„Piep*zyć Mickiewicza 3” nowym numerem 1! Polacy zdetronizowali „The Boys” na Prime Video
„The Boys” trzymali pierwsze miejsce Prime Video w Polsce od kwietnia. Po jednym weekendzie spadli z tronu, a winę za to ponosi polski film, który zamiast wylądować na Netfliksie, trafił do oferty Amazona. „Piep*zyć Mickiewicza 3” rzucił się na szczyt zestawienia i zostawił Homelandera w tyle.
Polacy nieoczekiwanie zmienili front. Zamiast oglądać kolejny odcinek finałowego sezonu „The Boys”, masowo włączyli polski film młodzieżowy, który zadebiutował na Prime Video w piątek. „Piep*zyć Mickiewicza 3" jednym ruchem zrzucił amerykański serial z pierwszego miejsca i stał się najchętniej oglądanym tytułem na platformie Amazona w naszym kraju. Polacy mają nowy ulubiony tytuł na Prime Video, a nim nie jest „The Boys”. Premiera „Piep*zyć Mickiewicza 3” wstrząsnęła zestawieniem najchętniej oglądanych pozycji na platformie Amazona w naszym kraju. Sequel polskiego hitu młodzieżowego trafił na Prime Video w piątek 8 maja, a po jednym weekendzie zepchnął finałowy sezon „The Boys" z pierwszego miejsca. „Piep*zyć Mickiewicza 3” - skąd taki rozgłos polskiego sequela? Pierwsza część „Piep*zyć Mickiewicza” w kinach nie zrobiła zawrotnej kariery. Dopiero po debiucie na Netfliksie film stał się gorącym tematem rozmów wśród młodszych widzów. Druga część poszła już tym samym torem, najpierw kino, potem Netflix, gdzie zyskała kolejną falę popularności. Trzecia odsłona zaskoczyła wszystkich. Zamiast wylądować u tego samego dystrybutora, trafiła wprost na Prime Video. Fani serii musieli przesiąść się na inną platformę, a większość zrobiła to bez wahania. „Piep*zyć Mickiewicza 3" zrzuca „The Boys” z tronu Prime Video „The Boys” zadebiutowali na platformie Amazona 8 kwietnia i błyskawicznie objęli pierwsze miejsce zestawienia najpopularniejszych tytułów w Polsce. Korony nie odebrała im nawet kinowa „Dalej jazda 2”, która utknęła w środku stawki i z każdą kolejną premierą spadała coraz niżej. Dopiero „Piep*zyć Mickiewicza 3”, który wszedł do oferty 8 maja, wystarczył jeden weekend, żeby strącić Homelandera i resztę chłopaków z czołówki. Dlaczego trzecia część porzuciła Netfliksa? Decyzja o przeniesieniu „Piep*zyć Mickiewicza 3” na Prime Video to dla Netfliksa cios w czuły punkt. Platforma straciła kontynuację serii, która przyniosła jej dwa hity w ostatnich latach. Powody zmiany dystrybutora pozostają nieoficjalne, ale efekt już widać. Pierwsze dwie części wciąż są dostępne na Netfliksie, jednak finał trylogii znajdziesz wyłącznie u konkurencji. „The Boys” kontratakują. Czy odzyskają pierwsze miejsce? W środę 13 maja na Prime Video pojawi się siódmy odcinek piątego, finałowego sezonu „The Boys”. Każda nowa odsłona zwiększa zainteresowanie serialem i sprowadza widzów z powrotem na platformę. Jest spora szansa, że amerykański hit odzyska pierwsze miejsce zestawienia, choć „Piep*zyć Mickiewicza 3” wciąż ma świeżość premiery po swojej stronie. Tygodniowe podsumowanie pokaże, czy Polacy zostaną przy rodzimej komedii, czy wrócą do Homelandera. Co znajdziesz teraz w czołówce Prime Video w Polsce? Topka platformy Amazona w Polsce w ostatnich dniach wygląda inaczej niż jeszcze tydzień temu. Na pierwszym miejscu zameldował się „Piep*zyć Mickiewicza 3”. Tuż za nim szykuje się walka „The Boys" z innymi nowościami. „Dalej jazda 2" spadła na piąte miejsce, mimo że jeszcze niedawno utrzymywała się wyżej. To pokazuje, jak szybko polskie premiery przesuwają wcześniejsze hity w głąb zestawienia. View oEmbed on the source website
Borys Szyc i Cezary Pazura jako mistrzowie przekrętu! Ten polski film z lat 80. to popis aktorskiej elity!
„Sztos 2” Olafa Lubaszenki jest dostępny na Netfliksie. To kontynuacja kultowej polskiej komedii sensacyjnej z 1997 roku. Akcja drugiej części przenosi widza do 1981 roku, w pierwsze tygodnie stanu wojennego. Synek (Cezary Pazura) i Janek (Borys Szyc) jadą z Zakopanego do Sopotu. Po drodze, przez Kraków, kolega wciąga ich w transport poszukiwanego działacza Solidarności.
Cezary Pazura, Borys Szyc i Bogusław Linda w jednym filmie, w realiach stanu wojennego. „Sztos 2” Olafa Lubaszenki właśnie wszedł do polskiego katalogu Netfliksa. To kontynuacja kultowego „Sztosa” z 1997 roku, z Pazurą jako Synkiem, Szycem jako Jankiem i Lindą w roli oficera SB Mietka Królikowskiego. Tej ostatniej kreacji, mówiąc oględnie, nikt się po Lindzie nie spodziewał. O czym jest „Sztos 2”? Synek, Janek i transport, którego nikt nie planował Akcja „Sztosa 2” toczy się w 1981 roku, w pierwszych tygodniach stanu wojennego. Synek i Janek, znani widzom z pierwszej części, po zimowych przekrętach w Zakopanem ruszają do Sopotu. W Krakowie zatrzymują się u dawnego znajomego o przezwisku Markiz. Markiz wciąga ich w transport poszukiwanego działacza Solidarności. Sprawa wymyka się spod kontroli i obaj cwaniacy lądują w rękach milicji. Z opresji wyciąga ich oficer SB Mietek Królikowski, który ma wobec nich własny plan. Synek i Janek zaczynają grać na dwóch frontach jednocześnie. Pomagają działaczom podziemia i równocześnie pracują dla SB. To schemat znany z pierwszej części, ale stawki są zupełnie inne. W stanie wojennym pomyłka kończy się gorzej niż w realiach PRL-u z lat 70., znanych z pierwszego „Sztosa”. Pazura jako Synek, Szyc jako Janek, Linda jako oficer SB. Obsada „Sztosa 2” Cezary Pazura wraca do roli Synka, którą polscy widzowie znają niemal na pamięć. Doświadczony cwaniak, który w każdej sytuacji widzi przede wszystkim okazję. Pazura jest tu jednocześnie aktorem i producentem, więc trudno o większe zaangażowanie. Borys Szyc jako Janek wnosi tempo, które dla wielu krytyków było najmocniejszą stroną filmu. Bogusław Linda gra oficera SB Mietka Królikowskiego. Postać zimna, perfidna, groźna. To kompletnie inny poziom niż jego zwykłe role twardzieli i amantów polskiego kina lat 90. Jan Nowicki jako Eryk i Edward Linde-Lubaszenko jako Markiz uzupełniają obsadę. W mniejszych rolach pojawiają się Bartłomiej Topa, Janusz Józefowicz i Ewa Gawryluk. Stan wojenny jako tło. Rok 1981 i Polska, której nie było w pierwszym „Sztosie” Lubaszenko przeniósł cwaniaków z pierwszego „Sztosa” w czasy, w których kanciarstwo dostało zupełnie nowy ciężar. Schyłkowy PRL z oryginału, gdzie akcja toczyła się w latach 90., zastąpiła rzeczywistość stanu wojennego: godziny milicyjne, ZOMO na ulicach, kartki, Solidarność w podziemiu. Synek i Janek poruszają się między Zakopanem, Krakowem, Warszawą i Sopotem. Każde z tych miast w 1981 roku wyglądało inaczej niż w pierwszej części. Kostiumy, samochody, plakaty, muzyka z lat 80. Wszystko zostało zrekonstruowane z dbałością, która w polskim kinie tamtych lat nie zawsze była standardem. Reżyseria Olafa Lubaszenki, muzyka Krzesimira Dębskiego, zdjęcia Piotra Wojtowicza Za reżyserię i scenariusz odpowiadają Olaf Lubaszenko i Jerzy Kolasa. Autorem zdjęć jest Piotr Wojtowicz, jeden z najczęściej zatrudnianych polskich operatorów lat 90. i 2000., znany m.in. z „Pana Tadeusza” i „Edi”. Muzykę skomponował Krzesimir Dębski, twórca ścieżki dźwiękowej do „Ogniem i mieczem” oraz wielu polskich seriali. Producentem filmu jest Cezary Pazura. To rzadki przypadek, w którym aktor angażuje własne środki i nazwisko w sequel produkcji, która kilkanaście lat wcześniej zdobyła wierną publiczność. Dla kogo jest „Sztos 2”? To film dla widzów, którzy lubią duet Pazura–Szyc i pamiętają pierwszy „Sztos” jako jedną z najważniejszych polskich komedii lat 90. Tym razem bohaterowie wracają w nowych okolicznościach, z wyraźniejszym tłem politycznym. Bogusław Linda w roli oficera SB to jeden z najmocniejszych punktów filmu. Nawet osoby, które uważają, że sequel nie dorównuje oryginałowi, przyznają, że obsada i tempo robią swoje. View oEmbed on the source website
Niewidoma poetka i wielki pisarz! Krystyna Janda i Andrzej Hudziak w duecie, który hipnotyzuje od pierwszej minuty
Wśród polskich filmów dostępnych w sieci zupełnie za darmo znalazło się „Parę osób, mały czas”. Dramat Andrzeja Barańskiego z 2005 roku portretuje relację Mirona Białoszewskiego z niewidomą pisarką Jadwigą Stańczakową. Krystyna Janda i Andrzej Hudziak stworzyli w nim duet, który widzowie zapamiętali na lata.
„Parę osób, mały czas” należy do tych polskich produkcji, które warto mieć na liście obowiązkowych. Film Andrzeja Barańskiego, oparty na książce „Dziennik we dwoje” Jadwigi Stańczakowej, można obejrzeć w polskim streamingu bez żadnej opłaty. Wystarczy darmowa platforma TVP VOD, czyli serwis publicznego nadawcy. To dramat o przyjaźni dwojga ludzi, którzy znaleźli się w sobie nawzajem w nieoczywistym momencie życia. Krystyna Janda i Andrzej Hudziak grają tu z niezwykłym wyczuciem. Dla widzów szukających polskiego kina, w którym najwięcej dzieje się między słowami, to bardzo dobra opcja. O czym jest „Parę osób, mały czas”? Historia przyjaźni Mirona Białoszewskiego i Jadwigi Stańczakowej Akcja filmu obejmuje lata 1975 do 1983. W centrum jest niewidoma pisarka i poetka Jadwiga Stańczakowa, która poznaje Mirona Białoszewskiego, jednego z najbardziej oryginalnych polskich poetów drugiej połowy XX wieku. Ich znajomość przeradza się w bardzo bliską relację, która zmienia codzienność obojga. Jadwiga staje się sekretarką Mirona, nagrywa jego dyktowane teksty, a potem przepisuje je na maszynie. Białoszewski, gubiący się w sprawach codziennych, wydobywa z niej energię i sprawczość. To historia o tym, jak dwie osoby wymieniają się swoją niezbędnością i jak literatura wkracza wprost w prywatne życie. Wszystko dzieje się w warszawskich mieszkaniach, kawiarniach i na klatkach schodowych z lat 70. i 80. Obsada „Parę osób, mały czas”. Krystyna Janda i Andrzej Hudziak w wielkich rolach! W rolach głównych Krystyna Janda jako Jadwiga Stańczakowa oraz Andrzej Hudziak jako Miron Białoszewski. Janda zagrała tu jedną z najsubtelniejszych ról swojej kariery, a krytycy i widzowie wskazywali tę kreację jako jedną z najbardziej kompletnych w polskim kinie tamtego okresu. Hudziak natomiast oddał ekscentryczność Białoszewskiego bez przerysowań. W obsadzie pojawili się również Igor Przegrodzki jako ojciec Jadwigi, Arkadiusz Detmer jako Tadek, Monika Obara jako Anka oraz Witold Skaruch. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Andrzej Barański, zdjęcia zrobił Dariusz Kuc, a montaż Wanda Zeman. Producentem jest Paweł Rakowski. Gdzie obejrzeć „Parę osób, mały czas” za darmo? „Parę osób, mały czas” jest dostępne w polskim streamingu zupełnie bezpłatnie. Film znajduje się w katalogu TVP VOD, czyli serwisu Telewizji Polskiej, gdzie da się go oglądnąć w całości na komputerze, telefonie i smart TV. Nie trzeba zakładać konta premium, nie ma opłat ani okresu próbnego, wystarczy darmowa platforma publicznego nadawcy. Dramat zdobył uznanie zarówno krytyków, jak i jurorów festiwalowych. Krystyna Janda otrzymała w Gdyni nagrodę za najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą oraz nagrodę dziennikarzy. Andrzej Hudziak dostał nagrodę aktorską na festiwalu w Karlowych Warach. Dla osób, które cenią polskie kino z lat 2000., to jeden z mocniejszych tytułów dekady. Dla kogo jest „Parę osób, mały czas”? Polskie kino w najlepszym stylu Jeżeli lubicie kameralne dramaty, w których historia opiera się na relacji dwojga ludzi, „Parę osób, mały czas” trafi Wam w sam środek. Film znajdzie odbiorców wśród fanów polskiego kina autorskiego oraz widzów, którzy interesują się literaturą Mirona Białoszewskiego i tym, w jaki sposób powstawały jego najważniejsze teksty. To pozycja bez efektownych zwrotów, ale z bardzo precyzyjnie zarysowanymi postaciami. Po napisach końcowych zostaje obraz dwojga bohaterów, którzy potrafili razem stworzyć coś, czego osobno nie udałoby się napisać. To rzadki rodzaj filmowej intymności, który warto zobaczyć choćby raz.
Wojna widziana oczami dziecka... Ten polski dramat kruszy najtwardsze serca!
„Wenecja” Jana Jakuba Kolskiego trafiła do kin 11 czerwca 2010 roku, a po piętnastu latach większość widzów nie pamięta, że taki film w ogóle powstał. To strata, bo obraz dostał w Gdyni trzy nagrody, a w obsadzie znaleźli się Marcin Walewski, Magdalena Cielecka, Agnieszka Grochowska, Grażyna Błęcka-Kolska i Julia Kijowska. Film dostępny jest za darmo w katalogu TVP VOD, bez subskrypcji i bez logowania.
Czerwiec 1939 roku, jedenastoletni Marek od kilku lat planuje z rodzicami wyjazd do Wenecji. Tym razem ma wreszcie zobaczyć miasto na żywo, ale wybuch wojny zamienia wakacje w ucieczkę z domu. „Wenecja” Jana Jakuba Kolskiego z 2010 roku pokazuje początek II wojny światowej z perspektywy dziecka, które nie zamierza pożegnać się z marzeniem. Obejrzysz na TVP VOD za darmo. O czym jest „Wenecja”? Lato 1939, dwór ciotek i piwnica zamieniona w miasto na wodzie Czerwiec 1939 roku. Jedenastoletni Marek (Marcin Walewski) zna Wenecję z opowieści rodziców i reprodukcji obrazów. Co roku rodzina obiecuje mu wyjazd i co roku wyprawa odwoływana jest w ostatniej chwili. Tym razem matka zapewnia, że plan wreszcie się uda. Ojciec dostaje jednak powołanie do wojska, a Marek razem z matką wyjeżdża z miasta do dworu ciotki Weroniki na prowincji. Do dworu zjeżdżają też dwie pozostałe siostry matki, Klaudyna i Barbara. Cztery kobiety z miejskimi kuframi i papierośnicami zostają na wsi z chłopcem, który nie zamierza zrezygnować z Wenecji. Marek zaprzyjaźnia się z dwoma rówieśnikami z okolicy. Razem zalewają wodą piwnicę dworu, znajdują blaszaną balię, robią z niej gondolę i przez kilka tygodni urządzają w piwnicy własne miasto na wodzie. Jeden z chłopców zakłada pasiastą koszulkę i czerwoną szarfę gondoliera. Wojna toczy się nad ich głowami, oni mieszkają w równoległym świecie. Magdalena Cielecka, Agnieszka Grochowska, Julia Kijowska. Obsada „Wenecji” Kolskiego Marcin Walewski, dziecięcy debiutant, dostał za rolę Marka indywidualną nagrodę aktorską na 35. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Magdalena Cielecka zagrała Joannę, matkę chłopca. Agnieszka Grochowska wcieliła się w Barbarę, najmłodszą z sióstr. Grażyna Błęcka-Kolska, prywatnie żona reżysera, zagrała Weronikę, gospodynię dworu. Julia Kijowska zagrała Klaudynę. Za scenariusz i reżyserię odpowiada Jan Jakub Kolski, znany z „Jasminum”, „Pornografii” i „Historii kina w Popielawach”. Zdjęcia robił Artur Reinhart, scenografię przygotowała Joanna Macha. Producentem jest Akson Studio, koproducentami Telewizja Polska i Studio Filmowe Tramway. Budżet wyniósł 7 milionów złotych, czas trwania to godzina i pięćdziesiąt pięć minut. Polska premiera odbyła się 11 czerwca 2010 roku. Trzy nagrody w Gdyni i zdjęcia, dla których ten film się pamięta Artur Reinhart zrealizował „Wenecję” w odcieniach brązu, beżu i miodu, bez zimnych szarości typowych dla polskiego kina o wojnie. Plenery wokół dworu są kręcone w długich, statycznych ujęciach, a zalana piwnica wygląda jednocześnie wiarygodnie i nierealnie. Joanna Macha zbudowała w niej fasady weneckich pałaców z drewna, lampiony i kanał, po którym dziecko płynie w blaszanej balii. To dwa powody, dla których film zdobył w Gdyni nagrody za zdjęcia i scenografię. Kolski adaptował opowiadanie „Sezon w Wenecji” Włodzimierza Odojewskiego, jednego z najbardziej cenionych pisarzy emigracyjnych. Reżyser nie trzymał się litery prozy, dopisał wątek piwnicy i rozbudował rodzinę o trzy ciotki. W efekcie wybuch wojny widać w filmie nie przez front, lecz przez zachowanie kobiet, które próbują udawać przed Markiem, że wszystko jest pod kontrolą. Marcin Walewski prowadzi cały film, jest w prawie każdej scenie i nie ma w jego grze fałszu ani przesadnego dziecięcego uroku. To rzadki przypadek, kiedy jury w Gdyni nagradza dziesięciolatka, a decyzja nikogo nie dziwi. Gdzie obejrzysz „Wenecję” za darmo? Film sprawdzi się, jeśli lubisz polskie kino kameralne, fabuły rodzinne i mocną pracę operatora. Akcji wojennej w stylu „Hubala” czy „Czterech pancernych” tu nie ma, dostajesz natomiast dwie godziny opowieści o dziecku, które samo organizuje sobie świat, bo dorośli wokół niego sobie nie radzą. „Wenecja” znajduje się w katalogu TVP VOD pod adresem vod.tvp.pl. Dostęp jest bezpłatny i nie wymaga subskrypcji.
Najbardziej niewygodny polski film tej dekady z Agnieszką Grochowską. Historia, która nie daje o sobie zapomnieć...
W polskim kinie z 2012 roku ktoś wreszcie posadził obok siebie żonatego biznesmena, młodego buntownika i dziewczynę z romskiej rodziny. Wszystko zaczyna się od powrotu Tadka do siostry. To, co wydarzy się dalej, sprawia, że nikt nie wychodzi z tej historii w spokoju. „Bez wstydu” Filipa Marczewskiego znajdziesz na TVP VOD, a dostęp jest darmowy.
Mateusz Kościukiewicz i Agnieszka Grochowska zagrali rodzeństwo, które łączy więcej, niż powinno. Akcja „Bez wstydu” rozgrywa się w Wałbrzychu, gdzie kochanek Anki mieszka z żoną kilka ulic dalej, a w sąsiednim bloku romska rodzina szykuje wesele Irminy. Filip Marczewski dostał za ten film nominację do Złotych Lwów w Gdyni, a Grochowska Orła dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Fabuła „Bez wstydu”. Brat wraca do siostry i nie umie wyznaczyć granicy Osiemnastoletni Tadek (Mateusz Kościukiewicz) przyjeżdża do siostry Anki (Agnieszka Grochowska) i pierwszego dnia odkrywa, że ona od miesięcy spotyka się z Andrzejem (Maciej Marczewski), miejscowym biznesmenem o politycznych ambicjach. Anka prowadzi w Wałbrzychu mały sklep, Andrzej ma żonę i kilkuletnie dziecko. Tadek, zamiast się wycofać, zaczyna kochanka siostry publicznie ośmieszać i sabotować jego kampanię. W tym samym czasie zaprzyjaźnia się z romską rodziną z sąsiedniego bloku. Zwraca tam uwagę Irminy (Anna Próchniak), nastolatki, która ma już zaaranżowane małżeństwo. W mieście działa też niewielka grupa skinów, którzy regularnie atakują Romów. Im dłużej Tadek mieszka u siostry, tym wyraźniej widać, że nie traktuje jej jak bliskiej rodziny. Zdjęcia powstały w 2010 roku w Wałbrzychu, między innymi w kamienicy przy Konopnickiej, na ulicy Wolności, na dawnym stadionie Górnika i w zamku Książ. Kto gra w „Bez wstydu”? Grochowska, Kościukiewicz i pełnometrażowy debiut Anny Próchniak Agnieszka Grochowska wciela się w Ankę i to za tę rolę odebrała w 2013 roku Orła dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Mateusz Kościukiewicz gra Tadka, jej młodszego brata. Anna Próchniak, dla której „Bez wstydu” był jednym z pierwszych dużych zawodowych zadań, wciela się w Irminę. Maciej Marczewski to żonaty Andrzej. W drugoplanowej obsadzie zobaczysz Pawła Królikowskiego. Muzykę napisał Paweł Mykietyn. Scenariusz powstał wspólnie z Grzegorzem Łoszewskim, na podstawie pomysłu Filipa Marczewskiego. Reżyser pracował nad „Bez wstydu” prawie siedem lat, odkąd jego krótki metraż „Melodramat” z 2006 roku otrzymał nominację do Studenckiego Oscara. Pełnometrażowy debiut był rozwinięciem tamtej krótszej historii. Dlaczego o „Bez wstydu” wciąż jest głośno? Berlinale, Orzeł i pochwała Wajdy Premierę „Bez wstydu” miał w 2012 roku, do polskich kin wszedł 3 sierpnia. Na 37. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni dostał nominację do Złotych Lwów. Rok później Agnieszka Grochowska odebrała Orła dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, a film zdobył w Niemczech CIVIS Media Prize. Niemiecka kapituła nagrodziła go za przekaz o tolerancji. Andrzej Wajda powiedział po seansie, że nie pamięta polskiego filmu, który pokazałby społeczność romską aż tak realistycznie, bez folkloru i przez pryzmat stereotypów. „Bez wstydu” prowadzi dwie linie naraz. Pierwsza to relacja brata i siostry, która przekracza granicę pokrewieństwa. Druga to przemoc skinów wobec Romów i codzienność osiedla, na którym żyją obok siebie polskie i romskie rodziny. Marczewski nie tłumaczy bohaterów ani moralnie, ani psychologicznie. Część widzów uważa to za zaletę, część za wadę. Co widzowie naprawdę myślą o „Bez wstydu”? Skrajne opinie po latach „Bez wstydu” podzielił publiczność już przy premierze i ten podział trzyma się do dziś. Część komentujących uznaje, że Marczewski zaczyna mocno, a potem nie domyka wątków. „Nie szokuje tak, jak powinien. Zaczyna wątki i ich nie kończy. Brak zakończenia” - pisze jedna z widzek. Wątek romantyczny rodzeństwa też nie wszystkim się broni: „Marna psychologia postaci, nie kupuję relacji w tym filmie i głośnej sceny łóżkowej”. Po drugiej stronie są ci, którzy widzą w filmie coś więcej niż tabu: „To jest całkiem dobry film. I wcale nie o związku kazirodczym, tylko o samotności, odrzuceniu”. Pojawiają się też głosy rozczarowane samą realizacją: „Potencjał ogromny, ale realizacja to jakaś żenada”. Niektórzy sprowadzają „Bez wstydu” do trzech ironicznych haseł: „Grochowska ma długie nogi, Kościukiewicz ma 10 lat, a skini nie lubią Cyganów”. Czy warto obejrzeć „Bez wstydu”? „Bez wstydu” trwa 80 minut i jest filmem zamkniętym, kameralnym, z niewielką liczbą bohaterów. Spodoba ci się, jeśli lubisz polskie kino niezależne sprzed dekady, lokalne realia małego miasta i dobry aktorski warsztat. Warto zobaczyć Agnieszkę Grochowską w roli, za którą odebrała Orła, i Wałbrzych, który po dekadzie wygląda jak zupełnie inne miasto. „Bez wstydu” obejrzysz w archiwum TVP VOD bez logowania i bez subskrypcji.
Jeden z najmocniejszych polskich filmów wojennych ostatnich lat! W rolach głównych Damięcki, Pawlicki i Wesołowski!
Wśród polskich produkcji, które można obejrzeć w sieci całkowicie za darmo, znajduje się „Jutro idziemy do kina”. Film z 2007 roku opowiada historię trzech warszawskich maturzystów, których plany na dorosłość przerwie wybuch II wojny światowej. W obsadzie zobaczycie znane nazwiska, między innymi Mateusza Damięckiego, Antoniego Pawlickiego i Jakuba Wesołowskiego. Dla wielu widzów to jeden z mocniejszych polskich filmów wojennych ostatnich lat.
„Jutro idziemy do kina” należy do tych polskich produkcji, które warto mieć na swojej liście obowiązkowych. Film z 2007 roku w reżyserii Michała Kwiecińskiego, ze scenariuszem Jerzego Stefana Stawińskiego, da się dziś obejrzeć w polskim streamingu bez żadnej opłaty. Wystarczy darmowa platforma TVP VOD, czyli serwis publicznego nadawcy. To dramat o trzech maturzystach z 1938 roku, ich kobietach i miłościach, krótkim, lekkim lecie 1939 roku oraz wojnie, która przewartościowuje wszystko w kilka dni. Mocna obsada i klimat przedwojennej Warszawy sprawiają, że film starzeje się powoli, a po latach od premiery nadal robi wrażenie. O czym jest „Jutro idziemy do kina”? Trzech maturzystów, których życie zmienia wojna Akcja zaczyna się w maju 1938 roku, w międzywojennej Warszawie. Trójka nierozłącznych przyjaciół, Andrzej, Piotr i Jerzy, zdaje maturę i wkracza w dorosłość pełna planów. Dwóch z nich wybiera wojsko, trzeci zaczyna studia medyczne. W lecie 1939 roku, gdy w powietrzu wisi już wojna, próbują się nią nie przejmować i żyć tak, jak chcieli, młodością, miłością i codziennymi sprawami. Wybuch II wojny światowej sprawia, że ich plany rozsypują się w kilka dni. Każdy z bohaterów ląduje w innym miejscu, mierzy się z innymi wyborami, a wspólne marzenia o normalnej dorosłości muszą zostać odłożone na bok. Twórcy nie odsuwają kamery od ich relacji, kobiet, które kochają, i rodzin, które zostają w stolicy. Obsada „Jutra idziemy do kina”: młoda generacja w pełni sił W rolach trzech głównych bohaterów wystąpili Mateusz Damięcki jako Andrzej Skowroński, Antoni Pawlicki jako Piotr Dołowy oraz Jakub Wesołowski jako Jerzy Bolesławski. Towarzyszą im między innymi Anna Gzyra (Krysia Włosowska), Julia Pietrucha (Zosia Paluch), Marta Ścisłowicz oraz Maria Niklińska. To jedna z tych obsad, w której znane dziś nazwiska ogląda się w bardzo wczesnym okresie kariery. W rolach drugoplanowych pojawili się Bożena Adamek, Grażyna Szapołowska oraz Olgierd Łukaszewicz, twarze polskiego kina, które od razu wprowadzają w klimat epoki. Za reżyserię odpowiada Michał Kwieciński, a scenariusz przygotował Jerzy Stefan Stawiński, jeden z najważniejszych polskich scenarzystów drugiej połowy XX wieku. Gdzie obejrzeć „Jutro idziemy do kina” za darmo? „Jutro idziemy do kina” jest dostępne w polskim streamingu zupełnie bezpłatnie. Film znajduje się w katalogu TVP VOD, czyli serwisu Telewizji Polskiej, gdzie można go odtworzyć w całości na komputerze, telefonie i smart TV. Nie trzeba zakładać konta premium, nie ma opłat ani okresu próbnego, wystarczy darmowa platforma publicznego nadawcy. Sam film wyróżnia się klimatem przedwojennej Warszawy, kostiumami, scenografią oraz muzyką, w której pobrzmiewa swing końca lat 30. Akcja toczy się w konkretnych miejscach, mowa o domach mieszczańskich, koszarach, restauracjach i kinach, w których zaraz wszystko ma się zmienić. To kino oparte raczej na ludzkich emocjach niż na efektach. Dla kogo jest „Jutro idziemy do kina”? Polskie kino z prawdziwymi emocjami Jeżeli lubicie kameralne dramaty wojenne, w których wojna jest tłem dla osobistych wyborów, „Jutro idziemy do kina” was nie zawiedzie. Film znajdzie odbiorców wśród fanów takich produkcji jak „Czas honoru” czy seriale kostiumowe osadzone w międzywojniu. Ze względu na bardzo plastyczny obraz codzienności tamtych lat warto go pokazać również młodszym widzom. To pozycja, która nie aspiruje do rewolucji w gatunku. Sprawdza się natomiast jako solidny, wzruszający dramat o przyjaźni, miłości i decyzjach podjętych w sytuacji granicznej. Po napisach końcowych na długo zostaje ten kontrast, ostatnie spokojne lato pokolenia, które dorastało w wolnej Polsce, oraz tygodnie, w których wszystko się zmieniło. Czy „Jutro idziemy do kina” warto obejrzeć w 2026 roku? Film został doceniony również za granicą. Produkcja zdobyła Złotą Magnolię dla najlepszego filmu telewizyjnego na 14. Festiwalu Telewizyjnym w Szanghaju w Chinach. To rzadki przypadek, gdy polski tytuł, kameralny dramat o lokalnej historii, znajduje uznanie u widzów spoza naszego kraju. W 2026 roku „Jutro idziemy do kina” zachowuje swoją siłę. Po pierwsze dlatego, że dotyczy pokolenia, którego losy do dziś rezonują w polskich rodzinach. Po drugie, ponieważ za darmo trafia do widzów, którzy być może nigdy by go nie kupili w pojedynczej dystrybucji. To dobra okazja, żeby zorganizować wieczór z polskim kinem. View oEmbed on the source website
Ten polski film wojenny wrócił na Netfliksa po latach i robi większe wrażenie niż niejedna produkcja z Hollywood!
Polskie kino wojenne rzadko trafia na podium platform streamingowych, „Karbala” jest tu wyjątkiem. Produkcja Krzysztofa Łukaszewicza opowiada o jednej z najgłośniejszych akcji polskich żołnierzy po drugiej wojnie światowej. Mocna obsada, wiarygodna realizacja, oparta na faktach historia, wszystko to przekłada się dziś na duży powrót zainteresowania.
Na Netfliksie znalazł się polski film, który mimo upływu lat nadal robi piorunujące wrażenie. „Karbala” to oparta na faktach historia o odwadze, strachu i granicach ludzkiej wytrzymałości. W obsadzie spora grupa świetnych polskich aktorów. Seans trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty. Tytuł trafił do polskich kin we wrześniu 2015 roku. Dziś przeżywa drugie życie dzięki platformie Netflix i trudno się dziwić, że znów robi furorę. Po napisach końcowych długo układa się go w głowie, a w trakcie seansu napięcie tylko narasta. O czym jest „Karbala”? Historia, której polskie kino przez lata unikało „Karbala” to oparta na faktach opowieść o obronie budynku City Hall w irackiej Karbali wiosną 2004 roku. Polscy i bułgarscy żołnierze przez kilka dni odpierali ataki znacznie liczniejszych sił rebelianckich. Ta walka uznana została za jedno z najpoważniejszych starć z udziałem polskich żołnierzy po drugiej wojnie światowej. Reżyser Krzysztof Łukaszewicz nie skupia się wyłącznie na strzelaninach. W centrum filmu są emocje żołnierzy, ich zmęczenie, lęk, świadomość, że każda decyzja może oznaczać czyjąś śmierć. Dzięki temu „Karbala” wykracza poza schemat kina akcji, działa jak opowieść o psychicznej cenie wojny, w której nie ma wygranych. Obsada „Karbali”, która sama w sobie jest powodem, żeby włączyć ten film Na ekranie zobaczycie wielu uznanych polskich aktorów. W rolach żołnierzy pojawili się między innymi Bartłomiej Topa, Leszek Lichota, Piotr Głowacki, Łukasz Simlat, Michał Żurawski, Tomasz Schuchardt, Jan Wieczorkowski oraz Michał Czernecki. Za reżyserię i scenariusz odpowiada sam Krzysztof Łukaszewicz. Zdjęcia zrobił Arkadiusz Tomiak, a jego praca buduje w „Karbali” bardzo charakterystyczny, gorący klimat irackiego miasta. To kombinacja, która do dziś trzyma równy poziom i sprawia, że film starzeje się powoli. Dlaczego o „Karbali” znowu jest tak głośno? Premiera kinowa „Karbali” miała miejsce we wrześniu 2015 roku. Dziś produkcja przeżywa drugie życie na Netfliksie i powodów jest kilka. Sceny walk, działania oddziału w opanowanym przez wroga mieście, wybuchy, ostrzał, wszystko to wygląda wiarygodnie również od strony technicznej. Twórcy nie idą w widowiskowość za wszelką cenę. Zamiast tego oddają realny obraz konfliktu, w którym liczy się każda minuta i każdy oddany strzał. Mocno wybrzmiewa też patriotyzm pozbawiony ozdobników. Tu nikt nie wygłasza wzniosłych monologów, są krótkie komendy, ciężki oddech i konkret. Czy warto włączyć „Karbalę”? Dla kogo będzie to seans idealny? „Karbala” to film przede wszystkim dla widzów, którzy cenią kino wojenne osadzone w realiach i z naciskiem na ludzką stronę konfliktu. Jeżeli lubicie tytuły pokrewne, jak „Snajper” Clinta Eastwooda czy „Helikopter w ogniu” Ridleya Scotta, polski tytuł powinien Was wciągnąć od pierwszych minut. To produkcja, która nie aspiruje do rewolucji w gatunku. Sprawdza się natomiast jako solidne, mocno trzymające w napięciu kino wojenne, które dodatkowo przybliża istotne wydarzenia z polskiej historii najnowszej. Po napisach końcowych łatwiej zrozumieć, skąd wziął się jej powrót na ekrany Polaków, a sama historia jeszcze długo nie pozwala spokojnie zasnąć. View oEmbed on the source website
Andrzej Chyra, Olga Frycz i Mateusz Kościukiewicz w genialnym polskim filmie, o którym mało kto pamięta
„Wszystko co kocham” Jacka Borcucha miał premierę w 2009 roku, dostał najdłuższe owacje publiczności na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i pojechał rok później na Sundance. Polska zgłosiła go do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. W ostatnich latach praktycznie zniknął jednak z popularnych zestawień polskiego kina. Dziś czeka na widzów na TVP VOD, dostępny za darmo i bez logowania.
O czym jest „Wszystko co kocham”? Fabuła w skrócie Janek (Mateusz Kościukiewicz) ma osiemnaście lat. Mieszka z rodzicami w nadmorskim miasteczku. Jego ojciec jest oficerem marynarki wojennej, on sam zakłada zespół punkrockowy. Razem z trzema kolegami, Kazikiem (Jakub Gierszał), Diabłem i Staszkiem (Mateusz Banasiuk), gra w klubie i marzy o tym, żeby pojechać na festiwal w Jarocinie. W życiu Janka pojawia się Basia Martyniak (Olga Frycz). Jej ojciec jest działaczem Solidarności w stoczni. Ojciec Janka nosi mundur i pracuje po stronie wojska. Dla obu rodzin ten związek jest niewygodny, dla każdej z innego powodu. W kraju narastają strajki. 13 grudnia 1981 roku zostaje wprowadzony stan wojenny. Ostatnie sceny filmu rozgrywają się w jego pierwszych dniach i wpływają zarówno na rodzinę Janka, jak i na Basię. Borcuch nie ucieka w nostalgię i nie ozdabia tła. Obsada „Wszystko co kocham”, Kościukiewicz, Frycz, Gierszał i Chyra w jednym filmie Janka gra Mateusz Kościukiewicz. To była jego pierwsza duża rola filmowa, za którą dostał Złotego Orła w kategorii odkrycie roku. Olga Frycz w roli Basi Martyniak miała wtedy za sobą popularny serial „Magda M.”. Kazika gra Jakub Gierszał, Staszka Mateusz Banasiuk. Z tej trójki Gierszał najszybciej trafił do mainstreamu polskiego kina. W ojca Janka wciela się Andrzej Chyra, w matkę Anna Radwan. Dziadka gra Zygmunt Malanowicz, aktor znany m.in. z „Noża w wodzie” Romana Polańskiego. W mniejszej, ale znaczącej roli Sokołowskiej występuje Katarzyna Herman. Za zdjęcia odpowiada Michał Englert, operator wielokrotnie nagradzany, znany m.in. z „33 scen z życia”, „Sponsoringu” i późniejszej „Cichej nocy”. Scenariusz Borcuch napisał sam, częściowo na podstawie własnych wspomnień z wybrzeża. Czemu „Wszystko co kocham” trafił na Sundance? W 2009 roku film odebrał na 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni najdłuższe owacje publiczności tej edycji. Rok później był jedynym polskim tytułem zakwalifikowanym do głównego konkursu World Cinema Dramatic Competition na festiwalu Sundance w Park City. Polska zgłosiła „Wszystko co kocham” do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. Do finałowej piątki film nie wszedł, ale samo zakwalifikowanie polskiego kina obyczajowego do takiej rywalizacji było wtedy mocnym sygnałem. W recenzjach najczęściej zwracano uwagę na trzy elementy. Po pierwsze, zdjęcia Englerta, oszczędne, blisko aktorów, z dużą rolą światła zastanego. Po drugie, ścieżkę dźwiękową utrzymaną w klimacie polskiego punkrocka z początku lat 80. Po trzecie, casting młodej obsady, którą Borcuch w dużej mierze wziął z naborów otwartych. Gdzie obejrzeć „Wszystko co kocham” za darmo? Film trafi do widzów, którzy lubią kino obyczajowe z mocnym tłem historycznym i nie potrzebują szybkich zwrotów akcji ani gęstej intrygi politycznej. Sprawdzi się też u osób z sentymentem do polskiego punkrocka, lat 80. i kina drogi bez wyraźnej puenty. Dostępny jest w na platformie TVP VOD całkowicie za darmo. Bez subskrypcji, bez logowania i bez okresów próbnych. Wystarczy wpisać tytuł w wyszukiwarkę serwisu. Jeśli planujecie weekendowy maraton polskiego kina sprzed dekady, „Wszystko co kocham” dobrze zestawia się z „Salą samobójców” Jana Komasy, „33 scenami z życia” Małgorzaty Szumowskiej i „Rezerwatem” Łukasza Palkowskiego. Razem dają obraz pokolenia, które wchodziło w dorosłość mniej więcej w tym samym czasie.
Świetny polski film, o którego istnieniu nie wiedziałam. Wpadłam na niego przez przypadek i nie mogłam się oderwać! Doskonałe kino!
Maciej Pieprzyca pokazał ten film w Gdyni w 2008 roku i wyszedł z festiwalu z trzema nagrodami, w tym za reżyserię. Potem była premiera w Kairze, Srebrne Remi w Houston, projekcje na festiwalach w całej Europie. W polskich kinach „Drzazgi” przeszły niemal niezauważone. Teraz są w darmowym katalogu TVP VOD, dostępne bez subskrypcji.
Troje młodych ludzi z jednego śląskiego miasta. Marta pakuje suknię ślubną, Bartek walizki na zagraniczne stypendium, a Robert szalik na sobotni mecz. Pieprzyca daje im kilka dni, w trakcie których wszystko, co wydawało się pewne, przestaje się trzymać. „Drzazgi” wróciły do darmowego katalogu TVP VOD i nadają się na wieczór, kiedy nie chcesz już oglądać kolejnego serialu o detektywach. O czym są „Drzazgi”. Trzy historie z jednego śląskiego miasta Akcja toczy się w jednym z miast Górnego Śląska, przez zaledwie kilka dni, które wystarczą, żeby trójka głównych bohaterów zaczęła kwestionować własne plany. Bartek (Marcin Hycnar) kończy studia i dostaje doktoranckie stypendium na zagranicznej uczelni. Wyjazd otwiera mu drogę do kariery naukowej, tylko że Bartek wcale nie jest pewny, czy chce stąd wyjeżdżać. Marta (Karolina Piechota) jest córką lokalnego biznesmena i przygotowuje się do ślubu z synem rodzinnego wspólnika ojca. Wesele jest zaplanowane co do minuty. Marta dopiero w ostatniej chwili zaczyna pytać samą siebie, czy w ogóle kocha narzeczonego. Robert (Antoni Pawlicki) żyje sobotnim meczem swojego klubu i traktuje go z taką samą powagą, z jaką Marta planuje wesele. W jego życiu pojawia się Hanka, znacznie starsza kobieta, którą fascynuje to, że Robert jest młody. Pieprzyca prowadzi te trzy wątki równolegle, przeplata krótkimi scenami i pozwala bohaterom mijać się na ulicy, w autobusie, w lokalnej knajpie. Hycnar, Piechota, Pawlicki i znajome twarze polskiego kina Marcin Hycnar gra Bartka, studenta z papierami na karierę naukową. Antoni Pawlicki, znany z „Czasu honoru”, wciela się w Roberta. Karolina Piechota debiutuje na ekranie w roli Marty, narzeczonej z weselem rozplanowanym co do minuty. Za tę rolę odebrała w Gdyni nagrodę dla najlepszego debiutu aktorskiego, a rok później wyróżnienie na festiwalu w Kairze. Drugi plan w „Drzazgach” jest bogatszy niż w niejednym świeżym serialu. Jacek Braciak jako Zdzichu, Krzysztof Globisz jako ojciec Marty, Tomasz Kot w epizodzie jako elegancki mężczyzna, Tomasz Karolak jako lokalny „Elvis”, Magdalena Stużyńska jako Hanka, Krzysztof Ogłoza jako Sebastian. Scenariusz napisali Bartosz Kurowski i Maciej Pieprzyca, za zdjęcia odpowiada Marek Traskowski, muzykę skomponował Grzegorz Daroń. Producentem jest warszawski Akson Studio Michała Kwiecińskiego. Dlaczego o „Drzazgach” mówiło się w Gdyni? W 2008 roku w Gdyni „Drzazgi” zgarnęły trzy nagrody: najlepszy debiut reżyserski dla Pieprzycy, najlepszy debiut aktorski dla Karoliny Piechoty oraz najlepszy montaż dla Leszka Starzyńskiego. W 2010 roku film dostał Srebrne Remi na WorldFest w Houston. Akcja jest osadzona na Śląsku, kręcona w Katowicach, Rudzie Śląskiej i Zabrzu. Dialogi mają śląski rytm, a postaci drugoplanowe lokalne smaczki. Mimo to temat wychodzi poza region. Trójka młodych ludzi, którzy przed trzydziestką próbują zdecydować, czy zostawić rodzinne miasto, czy w nim zostać, działa wszędzie tak samo. Reżyser nie ocenia żadnej z tych dróg. Pokazuje, że każdy wybór ma swoją cenę i że odkładanie decyzji także jest decyzją. Operator Marek Traskowski filmuje śląskie blokowiska bez folkloru i bez taniego smutku. Kadry są spokojne, kompozycje proste, paleta zredukowana do kilku odcieni. Tym łatwiej zobaczyć, co dzieje się w głowach bohaterów. Czy warto obejrzeć „Drzazgi” na TVP VOD? Jeśli czekasz na polski film, w którym bohaterowie rozmawiają ze sobą jak normalni ludzie, a nie wygłaszają monologów napisanych pod cytat na plakacie, „Drzazgi” są dla ciebie. To też dobry wybór, kiedy lubisz kino kameralne, bez fajerwerków i efektów specjalnych. Pasuje na wieczór, w którym nie masz ochoty na kolejny serial kryminalny ani na nową superprodukcję ze streamingu. Jest jeden warunek. „Drzazgi” płyną swoim tempem, niektóre wątki Pieprzyca zostawia celowo bez pointy. Jeśli to ci nie przeszkadza, czeka na ciebie polski debiut, który dzisiaj broni się lepiej niż w momencie premiery. Jeśli przeszkadza, i tak warto zobaczyć Hycnara, Pawlickiego i Piechotę w rolach, od których zaczęły się ich kariery. Cały film jest dostępny na TVP VOD za darmo, bez subskrypcji i bez logowania.
Ten polski thriller psychologiczny z Kingą Preis oparto na prawdziwej zbrodni. Obejrzycie go za darmo i bez subskrypcji
Polski thriller psychologiczny z 2008 roku znów wraca do internetowych dyskusji. „Cztery noce z Anną” w reżyserii Jerzego Skolimowskiego, dostępne są w darmowej bibliotece TVP VOD, więc nie potrzebujecie żadnej subskrypcji, żeby zobaczyć tytuł, który otworzył sekcję Quinzaine des Réalisateurs w Cannes. Skolimowski wrócił nim do reżyserii po 17 latach przerwy, a Polska Akademia Filmowa nagrodziła go dwoma Orłami.
Kinga Preis i Artur Steranko zagrali duet, który publiczność w Cannes nagrodziła stojącymi owacjami. Tokio dorzuciło Specjalną Nagrodę Jury, a w Polsce „Cztery noce z Anną” dostały Orły za reżyserię i zdjęcia. Film należy do tych polskich tytułów, do których wraca się z konkretnego powodu, a TVP VOD trzyma go w darmowej bibliotece dla każdego widza z dostępem do internetu. Pielęgniarka, sanitariusz i cztery noce, których nie da się wytłumaczyć. O czym są „Cztery noce z Anną”? Akcja rozgrywa się w prowincjonalnym miasteczku na Mazurach, w okolicach szpitala, gdzie pracuje pielęgniarka Anna. Leon Okrasa zatrudniony jest w spalarni odpadów medycznych przy tej samej placówce. Jest skrajnie nieśmiały, samotny, mieszka z chorą babcią i od dawna obserwuje Annę z daleka. Przez okno swojego domu widzi okno jej pokoju, a małą lornetkę traktuje jak narzędzie, które pozwala mu być blisko, choć nigdy nie zamienił z nią słowa. Pewnej nocy Anna zostaje napadnięta i zgwałcona. Leon jest świadkiem zdarzenia, ale paraliż uniemożliwia mu reakcję. To wydarzenie staje się początkiem całej historii. Z czasem mężczyzna zaczyna podawać Annie środki nasenne, wchodzi do jej mieszkania i spędza obok niej kolejne noce, robiąc rzeczy, które dla widza są jednocześnie wzruszające i wstrząsające. Wszystko zmierza do procesu sądowego, w którym ujawnia się prawdziwa natura jego uczucia. Skolimowski opowiada tę historię oszczędnie. Mało tu dialogów, dużo szczegółów codzienności i obrazów, które same w sobie zastępują rozbudowane ekspozycje. Obsada „Czterech nocy z Anną”. Aktor, którego po Cannes zauważył cały świat W roli Leona Okrasy zobaczycie Artura Sterankę. W Cannes po projekcji dostał, razem ze Skolimowskim, kilkuminutowe stojące owacje. Obok niego w roli Anny wystąpiła Kinga Preis. Drugi plan tworzą Jerzy Fedorowicz, jako dyrektor szpitala oraz Redbad Klijnstra. Mniejsze role grają Jakub Snochowski i Barbara Kołodziejska, a cała reszta obsady została skompletowana w dużej mierze z aktorów lokalnych z okolic Szczytna i Pasymia, gdzie kręcono zdjęcia. Za scenariuszem stoją Ewa Piaskowska i Jerzy Skolimowski, autorem zdjęć jest Adam Sikora. Muzykę napisał Michał Lorenc, montaż wykonał Cezary Grzesiuk, a koproducentem ze strony francuskiej był Paulo Branco. Skolimowski milczał 17 lat. Wrócił z filmem, który nagrodzono dwoma Orłami „Cztery noce z Anną” były pierwszym filmem Jerzego Skolimowskiego po 17 latach przerwy w reżyserowaniu. W przerwie zajmował się głównie malarstwem, co widać w sposobie kadrowania, oświetlania i komponowania scen. Inspiracją do scenariusza była autentyczna historia opisana w prasie, która wydarzyła się w Azji. Premiera odbyła się 15 maja 2008 roku w Cannes, gdzie film otworzył sekcję Quinzaine des Réalisateurs. Polska premiera nastąpiła 12 września tego samego roku. Produkcja zdobyła Specjalną Nagrodę Jury na festiwalu w Tokio oraz dwa Orły, za reżyserię i za zdjęcia. Na festiwalu w Gdyni jury przyznało wyróżnienie oraz nagrody za scenografię i dźwięk. W tekście dla „Le Monde” francuscy krytycy podkreślali wpływ Hitchcocka na sposób budowania tej opowieści. Jean Roy z „L’Humanité” napisał, że to dzieło „bardzo nowoczesne w swojej konstrukcji splecionych narracji”, jednocześnie zanurzone w kulturze filmowej pokolenia nowej fali. W Polsce odbiór był podzielony, część krytyków doceniła oszczędność narracji, inni zarzucali reżyserowi pretensjonalność i melodramatyczne ujęcie tematu. Gdzie obejrzysz „Cztery noce z Anną” za darmo? Film znajdziecie w bezpłatnej bibliotece TVP VOD, w sekcji filmów fabularnych pod adresem vod.tvp.pl. Nie musicie wykupować subskrypcji ani zakładać konta premium. Wystarczy otworzyć stronę i wybrać tytuł z katalogu darmowego. Film ma napisy oryginalne, polski dźwięk i jakość obrazu zgodną ze standardem TVP VOD. Wersja jest pełnometrażowa i nieskracana. To propozycja dla widzów, którzy lubią polskie kino autorskie i nie boją się oszczędnej formy. Bliżej tu do kameralnego dramatu psychologicznego niż do thrillera w popularnym sensie tego słowa, choć napięcie obecne jest praktycznie od pierwszej do ostatniej sceny. Jeśli szukacie szybkiej akcji, mocnych zwrotów fabularnych albo łatwego kina rozrywkowego, lepiej wybrać coś innego. Jeżeli jednak interesuje was kino, w którym praca operatora i scenografia opowiadają tyle, co dialogi, „Cztery noce z Anną” to tytuł, który warto wpisać na listę.
Przy tej polskiej produkcji wylałam morze łez! Opowiada historię osób, których życie miłosne stanęło na głowie
Szukasz filmu, który poruszy emocje i zostanie z tobą na dłużej? „Plan B” to polska produkcja o miłości, stracie i nowych początkach. Obejrzałam i trudno było mi powstrzymać łzy.
Plan B na Netfliksie - fabuła Są takie filmy, które trafiają w moment. Oglądasz je i masz wrażenie, że ktoś opowiada historię bliską twoim emocjom. Plan B to właśnie jedna z takich produkcji. To opowieść o tym, że życie rzadko układa się zgodnie z planem, ale zawsze daje szansę na nowy początek. Za reżyserię odpowiada Kinga Dębska, jedna z najciekawszych twórczyń współczesnego polskiego kina. Po sukcesie filmu Moje córki krowy wraca z historią bardziej kameralną, ale równie emocjonalną. Plan B to wielowątkowa historia rozgrywająca się w Warszawie tuż przed walentynkami. W centrum wydarzeń znajduje się kilka postaci, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Łączy je jednak jedno, każdy z bohaterów przeżywa moment przełomowy w swoim życiu. Film prowadzi widza przez ich codzienność, pokazując samotność, rozczarowania i tęsknotę za bliskością. To opowieść o ludziach, którzy próbują poukładać swoje życie na nowo, choć wszystko wokół zdaje się sypać. Jedna z historii dotyczy mężczyzny, który wychodzi z więzienia i musi zmierzyć się z rzeczywistością, która zdążyła się zmienić. Inna skupia się na kobiecie uwikłanej w trudną relację z ojcem, która nie potrafi postawić granic. Jest też bohaterka żyjąca w świecie korporacji, gdzie sukces zawodowy nie idzie w parze ze szczęściem osobistym. Każdy z tych wątków rozwija się osobno, ale razem tworzą spójną opowieść o emocjach, które dobrze znamy. Polski film romantyczny Plan B - obsada Na ekranie pojawia się plejada znakomitych aktorów, którzy nadają swoim postaciom autentyczność i głębię. W rolach głównych zobaczymy Marcina Dorocińskiego, który wciela się w byłego więźnia próbującego odnaleźć się w nowym życiu. Jego bohater jest wycofany, ale jednocześnie bardzo ludzki i pełen emocji. Obok niego występuje Roma Gąsiorowska jako trzydziestolatka zmagająca się z nadopiekuńczością wobec ojca. To rola, która pokazuje, jak trudno czasem uwolnić się od rodzinnych schematów. Na ekranie pojawia się także Edyta Olszówka w roli kobiety uwikłanej w skomplikowaną relację z żonatym mężczyzną oraz Kinga Preis jako wiolonczelistka, która po rozpadzie małżeństwa musi na nowo zdefiniować siebie. Warto wspomnieć również o Małgorzacie Gorol, która gra kobietę sukcesu zmagającą się z samotnością. Każda z tych postaci jest inna, ale wszystkie są wiarygodne i bliskie widzowi. Podobne polskie filmy w klimacie Plan B na Netfliksie Jeśli Plan B trafił w twoje emocje, warto sięgnąć po inne polskie produkcje o podobnym klimacie. Dobrym wyborem będzie Moje córki krowy, również w reżyserii Kingi Dębskiej. To historia o rodzinie, chorobie i trudnych relacjach, która potrafi równie mocno poruszyć. Na uwagę zasługują także Listy do M. Choć bardziej świąteczny i lżejszy w tonie, również opowiada o splatających się losach bohaterów i poszukiwaniu miłości. Jeśli lubisz wielowątkowe historie o relacjach, możesz sięgnąć po 7 uczuć w reżyserii Marka Koterskiego. To bardziej artystyczna propozycja, ale równie skupiona na emocjach i ludzkich doświadczeniach. Plan B to film, który nie daje prostych odpowiedzi. Zamiast tego pokazuje, że każdy z nas ma prawo do błędów i drugiej szansy. To opowieść o tym, że nawet jeśli pierwszy plan zawiedzie, zawsze można spróbować jeszcze raz. I może właśnie dlatego tak łatwo się przy nim wzruszyć.
Szapołowska i Lubaszenko wracają na Netflixa! Ten legendarny duet przeszedł do historii kina!
Kieślowski potrafił mówić o uczuciach bez patosu i bez wielkich gestów. „Krótki film o miłości” jest tego dowodem. Kinowa wersja szóstego odcinka „Dekalogu” stała się jednym z najgłośniejszych polskich tytułów końca lat 80. Po latach trafił do jubileuszowej kolekcji Netfliksa razem z 35 innymi klasykami polskiego kina. To dobry moment, żeby zobaczyć go po raz pierwszy lub wrócić do niego po latach.
Tomek podpatruje Magdę przez lunetę, a ta nawet się tego nie domyśla. Z pozoru prosta sytuacja stała się punktem wyjścia dla jednego z najbardziej osobistych filmów Krzysztofa Kieślowskiego. „Krótki film o miłości” właśnie pojawił się w kolekcji „Ponadczasowe skarby polskiego kina” przygotowanej z okazji 10-lecia Netfliksa w Polsce. To kino, które robi ogromne wrażenie. O czym jest „Krótki film o miłości”? Pocztowiec, luneta i kobieta z naprzeciwka Akcja toczy się w jednym z warszawskich blokowisk końca lat 80. Tomek (Olaf Lubaszenko), nieśmiały dziewiętnastolatek pracujący na poczcie, każdego wieczoru obserwuje przez lunetę okno mieszkania naprzeciwko. Mieszka tam Magda (Grażyna Szapołowska), starsza, niezależna, świadoma swojego ciała i własnej samotności. Tomek nie zatrzymuje się jednak na podglądaniu. Zaczyna ingerować w jej życie, zamawia w jej imieniu fałszywe przesyłki, dzwoni i milczy w słuchawkę, aż w końcu wymyśla pretekst, by stanąć z nią twarzą w twarz. Ten film nie jest romansem, a opowieścią o samotności, o pożądaniu, które nie umie się nazwać, i o tym, jak cienka bywa granica między fascynacją a krzywdą. Obsada „Krótkiego filmu o miłości”. Lubaszenko, Szapołowska i muzyka Preisnera W rolę Tomka wcielił się Olaf Lubaszenko. Jego bohater mówi mało, a powiedzieć chciałby wszystko. Naprzeciw niego stoi Grażyna Szapołowska jako Magda. Aktorka stworzyła kobietę dojrzałą, świadomą swojej atrakcyjności, a zarazem dotkliwie zamkniętą w sobie. Za tę rolę odebrała w 1988 roku nagrodę dla najlepszej aktorki na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W obsadzie pojawia się też Stefania Iwińska jako matka chrzestna Tomka. Za scenariusz odpowiada duet Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz, zdjęcia zrealizował Witold Adamek, a muzykę skomponował Zbigniew Preisner. Co wyróżnia „Krótki film o miłości”? Polskie „Okno na podwórze” To jeden z dwóch tytułów, jakie Kieślowski zrealizował równolegle z serialem „Dekalog”. Pełnometrażowa wersja szóstego odcinka rozszerza tę samą historię o sceny, które w telewizyjnym formacie nigdy nie miały szansy zaistnieć. W 1988 roku film zdobył Złote Lwy w Gdyni ex aequo z „Krótkim filmem o zabijaniu”, a na festiwalu w San Sebastián trafił mu się specjalny werdykt jury, nagroda FIPRESCI i OCIC. Krytycy porównywali narrację Kieślowskiego do „Okna na podwórze” Hitchcocka, ale całość ma w sobie zupełnie polski rys: brak stylizacji, niemal dokumentalne kadrowanie, ciężar codzienności PRL-owskiego blokowiska. Atmosferę filmu unosi muzyka Zbigniewa Preisnera, w której każda nuta wybrzmiewa świadomie. Opinie widzów o „Krótkim filmie o miłości”. Wracają do niego po latach Polska publiczność wraca do tego filmu z bardzo różnymi reakcjami. „Właśnie oglądam po latach i chyba nie do końca doceniłem ten film. Kieślowski był mistrzem”, przyznaje jeden z komentujących. Inny pisze wprost: „Krótki film o miłości urzekł mnie swoją szczerością i subtelnością”. Wraca też porównanie obu filmów Kieślowskiego z 1988 roku: „Gorszy od Krótkiego filmu o zabijaniu, ale niewiele”. Powraca też zdanie, które mówi o produkcji być może najwięcej: „Film ten jest piękny. Chociaż jest krótki jak na fabułę, to jednak jego niespełna godzinny odcinek był mocniejszy”. Czy warto obejrzeć „Krótki film o miłości” na Netfliksie? Tak, jeśli szukasz polskiego kina, które nie próbuje za wszelką cenę przypodobać się publiczności. „Krótki film o miłości” wymaga uważności. W zamian dostajesz portret samotności i pożądania, jakiego nie znajdziesz w typowych romansach. To także dobry moment, żeby zobaczyć Olafa Lubaszenkę i Grażynę Szapołowską w rolach, które po dziś dzień są z nimi mocno utożsamiane. 87 minut to niewiele, a po seansie zostaje pytanie, na które każda widzka i każdy widz znajdą własną odpowiedź. Czym właściwie jest miłość, zanim zdążymy nadać jej imię?
Polacy pokochali tę komedię z Dorocińskim i Ostaszewską! 3. część przyciągnęła do kin ponad 1,5 miliona widzów!
Najnowsza odsłona komediowej serii o dwóch różnych rodzinach w końcu trafia na Netfliksa. „Teściowie 3” do tej pory byli dostępni tylko w HBO Max, więc fani platformy konkurencyjnej musieli obejść się smakiem. Teraz streamingowy gigant dopina sprawę i wprowadza trzecią część do swojej oferty. Data premiery jest już pewna.
Dwie poprzednie odsłony komedii szybko zostały hitami Netfliksa, a widzowie od dawna dopraszali się trójki. Producenci długo milczeli na temat internetowej premiery „Teściów 3”, więc plotki o terminie rozgrzewały fanów serii. Kwietniowa zapowiedź zmienia wszystko. Data wejścia do serwisu wpadła już w oficjalną zakładkę „nowe i nadchodzące”. O czym są „Teściowie 3”? Chrzciny, które wymykają się spod kontroli Akcja trzeciej odsłony przenosi bohaterów znanych z poprzednich części do spokojnego ośrodka na prowincji. Wanda i Tadeusz Chrapek organizują chrzciny i zapraszają Małgorzatę wraz z jej przyjaciółką, psychoterapeutką Grażyną. Na uroczystości zjawia się także były mąż Małgorzaty, Andrzej, który specjalnie na tę okazję przylatuje z Australii. Nie jest sam, co od pierwszych minut podgrzewa atmosferę. Dawne pretensje odkopują się w najmniej oczekiwanym momencie, a pomiędzy bohaterami iskrzy z nową siłą. W tle pojawiają się romansowe wątki, rodzinne niedopowiedzenia i pretensje, które odkładano od poprzedniej części. Zanim impreza się rozkręci, do sielankowego ośrodka wjeżdża lokalna policja. Scenariusz Marka Modzelewskiego gra klasycznymi polskimi przywarami, od przywiązania do tradycji, przez interesowność, po życie na pokaz pod hasłem „bo co ludzie powiedzą”. Obsada i twórcy „Teściów 3”. Kto gra główne role? Za kamerą stanął Jakub Michalczuk, ten sam reżyser, który odpowiadał za pierwszą część serii. Scenariusz wyszedł spod ręki Marka Modzelewskiego, stałego współpracownika całego cyklu. Producentem jest Michał Kwieciński, a dystrybucję przygotowało Next Film wspólnie z TVN Warner Bros. Discovery. W rolach głównych ponownie zobaczycie Adama Woronowicza jako Tadeusza Chrapka, Izabelę Kunę jako jego żonę Wandę, Maję Ostaszewską w roli Małgorzaty Wilk oraz Marcina Dorocińskiego, który po przerwie w dwójce wrócił do postaci Andrzeja. Magdalena Popławska gra psychoterapeutkę Grażynę, a w obsadzie drugoplanowej pojawia się między innymi Wojciech Mecwaldowski. Dlaczego o filmie zrobiło się tak głośno? Produkcja zebrała w kinach bardzo duże wyniki, przyciągnęła do sal ponad 1,5 miliona widzów i uplasowała się na drugim miejscu polskiego box office 2025 roku. Film pokazał się również na festiwalach, zanim trafił do szerokiej dystrybucji. Na przedpremierowych pokazach bawił publiczność Big Festiwalu 2025, później odwiedził 52. Ińskie Lato Filmowe oraz BellaTOFIFEST w Toruniu. Powrót Michalczuka do reżyserskiego fotela komentatorzy uznali za kluczową decyzję producentów. Sekwencja otwierająca, zrealizowana w jednym długim ujęciu, wywołała natychmiastowe porównania do „Chłopców z ferajny” Martina Scorsese. Wcześniej niż Netflix dostęp do filmu dostała konkurencyjna platforma HBO Max, na której tytuł figuruje już od kilku miesięcy. Opinie widzów o „Teściach 3”. Co pisze widownia? Po kinowej premierze w sieci rozgrzała się dyskusja o tym, która część serii wypadła najlepiej. Spora grupa widzów stawia trójkę na pierwszym miejscu: „Najlepsza część serii, łącząca najlepsze elementy z pierwszych dwóch odsłon. Powrót Michalczuka było strzałem w dziesiątkę, gdzie nawet dramatyczne sceny przeplatane są humorystycznymi wstawkami”. Pojawiają się też głosy o ostrzejszym ładunku społecznym scenariusza: „Ta część »Teściów« mocniej niż poprzednie uderza w polski zaścianek: prymat tradycji nad realnymi wartościami, interesowność, hipokryzję i życie na pokaz pod hasłem »bo co ludzie powiedzą«”. Fani duetu Woronowicz, Dorociński wbijają swoje pięć groszy: „Woronowicz i Dorociński jak zwykle top. Chyba najlepsza ze wszystkich części. Święto kina”. Nie brakuje widzów, których film nieco rozczarował: „Słaby to mało powiedziane. Osobiście przerażają mnie osoby w kinie, które wybuchały śmiechem. Zaserwowany nam humor to już nawet nieodgrzewany kotlet”. Inni dostrzegają zalety, ale mają zastrzeżenia do długości: „Odrobinę lepszy niż część druga, ale to nadal nie jest poziom pierwszych »Teściów«. I choć większość słownych utarczek pomiędzy bohaterami jest błyskotliwa, a drwiny twórców z różnic klasowych sprytne i w punkt, to jednak nie każdy żart trafia w środek tarczy”. Czy warto obejrzeć „Teściów 3” na Netfliksie? Jeśli zniechęcały was poprzednie odsłony cyklu, trójka raczej nie zmieni waszego zdania, bo twórcy utrzymali formułę serii. Pozostałym widzom nadchodząca premiera na Netfliksie zapewni dwie godziny zabawy z ulubionym kwartetem polskich aktorów. „Teściowie 3” zadebiutują w serwisie w środę 29 kwietnia.
Polski film miłosny, który powalił świat na kolana i otrzymał aż 3 nominacje do Oscara! Teraz obejrzycie go na Netfliksie
Kilka lat po premierze „Zimna wojna” Pawła Pawlikowskiego wciąż należy do najczęściej wymienianych polskich filmów o miłości. Obraz z Joanną Kulig i Tomaszem Kotem w rolach głównych otrzymał trzy nominacje do Oscara i nagrodę za reżyserię w Cannes. Teraz wraca do szerokiej widowni dzięki Netfliksowi. Czarno-biała historia Wiktora i Zuli od premiery działa na widzów formą i emocjonalną precyzją.
„Zimna wojna” Pawła Pawlikowskiego to jeden z tych polskich filmów, które po seansie zostają z widzem na długo. Obraz z Joanną Kulig i Tomaszem Kotem otrzymał trzy nominacje do Oscara oraz nagrodę w Cannes, a dziś znajdziecie go na Netfliksie. Historia Wiktora i Zuli rozgrywa się na tle żelaznej kurtyny, zamkniętych granic i niemożliwych kompromisów. O czym jest „Zimna wojna”? Historia miłości na tle podzielonej Europy Akcja „Zimnej wojny” zaczyna się w powojennej Polsce, tuż po zakończeniu II wojny światowej. Wiktor, pianista i kompozytor, razem z Ireną i Kaczmarkiem jeździ po wioskach i zbiera ludowe pieśni, aby stworzyć nowy, państwowy zespół artystyczny. Podczas naboru do zespołu na przesłuchanie zgłasza się Zula, młoda śpiewaczka z charakterem i przeszłością, która wcale nie pasuje do ideologicznego wzorca. Od pierwszego spotkania, między Wiktorem a Zulą rodzi się intensywne, trudne uczucie. Ich historia miłosna rozciąga się na kilkanaście lat i kilka krajów. Polska stalinowska, Berlin w momencie podziału, bohemowy Paryż, Jugosławia. Bohaterowie spotykają się i rozstają, decydują się na ucieczkę i powroty, zawsze uwikłani w system, który nie pozwala im żyć po swojemu. „Zimna wojna” nie jest klasycznym melodramatem, lecz opowieścią o dwojgu ludzi, którzy nie potrafią być ani razem, ani osobno. Kto gra w „Zimnej wojnie”? Obsada i twórcy filmu Reżyserię i scenariusz podpisał Paweł Pawlikowski, który przy scenariuszu współpracował z Januszem Głowackim i Piotrem Borkowskim. W roli Zuli zobaczycie Joannę Kulig, a w roli Wiktora Tomasza Kota. Partnerują im Borys Szyc jako Kaczmarek, Agata Kulesza jako Irena oraz Cédric Kahn i Jeanne Balibar w epizodach paryskich. Za zdjęcia odpowiadał Łukasz Żal, a produkcję poprowadziła Ewa Puszczyńska. Film został zrealizowany w koprodukcji polsko-brytyjsko-francuskiej, w czerni i bieli, w klasycznym formacie kadru 1.37:1. Dlaczego „Zimna wojna” zachwyciła świat? „Zimna wojna” miała premierę w konkursie głównym festiwalu w Cannes w 2018 roku i przyniosła Pawlikowskiemu nagrodę za najlepszą reżyserię. Kilka miesięcy później Europejska Akademia Filmowa doceniła ją aż pięciokrotnie, w tym za najlepszy film, reżyserię, scenariusz, montaż i rolę Joanny Kulig. Na tym nie koniec, bo obraz zdobył trzy nominacje do Oscara: za najlepszy film nieanglojęzyczny, najlepszą reżyserię i najlepsze zdjęcia autorstwa Łukasza Żala. Na uwagę zasługuje warstwa muzyczna. Ludowe pieśni, zaśpiewane przez Joannę Kulig, powracają w różnych aranżacjach przez cały film, a „Dwa serduszka, cztery oczy” urasta do rangi motywu przewodniego całej historii. Pieśń wędruje razem z bohaterami z polskiej prowincji, przez scenę Mazowsza, aż po paryskie kluby jazzowe. Za każdym razem brzmi inaczej, za każdym razem oznacza co innego. To muzyka spina kolejne etapy relacji Wiktora i Zuli i nadaje filmowi jego emocjonalny rytm. Siłą „Zimnej wojny” jest również forma. Pawlikowski i Żal pracują krótkimi scenami, czarno-białym obrazem i wąskim kadrem, który przywodzi na myśl fotografie z epoki. Całość trwa zaledwie osiemdziesiąt osiem minut, a mimo to obejmuje kilkanaście lat życia bohaterów. Między scenami upływają czasem tygodnie, czasem kilka lat. Widz dostaje fragmenty, a resztę musi się domyślić. Ta oszczędność daje filmowi siłę oddziaływania, która nie słabnie po latach. Czy warto obejrzeć „Zimną wojnę” na Netfliksie? „Zimna wojna” to propozycja dla widzów, którzy lubią kino skupione na emocjach i formie, a niekoniecznie na spektakularnej akcji. Sprawdzi się w wieczór, kiedy chcecie zobaczyć coś mocnego, ale krótkiego, bez wielogodzinnego zaangażowania. Z obsadą, która do dziś należy do pierwszej ligi polskiego kina, i z muzyką, która chwilę po seansie sami będziecie sobie nucić. Nie jest to film, który zmieni wasze spojrzenie na polskie kino. Z pewnością jednak będziecie do niego wracać, żeby zobaczyć, jak wygląda historia miłosna opowiedziana bez nadmiaru słów. Obraz czeka w katalogu Netfliksa, a siedem lat po premierze wciąż potrafi wciągnąć nawet widzów, którzy omijają polskie produkcje szerokim łukiem. View oEmbed on the source website
Bartosz Bielenia i Magdalena Popławska w popisowych rolach. Ten mało znany polski film trzyma w napięciu jak żaden inny
Bartosz Bielenia po „Bożym Ciele” udowodnił, że potrafi unieść na barkach cały film. W „Prime Time” idzie o krok dalej i gra postać, wobec której trudno zająć jednoznaczne stanowisko. Razem z Magdaleną Popławską tworzą duet, który wypełnia ekran tak gęstym napięciem, że trudno się od niego oderwać.
Sylwestrowa noc 1999 roku. Zamiast szampana i odliczania, młody mężczyzna wchodzi z bronią do studia telewizyjnego i bierze zakładników. Nie chce pieniędzy ani helikoptera. Chce kilku minut przed kamerą, żeby powiedzieć to, czego nikt nie chciał słuchać. „Prime Time” Jakuba Piątka z Bartoszem Bielenią w roli głównej jest teraz dostępny na Netfliksie. O czym jest „Prime Time”? Zakładnik, kamera i jedno żądanie Akcja filmu rozgrywa się 31 grudnia 1999 roku. Sebastian, trzymając broń, wdziera się do studia telewizyjnego w trakcie przygotowań do sylwestrowego programu na żywo. Bierze dwoje zakładników: prezenterkę i ochroniarza. Policja otacza budynek, negocjatorzy próbują nawiązać kontakt, a widzowie przed telewizorami nie mają pojęcia, co właśnie dzieje się za kulisami transmisji. Sebastian nie żąda pieniędzy ani wolności dla kogokolwiek. Chce czasu antenowego. Kilku minut na żywo, w czasie największej oglądalności w roku, żeby powiedzieć coś, co według niego powinien usłyszeć cały kraj. Co dokładnie? Film przez długi czas nie zdradza wszystkiego, budując wokół tej niewiadomej całą dramaturgię. Reżyser Jakub Piątek (który jest też współautorem scenariusza) osadził historię w bardzo konkretnym momencie polskiej transformacji. Przełom tysiącleci, euforia nowego, ale też rosnące rozczarowanie tych, którzy na zmianach ustrojowych stracili więcej, niż zyskali. Sebastian to przedstawiciel pokolenia, które dorastało w cieniu obietnic, z których niewiele się zmaterializowało. Kto gra w „Prime Time”? Bartosz Bielenia, Magdalena Popławska i reszta obsady Pierwszoplanową rolę Sebastiana gra Bartosz Bielenia, którego widzowie kojarzą przede wszystkim z „Bożego Ciała” Jana Komasy. To właśnie ta rola przyniosła filmowi nominację do Oscara i otworzyła Bieleni drzwi do międzynarodowej kariery. Wcześniej pojawił się w serialu „1983” Agnieszki Holland na Netfliksie, a także w „Ondynie” i „Świetle w sierpniu”. W „Prime Time” Bielenia gra zupełnie inaczej niż w „Bożym Ciele”. Sebastian to postać zamknięta, trudna do odczytania, balansująca między cichą determinacją a wybuchami emocji. Bielenia buduje tę rolę głównie spojrzeniem i milczeniem, co sprawia, że sceny z jego udziałem są bardzo intensywne. Magdalena Popławska wciela się w prezenterkę, jedną z zakładniczek Sebastiana. Jej postać z każdą minutą filmu nabiera coraz większego znaczenia, a dynamika między nią a Bielenią jest jednym z najmocniejszych elementów całej produkcji. W pozostałych rolach zobaczymy Monikę Frajczyk jako negocjatorkę Lenę (postać, która dostaje zaskakująco dużo przestrzeni jak na film o zakładnikach), a także Andrzeja Kłaka, Małgorzatę Hajewską-Krzysztofik, Dobromira Dymeckiego, Cezarego Kosińskiego i Juliusza Chrząstowskiego. Co wyróżnia „Prime Time”? „Prime Time” miał swoją światową premierę na festiwalu Sundance w 2021 roku, w sekcji World Cinema Dramatic Competition. Dla polskiego kina to wyróżnienie, które zdarza się rzadko, a sam fakt zakwalifikowania do konkursu głównego mówi dużo o poziomie produkcji. Film wyróżnia się przede wszystkim tym, czego w nim nie ma. Brak tu efektownych pościgów, strzelanin, widowiskowych scen negocjacji znanych z hollywoodzkich thrillerów. Zamiast tego dostajemy kameralne, niemal teatralne napięcie zamknięte w kilku pomieszczeniach studia telewizyjnego. Kamera trzyma się blisko twarzy bohaterów i to właśnie w ich mimice, oddechach i spojrzeniach rozgrywa się cały dramat. Drugim elementem, który sprawia, że o „Prime Time" mówi się ponownie, jest jego tematyka. Historia Sebastiana, choć osadzona w 1999 roku, dotyczy problemów, które w 2026 roku brzmią równie znajomo: poczucia bycia niewidzialnym, frustracji wobec systemu, który nie zostawia miejsca dla tych, którzy wypadli poza schemat. Co mówią widzowie o „Prime Time”? Opinie o filmie są bardzo podzielone, co samo w sobie mówi dużo o tym, jak działa ta produkcja. Część widzów jest pod wrażeniem: „W końcu dobry polski film gatunkowy o pozbawianiu głosu tych, którzy nie załapali się na potransformacyjny awans społeczny. Jako widz byłem zakładnikiem Bieleni”. Inni zwracają uwagę przede wszystkim na obsadę: „Świetnie patrzeć na utalentowane twarze polskiego kina, a nie tylko Wieniawa. Gdyby nie tak dobra obsada myślę, że film by się totalnie nie obronił”. Są też głosy bardziej krytyczne, choć wciąż doceniające pewne elementy: „Czułem, że zabrakło tutaj jednego ostatniego aktu. Jazda na wrzutkach z 99' + niejednoznaczność postaci i mamy całkiem satysfakcjonujący seans”. Inny dodaje: „Całkiem emocjonujący teatr sensacji. Warto odnotować próbę rozliczenia się z mitami lat 90., ale wraz z rysem bohaterów jest to bardzo powierzchowne”. Te skrajne reakcje są poniekąd wpisane w sam film. „Prime Time” celowo nie daje łatwych odpowiedzi i nie rozstrzyga, czy Sebastian jest bohaterem, czy zagrożeniem. Ta niejednoznaczność jednych fascynuje, a innych frustruje. Czy warto obejrzeć „Prime Time” na Netfliksie? „Prime Time” to propozycja dla widzów, którzy szukają polskiego kina innego niż komedie romantyczne i sequele. Jeśli lubisz filmy kameralne, oparte na dialogach i napięciu psychologicznym, a nie na efektach specjalnych, ten tytuł powinien ci odpowiadać. Jeśli oczekujesz rozwiązania wszystkich wątków i jasnego zakończenia, możesz skończyć seans z niedosytem.
Tomasz Włosok i Sebastian Fabijański w widowiskowej produkcji! To epicka opowieść o wolności i narodzinach legendy!
XVII wiek, Karpaty, człowiek wychowany z dala od cywilizacji. Maciej Kawulski wraca z filmem, który łączy historię z mitem i przenosi widza w świat, gdzie instynkt znaczy więcej niż prawo. W rolach głównych Tomasz Włosok i Sebastian Fabijański. Produkcja jest już dostępna w serwisie CANAL+.
W polskim kinie brakowało filmu, który z takim rozmachem opowiada o rodzimych legendach. „Dziki” zabiera widzów w XVII-wieczne Karpaty, gdzie los niemego wojownika krzyżuje się z drogą bezwzględnego inkwizytora. To historia pełna napięcia, nakręcona w warunkach, które widać w każdym kadrze. O czym jest film „Dziki”? Historia niemego wojownika z XVII-wiecznych Karpat Akcja rozgrywa się w XVII wieku, w górach, gdzie cywilizacja dopiero próbuje zapuścić korzenie. Głównym bohaterem jest półdziki, niemy mężczyzna, który całe życie spędził z dala od ludzi. Nie zna ich zasad, nie rozumie ich hierarchii. Żyje instynktem. Wszystko zmienia się, gdy na jego drodze staje inkwizytor, postać bezwzględna i kierująca się własnym porządkiem moralnym. To spotkanie uruchamia ciąg wydarzeń, który zmusza bohatera do walki o przetrwanie, wolność i coś, czego dotąd nie potrzebował, własną tożsamość. Fabuła nie jest opowiedziana wprost. Twórcy celowo zostawiają pole do interpretacji, a widzowie mogą odczytywać historię jako prequel legendy o Janosiku. To nie biografia, ale moment, w którym rodzi się mit. Świat przedstawiony w filmie rządzi się własnymi prawami. Prawo stanowione jeszcze tu nie dotarło, a jedynym wyznacznikiem granic jest natura. Kto gra w filmie „Dziki”? Obsada i twórcy robią wrażenie W roli głównej, czyli niemego wojownika, wystąpił Tomasz Włosok. To aktor znany z ról w „Jak pokochałam gangstera” i „Gangu zielonej rękawiczki”, który w „Dzikim” mierzy się z wyzwaniem fizycznym i aktorskim jednocześnie. Jego bohater nie mówi, więc cała gra opiera się na ciele, spojrzeniu i reakcjach. Po drugiej stronie stoi Sebastian Fabijański jako inkwizytor. Fabijański, rozpoznawalny choćby z „Ultraviolet” czy „Pitbulla”, buduje postać, która jest motorem konfliktu. Za kamerą stanął Maciej Kawulski, reżyser „Jak pokochałam gangstera” i „Gangu zielonej rękawiczki”. Scenariusz napisał wspólnie z Rafałem Lipskim. Produkcją zajęły się m.in. Open Mind Production i ZPR Media Film & TV we współpracy z TVN. Dlaczego o filmie „Dziki” jest głośno? Kamera z Hollywood i prawdziwe Karpaty Film wyróżnia się na tle polskiej produkcji przede wszystkim stroną wizualną. Zdjęcia zrealizowano kamerą ARRI ALEXA 65, tą samą, którą kręcono takie filmy jak „Diuna” czy „Joker”. To sprzęt, który pozwala uchwycić zarówno ogromne przestrzenie górskie, jak i detale twarzy w zbliżeniach. Ekipa filmowa pracowała w prawdziwych, wysokogórskich warunkach w Karpatach. Nie na planie zbudowanym w hali, nie z green screenem w tle. Efekt jest widoczny od pierwszych minut. Krajobrazy nie są tylko tłem, pełnią funkcję osobnego bohatera. Surowe, monumentalne i nieprzewidywalne, dokładnie takie, jakie powinny być w opowieści o człowieku żyjącym na granicy natury i cywilizacji. To także jeden z nielicznych polskich filmów, które tak otwarcie sięgają po konwencję epickiego kina przygodowego, jednocześnie czerpiąc z rodzimej mitologii. Gdzie obejrzeć film „Dziki”? Film „Dziki” miał premierę 15 kwietnia 2026 roku i jest dostępny w wypożyczalni filmów CANALVOD w serwisie streamingowym CANAL+. To nie subskrypcja, a model wypożyczenia, co oznacza, że film można obejrzeć bez stałego abonamentu na platformę. Dla widzów, którzy szukają polskiego kina z charakterem i rozmachem, to jedna z ciekawszych propozycji tego miesiąca. „Dziki” to propozycja dla widzów, którzy lubią kino przygodowe z wyrazistą stroną wizualną. Jeśli ktoś szuka polskiego filmu, który nie boi się dużej formy i sięga po gatunkowe konwencje znane z zachodnich produkcji, powinien dać mu szansę. Film powinien trafić także do osób zainteresowanych polską historią i mitologią. Wątek Janosika potraktowany jest tu jako punkt wyjścia, a nie dosłowna rekonstrukcja. To dobra opcja dla tych, którzy wolą filmową interpretację od podręcznikowej wersji. Mniej przekona natomiast widzów oczekujących dialogowej, kameralnej narracji. „Dziki” opiera się na obrazie, ruchu i emocjach wyrażanych bez słów, a tempo budowane jest przez krajobraz i akcję, nie przez rozmowy.
Ten polski film wjechał na Prime Video i od razu podbił ranking! Widzowie nie mogą się oderwać i chwalą klimat lat 90.
Na Prime Video właśnie trwa polska ofensywa. W czołówce najpopularniejszych tytułów platformy od kilku dni utrzymuje się film, który jeszcze niedawno przyciągał widzów do kin. Opowieść o młodym dżokeju, ustawianych gonitwach i brudnych pieniądzach szybko znalazła nową publiczność. Nie wszyscy jednak wiedzą, że ten tytuł zamyka pewną większą całość.
Zaledwie kilka miesięcy po premierze kinowej polski film wskoczył na Prime Video i od razu trafił do czołówki serwisu. Widzowie chwalą klimat lat 90., dynamiczną fabułę i wyraziste postacie. Jednego mogą nie wiedzieć: oglądają właśnie trzecią część nieformalnej trylogii, której korzenie sięgają jeszcze lat 80. O czym jest „Wielka Warszawska”? Dżokej, który wkracza w niebezpieczny świat Akcja filmu Bartłomieja Ignaciuka rozgrywa się w Polsce lat 90. Głównym bohaterem jest Krzysiek, młody dżokej, który marzy o udziale w Wielkiej Warszawskiej, czyli najważniejszej gonitwie konnej w kraju. Problem w tym, że środowisko wyścigów jest od środka przegniłe. Rządzą w nim potężne interesy, ustawiane wyniki i ludzie, którzy kontrolują wszystko, co dzieje się na torze i poza nim. Krzysiek wchodzi w ten świat z naiwnością kogoś, kto wierzy, że można grać fair. Chce zmienić zastane reguły, ale szybko okazuje się, że to raczej one zmieniają jego. Film nie odpuszcza tempa, kolejne sceny dokładają nowe komplikacje, a widz do końca nie wie, jak daleko bohater się posunie. Kto gra w „Wielkiej Warszawskiej”? Obsada i twórcy filmu Film wyreżyserował Bartłomiej Ignaciuk, a scenariusz powstał na podstawie tekstu Jana Purzyckiego. Purzycki napisał pierwszą wersję jeszcze w latach 80., ale do realizacji doszło dopiero dekady później, już po śmierci scenarzysty. Ignaciuk dostosował materiał do współczesnych realiów produkcyjnych, zachowując jednak klimat i ducha oryginału. W głównych rolach wystąpili aktorzy, których widzowie mogą kojarzyć z innych polskich produkcji. Film zbiera dobre reakcje nie tylko ze względu na fabułę, ale też ze względu na przekonujące kreacje aktorskie i wiarygodne odtworzenie realiów lat 90. „Wielka Warszawska” zamyka trylogię szulerską. Mało kto o tym wie Większość widzów Prime Video ogląda „Wielką Warszawską” jako samodzielną opowieść i to jak najbardziej działa. Film nie wymaga żadnej wcześniejszej wiedzy, fabuła tłumaczy się sama. Warto jednak wiedzieć, że to trzecia część tzw. trylogii szulerskiej. Poprzednie to „Wielki Szu” i „Piłkarski poker”. Wszystkie trzy filmy łączy przede wszystkim scenarzysta, Jan Purzycki. Każda część opowiada o innym fragmencie świata ustawianych gier i ludzi, którzy żyją z manipulowania systemem. „Wielki Szu” kręci się wokół bilarda, „Piłkarski poker” przenosi temat na boisko, a „Wielka Warszawska” na tor wyścigów konnych. Razem tworzą spójną panoramę Polski, w której zasady istnieją po to, żeby je obchodzić. Gdzie obejrzeć całą trylogię? „Wielki Szu” i „Piłkarski poker” na Netfliksie „Wielka Warszawska” jest dostępna na Prime Video, gdzie od 10 kwietnia nieprzerwanie trzyma się w czołówce. Poprzednie części trylogii znajdziecie na Prime Video na kanale „Dobre, bo polskie” (płatnym dodatkowo), ale jest prostsze rozwiązanie. Netflix niedawno mocno rozbudował swoją bibliotekę polskich filmów i dodał do niej kilkadziesiąt tytułów. Wśród nich znalazły się zarówno „Wielki Szu”, jak i „Piłkarski poker”. Jeśli po obejrzeniu „Wielkiej Warszawskiej” chcecie poznać wcześniejsze odsłony, wystarczy przeskoczyć na Netfliksa i odpalić obie produkcje. Kolejność nie ma znaczenia, każdy film opowiada osobną historię. Jeśli jednak zależy wam na chronologii powstawania, zacznijcie od „Wielkiego Szu” (1983), potem „Piłkarski poker” (1989) i na końcu „Wielka Warszawska” (2025). Czy warto obejrzeć „Wielką Warszawską”? Film trafi przede wszystkim do osób, które lubią polskie kino gatunkowe, mocno osadzone w realiach. Lata 90., wyścigi konne, szemrane interesy, bohater, który musi podejmować coraz trudniejsze decyzje. To nie jest kino kameralne ani psychologiczne, raczej dynamiczna opowieść z wyraźną stawką i napięciem. Jeśli podobały wam się polskie filmy o ludziach działających na granicy prawa i szarej strefy, to „Wielka Warszawska” przypadnie wam do gustu. View oEmbed on the source website
Ten film spodoba się fanom kultowego „Rancza”! Romanse, klimat polskiej wsi, a w obsadzie Anna Seniuk, Artur Barciś i Cezary Żak!
Szukasz lekkiego filmu na wieczór, który łączy romantyczną historię z klimatem polskiej wsi? „Nic na siłę” to propozycja Netfliksa, która może przypaść do gustu fankom „Rancza” i pogodnych historii o miłości. Sprawdź, o czym opowiada i kto pojawia się w obsadzie.
O czym jest komedia romantyczna Netfliksa „Nic na siłę”? Główna bohaterka filmu, Oliwia, jest uznaną szefową kuchni, która na co dzień funkcjonuje w świecie wielkiego miasta. Jej uporządkowane życie zmienia się w jednej chwili, gdy zostaje podstępem sprowadzona na wieś, by pomóc w ratowaniu rodzinnego gospodarstwa. Na miejscu okazuje się, że sytuacja nie jest tak dramatyczna, jak mogłoby się wydawać. Jednak przed Oliwią stoi konkretne wyzwanie. Musi nauczyć się życia na wsi, hodowli zwierząt i produkcji lokalnych wyrobów, w tym sera, który ma zostać zaprezentowany na ważnym jarmarku. W tej historii nie mogło zabraknąć wątku miłosnego. Na drodze bohaterki pojawia się Kuba, lokalny rolnik, który początkowo wydaje się pomocny i sympatyczny. Z czasem wychodzi na jaw, że mężczyzna skrywa pewien sekret, który komplikuje ich relację. To właśnie połączenie prostoty życia, rodzinnych tajemnic i romantycznych napięć buduje klimat filmu. Produkcja wpisuje się w popularny schemat, który dobrze znamy z wielu komedii romantycznych. Bohaterka z miasta odkrywa, że życie poza nim może przynieść nie tylko wyzwania, ale i szczęście. Polska komedia romantyczna „Nic na siłę” - obsada Jednym z największych atutów filmu jest jego obsada. W rolę głównej bohaterki wciela się Anna Szymańczyk, która tworzy postać nowoczesnej, ambitnej kobiety stojącej przed życiowym wyborem. Na ekranie towarzyszy jej Mateusz Janicki jako Kuba, czyli tajemniczy rolnik, który wnosi do historii zarówno romantyczny wątek, jak i nutę niepewności. W filmie pojawiają się także znane i lubiane nazwiska, które budują swojski klimat produkcji. Wśród nich jest Anna Seniuk, która wciela się w babcię Halinę, a także Artur Barciś i Cezary Żak. To właśnie obecność aktorów znanych z popularnych polskich produkcji sprawia, że film ma bardzo znajomy, ciepły charakter. Dzięki temu łatwo się w nim odnaleźć i potraktować go jako lekką rozrywkę na wieczór. Za reżyserię odpowiada Bartosz Prokopowicz, a scenariusz stworzyły Katarzyna Golenia i Karolina Frankowska. Inne filmy i seriale z motywem życia na wsi Motyw powrotu na wieś i odkrywania jej na nowo od lat cieszy się popularnością w polskiej kulturze. To właśnie ten klimat sprawił, że widzowie pokochali wspomniane już „Ranczo”, które przez lata było jednym z najchętniej oglądanych seriali w Polsce. Jeśli spodobał ci się „Nic na siłę”, warto sięgnąć także po inne produkcje z podobnym motywem. Dobrym przykładem jest „Miłość jest wszystkim”, który również łączy różne historie miłosne z lokalnym kolorytem. To film, który nie próbuje być ambitnym kinem, ale stawia na przyjemną historię, ładne zdjęcia i znajome schematy. I właśnie dlatego może być idealnym wyborem na wieczór, kiedy chcesz się zrelaksować i na chwilę przenieść w spokojniejszy świat.
Dawno żaden film tak mnie nie poruszył! Śmiałam się i płakałam na zmianę. „Przed seansem zaopatrzcie się w dużą paczkę chusteczek”
Nie zdążyłam na „Przepiękne!” do kina, ale na szczęście nic straconego. Film dostępny jest w streamingu. Jeśli lubicie wzruszające, mądre i zabawne historie o kobietach, koniecznie go obejrzyjcie. Ale przed seansem zaopatrzcie się w dużą paczkę chusteczek!
Z polskimi komediami, jak wiadomo, bywa różnie. Nieraz są bardziej żenujące niż śmieszne. Dlatego z pewną nieśmiałością i bez większych oczekiwań włączyłam „Przepiękne!”. I muszę przyznać, że dawno nie byłam tak pozytywnie zaskoczona. Świetna, nieopatrzona obsada, znani aktorzy w nietypowych dla siebie rolach, historie niby dobrze znane (choćby wątek matki, która walczy o swoją niezależność i ku niezadowoleniu męża postanawia wrócić do pracy), ale przedstawione w nieoklepany sposób. Dodatkowy atut to szeroka reprezentacja wiekowa głównych bohaterek (jak dobrze zobaczyć na ekranie dojrzałe kobiety) i dość udana próba rozbicia wciąż pokutujących w Polsce stereotypów dotyczących macierzyństwa, kobiecości i seksualności. „Przepiękne!” – fabuła W filmie poznajemy sześć bohaterek z różnych pokoleń. Magda (w tej roli świetna Marta Nieradkiewicz) próbuje pogodzić wychowanie dwójki dzieci z prowadzeniem domu, ale też dusi się w domu i chce wrócić do prac, a nie tylko czekać na realizującego swoje ambicje zawodowe męża. Basia (Marta Ścisłowicz) robi wrażenie zimnej i niedostępnej i ponad wszystko ceni sobie swoją niezależność, ale niczego nie pragnie tak bardzo, jak miłości. Krysia (rewelacyjna Hanna Śleszyńska) po 30. latach małżeństwa chce czerpać radość z życia, co na początku wywołuje szok u jej męża. Agata (kolejna mocna rola Katarzyny Herman) to na pozór spełniona życiowo bizneswoman. Prawda nie jest jednak tak różowa i mimo sukcesów w pracy zupełnie nie umie dogadać się z nastoletnią córką. Julia (Kamila Urzędowska) za wszelką cenę marzy o karierze modelki. I najmłodsza ze wszystkich Tosia, ciekawa świata i życia, które dopiero przed nią. „Przepiękne!” – obsada W filmie zobaczymy plejadę polskich gwiazd. Choć pierwsze skrzypce grają tu kobiety, pojawiający się na ekranie panowie, dotrzymują im kroku. Obok wymienionych wyżej aktorek występują m.in. Mikołaj Roznerski, Konrad Eleryk i Olaf Lubaszenko. Za reżyserię odpowiada Katia Priwieziencew, która zrealizowała wcześniej „Samiec Alfa” i „Hel”. Co ciekawe, „Przepiękne!” to adaptacja scenariusza do niemieckiego hitu kinowego „Wunderschön” z 2022 roku. Za scenariusz odpowiada Katarzyna Sarnowska, która ma już na swoim koncie inny udany remake — film „(Nie)znajomi”, który powstał na bazie włoskiego „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie” Paola Genovesego. „Przepiękne!” – recenzja Jak już pisałam, do tego filmu podeszłam bez specjalnych oczekiwań. I takie miłe zaskoczenia lubię najbardziej. Szczególnie bliski był mi wątek Magdy granej przez Martę Nieradkiewicz, szczególnie zaś scena na spotkaniu dla mam bobasów. Wywiązuje się wśród nich ożywiona dyskusja na temat karmienia piersią, którą nagle przerywa jedna z uczestniczek (zaskakujące cameo Sandry Kubickiej). Retorycznie pyta ona, czy któraś z mam w ogóle brała pod uwagę, że można nie karmić. To świetne podsumowanie pokutujących wciąż w naszym kraju stereotypów dotyczących matek i potwierdzenie, że nie ma jednej idealnej recepty na macierzyństwo. I że to kobiety często same nakładają na siebie nierealną presję i mają wobec siebie samych i siebie nawzajem zbyt wygórowane oczekiwania. Spodobał mi się też wątek Krysi, która walczy o siebie i swój związek i nie przyjmuje do wiadomości, że „w pewnym wieku pewnych rzeczy nie wypada”. Choć jej mąż na początku nie podziela jej entuzjazmu, w końcu zgadza się na jej propozycje (choćby lekcje tanga), które mają przywrócić im dawną namiętność i wprowadzić trochę iskry do ich trochę nudnej codzienności. Nie jest to film odkrywczy czy przełomowy, ale dobrze się go ogląda i ma mądre przesłanie. A o to chyba w kinie chodzi — by było rozrywką, ale i skłaniało do myślenia. Jeśli uważacie podobnie, nie będziecie rozczarowani. Film „Przepiękne” możecie obejrzeć m.in. na Amazon Prime Video, HBO Max, czy Playerze. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/06/2025-06-25-131055-Filmweb-filmy-takie-jak-Ty-i-jeszcze-13-stron--Sluzbowy--Microsoft-Edge-4e618dd.png" width="1024" height="674" alt="2025-06-25 13_10_55-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" title="2025-06-25 13_10_55-Filmweb - filmy takie jak Ty! i jeszcze 13 stron — Służbowy — Microsoft Edge" />
Zapomniany polski film z 2012 roku wrócił do streamingu. „Boleśnie wżera się w duszę”, „Doskonale zagrany”
Maria i Tomek są razem od dziesięciu lat, urządzają mieszkanie, czekają na dziecko. Wszystko wydaje się poukładane, dopóki jedno zdarzenie nie wywraca ich świata do góry nogami. „Miłość” Sławomira Fabickiego z 2012 roku zostawia widza z emocjami, na które trudno się przygotować.
Sławomir Fabicki po sześcioletniej przerwie od debiutu nakręcił film, który krytycy uznali za jedno z najintensywniejszych polskich studiów rozpadu małżeństwa. Julia Kijowska dostała za tę rolę nagrodę na festiwalu w Salonikach, a Marcin Dorociński zagrał kreację, którą recenzenci nazywają najdojrzalszą w jego karierze. „Miłość” z 2012 roku jest teraz dostępna w streamingu! Historia małżeństwa, które rozpada się w jednej chwili Maria i Tomek są małżeństwem po trzydziestce z dziesięcioletnim stażem. Mieszkają w niewielkim mieście, ona pracuje jako prawa ręka prezydenta miasta, on jest architektem. Urządzają wspólne mieszkanie i spodziewają się dziecka. Pierwsze sceny filmu jasno pokazują, że są w sobie zakochani. Punkt zwrotny przychodzi ze strony prezydenta miasta, szefa Marii. Jego zainteresowanie bohaterką zaczyna się od niekomfortowych spojrzeń i dwuznacznych wiadomości, ale szybko przekracza granicę. Sytuacja kończy się gwałtem. Od tego momentu film skupia się na tym, co dzieje się z małżeństwem po traumie. Tomek wie, co się stało, ale nie wie, jak z tym żyć. Maria próbuje funkcjonować, ale bliskość, która jeszcze niedawno była oczywista, zaczyna boleć. Zakończenie nie daje odpowiedzi na pytania, które dręczą widza od połowy seansu. Fabicki celowo unika katharsis i zostawia odbiorcę z poczuciem, że niektóre rany się nie zamykają. Kto zagrał w filmie „Miłość”? Dorociński, Kijowska i obsada, która robi wrażenie Julia Kijowska, wcielająca się w filmie „Miłość” Marię, otrzymała za swoją rolę nagrodę dla najlepszej aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Salonikach w 2012 roku. Marcin Dorociński, grający Tomka, zachwycił recenzentów, którzy uznali jego kreację w tej produkcji za najdojrzalszą w całej karierze. Adam Woronowicz gra prezydenta miasta, postać, która jest źródłem całej tragedii. Agata Kulesza wciela się w żonę prezydenta. Film wyreżyserował Sławomir Fabicki laureat Paszportu Polityki, znany wcześniej z debiutu „Z odzysku” i późniejszego „Lęku wysokości”. „Miłość” powstała po sześcioletniej przerwie od pierwszego filmu fabularnego reżysera. Dlaczego „Miłość” Fabickiego warto obejrzeć teraz? „Miłość” miała premierę w 2012 roku i przeszła przez festiwale filmowe, zbierając nagrody (m.in. Złoty Prometeusz na festiwalu w Tbilisi), ale nie przebiła się do szerokiej świadomości widzów. Zaginęła gdzieś pomiędzy kinową dystrybucją a brakiem obecności w popularnych serwisach streamingowych. Teraz pojawiła się na Apple TV i zasługuje na drugie odkrycie. To kino, które nie starzeje się, bo nie opowiada o konkretnym czasie ani miejscu, a o tym, co dzieje się między dwojgiem ludzi, gdy fundamenty ich relacji zostają podważone. Inspiracją dla scenariusza była prawdziwa afera seksualna byłego prezydenta Olsztyna, ale film wykracza daleko poza konkretny przypadek. Fabicki unika sensacji. Nie ma tu ścieżki dźwiękowej podkręcającej emocje ani efektownych scen konfrontacji. Są za to długie ujęcia, milczenie i gra aktorska, która mówi więcej niż dialogi. Opinie widzów o „Miłości”. Film, który „wżera się w duszę” Film dzieli widzów na tych, którzy doceniają jego kameralną siłę, i tych, którym przeszkadza nagromadzenie ciężkich emocji bez wyraźnej ulgi: „Film z tego rodzaju, jakie lubię. Zduszone emocje kipią, ale nie eksplodują. Życiowe i smutne, tak po prostu czasem bywa. Czasem wręcz za często. Polecam”, „Przygniata swoim ciężkim klimatem i boleśnie wżera się w duszę. Film nie miałby tak mocnego przesłania, gdyby nie został tak doskonale zagrany”. Recenzenci zwracają uwagę na scenariusz, który „potrafi przytłoczyć natężeniem nieszczęść”. To kino, po którym część widzów wychodzi emocjonalnie wyczerpana. Jednocześnie te same cechy sprawiają, że zapada w pamięć na długo po seansie. Gdzie można obejrzeć film „Miłość”? „Miłość” to propozycja dla widzów, którzy szukają polskiego kina autorskiego opartego na aktorstwie i scenariuszu, nie na efektach. Jeśli chcecie zobaczyć Dorocińskiego i Kijowską w rolach, które należą do ich najlepszych, i nie boicie się filmu, który zostawi was z emocjonalnym ciężarem, to „Miłość” będzie idealnym wyborem. Film jest dostępny teraz na Apple TV. View oEmbed on the source website
Zapomniany kryminał w reżyserii Jakubika dostępny online! „Zasługuje na uwagę, bardzo dobre aktorstwo, zwłaszcza Pławiaka”
Andrzej Chyra, Kinga Preis i Filip Pławiak w polskiej produkcji z 2016 roku w reżyserii Arkadiusza Jakubika. To kryminał, który mimo mocnej obsady umknął szerszej publiczności. A szkoda! Jest morderstwo, jest podejrzany i jest rodzina, w której nikt nie mówi prawdy.
„Prosta historia o morderstwie” Arkadiusza Jakubika to film, który w 2016 roku trafił do kin i szybko z nich zniknął. Dziś można go obejrzeć w streamingu! Sprawdzamy obsadę, fabułę i opinie widzów. O czym jest „Prosta historia o morderstwie”? Kryminał, który szybko zamienia się w rodzinny dramat Jacek (Filip Pławiak) kończy szkołę policyjną i wraca do rodzinnego miasteczka, żeby zacząć pracę w wydziale kryminalnym. Pracuje tam razem ze swoim ojcem Romanem (Andrzej Chyra), który na zewnątrz jest policjantem, a w domu tyranem. Roman pije, stosuje przemoc wobec żony Teresy (Kinga Preis) i jest uwikłany w nielegalne interesy. W domu mieszkają też dwaj bracia Jacka: Krystian i głuchoniemy Paweł. Na pierwszy rzut oka wygląda to, jak historia powrotu do korzeni, ale napięcie narasta z każdą sceną. Relacje w rodzinie są pełne lęku, niewypowiedzianych pretensji i agresji. Kulminacja przychodzi, gdy Roman i Teresa zostają zamordowani. Śledztwo szybko kieruje się w stronę Jacka, który musi udowodnić swoją niewinność. Żeby to zrobić, potrzebuje rozwikłać sieć tajemnic, w którą był uwikłany jego ojciec. Film korzysta z dwutorowej narracji, która przeplata wydarzenia sprzed i po morderstwie. Kto gra w „Prostej historii o morderstwie”? Obsada i twórcy, których warto znać Za kamerą stanął Arkadiusz Jakubik, aktor znany z filmów Wojciecha Smarzowskiego (m.in. „Dom zły”, „Drogówka”). To jego drugi film jako reżysera, po „Prostej historii o miłości” z 2010 roku. Scenariusz napisał wspólnie z Igorem Brejdygantem i Grzegorzem Stefańskim. W roli głównej występuje Filip Pławiak jako Jacek. Andrzej Chyra gra jego ojca Romana, a Kinga Preis wciela się w matkę Teresę. W obsadzie znaleźli się także Anna Smołowik, Mateusz Więcławek, Przemysław Strojkowski, Ireneusz Czop, Eryk Lubos, Michał Czernecki, Andrzej Konopka, Piotr Nowak, Marek Kasprzyk i Katarzyna Kwiatkowska. Co wyróżnia „Prostą historię o morderstwie”? Kryminał, który nie jest typowym kryminałem Na pierwszy rzut oka to film o szukaniu mordercy. Ale po kilkunastu minutach okazuje się, że zbrodnia to tylko pretekst. Prawdziwymi tematami są przemoc domowa, toksyczne relacje i to, jak dysfunkcyjna rodzina potrafi niszczyć każdego, kto w niej żyje. Jakubik nie idealizuje żadnej z postaci. Roman jest agresywny i podejrzany, ale jednocześnie to człowiek, którego otoczenie jakoś toleruje. Teresa milczy, bo nauczyła się, że to jedyny sposób na przetrwanie. Jacek próbuje być „tym normalnym”, ale sam coraz bardziej zaczyna przypominać ojca. Na plus działa dwutorowa narracja. Zamiast opowiadać historię chronologicznie, film skacze między przeszłością a teraźniejszością, co pomaga stopniowo odsłaniać kolejne warstwy rodzinnych tajemnic. Zdjęcia Witolda Płóciennika podkreślają ponury klimat prowincjonalnego miasteczka i ciasnych, dusznych wnętrz, w których rozgrywa się dramat bohaterów. Co mówią widzowie o „Prostej historii o morderstwie”? Opinie są podzielone Widzowie doceniają przede wszystkim poziom aktorstwa: „Solidny i dobry kryminał, świetna dwutorowa narracja i po roli Pławiaka aż mi się zachciało wstąpić do policji”. Aktorstwo to zresztą element, który pojawia się praktycznie w każdej opinii: „Przyzwoite kino gatunkowe, które zasługuje na uwagę, bardzo dobre aktorstwo, zwłaszcza Pławiaka”. Nie brakuje jednak głosów krytycznych. Część widzów oczekiwała klasycznego kryminału nastawionego na szukanie sprawcy, a dostała dramat rodzinny: „Nastawiłem się na kryminał i szukanie sprawcy, a dostałem dramat rodzinny. Dwutorowa narracja na plus, ale sam obraz rodzinnej dysfunkcji mnie nie zaciekawił”. Inni widzą w filmie silne inspiracje twórczością Smarzowskiego: „Bardzo dobrze aktorsko. Zamiłowanie do brudu jak u Smarzowskiego, tylko warsztat jeszcze nie ten”. Czy warto obejrzeć „Prostą historię o morderstwie”? Jeśli ktoś lubi filmy Smarzowskiego i nie przeszkadza mu ciężki, ponury klimat, powinien dać temu tytułowi szansę. Trzeba jednak pamiętać, że to nie jest kryminał w klasycznym sensie. Film sprawdzi się u widzów, którzy cenią sobie mocne role aktorskie i nie boją się trudnych tematów. Jeśli natomiast ktoś szuka dynamicznego thrillera ze zwrotami akcji, może poczuć niedosyt. „Prosta historia o morderstwie” to kino, które wymaga cierpliwości, ale potrafi skłonić do przemyśleń. Film jest dostępny na platformie streamingowej CANAL+ VOD.
Odważny polski film historyczny z Braciakiem i Więckiewiczem już dostępny online! „Napięcie jak u Quentina Tarantino!”
„Kos” Pawła Maślony pokazuje Tadeusza Kościuszkę w zaskakującej, bezkompromisowej odsłonie: jest napięcie, czarny humor i brutalna prawda o realiach dawnej Polski. To nie jest kolejna pomnikowa opowieść o narodowym bohaterze. Bliżej jej do kina Quentina Tarantino niż szkolnej lekcji historii.
Jeśli cenisz kino historyczne, ale masz dość szkolnych pomników i przewidywalnych biografii, „Kos” może cię wciągnąć od pierwszych minut. Paweł Maślona nie opowiada życia Tadeusza Kościuszki „od kołyski”, tylko wybiera jeden kluczowy moment: czas przygotowań do powstania przeciwko Rosjanom, gdy bohater musi się ukrywać przed rotmistrzem Duninem. To zawężenie perspektywy działa na korzyść filmu, gdyż dostajemy intensywną historię, w której polityka, prywatne interesy i przemoc klasowa ścierają się bez taryfy ulgowej. „Kos” to thriller o wolności i władzy „Kos” zaskakuje tym, jak bezpośrednio mówi o cenie wolności i o tym, kto w tamtym świecie miał prawo ją definiować. Twórcy zestawiają wielkie hasła z codzienną brutalnością: szlacheckimi przywilejami, pogardą wobec słabszych i przemocą wpisaną w społeczny porządek. Kościuszko jest tu rewolucjonistą w praktyce, który nie tylko planuje zryw, ale też kwestionuje układ, w którym jedni rodzą się „ważniejsi” od innych. Oś opowieści opiera się na dynamicznie prowadzonych wątkach kilku postaci. Ignac (Bartosz Bielenia) to szlachecki bękart, który walczy o dziedzictwo, ale jego przyrodni brat Stanisław (Piotr Pacek) nie zamierza oddać mu ani majątku, ani pozycji. W trakcie ucieczki Ignac wpada na Domingo i Kościuszkę, a ich drogi prowadzą do dworku Pułkownikowej (Agnieszka Grochowska). Tam sytuacja szybko gęstnieje, bo na horyzoncie pojawia się rotmistrz Dunin (Robert Więckiewicz) i robi się jasne, że nikt nie wyjdzie z tego spotkania „bez kosztów”. Jedna noc, wiele masek i napięcie, które narasta z minuty na minutę W filmie ma miejsce scena-kulminacja, skonstruowana jak misterny test lojalności: wieczór, w którym każdy coś ukrywa, a grzeczność przykrywa tylko strach i agresję. Napięcie budowane jest nie efektami, ale rozmowami, spojrzeniami i tym, co pozostaje niedopowiedziane. To właśnie tu najłatwiej zrozumieć porównania do kina Quentina Tarantino, choć zamiast amerykańskich realiów mamy polską szlachtę, jej rytuały i bezwzględne reguły gry. Film pokazuje rasizm, klasowe podziały oraz nieludzkie traktowanie chłopów przez tych, którzy czują się „panami z urodzenia”. Na tym tle relacja Kościuszki z Domingo wybrzmiewa szczególnie mocno: opiera się na partnerstwie i wzajemnym szacunku, a nie na protekcjonalności. Postać Domingo wnosi też szersze, uniwersalne przesłanie o godności i prawie do wolności niezależnie od pochodzenia. „Kos”: w obsadzie Braciak, Więckiewicz i międzynarodowy akcent W filmie „Kosie” występują Jacek Braciak, Robert Więckiewicz, Jason Mitchell, Bartosz Bielenia, Piotr Pacek i Agnieszka Grochowska. Scenografia, kostiumy i zdjęcia oddają realia epoki, ale produkcja skupia się przede wszystkim na samej historii. Nie jest to wierna rekonstrukcja, tylko opowieść prowadzona w prosty i czytelny sposób. Dzięki temu jest zrozumiała także dla osób, które nie znają dobrze tła historycznego. Gdzie obejrzeć polski film „Kos”? „Kos” był pokazywany w Konkursie Głównym Festiwalu Filmowego w Gdyni i to właśnie tam zdobył „Złote Lwy” podczas 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Jeśli ominęła cię kinowa premiera, teraz jest dobry moment, by nadrobić seans: film jest dostępny na platformie SkyShowtime. To świetna opcja dla tych, którzy chcą zobaczyć polskie kino historyczne w wersji odważnej, ostrej i dalekiej od standardowej, podręcznikowej narracji. fot. mat. pras.
Poruszający polsko-słowacki film z Małgorzatą Sochą i Borysem Szycem. „Świetne kino familijne z niewymuszonym dobrym morałem”
„Psoty” już 16 kwietnia trafią na Netfliksa i mają dużą szansę przyciągnąć szeroką widownię. To historia 13-letniej dziewczynki, która ratuje psa i postanawia się nim zaopiekować, co uruchamia serię nieoczekiwanych wydarzeń. W obsadzie znalazły się znane nazwiska, m.in. Małgorzata Socha i Borys Szyc.
„Psoty” to polsko-słowacki film familijno-przygodowy o 13-letniej Frani, która w dniu urodzin ratuje potrąconego psa i postanawia go zatrzymać. Sprytek, bo tak się wabi jej nowy towarzysz, szybko staje się internetową sensacją, a konsekwencje jego „sławy” uderzają w całą rodzinę. „Psoty”: film o psie, który został internetową gwiazdą W centrum wydarzeń filmu „Psoty” stoi Frania, 13-latka, która mimo pozornie poukładanego życia coraz mocniej czuje, że pozostaje na marginesie dorosłych rozmów i decyzji. Kiedy na jej drodze pojawia się potrącony pies, dziewczynka reaguje natychmiast. Ratuje zwierzaka i nadaje mu imię Sprytek, a potem idzie krok dalej: bierze za niego odpowiedzialność i próbuje zatrzymać go przy sobie, nawet jeśli oznacza to sprzeciw wobec dorosłych. Ten moment uruchamia ciąg zdarzeń, który szybko wykracza poza jej prywatny świat. Sprytek przestaje być tylko sekretem Frani i jej cichym sprzymierzeńcem. Wątek internetowej popularności psa zaczyna wywoływać kolejne napięcia, bo to, co z początku wygląda jak niewinna historia, zaczyna wpływać na codzienność całej rodziny. Film dotyka przy tym tematów bliskości, relacji rodzinnych i odpowiedzialności, a także pokazuje, jak dużą rolę mogą odegrać media społecznościowe, gdy prywatne sprawy trafiają do przestrzeni publicznej. „Psoty”: bardzo dobre kino familijne Widzowie zwracają uwagę przede wszystkim na emocje i rodzinny wymiar tej historii: „Mimo paru nielogicznych i zbyt uproszczonych rozwiązań, to bardzo dobre familijne kino. Film nie tylko o walce o psa, ale przede wszystkim o walce o rodzinę”. Wielu docenia też główną bohaterkę i jej wiarygodność na ekranie: „Świetne kino familijne, a przede wszystkim dobrze obsadzona i wiarygodna główna bohaterka”. Pojawiają się również opinie, że to produkcja, która po prostu dobrze się ogląda i trafia do różnych grup wiekowych: „Ciekawy. Bardzo dobrze się oglądało. Na pewno wrócę do niego za jakiś czas. Córka 9-letnia zachwycona”. Nie brakuje też głosów podkreślających lekkość i emocjonalność filmu: „Można się uśmiać, ale i wzruszyć. Świetnie zrobiony film, wspaniali aktorzy. A najlepsze jest to, że z niewymuszonym dobrym morałem”. Choć część widzów zauważa schematyczność: „Przyjemna opowieść dla dzieciaków, choć złożona z klisz”, to dla wielu odbiorców to właśnie prostota i uniwersalny przekaz zostają najbardziej docenione. Film „Psoty”: obsada i twórcy W rolę Frani wcieliła się Aleksandra Zagrodzka, a na ekranie partnerują jej rozpoznawalni aktorzy polskiego kina: Małgorzata Socha, Borys Szyc, Andrzej Konopka oraz Izabela Dąbrowska. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Kacper Lisowski. To propozycja dla widzów, którzy szukają historii o codziennych wyborach i ich skutkach, opowiedzianej w przystępnej, rodzinnej formule. Jeśli planujesz seans na wspólny wieczór, warto zapisać datę: 16 kwietnia film „Psoty” pojawi się w katalogu Netfliksa. View oEmbed on the source website
Ta historia miłosna wydarzyła się naprawdę. Oto najlepszy polski romans tej dekady z Marią Dębską i Jakubem Gierszałem
Ten film ma szansę stać się hitem. Opowiada historię wręcz nieprawdopodobną, ale prawdziwą. 2 lata temu ruszyły zdjęcia do nowej produkcji Macieja Sobieszczańskiego, „Przez ścianę”, a w tym roku odbędzie się jej premiera! W rolach głównych Maria Dębska i Jakub Gierszał.
W tym artykule: „Przez ścianę” – fabuła i zapowiedź „Przez ścianę” – kulisy realizacji i obsada Aż trudno uwierzyć, że coś takiego mogło wydarzyć się naprawdę. Z jednej strony historia jest niezwykle romantyczna, z drugiej bardzo trudna i bolesna. Maciej Sobieszczański postanowił zekranizować opowieść o łączniczce i działaczu podziemia antykomunistycznego, którzy poznali się w więzieniu. Nie widzieli się, nie rozmawiali, ale mimo tego pokochali. Jak to możliwe? Opowiada o tym film „Przez ścianę”. „Przez ścianę” – miłość wbrew wszystkiemu Wszystko zaczęło się w listopadzie 1947 roku. Wiesława Pajdak zostaje aresztowana za działalność w podziemiu antykomunistycznym. Kilka dni później do warszawskiego więzienia przy ulicy Rakowieckiej z tych samych powodów trafia również Jerzy Śmiechowski. Nie widzą się, nie słyszą, ale zaczynają rozmawiać przez ścianę za pomocą alfabetu Morse’a. W tych nadzwyczaj trudnych warunkach zbliżają do siebie, aż w końcu zakochują się w sobie. Tak bardzo, że postanawiają się zaręczyć przez ścianę i ta miłość pomagała im przetrwać. Siedem lat później biorą ślub, w tym samym więzieniu, w którym się poznali. Ich małżeństwo trwa ponad 50 lat. „W więzieniu człowiek jest bardzo samotny”, powiedziała kiedyś moja bohaterka Wiesława Pajdak-Śmiechowska. Choć ta historia trafiła do mnie opowiadana z dwóch perspektyw, Wiesi i Jerzego, moją narracyjną perspektywę oparłem tylko na jednej postaci, bo tylko w ten sposób można utożsamić się z kimś, kto zakochuje się w drugiej osobie, zupełnie jej nie widząc, zupełnie jej nie znając, nosząc w sobie wyłącznie jej wyobrażenie. W ten sposób bohaterką mojego opowiadania została Wiesia, a jej historia jest opowieścią o przetrwaniu i ocaleniu, które nie byłoby możliwe bez miłości, której musiała zawierzyć do końca – powiedział Maciej Sobieszczański (reżyser). Nowy film z Juliette Binoche jest hipnotyzujący. „Bulion i inne namiętności” to perła kina francuskiego Tylko Francuzi mogli zrobić film tak apetyczny, że poezję dostrzec można nawet w siekaniu cebuli. „Bulion i inne namiętności” to uczta dla oczu. I nie tylko. „Przez ścianę” – kulisy realizacji i obsada Dla podkreślenia charakteru filmu dokumentującego prawdziwą historię realizatorzy zdecydowali się na czarno-białą edycję filmu. Kontrastowy, czarno-biały obraz ma zapewnić odpowiednią czystość opowiadania. Wynieść je na poziom przypowieści. Ciemność, w której bohaterka jest przetrzymywana sprawia, że po pewnym czasie każde światło staje się boleśnie ostre – mówi reżyser. Autorka zdjęć Jolanta Dylewska dodaje: Cel nadrzędny to stworzenie subiektywnej narracji wizualnej wynikającej z uwikłania bohaterki w polityczną ciemność jej czasów. Ciemność jest ponadczasowym znakiem zła. W jądrze ciemności rośnie na naszych oczach człowiek pełen światła. W rolach głównych zobaczymy dwójkę utalentowanych polskich aktorów: Marię Dębską i Jakuba Gierszała, których znamy z produkcji takich jak: „Ślepnąc od świateł”, „Zabawa, zabawa” czy „Bo we mnie jest seks”, „Chyłka” oraz filmów: „Sala samobójców”, czy „Kolory zła: Czerwień”. Dokładna data premiery jeszcze nie jest znana, jest jednak pewne, że będzie miała miejsce w 2026 roku. Film, na którym wylałyśmy morze łez, już jest na Netflix. Niezwykle poruszająca ekranizacja bestsellerowej powieści Najpierw zakochałyśmy się w książce, a potem w filmie. Historia przedstawiona w „Gdzie śpiewają raki” jest niezwykle poruszająca. Dlatego przed seansem proponujemy zaopatrzyć się w chusteczki.
Ten kultowy polski film wraca na Wielkanoc! Tym razem zobaczymy go w dwóch wersjach
„Znachor” wraca jak świąteczny rytuał: wzrusza, koi i przyciąga przed ekran całe rodziny. W Wielkanoc stacje telewizyjne pokażą nie tylko film Jerzego Hoffmana z 1982 roku, lecz także nowszą adaptację Netfliksa.
Niektóre filmy mają w Polsce status świątecznego pewniaka: wystarczy, że pojawią się w ramówce, a w domu robi się ciszej. Ze „Znachorem” jest dokładnie tak samo. W 2026 roku będzie ku temu dodatkowy pretekst, bo widzowie dostaną w telewizji aż dwie ekranizacje tej samej powieści i będą mogli porównać, która bardziej działa na emocje. Dwugodzinna produkcja Jerzego Hoffmana z 1982 roku z Jerzym Bińczyckim jako Wilczurem i Anną Dymną w roli jego córki to dla wielu najbardziej „wielkanocna” opowieść. Co ważne, reżyser dopisał finałową scenę z Piotrem Fronczewskim (w książce jej nie było), a dziś to właśnie ona jest jednym z najbardziej pamiętnych momentów. Od bestselleru Mostowicza do pierwszego „Znachora” w kinach Historia „Znachora” zaczęła się na papierze. Tadeusz Dołęga-Mostowicz napisał ją w dwóch częściach: „Znachor” (1937) i „Profesor Wilczur” (1938). Powieści szybko zdobyły popularność, więc ekranizacja była tylko kwestią czasu. Za pierwszą adaptację odpowiadał Michał Waszyński, jedna z kluczowych postaci przedwojennego kina, a scenariusz przygotował Anatol Stern, opierając się na książkowym oryginale. „Znachora” to klasyczny dramat romantyczny, ale z wątkiem, który od razu buduje napięcie: profesor Rafał Wilczur jest cenionym chirurgiem o europejskiej renomie, a potem w jednej chwili traci wszystko. Po osobistej tragedii – odejściu żony Beaty i rozłące z córką Marysią – zostaje pobity i traci pamięć. Błąka się po polskiej wsi jako ktoś bez przeszłości, a jednak dzięki nieoczywistym zdolnościom medycznym zaczyna pomagać ludziom i zyskuje reputację znachora. Pierwsza ekranizacja z 1937 roku i dalsze losy serii W filmie z 1937 roku tytułowego bohatera zagrał Kazimierz Junosza‑Stępowski, a Elżbieta Barszczewska pojawiła się jako Beata/Marysia. Produkcję realizowano m.in. w Piekarach i Sikorzu, a premiera odbyła się 16 września 1937 roku. Ta wersja doczekała się kontynuacji, w 1938 nakręcono „Profesor Wilczur”, a rok później powstał jeszcze „Testament profesora Wilczura”. Ostatni z tych filmów nie przetrwał – został utracony w czasie II wojny światowej i nie zachował się do naszych czasów. Dlaczego „Znachor” Jerzego Hoffmana stał się wielkanocnym klasykiem? Wersja z 1982 roku to dla wielu widzów punkt odniesienia. Jerzy Bińczycki stworzył Wilczura, którego łatwo zapamiętać: cichy, dumny, poraniony, ale konsekwentnie gotowy nieść pomoc. Anna Dymna jako Marysia wprowadza do tej historii ciepło i kruchość, a wątek romantyczny hrabia Leszek Czyński (Tomasz Stockinger) zakochany w zwykłej dziewczynie. Do tego Piotr Fronczewski jako asystent Wilczura i finał, o którym mówi się do dziś. Siłą filmu Hoffmana jest też atmosfera: spokojne tempo, wiejskie pejzaże, codzienne problemy ludzi i narastające poczucie, że prawda w końcu musi wyjść na jaw. Dla jednych najbardziej poruszające są momenty, gdy Wilczur odzyskuje sens, pomagając innym, dla innych – pierwsze spotkania z córką, w których emocje są ledwie wypowiedziane, a jednak bardzo czytelne. Scenografia, kostiumy i muzyka przenoszą w realia początku lat 80. i sprawiają, że to seans z nutą nostalgii. Nowy „Znachor” od Netfliksa, czyli ta sama opowieść w innym tempie W 2023 roku pojawiła się odświeżona adaptacja Netfliksa, dzięki której młodsi widzowie mogli wejść w tę historię bez „bagażu” klasyka. W roli profesora Wilczura występuje Leszek Lichota, a Marysię gra Maria Kowalska. Film zachowuje filary fabuły: amnezję, życie bohatera jako wiejskiego znachora i jego wewnętrzny imperatyw niesienia pomocy. Jednocześnie dopisuje nowe sceny i korzysta z bardziej współczesnego języka filmowego, co zmienia rytm opowieści. Niezależnie od tego, czy bliżej ci do klasycznego stylu Hoffmana, czy do nowszej realizacji, rdzeń pozostaje ten sam: rodzina, empatia i motyw odkupienia. To opowieść o tym, że nawet po utracie tożsamości można zachować moralny kompas, a pomoc drugiemu człowiekowi bywa drogą powrotną do siebie. Różnią się środki, ale „duch” historii jest rozpoznawalny, dlatego jedni oglądają z nostalgią, a inni odkrywają „Znachora” na nowo. Kiedy obejrzeć „Znachora” w Wielkanoc 2026? Jeśli planujesz świąteczny seans, w 2026 roku będzie w czym wybierać. Oto rozkład emisji w telewizji: Piątek 03.04: Zoom TV 21:00 - „Znachor” Hoffmana; Niedziela Wielkanocna 05.04: TVP 1 13:40 - „Znachor” Hoffmana; Niedziela Wielkanocna 05.04: TVN 16:15 - „Znachor” Hoffmana; Niedziela Wielkanocna 05.04: Polsat 14:35 - „Znachor” Netfliksa (uwaga: pierwotnie emisja planowana na 23:05, przesunięto ją jednak na popołudnie).
Film Szumowskiej i Englerta był polskim kandydatem do Oscara. Teraz obejrzysz go online!
„Śniegu już nigdy nie będzie” to satyryczne spojrzenie na klasę średnią i opowieść o samotności skrytej pod warstwą wygody. Film Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta o Żeni, masażyście z Prypeci, który trafia na strzeżone osiedle pod Warszawą, był polskim kandydatem do Oscara.
Małgorzata Szumowska od lat robi kino, które nie zatrzymuje się na ładnych obrazkach i deklaracjach. W jej filmach, takich jak „Body/Ciało”, „Twarz” czy „Śniegu już nigdy nie będzie”, ważniejsze od tego, co wypowiedziane wprost, bywa to, co ukryte pod powierzchnią. W ciele, w relacjach i w społecznych rolach. Realizm miesza się tu z ironią oraz metaforą, a bohaterowie często balansują pomiędzy tym, co widać, a tym, czego woleliby nie ujawniać. W „Śniegu już nigdy nie będzie” ta perspektywa wybrzmiewa wyjątkowo mocno. Punkt wyjścia jest prosty. Na spokojne, strzeżone osiedle pod Warszawą przyjeżdża Żenia, masażysta i uzdrowiciel z okolic Czarnobyla. Za bramą czekają białe wille, cisza i wygoda. Przestrzeń zaprojektowana tak, by nic nie zakłócało komfortu. Tyle że wraz z kolejnymi wizytami bohatera ta perfekcyjna kompozycja zaczyna się kruszyć. Film „Śniegu już nigdy nie będzie” można obejrzeć na Prime Video! „Śniegu już nigdy nie będzie” pokazuje, jak łatwo pomylić bezpieczeństwo ze szczęściem Żenia wchodzi do domów z przenośnym łóżkiem do masażu i porusza się po osiedlu jak ktoś, kto nie ma tu „swojego miejsca”, a jednak szybko staje się potrzebny. Mieszkańcy traktują go jak usługodawcę, czasem jak egzotyczną ciekawostkę, a czasem jak kogoś, kto potrafi nazwać to, co od dawna uwiera. Jego praca dotyka ciała, ale film sugeruje, że równie mocno dotyka emocji. Uruchamia napięcia, wydobywa lęki i pragnienia, które w wygodnym życiu miały nie istnieć. Masaż staje się tu pretekstem do rozmowy o pęknięciach w idealnym obrazku Z zewnątrz wszystko wygląda poprawnie. Dostatek, ład, spokój i poczucie kontroli. Jednak w kolejnych domach ujawnia się coś, co nie pasuje do tej pocztówkowej scenerii. Bohaterowie mają rzeczy, o których inni marzą, ale trudno mówić o spełnieniu, częściej widać samotność, frustrację i dziwne poczucie pustki. Film konsekwentnie podpowiada, że porządek bywa tylko fasadą, a pod nią kryją się sprawy niezałatwione i emocje, które wracają w najmniej wygodnym momencie. W obsadzie pojawiają się twarze, które nadają historii ciężar i wiarygodność To kino, które buduje napięcie nie wyłącznie fabułą, ale też precyzyjnymi obserwacjami i aktorskimi niuansami. W obsadzie pojawiają się m.in. Maja Ostaszewska, Agata Kulesza, Łukasz Simlat, Andrzej Chyra i Katarzyna Figura. Dzięki nim mieszkańcy osiedla nie są jedynie „typami” do satyry, ale ludźmi z całym bagażem sprzeczności. Wrażliwością podszytą lękiem, potrzebą bliskości przykrytą kontrolą, troską wymieszaną z poczuciem wyższości. Satyra na klasę średnią uderza w to, co deklarowane, a nie praktykowane „Śniegu już nigdy nie będzie” działa też jako niewygodny komentarz społeczny. Środowisko pokazane w filmie chętnie mówi o empatii, otwartości i „świadomym życiu”, ale w praktyce łatwo ujawniają się uprzedzenia, dystans i hierarchie. Żenia, jako ktoś z zewnątrz, staje się rodzajem lustra. Jego obecność sprawia, że mieszkańcy muszą skonfrontować się z własnym obrazem, który dotąd był wygodnie wygładzony. Film prowokuje, bo nie daje prostych odpowiedzi i nie uspokaja widza Produkcja miała premierę na festiwalu w Wenecji i była polskim kandydatem do Oscara, co od początku ustawiło ją w gronie tytułów, które wzbudzają dyskusje. Opinie widzów bywają podzielone, bo to nie jest historia podana wprost ani kino zaprojektowane pod komfort odbioru. Jeśli jednak szukasz filmu, który zostaje w głowie po seansie i zmusza do dopisania własnych pytań o cenę wygody oraz o samotność wśród „wszystkiego, co potrzeba”, produkcja spełnia tę obietnicę.
Ten film z Dorocińskim to fenomen polskiej telewizji i brutalna prawda o policji. Jest na Netfliksie i wciąż szokuje widzów
Mroczna Warszawa, twarde zasady i gliniarze, którzy dawno przestali wierzyć w proste podziały na dobro i zło. „Pitbull. Ostatni pies” Władysława Pasikowskiego wraca do najmocniejszych skojarzeń z serią: realizmu, brudu ulicy i ceny, jaką płaci się za lojalność. Ten hit sprzed kilku lat obejrzysz na Netfliksie.
Warszawa po zmroku w tym filmie nie przedstawia wielkiego świata. Zamiast neonów i efektownych pościgów są chłodne klatki schodowe, krótkie rozmowy i decyzje podejmowane pod presją, często na granicy wytrzymałości. Właśnie tym „Pitbull” od lat przyciąga widzów: nie obiecuje łatwej rozrywki, tylko konsekwentnie podsuwa realizm, który potrafi uwierać. „Pitbull. Ostatni pies” jest domknięciem pewnego etapu w polskim kinie sensacyjnym. Władysław Pasikowski wrzuca bohaterów w świat bez upiększeń i prowadzi ich tak, by najmocniej wybrzmiały lojalność, zmęczenie i rachunek, jaki płaci się za wierność własnym zasadom. Despero znów na pierwszej linii, ale stawka jest większa niż wcześniej Seria „Pitbull”, zapoczątkowana w 2005 roku, na stałe wpisała się w historię polskich kryminałów. To opowieść o pracy w warszawskim Wydziale Zabójstw, w której równie ważne jak ściganie przestępców są prywatne koszty ponoszone przez funkcjonariuszy: przeciążenie, uzależnienia, wypalenie, trudne relacje i życie w ciągłym napięciu. Patryk Vega, odwołując się do policyjnych akt oraz doświadczeń dokumentalnych związanych z „Prawdziwe psy”, zbudował świat brutalny, ale mocno osadzony w realiach. Gdy przy „Pitbullu. Ostatnim psie” za sterami stanął Władysław Pasikowski, seria poszła w bardziej klasyczną, surową stronę. Reżyser postawił na cięższy klimat i psychologiczne pogłębienie, a nie na efekty i przerysowanie. W efekcie mamy powrót do ulicznego, gęstego kryminału, w którym bohaterowie są daleko od wizerunku nieskazitelnych stróżów prawa. Śledztwo po zabójstwie policjanta prowadzi w sam środek wojny gangów Oś fabuły „Pitbull. Ostatni pies” zaczyna się od sprawy śmierci policjanta Soczka. Dochodzenie prowadzą doświadczeni funkcjonariusze: Despero (Marcin Dorociński), Metyl (Krzysztof Stroiński) i Nielat (Rafał Mohr). Trop szybko kieruje ich w stronę brutalnych grup, które próbują kontrolować Warszawę, a kolejne ustalenia każą zadawać pytania o to, kto w tej układance gra czysto, a kto tylko udaje. Pasikowski pokazuje policyjną robotę jako serię twardych wyborów, presji czasu i działań, w których każdy błąd może być nieodwracalny. Brutalność jest tu konsekwencją świata, w którym funkcjonariusze często balansują na granicy prawa, a reguły są bardziej bezlitosne niż przepisy. Skąd bierze się ciężar tej historii i dlaczego tak mocno zostaje w głowie? Ważnym tłem dla postaci i ich wiarygodności jest inspiracja biografią Sławomira Opali. Były komisarz stołecznego Wydziału Zabójstw należał do najbardziej rozpoznawalnych funkcjonariuszy w historii polskiej policji, a szerzej kojarzony był także z dokumentalnym serialem „Prawdziwe psy”. Jego wizerunek nieustępliwego „psa”, wiernego własnemu kodeksowi, stał się punktem odniesienia dla filmowych sylwetek Despero i Metyla. Los Opali z czasem przybrał jednak dramatyczny obrót: pojawiły się konflikty z przełożonymi, głośny incydent z bronią, oskarżenia o powiązania ze światem przestępczym, a finał był tragiczny (samobójstwo w 2014 roku). Opala miał 48 lat. Taki kontekst sprawia, że film ogląda się nie tylko jako sensację, ale też jako opowieść o konsekwencjach życia w permanentnym napięciu. Gdy seria zmienia ręce, zmienia się też język opowiadania o policji Wczesne odsłony „Pitbulla” firmowane przez Patryka Vegę wyróżniały się ostrą brutalnością, specyficznym humorem i dynamicznym montażem. „Ostatni pies” idzie inną drogą: Pasikowski, kojarzony z tytułami takimi jak „Psy” czy „Pokłosie” tworzy chłodniejszą, bardziej klasyczną formę. Zamiast efekciarskich chwytów dostajemy gęstą atmosferę, więcej ciszy i portrety postaci, które są bardziej zmęczone niż bohaterskie. Taki zwrot dla części widzów okazał się odświeżający, bo przypominał ton pierwotnego „Pitbulla” z 2005 roku. Inni mogą odczuwać brak energii i przerysowania, które były znakiem rozpoznawczym późniejszych kontynuacji. Jedno jest pewne: powrót Despero na ekran działa, bo to bohater o dużym potencjale, nawet jeśli film zostawia pewne sprawy w półcieniu. Gdzie obejrzeć „Pitbull. Ostatni pies” online? Ciekawostką jest fakt, że Patryk Vega nie obejrzał filmu „Pitbull. Ostatni pies”. W rozmowie z „Vivą” wyjaśniał, że nie wynika to z niechęci wobec twórców, ale z tego, że od wielu lat w ogóle nie śledzi polskich filmów. Wspominał też, że ostatnim rodzimym tytułem, który widział, był „Dom Zły” Wojciecha Smarzowskiego, a wolny czas przeznacza raczej na nadrabianie amerykańskich produkcji. „Pitbull. Ostatni pies” jest dostępny na platformach VOD. Film można obejrzeć m.in. na Netfliksie, a także wypożyczyć w serwisach takich jak TVP VOD.
Agata Kulesza i Maciej Musiał w jednym z najbardziej intrygujących polskich filmów 2026! Porusza i zostaje w głowie na długo po seansie!
„Czas, który nie nadszedł” to debiut reżyserski Julii Rogowskiej: dramat o świecie w niedalekiej przyszłości, gdzie starość staje się tabu, a „rewolucyjna kuracja antygeriatryczna” jest standardem. Sara (Agata Kulesza) odmawia i trafia do izolacji...
Jesienią 2026 roku do kin trafi debiut reżyserski Julii Rogowskiej „Czas, który nie nadszedł”. W głównych rolach zobaczymy Agatę Kuleszę i Dobromira Dymeckiego, a na ekranie towarzyszą im m.in. Bartosz Bielenia, Michalina Łabacz, Vanessa Alexander i Maciej Musiał. Produkcja opowiada o świecie, w którym młodość stała się obowiązkiem, a starzenie się społecznym tabu. O czym opowiada film „Czas, który nie nadszedł”? W niedalekiej przyszłości, pokazanej w filmie, społeczeństwo odwraca się od starości, autentyczności i niedoskonałości. Na pierwszym planie pojawia się rewolucyjna kuracja antygeriatryczna, która przestaje być wyborem, a staje się standardem. Kto nie chce jej przyjąć, wypada poza system. To właśnie w takim porządku rozgrywa się historia miłości i straty, w której presja „bycia wiecznie młodym” zaczyna dyktować warunki życia, relacji i codziennych decyzji. Sara, w którą wciela się Agata Kulesza, odmawia poddania się kuracji. Cena jest natychmiastowa: zostaje skierowana do odizolowanych ośrodków, a jej codzienność zamienia się w życie w zamkniętym ośrodku izolacji. Świat, w którym młodość staje się obowiązkiem, a starość tabu W tej rzeczywistości odmowa nie jest prywatnym wyborem, tylko wyrokiem społecznym. Znajduje się w sytuacji, w której walka o prawo do naturalnego przemijania staje się walką o własną tożsamość. Oskar, grany przez Dobromira Dymeckiego, podejmuje inną decyzję. Gdy on, jak większość, poddaje się rewolucyjnej kuracji antygeriatrycznej, zyskuje młodość i miejsce w nowym społeczeństwie. Jednocześnie pęka coś, co miało być wspólnym planem: Sara i Oskar chcieli zestarzeć się razem. Od tego momentu ich historia przestaje być opowieścią o „my”, a zaczyna się rozpisywać na konsekwencje wyborów, które trudno cofnąć. Po latach próba ucieczki Sary sprawia, że ona i Oskar ponownie się spotykają. Dzieli ich wygląd, ale łączy coś, czego nie dało się uciszyć ani kuracją, ani izolacją: pytania spychane przez lata na drugi plan. Ich ponowny kontakt uruchamia emocje, które nie mieszczą się w prostych definicjach winy i lojalności. W tle wciąż trwa system, w którym prawo do przemijania jest odbierane, a indywidualność uznawana za zagrożenie. „Czas, który nie nadszedł” to debiut reżyserski Julii Rogowskiej „Czas, który nie nadszedł” jest debiutem reżyserskim Julii Rogowskiej. Film łączy emocjonalny dramat z wizją przyszłości, w której obsesja młodości zmienia zasady wspólnego życia. W głównych rolach występują Agata Kulesza i Dobromir Dymecki, a na ekranie pojawią się także Michalina Łabacz, Bartosz Bielenia, Vanessa Alexander oraz Maciej Musiał. To zestawienie nazwisk zapowiada historię, w której napięcie budują nie tylko decyzje bohaterów, ale też konsekwencje narzucone przez świat. Kiedy premiera filmu „Czas, który nie nadszedł”? Premiera filmu planowana jest na 16 października 2026 roku. Oś fabuły skupia się na relacji dwojga ludzi rozdzielonych przez wybór między wieczną młodością a prawem do naturalnego przemijania. W tej opowieści tabu nie jest pojedynczym zakazem, tylko fundamentem systemu: ci, którzy nie podporządkowują się standardowi, zostają wypchnięci poza społeczeństwo. To punkt wyjścia do historii o uczuciach, stratach i decyzjach, które nie zawsze pozwalają zacząć od nowa.
Barwna podróż do Polski lat 90. z Tomaszem Kotem i Joanną Kulig! Komedia o sukcesie, pieniądzach i miłości już na Netflixie!
Disco polo opisywano już na wiele sposobów, ale ten film robi to z rozmachem i humorem. „Disco Polo” Macieja Bochniaka wraca dziś na radar, bo można go obejrzeć na Netfliksie. To energetyczna opowieść o ambicji, sławie i cenie sukcesu w czasach, gdy wszystko wydawało się możliwe, a muzyka była dla wielu najprostszą drogą do radości.
Pierwsze minuty „Disco Polo” od razu ustawiają ton: ma być głośno, kolorowo i z przymrużeniem oka, jak w Polsce lat 90., kiedy wolność mieszała się z bezczelną wiarą w szybki awans. Jeśli szukasz tytułu, który rozjaśnia dzień i pozwala na chwilę odciąć się od codzienności, film Macieja Bochniaka dostępny na Netfliksie potrafi to zrobić bez wysiłku. Skąd bierze się energia filmu „Disco Polo”? „Disco Polo” korzysta z dobrze znanego marzenia o sukcesie, ale przenosi je do realiów transformacji, kiedy każdy chciał spróbować szczęścia. W tle są remizy, prowizoryczne sceny, kasety, pierwsze duże pieniądze i poczucie, że jutro może być lepsze. Film świadomie podkręca kolory i tempo, żeby oddać atmosferę epoki, w której kicz bywał formą ucieczki, a prosty refren potrafił dać ludziom autentyczną radość. O czym opowiada film „Disco Polo”? W centrum fabuły są Tomek i Rudy, chłopaki z prowincji, którzy nie chcą dłużej stać z boku. Zaczynają od grania tam, gdzie publiczność jest najbliżej sceny, czyli na wiejskich dyskotekach i lokalnych imprezach. Szybko jednak celują wyżej i pod szyldem zespołu LASER próbują wejść do świata, w którym rządzą kontrakty, układy i wyobrażenia o „wielkim życiu”. Ich droga przypomina rollercoaster: od entuzjazmu po momenty, gdy sukces zaczyna kosztować. Gdy na horyzoncie pojawia się wytwórnia Alfa, historia dostaje kolejnego biegu. To tam rządzi Daniel Polak (Tomasz Kot), postać, która uosabia czar tamtych czasów: pewność siebie, błysk w oku i umiejętność sprzedania marzenia. Wraz z nowym środowiskiem wchodzą pieniądze, rozpoznawalność i pokusa, by przyspieszać wszystko na skróty. Film pokazuje, że w rzeczywistości, gdzie dolar kusi łatwymi odpowiedziami, granica między spełnieniem a rozczarowaniem bywa cienka. Wątek uczuciowy nie jest tu tylko ozdobą, bo silnie wpływa na decyzje bohaterów. Tomek traci głowę dla zmysłowej Gensoniny (Joanna Kulig), a to uczucie działa jak dodatkowy dopalacz dla jego ambicji. Jednocześnie jest w tym ryzyko: im więcej dzieje się wokół, tym trudniej odróżnić szczere emocje od gry pozorów i oczekiwań. Film sprawnie wykorzystuje ten konflikt, żeby pokazać, jak w świecie nagłej popularności łatwo pogubić priorytety. Gwiazdorska obsada „Disco Polo” buduje wiarygodny klimat lat 90. Jednym z powodów, dla których „Disco Polo” ogląda się lekko, jest obsada. Tomasz Kot i Joanna Kulig prowadzą tę opowieść z dużą swobodą, a ich ekranowa energia pasuje do przerysowanej, ale celowej estetyki filmu. Na ekranie pojawiają się też Dawid Ogrodnik, Piotr Głowacki oraz Rafał Maćkowiak, dzięki czemu całość nie opiera się wyłącznie na jednym duecie. Wspólnie tworzą obraz społeczeństwa spragnionego prostych rozrywek i wielkich szans. „Disco Polo” nie udaje dokumentu o gatunku, tylko bawi się jego fenomenem i opowiada o nim językiem popkultury. Twórcy mieszają ludowość z estetyką znaną z amerykańskich historii o drodze na szczyt, co daje zaskakująco spójny efekt. Dynamiczna akcja i intensywne barwy nie są tu przypadkiem: mają przypominać, jak bardzo tamta dekada była dla wielu „pierwsza” i jak łatwo było uwierzyć, że wszystko da się wygrać odwagą. To jednocześnie rozrywka i lekko ironiczny hołd dla pokolenia dorastającego przy tych rytmach. Gdzie można obejrzeć film „Disco Polo”? To propozycja na wieczór, gdy nie masz ochoty na ciężkie tematy, a chcesz poczuć przypływ energii. Film dobrze sprawdza się też jako sentymentalny powrót do realiów, w których moda, muzyka i marzenia miały specyficzny, niepodrabialny smak. Jeśli ciekawi cię, jak kino potrafi opowiedzieć o disco polo bez zadęcia, a przy tym z czułością dla epoki, „Disco Polo” na Netfliksie jest łatwym wyborem. Maciej Bochniak zbudował świat, który ma bawić, ale też przypominać, że za każdą „bajką o sukcesie” stoi konkretna cena.
Nowy polski dramat obyczajowy dla widzów, którzy lubią historie z przesłaniem. Zostaje w głowie na długo po seansie
Co, jeśli największy sukces przychodzi dopiero wtedy, gdy nie możesz go już przeżyć? „Algorytm życia” to nowa polska produkcja, która bierze na warsztat świat mediów społecznościowych i odwraca jego zasady w najbardziej przewrotny sposób. Historia młodego pisarza pokazuje, jak cienka jest granica między niewidzialnością a wiralową popularnością.
W czasach, w których popularność mierzy się liczbą lajków, a talent często ginie w natłoku treści, pojawia się historia, która odwraca tę logikę do góry nogami. „Algorytm życia” to nowa polska produkcja, która opowiada o sukcesie osiągniętym dopiero po śmierci. Film właśnie debiutuje i już na starcie przyciąga uwagę swoim przewrotnym punktem wyjścia. „Algorytm życia” – fabuła nowego polskiego filmu Głównym bohaterem jest Jan Pyszalski – młody, ambitny pisarz, który nie potrafi odnaleźć się w świecie zdominowanym przez media społecznościowe. W rzeczywistości, gdzie popularność buduje się szybko i powierzchownie, jego twórczość pozostaje niezauważona. Wszystko zmienia się w momencie wypadku, po którym zostaje uznany za zmarłego. Paradoksalnie to właśnie wtedy, jego książki zaczynają zdobywać ogromną popularność. Historia buduje się na mocnym kontraście – między życiem w cieniu a pośmiertnym sukcesem, który przychodzi za późno, by móc go przeżyć. Choć punkt wyjścia może brzmieć jak czarna komedia, „Algorytm życia” uderza w bardzo współczesne tony. To opowieść o samotności w świecie online, o potrzebie uznania i o tym, jak łatwo algorytmy potrafią zmienić czyjeś życie lub nadać mu wartość dopiero wtedy, gdy jest już za późno. Film wpisuje się w nurt produkcji, które przyglądają się wpływowi internetu na nasze wybory, relacje i sposób postrzegania sukcesu. Kiedy premiera filmu „Algorytm życia”? „Algorytm życia” zadebiutuje w polskich kinach 20 marca 2026 roku. Ten polski dramat obyczajowy, dystrybuowany przez Galapagos Films, trwa 65 minut. Jednak krótka forma może okazać się jego atutem – historia jest skondensowana i skupiona na jednym wyraźnym motywie. To nie jest film, który próbuje przypodobać się wszystkim. To raczej propozycja dla widzów, którzy lubią fabułę z drugim dnem, taką, która zostaje w głowie na dłużej. Motyw sukcesu osiągniętego po śmierci działa tu jak mocna metafora współczesnego świata. To jedna z tych produkcji, które mogą wywołać dyskusję, nie tylko o bohaterze, ale też o nas samych i o tym, jak dziś definiujemy sukces. View oEmbed on the source website