Nowy polski dramat obyczajowy dla widzów, którzy lubią historie z przesłaniem. Zostaje w głowie na długo po seansie
Co, jeśli największy sukces przychodzi dopiero wtedy, gdy nie możesz go już przeżyć? „Algorytm życia” to nowa polska produkcja, która bierze na warsztat świat mediów społecznościowych i odwraca jego zasady w najbardziej przewrotny sposób. Historia młodego pisarza pokazuje, jak cienka jest granica między niewidzialnością a wiralową popularnością.
W czasach, w których popularność mierzy się liczbą lajków, a talent często ginie w natłoku treści, pojawia się historia, która odwraca tę logikę do góry nogami. „Algorytm życia” to nowa polska produkcja, która opowiada o sukcesie osiągniętym dopiero po śmierci. Film właśnie debiutuje i już na starcie przyciąga uwagę swoim przewrotnym punktem wyjścia. „Algorytm życia” – fabuła nowego polskiego filmu Głównym bohaterem jest Jan Pyszalski – młody, ambitny pisarz, który nie potrafi odnaleźć się w świecie zdominowanym przez media społecznościowe. W rzeczywistości, gdzie popularność buduje się szybko i powierzchownie, jego twórczość pozostaje niezauważona. Wszystko zmienia się w momencie wypadku, po którym zostaje uznany za zmarłego. Paradoksalnie to właśnie wtedy, jego książki zaczynają zdobywać ogromną popularność. Historia buduje się na mocnym kontraście – między życiem w cieniu a pośmiertnym sukcesem, który przychodzi za późno, by móc go przeżyć. Choć punkt wyjścia może brzmieć jak czarna komedia, „Algorytm życia” uderza w bardzo współczesne tony. To opowieść o samotności w świecie online, o potrzebie uznania i o tym, jak łatwo algorytmy potrafią zmienić czyjeś życie lub nadać mu wartość dopiero wtedy, gdy jest już za późno. Film wpisuje się w nurt produkcji, które przyglądają się wpływowi internetu na nasze wybory, relacje i sposób postrzegania sukcesu. Kiedy premiera filmu „Algorytm życia”? „Algorytm życia” zadebiutuje w polskich kinach 20 marca 2026 roku. Ten polski dramat obyczajowy, dystrybuowany przez Galapagos Films, trwa 65 minut. Jednak krótka forma może okazać się jego atutem – historia jest skondensowana i skupiona na jednym wyraźnym motywie. To nie jest film, który próbuje przypodobać się wszystkim. To raczej propozycja dla widzów, którzy lubią fabułę z drugim dnem, taką, która zostaje w głowie na dłużej. Motyw sukcesu osiągniętego po śmierci działa tu jak mocna metafora współczesnego świata. To jedna z tych produkcji, które mogą wywołać dyskusję, nie tylko o bohaterze, ale też o nas samych i o tym, jak dziś definiujemy sukces. View oEmbed on the source website
Takiego filmu jeszcze nie było! Polski western z Ostaszewską, Kuleszą i Chyrą właśnie trafił na Netfliksa
Na platformie Netflix zadebiutowała „Magnezja” w reżyserii Macieja Bochniaka – nietypowy polski western z gwiazdorską obsadą. Przenosimy się na polsko-sowieckie pogranicze lat 20. XX wieku, gdzie walka gangów, groteska i czarny humor mieszają się z dynamiczną akcją. To film, który budzi skrajne emocje.
Na platformie Netflix pojawił się film „Magnezja” w reżyserii Macieja Bochniaka. To nietypowa polska produkcja inspirowana stylistyką westernu, z gwiazdorską obsadą. Dynamiczne starcie gangów na polsko-sowieckim pograniczu – „Magnezja” zaskakuje nie tylko fabułą Na platformie Netflix zadebiutował film „Magnezja” w reżyserii Macieja Bochniaka i już od pierwszych minut wstrząsa widzami. Akcja rozgrywa się na polsko-sowieckim pograniczu lat 20. XX wieku, gdzie po śmierci ojca władzę nad przestępczym imperium przejmuje jedna z trzech sióstr Lewenfiszów (w tej roli Maja Ostaszewska). Siostry muszą zmierzyć się z brutalnym gangiem sowieckich bandytów, dowodzonym przez Lwa, którego gra Andrzej Chyra. W tle tej rywalizacji pojawiają się syjamskie bliźnięta Albin i Albert Hudini, grani przez Mateusza Kościukiewicza i Dawida Ogrodnika. Planowany przez nich skok na bank z pomocą Heleny (Magdalena Boczarska) prowadzi do nieoczekiwanych zwrotów akcji, pojawienia się trupów oraz przybycia szalonej inspektor Stanisławy Kochaj (Agata Kulesza). Obsada „Magnezji” budzi podziw, czyli niecodzienne role gwiazd polskiego kina Jednym z największych atutów „Magnezji” jest gwiazdorska obsada, która przyciąga wzrok i elektryzuje ekran. W filmie występują: Dawid Ogrodnik i Mateusz Kościukiewicz jako bracia Hudini, Maja Ostaszewska i Borys Szyc jako przedstawiciele rodu Lewenfiszów, a także Magdalena Boczarska, Agata Kulesza, Bartosz Bielenia, Andrzej Chyra i Małgorzata Gorol. Szczególnie zaskakująca jest rola Borysa Szyca, który wciela się w postać siostry o kulturystycznej sylwetce, co jeszcze bardziej podkreśla groteskowy charakter produkcji. Western z czarnym humorem i groteską – „Magnezja” przełamuje schematy Film „Magnezja” to połączenie westernu z groteską, czarnym humorem i gangsterskimi porachunkami. Reżyser bawi się konwencją, stawiając na przerysowane postacie, nietypową narrację i nieoczekiwane zwroty akcji. W produkcji widoczne są wyraźne inspiracje kinem Quentina Tarantino i Emira Kusturicy. Film balansuje na granicy komedii i dramatu, wywracając klasyczne schematy gatunkowe do góry nogami. Starannie dopracowana scenografia i stylizacja na lata 20. XX wieku podkreślają wyjątkowy klimat i wprowadzają widza w świat pełen absurdów i zaskoczeń. Skrajne opinie o filmie „Magnezja” – dla kogo jest ta produkcja? „Magnezja” wywołała prawdziwą burzę wśród widzów. Jedni zachwycają się stylizacją, humorem i odważną obsadą, inni zarzucają filmowi chaos, zbyt wiele wątków i brutalność. Część odbiorców docenia nietuzinkowy pomysł oraz sposób ukazania konfliktów i przemocy na polsko-sowieckim pograniczu. Są jednak tacy, którzy uznali, że film jest zbyt chaotyczny, a niektóre sceny nazbyt dosadne. Ten polski western zdecydowanie nie jest produkcją dla każdego – wymaga dystansu i otwartości na przewrotne poczucie humoru oraz nietypową fabułę. Film „Magnezja” można albo pokochać, albo całkowicie odrzucić, ale trudno przejść obok niego obojętnie. „Magnezja” na Netflix – polski western, który przełamuje tabu Dystrybucja filmu na platformie Netflix otwiera przed „Magnezją” szansę na dotarcie do szerokiego grona odbiorców. To nietuzinkowy polski western, który bawi się konwencją, nie unika kontrowersji i prowokuje do dyskusji. Dzięki wyjątkowej obsadzie, scenografii i stylizacji „Magnezja” zyskała już status jednego z najbardziej kontrowersyjnych tytułów polskiej kinematografii ostatnich lat. Fot. materiały prasowe Fot. materiały prasowe
Epicka produkcja Wojciecha Smarzowskiego podzielona na 2 części! Mają trafić do kin w tym samym czasie!
Nowy film Wojciecha Smarzowskiego o Słowianach zapowiada się na jeden z najambitniejszych projektów w historii polskiego kina. Produkcja zostanie podzielona na dwie części, a jej akcja przeniesie widzów do czasów Mieszka I i wydarzeń związanych z Chrztem Polski.
„Słowianie”: nowy film Wojciecha Smarzowskiego podzielony na 2 części! Powstający od kilku lat film Wojciecha Smarzowskiego o dawnych Słowianach nabiera coraz wyraźniejszych kształtów. Twórcy ujawnili właśnie nowe szczegóły projektu – wiadomo już, że produkcja zostanie podzielona na dwie części, które mają trafić do kin w tym samym czasie. Poznaliśmy także okres historyczny, w którym rozgrywać się będzie akcja, oraz wstępne plany dotyczące premiery. „Swadźba” i „Chrzest”: o czym opowiadają nowe filmy Smarzowskiego? Projekt przechodził w ostatnich latach kilka zmian. Początkowo rozważano stworzenie serialu, później pojawił się pomysł trylogii, aż w końcu zdecydowano się na kinową produkcję podzieloną na dwa segmenty. Jak zdradził współautor scenariusza Wojciech Rzehak w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”, obie części (roboczo zatytułowane „Swadźba” i „Chrzest”) mają zadebiutować tego samego dnia. Pierwsza z nich koncentruje się na historii ślubu tajemniczego bohatera o imieniu Wojbor. W całej opowieści przeplatają się trzy równoległe wątki: wielka polityka czasów Mieszka I i budowanie państwa, przygodowa historia młodych bohaterów oraz obraz życia dawnych Słowian – ich wierzeń, rytuałów i codziennych obyczajów. Mieszko I jako kluczowa postać Jedną z kluczowych postaci w filmie będzie Mieszko I. Twórcy planują rozpocząć jego historię w latach 963–964, gdy władca poniósł dwie dotkliwe porażki militarne. W kolejnych wydarzeniach pokazana zostanie droga od klęski do zwycięstwa, w tym sojusz z Bolesławem Okrutnym i wykorzystanie czeskiej jazdy w walce z przeciwnikami. Ważnym momentem opowieści ma być także Chrzest Polski, który w filmowej wizji odbędzie się w jednym z grodów należących do Mieszka. Historycy do dziś nie są zgodni co do dokładnej lokalizacji tego wydarzenia, dlatego twórcy musieli przyjąć jedną z możliwych interpretacji. Obrzędy, ludowa symbolika i rytuały Smarzowski od lat interesuje się ludową symboliką i rytuałami, dlatego ważną częścią filmu mają być także dawne obrzędy. Na ekranie pojawią się m.in. swadźba, czyli słowiański ślub, tryzna – rytuał pogrzebowy, a także znane święta, takie jak Noc Kupały czy Szczodre Gody. Twórcy zdają sobie sprawę, że temat wierzeń Słowian wywołuje wiele sporów. Wśród badaczy i miłośników dawnych tradycji istnieją różne interpretacje rytuałów czy mitologii, dlatego każda decyzja dotycząca ich przedstawienia może wzbudzić dyskusję. Historyczne realia i język dawnych Słowian Produkcja ma być przygotowana z dużą dbałością o szczegóły. Trwają już rozmowy dotyczące budowy scenografii przedstawiającej grody z czasów Mieszka I. Część dekoracji zostanie wykonana od podstaw, a twórcy zapowiadają, że będą korzystać z badań archeologicznych oraz konsultacji specjalistów. Jednym z najbardziej ambitnych pomysłów jest próba odtworzenia języka dawnych Słowian. Scenariusz powstaje po polsku, ale dialogi mają zostać później przekształcone przez ekspertów w historyczną formę mowy, a widzowie otrzymają do nich polskie napisy. Kiedy premiera filmu „Słowianie” w reżyserii Smarzowskiego? Na razie produkcja znajduje się na etapie przygotowań, jednak według scenarzysty Wojciecha Rzehaka film może trafić do kin około 2028 roku. Reżyser planuje również obsadzić w projekcie wielu młodych aktorów, którzy wcielą się w bohaterów tej rozbudowanej opowieści o początkach polskiej państwowości.
Ta groteskowa polska komedia nie zrobiła wielkiego szumu, a szkoda, bo warto ją zobaczyć. W streamingu za darmo!
„Samiec Alfa” to polska czarna komedia, która z ironią przygląda się współczesnej modzie na coaching i kursy samorozwoju. Film pokazuje historię kilku mężczyzn, którzy trafiają na szkolenie mające uczynić z nich „prawdziwych samców alfa”.
„Samiec Alfa” w reżyserii Katii i Igora Priwieziencewów to czarna komedia, która z dużą dawką ironii przygląda się modzie na coaching i samorozwój. Twórcy wykorzystują humor i groteskę, aby pokazać, jak łatwo charyzmatyczni „mentorzy” potrafią wpływać na emocje innych ludzi i sprzedawać proste recepty na sukces. „Samiec Alfa”: fabuła Film opowiada historię kilku mężczyzn, którzy trafiają na kurs mający uczynić z nich tytułowych „samców alfa”. Pod okiem samozwańczego lidera próbują nauczyć się, jak odnosić sukcesy w relacjach z kobietami i odzyskać poczucie kontroli nad własnym życiem. Z czasem okazuje się jednak, że za pozornie inspirującymi radami kryje się mechanizm manipulacji oraz ślepe podążanie za autorytetem. Jednym z uczestników kursu jest Bartek, który przyznaje, że czuje się przytłoczony relacjami z kobietami i szuka pomocy u terapeuty. Szybko wychodzi na jaw, że prowadzący szkolenie coach nie jest wcale charyzmatycznym ekspertem, lecz raczej sprytnym manipulatorem, który wykorzystuje słabości swoich klientów. „Samiec Alfa” pokazuje świat, w którym popularność poradników rozwojowych i motywacyjnych guru rośnie w zawrotnym tempie. Film w satyryczny sposób zwraca uwagę na to, jak łatwo ludzie ulegają obietnicom szybkiej zmiany życia, nawet jeśli stoją za nimi wątpliwe metody i puste slogany. „Samiec Alfa” inspirowany prawdziwymi doświadczeniami Scenariusz filmu częściowo wyrasta z osobistych doświadczeń współreżysera Igora Priwieziencewa. Przygotowując się do pracy nad projektem, twórca sam uczestniczył w spotkaniach terapii grupowej, obserwując mechanizmy działania podobnych środowisk. Reżyserzy inspirowali się również postaciami, znanymi ze świata motywacyjnych wystąpień i kursów rozwoju osobistego – takimi jak amerykański guru Tony Robbins. Ich film nie jest jednak prostą parodią coachingu, lecz raczej opowieścią o ludzkiej potrzebie autorytetów i o tym, jak łatwo można ją wykorzystać. „Samiec Alfa”: groteskowa historia o kryzysie męskości „Samiec Alfa” to jednocześnie satyryczny komentarz do współczesnych wzorców męskości. Film pokazuje bohaterów zagubionych między społecznymi oczekiwaniami a własnymi lękami i frustracjami. Próba odnalezienia „prawdziwej męskości” prowadzi ich w coraz bardziej absurdalne sytuacje, które momentami balansują między komedią a gorzką refleksją. Jedna z opinii widzów podsumowuje film jako: „Samiec Alfa”: mocna obsada i role pisane z myślą o aktorach W produkcji występują m.in. Mirosław Haniszewski, Adam Bobik, Tomasz Schuchardt, Piotr Trojan, Konrad Eleryk oraz Krzysztof Stroiński. Jak podkreślają twórcy, wiele ról zostało napisanych z myślą o konkretnych aktorach, już na etapie pracy nad scenariuszem. Dzięki temu mogli w pełni wykorzystać potencjał swoich postaci i zagrać w bardzo wyrazistej, momentami przerysowanej konwencji. „Samiec Alfa” daje im przestrzeń do pokazania szerokiej skali emocji – od komediowej przesady po bardziej gorzkie, refleksyjne momenty. Do obejrzenia na TVP VOD.
Polski film z kościołem w tle wywołał kontrowersje. Teraz możesz obejrzeć go w domu
Jeden z najgłośniejszych polskich filmów ostatniego roku trafił do streamingu. Produkcja Piotra Domalewskiego, nagrodzona Złotymi Lwami w Gdyni i szeroko komentowana przez widzów, jest już dostępna na Prime Video.
Produkcja w reżyserii Piotra Domalewskiego, która wcześniej przyciągnęła do kin tysiące widzów i wywołała szeroką dyskusję społeczną, ma szansę dotrzeć do jeszcze większej publiczności. Film został szczególnie doceniony podczas 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie zdobył Złote Lwy dla najlepszego filmu. Jury wyróżniło nie tylko reżyserię Domalewskiego, lecz także scenariusz oraz montaż autorstwa Agnieszki Glińskiej. Produkcja otrzymała również Nagrodę Publiczności, co potwierdziło jej silny odbiór emocjonalny wśród widzów. W konkursie o główną nagrodę festiwalu „Ministranci” pokonali piętnaście innych tytułów, w tym m.in. „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego, „Chopin, Chopin!” Michała Kwiecińskiego oraz „Terytorium” Bartosza Paducha. O czym opowiada film „Ministranci”? Za scenariusz i reżyserię odpowiada Piotr Domalewski, twórca takich produkcji jak „Cicha noc”, „Hiacynt” czy serial „Wzgórze psów”. W obsadzie znaleźli się m.in. Tobiasz Wajda, Bruno Błach-Baar, Mikołaj Juszczyk, Filip Juszczyk, Kamila Urzędowska oraz Tomasz Schuchardt. Fabuła koncentruje się na grupie nastolatków mieszkających na blokowisku, którzy służą jako ministranci w lokalnej parafii. Chłopcy coraz wyraźniej dostrzegają problemy swojej społeczności i czują frustrację, że dorośli wokół nich w żaden sposób nie reagują. W końcu decydują się na radykalny krok: instalują podsłuch w konfesjonale, aby dowiedzieć się więcej o sprawach mieszkańców parafii. Początkowo chcą pomagać ludziom i naprawiać niesprawiedliwości, ale z czasem ich działania zaczynają wymykać się spod kontroli, a granica między dobrem a złem przestaje być oczywista. „Ministranci”: ogromny sukces w kinach Choć „Ministranci” nie wywołali tak intensywnej medialnej debaty jak niektóre inne premiery, film szybko zdobył popularność wśród widzów. Już w pierwszy weekend po premierze kinowej produkcję obejrzało około 100 tysięcy osób, a frekwencja w kolejnych tygodniach nadal rosła. Podczas festiwalu w Gdyni film zdobył kilka wyróżnień i stał się jedną z najgłośniejszych produkcji wydarzenia. Jeśli ktoś jeszcze nie miał okazji go obejrzeć, to teraz ma sansę to nadrobić. Film „Ministranci” jest w katalogu Prime Video od 26 lutego 2026 roku. Zobaczcie zwiastun: View oEmbed on the source website
Bartosz Gelner w głośnym polskim filmie o relacjach, samotności i współczesnych związkach. Brutalny portret 30-latków
„Pokolenie Ikea” to ekranizacja głośnej powieści Piotra C., która pokazuje życie trzydziestolatków w wielkim mieście. Film opowiada o relacjach, samotności i trudnościach w budowaniu trwałych związków.
Film „Pokolenie Ikea”, oparty na głośnej powieści Piotra C., to próba przyjrzenia się życiu młodych dorosłych w wielkim mieście. Produkcja pokazuje świat trzydziestolatków funkcjonujących w szybkim tempie między pracą, relacjami i ciągłym poszukiwaniem sensu w rzeczywistości, w której wszystko wydaje się dostępne od ręki. To opowieść o generacji, która teoretycznie ma niemal wszystko: pieniądze, możliwości i swobodę wyboru. Jednocześnie bohaterowie filmu zmagają się z brakiem stabilności, trudnością w budowaniu trwałych relacji i poczuciem pustki ukrytym za codziennym pędem. „Pokolenie Ikea” – o czym jest film? Głównym bohaterem jest trzydziestokilkuletni prawnik mieszkający w Warszawie. Ma dobrą pracę, komfortowe życie i dużą popularność wśród kobiet. Jego codzienność przypomina katalog idealnego, wielkomiejskiego stylu życia – intensywnego, szybkiego i pozbawionego zobowiązań. Relacje traktuje jednak w bardzo pragmatyczny sposób. Kiedy coś przestaje działać, po prostu szuka kolejnej możliwości. Sytuacja zaczyna się komplikować w chwili, gdy poznaje kobietę, która nie chce być jedną z wielu przelotnych znajomości. To wydarzenie wywołuje serię emocjonalnych napięć i zmusza bohatera do konfrontacji z własnymi lękami. Film pokazuje, że pod warstwą cynizmu i ironii kryje się przede wszystkim strach przed samotnością, odpowiedzialnością i dorosłym życiem. „Pokolenie Ikea” – obsada i twórcy W głównej roli występuje Bartosz Gelner, który wciela się w trzydziestokilkuletniego prawnika prowadzącego intensywne, wielkomiejskie życie. Na ekranie partneruje mu Michalina Olszańska, a w obsadzie pojawia się także Paweł Koślik. Za reżyserię filmu odpowiada Dawid Gral, który przeniósł na ekran głośną powieść Piotra C. pod tym samym tytułem. Książka, na której oparto scenariusz, kilka lat temu zdobyła dużą popularność wśród młodych czytelników i była szeroko komentowana, jako portret pokolenia trzydziestolatków żyjących w dużych miastach. Akcja filmu rozgrywa się w Warszawie, która stanowi ważne tło dla historii bohaterów i ich relacji. „Pokolenie Ikea” – opinie i recenzja „Pokolenie Ikea” próbuje uchwycić styl życia generacji trzydziestolatków funkcjonujących w dużym mieście, którzy mają dostęp do wielu możliwości, ale jednocześnie często nie potrafią zbudować trwałych relacji. Film pokazuje bohatera, który funkcjonuje w świecie szybkich decyzji, przypadkowych znajomości i emocjonalnego dystansu. Najmocniejszym elementem produkcji jest rola Bartosza Gelnera. Aktor tworzy postać, która momentami może irytować, ale trudno odmówić jej autentyczności. Nie jest idealizowany. To raczej portret człowieka pogubionego między potrzebą wolności a lękiem przed bliskością. Film zachowuje bezpośredni ton znany z książki Piotra C., choć w niektórych momentach historia bywa przerysowana. Mimo to produkcja trafnie pokazuje mechanizmy współczesnych relacji i sposób myślenia części młodego pokolenia. To raczej obserwacja stylu życia niż próba jego oceniania. „Pokolenie Ikea” – gdzie obejrzeć? Film „Pokolenie Ikea” jest dostępny na Netfliksie. Produkcja trwa około 110 minut i stanowi propozycję dla widzów zainteresowanych współczesnymi dramatami obyczajowymi. View oEmbed on the source website
Zapomniany polski dramat z lat 90. dostępny w streamingu. W obsadzie młodziutka Anna Przybylska!
Ten polski dramat psychologiczny z 1997 roku wyreżyserował Radosław Piwowarski. „Ciemna strona Wenus” to kameralna opowieść o kryzysie małżeńskim i załamaniu emocjonalnym. W obsadzie znaleźli się m.in. Agnieszka Wagner, Jan Englert oraz młoda Anna Przybylska.
„Ciemna strona Wenus” to dramat psychologiczny z 1997 roku w reżyserii Radosława Piwowarskiego. W obsadzie znaleźli się m.in. Agnieszka Wagner, Jan Englert oraz bardzo młoda Anna Przybylska. Mimo upływu lat ta kameralna opowieść o kryzysie małżeńskim, zdradzie, kochance i utracie zaufania wciąż porusza. „Ciemna strona Wenus”: opowieść o kryzysie małżeńskim Fabuła koncentruje się na Ewie Rosner, kobiecie przekonanej o stabilności swojego małżeństwa. Jej życie zostaje zachwiane w chwili, gdy nieznajoma informuje ją o romansie z jej mężem. Piwowarski nie prowadzi śledztwa w klasycznym sensie. Nie chodzi tu o dowód winy, lecz o psychologiczne następstwa samego podejrzenia. Ewa traci poczucie kontroli nad sytuacją. Konfrontacja z mężem prowadzi do gwałtownej kłótni, a napięcie przenosi się z poziomu faktów na poziom emocji. To właśnie rozpad zaufania staje się osią filmu. Po eskalacji konfliktu bohaterka podejmuje próbę samobójczą. Zostaje uratowana przez młodego mężczyznę, z którym wkrótce nawiązuje relację. Wątek ten nie ma charakteru romantycznej historii. To raczej element destabilizujący dotychczasowy porządek. Równolegle małżeństwo Rosnerów rozpada się. Dramat rozgrywa się w przestrzeni prywatnej – w domu, w rozmowach, w napięciach, które narastają bez spektakularnych zwrotów akcji. „Ciemna strona Wenus”: obsada i twórcy W roli Ewy wystąpiła Agnieszka Wagner, a jej męża zagrał Jan Englert. Młodego mężczyznę ratującego bohaterkę sportretował Paweł Deląg. Jednym z ciekawszych elementów obsady, jest epizodyczna rola Anny Przybylskiej – jeden z jej wczesnych występów filmowych, jeszcze sprzed największej popularności aktorki w latach 2000. Muzykę do filmu skomponował Krzesimir Dębski, zdjęcia zrealizował Grzegorz Kuczeriszka. Produkcję współtworzyły Studio Filmowe Perspektywa, Telewizja Polska i Canal+. „Ciemna strona Wenus”: kameralny dramat psychologiczny z lat 90. „Ciemna strona Wenus” wpisuje się w nurt kameralnych dramatów psychologicznych końcówki lat 90., skupionych na relacjach i kryzysach tożsamości. Film trwa 95 minut i konsekwentnie trzyma się perspektywy bohaterki, pokazując jej rozpad emocjonalny i próbę odbudowy życia po utracie stabilności. To tytuł, który nie zrobił szerokiej kariery komercyjnej, ale stanowi przykład kina skoncentrowanego na psychologii postaci, bez efektownych zabiegów formalnych. Gdzie obejrzeć film „Ciemna strona Wenus”? Produkcja jest dostępna w serwisie TVP VOD.
Czuły i bolesny jednocześnie. Jeden z najciekawszych polskich filmów ostatnich lat dostępny za darmo
Na TVP VOD dostępna jest „Córka trenera” w reżyserii Łukasz Grzegorzek – kameralny dramat z 2019 roku, który pod pozorem historii o sporcie opowiada o dojrzewaniu, ambicjach i trudnej miłości między ojcem a córką. W rolach głównych wystąpili Karolina Bruchnicka oraz Jacek Braciak.
Na TVP VOD dostępna jest „Córka trenera” – pełnometrażowy film Łukasz Grzegorzek z 2019 roku. To kameralny dramat obyczajowy, który wykorzystuje świat juniorskiego tenisa jako tło do opowieści o relacji ojca i córki, ambicji oraz procesie wchodzenia w dorosłość. W głównych rolach występują Karolina Bruchnicka i Jacek Braciak. „Córka trenera”: film drogi zamiast sportowej biografii Choć punktem wyjścia jest kariera siedemnastoletniej tenisistki Wiktorii Kornet, „Córka trenera” nie jest filmem sportowym w klasycznym rozumieniu. Grzegorzek świadomie rezygnuje z widowiskowości i dramaturgii wielkich turniejów. Zamiast tego koncentruje się na codzienności: małych ośrodkach treningowych, prowincjonalnych zawodach, tanich hotelach i wielogodzinnych podróżach samochodem. To kino drogi – zarówno dosłownie, jak i metaforycznie. Wiktoria i jej ojciec Maciej przemierzają Polskę z turnieju na turniej, ale równolegle pokonują dystans emocjonalny. Dziewczyna znajduje się w momencie przejścia między podporządkowaniem a autonomią. Ojciec, który przez lata wyznaczał jej rytm życia, zaczyna tracić kontrolę nad sytuacją. Maciej Kornet jest trenerem, który sam nie osiągnął sportowego spełnienia. Całą energię inwestuje w córkę, traktując jej talent jako projekt życia. Nie ma w nim brutalności ani jednoznacznego despotyzmu. Są natomiast upór, przekonanie o własnej racji i trudność w zaakceptowaniu dorastania dziecka. Scenariusz precyzyjnie pokazuje mechanizm tej relacji. Ojciec deklaruje, że daje córce wolność, ale w praktyce kwestionuje jej decyzje. Wiktoria z kolei długo funkcjonuje w roli „tej, która nie zawodzi”. Moment przesilenia nie przychodzi na korcie, lecz poza nim w sytuacjach, które nie mają nic wspólnego z wynikiem sportowym, a wszystko z osobistą tożsamością. „Córka trenera”: aktorstwo bez efekciarstwa Jacek Braciak buduje postać Korneta oszczędnie, bez podbijania emocji. Jego bohater jest rozdarty między miłością a ambicją, między dumą a lękiem przed utratą wpływu. Braciak nie gra „złego ojca”, lecz człowieka, który nie potrafi oddzielić troski od kontroli. Karolina Bruchnicka jako Wiktoria prowadzi swoją bohaterkę w sposób konsekwentny – od dziewczyny skupionej na realizowaniu planu ojca do młodej kobiety, która zaczyna zadawać pytania o sens własnych wyborów. Jej przemiana nie jest spektakularna, ale wiarygodna. Ważną rolę odgrywa także postać młodego tenisisty Igora, który wprowadza nową dynamikę do relacji ojca i córki. Pojawienie się trzeciej osoby ujawnia napięcia dotąd skrywane pod rutyną treningów. „Córka trenera”: o sporcie bez patosu Grzegorzek, sam mający doświadczenie tenisowe, pokazuje juniorski sport bez patosu. Zamiast narracji o „wielkim talencie”, otrzymujemy obraz systemu wymagającego wczesnej specjalizacji, rezygnacji z normalnej młodości i podporządkowania całego życia jednemu celowi. W filmie wyraźnie wybrzmiewa pytanie: czy sport jest drogą do samorealizacji, czy narzędziem realizowania cudzych ambicji? I co dzieje się w momencie, gdy młody zawodnik zaczyna dostrzegać alternatywę? „Córka trenera” ma strukturę przemyślaną i konsekwentną. To film oszczędny formalnie, oparty na dialogach i relacjach, unikający zbędnych ozdobników. Efektem jest dramat o dojrzewaniu, który nie sprowadza się do konfliktu pokoleń. To raczej studium stopniowego przesuwania granic: między opieką a kontrolą, między lojalnością a potrzebą niezależności. Dlaczego warto obejrzeć film „Córka trenera”? „Córka trenera” pozostaje jednym z bardziej dojrzałych polskich debiutów ostatnich lat. Nie epatuje emocjami, nie oferuje łatwych rozstrzygnięć. Zamiast tego proponuje precyzyjnie opowiedzianą historię o ambicji, niespełnieniu i trudnej sztuce odpuszczania. Dostępność filmu na TVP VOD to dobra okazja, by zobaczyć opowieść, która pod pozorem sportowej historii mówi przede wszystkim o rodzinie i o cenie, jaką płaci się za marzenia.
Polski film o jednym z najbardziej znienawidzonych zawodów świata. „Nie mogłam oderwać oczu od Andrzeja Chyry”
„Komornik” to bezwzględny portret człowieka wykonującego prawo, bez refleksji nad jego skutkami. W roli Lucjana Bohme wystąpił Andrzej Chyra i to jedna z najważniejszych kreacji w polskim kinie po 2000 roku.
Polskie kino rzadko bywało tak bezwzględne wobec swoich bohaterów, jak w „Komorniku” z 2005 roku. Film w reżyserii Feliksa Falka to jeden z najmocniejszych dramatów społecznych pierwszej dekady XXI wieku. Dziś ten tytuł można oglądać na TVP VOD. „Komornik”: bohater, którego trudno polubić Lucjan Bohme, w tej roli Andrzej Chyra, to komornik skuteczny, bezwzględny i przekonany o własnej racji. Działa sprawnie, wykorzystuje przepisy i luki proceduralne, nie zadaje zbędnych pytań. Falk nie tworzy z niego czarnego charakteru, ale pokazuje człowieka, który nauczył się funkcjonować w systemie opartym na egzekucji długu i chłodnej kalkulacji. Chyra gra oszczędnie, bez efekciarstwa. „Służbista, egocentryk wyzuty z emocji – popis!”, „Pan życia i śmierci” - piszą na filmweb.pl widzowie. „Komornik”: film o jednym z najbardziej znienawidzonych zawodów „Komornik” powstał w czasie, gdy dyskusja o granicach zawodu komornika była szczególnie żywa. Film pokazuje bez filtra blokowiska, zadłużone rodziny, małe firmy balansujące na krawędzi bankructwa. Kamera podąża za bohaterem w przestrzeni, w której prawo bywa narzędziem presji. Jeden z widzów zauważył: „Komornicy od kuchni. Świetny Chyra, bardzo dobry film o jednym z najbardziej znienawidzonym zawodzie świata”. Inny napisał krótko, ale celnie: „Karma wraca”. To zresztą jeden z kluczowych motywów filmu, tj. moment, w którym system zaczyna testować samego wykonawcę wyroków. Oś dramaturgiczna filmu opiera się na przemianie bohatera. Lucjan Bohme zaczyna konfrontować się z konsekwencjami własnych działań. Dla części widzów to „dramat człowieka, który staje w obliczu wewnętrznego konfliktu moralnego”. Inni piszą: „Może i wypada naiwnie, ale ja i tak kocham ten film. Andrzej Chyra to MISTRZ!!!”. Pojawiają się też głosy: „Niezły dramat przekształcający się w nie do końca wiarygodną bajkę. Chyra prześwietny jak zawsze”. Ta ambiwalencja działa na korzyść filmu. Falk nie proponuje jednoznacznego odkupienia, ale zostawia widza z pytaniem, czy przemiana jest realna, czy to jedynie reakcja na osobisty kryzys. „Komornik”: genialna rola Andrzeja Chyry Niezależnie od ocen konstrukcji scenariusza, niemal wszystkie opinie zbiegają się w jednym punkcie – rola Andrzeja Chyry jest osią filmu. „Porządne kino!!! Chyra jesteś WIELKI!!” – pisze jeden z widzów. Inny podsumowuje: „Film taki sobie, ale od Chyry nie można oderwać oczu”. To właśnie ta koncentracja na postaci sprawia, że „Komornik” przetrwał próbę czasu. Nawet jeśli, jak zauważa jeden z komentujących: „Nieliczne momenty łapią za gardło. Niedbały sposób kręcenia nie zawsze działa na korzyść”, to ciężar filmu utrzymuje się na barkach głównego bohatera. Film „Komornik” nadal wywołuje emocje! Dziś, niemal dwie dekady po premierze, „Komornik” nadal wywołuje emocje. W zbiorczych ocenach widzów film utrzymuje się na poziomie 7,3/10 przy ponad 80 tysiącach ocen. To niewątpliwie wynik, który świadczy o trwałym zainteresowaniu. To kino o władzy i odpowiedzialności, o cienkiej granicy między wykonywaniem prawa a nadużyciem. „Komornik” jest dostępny w serwisie TVP VOD. Dla tych, którzy pamiętają dyskusje sprzed lat, to powrót do ważnego tytułu. Dla młodszych widzów okazja, by zobaczyć, jak polskie kino rozliczało się z moralnym napięciem czasu transformacji.
Polska komedia z lat 2000., o której mało kto dziś pamięta. W rolach głównych Mateusz Damięcki i Kamilla Baar!
To jedna z tych polskich komedii, które zniknęły z radarów widzów szybciej, niż na to zasługiwały. „Krótka histeria czasu” z Mateuszem Damięckim łączy romans, studencki klimat i nutę fantastyki, a dziś można ją obejrzeć w całości za darmo na TVP VOD.
Nie każdy polski film z lat 2000. zrobił wokół siebie szum, ale niektóre zdecydowanie na niego zasługiwały. „Krótka histeria czasu” to przykład produkcji, która przeszła bokiem szerokiej publiczności, choć ma w sobie lekkość, pomysł i bardzo rozpoznawalną dziś twarz Mateusza Damięckiego. Jeśli lubisz romantyczne historie z nutą fantastyki i studenckim klimatem, ten tytuł może być dla ciebie ciekawym odkryciem. Tym bardziej że film można obecnie obejrzeć online bez opłat. „Krótka histeria czasu” – fabuła Głównym bohaterem jest student fizyki Tomek, który zakochuje się w Julii, dziewczynie swojego kolegi z roku. Sytuacja od początku wydaje się beznadziejna. Uczucie trafia na mur, a szanse na zmianę układu są minimalne. Wtedy jednak w życiu Tomka zaczynają dziać się rzeczy, których nie da się łatwo wyjaśnić. Z pozoru niewinne wydarzenia uruchamiają serię nieprzewidzianych konsekwencji. Próba zdobycia ukochanej szybko zamienia się w historię pełną nieoczywistych zwrotów. W roli Tomka wystąpił Mateusz Damięcki, który w połowie lat 2000. był jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych twarzy polskiego kina. Partneruje mu Kamilla Baar jako Julia — obiekt uczuć głównego bohatera. Na ekranie pojawiają się także m.in.: Małgorzata Foremniak, Wojciech Mecwaldowski, Marek Probosz, Krzysztof Zych. Obsada łączy młodych aktorów z doświadczonymi nazwiskami, co było jednym z atutów produkcji. „Krótka histeria czasu”: polska komedia, o której mało kto dziś pamięta Film Dominika Matwiejczyka zadebiutował w 2006 roku i od początku funkcjonował raczej na obrzeżach mainstreamu. Nie stał się wielkim kinowym przebojem, ale z czasem zyskał status ciekawostki dla widzów szukających mniej oczywistych polskich tytułów. „Krótka histeria czasu” wyróżnia się próbą połączenia lekkiej historii romantycznej z elementami fantastycznymi. To nie jest typowa komedia romantyczna z tamtego okresu. Twórcy wyraźnie próbowali pobawić się formą i konwencją. „Krótka histeria czasu” – gdzie obejrzeć za darmo? Dziś do filmu można wrócić bez większego wysiłku. „Krótka histeria czasu” jest dostępna online w serwisie TVP VOD, gdzie można obejrzeć ją bezpłatnie. Dla widzów, którzy lubią odkopywać mniej znane polskie produkcje z lat 2000., to dobra okazja, by sprawdzić, czy ten tytuł rzeczywiście został trochę zapomniany na wyrost.
Zapomniany dramat psychologiczny z mocną rolą Janusza Chabiora. Film z 2013 r. inspirowany prawdziwym zdarzeniem!
„Ostatnie piętro” Tadeusza Króla to psychologiczny dramat inspirowany prawdziwym zdarzeniem. Film do dziś budzi mieszane reakcje, ale rola Janusza Chabiora pozostaje jego najmocniejszym punktem.
„Ostatnie piętro” w reżyserii Tadeusza Króla to psychologiczny dramat inspirowany prawdziwym zdarzeniem. W centrum historii stoi wojskowy, którego poukładane życie zaczyna się rozpadać. Film miał ambicję zajrzeć w psychikę człowieka postawionego pod ścianą i pokazać, jak cienka bywa granica między kontrolą a obsesją. To kino kameralne, oparte przede wszystkim na postaci głównego bohatera. Problem w tym, że potencjał historii nie zawsze idzie tu w parze z wykonaniem. O czym jest film „Ostatnie piętro”? Głównym bohaterem jest kapitan Derczyński, w którego wciela się Janusz Chabior. To człowiek zasad, przywiązany do wojskowej dyscypliny i konserwatywnego porządku. W pracy funkcjonuje schematycznie, w domu próbuje trzymać rodzinę twardą ręką. Sytuacja zaczyna się komplikować, gdy mężczyzna trafia na nieprawidłowości w jednostce, a jednocześnie jego życie prywatne zaczyna się chwiać. Narastająca paranoja sprawia, że Derczyński stopniowo izoluje bliskich od świata. W końcu barykaduje się z rodziną w mieszkaniu. Punktem wyjścia dla scenariusza, było autentyczne doniesienie prasowe o żołnierzu, który zamknął się w domu z bliskimi. „Ostatnie piętro”: Janusz Chabior w roli głównej Najmocniejszym elementem filmu pozostaje Janusz Chabior. Aktor dostaje tu rzadką okazję zagrania pierwszoplanowej roli i wyraźnie ją wykorzystuje. Jego Derczyński jest sztywny, chłodny, momentami niepokojący. Chabior wiarygodnie pokazuje proces narastającego napięcia i stopniowego odklejania się bohatera od rzeczywistości. Nawet krytycy filmu często przyznają, że to właśnie on utrzymuje uwagę widza. W obsadzie pojawiają się także m.in. Agnieszka Nagórzycka, Arkadiusz Janiczek czy Ireneusz Czop, ale to Chabior pozostaje centralną postacią całej opowieści. „Ostatnie piętro” to film z dużymi ambicjami i nierównym efektem „Ostatnie piętro” próbuje dotknąć wielu tematów naraz. Jest tu wątek kryzysu psychicznego, przemocy domowej, wojskowej mentalności, a także komentarz społeczny. Problem polega na tym, że film nie zawsze potrafi zdecydować, którą drogą chce iść. Momentami przypomina studium psychologiczne, chwilami skręca w stronę thrillera, by za chwilę znów wrócić do dramatu rodzinnego. Przez to opowieść bywa niespójna, a niektóre decyzje bohaterów wydają się trudne do obrony. Jak widzowie oceniają film „Ostatnie piętro”? Opinie publiczności są wyraźnie podzielone, choć jeden element powtarza się regularnie — uznanie dla roli Janusza Chabiora: „Świetne kino psychologiczne. Pokaz prania mózgu i namiastka życia małżeńskiego z oficerem wojskowym. Chabior zagrał go idealnie”. Część odbiorców była jednak dużo bardziej krytyczna: „Film irytujący, a scenariusz nielogiczny i tak dziurawy, jak ser szwajcarski”. Ktoś ocenił produkcję jako dość niespójną i niedociągniętą koncepcyjnie: „Nie wiadomo, czy się emocjonować, czy irytować”. Są też opinie pośrednie: „Film niezły, a pan Chabior jak zwykle świetny. Scenariusz i akcja trochę drętwa, ale poza tym jest ok”. Inny zwrócił uwagę na zmarnowany potencjał: „Tak marnować potencjał to potrafią tylko chyba Polacy i może jeszcze Eskimosi?”. Mimo krytyki część publiczności była pozytywnie zaskoczona: „Średnia 5,7 (krytycy 2,3 ), a mnie się podobał, nawet zaskakująco jak bardzo”. Czy warto obejrzeć „Ostatnie piętro”? To film z wyraźnymi wadami, ale też z jednym bardzo mocnym atutem. Jeśli interesują cię psychologiczne portrety bohaterów na granicy załamania, rola Janusza Chabiora może być wystarczającym powodem, żeby dać tej produkcji szansę. „Ostatnie piętro” nie jest kinem spełnionym, ale na pewno jest to tytuł, który wywołuje dyskusje i pokazuje aktora w formie, którą warto zobaczyć. Do obejrzenia na TVP VOD.
Najgłośniejsza polska nowość 2026! Thriller „To się nie dzieje” z Tomasz Schuchardtem wchodzi do kin!
Pełnometrażowy debiut Artura Wyrzykowskiego wchodzi do kin 20 marca. „To się nie dzieje” było szeroko komentowane po festiwalowych pokazach i zapowiada się na jedną z najmocniejszych polskich premier sezonu.
W marcu do kin trafi jedna z najgłośniejszych polskich nowości ostatnich miesięcy. „To się nie dzieje”, pełnometrażowy debiut fabularny Artura Wyrzykowskiego, był szeroko komentowany już po pokazach festiwalowych. Teraz widzowie będą mogli sprawdzić, czy to rzeczywiście jeden z najmocniejszych krajowych thrillerów ostatnich lat. Premiera kinowa została zaplanowana na 20 marca. O czym jest film „To się nie dzieje”? Punktem wyjścia jest dramatyczna sytuacja. Bartek, w którego wciela się Tomasz Schuchardt, dowiaduje się, że jego nastoletni syn dopuścił się zabójstwa w szkole. Chłopak ucieka i szuka schronienia u ojca. Ten, zamiast oddać go w ręce policji, decyduje się go ukryć. Akcja niemal w całości rozgrywa się w mieszkaniu partnerki Bartka. Zamknięta przestrzeń szybko zamienia się w pole napięcia. Do mieszkania nie wchodzi policja, świat zewnętrzny istnieje głównie przez telefony i komunikaty. Cała uwaga skupia się na trójce bohaterów i narastającym konflikcie. Sytuację komplikuje fakt, że partnerka mężczyzny jest w ciąży. Thriller psychologiczny zamiast sensacyjnej opowieści Choć punkt wyjścia brzmi jak materiał na dynamiczne kino sensacyjne, „To się nie dzieje” idzie w stronę thrillera psychologicznego. Reżyser rezygnuje z efektownych scen i buduje napięcie poprzez dialogi, ciszę i emocje bohaterów. Minimalistyczna forma, jedno mieszkanie, ograniczona liczba postaci – to świadomy zabieg. Klaustrofobiczna atmosfera sprawia, że widz zostaje z bohaterami bez możliwości ucieczki. Film nie skupia się na samej zbrodni, lecz na tym, co dzieje się później: na strachu, lojalności i moralnych granicach. Tomasz Schuchardt w roli ojca pod presją W roli Bartka występuje Tomasz Schuchardt. Aktor wciela się w ojca, który po dramatycznym wydarzeniu decyduje się ukryć swojego syna. Partnerkę głównego bohatera gra Paulina Gałązka. To jej mieszkanie staje się główną przestrzenią akcji filmu. W postać nastoletniego syna wcielił się Borys Otawa. Na ekranie pojawiają się również aktorzy drugoplanowi, których obecność buduje kontekst wydarzeń, choć większość scen koncentruje się na trójce głównych bohaterów i relacjach między nimi. Premiera „To się nie dzieje” już za chwilę! Film trafi do kin 20 marca 2026! View oEmbed on the source website
Ten kameralny dramat z Grochowską i Olbrychskim wyciska łzy i łamie serce. „Rewelacyjny film o miłości i przemijaniu”
W centrum filmu „Nie opuszczaj mnie” znajduje się relacja córki i ciężko chorej matki. Twórcy konsekwentnie unikają melodramatycznych uproszczeń, pokazując codzienność naznaczoną napięciem, bezradnością i trudnymi wyborami.
„Nie opuszczaj mnie” to film z 2009 roku w reżyserii Ewy Stankiewicz, który koncentruje się na doświadczeniu choroby i odchodzenia widzianym oczami najbliższych. To spokojnie opowiedziana historia o sytuacji, z którą prędzej czy później styka się wiele rodzin — o towarzyszeniu komuś w ostatnim etapie życia. „Nie opuszczaj mnie” – o czym jest film? W centrum opowieści znajduje się Joanna. Gdy jej matka zapada na raka, codzienność bohaterki zaczyna krążyć wokół szpitali, diagnoz i rozmów, których nikt nie chce prowadzić. Reżyserka prowadzi tę historię bez dramatycznych skrótów i bez podbijania emocji na siłę. Zamiast efektownych zwrotów są tu drobne gesty, napięcie między bliskimi i narastające zmęczenie sytuacją, na którą nie ma dobrego rozwiązania. Film opiera się przede wszystkim na relacjach między bohaterami. W roli Joanny występuje Agnieszka Grochowska, a jej matkę gra Grażyna Barszczewska. W ważnych rolach pojawiają się także Wojciech Zieliński jako Łukasz oraz Daniel Olbrychski jako Jowisz. Jak widzowie oceniają film „Nie opuszczaj mnie”? Reakcje publiczności pokazują, że film Ewy Stankiewicz rzadko pozostawia widza obojętnym. Najczęściej wraca motyw emocjonalnego ciężaru historii i sposobu, w jaki opowiada ona o stracie. Jeden z widzów przywołał zdanie, które dobrze oddaje ton filmu: „Co zrobić z miłością, kiedy nie ma człowieka, a wiąż żyją odruchy? Odzwyczaić. Trzeba się odzwyczaić od spojrzeń, oddechu, dotyku, głosu”. W wielu opiniach pojawia się uznanie dla wrażliwości opowieści: „Rewelacyjny film o miłości i przemijaniu. A nie jest to prosta tematyka”. Doceniana jest również Agnieszka Grochowska: „O tym, jak bardzo boli strata. Grochowska — lubię, doceniam”. Nie wszyscy jednak kupują tę konwencję. Część odbiorców ma wobec filmu wyraźne zastrzeżenia: „Zlepek wielu scen mających ze sobą niewiele wspólnego. Mocno nieudany arthouse”. Ktoś inny zauważa ambiwalencję seansu: „poruszenie i rozczarowanie zarazem”, a kolejny widz zwraca uwagę na nierówności, wspominając o „kilku scenach tak absurdalnych i żenujących, że aż łapałem się za głowę”. „Nie opuszczaj mnie”: kameralna forma i ton filmu „Nie opuszczaj mnie” ma wyraźnie intymny charakter. Akcja rozgrywa się głównie w mieszkaniach i szpitalnych przestrzeniach, a tempo pozostaje spokojne i konsekwentne. Film nie próbuje być klasycznym melodramatem ani historią nastawioną na szybkie wzruszenia. To raczej uważna obserwacja relacji, które zmienia choroba pokazana bez upiększeń. Produkcja Ewy Stankiewicz może najmocniej wybrzmieć u widzów, którzy szukają w kinie emocjonalnej wiarygodności i poważniejszych tematów. Do obejrzenia za darmo na TVP VOD.
Plejada polskich gwiazd pojawiła się na gali Bestsellery Empiku 2025! Najbardziej zaskakujące stylizacje wieczoru!
24 lutego na gali Bestsellery Empiku 2025 pojawiły się największe gwiazdy show-biznesu. Ich kreacje wywołały burzę komentarzy! Zobacz, kto błyszczał na czerwonym dywanie podczas jednego z najważniejszych wydarzeń kulturalnych w Polsce.
Bestsellery Empiku 2025: święto literatury, muzyki i show-biznesu Podczas tegorocznej gali Bestsellery Empiku 2025 nie zabrakło znanych i lubianych polskich oraz zagranicznych gwiazd, które rywalizowały nie tylko o statuetki, ale również o uwagę mediów na czerwonym dywanie. Bestsellery Empiku to jedno z najbardziej wyczekiwanych wydarzeń kulturalnych w Polsce — podsumowanie sukcesów w literaturze, muzyce, filmie i produkcjach audio za poprzedni rok. Statuetki trafiają do twórców, których dzieła uzyskały najlepsze wyniki w sprzedaży Empiku. W segmencie muzycznym nominowani zostali m.in. Pezet, Sobel, Opał, White 2115 i Avi, a wśród literatów walczyli o uznanie Sławek Gortych, Remigiusz Mróz, Małgorzata Oliwia Sobczak oraz Ewa Woydyłło. Obecność tych nazwisk zapewniła wydarzeniu prestiż i medialny rozgłos, lecz to kreacje i stylizacje gwiazd wywołały prawdziwą sensację. Sara James i Honorata Skarbek zaskoczyły odważnymi stylizacjami Na czerwonym dywanie pojawiła się plejada gwiazd. Sara James wybrała sportową stylizację z wyrazistym pazurem: spodnie dresowe, biały top, czarne botki na obcasie, skórzaną ramoneskę i czapkę-bejsbolówkę. Tym samym udowodniła, że moda na luzie wciąż jest na topie. Jej niebanalna stylizacja była szeroko komentowana przez obserwatorów gali i wywołała niemałe poruszenie wśród internautów. Natomiast Honorata Skarbek postawiła na pomarańczową, dopasowaną suknię z prześwitami i imponującym wykończeniem, czym wzbudziła ogromne zainteresowanie mediów i zgromadzonych fotoreporterów. Jej odważny i oryginalny look sprawił, że przez wielu została uznana za jedną z najlepiej ubranych kobiet tego wieczoru. Brytyjska gwiazda Jessie Ware na gali Bestsellery Empiku 2025 Wśród zaproszonych znalazła się także brytyjska piosenkarka Jessie Ware. Jej kolorowy zestaw – szerokie spodnie i długi płaszcz – był odświeżającym akcentem na tle stylizacji rodzimych celebrytek. Jessie Ware wzbudziła podziw swoją elegancją oraz umiejętnym łączeniem klasyki z nowoczesnością. Na czerwonym dywanie nie zabrakło również takich postaci jak Aleksandra Popławska, Edyta Pazura i Cezary Pazura, Paulina Mikuła, Johannes "JJ" Pietsch, Sandra Hajduk-Popińska, Magdalena Lamparska, Katarzyna Puzyńska, Maffashion, Zalia, Piotr Rogucki, Jann, Michał Witkowski, Zuzanna Grabowska, Paweł Domagała, Anna Wyszkoni, Weronika Książkiewicz, bracia Kacperczyk, Kukon, Daria Ładocha, Kornelia Strzelecka, Anna Dereszowska oraz Ralph Kaminski. Każda z tych osób zaprezentowała własny, niepowtarzalny styl, co uczyniło galę Bestsellery Empiku 2025 niezwykle różnorodną pod względem modowym. Oto lista laureatów Bestsellerów Empiku 2025 Kategoria 10 lat książki Najwyższą sprzedaż książek w latach 2015–2025 Weronika Anna Marczak Remigiusz Mróz Nela Mała Reporterka Andrzej Sapkowski Olga Tokarczuk Kategoria 10 lat muzyki Najwyższa sprzedaż płyt w latach 2015–2025 Taco Hemingway Kortez O.S.T.R. Dawid Podsiadło Sanah Kategoria „Film” Kino polskie „100 dni do matury”, reż. Mikołaj Piszczan, Ekipa Holding, Laniakea Pictures, Watchout Studio | Next Film „Dom dobry”, reż. Wojciech Smarzowski, Lucky Bob | Warner Bros. Entertainment Polska „Piep*zyć Mickiewicza 2”, reż. Sara Bustamante-Drozdek, Artrama, MTL Maxfilm | Forum Film „Teściowie 3”, reż. Jakub Michalczuk, Akson Studio, TVN Warner Bros. Discovery | Next Film „Vinci 2”, reż. Juliusz Machulski, WFDiF | Warner Bros. Entertainment Polska Kino familijne „Jak wytresować smoka”, reż. Dean DeBlois, Universal Pictures, DreamWorks Animation | United International Pictures „Lilo & Stitch”, reż. Dean Fleischer Camp, Walt Disney Pictures | Galapagos „Minecraft: Film”, reż. Jared Hess, Warner Bros. Pictures and Legendary Pictures | Galapagos „Sonic 3: Szybki jak błyskawica”, reż. Jeff Fowler, Paramount Pictures | Galapagos „Zwierzogród 2”, reż. Jared Bush, Byron Howard, Walt Disney Animation Studios I The Walt Disney Company Kategoria „Muzyka” Pop&Rock Lisa — „Alter Ego” (Lloud Co | Sony Music Entertainment Poland) sanah — „Dwoje ludzieńków” (Magic Records | Universal Music Polska) Friendz — „FRIEND7” (Friendz | e-Muzyka) Kaśka Sochacka, Dawid Podsiadło — „tylko haj” (Pur Pur | Sony Music Entertainment Poland) Dawid Podsiadło, Artur Rojek — „Dawid Podsiadło i Artur Rojek na żywo w Katowicach (Zorza 2025)” (Pur Pur | Sony Music Entertainment Poland) Rap&Hip-Hop Pezet — „Muzyka Popularna” (Pezet Entertainment | e-Muzyka) Sobel — „Napisz Jak Będziesz” (Def Jam Poland | Universal Music Polska) Opał & Gibbs — „Połączenia 2” (Dopehouse Records | Step Hurt) White 2115 — „Rockst4R” (Sony Music Entertainment Poland) Avi — „WPR” (Moya Label | e-Muzyka) Kategoria „Książka” Kryminał Remigiusz Mróz — „Bezkarny” (Wydawnictwo Filia) Małgorzata Oliwia Sobczak — „Błękit. Kolory zła. Tom 5” (Wydawnictwo W.A.B.) Sławek Gortych — „Schronisko, które zostało zapomniane” (Wydawnictwo W.A.B.) Dan Brown — „Tajemnica tajemnic” (Wydawnictwo Sonia Draga) Harlan Coben — „Zanim powiesz żegnaj” (Wydawnictwo Albatros) Literatura piękna Melissa Da Costa — „Cały ten błękit” (Znak Literanova) Sally Rooney — „Intermezzo” (Wydawnictwo W.A.B.) Jakub Żulczyk — „Kandydat” (Świat Książki) Szczepan Twardoch — „Null” (Wydawnictwo Marginesy) Shō Ishida — „Zaleca się kota” (Wydawnictwo Marginesy) Literatura polska dla dzieci Adam Mirek — „Coś tu śmierdzi. Nauka, która wrze, bulgocze i wybucha” (Znak Emotikon) Katarzyna Wierzbicka — „Elf do zadań specjalnych 2” (Wydawnictwo Zielona Sowa) Eliza Piotrowska — „Kapibara Barbara” (Wydawnictwo Agora dla dzieci) Yvette Żółtowska-Darska, Jacek Sarzało — „Lamine Yamal. Złota nadzieja futbolu” (Wydawnictwo SQN) Urszula Młodnicka, Agnieszka Magdalena Waligóra — „Poznaj swoją złość, Pinku! Książka o złości i innych emocjach dla dzieci i dla rodziców trochę też” (Sensus) Literatura popularna Julia Popiel — „Blue Shirt. Scars on Ice. Tom 2” (Wydawnictwo NieZwykłe) Aleksandra Negrońska — „Childish. Teenagers. Tom 1” (Wydawnictwo NieZwykłe) Rebecca Yarros — „Onyx Storm. Onyksowa burza. Empireum. Tom 3” (Wydawnictwo Filia) Aleksandra Kondraciuk — „W otchłani spokoju. Venom. Tom 3” (Wydawnictwo NieZwykłe) Suzanne Collins — „Wschód słońca w dniu dożynek” (Must Read) Kategoria „Audio” Superprodukcja audio Wojciech Chmielarz, Jakub Ćwiek — „Najmilsi” (EmpikGo, Wydawnictwo W.A.B.) Robert Małecki — „Rumor” (EmpikGo, Wydawnictwo Literackie) Sławek Gortych — „Schronisko, które zostało zapomniane” (EmpikGo, Wydawnictwo W.A.B.) Barbara Sinica — „Spowiedź” (EmpikGo) Remigiusz Mróz — „Węzeł czasu” (EmpikGo, Wydawnictwo W.A.B.) Audiobook Małgorzata Oliwia Sobczak — „Błękit. Kolory zła. Tom 5” (Wydawnictwo W.A.B.), czyta Marcin Popczyński Remigiusz Mróz — „Kasprowy. Komisarz Forst. Tom 10” (Wydawnictwo Filia), czyta Krzysztof Gosztyła Alicja Sinicka — „Podopieczna” (Wydawnictwo W.A.B.), czyta Anna Dereszowska Katarzyna Wolwowicz — „Śladami twojej krwi” (Wydawnictwo Zwierciadło), czyta Filip Kosior Harlan Coben, Reese Witherspoon — „Zanim powiesz żegnaj” (Wydawnictwo Albatros), czyta Filip Kosior Odkrycia Empiku. Głosowanie jury Literatura Magdalena Genow za książkę „Złodziejka Matek” (Wydawnictwo Biuro Literackie) Dorota Groyecka za książkę „Krwinki. Opowieść o stracie i nadziei” (Wydawnictwo W.A.B.) Emilia Konwerska za książkę „Rzeczy robione specjalnie” (Wydawnictwo ArtRage) Antonina Tosiek za książkę „Przepraszam za brzydkie pismo. Pamiętniki wiejskich kobiet” (Wydawnictwo Czarne) Zofia Zaleska za książkę „Zaniechanie” (Wydawnictwo Karakter) Muzyka Livka za „Czuły punkt” maks.tachasiuk za „Psy” Metro za „Nic nie płonie” Sara Girgis za „Serce” Vincento za „Bounce” Film Korek Bojanowski za film Utrata równowagi, Dynamo Film / Polski Instytut Sztuki Filmowej Emi Buchwald za film Nie ma Duchów w Mieszkaniu na Dobrej, Studio Munka Natalia Koniarz za film Silver, Telemark / Polski Instytut Sztuki Filmowej, Śląski Fundusz Filmowy Jakub Piątek, Kuba Czekaj za serial Aniela, Netflix Mara Tamkovich za film Pod Szarym Niebem, Media Corporation / Polski Instytut Sztuki Filmowej Twórca roku. Głosowanie publiczności Pisarz roku Sławek Gortych Remigiusz Mróz Aleksandra Negrońska Małgorzata Oliwia Sobczak Ewa Woydyłło Artysta muzyczny roku Lady Pank Dawid Podsiadło PRO8L3M Sanah Kaśka Sochacka
Mocny polski thriller inspirowany prawdziwymi wydarzeniami. Genialny Marcin Kowalczyk w roli głównej
„Anatomia zła” Jacka Bromskiego to thriller inspirowany prawdziwymi wydarzeniami, który prowadzi widza w świat politycznych układów i zawodowych zabójców. W jednej z kluczowych ról pojawia się Marcin Kowalczyk, a film można dziś obejrzeć bezpłatnie na TVP VOD.
„Anatomia zła” w reżyserii Jacka Bromskiego to sensacyjna opowieść zbudowana na motywach znanych z głośnych spraw kryminalnych. Łączy wątki świata przestępczego, polityki i biznesu, prowadząc historię zawodowego zabójcy, który po wyjściu z więzienia dostaje kolejne zlecenie. „Anatomia zła”: inspirowany prawdziwymi wydarzeniami Już na początku twórcy sygnalizują, że historia czerpie z autentycznych wydarzeń. W fabule można znaleźć odniesienia m.in. do zabójstwa gen. Marka Papały, zaginięcia dziennikarza Jarosława Ziętary czy tragedii w afgańskiej wiosce Nangar Khel. Te elementy budują tło opowieści o powiązaniach ludzi władzy, służb i wielkiego biznesu. Choć ambicją twórców jest szerszy komentarz do mechanizmów państwa i elit, całość kojarzy się bardziej jako klasyczny thriller z wyraźnie poprowadzoną intrygą. „Anatomia zła”: Lulek i Staszek – relacja napędzająca historię W centrum fabuły stoi Lulek, w którego wciela się Krzysztof Stroiński. Bohater to 65-letni płatny zabójca świeżo po wyjściu z więzienia. Z pozoru spokojny i wycofany, w praktyce pozostaje profesjonalistą gotowym przyjąć kolejne zlecenie. Problemy ze wzrokiem zmuszają go jednak do znalezienia wsparcia. Do współpracy wciąga Staszka, byłego snajpera z Afganistanu, granego przez Marcina Kowalczyka (znanego m.in. z „Idź przodem bracie”). Młodszy bohater wraca z misji zdegradowany i bez pomysłu na siebie. Lulek wykorzystuje jego sytuację, podszywając się pod oficera kontrwywiadu i obiecując pomoc w powrocie do służby. „Anatomia zła”: świat powiązań, w którym nikt nie jest czysty... Oś fabuły stanowi zlecenie zabójstwa komendanta Centralnego Biura Śledczego. Za operacją stoi wpływowy biznesmen, a pośrednikiem okazuje się prokurator, który wcześniej doprowadził do skazania Lulka. Film pokazuje zamknięty układ interesów, w którym granice między prawem a przestępstwem szybko się zacierają. Władza, pieniądze i osobiste interesy tworzą system zależności, z którego bohaterowie nie potrafią się wyplątać. „Anatomia zła”: sprawne kino sensacyjne z niedosytem na końcu Jacek Bromski, znany m.in. z „Uwikłania”, prowadzi historię pewną ręką. „Anatomia zła” ma czytelną konstrukcję, utrzymuje tempo i potrafi budować napięcie w kluczowych momentach. Na plus działa także relacja między dwoma głównymi bohaterami, która nadaje opowieści dynamikę. Pod względem realizacyjnym film trzyma solidny poziom. Zdjęcia, montaż i muzyka konsekwentnie wspierają sensacyjny ton historii. Finał nie wykorzystuje jednak w pełni potencjału zbudowanego wcześniej napięcia, przez co całość pozostawia pewien niedosyt. „Anatomia zła” jest obecnie dostępna na TVP VOD. View oEmbed on the source website
Kameralny, chłodny, a jednocześnie pełen emocji. Polski dramat z Cielecką i Kolak to kino trudne i wymagające
„Zjednoczone stany miłości” Tomasza Wasilewskiego to jeden z tych polskich filmów, które zdobyły uznanie na świecie, ale w kraju przeszły nieco ciszej. Kameralny dramat nagrodzony Srebrnym Niedźwiedziem można dziś obejrzeć bezpłatnie w serwisie TVP VOD.
Nie jest to tytuł, który regularnie wraca w streamingowych rankingach. A szkoda, bo „Zjednoczone stany miłości” Tomasza Wasilewskiego to jeden z najdojrzalszych polskich filmów ostatnich lat. Kameralny, chłodny w tonie, ale emocjonalnie precyzyjny. Dobra wiadomość jest taka, że produkcję można dziś obejrzeć bezpłatnie w serwisie TVP VOD. „Zjednoczone stany miłości” – fabuła Akcja filmu rozgrywa się w 1990 roku, w Polsce dopiero wchodzącej w nową rzeczywistość po upadku komunizmu. Na pierwszy rzut oka bohaterki mają wszystko, czego powinny chcieć. W praktyce każda z nich mierzy się z samotnością, frustracją albo niespełnionym pragnieniem bliskości. Agata (Julia Kijowska) prowadzi wypożyczalnię kaset wideo i tkwi w małżeństwie pozbawionym emocji. Marzena (Marta Nieradkiewicz), była królowa piękności i instruktorka fitnessu, żyje w cieniu nieobecnego męża pracującego za granicą. Renata (Dorota Kolak), nauczycielka, stopniowo przekracza granice w swojej fascynacji Marzeną. Z kolei Iza (Magdalena Cielecka) wikła się w relację, która nagle traci dla niej sens. Wasilewski prowadzi te wątki równolegle, bez łatwych puent i bez podpowiadania widzowi, co powinien czuć. To opowieść o emocjonalnym chłodzie i o tym, jak bardzo prywatne historie potrafią rozmijać się z oficjalną narracją o „nowym początku”. Obsada filmu „Zjednoczone stany miłości” W filmie występują cztery główne bohaterki, w które wcieliły się Julia Kijowska, Magdalena Cielecka, Dorota Kolak oraz Marta Nieradkiewicz. Na ekranie towarzyszą im m.in. Andrzej Chyra, Łukasz Simlat, Tomasz Tyndyk i Marcin Czarnik. Produkcja opiera się na kilku równoległych wątkach, dlatego obsada została rozpisana na kilka równorzędnych ról pierwszoplanowych oraz rozbudowany drugi plan. Film miał światową premierę na Berlinale w 2016 roku i właśnie tam Tomasz Wasilewski odebrał Srebrnego Niedźwiedzia za scenariusz. Produkcja była też nominowana do Złotego Niedźwiedzia oraz Europejskiej Nagrody Filmowej za scenariusz. To wyróżnienia, które potwierdzają, że mamy do czynienia z kinem autorskim o wyraźnej tożsamości, nawet jeśli nie jest to tytuł masowo oglądany. „Zjednoczone stany miłości” – gdzie obejrzeć? Film „Zjednoczone stany miłości” jest obecnie dostępny bezpłatnie w serwisie TVP VOD. View oEmbed on the source website
Odkryłam poruszający film z Jakubikiem i Preis! Zapomniany hit polskiego kina od twórcy „Cichej nocy”!
„Jak najdalej stąd” Piotra Domalewskiego to kameralny, ale poruszający film o nastolatce zmuszonej z dnia na dzień dorosnąć. Historia Oli, która po śmierci ojca musi polecieć do Irlandii i sprowadzić jego ciało, zamienia się w emocjonalną podróż o rodzinnych pęknięciach i emigracyjnej rzeczywistości. Film można dziś obejrzeć bezpłatnie online.
„Jak najdalej stąd” to kino drogi, które zaczyna się od mocnego uderzenia, a potem skręca w stronę bardzo osobistej historii dojrzewania. Piotr Domalewski po sukcesie „Cichej nocy” wrócił tu do tematów, które wyraźnie go interesują: pękniętych więzi rodzinnych, emigracji i młodych ludzi zmuszonych do zbyt szybkiego dorastania. W centrum opowieści stoi siedemnastoletnia Ola, grana przez Zofię Stafiej. To właśnie jej perspektywa nadaje filmowi autentyczność i emocjonalną temperaturę. O czym jest „Jak najdalej stąd”? Fabuła rusza bez długiego wstępu. Ola odbiera telefon z Irlandii z informacją, że jej ojciec zginął w wypadku. Problem w tym, że dziewczyna właściwie go nie znała. Jak sama mówi: „Mamy taki układ: on nie wie, co u mnie, a ja nie wiem, co u niego”. To właśnie ona musi polecieć do Dublina, by sprowadzić ciało ojca i zorganizować formalności. Matka nie zna angielskiego, a dodatkowo opiekuje się niepełnosprawnym synem. W ten sposób zwykły wyjazd zamienia się w trudną lekcję dorosłości. Podróż na Wyspy, staje się dla Oli czymś więcej, niż logistycznym zadaniem. To próba zrozumienia człowieka, który przez lata był w jej życiu raczej nieobecny. Piotr Domalewski znów opowiada o rodzinnych zadrach Reżyser „Cichej nocy” ponownie sięga po temat rozbitej rodziny i emigracyjnych konsekwencji. Tym razem robi to w formule kina drogi, pełnego drobnych spotkań, napięć i momentów zawieszenia. Domalewski ma wyraźne wyczucie codzienności. Sceny z pracy Oli na myjni, podróże autokarem czy rozmowy prowadzone półgłosem brzmią wiarygodnie i bez sztucznego podkręcania emocji. To jego znak rozpoznawczy. Choć film nie ma takiej dramaturgicznej precyzji jak „Cicha noc”, wciąż wyróżnia się na tle wielu polskich produkcji uważnością na zwykłych bohaterów i ich realne problemy. Zofia Stafiej przyciąga uwagę Największym odkryciem filmu jest Zofia Stafiej. Młoda aktorka niemal nie schodzi z ekranu i bardzo przekonująco buduje portret zbuntowanej, zagubionej nastolatki. Jej Ola bywa szorstka, impulsywna i nieufna, ale jednocześnie widać w niej wrażliwość i narastające pęknięcie. Na drugim planie pojawiają się m.in. Kinga Preis i Arkadiusz Jakubik, a także Cosmina Stratan i Tomasz Ziętek. Czy warto obejrzeć „Jak najdalej stąd”? To film bardziej kameralny niż efektowny, momentami nierówny, ale szczery i uważny wobec bohaterów. Najmocniej działa tam, gdzie skupia się na emocjach Oli i jej samotnej podróży przez obcy kraj. Jeśli cenisz polskie kino społeczne z mocną główną rolą i realistycznym tonem, warto dać mu szansę. „Jak najdalej stąd” można obecnie obejrzeć online za darmo na TVP VOD. View oEmbed on the source website
Żałuję, że tak późno odkryłam ten polski dramat. Całkowicie wciąga i urzeka, a Grabowska i Więckiewicz są genialni!
„Wspomnienie lata” Adama Guzińskiego to kameralny polski dramat o momencie, w którym dzieciństwo zaczyna się kończyć. Historia 12-letniego Piotrka, który podczas wakacji odkrywa tajemnice dorosłych, opowiedziana jest oszczędnie i bez sentymentalnego filtra. Film można dziś obejrzeć bezpłatnie online.
„Wspomnienie lata” to kameralny polski dramat o momencie, w którym dzieciństwo zaczyna się niepostrzeżenie kończyć. Adam Guziński opowiada tę historię oszczędnie i bez sentymentalnego lukru, skupiając się na emocjach, które wybrzmiewają między słowami. W centrum stoi 12-letni Piotrek i jedno lato, które okazuje się dla niego bolesną lekcją dorastania. Film można dziś obejrzeć bezpłatnie online, co jest dobrą okazją, by nadrobić ten mniej oczywisty tytuł polskiego kina. „Wspomnienie lata” – o czym jest film? Akcja rozgrywa się pod koniec lat 70. w niewielkim miasteczku. Piotrek spędza wakacje na miejscu między audycjami „Lata z Radiem”, kąpielami w jeziorze i rowerowymi wycieczkami. Na pierwszy rzut oka to zwyczajne, spokojne lato. Z czasem jednak w jego uporządkowany świat zaczyna wkradać się niepokój. Ojciec pracuje za granicą, a matka pod jego nieobecność wikła się w relację z innym mężczyzną. Chłopiec przypadkiem odkrywa więcej, niż powinien, i zostaje zmuszony do konfrontacji z dorosłą rzeczywistością. To właśnie utrata dziecięcej niewinności, staje się osią całej opowieści. Kino półtonów zamiast głośnych emocji Adam Guziński prowadzi historię bardzo powściągliwie. We „Wspomnieniu lata” kluczowe rzeczy rzadko są wypowiadane wprost. Napięcia rodzinne, pierwsze zauroczenie Piotrka czy atmosfera niedopowiedzeń budowane są głównie przez gesty, spojrzenia i drobne sytuacje. Reżyser unika też łatwej nostalgii za PRL. Choć w tle pojawiają się charakterystyczne elementy epoki takie jak muzyka z radia, telewizyjne wstawki czy wakacyjna prowincja, to nie służą one idealizowaniu przeszłości. To raczej realistyczne tło dla historii o emocjonalnym przebudzeniu. Momentami film bywa nierówny, a niektóre sceny wydają się mocniej podkręcone niż reszta wyciszonej narracji. Nie zmienia to jednak faktu, że całość pozostaje spójna w swoim tonie. Max Jastrzębski, Urszula Grabowska i Robert Więckiewicz W głównej roli Piotrka występuje Max Jastrzębski. W postać jego matki wcieliła się Urszula Grabowska, a ojca zagrał Robert Więckiewicz. W obsadzie znaleźli się także m.in. Paulina Walendziak oraz Jakub Gierszał w epizodycznych rolach. Widzowie oceniają „Wspomnienie lata” „Wspomnienie lata” zebrało dobre, choć niejednolite oceny. Widzowie najczęściej zwracają uwagę na kameralny charakter filmu, jego tempo oraz sposób pokazania końca dzieciństwa. Jeden z użytkowników napisał wprost: „Najmądrzej sfilmowane lato w polskim kinie od wielu lat”. Inny zwrócił uwagę na perspektywę opowieści, zauważając: „Prawdziwe wakacje nie mają tyle puent, ale przy tak oszczędnie destylowanych dramatach z perspektywy dziecięcej można wiele wybaczyć”. W wielu komentarzach powraca temat klimatu i warstwy wizualnej: „Film całkowicie mnie wciągnął i urzekł. Scenografia, zdjęcia doskonale”. Z kolei inny widz podkreśla atmosferę produkcji, opisując ją jako obraz „pełen napięcia, genialnej ciszy, płynących kadrów, ulotnej niewinności, chłodnego realizmu i nieuchronności cierpienia”. Pojawiają się też głosy bardziej krytyczne. Jeden z komentujących ocenił, że choć „fajnie pokazane lata 70., natomiast fabuła dość schematyczna”, a inny dodał: „Slow burner pełną gębą, ale angażujący. W moim odczuciu zabrakło jednak nieco większej dramaturgii”. Widzowie często chwalą również młodego odtwórcę głównej roli. W jednej z opinii czytamy: „Całość uwiarygadnia piękny i zdolny aktor pierwszoplanowy”, a w innej: „Grabowska idealna jako niewyżyta mamuśka, a Max to duży talent”. „Wspomnienie lata” jest dostępne online za darmo na TVP VOD. View oEmbed on the source website
Mocny polski film z Bogusławem Lindą! To ostatnie dzieło Andrzeja Wajdy i trudna lekcja o wolności
W swoim filmowym testamencie Andrzej Wajda opowiada o cenie niezależności. „Powidoki” śledzą losy Władysława Strzemińskiego, który odmawia podporządkowania sztuki ideologii i za tę decyzję płaci wysoką cenę. To spokojne, przejmujące kino z jedną z najbardziej przejmujących ról Bogusława Lindy, dostępne obecnie za darmo online.
To nie jest widowiskowa biografia, lecz chłodne studium wykluczania. W „Powidokach” Andrzej Wajda opowiada o ostatnich latach życia Władysława Strzemińskiego i o mechanizmach, którymi system łamie niepokornych twórców. Film wyróżnia się oszczędną formą, mocną rolą Lindy i wciąż aktualnym wydźwiękiem. „Powidoki” to filmowy testament Wajdy Film opowiada historię Władysława Strzemińskiego, jednego z najważniejszych polskich artystów XX wieku, współtwórcy unizmu i wybitnego teoretyka widzenia. W interpretacji Wajdy poznajemy go w momencie, gdy komunistyczne władze zaczynają konsekwentnie spychać go na margines życia zawodowego i publicznego. Strzemiński sprzeciwia się narzucanemu socrealizmowi i odmawia podporządkowania sztuki ideologii. System odpowiada na to metodycznie. Artysta traci pracę, możliwość wystawiania, a z czasem także środki do życia. Wajda prowadzi tę historię oszczędnie, niemal ascetycznie, skupiając się na procesie stopniowego niszczenia człowieka, który nie chce się ugiąć. Bogusław Linda w jednej z najmocniejszych ról Największą siłą „Powidoków” jest kreacja Bogusława Lindy. Aktor gra Strzemińskiego bez efektownych gestów, za to z ogromnym skupieniem i wewnętrznym napięciem. Jego bohater jest zmęczony, schorowany, ale jednocześnie nieustępliwy. Właśnie ta mieszanka bezsilności i uporu buduje emocjonalny ciężar filmu. Linda tworzy postać tragiczną, ale nie pomnikową, raczej ludzką w swojej samotności. Na drugim planie wyróżniają się m.in. Mariusz Bonaszewski, Zofia Wichłacz i Bronisława Zamachowska. Całość dopełniają dopracowane zdjęcia Pawła Edelmana i muzyka Andrzeja Panufnika, które wzmacniają chłodny, przytłumiony ton opowieści. Film o sztuce w czasach politycznej presji Choć „Powidoki” opowiadają o powojennej Polsce, ich wydźwięk jest bardziej uniwersalny. Wajda pokazuje, jak łatwo system może próbować podporządkować sobie twórców i jak wysoką cenę płaci ten, kto mówi „nie”. Reżyser wyraźnie staje po stronie wolności artystycznej i indywidualnej niezależności. Historia Strzemińskiego jest tu nie tylko biografią, lecz także przestrogą przed sytuacją, w której państwo zaczyna ingerować w przestrzeń twórczą. Gdzie są dostępne „Powidoki”? „Powidoki” powoli budują poczucie narastającej niesprawiedliwości. Jeśli cenisz filmy oparte na prawdziwych historiach i mocnym aktorstwie, zdecydowanie warto po nie sięgnąć. Ostatni film Andrzeja Wajdy można obecnie obejrzeć za darmo na TVP VOD.
Ten film z Jakubem Gierszałem był MEGAhitem Netflixa! Inspirująca produkcja, którą powinna obejrzeć każda kobieta
Tego filmu nie może przegapić żadna miłośniczka zwierząt! To również historia o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, potrzebie wolności i życiu poza systemem. Kinowy hit dostępny jest na Netflixie i bardzo go polecamy.
W tym artykule: „Simona Kossak” – fabuła „Simona Kossak” - opinie „Simona Kossak” - obsada „Simona Kossak” - gdzie obejrzeć? Jeśli mieszkacie w mieście, ale zawsze marzyłyście o tym, by rzucić wszystko i zamieszkać na łonie natury, nie możecie przegapić tego filmu. Bo właśnie tą drogą poszła jego główna bohaterka. Simona Kossak (zbieżność nazwisk ze słynnymi polskimi malarzami nie jest przypadkowa, bo była córką Jerzego, wnuczką Wojciecha i prawnuczką Juliusza), wbrew aspiracjom słynnej rodziny, która najchętniej widziałaby ją jako kolejną artystkę (malarkę albo pisarkę), za to w zgodzie z własnymi zainteresowaniami i posiadanymi (i nieposiadanymi) talentami, postanawia opuścić Kraków i zamieszkać w Białowieży. W środku lasu, bez prądu i bieżącej wody. Ale, jak się okazuje, nie sama. Film „Simona Kossak”, który pod koniec zeszłego roku okazał się hitem w kinach, dostępny jest w streamingu. Poznajcie szczegóły. „Simona Kossak” – fabuła W leśniczówce, do której przenosi się zaraz po ukończeniu studiów – biologii na Uniwersytecie Jagielońskim, by badać zwierzęta, Simona poznaje fotografa, Lecha Wilczka, z którym łączy ją nie tylko miłość do przyrody, ale i ogromna potrzeba wolności i niezależności. Relacja, która ich łączy, wymyka się więc wszelkim schematom. Podobnie jak ich życie na odludziu, w towarzystwie dzikich zwierząt, które chętnie wprowadzają się do domu (łóżko Simony Kossak często zajmuje choćby... ogromny oswojony dzik). Nie spodziewajcie się jednak sielanki. Takie życie, choć może wydawać się romantyczne, wcale do łatwych nie należy. O czym Simona Kossak, kobieta w świecie zdominowanym przez mężczyzn, ma się szybko przekonać, stając w obronie zwierząt i dzikiej przyrody, ale i własnych ideałów. Rąbka tajemnicy uchyla zwiastun produkcji. Zobaczcie. View oEmbed on the source website „Simona Kossak” – opinie „Simonę Kossak” powinna obejrzeć każda kobieta. To film o działaniu w zgodzie ze sobą, (potrzebnych) zmianach, niezależności i wolności. Z pewnością poruszy serca wielu widzów. Produkcja zebrała raczej dobre opinie. Na portalu Filmweb.pl została oceniona na 6,1/10. Zobaczcie, co o biografii biolożki piszą internauci. „Simona Kossak” – obsada W filmie oglądać można całą plejadę gwiazd. W główną bohaterkę wciela się Sandra Drzymalska („Biała odwaga”, „Filip”), a w jej partnera, Lecha Wilczka — Jakub Gierszał. Na ekranie pojawiają się również: Borys Szyc, Agata Kulesza, Marianna Zydek czy Olga Bołądź. Za reżyserię i scenariusz odpowiedzialny był Adrian Panek („Wilkołak”, „Daas”, „Kruk”). Produkcja powstała na podstawie biografii Simony Kossak – „Simona. Opowieść o niezwyczajnym życiu”, napisanej przez Annę Kamińską. „Simona Kossak” – gdzie obejrzeć? Film „Simona Kossak” premierę kinową miał 22 listopada 2024 roku i momentalnie stał się hitem. Od 20 lutego 2025 r. dostępny jest na Netflix.
To ostatni film z Anną Przybylską. Mało kto dziś go pamięta, a niesie za sobą niezwykle cenny przekaz
„Bilet na Księżyc” nie należy dziś do najczęściej wspominanych polskich filmów, ale ma w sobie coś, co wciąż przyciąga widzów. To właśnie tutaj Anna Przybylska po raz ostatni pojawiła się na dużym ekranie.
Nie każdy polski film sprzed dekady zostaje w zbiorowej pamięci widzów. „Bilet na Księżyc” Jacka Bromskiego gdzieś po drodze przycichł, choć ma w sobie sporo uroku i bardzo mocny, emocjonalny kontekst. Dziś wraca się do niego przede wszystkim z jednego powodu. To właśnie tutaj po raz ostatni na ekranie pojawiła się Anna Przybylska. „Bilet na Księżyc” przenosi do Polski końca lat 60. Akcja filmu rozgrywa się w 1969 roku, w momencie gdy świat żyje pierwszym lądowaniem człowieka na Księżycu. W Polsce tymczasem młody Adam, zafascynowany lotnictwem maturzysta, dostaje powołanie do wojska i trafia do Marynarki Wojennej. W podróż nad morze rusza razem ze starszym bratem Antkiem. Kilkudniowa wyprawa przez kraj szybko zamienia się w serię przygód, spotkań i lekcji życia. Antek, pewny siebie bywalec nocnych lokali, postanawia „przygotować” nieśmiałego brata na dorosłość. Sytuację komplikuje spotkanie z Roksaną, tajemniczą tancerką graną przez Annę Przybylską. „Bilet na Księżyc” to nie tylko historia dwóch braci. To także barwny portret Polski przełomu lat 60. i 70. Na ekranie pojawiają się dancingi, saturatory, autobusy „ogórki”, studenckie potańcówki i wakacyjne kurorty pełne młodzieńczej energii. Bromski pokazuje tamten świat z wyraźną czułością, ale nie ucieka też od absurdu codzienności PRL. Całość ma lekki ton, podszyty nostalgią i muzyką epoki. Na ścieżce dźwiękowej znalazło się ponad 40 przebojów - od polskich klasyków po zachodni rock’n’roll. Anna Przybylska w swojej ostatniej roli Rola Roksany była ostatnim filmowym występem Anny Przybylskiej. Aktorka podchodziła do niej bardzo serio, choć, jak sama przyznawała, niektóre sceny budziły w niej jednocześnie ciekawość i stres. Reżyser Jacek Bromski nie ukrywał, że pisał tę postać z myślą o niej. Po premierze mówił wprost, że Ania Przybylska to samorodny talent. Na ekranie pojawili się również Filip Pławiak, Mateusz Kościukiewicz, Bożena Adamek, Łukasz Simlat, Andrzej Chyra czy Andrzej Grabowski. Czy warto obejrzeć „Bilet na Księżyc”? To film niedoskonały, momentami bardzo lekki w formie, ale jednocześnie pełen uroku i emocjonalnego tła. Dla jednych będzie sentymentalną podróżą do Polski sprzed dekad, dla innych ciekawym kinem drogi z wyrazistą obsadą. Jedno jest pewne: dziś „Bilet na Księżyc” ogląda się inaczej niż w dniu premiery. Przede wszystkim jako ostatnie spotkanie z Anną Przybylską na ekranie. Produkcja dostępna jest na TVP VOD.
Co za casting! Konrad Eleryk w niezwykłym duecie w nowym filmie o nieoczekiwanej przyjaźnie outsiderów
Zdjęcia do filmu „Dobre chłopaki” zostały zakończone! W produkcji Igora Priwieziencewa losy dwóch outsiderów łączą się w niezwykłej, pełnej emocji i napięcia opowieści. Poznajcie szczegóły.
Zdjęcia do filmu „Dobre chłopaki” dobiegły końca. Reżyser Igor Priwieziencew postawił na świeżość i autentyczność, obsadzając w głównych rolach debiutujących aktorów (genialny casting!). Konrad Eleryk („Idź przodem, bracie”) po raz pierwszy wystąpi w roli głównej na dużym ekranie i wcieli się w postać Alberta - bohatera niejednoznacznego, walczącego z własnymi demonami. Obok niego pojawi się... 15-letni Kenijczyk Samson Owino Ochieng, który po raz pierwszy stanął przed kamerą i zaskoczył swoim profesjonalizmem oraz naturalnością. Jak mówi reżyser, prace na planie przebiegały pod presją czasu i w wyjątkowo wymagających warunkach, o czym najlepiej świadczy fakt, że dla młodego aktora był to również pierwszy kontakt z temperaturą sięgającą -18 stopni. „Dobre chłopaki” - fabuła Fabuła „Dobrych chłopaków” opiera się na dramatycznych wydarzeniach, które stawiają głównego bohatera - Alberta - na granicy przetrwania. Po policyjnym nalocie traci on wszystko: towar i zaufanie w półświatku, co oznacza dla niego nie tylko stratę majątku, ale i zagrożenie życia. Pomoc przychodzi niespodziewanie ze strony zagubionego, ale bystrego nastolatka - Salifou - który staje się kluczowym świadkiem kradzieży. To właśnie ta relacja, pełna sprzeczności, wzruszeń i nieoczekiwanych zwrotów, zaskoczy i poruszy widzów do głębi. „Dobre chłopaki” - obsada i twórcy Twórcy filmu postawili przed sobą ogromne wyzwanie - znalezienie odpowiedniego aktora do roli Salifou. Ostateczny wybór padł na Samsona Owino Ochienga, którego charyzma i niezwykła intuicja aktorska wyróżniły spośród pozostałych kandydatów. Jak zdradził reżyser, młody aktor okazał się absolutnym odkryciem produkcji, a decyzja o obsadzeniu go w tej roli okazała się kluczowa dla budowy autentycznej więzi na ekranie. Oprócz Konrada Eleryka i Samsona Owino Ochiengi, na ekranie pojawią się również: Andrzej Konopka, Cezary Pazura, Magdalena Boczarska, Maria Kania, Igor Tajchman i inni. Za zdjęcia odpowiedzialny był Jakub Czerwiński, a za scenografię Zula Poznańska. Reżyserią zajął się Igor Priwieziencew. W scenariuszu pomogła mu Katarzyna Priwieziencew. „Dobre chłopaki” - kiedy premiera? Premiera filmu planowana jest na 2026 rok. Dokładna data nie jest jeszcze znana. Już teraz produkcja wzbudza ogromne zainteresowanie zarówno ze względu na oryginalny scenariusz, jak i na niezwykły dobór obsady. Widzowie mogą spodziewać się opowieści o zderzeniu światów, walce o przetrwanie, nadziei oraz przyjaźni, która przekracza wszelkie podziały. Film łączy w sobie dramat i elementy komizmu, przeplatając mroczne strony rzeczywistości z momentami ciepła i życzliwości, co z pewnością zaskoczy i poruszy szeroką publiczność. Zapowiada się naprawdę intrygująco.
Ta polska tragikomedia z Więckiewiczem to ukryta perełka VOD. Osobista, autentyczna, o słodko-gorzkim zabarwieniu
Nie jest to łatwe kino o rodzinie i właśnie dlatego działa. „Jak pies z kotem” pokazuje relację braci z brutalną szczerością, ale też z humorem, który momentami rozbraja napięcie. Dostępny na TVP VOD.
Są filmy, które opowiadają o rodzinie w sposób wygładzony i bezpieczny. „Jak pies z kotem” robi dokładnie odwrotnie. Janusz Kondratiuk pokazuje relację braci bez sentymentalnej taryfy ulgowej, za to z humorem, który momentami rozbraja bardziej niż dramat. To historia bardzo osobista, oparta na doświadczeniach samego reżysera. Dzięki temu film nie brzmi jak uniwersalna przypowieść o rodzinie, tylko jak zapis czegoś, co naprawdę się wydarzyło. „Jak pies z kotem”: film o braciach, którzy różnili się jak ogień i woda Punktem wyjścia jest prawdziwa historia braci Kondratiuków. Choć obaj zapisali się w historii polskiego kina, ich relacje przez lata były skomplikowane. Wszystko zmienia się, gdy Andrzej poważnie choruje, a Janusz decyduje się nim zaopiekować. Ta decyzja uruchamia lawinę emocji. Wspólne mieszkanie, stare żale i codzienność związana z chorobą stają się osią opowieści. Scenariusz powstał nie tylko na bazie wspomnień reżysera, lecz także autentycznych rozmów nagrywanych z bratem przed jego śmiercią. To właśnie dlatego film ma w sobie tak dużo wiarygodności. „Jak pies z kotem”: humor i śmierć w jednym kadrze Choć temat jest poważny, Kondratiuk konsekwentnie unika ciężkiego tonu. „Jak pies z kotem” to tragikomedia pełna kontrastów. Obok scen bolesnych pojawiają się momenty absurdalne, a napięcie często rozładowuje humor sytuacyjny. Reżyser mówił wprost: „Kiedyś rodziny opiekowały się chorymi do końca, było w tym coś głęboko ludzkiego i humanistycznego. Dziś, ze strachu przed śmiercią, często oddaje się chorych w miejsca, gdzie umierają w samotności, a temat znika z pola widzenia. Coraz więcej ludzi żyje samotnie, o wielu nikt nie pamięta. Chciałem pokazać, że duża, mądra rodzina to coś ważnego – potrafi pomagać, wspierać, i wtedy dzieje się znacznie więcej”. Jednym z największych atutów filmu jest obsada. W rolę Andrzeja wciela się Olgierd Łukaszewicz, tworząc postać jednocześnie trudną i bardzo ludzką. Partnerują mu m.in. Robert Więckiewicz i Aleksandra Konieczna. Ich praca została doceniona również przez branżę. Podczas Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni nagrody aktorskie otrzymali Olgierd Łukaszewicz oraz Aleksandra Konieczna, a sam film uhonorowano Złotą Taśmą Koła Piśmiennictwa Filmowego SFP. Opinie widzów o filmie „Jak pies z kotem” Odbiór filmu wśród widzów jest w większości bardzo dobry, choć, jak to bywa przy tak osobistym kinie, pojawiają się też głosy bardziej krytyczne. Wiele osób podkreśla autentyczność historii. Jeden z widzów napisał: „Szczera autobiografia, która ma do opowiedzenia uniwersalną historię o miłości i rodzinnych więzach. Genialnie zagrany”. Podobny ton ma kolejna opinia: „Pozytywne zaskoczenie. Kondratiuk opowiada historię swojej relacji z umierającym bratem. Film jest osobisty, autentyczny, o słodko-gorzkim zabarwieniu. Warto”. Bardzo często chwalone jest aktorstwo. W komentarzach pojawiają się głosy: „Bardzo gorzki, Olgierd i Aleksandra genialne role!” oraz „Jak dobrze zobaczyć wreszcie prawdziwych aktorów w prawdziwym filmie. Bardzo osobisty, bardzo angażujący emocjonalnie. A jednocześnie pełen ciepła i humoru”. Część widzów zwraca jednak uwagę na niedociągnięcia scenariuszowe czy montażowe: „Aktorstwo wznosi ten film o poziom wyżej, bo w samej fabule wyraźnie widać, że sporo wycięli w montażu”. Nie brakuje też bardziej chłodnych reakcji: „Lepszy niż się spodziewałem, dobrze zagrany. Ale i tak pewnie nigdy do niego nie wrócę”. Gdzie obejrzeć film „Jak pies z kotem”? Dlaczego warto dać szansę tej produkcji? „Jak pies z kotem” nie jest historią o idealnej rodzinie. To opowieść o relacji trudnej, pełnej zgrzytów, ale bardzo prawdziwej. Film pokazuje, że bliskość czasem rodzi się dopiero wtedy, gdy wydaje się już za późno. Dostępny na TVP VOD. View oEmbed on the source website
Tą historią w latach 60. żyła cała Polska. Powróciła w thrillerze o seryjnym zabójcy, który do dziś przeraża
„Czerwony pająk” to jeden z najbardziej niepokojących polskich thrillerów ostatnich lat. Film inspirowany prawdziwą historią seryjnego zabójcy zamiast taniej sensacji proponuje chłodne, psychologiczne spojrzenie na fascynację złem.
„Czerwony pająk” to jeden z najbardziej przejmujących polskich thrillerów ostatnich lat. Film Marcina Koszałki z mocną rolą Filipa Pławiaka nie epatuje sensacją, lecz skupia się na mechanizmach rodzenia się zła i fascynacji przemocą. Akcja osadzona w realiach lat 60. prowadzi widza w stronę historii inspirowanej działalnością seryjnego mordercy, która przez lata budziła ogromne emocje w Polsce. „Czerwony pająk”: historia inspirowana „Wampirem z Krakowa” Marcin Koszałka od lat należy do najbardziej charakterystycznych postaci polskiego kina. Jest operatorem, reżyserem i scenarzystą, który szczególną wagę przywiązuje do warstwy wizualnej opowieści. Rozpoznawalność przyniósł mu dokument „Takiego pięknego syna urodziłam”, a jako autor zdjęć współtworzył klimat takich filmów jak „Pręgi”, „Rewers” czy „Uwikłanie”. „Czerwony pająk” był jego pełnometrażowym debiutem fabularnym. Reżyser sięgnął po historię inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami i zbudował chłodny, psychologiczny thriller. W kolejnych latach Koszałka powrócił z głośną „Białą odwagą”, potwierdzając swoją mocną pozycję w polskim kinie. Film luźno nawiązuje do postaci Karola Kota, znanego jako „Wampir z Krakowa”, jednego z najgroźniejszych seryjnych zabójców działających w Polsce w latach 60. W „Czerwonym pająku” poznajemy młodego Karola Kremera, który przypadkowo trafia na miejsce zbrodni. Zamiast się wycofać, zaczyna coraz intensywniej interesować się sprawą i osobą sprawcy. Prawdziwy Karol Kot zasłynął brutalnymi atakami na kobiety w Krakowie. Jego obsesja na punkcie przemocy i noży z czasem przerodziła się w serię zabójstw. Po zatrzymaniu milicja znalazła w jego domu dowody obciążające, w tym kolekcję noży oraz niepokojące rysunki. Kot został skazany na karę śmierci, którą wykonano w 1968 roku. Sprawa wywołała wówczas ogromny strach i odbiła się szerokim echem w całym kraju. „Czerwony pająk”: Kraków lat 60. jako bohater filmu Jednym z najmocniejszych elementów „Czerwonego pająka” jest sugestywny obraz Krakowa. Miasto nie ma tu pocztówkowego charakteru. Zamiast tego oglądamy przestrzeń chłodną i przygaszoną. Za warstwę wizualną odpowiadał sam Koszałka, co wyraźnie widaoczne jest w konsekwentnie budowanym klimacie. Fabuła koncentruje się na relacji młodego Karola z tajemniczym weterynarzem, którego spotkanie uruchamia w bohaterze niepokojące impulsy. To właśnie ten psychologiczny wątek, obserwowanie, jak rodzi się fascynacja złem, stanowi o sile filmu. Gdzie obejrzeć „Czerwonego pająka”? Film „Czerwony pająk” jest dostępny online na platformach Disney+ oraz CANAL+ online. View oEmbed on the source website
Lekka, momentami gorzka perełka z Więckiewiczem! O człowieku, który mówi „dość” i zaczyna żyć po swojemu!
Choć „Król życia” nie był wielkim kinowym przebojem, dziś przeżywa drugie życie na Netfliksie. Widzowie wracają do historii korporacyjnego pracownika, który postanawia w końcu żyć na własnych zasadach.
W katalogu Netfliksa łatwo przeoczyć filmy, które nie miały wielkiej premiery, a mimo to potrafią zostawić widza z dobrym nastrojem. „Król życia” to właśnie jeden z takich tytułów. To lekka, momentami gorzka opowieść o człowieku, który w pewnym momencie mówi „dość” i zaczyna żyć po swojemu. Choć film nie jest wolny od wad, ma w sobie coś, co sprawia, że dla wielu widzów staje się przyjemnym seansem na wieczór. Jeśli szukasz polskiej produkcji z nutą refleksji i dużą dawką aktorskiej charyzmy, to propozycja, którą warto sprawdzić. O czym jest film „Król życia”? Bohaterem historii jest czterdziestokilkuletni pracownik korporacji Edward, który od lat funkcjonuje w trybie: biuro, raporty, polecenia szefa. Jego codzienność to open space, motywacyjne slogany i coraz większe zmęczenie życiem, które przecieka mu między palcami. Nic więc dziwnego, że frustracja zaczyna odbijać się także na jego relacjach prywatnych. Małżeństwo wisi na włosku, z córką kontakt jest minimalny, a poczucie sensu coraz słabsze. W pewnym momencie Edward dochodzi jednak do wniosku, że nie chce tak dalej funkcjonować. I wtedy zaczyna się zmiana. To historia oparta na prostym założeniu: życie może wyglądać inaczej, jeśli tylko odważymy się je przewartościować. Brzmi znajomo? Obsada filmu „Król życia”: Więckiewicz, Topa, Popławska i plejada polskich gwiazd Jednym z najmocniejszych punktów produkcji jest obsada. Robert Więckiewicz po raz kolejny udowadnia, że równie dobrze czuje się w komedii, co w dramacie. Towarzyszą mu m.in. Bartek Topa, Magdalena Popławska i Krzysztof Czeczot, którzy potrafią nadać scenom wiarygodność nawet wtedy, gdy scenariusz bywa nierówny. Na papierze „Król życia” wygląda jak klasyczne kino feel-good i częściowo nim jest. Polska kinematografia wciąż ma niewiele takich produkcji: lekkich, podnoszących na duchu, a jednocześnie próbujących powiedzieć coś więcej o współczesnym stylu życia. Twórcy stawiają na mieszankę humoru i refleksji, co w teorii brzmi jak sprawdzony przepis. W praktyce film momentami traci płynność. Zamiast jednej spójnej historii dostajemy sekwencję luźniej powiązanych epizodów. Niektóre sceny są ciepłe i autentycznie sympatyczne (szczególnie wątki z przyjacielem Edwarda), inne wydają się bardziej toporne lub zbyt dosłowne. W efekcie „Król życia” potrafi raz bawić, a raz lekko zgrzytać. Mimo to produkcja ma swój urok zwłaszcza dla widzów, którzy znają realia korporacyjnej codzienności i mogą w historii Edwarda odnaleźć kawałek własnych doświadczeń. Jak widzowie oceniają film „Król życia”? Odbiór filmu jest wyraźnie podzielony. Część widzów docenia jego pozytywny ton: „Całość jest trochę nierówna, ale jest jednak kilka znakomitych sekwencji i ujmująco pozytywny klimat produkcji, który mogą pozostawić widza w doskonałym nastroju”. Wielu komentujących podkreśla też, że największym atutem pozostaje główna rola: „Dość dziwny scenariusz. Epizodyczność historii sprawia, że całość ciężko ogląda się jako komedię. Niby coś się z tego wynosi, jakiś morał. Więckiewicz super!”. Nie brakuje jednak bardziej krytycznych głosów: „Film był nie tyle odprężający, ile sztuczny”, „Myślałem, że mnie rozweseli, tymczasem mnie wynudził. Mimo wszystko znośny, do zapomnienia”. Są też opinie pośrodku: „Mocno przerysowany, ale gruntownie poprawia nastrój. Świetny Więckiewicz i Popławska”, „Dziwny film. Miałem spory problem z oceną, ale jednak doceniłem niesamowicie pozytywny przekaz. Topa genialny”. Gdzie można obejrzeć film „Króla życia”? Jeśli oczekujesz perfekcyjnie skonstruowanej komedii, to możesz poczuć niedosyt. Jeśli jednak masz ochotę na polski film z sercem, dobrą obsadą i motywem przewartościowania życia, „Król życia” ma szansę trafić w twój gust. To nie jest produkcja bez wad, ale właśnie dlatego staje się ciekawą, nieoczywistą propozycją na wieczór. „Król życia” dostępny jest na Netfliksie.
Wielki hit Smarzowskiego trafił na Netflixa i w zaledwie dobę był nr 1. Kulesza i Więckiewicz w rolach głównych!
Tego filmu na Netflixie nikt się nie spodziewał. A jednak! „Wesele” Smarzowskiego trafiło na platformę w 2025 roku i w zaledwie jeden dzień wspięło się na szczyt rankingu najchętniej oglądanych tytułów.
„Wesele” – fabuła Historia opowiada o tytułowym weselu. Typowa polska impreza. Grono podchmielonych biesiadników bawi się na parkiecie w rytm disco polo, druhny rywalizują w konkursach, a ktoś inny nagrywa życzenia dla młodej pary. Z pozoru zwyczajna uroczystość, jakich wiele, lecz pod powierzchnią zabawy kryje się trudna prawda o ludziach. Panna młoda, będąca w zaawansowanej ciąży i planująca emigrację, z niepokojem obserwuje zachowania swojego męża. Jej ojciec, przedsiębiorca Rysiek, tej nocy zmaga się nie tylko z emocjami związanymi ze ślubem córki – stawką jest jego najważniejszy interes, od którego zależą ogromne pieniądze i los całej rodziny. Atmosfera staje się coraz bardziej napięta, a dodatkowe zamieszanie wnoszą zaproszeni goście. Wszystko to śledzi nestor rodu, Antoni Wilk, którego myśli wracają do dawnych, dramatycznych przeżyć i wielkiej miłości sprzed lat. Z minuty na minutę rosną emocje, a dawne i współczesne historie miłosne splatają się ze sobą. Coraz trudniej odróżnić przeszłość od teraźniejszości. Tajemnice wychodzą na jaw, uruchamiając lawinę zdarzeń, które prowadzą do nieuchronnej katastrofy. „Wesele” – obsada i twórcy W obsadzie dramatu znalazły się same znane twarze. W rolach głównych zobaczyć można Roberta Więckiewicza, Agatę Kuleszę, Michalinę Łabacz czy Ryszarda Ronczewskiego. Na ekranie pojawili się też Mateusz Więcławek, Agata Turkot, Tomasz Schuchardt, Arkadiusz Jakubik i Andrzej Chyra. Zarówno za reżyserię, jak i scenariusz odpowiedzialny był oczywiście Wojciech Smarzowski. Na koncie kontrowersyjnego reżysera znajdują się produkcje, takie jak: „Drogówka”, „Wesele” (z 2004 roku), „Wołyń”, „Dom dobry”, „Dom zły” czy „Kler”. „Wesele” – opinie Film spotkał się z mieszanymi opiniami widzów. Na portalu Filmweb zdobył ocenę 6,3/10. Zdania (jak to najczęściej bywa) są podzielone. „Wesele” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli jeszcze nie mieliście okazji zapoznać się z tą produkcją, poniżej przedstawiamy jej zwiastun. Od 3 września 2025 roku dostępna jest już w serwisie Netflix. „Wesele” obejrzycie też na Playerze oraz wypożyczycie w Premierach Canal+ czy w Play Now. View oEmbed on the source website
Rewelacyjny Dawid Ogrodnik w jednym z najbardziej poruszających polskich dramatów. Ten film zostanie z tobą na zawsze
„Johnny” nie idzie utartą ścieżką biografii. Zamiast pełnego życiorysu dostajemy historię skupioną na relacjach, codzienności hospicjum i osobistej przemianie bohaterów. To właśnie ten wybór narracyjny najmocniej wyróżnia film.
Ten polski dramat od premiery wzbudza silne emocje widzów. „Johnny” pokazuje fragment życia ks. Jana Kaczkowskiego i jednocześnie historię młodego chłopaka, który w hospicjum zaczyna zupełnie inaczej patrzeć na świat. Film oparty jest na faktach. O czym jest polski film „Johnny”? Akcja filmu koncentruje się wokół młodego mężczyzny z trudną przeszłością. Patryk trafia do puckiego hospicjum, by odpracować wyrok. Na miejscu poznaje księdza Jana Kaczkowskiego, twórcę placówki, który w nieoczywisty sposób podchodzi do ludzi i ich problemów. Pobyt w hospicjum stopniowo zmienia perspektywę Patryka. Codzienny kontakt z chorymi oraz praca w miejscu, gdzie tematy życia i śmierci są obecne na każdym kroku, stają się dla niego punktem zwrotnym. Równolegle film pokazuje działalność samego Kaczkowskiego i sposób, w jaki budował relacje z podopiecznymi oraz współpracownikami. Historia została oparta na prawdziwych wydarzeniach. „Johnny” nie jest klasyczną biografią Film pokazuje jedynie fragment życia ks. Jana Kaczkowskiego, ale to w zupełności wystarcza, by zrozumieć wagę tej historii. Produkcja mogła pójść najbardziej oczywistą drogą, tj. od dzieciństwa bohatera, przez kolejne etapy jego duchowej drogi, aż po finał zamykający opowieść. Taki schemat w przypadku tak znanej i poruszającej postaci zapewne i tak przyciągnąłby widzów do kin. Twórcy zdecydowali się jednak na inne rozwiązanie. Zamiast klasycznego „odhaczania” życiorysu skupili się na ostatnim okresie życia księdza i pokazali go również z perspektywy osób z jego otoczenia. Dzięki temu film koncentruje się na tym, co najważniejsze — na jego sposobie myślenia, relacjach z ludźmi i podejściu do tematu odchodzenia. Szczegółową biografię można poznać w książkach czy wywiadach, natomiast „Johnny” działa raczej jako punkt wyjścia do dalszego poznawania tej postaci i jej filozofii. Genialna rola Dawida Ogrodnika W rolę księdza Jana Kaczkowskiego wcielił się Dawid Ogrodnik. Patryka zagrał Piotr Trojan. W filmie występują także m.in. Anna Dymna oraz Maria Pakulnis. Za reżyserię odpowiada Daniel Jaroszek, a scenariusz napisał Maciej Kraszewski. Zdjęcia zrealizował Michał Englert. Jednym z najmocniejszych elementów filmu pozostaje aktorski duet Dawida Ogrodnika i Piotra Trojana. Choć Ogrodnik w ostatnich latach bardzo często pojawia się w produkcjach opartych na prawdziwych historiach, tutaj ponownie zwraca uwagę precyzją przygotowania do roli. Aktor odtwarza charakterystyczny sposób mówienia, poruszania się i gesty ks. Kaczkowskiego, unikając przy tym efektu przerysowania. Dużą rolę odgrywa również charakteryzacja, która pomaga wiarygodnie oddać wygląd bohatera. Równolegle rozwija się wątek Patryka granego przez Piotra Trojana, który pełni w filmie funkcję narracyjną i przechodzi wyraźną przemianę. Postać zmienia się wraz z kolejnymi doświadczeniami w hospicjum, a aktor konsekwentnie prowadzi tę ewolucję na ekranie. W kilku scenach szczególnie widać kontrast między jego początkową postawą a tym, kim staje się pod koniec historii. I to właśnie ten proces stanowi jeden z ważniejszych elementów całej opowieści. Jak film „Johnny” przyjęli widzowie? „Johnny” od premiery wywołuje bardzo żywe reakcje widzów — od mocnych zachwytów po bardziej krytyczne głosy. W wielu opiniach powraca przede wszystkim temat roli Dawida Ogrodnika, która dla części odbiorców jest najmocniejszym elementem filmu: „A tak odwlekałam i tak chciałam, żeby mi się nie spodobał, żeby nie wzruszył. Nic z tego. Ale Ogrodnik trochę jednak przeszarżował”. Podobnie ocenia inny użytkownik: „Ogrodnik jako Kaczkowski znakomity, ale sam film przeciętny. Jadący na schematach, lukrze i wymuszaniu łez”. W wielu komentarzach podkreślana jest właśnie siła aktorstwa: „Motywujący do dobrego co wcale nie dziwi, zważywszy na osobę księdza Jana. Ogrodnik bardzo przekonujący i przygotowany. Film niereligijny, a jednak o świętym”. Nie brakuje też widzów, którzy zwracają uwagę na emocjonalny charakter historii: „Najlepszy film superbohaterski zeszłego roku. Wiem, że z filmoznawczego punktu widzenia masa rzeczy jest tutaj źle, ale wali mnie to bo lubię sobie popłakać”. Część odbiorców pozostaje jednak bardziej powściągliwa: „O miłości do drugiego człowieka. Wyszło nie najgorzej, ale myślę, że potencjał tej życiowej historii na prawdziwy wyciskacz łez nie został w pełni zrealizowany”. Pojawiają się też głosy krytyczne wobec tonu produkcji, jak choćby: „Film słaby, ale Ogrodnik życiowa rola”. Wśród komentarzy powracają również refleksje nad przesłaniem filmu. Cytowane przez widzów słowa ks. Kaczkowskiego często pojawiają się jako podsumowanie emocji po seansie: Gdzie obejrzeć film „Johnny”? Film „Johnny” odniósł ogromny sukces. Po premierze na Netflixie w 2023 roku zyskał uznanie nie tylko polskich widzów. Produkcja była hitem również za granicą! Okrzyknięto go najchętniej oglądanym tytułem w aż 39 krajach! Obecnie jest dostępny online w kilku popularnych serwisach VOD. Można go obejrzeć w ramach subskrypcji m.in. na platformach Player, Netflix oraz Max. Dla widzów preferujących jednorazowy seans dostępna jest również opcja wypożyczenia w wybranych serwisach takich jak Moje eKino czy Kino Pod Baranami.
Ten polski film o miłości z Agnieszką Grochowską i Michałem Czerneckim łamie stereotypy! Porusza, wzrusza i bawi
„Skołowani” to polski remake francuskiego hitu, dostępny teraz na Netfliksie. Historia notorycznego kłamcy Maksa i Julii, kobiety poruszającej się na wózku, porusza temat niepełnosprawności i łamie stereotypy, a jednocześnie bawi i wzrusza. W rolach głównych Agnieszka Grochowska i Michał Czernecki.
„Skołowani”: kłamstwa, które prowadzą do prawdziwych emocji Film „Skołowani” przedstawia historię Maksa, mężczyzny znanego z notorycznego kłamania i powierzchownych relacji. Jego codzienność skupia się na wykorzystywaniu innych i bezwzględnym podrywaniu kobiet. Przypadkowe spotkanie z Anną, która omyłkowo bierze go za osobę niepełnosprawną, staje się początkiem nieoczekiwanej gry pozorów. Zamiast sprostować nieporozumienie, Maks postanawia podtrzymać kłamstwo, sądząc, że pozwoli mu to zdobyć sympatię dziewczyny. Sytuacja komplikuje się, kiedy Anna przedstawia go swojej siostrze Julii, która porusza się na wózku. Pod wpływem tej znajomości życie głównego bohatera zaczyna się zmieniać. „Skołowani”: niesamowite role Grochowskiej i Czerneckiego W postać Julii wciela się Agnieszka Grochowska, natomiast Maksa gra Michał Czernecki. Aktorska chemia tej dwójki sprawia, że historia jest przekonująca i pełna emocji. Grochowska nadaje swojej bohaterce energii i siły, podkreślając, że niepełnosprawność nie ogranicza możliwości przeżywania miłości czy realizowania marzeń. Czernecki z kolei pokazuje proces przemiany swojego bohatera, z cynika w osobę otwartą na prawdziwe uczucia. Ich relacja to nie tylko komediowy romans, ale także opowieść o zmaganiu się z własnymi słabościami i pokonywaniu barier emocjonalnych. Przełamywanie schematów i nowe spojrzenie na niepełnosprawność „Skołowani” wyróżniają się odważnym podejściem do tematu niepełnosprawności. Film celowo unika tanich chwytów czy grania na litości, prezentując Julię jako silną i niezależną kobietę, która sama decyduje o swoim życiu. Produkcja, realizowana pod patronatem Fundacji Avalon, pokazuje codzienność osoby poruszającej się na wózku w sposób realistyczny, a jednocześnie pełen szacunku. Dzięki temu widz ma okazję zastanowić się nad własnymi uprzedzeniami i dostrzec jak wiele łączy ludzi bez względu na ich ograniczenia fizyczne. Film „Skołowani” dostępny jest teraz na Netfliksie Polski remake francuskiego hitu „Kręcisz mnie” zdobył uznanie widzów, którzy docenili nie tylko jego komediowy charakter, ale również szczerość przekazu. „Skołowani” łączą lekką rozrywkę z ważnym przesłaniem i skłaniają do refleksji. Film przekonuje, że nawet na gruncie kłamstwa mogą narodzić się prawdziwe emocje, jeśli tylko zdecydujemy się spojrzeć na drugiego człowieka bez uprzedzeń.
Sprawił, że łzy same spływały mi po policzkach. Nie dziwię się, że ten film był polskim kandydatem do Oscara!
„Pręgi” to jeden z tych polskich filmów, do których wraca się z przekonaniem, że tym razem będzie łatwiej. Nie jest. Historia relacji ojca i syna, przemocy i dziedziczonych traum wciąż działa z taką samą siłą jak w dniu premiery. Historia Magdaleny Piekorz o przemocy, pamięci i dorosłości naznaczonej dzieciństwem, od lat utrzymuje wysoką ocenę widzów i wciąż budzi silne reakcje.
O czym jest polski film „Pręgi”? Historia o bliznach, które nie znikają „Pręgi” to opowieść o dorosłym mężczyźnie, który próbuje zmierzyć się z traumą dzieciństwa. Film powstał na podstawie powieści Wojciecha Kuczoka i koncentruje się na relacji ojca i syna opartej na surowości, religijnym rygorze i przemocy „w imię wychowania”. Chłopiec o imieniu Wojciech dorasta w domu, w którym emocje zastępuje dyscyplina, a czułość kara. Ojciec wierzy, że wychowuje syna właściwie, stosując twarde metody. Dziecko żyje w ciągłym napięciu i strachu. Te doświadczenia nie kończą się wraz z dorosłością. Druga część filmu pokazuje Wojciecha jako dorosłego mężczyznę, który izoluje się od ludzi, pracuje jako grotołaz, wybiera samotność. Próbuje uciec od przeszłości, ale ta wraca, szczególnie w relacji z Tanią, która daje mu szansę na bliskość i konfrontację z własnymi „pręgami”, czyli symbolicznymi bliznami po dzieciństwie. Obsada filmu „Pręgi”: mocne role Jana Frycza i Michała Żebrowskiego Film wyreżyserowała Magdalena Piekorz, a scenariusz oparto na literackim pierwowzorze Wojciecha Kuczoka. Za zdjęcia odpowiadał Paweł Edelman. W rolę dorosłego Wojciecha wcielił się Michał Żebrowski. Jego ekranowym ojcem jest Jan Frycz, którego kreacja należy do najmocniejszych elementów filmu. Agnieszka Grochowska jako Tania wprowadza do tej historii wątek relacji, która ma szansę przerwać wieloletni mechanizm zamknięcia i agresji. „Pręgi” zostały nagrodzone Złotymi Lwami na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i były polskim kandydatem do Oscara. Film od początku wywoływał silne reakcje, zarówno entuzjastyczne, jak i krytyczne. Jak film „Pręgi” przyjęli widzowie? „Pręgi” utrzymują na znanym serwisie filmowym średnią ocen 7,2/10 przy ponad 59 tysiącach głosów. To wynik, który pokazuje, że film rezonuje, choć nie wszyscy odbierają go jednakowo. W wielu opiniach powtarza się zachwyt nad pierwszą częścią historii i rolą Jana Frycza: „Pierwsza połowa świetna, druga trochę rozczarowuje. Frycz dał pokaz aktorstwa”, „Pierwsza połowa świetna, druga już nieco słabsza, ale dalej dobra. Frycz zagrał genialnie, Żebrowski momentami zbyt teatralnie, zbyt ekspresyjnie”. Część widzów docenia psychologiczny wymiar filmu: „Psychologiczne arcydzieło polskiego kina. Tematyka traumy i przemocy poruszona po mistrzowsku. Naprawdę ciężko było momentami powstrzymać się od łez”. Nie brakuje jednak głosów krytycznych: „W drugiej połowie Kuczok udosłownia i banalizuje sam siebie, choć zamysł był interesujący i obiecujący. Świetny Frycz, dobry, acz nie zawsze przekonujący, Żebrowski”. Ten film dla jednych stanowi przejmujące studium traumy, dla innych to historia zbyt dosłowna w formie. Niezależnie od ocen, temat relacji ojca i syna pozostaje w nim centralny i trudno wobec niego pozostać obojętnym. Gdzie obejrzeć film „Pręgi”? Film „Pręgi” dostępny jest online w serwisach VOD. Można go znaleźć m.in. w ofercie Playera, HBO Max oraz w modelu wypożyczenia na wybranych platformach cyfrowych. Dostępność może się zmieniać, dlatego warto sprawdzić aktualną ofertę w swoim serwisie streamingowym. View oEmbed on the source website
Bożena Dykiel nie żyje. Legendarna polska aktorka zmarła w wieku 77 lat
Bożena Dykiel nie żyje. Słynna polska aktorka zmarła w wieku 77 lat, pozostawiając po sobie ogromny dorobek artystyczny w filmie, teatrze i telewizji. Informację o jej odejściu przekazał ks. Andrzej Luter.
Bożena Dykiel nie żyje. Aktorka odeszła w wieku 77 lat 13 lutego 2026 roku nad ranem w mediach pojawiła się informacja, która zszokowała nie tylko środowisko artystyczne, ale także miliony widzów – Bożena Dykiel nie żyje. Informację o jej odejściu przekazał ks. Andrzej Luter, a potwierdził portal filmpolski.pl. Aktorka miała 77 lat. Jej śmierć to ogromna strata dla polskiej kultury. Ostatni raz na ekranie można ją było zobaczyć niespełna rok temu w serialu „Na Wspólnej”. Bożena Dykiel: od teatralnych sukcesów po kultowe role filmowe Bożena Dykiel urodziła się w 1947 roku. W 1971 roku ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie, co zapoczątkowało jej niezwykle intensywną i barwną karierę. Między 1970 a 1972 rokiem występowała w Studenckim Teatrze Satyryków, a od 1972 do 1985 roku była związana z Teatrem Narodowym w Warszawie. Na deskach teatru przeszła do legendy rolą Goplany w „Balladynie” Juliusza Słowackiego w reżyserii Adama Hanuszkiewicza. Szczególnie pamiętna była scena, gdy Goplana pojawiła się na motocyklu Honda, co na długo zapisało się w historii polskiego teatru. Bożena Dykiel: gwiazda polskiego kina i telewizji Wielką popularność przyniosły jej role w komediach Stanisława Barei. Bożena Dykiel grała także u takich mistrzów jak Andrzej Wajda – można ją było podziwiać w filmach „Wesele”, „Ziemia obiecana”, „Człowiek z żelaza”, „Wielki Tydzień”, czy u Janusza Zaorskiego w „Awansie”. Współpracowała również z warszawskimi teatrami: Scena Prezentacje, Nowym, Syrena oraz Komedia, a jej wszechstronność była szeroko doceniana zarówno przez krytyków, jak i publiczność. Przez 22 lata Bożena Dykiel wcielała się w postać Marii Zięby w „Na Wspólnej”. Jej kreacja była jedną z najbardziej rozpoznawalnych ról serialowych w Polsce. Niecały rok temu przestała pojawiać się na planie. Na wieści o śmierci aktorki zareagował między innymi wiceminister kultury i dziedzictwa narodowego Maciej Wróbel: „Nawet gdy pojawiała się w gościnnej roli, tworzyła wyraziste kreacje, których nie można było nie zapamiętać. Jej Goplana w 'Balladynie' Słowackiego przeszła do historii polskiego teatru. Polskie kino poniosło niepowetowaną stratę”. Bożena Dykiel za swój wkład w rozwój polskiej kultury otrzymała Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2025 roku na łódzkiej Alei Gwiazd odsłonięto gwiazdę upamiętniającą jej twórczość w dowodzie uznania ze strony środowiska i publiczności. View oEmbed on the source website