szukała schronienia w USA, a następnie, wychowując dzieci, realizowała spektakularną karierę. W każdej roli wykorzystywała swój ostry intelekt i bystry dowcip — a często też niezrównaną kolekcję przypinek — do zwiększania bezpieczeństwa narodowego Ameryki i promowania pokoju na całym świecie. Ameryka nie miała bardziej zaangażowanego orędownika demokracji i praw człowieka niż sekretarz Albright. Żegnając legendarną polityczkę, były prezydent USA Bill Clinton stwierdził, że była ona jedną z najlepszych osób na stanowisku sekretarza stanu, a do tego: wybitną ambasadorką ONZ, genialną profesorką i niezwykłym człowiekiem. Z kolei Hillary Clinton podkreśliła, że swoją działalnością Madeline Albright zmieniła na lepsze życie wielu ludzi. Zawsze będę głęboko wdzięczna za wspaniałą przyjaźń Madeline, którą dzieliłam z Billem, i jej niezawodne mądre rady, których udzielała nam przez tyle lat. Dzięki jej służbie tak wielu ludzi na całym świecie żyło i żyje lepszym życiem - napisała Hillary na Twitterze. View oEmbed on the source website George W. Bush, który zastąpił Billa Clintona na fotelu prezydenckim, zaznaczył, że nie ukrywa żalu na wieść o śmierci wybitnej dyplomatki. Na Twitterze opublikował jej portret i napisał: Wraz z Laurą jesteśmy zrozpaczeni po śmierci Madeleine Albright. Ona spełniała American Dream i pomogła realizować to marzenie innym. View oEmbed on the source website Kobieta robiąca karierę w polityce? Tylko za zgodą męża. Tak twierdzi europosłanka Beata Kempa Choć mamy XXI wiek i równouprawnienie, to wciąż dla niektórych polityków, ale i polityczek nie jest to oczywiste. Trzymają się patriarchalnych wartości, próbują ustanawiać przepisy, które ograniczają na przykład prawa kobiet do własnego ciała. A w swoich publicznych wypowiedziach podkreślają zależność kobiet od mężczyzn. Praca? Tylko za zgodą męża. Tak mówi Beata Kempa z Solidarnej Polski. Madeline Albright a sprawa polska Madeleine Albright jest postacią szczególnie ważną dla naszego kraju. Genialna polityczka pomogła w sprawie wejścia Polski do NATO (była jedną z kluczowych orędowniczek rozszerzenia Sojuszu Północnoatlantyckiego o Polskę, Czechy i Węgry, co stało się faktem za jej kadencji, w 1999 roku). Podkreślają to wszyscy rodzimi politycy żegnający wybitną dyplomatkę. Prezydent Andrzej Duda napisał na Twitterze: Madeleine Albright należała do grona architektów jednej z najodważniejszych decyzji w historii NATO. Także dzięki Niej Sojusz otworzył się na państwa zza żelaznej kurtyny. Polacy zawsze będą pamiętali o Jej zasługach dla naszego bezpieczeństwa. Niech spoczywa w Pokoju - napisał na Twitterze. View oEmbed on the source website Poseł KO Michał Szczerba dodał zaś: Zmarła wielka dama amerykańskiej i światowej polityki. Przyjaciółka Polski. Inspiracja dla milionów kobiet. Orędowniczka wolności, demokracji i praw człowieka. Nasza 23-letnia obecność w NATO to też jej nieoceniona praca. Wielki smutek! View oEmbed on the source website Pogadajmy o polityce jak kobieta z kobietą W ostatnim czasie obserwujemy rosnące zaangażowanie polityczne kobiet. Marsze, strajki, demonstracje. W Dzień Kobiet nawet na Instagramie było widać, że wiele dziewczyn zamiast tradycyjnego tulipanka upominało się o prawa kobiet. Można więc odnieść wrażenie, że dziewczyny są mega wkręcone w politykę i świetnie się w niej orientują. Prawda jest jednak nieco inna. -- W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.
„Top Model”: Marianna Schreiber chce wejść do polityki. Do której partii wstąpi żona ministra?
Marianna Schreiber ma zamiar pójść w ślady swojego męża, ministra z ramienia PiS. Uczestniczka dziesiątej edycji programu „Top Model” złożyła deklarację członkostwa w partii. Nie jest to jednak ugrupowanie, do którego należy Łukasz Schreiber.
W tym artykule: Marianna Schreiber wkracza do świata polityki Katarzyna Lubnauer komentuje polityczne aspiracje Marianny Schreiber Marianna Schreiber to bez wątpienia jedna z najbardziej wyrazistych postaci, które przewinęły się przez jubileuszowy, dziesiąty sezon „Top Model”. Atrakcyjna 28-latka co prawda nie zakwalifikowała się do finałowego etapu programu, ale i tak zrobiło się o niej bardzo głośno. Początkowo uwaga mediów skupiła się przede wszystkim na jej życiu prywatnym. Pedagożka i terapeutka dzieci ze spektrum autyzmu jest bowiem żoną prominentnego polityka Prawa i Sprawiedliwości, Łukasza Schreibera. Marianna Schreiber – kim jest? Oto wszystko, co wiemy o charyzmatycznej żonie ministra Łukasza Schreibera Szturmem wdarła się do świata mediów i show-biznesu. Nie uważa siebie jednak za celebrytkę. Sprawdźcie, co wiemy o życiu prywatnym i zawodowym Marianny Schreiber, czyli uczestniczki 10. edycji programu „Top Model”, a prywatnie żony wysoko postawionego polityka PiS. Marianna Schreiber wkracza do świata polityki Nie jest tajemnicą, że Marianna Schreiber mocno zaskoczyła opinię publiczną swoimi poglądami. Okazało się bowiem, że wybrance ministra daleko jest bowiem obecnie do optyki prezentowanej przez PiS. W licznych wywiadach podkreślała, że nie zgadza się z wieloma działaniami partii, do której należy jej partner. Publiczne wypowiedzi niedoszłej topmodelki wywołały zresztą plotki o poważnym kryzysie w ich małżeństwie. Marianna Schreiber planuje rozwód? Uczestniczka „Top Model” opowiedziała o relacji z mężem Marianna Schreiber, która zyskała popularność dzięki udziałowi w dziesiątej edycji „Top Model”, otworzyła się na temat relacji z mężem – Łukaszem Schreiberem. Planuje rozwód? W ostatnich miesiącach Marianna Schreiber skupiła się m.in. na kreowaniu swojego wizerunku. W tym celu zaczęła się mocno udzielać w social mediach, z tym TokTokem włącznie. W połowie lutego na oficjalnym profilu aspirującej aktywistki pojawiły się wpis, w którym enigmatycznie wspomniała o swoich najnowszych planach. Czekam do końca lutego na pewne decyzje…Przełomowe decyzje… Trzymajcie za mnie kciuki. Bardzo mi pomagają (już niedługo się dowiecie o moich planach) - napisała. Katarzyna Lubnauer komentuje polityczne aspiracje Marianny Schreiber Na rozwiązanie tej zagadki nie trzeba było długo czekać. Zaledwie parę dni później do mediów przedostała się informacja, że uczestniczka „Top Model 10” pragnie wejść do polityki. Żona ministra Schreibera złożyła już nawet deklarację członkostwa w jednej z partii. Co ciekawe, na jaw wyszło, że chodzi o Nowoczesną. Doniesienia potwierdziła była przewodnicząca partii, Katarzyna Lubnauer. Ja się z nią spotkałam, bardzo sympatyczne wrażenie robi. Widać, że chce mieć własną działalność polityczną, własne zainteresowania polityczne, odrębne od męża - powiedziała w Radiu Zet. Z piątkowej audycji „Gość Radia Zet” dowiadujemy się też, że Marianna Schreiber wciąż czeka na decyzję zarządu partii. Uważam, że każdy ma prawo do działalności politycznej odrębnej od tego, co robią ludzie z jego rodziny, ale nie ma takiej decyzji zarządu - wyjaśniła Lubnauer. Posłanka ujawniła, że władze partii sprawdzają obecnie, czy Marianna Schreiber faktycznie prezentuje poglądy zgodne z linią Nowoczsnej. Przede wszystkim uważamy, że bardzo ważna jest pewność, że ktoś podejmujący daną działalność ma poglądy dokładnie zgodne z tym, co reprezentuje dana partia. W związku z tym chcielibyśmy mieć pewność, że pani Marianna Schreiber traktuje politykę poważnie i ma poglądy zbieżne z poglądami naszymi - dodała. Myślicie, że Marianna Schreiber ma szanse zasilić szeregi Nowoczesnej? Karolina Pisarek – kim jest? Wiek, wzrost, narzeczony i wszystko, co wiemy o jednej z najpopularniejszych modelek w Polsce Karolina Pisarek należy do grona najpopularniejszych modelek i celebrytek w Polsce. Co wiemy o jej życiu prywatnym oraz zawodowym? Sprawdźcie!
Czułość bez granic. Rozmowa z Anną Alboth
Nie ma piękniejszej praktyki czułości niż pomoc niesiona ludziom walczącym o przetrwanie. Dlatego rozmawiamy z Anną Alboth, dziennikarką i aktywistką, która pomaga uchodźcom uwięzionym na granicy Polski z Białorusią.
Angelika Kucińska: Co konkretnie robisz na granicy z Białorusią? Anna Alboth: Na początku sierpnia, kiedy ludzie zaczęli przechodzić na stronę litewską, zwołaliśmy naradę osób, z którymi pracowałam przy różnych migracyjnych projektach przez ostatnie 10 lat. Wiedzieliśmy, że skoro są ludzie próbujący dostać się na Litwę, to zaraz będą próbowali dostać się do Polski, że otworzył się szlak. Zaczęliśmy się zastanawiać, co możemy zrobić i jak organizacje, dla których działamy, mogą wspomóc uchodźców. Helsińska Organizacja Praw Człowieka ma świetnych prawników. Ktoś inny ma dostęp do ośrodków dla uchodźców. W naradzie wzięły udział osoby z 14 różnych organizacji pozarządowych działających na rzecz ochrony praw człowieka. Różne umiejętności, różne doświadczenia. Szybko stworzyliśmy grupy edukacyjne i wysłaliśmy je na granicę jeszcze przed wprowadzeniem stanu wyjątkowego. Odwiedzili chyba 120 wsi, chodzili od domu do domu i informowali mieszkańców o tym, co może się wydarzyć, co jest legalne, a co nie jest. Wiesz, tam mieszkają staruszki, które nigdy nie widziały na oczy czarnoskórego człowieka. Uruchomiliśmy też telefon alarmowy dla lokalnych mieszkańców. Mogli zadzwonić z dowolnym pytaniem. Czasem telefonowali ludzie, którzy chcieli sobie po prostu pogadać, podzielić się wątpliwościami, bo nie mieli z kim. A teraz? Potem uruchomiliśmy teamy monitorujące, które dziś niosą klasyczną humanitarną pomoc. Donosimy jedzenie, wodę, ubrania, lekarstwa. Od lat pracuję w sektorze ochrony praw człowieka. Jeździłam wcześniej na granice w różnych miejscach Unii Europejskiej. Widziałam trudne sytuacje, po których nie było łatwo dojść do siebie. Tylko że na polskiej granicy takie sytuacje dzieją się cztery razy dziennie. Tego samego dnia musisz zostawić w lesie dziecko z padaczką, inny człowiek łapie cię za nogę i błaga, żebyś go nie porzucała, a potem jeszcze spotykasz kobietę, która poroniła… Na taką intensywność nikt z nas nie był przygotowany. Co się dzieje na granicy polsko-białoruskiej? W prosty sposób wyjaśniamy trudne sprawy Cała Polska żyje tym, co się dzieje na granicy. Wszyscy mają swoje zdanie na ten temat, ale nie wszyscy umieją je uzasadnić. Jeśli nie nadążacie za rozwojem sytuacji, jej zawiłości wyjaśnia dla was Jonasz Jasnorzewski, dziennikarz, wydawca RMF FM. Dlaczego pomagasz? Po pierwsze, od wielu lat pracuję w temacie migracji. Kilka tygodni temu mój temat przyszedł do mojego kraju, strażnicy na granicy mówią moim językiem, znam miejscowe organizacje pomocowe, a do tego specyfikę polskiej polityki i polskich mediów. Nie ma więc drugiego miejsca na świecie, w którym byłabym teraz bardziej przydatna. Dlatego jestem na granicy. Dlaczego pomagam? Nie umiem inaczej. Kiedy widzę, że komuś dzieje się źle, bardzo trudno jest mi to zignorować. A dlaczego zajęłaś się akurat migracjami? Pewnie zadecydował przypadek. Kiedy miałam 17 lat, wylądowałam na warsztatach dziennikarskich organizowanych przez Helsińską Fundację Praw Człowieka. Pamiętam, że jeździliśmy do ośrodka dla uchodźców. 20 lat temu po raz pierwszy spotkałam uchodźcę z Afganistanu. Pokazywałam mamie na mapie drogę, którą musiał przejść... Później z mężem i córkami podróżowaliśmy po świecie i jakoś zawsze lądowaliśmy wśród mniejszości etnicznych, językowych czy religijnych albo właśnie w obozach dla uchodźców… Gdy w 2015 roku w Berlinie, gdzie na co dzień mieszkam, pojawili się uchodźcy z Syrii, temat migracji stał się w zasadzie moją codziennością. A dwa lata później dostałam pracę w londyńskiej Minority Rights Group. Wcześniej nawet nie sądziłam, że mogę mieć pracę, która połączy wszystkie moje dotychczasowe zajęcia: media, aktywizm, prawa człowieka i temat migracji. Chociaż kiedy zaczynasz zawodowo zajmować się tym, czym i tak zajmowałaś się na co dzień, to nigdy nie odpoczywasz. Ja nie kończę pracy o 16.00. A do tego doświadczasz sytuacji trudnych emocjonalnie. Jak dba o siebie osoba, która zawodowo zajmuje się pomaganiem? Ktoś pomaga Tobie? W całej tej trudnej sytuacji na granicy niesamowita jest ilość dobra, która się dzieje. Ludzie w całej Polsce robią zbiórki pieniędzy, ubrań, jedzenia. Znane osoby nagłaśniają sytuację. A z kolei psychologowie zaoferowali nam, ludziom, którzy chodzą po przygranicznych lasach, darmowe konsultacje. To jest bardzo potrzebne. Musimy przepracować poczucie winy. To, że zostawiamy w lesie rodziny z dziećmi. Wracam do miejsca, w którym śpię, i fizycznie nie jestem w stanie dołożyć drewna do kominka, żeby mi było cieplej, bo od razu myślę sobie: „Jezu, a im w lesie jest tak zimno”. Poruszający gest Macieja Stuhra. Ugościł w domu ofiarę kryzysu na granicy polsko-białoruskiej Maciej Stuhr i jego żona Katarzyna Błażejewska-Stuhr przed świętami zaprosili do swojego domu Syryjkę Marwę wraz z rodzicami. Życie dziewczyny – jak pisze aktor na Instagramie – „znalazło się na krawędzi w polskim lesie. Nie dawano jej wielkich szans na przeżycie”. Nie jesteś przez cały czas na granicy, prawda? Wracasz czasem do Berlina? Tak, staramy się, żeby dyżury na granicy trwały od pięciu do siedmiu dni. Minimum pięć, bo ktoś, kto przyjeżdża tu pierwszy raz, musi przejść szkolenia prawne czy medyczne. Maksymalnie tydzień, żeby każdy mógł wrócić do domu i pożyć normalnym życiem. Tu łatwo jest zapomnieć o sobie. Jeździsz od rodziny do rodziny, zawsze jest coś do zrobienia, więc nie śpisz, nie dbasz o siebie, a bez zadbania o siebie nie będziemy mogli zbyt długo pomagać. A nasza pomoc na wschodniej granicy będzie potrzebna jeszcze długo. Polacy chcą pomagać? Coraz bardziej. Kilka miesięcy temu mieszkańcy Podlasia dzwonili do nas, bo ktoś zauważył rodzinę uchodźców w swoim polu kukurydzy, komuś przeszli przez podwórko. Dzwonili więc, żeby zapytać, co mogą zrobić. Czy mogą dać jedzenie, bo nie wiedzą, czy to legalne. Kiedy zaczęły się wywózki uchodźców na Białoruś, lokalni mieszkańcy częściej wierzyli strażnikom granicznym, bo to ich bracia, wujkowie, sąsiedzi, a od nich słyszeli, że każda zatrzymana osoba jest wywożona do ośrodka dla uchodźców. Bardzo długo tu na miejscu patrzyli na nas jak na wariatów. O czym wy mówicie, jaka przemoc? Przecież nasi chłopcy by tak nie robili. To się zmieniło. Wielu mieszkańców w strefie granicznej, do której my nie mamy wstępu, zamieniło się w regularnych aktywistów. Organizują się w grupy. Jedni gotują zupy, inni wynoszą chorych ludzi z lasu, a jeszcze inni zabierają tych w potrzebie do swoich domów. Ludzi, którzy pomagają, jest coraz więcej. Znane osoby coraz częściej publicznie opowiadają się za przyjęciem uchodźców. Zresztą tu chodzi, jeśli trzymać się danych rządowych, o cztery tysiące osób. Co to jest? Niemcy w 2015 roku przyjęły milion uchodźców. Teraz z samej Polski do Niemiec przychodzi 200 osób tygodniowo i jakoś nie jest to wielki problem. Kilkoro z tamtego miliona przyjętych uchodźców mieszkało u Ciebie. Bardzo mi się podobało, gdy na klasyczny argument przeciwników wpuszczania uchodźców, czyli: „To weź ich do siebie do domu”, odpowiadałaś: „Wzięłam”. Wzięłam! I nic mi się nie stało, nikt mnie nie zamordował. Wręcz przeciwnie. To było chyba najwartościowsze doświadczenie ostatnich lat, a może nawet całego życia. Zyskałam przyjaciół, na których mogę liczyć, a także ogromną wiedzę. Ile osób z Wami mieszkało? Jeden mężczyzna mieszkał z nami przez dwa lata, dwaj inni – przez kilka miesięcy. Ale wielu uchodźców z Syrii, którzy pojawili się sześć lat temu w Niemczech, na początku nie miało się gdzie podziać. W każdej dzielnicy Berlina powstawały noclegownie, szkoły były zamieniane w miejsca do spania, ale zwyczajnie nie dało się nadążyć, więc te pierwsze tygodnie były trudne. Jeśli ktoś nie miał gdzie spać, to przychodził do nas i spał. Chwilę później zorganizowałaś Marsz dla Aleppo, który był nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla. Nagrody za pomaganie są potrzebne? Wiesz co, ja znałam wartość marszu jeszcze przed nominacją. Bo ludzie, którzy w nim poszli, mówili, że to doświadczenie zmieniło ich życie. Bo Syryjczycy, których spotkaliśmy po drodze, mówili, jakie znaczenie ma dla nich marsz. Nominacja do Nobla na pewno pomogła jeszcze bardziej nagłośnić marsz. Może dla niektórych osób stał się inspiracją do działania. Może dla innych był dowodem, że warto robić cokolwiek. Z tej perspektywy nominacja na pewno była ważna. Jeszcze więcej osób zaczęło mówić o sytuacji w Syrii. O właśnie, jak mówić o uchodźcach? Często podkreślasz, że to ważne, jak opowiadamy o sytuacji na granicy. Mam doświadczenie dziennikarskie, więc rozumiem potrzebę robienia zdjęć ludziom w lesie, bo trzeba pokazać, jak wygląda sytuacja. Z drugiej strony bycie uchodźcą i przechodzenie przez szlak migracyjny to jedynie etap w życiu. Dla uchodźców to często czas, który woleliby zapomnieć. Trudny i traumatyczny. Kto chciałby, żeby na okładce gazety znalazło się zdjęcie, na którym jest wyziębiony i brudny? Albo żeby na takiej okładce znalazło się jego przemarznięte i ubrudzone dziecko? Ważny jest balans. Za każdym razem powinniśmy się zastanowić, czy zdjęcie, które publikujemy, jest na tyle ważne dla sprawy, żeby pokazać człowieka w tak trudnej sytuacji... To od razu zapytam Cię o dwa zdjęcia z granicy. Na jednym rozmasowujesz stopy przemarzniętemu mężczyźnie. Na drugim pomagasz kobiecie przejść. Obydwa bardzo poruszające. I do obydwu miałam wątpliwości, bo widać na nich podział na wybawców i osoby potrzebujące pomocy. Z drugiej strony wiem, że wciąż są ludzie na Podlasiu, którzy widząc uchodźcę, dzwonią do Straży Granicznej, więc chcę pokazywać inny przykład. Jak z dziećmi. Mogę mówić moim córkom, żeby sprzątały swój pokój, ale dopóki nie zobaczą, że ja też sprzątam, to nie zadziała. Wierzę w pokazywanie pozytywnych przykładów. Poza tym te zdjęcia dokumentują prawdę, tak wygląda teraz nasza rzeczywistość. A słowa? Większość ludzi nigdy nie spotka uchodźcy, całą wiedzę o nich czerpią więc z mediów. To ważne, czy podamy imię i napiszemy, czym ten człowiek się zajmuje. Czy napiszemy o nim tylko „muzułmanin”, czy opowiemy, że prowadził w Iraku warsztat rowerowy, miał dziewczynę i lubi muzykę poważną. Łatwiej o empatię, gdy możemy sobie wyobrazić człowieka, dlatego język, którym mówimy o uchodźcach, nie może odczłowieczać. Co jest najtrudniejsze w pomaganiu uchodźcom na polskiej granicy? Świadomość, że robimy wszystko, co legalnie możemy zrobić, ale to jest wciąż za mało. Ilekolwiek suchych butów, jedzenia i lekarstw byśmy zanieśli, nie będzie to wszystko, czego potrzebują. Wiem, że power bank, dzięki któremu będą w kontakcie ze światem, może im uratować życie. Leki dla dziecka, zapas jedzenia – to też realnie ratuje życie, wiem o tym. Ale wciąż ten moment, kiedy zostawiasz kogoś w lesie, bo zaniesienie jedzenia i lekarstw to jedyne, co możesz zrobić, jest najtrudniejszy. Kiedy się żegnamy i życzę im powodzenia, to „good luck” rozrywa mi serce. Anna Alboth - aktywistka, specjalistka w temacie migracji ludności, pracuje w Minority Rights Group, działa w Grupie Granica. Organizowała nominowany do Nagrody Nobla Marsz dla Aleppo. Wywiad ukazał się po raz pierwszy w numerze 12/2021 - 1/2022 magazynu GLAMOUR.
Co się dzieje na granicy polsko-białoruskiej? W prosty sposób wyjaśniamy trudne sprawy
Cała Polska żyje tym, co się dzieje na granicy. Wszyscy mają swoje zdanie na ten temat, ale nie wszyscy umieją je uzasadnić. Jeśli nie nadążacie za rozwojem sytuacji, jej zawiłości wyjaśnia dla was Jonasz Jasnorzewski, dziennikarz, wydawca RMF FM.
Anna Jastrzębska: Jak wiadomo, w Polsce mamy 38 mln ekspertów, którzy znają odpowiedzi na wszystkie kluczowe dla ludzkości pytania. Pytam w imieniu tych, którzy mają wątpliwości: co tak właściwie dzieje się na granicy Białorusi z Polską, czyli jednocześnie Unią Europejską? Jonasz Jasnorzewski: Migranci cały czas szturmują granicę i próbują się przedostać do Polski. Po tym, jak Łukaszenka zabrał migrantów z przejścia w Kuźnicy, mogło się wydawać, że sytuacja się minimalnie uspokoi. Ale chyba nic z tego. Dlaczego Łukaszenka wycofał migrantów z Kuźnicy? To jest dobre pytanie. Może przestraszył się naszej groźby, że zamkniemy towarowe przejście kolejowe w Kuźnicy? Ale trudno powiedzieć, czy to nie jest zwykłe uśpienie czujności - po to, by za jakiś czas z zaskoczenia uderzyć w Polskę po raz kolejny albo przywalić w inną granicę, łotewską albo litewską, którą Białorusini próbowali szturmować już w lipcu. Zresztą groźba zamknięcia przejścia w Kuźnicy to jeszcze nie jest opcja atomowa. Taką byłoby zablokowanie przejścia kolejowego, zdecydowanie ważniejszego, w Małaszewiczach. Tam znajduje się terminal przeładunkowy, gdzie m.in. trafiają pociągi, które jadą z Chin przez Białoruś, czyli tzw. Nowym Jedwabnym Szlakiem. Gdybyśmy więc zagrozili Białorusi zamknięciem tego przejścia, to z pewnością Chińczycy srogo by się zdenerwowali, a sytuacja dla Białorusinów stałaby się nieciekawa. Ale tego nie zrobiliśmy. Nie, bo wtedy sami strzelilibyśmy sobie w kolano: my też na tym terminalu sporo kasy zarabiamy. Natomiast zagroziliśmy zamknięciem przejścia w Kuźnicy i dzień po tym tamtejsze obozowisko zaczęło się zawijać. Polskie groźby takie efektywne? Niewykluczone. Choć możliwe, że większy wpływ na rozwój sytuacji miały rozmowy telefoniczne Merkel z Łukaszenką i Macrona z Putinem, które odbyły się w zeszłym tygodniu, niż nasze polskie pohukiwania. Ale trzeba przyznać, że fakt, że nie daliśmy się złamać, tylko twardo staliśmy na granicy, pewnie też zrobił swoje. Dzięki temu wzięliśmy Łukaszenkę na przetrzymanie i daliśmy mu sygnał, że nie będzie tak łatwo, jak myślał. Co podczas tych rozmów z Łukaszenką i Putinem zostało ustalone? O żadnych konkretach formalnie nie wiadomo. Putin – choć Rosja oficjalnie nie macza palców w tym kryzysie – dobrotliwie przyznał rację Macronowi, że potrzebna jest „deeskalacja”. A Łukaszenka? Łukaszenka, którego Zachód od ostatnich sfałszowanych wyborów nie uznaje za prezydenta i nie chce z nim rozmawiać, wreszcie zmusił europejskich polityków, by zaczęli z nim rozmawiać. Choć nikt nie tytułuje go prezydentem, tylko panem Łukaszenką, ma to, czego chciał: rozmawiają z nim. „Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie”. Przejmujący apel gwiazd o pomoc dla migrantów na granicy Akcja „Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie” to odpowiedź na koszmar rozgrywający się na granicy polsko-białoruskiej. O wsparcie dla migrantów i uchodźców apelują m.in. Wojciechowska, Różczka, Gajos, Kot i Podsiadło. „Jesteśmy za utrzymaniem szczelności granic”– mówią artyści w poruszającym spocie. „Ale apelujemy o wpuszczenie na stałe do strefy stanu wyjątkowego służb medycznych i pomocy humanitarnej”. Rozmawiają z Łukaszenką, bo ściągnął na granicę kilka tysięcy migrantów? Nie. Rozmawiają z nim, bo jego możliwości ściągania migrantów z Azji Środkowej i Afryki są nieskończone. No dobrze, a teraz poproszę o wyjaśnienie dla tych, którzy kilka ostatnich miesięcy przesiedzieli pod kamieniem: jak to wszystko w ogóle się zaczęło? Kilka miesięcy temu Białoruś zniosła obowiązek wizowy m.in. dla Pakistanu, Iranu, Jemenu, właściwie całej Azji Środkowej oraz różnych krajów afrykańskich. A w kanałach społecznościowych pojawiły się oferty: chcesz do Europy? Zapraszamy na Białoruś, przerzucimy cię przez granicę z Unią Europejską i wkrótce będziesz wiódł piękne życie w Niemczech. Zaczęto z tamtych rejonów ściągać samoloty z migrantami – to działo się już w lipcu, kiedy Białorusini próbowali zorganizować przerzuty cudzoziemców na Litwę. Litwie udało się kanałami dyplomatycznymi na chwilę zablokować te transporty. Nasza dyplomacja też próbowała coś takiego robić, ale zabrała się do tego trochę za późno… I co było potem? Potem zaczął się starannie wyreżyserowany przez Łukaszenkę spektakl. Chyba wszyscy wiedzą, że ci migranci nagle się nie zorganizowali i nie ruszyli wielkim pochodem w kierunku polskiej granicy, tylko byli na tę granicę zwożeni. Następnie Białorusini – w przeciwieństwie do Polaków – wpuścili na granicę dziennikarzy (wiadomo, wyselekcjonowanych, którym udzielono zgody), a obrazki, które im pokazywano, były dość starannie przemyślane. Na przyjazd dziennikarzy porządkowano obozowiska, zwożono jedzenie dla migrantów, wszystko po to, żeby pokazać, jak to Baćka się o nich troszczy. Nie to co Polacy, którzy skazują ich na śmierć głodową i wyziębienie. Zresztą to, że na zdjęciach przy płocie żyletkowym stały kobiety z dziećmi, też nie było kwestią przypadku… Znów zapytam jak człowiek, który właśnie opuścił swoją kryjówkę pod kamieniem: po co to wszystko? To kolejne pytanie, na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Ani Białoruś, ani Rosja oficjalnie nie wyartykułowały przecież swoich roszczeń. Raz, rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow podczas konferencji w Moskwie z udziałem watykańskiego dyplomaty abp. Paula Gallaghera zasugerował, że UE mogłaby płacić Białorusi za nieprzepuszczanie migrantów tak, jak w 2016 r. zobowiązała się płacić Turcji. To jednoznacznie zostało odebranie jako sugestia zapłacenia pewnego rodzaju okupu. Pamiętajmy też, że postawienie muru na granicy Unii Europejskiej wcale nie musi być problemem dla Łukaszenki. Wręcz przeciwnie, może być mu na rękę, bo jeszcze bardziej wyizoluje Białoruś z Europy. Oczywiście Łukaszenka chce także przymusić UE do zniesienia sankcji, które są na nią nakładane od października 2020 r. w wyniku sfałszowanych wyborów i represjonowania obywateli. TVP World już ruszyła. Przyspieszony start kanału w związku z kryzysem na granicy polsko-białoruskiej Anglojęzyczna stacja informacyjna TVP World wystartowała. Jacek Kurski postanowił przyspieszyć nadawanie w obliczu „wojny informacyjnej” związanej z kryzysem na granicy. „Polska musi się temu przeciwstawić. Polska telewizja publiczna czuje się odpowiedzialna za obronę polskiej racji stanu” – oznajmił. Rosja niby nie odgrywa tu żadnej roli, ale wiadomo, że odgrywa? Nie ma pewności, że to Rosja zainspirowała kryzys migracyjny. Choć wiadomo, że wszystko to musi się dziać za przyzwoleniem Putina, inaczej Łukaszenka na podobną akcję by się nie porwał. Na pewno jednak wszystko, co dzieli Europę, cieszy Putina. To może być dla niego zwykła guilty pleasure: patrzeć, jak zamiast zajmować się szalejącą inflacją, pandemią, musimy zajmować się kryzysem na granicy. Poza tym Putin może teraz pokazać całemu światu: w tej Unii Europejskiej to sami hipokryci. Tyle mówią o wartościach humanitarnych, zarzucają mi łamanie praw człowieka, a kiedy kobiety z dziećmi zamarzają na ich granicy, traktują je gazem i przepychają za zasieki. Oczywiście gdybyśmy wpuścili do siebie tych wszystkich migrantów, Putin też miałby powód do radości. No bo taka silna ta Europa, a jak przychodzi co do czego, to nie są w stanie sobie poradzić z paroma tysiącami głodnych ludzi. W tak zwanym międzyczasie napinają się stosunki Rosji z Ukrainą…. No oczywiście. Putina denerwuje to, że nie ma bezpośredniego połączenia Krymu z Rosją. W tym scenariuszu, wykorzystując zagrożenie na swojej zachodniej flance, jako dzielny obrońca ludzi i pokoju, Putin mógłby wysłać czołgi pod granicę ukraińską. A po chwili czołgi mogłyby się znaleźć w Donbasie, bo Rosji bardzo by się przydał ten pas Ukrainy. Wszystko to pod nieuwagę Europy, która jest zajęta tym, co się dzieje na granicy. Cała ta sytuacja stanowi realne zagrożenie dla Polski? Innymi słowy: bać się czy nie trzeba? Po raz pierwszy od 30 lat mamy realne zagrożenie na granicy. Jest ona zagrożona fizycznie. Choć o na określenie tego, co dzieje się na pograniczu polsko-białoruskim używa się terminu „wojna hybrydowa”, to jednak, jeśli sytuacja nie przyjmie jakiegoś dramatycznego zwrotu, to raczej traktowałbym ją jako poważny, ale bardziej jednak incydent czy kryzys, niż wojnę. Natomiast dziś nie wiemy, jak sytuacja dalej się potoczy. Najpierw Białorusini zmusili nas do budowy zasieków. Teraz zmuszają nas do budowy muru na granicy. To są poważne działania, które kosztują kupę kasy. Jesteśmy osłabieni po pandemii, nadrukowaliśmy pieniędzy, mamy ogromną inflację, a teraz dojdzie nam kolejny, i to niemały wydatek, bo budowa tego muru ma pochłonąć 1 mld 615 mln zł. Natomiast raczej nikt w tym momencie nie przewiduje rosyjskich czołgów w Polsce, tym bardziej, że konsekwentnie stawiamy opór. Może trochę kulawo, ale jakoś sobie radzimy. Szkoda, że w tym wszystkim zapominamy o ludziach, którzy teraz koczują na granicy w potwornych warunkach. Bez cienia wątpliwości: mogliśmy ich lepiej potraktować. Wpuszczenie na stałe do strefy stanu wyjątkowego służb medycznych i pomocy humanitarnej to pierwsza rzecz, która przychodzi do głowy. Jasne, z pewnością wiele rzeczy można było zrobić lepiej. Chociażby tych ludzi, którym udało się już przedostać na naszą stronę, przyjąć, umieścić w ośrodkach dla uchodźców, zweryfikować, zapewnić im ludzkie warunki. A nie przepychać z powrotem za granicę. Na pewno jednak nie mogliśmy skapitulować, posłuchać niektórych aktywistów czy organizacji pozarządowych i wpuścić wszystkich tych migrantów do Polski. Wtedy to były jasny znak dla Putina, ze naszą granicę każdy jest w stanie przekroczyć. Poza tym, jak już wspomniałem, możliwości ściągania migrantów z Azji Środkowej i Afryki są nieskończone. Gdyby kwestia dotyczyła tych kilku tysięcy osób i byłaby to grupa zamknięta, dla Polski nie byłoby problemem przyjęcie ich. To byłoby znacznie tańsze, niż budowanie muru na granicy. Ale wpuszczenie ich pokazałoby, że nie mamy żadnych możliwości obronnych, można nas zaszantażować i skapitulujemy.
Met Gala 2021: Cara Delevingne i Alexandria Ocasio-Cortez w stylizacjach z politycznymi przesłaniami
Met Gala powróciła. Wśród gości i gościń wydarzenia modowego pojawiła się między innymi polityczka Alexandria Ocasio-Cortez. Anna Wintour doskonale wie, na kogo są zwrócone oczy całego świata i kogo zatem zaprosić. Alexandra wykorzystała okazję, by przekazać swój społeczno-polityczny komunikat. Jednak nie tylko ona wpadła na pomysł, by zamanifestować swoje poglądy poprzez strój. Także modelka Cara Delevingne postawiła na „zaangażowaną” stylizację.
W tym artykule: Met Gala 2021: Cara Delevingne Met Gala 2021: Alexandria Ocasio-Cortez W poniedziałek 13 września 2021 roku po rocznej pandemicznej przerwie powróciła Met Gala. Wydarzenie odbyło się tradycyjnie w budynku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Nowym Jorku. W morzy zachwycających kreacji wyróżniały się jednak te, na które postawiły polityczka Alexandria Ocasio-Cortez i Cara Delevingne - modelka i działaczka. Obie wybrały biel oraz czerwone hasła wyrażające ich poglądy. Met Gala 2021: Cara Delevingne 29-letnia gwiazda pojawiła się w białych spodniach i topie-kamizelce kuloodpornej, na której widniał napis: „Peg the Patriarchy”. To sformułowanie ukute w 2015 roku przez Lunę Matatas, seksedukatorkę i aktywistkę. Swoim hasłem Luna chciała dać nam wszystkim do zrozumienia, że feminizm nie ma płci, a jego walka o obalenie patriarchatu, czyli opresyjnego systemu, w którym żyjemy, przysłuży się nam wszystkim. W tym także mężczyznom, którzy w patriarchalnym społeczeństwie obarczeni są różnymi stereotypowo przypisanymi im rolami. Pytana o swoją stylizację, Cara podkreślała, że decydując się na to hasło na swojej piersi, chciała pokazać środkowy palec patriarchatowi, podkreślić, że wszyscy powinniśmy z nim walczyć. A resztę co do Luny i jej przesłania kazała dziennikarzom wygooglować. Met Gala 2021: Alexandria Ocasio-Cortez Z kolei Alexandria Ocasio-Cortez, nazywana w skrócie AOC, jedna z naszych ulubionych polityczek światowego formatu, którą podziwiamy, przygotowała swoją kreację z projektantką Aurorą James sfokusowaną na zrównoważonej modzie. Na białej podkreślającej sylwetkę sukni umieściły hasło „Tax the Rich”. Na swoim instagramowym koncie AOC rozwinęła tę myśl: Najwyższy czas zadbać o dzieci, opiekę zdrowotną i przeciwdziałać zmianom klimatycznym. Opodatkować bogatych - napisał w poście. Hasło, na które zdecydowała się AOC było trafione tym bardziej, że przecież podczas Met Gali spotykają się właśnie najbogatsi ludzie. Polityczka kwestię podatków podnosi często, mówi o tym w wywiadach, podkreślając, że opodatkowanie najbogatszych mogłoby dać zastrzyk finansowy, który pomógłby walczyć z nierównościami, powstrzymać zmiany klimatyczne czy sprawić, że opieka zdrowotna byłaby w Stanach bardziej dostępna.
Magdalena Ogórek straszy sądem Kingę Rusin. „Jeśli nie przeprosi do jutra, dostanie pozew”
Magdalena Ogórek pozwie Kingę Rusin? Wiele na to wskazuje. Gwiazda TVP poczuła się urażona ostatnią wypowiedzią Rusin na Instagramie. Żąda przeprosin. Oto szczegóły sprawy.
W tym artykule: Co powiedziała Kinga Rusin, że Magdalena Ogórek straszy ją sądem? Magdalena Ogórek grozi pozwem Kindze Rusin – Co się stało? Magdalena Ogórek poczuła się urażona słowami Kingi Rusin i teraz... grozi jej sądem. „Jeśli nie przeprosi do jutra, dostanie pozew” – zadeklarowała gwiazda TVP. O co poszło? Już wyjaśniamy. Co powiedziała Kinga Rusin, że Magdalena Ogórek straszy ją sądem? Wszystko zaczęło się od postu, który Kinga Rusin opublikowała wczoraj na swoim Instagramie. Na pozór wakacyjny wpis (na zdjęciu gwiazda ubrana jest w spódnicę z falbanami, odsłaniający brzuch top w tym samym stylu i przeciwsłoneczne okulary) odnosił się jednak do obecnej sytuacji politycznej, a konkretnie nagonkę rządu na stację TVN i planowaną ustawą, mającą ograniczyć działalność stacji, z którą przez lata związana była dziennikarka. Kinga Rusin nie przebierała w słowach. „Lato w pełni” – zaczęła niewinnie, ale potem nie szczędziła słów krytyki partii rządzącej i jej zwolennikom. „PS. Pisowscy czynownicy i reżimowe kreatury: Jakimowicze i Ogórki, aż się ślinią z podniecenia patrząc na atak na TVN. Mówią publicznie o dziennikarzach wolnych mediów per „szmaciarze” i zarzucają im przyjmowanie srebrników od „obcego kapitału”. Marzy im się PRL, marzy im się polska Białoruś bez wolnych mediów. Wasze niedoczekanie, funkcjonariusze opłacani z naszych, podatników, pieniędzy! Nie uda się wam zniszczyć niezależnego dziennikarstwa i przejąć niezależnej telewizji! TVN nie przestanie nadawać i żaden pachołek władzy nie poprowadzi ani Uwagi ani Faktów! A koniec dyktatury ciemniaków, kłamców i przestępców nadejdzie szybciej niż myślicie! Wydawało wam się, że wszystko możecie i każdy wał przejdzie. Że skoro wyrządziliście już tyle zła i podłości, zniszczyliście już Trybunał Konstytucyjny i Sąd Najwyższy, a Unia ciągle z wami «gada», to możecie «jechać dalej»! I tak pojawił się wasz mokry sen, żeby sobie w ogóle to wszystko przejąć. Po prostu, któregoś dnia, postanowiliście ukraść największemu mocarstwu jego największą inwestycję w Polsce. Tak na rympał, w środku wakacji, gdy cały świat na to patrzy! Jesteście śmieszni i żałośni. Nic z tego nie wyjdzie! I to nie tylko ze względu na determinację bezwzględnej większości Polaków, która NIE głosowała na PiS, o czym wie i UE i Ameryka. Instrumenty prawne i ekonomiczne pozostające w rękach USA i Europy są bezwzględne. I posłużą do obrony. Możecie więc sobie przegłosowywać tę swoją ustawę z kłamliwym uzasadnieniem! Nie damy wam wciągnąć nas z powrotem na wschód, zniszczyć ciężkiej pracy i marzeń milionów Polaków! Zdemolowaliście demokratyczne instytucje prawa, przejęliście publiczne, czyli należące do nas wszystkich, media i zrobiliście z nich swoją obrzydliwą, propagandową tubę. A teraz chcecie mieć następną. Żeby już nikt nigdy nie dowiedział się o waszych bezeceństwach, złodziejstwie, kłamstwach, przewałach i ewidentnych już teraz planach przesunięcia nas w orbitę «wielkiego brata ze wschodu». WASZE NIEDOCZEKANIE!” – napisała. Magdalena Ogórek grozi pozwem Kindze Rusin – Co się stało? Na reakcję Magdaleny Ogórek nie trzeba było czekać długo. Gwiazda TVP poczuła się urażona słowami byłej dziennikarki konkurencyjnej stacji. I postanowiła jej odpowiedzieć na Twitterze. Ogórek grozi Rusin sądem. „Przekażcie Kindze Rusin, że ma czas do jutra, by przeprosić za swoje oszczerstwa – nie wypowiedziałam słów, które mi przypisała. Jeśli tego nie zrobi, w poniedziałek dostanie pozew” – napisała. Najlepiej zresztą zobaczcie sami: View oEmbed on the source website Czy rzeczywiście skończy się w sądzie? Czas pokaże. Na razie Kinga Rusin nie odpowiedziała. „Kinga Rusin: wiek, waga”. „Takie ciało w tym wieku?”. Dlaczego pisanie w ten sposób o kobietach nie jest OK? Kinga Rusin przebywa od kilku miesięcy na Malediwach i wrzuca do sieci swoje zdjęcia w kostiumie kąpielowym. Media z zapałem opisują ciało bizneswoman. Zachwycają się tym, że 49-latka tak dobrze wygląda – jest jędrna i smukła. Co więc jest z tym mimo wszystko nie tak?
Minister edukacji Przemysław Czarnek twierdzi, że jest „moda na bycie singlem” oraz uważa, że trzeba promować rodzinę i małżeństwo
Przemysław Czarnek, minister edukacji i nauki, po raz kolejny próbuje przekonywać o wyższości osób w związku małżeńskim i z dziećmi nad bezdzietnymi singlami. Uważa, że życie w pojedynkę to „moda”, a niechęć posiadania potomstwa bierze się z „braku poczucia odpowiedzialności”.
W tym artykule: Przemysław Czarnek chce promować zakładanie rodziny oraz zawieranie małżeństw i walczyć „modą na bycie singlem” Minister edukacji uważa, że posiadanie rodziny i dzieci to nasz obowiązek Jak rząd zamierza wspierać tych, którzy mają dzieci, a najlepiej dużo dzieci? Minister edukacji i nauki Przemysław Czarnek, który słynie m.in. z bardzo konserwatywnych poglądów na temat miejsca kobiet w społeczeństwie oraz niechęci do mniejszości seksualnych, po raz kolejny próbował uargumentować wyższość osób będących w związkach małżeńskich i posiadających dzieci nad tymi, którzy nie są po ślubie, a potomstwa nie mają lub nie planują. W trakcie konferencji pt. „Kościół – państwo – społeczeństwo obywatelskie w służbie rodzin w Polsce” zorganizowanej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim przekonywał np. „że rodzina przeżywa kryzys”, gdyż „jest moda na bycie singlem”. Przemysław Czarnek chce promować zakładanie rodziny oraz zawieranie małżeństw i walczyć „modą na bycie singlem” - Kryzys wynika jak zwykle z jakiegoś niezrozumienia albo odejścia od prawdy o rodzinie. To odejście od prawdy o rodzinie obserwujemy na różnych płaszczyznach: na tej płaszczyźnie prawniczej, aksjologicznej, systemowej, ale również, jak sądzę, możemy mówić o jakimś kryzysie w pojmowania rodziny, małżeństwa, również na płaszczyźnie Kościoła. Może akurat nie Kościoła w Polsce, za co panu Bogu dziękujemy – mówił Czarnek. Szef resortu edukacji i nauki stwierdził, że programy socjalne to za mało, by wpłynąć na decyzję o potomstwie: - Musi iść za tym wielka promocja rodziny, wielka promocja małżeństwa, musi iść za tym cały program wychowawczy naszego społeczeństwa, młodzieży, dzieci, który będzie realizować i państwo, i samorząd, i Kościół. Polityk Zjednoczonej Prawicy, kontynuując swój wywód jak zwykle mocno oderwany od rzeczywistości, mówił, że „każda ofensywa ideologii aspołecznej, antyrodzinnej, antyludzkiej to ofensywa kłamstwa. Nie da się przekonać społeczeństwa do czegoś, co jest obiektywnie złe, jeśli się nie będzie kłamało i przedstawiało czegoś w sposób wylukrowany”. Próbował zatem przekonywać, że jedyną słuszną życiową decyzją, jest posiadanie dzieci, a każdy, kto się na to nie zdecyduje, działa na niekorzyść społeczeństwa. Minister edukacji uważa, że młode kobiety mają większy problem z otyłością. Badania mówią zupełnie coś innego Minister MEiN po raz kolejny dał przykład swojej niekompetencji. Przemysław Czarnek chce walczyć z otyłością wśród młodych ludzi, a szczególnie dziewczynek, bo jego zdaniem „tu jest większy problem”. Statystyki pokazują jednak zupełnie coś innego. Minister edukacji uważa, że posiadanie rodziny i dzieci to nasz obowiązek Kolejną absurdalna wypowiedź ministra edukacji, w nawiązaniu do braku odpowiedzialności, czego efektem jest brak potomstwa, to opinia, że wszyscy mamy prawa: - Myśmy na przestrzeni ostatnich kilku dekad zaprzestali wychowywać i uczyć o obowiązkach. Wszyscy mają prawa. Każdy jeden ma prawo. Już dzisiaj nawet się mówi o prawach zwierząt. W sobotę w zeszłym tygodniu był ogólnopolski dzień praw zwierząt, na przykład prawo do życia kury. Serio?! Przecież jeszcze kilka tygodni temu Czarnek mówił publicznie, broniąc słów wiceministra edukacji Tomasza Rzymowskiego, że nie ma czegoś takiego jak prawa zwierząt. Próbując posiłkować się wiedzą prawnicza, a raczej niewiedzą, mówił, że zwierzęta nie mają żadnych praw, bo nie mają zdolności do czynności prawnych. Zapomniał niestety, że dzieci do 13. roku życia oraz osoby całkowicie ubezwłasnowolnione też nie mają zdolności do czynności prawnych. W takim razie, w mniemaniu ministra Czarnka, również nie mają praw. - Wszyscy mają dzisiaj prawa, łącznie ze zwierzętami, a gdzie są obowiązki? Tymczasem korelatem każdego prawa jest obowiązek. Nie ma prawa bez obowiązku. Jeśli my nie wrócimy do takiego systemowego nauczania obowiązków człowieka i odpowiedzialności człowieka, to też będziemy przegrywać – tłumaczył minister. Jak rząd zamierza wspierać tych, którzy mają dzieci, a najlepiej dużo dzieci? Przemysław Czarnek, który uważa, że miejsce kobiety jest w domu, a jej głównym życiowym celem jest rodzenie dzieci, a nie kariera zawodowa, to jeden z najaktywniejszych polityków Prawa i Sprawiedliwości w promowaniu wartości prorodzinnych, będących mocnym filarem programu obozu rządzącego. PiS dwoi się i troi, by namawiać Polaków do zakładania rodziny. W ramach nowego projektu rządu, czyli „Nowego Polskiego Ładu”, premier Mateusz Morawiecki zapowiedział wprowadzenie 12 tysięcy złotych dla każdej rodziny – na drugie, trzecie i kolejne dzieci. Środki te będą elastyczne, czyli będzie można je wykorzystać w dowolnym momencie między 12. a 36. miesiącem życia, np. na żłobek. Innym z zapewnień jest pomoc Polakom w wieku od 20 do 40 lat w zaciąganiu kredytów mieszkaniowych, oferując im gwarancję lub dofinansowanie wkładu własnego. Natomiast ci, którzy mają dzieci – a im więcej tym lepiej, mogą liczyć na jeszcze większe wsparcie państw, gdyż od ilości potomstwa będzie zależała wysokość dopłaty – maksymalnie do 160 tysięcy złotych. Jarosław Kaczyński o aborcji: „Każdy średnio rozgarnięty człowiek może sobie załatwić aborcję za granicą”. Słowa prezesa PiS wywołały burzę w sieci Polityk stojący na czele Prawa i Sprawiedliwości udzielił wywiadu magazynowi „Wprost”. Został zapytany o zaostrzenie prawa aborcyjnego i Strajk Kobiet. Jego komentarz został uznany za skandaliczny.
Moby apeluje do fanów z Polski: "Wierzcie w naukę i brońcie demokracji" [WYWIAD]
Występował jako didżej, grał w punkrockowych zespołach, zrewolucjonizował scenę elektroniczną, a teraz powraca z zaskakującym albumem nagranym z orkiestrą symfoniczną i nietypowym filmem dokumentalnym o swoim życiu.
Moby to postać, której nie trzeba chyba przedstawiać nikomu, kto w ostatnim ćwierćwieczu choć trochę interesował się tym, co działo się na światowej scenie muzycznej. Pionier, ikona i wizjoner to określenia, które z ust krytyków muzycznych i fanów padają pod jego adresem nie bez powodu. Ma na swoim koncie już niemal dwadzieścia płyt, w tym najnowszą, nagraną przy udziale orkiestry symfonicznej Budapest Art Orchestra. Wyczekiwany album "Reprise" ukaże się 28 maja nakładem najstarszej wytwórni płytowej na świecie - założonej w 1898 roku przez wynalazcę gramofonu, Emila Berlinera oraz jego brata Josepha. Co ciekawe, w wywiadzie dla Gala.pl artysta wyznał szczerze, że sam do końca nie może uwierzyć, że znalazł się w takim miejscu w swojej karierze. Wytwórnia Deutsche Grammophon zapytała mnie, czy nie chciałbym nagrać płyty z orkiestrą. Pomyślałem sobie, że jest to fascynujący pomysł. Pomimo tego, że osiągnąłem spory sukces, nadal myślę o sobie jak o punkrockowym dzieciaku, który gra koncerty dla 10 osób. Nigdy bym się nie spodziewał, że kiedykolwiek będę miał możliwość, by stworzyć orkiestrowy album z taką wytwórnią jak Deutsche Grammophon, która, jak wiadomo, jest najstarszą i najbardziej szanowaną wytwórnią na świecie. To dla mnie nawet nieco zabawne, że z czternastolatka, który grał w hardkorowym punkrockowym zespole z Nowego Jorku stałem się kimś, kto nagrywa płytę z orkiestrą i pracuje z tymi wszystkimi niesamowitymi wokalistami i muzykami - wyznał Moby. Moby o swojej nowej płycie, weganizmie i demokracji W wywiadzie udzielonym serwisowi Gala.pl Moby opowiedział nie tylko o procesie powstawania swojego najnowszego krążka i o ukazującym się tego samego dnia filmie dokumentalnym o swoim życiu pt. "MOBY DOC", ale także poruszył inne, szczególnie bliskie mu tematy. Również w kontekście naszego kraju. Mam nadzieję, że wszyscy (fani z Polski - przyp. red.) są bezpieczni i że wierzą nauce. A mówiąc szerzej, ponieważ wiemy, że istnieje tak wiele sił, które niszczą i atakują demokrację, tak ważne jest, aby wszyscy chronili demokrację. Widzieliśmy to w tak wielu krajach, źródła atakujące demokrację. To od nas zależy, czy będziemy z nimi walczyć - podkreślił. W rozmowie z Mobym nie mogło również zabraknąć dyskusji o zwierzętach. Nie jest tajemnicą, że gwiazdor od wielu lat jest zagorzałym aktywistą działającym na rzecz poprawy ich losu i zachwala zalety przejścia na dietę roślinną. Za swoje niedawne słowa o tym, że w pełni wegańskim świecie nie byłoby żadnych pandemii zebrał zresztą w sieci ostre cięgi. Czy podtrzymuje swoje zdanie na ten kontrowersyjny temat? Współpraca z którą gwiazdą wzbudziła w nim największą ekscytację? Jaki patent na nagrywanie wokali zgapił od Led Zeppelin? Odpowiedzi na te i inne pytania poznacie oglądając zapis rozmowy wideo z Mobym w tym artykule. View Ediplayer on the source website
Przemysław Czarnek, minister edukacji uważa, że zwierzęta nie mają żadnych praw
Przemysław Czarnek, Minister Edukacji i Nauki, ma już na koncie wiele kontrowersyjnych wypowiedzi. Teraz uważa, że nie ma czegoś takiego jak prawa zwierząt, broniąc tym samym wiceministra edukacji Tomasza Rzymkowskiego, który jest tego samego zdania i bulwersuje się, że w podręcznikach szkolnych próbuje się uświadomić dzieci, że jest zupełnie inaczej.
W tym artykule: Szef i wiceminister MEN uważają, że prawa zwierząt nie istnieją, a są jedynie wytworem lewicowej ideologii Co o prawach zwierząt mówi polskie prawo? Kilka dni temu wiceminister edukacji Tomasz Rzymkowski, polityk Prawa i Sprawiedliwości, w rozmowie z „Naszym Dziennikiem” powiedział, że „pojęcie praw zwierząt występuje wyłącznie w sferze publicystyki czy też pewnej skrajnie lewicowej koncepcji, gdzie zrównuje się człowieka ze zwierzęciem”. Wszytko to w reakcji na treść w podręczniku szkolnym dla uczniów klas 1-3, w którym przedstawiono kilka przypadków łamania praw zwierząt, m.in. występy w cyrku, hodowla, kłusownictwo czy sprzedaż żywych karpi. Zdaniem Rzymkowskiego, z wykształcenia prawnika, doszło do „relatywizacji” polegającej na tym że „zestawiono czyn ewidentnie przestępczy, jakim jest kłusownictwo, z ustawowo legalną działalnością polegającą na hodowli i sprzedaży żywych karpi czy też wykorzystywaniu zwierząt w rekreacji”. Według wiceministra nauki „to nie są działania przestępcze”, a „podręczniki szkolne nie mogą być areną walk ideologicznych”. Szef i wiceminister MEN uważają, że prawa zwierząt nie istnieją, a są jedynie wytworem lewicowej ideologii Na te słowa Tomasza Rzymowskiego krytycznie zareagowała nie tylko opozycja, ale również była szefowa MEN, a obecnie europosłanka Anna Zalewska, pisząc na Twitterze: „Drogi Tomku! Naprawdę bulwersuje Cię podręcznik mówiący, że nie wolno kłusować czy wykorzystywać zwierząt w cyrku? Polecam na czas wielkanocnej radości teksty św. Franciszka i ks. J. Twardowskiego”. W zupełnie innym tonie wypowiedział się z kolei szef Rzymowskiego, Przemysław Czarnek. W rozmowie Polskim Radiem stwierdził, że nie rozumie krytyki wobec wiceministra i uważa tak samo jak on: - Zwierzę nie jest podmiotem prawa. Podmiotem prawa jest człowiek i ma obowiązki wobec zwierząt, ale nie ma praw zwierząt. Jeśli ktoś tak mówi, to fałszuje rzeczywistość – powiedział obecny minister edukacji. „Save Ralph” to animacja o testowaniu kosmetyków na zwierzętach, która poruszy was do łez i (mamy nadzieję) skłoni do refleksji Laureat Oscara, reżyser, scenarzysta i aktor Taika Waititi podłożył głos królikowi Ralphowi w kilkuminutowej animacji o losie zwierząt, na których testuje się kosmetyki. Seans etiudy „Save Ralph” nie należy do najprzyjemniejszych, ale obejrzeć powinien ją KAŻDY. Taka postawa ze strony szefa MEN zupełnie nas nie dziwi. Przemysław Czarnek zasłynął już bowiem wieloma skrajnie kontrowersyjnymi wypowiedziami, m.in. dotyczącymi praw kobiet („Próbuje się im wmówić, że nie są powołane do rodzenia dzieci”) oraz osób LGBTQ+ („Nie są równi ludziom normalnym”). Jeśli chodzi o prawa zwierząt i ich negację, to jest to narracja, która od lat towarzyszy politykom prawej strony oraz popierającym ich publicystom. Kilka lat temu utożsamiany ze środowiskiem Radia Maryja filozof i profesor Bogusław Wolniewicz pisał, że „mówienie o prawach zwierząt to głupia lewacka gadanina. Zwierzęta nie mają praw, bo prawa może mieć jedynie taka istota, która ma także obowiązki. Jeżeli komuś przyznaje się prawa, to tylko gdy nakłada to na niego zarazem pewne obowiązki. Gdzie nie ma obowiązków, tam nie ma praw. Zwierzęta nie mają obowiązków, więc nie mają też praw”. Dla porównania zupełnie inaczej wygląda retoryka, która powinna być bliska prawicy, czyli zdanie Watykanu i głowy kościoła, papieża Franciszka, który w encyklice Laudato Si pisze: „Sprzeczne z godnością ludzką jest niepotrzebne zadawanie cierpień zwierzętom lub ich zabijanie (…) Wszelkie eksperymentowanie lub używanie stworzenia domaga się religijnego szacunku dla integralności stworzenia”. Sejm przegłosował ustawę o ochronie praw zwierząt. Koniec hodowli futerkowej w Polsce! Co o prawach zwierząt mówi polskie prawo? Jeśli chodzi zaś o przepisy, to rodzima Ustawa o ochronie zwierząt z 1997 roku faktycznie nie przyznaje zwierzętom praw, a jedynie nakłada na człowieka obowiązek zapewnienia im poszanowania, ochrony i opieki. Z kolei kodeks karny reguluje karę zarówno za znęcanie się nad zwierzętami, jak i ich zabijanie, która wynosi do 3 lat pozbawienia wolności. W szczególnie okrutnych przypadkach oprawca może być również skazany na 5 lat więzienia. Sytuacja dotycząca tego, co zwierzęta mogą, a co nie, wywołująca tak ogromną konsternację wśród polityków obozu rządzącego, na pewno znacznie rozjaśniłaby się, gdyby prawa zwierząt zostały wpisane do konstytucji. Tak jak zaproponowała to w 2020 roku laureatka Nagrody Nobla, Olga Tokarczuk. - Pierwszym prawem musiałoby być prawo o godności tych zwierząt, które zakazałoby hodowli przemysłowej, która jest piekłem i koszmarem naszego świata – powiedziała w 2020 na spotkaniu z czytelnikami w warszawskiej siedzibie „Gazety Wyborczej”. Belgia zmieniła status prawny zwierząt w swoim kraju. Inne państwa powinny wziąć z niej przykład! W jednym z trzech regionów administracyjnych Belgii zwierzęta zmieniły swój status prawny. Nie będą już traktowane przedmiotowo jak dotychczas.
Krystyna Pawłowicz sieje transfobię. Zaatakowała transpłciowe dziecko
Krystyna Pawłowicz opublikowała na Twitterze transfobiczny post, ściągając falę hejtu na 10-letnie dziecko i dyrekcję szkoły, do której ono uczęszcza.
W tym artykule: Krystyna Pawłowicz swoim tweetem nakręciła nagonkę na 10-letnie dziecko Cezary Tomczyk deklaruje złożenie zawiadomienia do prokuratury w związku z tweetem Pawłowicz Czym jest transfobia? Sędzia Trybunału Konstytucyjnego, związana z PiS Krystyna Pawłowicz słynie z rozpętywania burz w social mediach i nienawistnego języka. Bardzo często celem ataków Pawłowicz są i tak dyskryminowane w naszym kraju osoby ze społeczności LGBT. Krystyna Pawłowicz swoim tweetem nakręciła nagonkę na 10-letnie dziecko Kilka dni temu była posłanka wyciągnęła na światło dzienne sprawę 10-letniego dziecka z Podkowy Leśnej. Zaatakowała ona w swoim transfobicznym wpisie dyrektorkę tamtejszej szkoły, która wykazała się postawą pełną akceptacji i empatii, godną pochwały a nie hejtu, postawą, która poza tym powinna być czymś naturalnym w XXI wieku. Otóż Pawłowicz napisała o tym, że konkretna szkoła pod dyrekcją Agnieszki Hein „doprowadziła do podjęcia przez Radę Pedagogiczną uchwały ZOBOWIĄZUJĄCEJ nauczycieli, by zwracali się do 10-letniego ucznia, CHŁOPCA, per AGNIESZKA, jak chcieli rodzice. Dane aktów stanu cywilnego zlekceważono”. Oczywiście pod wpisem Pawłowicz wylała się fala hejtu ze strony osób podzielających jej poglądy. Okazuje się, że dobro dziecka narodzonego nie jest ważne już w takim przypadku. Nikt nie pomyślał o tym, co musi przeżywać rodzina 10-latki i co będzie, jeśli ona dowie się o sprawie, a już na pewno nie ma łatwo. Tymczasem bardzo często jest tak, że już kilkuletnie dzieci wiedzą, kim są i że płeć przypisana im przy urodzeniu jest z tym niezgodna. Wspaniale, że rodzice i nauczyciele potrafią w takiej sytuacji wesprzeć. Poza tym to bardzo prywatna sprawa. Ewentualnie można by powiedzieć o niej w anonimowy sposób, by promować takie postawy. Tymczasem dzięki Krystynie Pawłowicz, która podała bardzo konkretne dane, w sieci rozpętała się nagonka. Do tego w szkole błyskawicznie pojawiła się kontrola z kuratorium. Na to wszystko na szczęście zareagowały także internautki i internauci, krytykując hejterską postawę byłej Posłanki, wytykając jej szczucie na dziecko, niszczenie psychicznie ludzi. Wskazywano także na bezkarność Pawłowicz, która nie pierwszy raz dopuszcza się czegoś takiego. Przy tym podkreślano, że burmistrz Podkowy Leśnej stanął na wysokości zadania, popierając decyzję szkoły. Wczoraj ukazał się obrzydliwy tweet sędzi TK Krystyny Pawłowicz uderzający w dobro dziecka naszej szkoły i dyrektora Agnieszkę Hein. Dzisiaj odbyła się narzucona z "góry" kontrola szkoły przez kuratorium, od wczoraj dobijają się dziennikarze. Ze względu na małą społeczność i dobro dziecka staraliśmy się uniknąć rozgłosu, niemniej jednak stało się, mamy już dyskusje w przestrzeni publicznej, także na lokalnych grupach - napisał burmistrz Podkowy Leśnej Artur Tusiński. Z całą odpowiedzialnością informuję, że władze naszej szkoły, ale także miasta Podkowa Leśna są i będą otwarte na potrzeby każdego ucznia, także uczniów transpłciowych. Rolą dyrekcji i grona pedagogicznego w szkole jest stworzenia przyjaznego środowiska, wspierającego edukację i zdrowy rozwój dzieci. I taka właśnie jest nasza szkoła – wspierająca i otwarta - zadeklarował. Dziecko ma mądrych rodziców, przyjaciół, zrozumienie w szkole, jest otoczone opieką psychologiczną. Od wczoraj wiemy także, że ma ogromne wsparcie w organizacjach działających na rzecz dyskryminowanych mniejszości. Obowiązkiem dorosłych jest ochrona dzieci, o czym zdaje się zapomina posłanka Pawłowicz i osoba, która wyniosła informację poza szkołę. Nie ma naszej zgody na cyniczne wykorzystywanie dzieci do politycznych rozgrywek. I na koniec - szczegóły z tweeta niewiele mają wspólnego z faktami. Cezary Tomczyk deklaruje złożenie zawiadomienia do prokuratury w związku z tweetem Pawłowicz Poseł PO odniósł się dziś do wyżej opisanej sprawy, krytykując zachowanie Pawłowicz, jak i zaznaczając, że w naszym kraju brakuje tolerancji, otwartości, odpowiedniej edukacji. Zadeklarował, że wraz z kolegami i koleżankami z partii mają zamiar złożyć zawiadomienie do prokuratury w sprawie tego, że sędzia TK naraziła 10-letnie dziecko na realne niebezpieczeństwo. Warto przypomnieć, że nasz kodeks prawny zawiera zapisy, które umożliwiają karanie za hejt i mowę nienawiści. W Trybunale Konstytucyjnym zasiada hejterka Krystyna Pawłowicz, która naraziła 10-letnie dziecko realne niebezpieczeństwo - mówił dziś Cezary Tomczyk w programie Onet Rano, odnosząc się do wyżej opisanej sprawy. - Sędzia Trybunału Konstytucyjnego upubliczniła historię transpłciowego dziecka, rozpętując nagonkę. Czym jest transfobia? Bez wątpienia zachowanie Krystyny Pawłowicz możemy określić jako przejaw transfobii. Czym jest transfobia? To dyskryminacja osoby lub osób transpłciowych, odmawianie im praw czy traktowania takiego, jakie ma miejsce w przypadku osób nietransgenderowych. To także atakowanie takich osób ze względu na ich transpłciowość, szerzenie wobec nich nienawiści, uprzedzeń, stereotypów, a więc transfobia może mieć formę zarówno fizyczną, jak i/lub psychiczną. Jak możemy przeczytać na stronie Transfuzja.org zarówno celowa, jak i niecelowa transfobia może mieć poważne konsekwencje dla osób będących jej obiektem. #JestemPrzeciwTransfobii – kampania na Dzień Widzialności Osób Transpłciowych 31 marca obchodzimy Dzień Widzialności Osób Transpłciowych. Z tej okazji Kampania Przeciw Homofobii opublikowała serię wideo z osobami transpłciowymi. Jak im się żyje w Polsce? Co chciałyby zmienić? Jak ich wspierać?
Spis powszechny wyklucza i zmusza do podawania fałszywych danych? Warto się wstrzymać z jego wypełnianiem – apelują aktywiści i interweniują
Co jest nie tak z trwającym od 1 kwietnia spisem powszechnym? Dla kogo jest on wykluczający? Dlaczego warto poczekać z przekazywaniem informacji na swój temat?
W tym artykule: Spis powszechny a kwestia wyznania Spis powszechny a płeć Kogo jeszcze wyklucza spis powszechny? Dlaczego warto wstrzymać się ze spisem? 1 kwietnia roku ruszył Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań 2021 i potrwa do 30 września bieżącego roku (termin został wydłużony, początkowo miał trwać do końca czerwca). Obowiązkową formą jest samospis internetowy, ewentualnie można przekazać dane przez telefon, na infolinii spisowej. Spis jest przeprowadzany przez GUS i jest obowiązkowy. Nasze dane będą anonimizowane. Spis powszechny a kwestia wyznania Zanim jeszcze spis ruszył, to wiele osób zachęcało do tego, by podejść odpowiednio do pytania o wyznanie i podać informacje zgodnie z tym, czy faktycznie wierzymy, praktykujemy itp. Wiele osób bowiem zostało ochrzczone, ale jak wiadomo jako niemowlęta, bez swojej zgody, zgodnie z tradycją, jednak mimo wszystko nie czują się członkami i członkiniami Kościoła katolickiego. Warto więc pokazać rządzącym, jak jest naprawdę i że podejmowanie decyzji politycznych z mocnym uwzględnieniem zdania kościelnych hierarchów nie jest najlepszym pomysłem. Być może robią oni tak a nie inaczej, ponieważ w ostatnim spisie ponad 87 proc. osób mieszkających w Polsce zadeklarowało, że ich wyznanie to katolicyzm. Tymczasem aktywistki i aktywiści, którzy zainicjowali akcję Chcę się liczyć, podkreślają, że w mszach regularnie uczestniczy jedynie 27 proc. Polek i Polaków. Choć odpowiedź na pytanie o religię nie jest obowiązkowa, to jednak warto się do niego odnieść. Zastanów się, czy w rubryce wyznanie zaznaczać „katolicyzm”. Czas pokazać, w co naprawdę wierzymy - czytamy na stronie chcesieliczyc.pl. Spis powszechny a płeć Kiedy spis ruszył, okazało się, że pojawiła się jeszcze jedna istotna kwestia poza tą dotyczącą wiary. Okazuje się, że już niemal na wstępie wyklucza się ze spisu sporo osób, pytając o płeć i dając do wyboru jedynie dwie odpowiedzi: mężczyzna lub kobieta. A co z osobami niebinarnymi? Czy każdą inną osobą o innej tożsamości płciowej?Jak mają wypełnić formularz? Czy mają kłamać? Co więcej - osoby trans są zmuszane do podawania nieprawdziwych danych na swój temat w spisie. Jak podaje Kampania Przeciw Homofobii, biorąc udział w spisie musimy podać nasz PESEL. Tymczasem płeć, jaką nam przypisano przy urodzeniu, oznaczona jest w PESELu przedostatnią cyfrą (parzyste są dla kobiet, także zero, nieparzyste dla mężczyzn). System odrzuci więc dane na temat płci, które będą niezgodne z tym, o czym informuje PESEL. Osoby transpłciowe przed prawnym uzgodnieniem dokumentów i nadaniem im nowego, odpowiedniego numeru PESEL są więc zmuszone do podawania fałszywych danych o swojej płci. Pamiętać też trzeba, że ten proces w naszym kraju nie jest ani prosty, ani przyjemny, więc część osób się na niego nie decyduje lub nie może go przeprowadzić. Rząd nie dając osobom trans możliwości wpisania ich tożsamości płciowej aktywnie wpływa na wymazywanie faktu istnienia osób transpłciowych w Polsce - pisze aktywistka @grymuar w poście na swoim instagramowym koncie. #JestemPrzeciwTransfobii – kampania na Dzień Widzialności Osób Transpłciowych 31 marca obchodzimy Dzień Widzialności Osób Transpłciowych. Z tej okazji Kampania Przeciw Homofobii opublikowała serię wideo z osobami transpłciowymi. Jak im się żyje w Polsce? Co chciałyby zmienić? Jak ich wspierać? Kogo jeszcze wyklucza spis powszechny? Spis powszechny wyklucza również, jak zauważają aktywistki i aktywiści z KPH pary osób tej samej płci, które nie mieszkają razem lub sformalizowały swój związek poza Polską. Nie mają one opcji podania prawdziwych danych o statusie swojej relacji. W komentarzach pod dyskusjami na ten temat pojawiają się głosy, że spis wymazuje również osoby w poliamorycznych konstelacjach czy dzieci, którymi osoby opiekują się kolektywnie. Cóż, jak widać ten spis wcale taki powszechny się nie wydaje. Dlaczego warto wstrzymać się ze spisem? Wobec tego wszystkiego grupa prawna KPH podjęła się analizy sytuacji i szuka rozwiązań, co mogą zrobić osoby LGBT. Póki co aktywiści i aktywistki apelują, by wstrzymać się z udziałem w spisie. Zapowiadają, że poinformują w mediach społecznościowych i na swojej stronie, jakie kroki będzie można podjąć, by podać jak najbardziej realne dane na swój temat i nie dać się oficjalnie wymazywać. Szczęśliwie dane w Narodowym Spisie Powszechnym są zbierane do końca września 2021.
Rząd ogłosił nowe obostrzenia w związku z pandemią. Będzie zakaz przemieszczania się na święta?
25 marca 2021 roku odbyła się kolejna konferencja premiera w związku z pandemią koronawirusa, podczas której rząd ogłosił nowe obostrzenia. Czy będzie zakaz przemieszczania się w Wielkanoc? Nie trzymamy was dłużej w niepewności.
W tym artykule: 25.03.2021 rząd wprowadził nowe obostrzenia w związku z pandemią Od kiedy do kiedy nowe obostrzenia? Salony fryzjerskie i kosmetyczne ponownie zostaną zamknięte! Czy będzie zakaz przemieszczania się na święta wielkanocne? Praca zdalna rekomendowana 25.03.2021 rząd wprowadził nowe obostrzenia w związku z pandemią Ubiegłoroczną Wielkanoc w większości spędziliśmy z dala od bliskich – jedynie w gronie domowników. Z nadzieją, że za rok będzie już normalnie. Niestety, pandemia koronawirusa trwa w najlepsze, stale krzyżując nam szyki. Co gorsza, liczba zarażonych niepokojąco rośnie... Dziś padła rekordowa od początku pandemii liczba zakażeń, przekraczająca 30 tysięcy – dokładnie 34 151 nowych i potwierdzonych przypadków. To właśnie dlatego rząd zdecydował się wprowadzić nowe obostrzenia. Do publicznej wiadomości zostały podane dziś, tj. 25 marca 2021 roku podczas specjalnej konferencji premiera Mateusza Morawieckiego i Ministra Zdrowia Adama Niedzielskiego. Jakie nowe zasady będą nas obowiązywać? Nie trzymamy was dłużej w niepewności. View oEmbed on the source website „Zbliżamy się do granic wydolności służby zdrowia” – rozpoczął konferencję premier Morawiecki, podkreślając, że w tej chwili zajętych jest aż 70% łóżek przeznaczonych dla chorych na COVID-19. Dodał, że w tej chwili jedyną nadzieją są szczepienia, a także... zaostrzenie obostrzeń. „Sytuacja epidemiologiczna nie pozostawia nam zbyt wiele swobody (...). Mam nadzieję, że Polacy to rozumieją. (...) Jesteśmy w sytuacji kryzysowej” – powiedział. Od kiedy do kiedy nowe obostrzenia? Dlatego oprócz dotychczasowych obostrzeń, które wciąż będą obowiązywać, pojawią się nowe. Które będą obowiązywać już od najbliższej soboty, tj. 27 marca 2021 roku – do 9 kwietnia br., kiedy to rząd znów zajmie stanowisko w tej sprawie. Salony fryzjerskie i kosmetyczne ponownie zostaną zamknięte! Od soboty, 27 marca 2021 roku ponownie zostaną zamknięte zakłady fryzjerskie i salony kosmetyczne. Ich działalność zostanie zawieszona do 9 kwietnia, kiedy to, jak zapewnił Minister, pojawią się nowe regulacje. Zamknięte zostaną także sklepy meblowe i markety budowlane o powierzchni powyżej 2 tys. metrów kwadratowych (zajmujące się sprzedażą detaliczną), a także przedszkola i żłobki (z wyłączeniem tych przeznaczonych dla dzieci przedstawicieli służby zdrowia i służb porządkowych). Co będzie z kościołami? One wciąż pozostaną otwarte, ale w nowym reżimie sanitarnym – od soboty obowiązywać będzie nowy limit osób – 1 osoba na 20 m2. Obowiązkowe pozostaną maseczki, a także konieczność zachowania 1,5-metrowych odstęgranic pów między ludźmi. Mocno ograniczona będzie także działalność obiektów sportowych – jedynie do sportu zawodowego. Pozostałe obiekty mają być zamknięte. Czy będzie zakaz przemieszczania się na święta wielkanocne? Przed konferencją wielu z nas zastanawiało się, czy będzie można się przemieszczać na Wielkanoc. Dziś wiemy już, że tak – zakaz przemieszczania się na terenie kraju nie zostanie wprowadzony. Premier Morawiecki zaapelował jednak do Polaków, by święta spędzili w bardzo ścisłym gronie – najlepiej wyłącznie domowników. Praca zdalna rekomendowana Ponieważ głównym ogniskiem zakażenia według analiz pozostają miejsca pracy, Minister Zdrowia zalecił, by w miarę możliwości pracować zdalnie.
Jacek Kurski będzie oglądał streaming z porodu żony?! Chyba nie o to chodzi w rodzinnych porodach...
Dziecko Jacka Kurskiego i jego drugiej żony, Joanny, ma przyjść na świat już niebawem. Ze względu na obostrzenia związane z pandemią prezes TVP nie będzie mógł uczestniczyć w porodzie. Planuje jednak... obejrzeć transmisję online. Mamy mieszane uczucia.
Jacek Kurski poród żony obejrzy online? Jacek Kurski niebawem znowu zostanie ojcem. Prezes Telewizji Polskiej ma już troje dzieci z pierwszego małżeństwa, które „unieważnił”, by ponownie wziąć ślub kościelny. Jego druga żona, Joanna Kurska, jest już w bardzo zaawansowanej ciąży – termin porodu wyznaczony jest na jutro, tj. czwartej 25 marca 2021 roku. Ponieważ przyszła mama cierpi na cukrzycę ciążową, już trafiła do szpitala. Ze względu na obostrzenia związane z pandemią koronawirusa, które narzucają specjalne wymagania sanitarne, mąż nie może być z nią – ani teraz, ani w dniu porodu. Jacek Kurski znalazł jednak „rozwiązanie tego problemu”. Planuje... obejrzeć streaming z porodu żony! ‚Aśka i Jacek znaleźli sposób na to, by mimo wszystko być blisko w tym ważnym momencie. Podczas COVID w szpitalach modne stały się transmisje narodzin online i oni też chcą z tego skorzystać. Tata przywita małą Anię (bo właśnie takie imię ma otrzymać córeczka – w hołdzie dla zmarłej matki Kurskiego – przyp. red) na ekranie komputera albo smartfona. Sprzęt jest już przygotowany i odpowiednio przetestowany” – podaje serwis Pudelek.pl, powołując się na słowa osoby z najbliższego otoczenia pary. No cóż, my mamy mieszane uczucia. Bo choć rozumiemy potrzebę przyszłego taty, by „uczestniczyć” w wydarzeniu, naszym zdaniem streaming całkiem mija się z ideą rodzinnych porodów. I coś nam się wydaje, że na taki pomysł mógł wpaść jedynie mężczyzna... We wspólnym porodzie nie chodzi przecież o to, żeby przyszły tata zobaczył show, porównywalne do najbardziej trzymającego w napięciu serialu Netfliksa, ale przede wszystkim o to, by mógł wspierać swoją partnerkę, która w tak trudnym dla niej momencie szczególnie tego wparcia potrzebuje. Wiadomo przecież, że władze nad nami, kobietami, przejmuje wówczas fizjologia, ból jest tak silny, że ciężko podejmować racjonalne decyzje, a wszystkiemu towarzyszy ogromny stres. Obecność bliskiej osoby to często jedyny sposób, by mieć poczucie bezpieczeństwa i choć trochę zminimalizować towarzyszące nam napięcie. Obecność, a nie iluzja obecności. Nie mówiąc już o tym, że świadomość, że każdy nasz ruch śledzą kamerki internetowe, tylko potęguje stres. Czyż nie?
Pogadajmy o polityce jak kobieta z kobietą
W ostatnim czasie obserwujemy rosnące zaangażowanie polityczne kobiet. Marsze, strajki, demonstracje. W Dzień Kobiet nawet na Instagramie było widać, że wiele dziewczyn zamiast tradycyjnego tulipanka upominało się o prawa kobiet. Można więc odnieść wrażenie, że dziewczyny są mega wkręcone w politykę i świetnie się w niej orientują. Prawda jest jednak nieco inna.
No bo zobaczcie. To „przebudzenie polityczne” kobiet zaczęło się tak naprawdę w październiku i dotyczy jednej konkretnej sprawy – prawa do legalnej i bezpiecznej aborcji, które zostało zakwestionowane przez rząd. Do tego dochodzą też czasami inne postulaty, ale wszystkie one mają jeden wspólny mianownik: dotyczą spraw światopoglądowych, np. rozdziału państwa od Kościoła czy poszanowania praw osób LGBT+. I ja popieram te żądania. Zastanawiam się tylko, dlaczego z tym samym zapałem nie dyskutujemy o innych kwestiach, które równie mocno (jeśli nie bardziej) wpływają na nasze życie. Podam wam kilka przykładów. Na początek: gdzie mieszkacie? Jeszcze z rodzicami, a może już w mieszkaniu wynajętym na spółkę z koleżankami/chłopakiem? Ile z was stać na samodzielny wynajem kawalerki lub wzięcie kredytu na mieszkanie? Jak wynika z danych Eurostatu za 2019 rok, aż 44% młodych Polaków w wieku 25-34 lat nadal mieszka z rodzicami. Nie z wyboru, ale właśnie z braku wyboru – koszty wynajmu są w Polsce bardzo wysokie. Jak pokazuje opracowanie HRE Investments ze stycznia 2020 roku, na wynajem mieszkania z jedną sypialnią w Warszawie przeznaczamy aż 47% pensji (od siebie dodam, że ja też wynajmowałam kawalerkę w Warszawie i szło na to aż 60% mojej pensji, a było to raptem 30m2 na Stegnach). Uważacie, że Berlin jest drogi? Tam kawalerka to koszt raptem 28% pensji, a w kojarzonym z luksusem szwajcarskim Zurychu – tylko 22%. Druga kwestia – ile z was w zeszłym roku straciło pracę, zarabia mniej lub czuje, że ich pozycja w pracy jest niestabilna? Kryzys związany z koronawirusem najbardziej uderza w właśnie w młode osoby, z dwóch powodów. Po pierwsze, szczególnie odczuwają go branże bazujące na młodych: turystyka, gastronomia, hotelarstwo, itp. Po drugie, to właśnie młodych najłatwiej jest zwolnić, kiedy trzeba redukować etaty, bo to oni najczęściej pracują na umowach cywilnoprawnych lub zostali zmuszeni do samozatrudnienia. Eksperci alarmują, że już teraz powinny powstawać systemy wsparcia dla młodych, szczególnie dla tego pokolenia, które dopiero wchodzi na rynek pracy. Mam jednak wrażenie, że nikt szczególnie nie naciska na rząd w tej sprawie. Trzecia kwestia – kiedy musicie iść do lekarza, np. do ginekologa, to idziecie do prywatnego gabinetu czy korzystacie ze świadczeń w ramach NFZ? Ile z was w ogóle korzysta z publicznej służby zdrowia, poza nagłymi sytuacjami, gdy mamy np. przeziębienie czy grypę i idziemy do lekarza rodzinnego po zwolnienie? Bo jak tak patrzę po znajomych, to mam wrażenie, że wszyscy już dawno położyli krzyżyk na państwowej służbie zdrowia i kiedy tylko mogą, korzystają z usług prywatnych. Zresztą kolejki do specjalistów są często absurdalnie długie i np. na fizjoterapię trzeba czekać kilka lat – jakby po tym czasie chcieć rehabilitować złamaną nogę, to trzeba by ją złamać jeszcze raz;) Wydaje wam się, że to jest normalne lub tak po prostu „jest”? Nie! Powinniśmy domagać się wydolnego i profesjonalnego systemu opieki zdrowotnej, który jest w stanie zająć się wszystkimi. Problemy można by jeszcze długo wyliczać: brak jakichkolwiek oszczędności emerytalnych, wykluczenie komunikacyjne, które dotyka prawie 14 mln Polaków (polecam książkę Olgi Gitkiewicz Nie zdążę), itd. Wiecie, co one wszystkie mają ze sobą wspólnego? To też są „kwestie kobiece”, bo dotykają kobiet żyjących w Polsce. Jednak przywykliśmy, że „kwestie kobiece” to wyłącznie aborcja, antykoncepcja, in vitro, edukacja seksualna. Tak jakby tylko to nas dotyczyło. Strasznie mnie to denerwuje i chcę z tym walczyć, dlatego miesiąc temu założyłam podcast Dziewczyna i polityka. Chcę edukować dziewczyny właśnie w tych innych, „zapomnianych” obszarach. Co tydzień biorę na tapetę jeden temat i „mówię jak jest” na ten moment i co można by zmienić, pokazując też najlepsze przykłady zza granicy. Chciałbym zainspirować dziewczyny do większego zainteresowania polityką we wszystkich jej dziedzinach, do wyrobienia sobie zdania na różne tematy, dzięki czemu będą mogły podjąć bardziej świadomą i przemyślaną decyzję przy urnie wyborczej. Chcę też, aby więcej młodych kobiet zaczęło chodzić na wybory i działać politycznie. Bo choć możemy mieć ostatnio wrażenie, że kobiety bardzo się rozpolitykowały, to nadal mamy ogromy deficyt kobiet tam, gdzie polityka powstaje. W Sejmie kobiety stanowią raptem 28,3% grona poselskiego, w Senacie jest ich 24%. W polskich partiach politycznych kobiety stanowią tylko 31,1%. No więc nie ma się co dziwić, że potem i na listach wyborczych są niedoreprezentowane, bo kandydatów i kandydatki do startu w rozmaitych wyborach rekrutuje się najczęściej wśród członków i członkiń swojej partii. Jeśli już uda im się dostać do Sejmu, to goszczą w mediach dużo rzadziej niż ich koledzy – jak wynika z badania „Media bez kobiet” z 2015 roku, kobiety stanowiły tylko 13% gości najpopularniejszych programów publicystycznych. Spójrzmy też na wieczór wyborczy po ostatnich wyborach prezydenckich – w TVN24 na 22 komentatorów była… jedna kobieta. W Polsat News identycznie. W TVP na 19 osób – dwie. Jeśli kobiety otrzymują z mediów taki przekaz, że politykę robią i dyskutują o niej mężczyźni, to nic dziwnego, że często wydaje im się ona obca i niedostępna. Przed ostatnimi wyborami prezydenckimi, latem 2020 roku dr Elżbieta Korolczuk zainicjowała akcję #DziewczynyZdecydują, mającą zachęcić najmłodsze wyborczynie do głosowania. Okazuje się, że w grupie wiekowej 18-30 lat wybory opuszcza aż co trzecia młoda dziewczyna i tylko co dziesiąty młody chłopak. Dlatego właśnie uważam, że musimy przywrócić dziewczynom głos – i ten dosłowny, do odważnego wyrażania swojego zdania na tematy polityczne, i ten metaforyczny, który wrzucamy do urny. Mam nadzieję, że mój podcast może się do tego przyczynić. Pogadajmy o polityce jak kobieta z kobietą i niech to zabrzmi dumnie. Nasz ekspert Daria Trapszo Absolwentka politologii na UAM i stosunków międzynarodowych na UW. Po kilku latach w marketingu politycznym i kilku latach w public relations zdecydowałam się założyć coś swojego – podcast „Dziewczyna i polityka”, w którym co tydzień omawiam jeden obszar polityki. Dostępny jest na Spotify i Google Podcasts, nowe odcinki pojawiają się zawsze we wtorki o 8:00 rano. Jestem też na Instagramie pod nazwą @dziewczyna_i_polityka.
Już jest! Nowe, szóste wydanie GLAMOUR Unicorn. Temat przewodni: KOBIECOŚĆ
Nowy numer GLAMOUR Unicorn poświęciliśmy kobiecości i wszystkim jej aspektom. W tym wydaniu przeczytacie m.in. dlaczego potrzebujemy więcej kobiet w polityce, dowiecie się kim są Bezpestkowe oraz współczesne wiedźmy, a także poznacie idolki redakcji GLAMOUR i Glamour.pl.
Feminizm to ruch, który daje głos niemym i moc bezsilnym. Mniej więcej tak definiowała go w swojej książce „Mężczyźni objaśniają mi świat” Rebecca Solnit. I ta definicja idealnie oddaje esencję walki kobiet o równe prawa, o siebie, o lepszy świat. O takich walecznych kobietach piszemy w najnowszym wydaniu GLAMOUR Unicorn. Przyglądamy się działaniom polityczek – i pokazujemy, że im więcej kobiet w polityce, tym lepsze rządy. Nie bez powodu z pandemią koronawirusa dużo lepiej radzą sobie kraje, w których to kobiety zajmują wysokie państwowe stanowiska. Sprawdzamy, kim były czarownice i dlaczego wzbudzały taki strach. Piszemy o tym, czym jest kultura gwałtu i kto normalizuje przemoc seksualną wobec kobiet (niestety, wszyscy to robimy). Wybieramy nasze idolki: Polki, które każdego dnia ciężko pracują na to, by nam wszystkim żyło się lepiej, kobiety, które podziwiamy za ich siłę, determinację, talent, wrażliwość. Rozmawiamy też o tym, że to nie biologia determinuje kobiecość (świetny wywiad z dziewczynami z grupy Bezpestkowe). To numer tworzony z wdzięcznością. Dla kobiet wokół nas i w nas. Dla niegdysiejszych działaczek feministycznych, które poświęciły życie, żebyśmy dziś mogły decydować o sobie. Dla wiedźm, które palono na stosach, bo miały własne zdanie. Dla współczesnych aktywistek, które każdego dnia rozbrajają antykobiecy, patriarchalny system. Dziękujemy! Nowe wydanie GLAMOUR Unicorn znajdziesz TUTAJ >>>
8 marca „Dniem bez kompromisów” – demonstracje Strajku Kobiet w całej Polsce
„8 Marca to dzień gniewu i walki. Dzień siostrzeństwa i solidarności. Dzień zmieniania świata, dzień robienia rzeczy” – piszą aktywistki ze Strajku Kobiet i nawołują do aktywnego świętowania Dnia Kobiet i zbierania podpisów pod projektem ustawy „Legalna aborcja bez kompromisów”.
Aktywistki ze Strajku Kobiet zachęcają do wyjścia dzisiaj na ulice i domagania się naszych praw. Przede wszystkim zachęcają do tego, aby zbierać podpisy pod obywatelskim projektem ustawy legalizującej aborcję w naszym kraju. Każdy podpis się liczy, więc zebranie nawet kilku będzie miało znaczenie i będzie najlepszym prezentem, jaki możemy sobie zrobić - podkreślają działaczki. „Legalna aborcja bez kompromisów” to projekt, który został przygotowany w obliczu praktycznie całkowitego zakazu aborcji w Polsce przez aktywistki z kilku organizacji, m.in. Ogólnopolskiego Strajku Kobiet, Aborcyjnego Dream Teamu czy Centrum Praw Kobiet oraz posłanki Lewicy. „Legalna aborcja bez kompromisów”: co jest w projekcie ustawy? Jak jeszcze można dzisiaj świętować? Choćby zbierając podpisy pod petycjami i inicjatywami uchwałodawczymi, kierowanymi do samorządów, upominając się o tak ważne kwestie jak dofinansowanie procedury in vitro, szczepień przeciwko HPV, tworzenie gabinetów ginekologicznych bez klauzuli religijnej i przystosowanych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, jak i przeciw drastycznym treściom w przestrzeni publicznej oraz w sprawie zmiany nazw ulic, w tym na place i ronda Praw Kobiet. W Warszawie demonstracja zacznie się dziś o 16:00 na Rondzie Praw Kobiet (Rondo Dmowskiego). Prawdopodobnie udział w wydarzeniu weźmie przynajmniej kilka tysięcy osób.
Kobieta robiąca karierę w polityce? Tylko za zgodą męża. Tak twierdzi europosłanka Beata Kempa
Choć mamy XXI wiek i równouprawnienie, to wciąż dla niektórych polityków, ale i polityczek nie jest to oczywiste. Trzymają się patriarchalnych wartości, próbują ustanawiać przepisy, które ograniczają na przykład prawa kobiet do własnego ciała. A w swoich publicznych wypowiedziach podkreślają zależność kobiet od mężczyzn. Praca? Tylko za zgodą męża. Tak mówi Beata Kempa z Solidarnej Polski.
W tym artykule: Równouprawnienie w teorii i praktyce Beata Kempa podjęła kwestię kariery kobiet w polityce. Ma na ten temat kontrowersyjne zdanie Walka o równe prawa ze względu na płeć trwa o ponad stu lat. W tym czasie kobiety wywalczyły sobie naprawdę sporo: możliwość, pracowania, uczenia się, zarządzania własnym majątkiem, prawa wyborcze. To ogromna zmiana. Aczkolwiek mimo tego, że równouprawnienie jest w teorii, to już w praktyce wygląda to różnie. Równouprawnienie w teorii i praktyce Często nasze kompetencje są podważane, wciąż przede wszystkim ocenia się raczej nasz wygląd niż doświadczenie, wiedzę, zdolności. Kobiety na tych samych stanowiskach co mężczyźni w niektórych miejscach pracy nadal są gorzej opłacane. Dodajmy do tego trudności z awansowaniem czy to, że mimo bycia aktywną zawodowo, wciąż to na nas, kobiety czeka zwykle drugi etat w domu. Także to właśnie nas pyta się o dzieci, o macierzyństwo, kiedy facetom takich pytań się nie zadaje. Patrzy się na nas krzywo, jeśli wybieramy karierę zamiast rodziny. A kiedy wybierzemy rodzinę, to lekceważąco nazywa się nas kurami domowymi. A jeśli znowu próbujemy godzić oba te światy, to z fałszywą troską pyta się nas, jak nam się to udaje, rzucając nam przy okazji kłody pod nogi, choćby w postaci seksistowskich komentarzy. Doświadczyła tego na przykład posłanka Marcelina Zawisza, która na początku stycznia przyszła na posiedzenie komisji sejmowej z kilkumiesięcznym synkiem i jeszcze nie zawahała się go nakarmić piersią. Co najgorsze w tym wszystkim, w tym wciąż patriarchalnym podejściu do praw kobiet, do naszej wolności, to to, że my same również utrwalamy krzywdzące dla nas płciowe stereotypy i wysyłamy w świat komunikaty, które sprawiają, że kobiety mają ciężej, muszą przebijać szklane sufity, dwa razy bardziej walczyć o swoje. Beata Kempa podjęła kwestię kariery kobiet w polityce. Ma na ten temat kontrowersyjne zdanie Ostatnio chociażby europosłanka Beata Kempa, a więc aktywna zawodowo osoba, podjęła temat kobiet w polityce. Z jednej strony reprezentuje ona konserwatywne poglądy i do ugrupowania o takich wartościach należy, z drugiej jednak jak najbardziej korzysta z wolności wywalczonych przez feministki. Podczas wideoczatu na Facebooku stwierdziła, że kwestia kobiet w polityce jest ciekawa i postanowiła powiedzieć, czy to w ogóle możliwe, byśmy karierę na tym polu zawodowym robiły i jak to wygląda w zderzeniu ze sprawami rodziny. Otóż według europosłanki, aby zrobić karierę w polityce wypada kobiecie najpierw uzyskać zgodę męża (można śmiało przypuszczać, że w ogóle wedle polityczki, by pracować, kobieta powinna mieć pozwolenie od partnera życiowego, oczywiście najlepiej połączonego z nią ślubnymi więzami). „Warto, abyśmy jako dziewczyny i kobiety się naprawdę angażowały. To jest do poukładania, ale warunek jeden: jeśli jest mąż, który potrafi pomóc i zaakceptuje to. Bo musi być pełna akceptacja tej drugiej połówki. Jeżeli tej akceptacji nie ma i nie będzie, z czego nie czynię zarzutu, to trzeba się zastanowić. Bo jednak rodzina jest tutaj na pierwszym miejscu” - powiedziała Beata Kempa. Polityczka zaczęła niby obiecująco, wydawać by się mogło, że wręcz zachęca nas, kobiety, do aktywnego zaangażowania się w politykę, bo faktycznie wciąż nas w niej mało. I jak najbardziej pomoc męża czy partnera (albo partnerki) może być dla pracującej kobiety odciążeniem, wręcz wypada w XXI wieku sprawiedliwie dzielić obowiązki domowe, ale jednak pytanie go o zgodę, co do własnego życia, kariery to trochę przesada... Co innego oczywiście rozmowy, ustalenia, jeśli prowadzimy wspólne życie. Jednak szczęśliwie mamy za sobą czasy, kiedy nie mogłyśmy same decydować o sobie. Przekaz, który Beata Kempa wysyła w świat, jest mocno w patriarchalnym duchu. Pokazuje mężczyznom, że mogą wciąż próbować decydować o życiu swoich żon czy partnerek, a tym z kolei może odbierać sprawczość, ograniczać je w walce o swoje marzenia. Miejmy nadzieję, że niewiele osób jednak weźmie sobie słowa europosłanki do serca. Zwłaszcza patrząc na burzę w sieci, którą one wywołały, a dokładnie spotkały się z miażdżącą krytyką. Być może wobec tego polityczka postanowiła podzielić się dziś rano za pośrednictwem Instagrama zdjęciem ze swoim mężem i mu publicznie podziękować.