Kożuchowska w krwawym kryminale Patryka Vegi. W takiej roli jeszcze jej nie widzieliście
Codziennie o tej samej porze we Wrocławiu ginie kolejna osoba, a każde zabójstwo jest dokładnie zaplanowane i upozowane. Policjantka Helena Ruś szybko orientuje się, że ma do czynienia z jednym sprawcą, który traktuje miasto jak scenę. „Plagi Breslau” to film, który w Polsce dostał fatalne recenzje, a na Netfliksie zbiera pochwały widzów z całego świata. Sprawdzamy, o co tyle szumu.
Seryjny morderca, policjantka na granicy wytrzymałości i miasto, które zna swoje mroczne sekrety. „Plagi Breslau” to produkcja, o której w Polsce mówiło się głównie źle, a mimo to obejrzeli ją niemal wszyscy. Za granicą film zyskał drugie życie i grono oddanych fanów. Tłumaczymy, dla kogo jest ten thriller i czy faktycznie warto poświęcić mu wieczór. O czym jest polski kryminał „Plagi Breslau”? Akcja rozgrywa się we współczesnym Wrocławiu. Każdego dnia, o tej samej porze, nieznany sprawca dokonuje brutalnego morderstwa. Ofiary nie są przypadkowe, a sposób, w jaki giną, nawiązuje do publicznych egzekucji wymierzanych przestępcom w XVIII-wiecznym Breslau. Każda zbrodnia jest karą za konkretny grzech, a morderca traktuje siebie jak wykonawcę dawnej sprawiedliwości. Śledztwo prowadzi komisarz Helena Ruś, policjantka, która nie przebiera w środkach i sama nosi w sobie sporo demonów. Gdy jej partner Bronson zostaje ciężko ranny podczas akcji, Helena postanawia dotrzeć do sprawcy za wszelką cenę. W rozwikłaniu zagadki pomaga jej profilerka Iwona Bogacka, która próbuje zrozumieć logikę zabójcy. Im głębiej obie kobiety wchodzą w sprawę, tym wyraźniej widać, że klucz do tożsamości mordercy leży w przeszłości miasta. Film trwa około półtorej godziny i nie zwalnia tempa. To kino brutalne, miejscami dosłowne, z mocnymi scenami przemocy. Poniżej oficjalny zwiastun, który dobrze oddaje klimat całości: View oEmbed on the source website Kto gra w „Plagach Breslau”? Kożuchowska w roli, jakiej jeszcze nie widzieliście W głównej roli komisarz Heleny Ruś zobaczymy Małgorzatę Kożuchowską, kojarzoną przede wszystkim z popularnych seriali obyczajowych i komediowych. Tutaj gra postać twardą, wulgarną i gotową na przemoc, czyli odwrotność tego, do czego przyzwyczaiła widzów. Profilerkę Iwonę Bogacką gra Daria Widawska. W obsadzie znaleźli się też Tomasz Oświeciński jako policjant Bronson, Andrzej Grabowski w roli prokuratora, a także Katarzyna Bujakiewicz, Ewa Kasprzyk i Iwona Bielska. W jednej z ról pojawia się również zawodnik MMA Karol Bedorf. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Patryk Vega, twórca między innymi serii „Pitbull” i filmu „Botoks”. Polscy krytycy zmiażdżyli film, świat oszalał. Skąd ta różnica? „Plagi Breslau” to jeden z najbardziej kontrowersyjnych tytułów w dorobku Patryka Vegi. W Polsce film zebrał druzgocące recenzje. Krytycy zarzucali mu przewidywalną fabułę, przerysowane dialogi i symbolikę podaną nazbyt dosłownie. Wielu recenzentów uznało go za jedną ze słabszych pozycji reżysera. Za granicą historia potoczyła się inaczej. Po premierze na Netfliksie film trafił do widzów w wielu krajach i tam zyskał spore uznanie. Zagraniczni odbiorcy chwalili szybkie tempo, pomysłowe zwroty akcji i nietypową realizację. Często pojawiały się porównania do „Siedem” Davida Finchera, a samą Helenę Ruś zestawiano z Lisbeth Salander z trylogii „Millennium”. To właśnie ten rozdźwięk między polskim a międzynarodowym odbiorem sprawił, że o filmie znów zrobiło się głośno. Drugim powodem jest sam Wrocław. Vega pokazał miasto od mrocznej strony, pełne zaułków, krwi i odniesień do jego dawnej historii. Połączenie współczesnego kryminału z motywem XVIII-wiecznych egzekucji wyróżnia film na tle innych polskich produkcji gatunkowych. Co mówią widzowie o „Plagach Breslau”? Opinie o filmie są mocno podzielone, ale wśród zagranicznych widzów przeważają pozytywne reakcje. Jeden z nich napisał: „Kolejny klejnot odkryty przez Netflixa. Choć dubbing może być irytujący, działa całkiem nieźle. Dobra fabuła, łącząca elementy »Siedem« z innymi filmami o seryjnych mordercach. Jeden zgon nawiązuje nawet do »2000 maniacs«. Być może nadinterpretuję fryzurę głównej bohaterki, ale wszystko razem tworzy dziwny klimat filmu. Późniejsze zwroty akcji są sprytne i nieprzewidywalne. Daję pięć gwiazdek, film jest krótki, dynamiczny, bez zbędnych wypełniaczy, a wszystko trzyma uwagę aż do nagłego zakończenia”. Inny widz zachęcał, by nie zrażać się napisami: „Nie pozwólcie, by napisy powstrzymały was przed obejrzeniem tej pełnej akcji, pomysłowej przejażdżki rollercoasterem przez polskie ulice i tereny wiejskie. Jeśli podobała wam się Lisbeth Salander z trylogii »Millennium«, pokochacie tutejszą detektywkę. To kobieca wersja Brudnego Harry'ego, wymiata, próbując złapać makabrycznego i zagadkowego mordercę, walcząc jednocześnie z własnymi demonami. Poziom realizmu i brutalności przewyższa większość ofert telewizyjnych, a unikalna kinematografia dodaje filmowi energii i głębi. Tak jak mówiłem, nie bójcie się napisów. Najlepsze na Netflixie często pochodzi z innych krajów. I ten film jest tego dowodem”. Z takich głosów wyłania się dość spójny obraz. Widzowie, którzy nastawiają się na szybki, brutalny thriller bez ambicji artystycznych, wychodzą zadowoleni. Ci, którzy oczekują dopracowanej psychologii postaci i subtelności, częściej kręcą nosem. Czy warto obejrzeć „Plagi Breslau”? Dla kogo jest ten thriller? „Plagi Breslau” to propozycja dla widzów, którzy lubią mocne kino kryminalne i nie odstraszają ich drastyczne sceny. Jeśli cenisz szybkie tempo, klimat seryjnego mordercy rodem z „Siedem” i nie przeszkadza ci sporo przemocy na ekranie, film ma szansę cię wciągnąć. To także ciekawa pozycja dla osób, które chcą zobaczyć Małgorzatę Kożuchowską w roli kompletnie innej niż zwykle. Z drugiej strony, to zdecydowanie nie jest film dla wszystkich. Osoby wrażliwe na brutalność, oczekujące spokojnego kryminału albo pogłębionych portretów psychologicznych, mogą poczuć się przytłoczone. Warto też pamiętać, że fabuła trzyma się sprawdzonego schematu i nie zaskoczy kogoś, kto widział już dziesiątki filmów o tropieniu seryjnych zabójców. „Plagi Breslau” obejrzysz obecnie na Netfliksie. To dobry wybór na wieczór, jeśli masz ochotę na sprawny, krwawy thriller osadzony w polskich realiach i potrafisz przymknąć oko na jego słabsze strony.
Niezwykły polski film oparty na faktach. Przejmująca podróż matki przez płonącą Europę...
Młoda wiejska nauczycielka zakochuje się w mężczyźnie, którego wojna wysyła na przymusowe roboty do Trzeciej Rzeszy. Zamiast czekać, Eliza z niemowlęciem na rękach rusza w głąb wojennej Europy, by go odnaleźć. „Pani od polskiego” to polski dramat Radosława Piwowarskiego, inspirowany prawdziwymi przeżyciami ludzi wywiezionych na roboty podczas drugiej wojny światowej. Film obejrzysz już w streamingu, między innymi w CANAL+ i Playerze.
Jak daleko można pójść za miłością, gdy świat dookoła rozpada się od wojny? Odpowiedzi na to pytanie szuka „Pani od polskiego”, polski dramat oparty na autentycznych losach. Radosław Piwowarski opowiada historię kobiety, która sama nazwałaby się zwyczajną, a okazuje się zdolna do rzeczy niezwykłych. Po kinowej premierze film trafił już do serwisów streamingowych. Nauczycielka, miłość i wojna. O czym jest „Pani od polskiego”? Akcja rozpoczyna się w 1942 roku, gdy Eliza pracuje jako nauczycielka w wiejskiej szkole na Kresach i zakochuje się w Stachu. Ich uczucie przerywa wojna, bo mężczyzna zostaje wywieziony na przymusowe roboty na terenie Trzeciej Rzeszy. Silna i niezależna Eliza nie godzi się na bierne czekanie, rodzi dziecko bez ślubu i z niemowlęciem wyrusza w niebezpieczną podróż w poszukiwaniu ukochanego. Jej droga wiedzie przez świat naznaczony przemocą, głodem i ciągłym zagrożeniem, ale też przez spotkania z ludźmi, którzy okazują jej pomoc. Scenariusz powstał na bazie autentycznych przeżyć osób wywiezionych do pracy w Niemczech podczas drugiej wojny światowej, co nadaje całej historii dodatkowej wagi. To opowieść o determinacji, macierzyństwie i miłości, która nie pyta o granice. Sylwia Skrzypczak na pierwszym planie. Kto gra w „Pani od polskiego”? Główną rolę Elizy zagrała Sylwia Skrzypczak, która buduje postać kruchą i nieugiętą zarazem, a to właśnie jej bohaterka prowadzi widza przez całą historię. W obsadzie znaleźli się również Vitalik Havryla, Stanisław Brudny, Mirosław Jękot, Robert Gonera oraz Anna Dzieduszycka. Film wyreżyserował Radosław Piwowarski, ceniony twórca polskiego kina, który o swojej najnowszej fabule mówił wprost, że jest ona hołdem dla kobiet, ich siły i wytrwałości. Reżyser zadbał o realia epoki, od kostiumów po scenografię odtwarzającą wojenną codzienność. Dzięki temu „Pani od polskiego” łączy kameralną opowieść z szerszym tłem historycznym. Oparty na prawdziwych losach. Dlaczego warto sięgnąć po „Panią od polskiego”? Najmocniejszym atutem filmu jest jego korzenie w prawdziwych wydarzeniach, bo przypomina o tysiącach Polaków wywiezionych na przymusowe roboty, których historie rzadko trafiają na ekran. Druga sprawa to perspektywa, bo zamiast koncentrować się na polu bitwy, twórcy pokazują wojnę oczami kobiety walczącej o rodzinę i miłość. Trzeci element to emocjonalny ładunek, bo podróż Elizy z dzieckiem przez ogarnięty wojną kontynent łączy napięcie z czułością. Film wpisuje się w nurt polskiego kina, które stara się opowiadać trudną historię w sposób osobisty i przystępny. To propozycja zarówno dla widzów lubiących kino historyczne, jak i tych, którzy szukają mocnej opowieści o ludzkich wyborach. Cicha bohaterka wielkiej historii. Co zostaje po „Pani od polskiego” „Pani od polskiego” przypomina, że obok wielkich bitew i nazwisk z podręczników wojnę przeżywały zwykłe kobiety, których odwaga rzadko trafiała na pierwsze strony gazet. Najmocniej wybrzmiewa tu prostota gestu, decyzja, by nie czekać i nie poddać się losowi, mimo że wszystko dookoła do tego namawia. To film, po którym chce się pomyśleć o własnych babciach i prababciach, o ich niewypowiedzianych historiach. Eliza zostaje w pamięci nie dlatego, że dokonuje rzeczy spektakularnych, ale dlatego, że jest tak bardzo prawdziwa. Obraz obejrzysz w serwisach VOD, między innymi w CANAL+, Playerze i TVP VOD. Zwiastun: View oEmbed on the source website
Bołądź i Książkiewicz w komedii, która przywraca wiarę w miłość. W tle malownicze Góry Stołowe
Mieszkają drzwi w drzwi, dzielą kuchnię i łazienkę, znają się od dziecka, ale nigdy nie byli parą. „Miłość jest blisko” to polska komedia romantyczna z Wojciechem Solarzem, Weroniką Książkiewicz i Olgą Bołądź, którą obejrzysz za darmo na TVP VOD. Ciepła historia rozgrywa się w malowniczych Górach Stołowych.
Bywa, że szczęścia szukamy na drugim końcu świata, a ono czeka tuż za ścianą. Na tym prostym pomyśle opiera się „Miłość jest blisko”, polska komedia romantyczna, która stawia na ciepło i humor, a nie na cukierkowe wzruszenia. Wojciech Solarz i Weronika Książkiewicz grają sąsiadów, którzy muszą stracić siebie z oczu, żeby zrozumieć, jak są dla siebie ważni. Film obejrzysz za darmo na TVP VOD. Sąsiedzi od zawsze, para nigdy. O czym jest „Miłość jest blisko”? Adam i Natalia mieszkają drzwi w drzwi w jednym domu w Nowej Rudzie i znają się, odkąd byli dziećmi. Ich codzienność jest nietypowa, bo dzielą ze sobą niemal wszystko, on korzysta z jej łazienki, ona z jego kuchni, a mimo to nigdy nie zostali parą. Ta wygodna, trochę zabawna rutyna trwa do chwili, gdy w ich życiu pojawiają się nowe osoby. Adam poznaje światową podróżniczkę i pisarkę Marikę, która wciąga go w swój barwny świat, a o względy Natalii zaczyna zabiegać zamożny dentysta Bruno, gotowy spełnić każde jej marzenie. Dopiero gdy zaczynają patrzeć na siebie z dystansu, oboje uświadamiają sobie, co tak naprawdę ich łączy. To prosta, ciepła opowieść o uczuciu, które rośnie powoli, w cieniu zwyczajnej codzienności. Olga Bołądź i Weronika Książkiewicz na pierwszym planie. Kto gra w „Miłość jest blisko”? W Adama wciela się Wojciech Solarz, a Natalię gra Weronika Książkiewicz i to właśnie ich nieoczywista relacja jest osią całego filmu. Olga Bołądź wciela się w Marikę, pewną siebie podróżniczkę, która wywraca poukładane życie Adama do góry nogami, a Grzegorz Małecki gra Bruna, eleganckiego dentystę zabiegającego o serce Natalii. Film wyreżyserował Radosław Dunaszewski na podstawie scenariusza Mariusza Kuczewskiego i Marcina Baczyńskiego, a wyprodukowała go Telewizja Polska. Sporą rolę odgrywają tu również plenery, bo zdjęcia powstały w okolicach Nowej Rudy i w malowniczych Górach Stołowych, które nadają historii przytulnego, małomiasteczkowego klimatu. Komedia bez lukru. Czym „Miłość jest blisko” różni się od innych romansów? Najczęściej podkreślaną zaletą jest to, że film unika nadmiernego ckliwego tonu, który zwykle ciąży komediom romantycznym. Zamiast wielkich gestów i przesadnych deklaracji stawia na drobne, codzienne sytuacje, z których rodzi się prawdziwa sympatia między bohaterami. Drugim atutem jest obsada, bo Olga Bołądź i Weronika Książkiewicz wnoszą do historii lekkość i naturalność, a ich bohaterki są dalekie od papierowych postaci z typowych romansów. Trzeci plus to sceneria, bo Góry Stołowe i klimat Nowej Rudy sprawiają, że całość ogląda się trochę jak wakacyjną pocztówkę. To propozycja na wieczór, gdy masz ochotę na coś lekkiego, ale niekoniecznie przesłodzonego. Idealny seans na leniwy wieczór. Dla kogo jest „Miłość jest blisko”? Jeśli masz dość romansów, w których wszystko jest zbyt piękne i zbyt proste, ta polska komedia może być miłą odmianą, bo bliżej jej do ciepłej obyczajowej opowieści niż do bajki o księciu z bajki. Sprawdzi się jako seans na zmęczony wieczór, gdy chcesz się uśmiechnąć, ale nie masz siły na ciężkie kino. Pomaga w tym swojski klimat, sympatyczni bohaterowie i dobrze znane twarze polskiego kina. „Miłość jest blisko” obejrzysz za darmo na TVP VOD, a także wypożyczysz w Premiery Canal+. Zwiastun: View oEmbed on the source website
Polski film „Różyczka” z Boczarską i Więckiewiczem wciąż chwyta za serce. Zgodziła się szpiegować z miłości, a straciła głowę dla ofiary
Piękna, młoda kobieta zgadza się szpiegować znanego pisarza, bo kocha oficera bezpieki, który ją o to prosi. Problem w tym, że z czasem naprawdę zakochuje się w mężczyźnie, którego miała zniszczyć. „Różyczka” to jeden z najgłośniejszych polskich dramatów ostatnich lat, w dodatku oparty na prawdziwych wydarzeniach. Film obejrzysz na Amazon Prime Video, Playerze i w CDA Premium.
Najpierw donos z miłości, potem uczucie do człowieka, którego miała zdradzić. „Różyczka” to oparty na faktach dramat o agentce bezpieki o pseudonimie, który dał tytuł całemu filmowi. W tle przewijają się cenzura, protesty studenckie i antysemicka nagonka Marca ’68. To kino, które wciąga i zostawia z trudnymi pytaniami. Donos z miłości i uczucie do ofiary. O czym jest „Różyczka”? Akcja rozgrywa się w latach 1967 i 1968, w napiętej atmosferze schyłku gomułkowskiej Polski. Kamila Sakowicz, młoda i niewykształcona kobieta, jest kochanką oficera Służby Bezpieczeństwa Romana Rożka i to z miłości do niego zgadza się zostać tajną współpracowniczką o pseudonimie „Różyczka”. Jej zadaniem jest zbliżyć się do znanego pisarza Adama Warczewskiego, podejrzewanego o wysyłanie tekstów na Zachód, i raportować każdy jego krok. Im więcej czasu Kamila spędza z dużo starszym, wykształconym mężczyzną, tym bardziej zaczyna go naprawdę kochać, co stawia ją w pułapce między dwoma światami. W tle narasta polityczna burza, bo pisarze protestują przeciwko cenzurze, a w marcu 1968 roku dochodzi do studenckich protestów i antysemickiej nagonki. „Różyczka” łączy więc kameralny dramat miłosny z portretem epoki, w której donos potrafił zniszczyć życie. Boczarska, Seweryn i Więckiewicz w trójkącie. Kto gra w „Różyczce”? Główną rolę Kamili gra Magdalena Boczarska i to właśnie ta kreacja rozsławiła aktorkę, pokazując ją jako bohaterkę uwodzicielską i bezbronną zarazem. Pisarza Adama Warczewskiego odtwarza Andrzej Seweryn, który nadaje swojej postaci spokój i autorytet kontrastujące z chaosem wokół. Oficera SB Romana Rożka gra Robert Więckiewicz, budując mężczyznę władczego i zaborczego, który traktuje Kamilę jak narzędzie. W obsadzie pojawiają się również Jacek Braciak jako oficer bezpieki oraz Grażyna Szapołowska. Film wyreżyserował Jan Kidawa-Błoński, który napisał też scenariusz razem z Maciejem Karpińskim. To zestawienie trojga mocnych aktorów sprawia, że emocjonalny trójkąt wybrzmiewa naprawdę przejmująco. Nagradzany dramat oparty na faktach. Dlaczego „Różyczka” wciąż robi wrażenie? Najwięcej mówi się o tym, że film jest luźno inspirowany prawdziwymi historiami ludzi inwigilowanych przez bliskie im osoby, w tym głośnym przypadkiem pisarza Pawła Jasienicy, którego żona okazała się współpracowniczką bezpieki. Reżyser zaznaczał wprawdzie, że to nie biografia konkretnej osoby, ale kompilacja kilku podobnych losów, co nie umniejsza siły opowieści. Druga sprawa to nagrody, bo Robert Więckiewicz odebrał Orła za główną rolę męską, a Magdalena Boczarska została nagrodzona za najlepszą rolę kobiecą na międzynarodowym festiwalu w Goa w Indiach. Trzeci atut to tło historyczne, bo niewiele filmów tak sugestywnie pokazuje mechanizm donosu i atmosferę Marca ’68. Do tego dochodzi uniwersalna opowieść o miłości, lojalności i cenie zdrady, która nie starzeje się z upływem lat. Mroczny romans i wielka historia. Po ten film sięgnij, jeśli lubisz dramaty z prawdziwym ciężarem To propozycja dla widzów, którzy lubią poruszające dramaty obyczajowe osadzone w prawdziwej historii. Jeśli zrobiła na tobie wrażenie „Mała Moskwa” albo inne filmy o uwikłaniu w czasach PRL, „Różyczka” trafi w twój gust. Film łączy gorący romans, mocne aktorstwo i opowieść o czasach, w których lojalność bywała śmiertelnie niebezpieczna. Obejrzysz go w abonamencie na Amazon Prime Video, Playerze i w CDA Premium, a także wypożyczysz na innych platformach.
Klasyk polskiego kina, który do dziś łamie serca. Nagradzany melodramat o zakazanej miłości w cieniu zimnej wojny
W Legnicy końca lat sześćdziesiątych niemal połowę mieszkańców stanowili radzieccy żołnierze i ich rodziny, dlatego miasto nazywano „Małą Moskwą”. To właśnie tam rozgrywa się zakazany romans, który stał się tematem nagradzanego filmu Waldemara Krzystka. Wiera, grana przez Swietłanę Chodczenkową, traci głowę dla polskiego oficera. Cały film czeka na TVP VOD bez opłat.
Najpierw spojrzenie, potem miłość, której nie wybaczyło ani wojsko, ani historia. „Mała Moskwa” to oparty na prawdziwych wydarzeniach melodramat o Rosjance zakochanej w polskim oficerze w garnizonowej Legnicy. Film zebrał komplet nagród i do dziś uchodzi za jeden z najpiękniejszych polskich romansów. Cały tytuł znajdziesz na TVP VOD bez opłat. Zakazana miłość w cieniu zimnej wojny. O czym jest „Mała Moskwa”? Akcja rozgrywa się w 1967 roku w Legnicy, mieście, które ze względu na ogromny garnizon Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej nazywano „Małą Moskwą”. Niemal połowę mieszkańców stanowili wtedy radzieccy żołnierze i ich rodziny, a życie toczyło się pod czujnym okiem wojska i służb. W tym świecie Wiera, młoda żona radzieckiego oficera-pilota, poznaje polskiego porucznika Michała i zakochuje się w nim z wzajemnością. Ich uczucie od początku jest skazane na klęskę, bo łamie wszystkie granice, których w tamtych czasach nie wolno było przekraczać. Wokół zaciska się pętla podejrzeń, donosów i strachu, a romans, zamiast cichnąć, staje się coraz bardziej desperacki. Film opowiada tę historię w ramie powrotu po latach, gdy mężczyzna z przeszłości przyjeżdża do Legnicy na grób kobiety, której nie udało się uratować. To melodramat o miłości silniejszej niż rozsądek i o cenie, jaką trzeba za nią zapłacić. Chodczenkowa i Żurek w rolach życia. Kto gra w „Małej Moskwie”? W rolę Wiery wciela się rosyjska aktorka Swietłana Chodczenkowa, która zagrała w filmie podwójną rolę, bo wciela się też w jej dorosłą córkę. To właśnie ona, wyłoniona w castingu przeprowadzonym przez reżysera w Rosji, stała się twarzą całej produkcji. Polskiego oficera Michała Janickiego gra Lesław Żurek, a męża Wiery, radzieckiego pilota, odtwarza Dmitrij Uljanow. W obsadzie pojawia się również Aleksiej Gorbunow jako major KGB, który symbolizuje ciągłą obecność służb. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Waldemar Krzystek, dla którego Legnica jest miastem rodzinnym, co widać w dbałości o realia epoki. To właśnie połączenie osobistego spojrzenia twórcy i mocnych aktorskich kreacji sprawia, że film wybrzmiewa tak prawdziwie. Nagrodzony melodramat oparty na faktach. Dlaczego „Mała Moskwa” wciąż robi wrażenie? Najwięcej mówi się o tym, że historia Wiery ma swój pierwowzór w prawdziwych wydarzeniach, bo postać zainspirowana jest losami Lidii Nowikowej, kobiety, która przyjechała do Polski z mężem żołnierzem i odebrała sobie życie z powodu nieszczęśliwej miłości. Druga sprawa to nagrody, bo film zdobył Złote Lwy na festiwalu w Gdyni oraz pięć statuetek Polskich Nagród Filmowych, czyli Orłów, co stawia go w gronie najważniejszych polskich produkcji tamtych lat. Trzeci atut to tło historyczne, bo niewiele filmów pokazuje fenomen Legnicy jako miasta na poły radzieckiego, w którym dwa światy żyły obok siebie. Do tego dochodzi uniwersalna opowieść o miłości, która nie pyta o granice ani o politykę. Dziś film znów łatwo nadrobić, bo cały czeka na TVP VOD i nie trzeba za niego płacić. Wielka miłość, zimna wojna i prawdziwa historia. Po ten film warto sięgnąć w wolny wieczór To propozycja dla widzów, którzy lubią poruszające melodramaty z historią w tle i nie boją się smutnych zakończeń. Jeśli wzruszały cię polskie filmy pokroju „Różyczki” albo opowieści o miłości w trudnych czasach, „Mała Moskwa” trafi w twój gust. Film łączy piękne zdjęcia, mocne emocje i prawdziwą historię, która nadaje całości dodatkowej wagi. Cały tytuł, a także jego wersję serialową, obejrzysz za darmo na TVP VOD, więc to dobry wybór na spokojny, refleksyjny wieczór.
Mało znany polski thriller psychologiczny, który ogląda się z gulą w gardle. W głównej roli Gabriela Muskała
Alicja wychodzi z tłumu na peronie i zachowuje się tak, jakby zasady, które rządzą światem wokół niej, nagle przestały jej dotyczyć. Nie wie, kim jest, nie pamięta, skąd przyszła, i przez dwa lata żyje bez przeszłości. Kiedy rodzina w końcu ją rozpoznaje, powrót do dawnego życia okazuje się trudniejszy niż samo zniknięcie. „Fuga” Agnieszki Smoczyńskiej czeka w streamingu i wciąż potrafi wytrącić z równowagi.
Co zostaje z bliskości, kiedy znika pamięć? „Fuga” zadaje to pytanie bez taryfy ulgowej i nikomu nie ułatwia zadania. Film inspirowany prawdziwymi przypadkami dysocjacyjnej fugi trzyma w napięciu, ale najmocniej działa na poziomie emocji. W polskim streamingu znajdziesz bez trudu. O czym jest „Fuga”? Kobieta wraca do rodziny, której zupełnie nie zna Alicja od dwóch lat żyje bez pamięci. Po epizodzie dysocjacyjnej fugi straciła dostęp do swojej przeszłości i zbudowała się na nowo: samotna, twarda, niezależna od nikogo. Pije, pali, sypia z przypadkowymi mężczyznami i nie tłumaczy się przed nikim. Wszystko zmienia się, gdy rozpoznaje ją rodzina, która od dwóch lat jej szukała. Alicja wraca do domu pod miastem, do męża Krzysztofa, kilkuletniego syna i rodziców. Problem w tym, że nie pamięta żadnego z nich. Nie czuje miłości do dziecka, nie wie, jak rozmawiać z mężczyzną, który jest jej mężem, i nie umie wejść w rolę żony, matki i córki, której wszyscy od niej oczekują. Bliscy chcą odzyskać dawną Kingę, a ona nie zamierza nią być. Smoczyńska prowadzi tę historię na granicy dramatu psychologicznego i thrillera, z chłodnymi, precyzyjnie skomponowanymi kadrami i kilkoma scenami ocierającymi się o surrealizm. Napięcie nie bierze się tu z zagadki kryminalnej, tylko z prostego pytania: czy można wrócić do życia, którego się nie pamięta, i czy w ogóle się tego chce. Zwiastun „Fugi” obejrzysz tutaj: View oEmbed on the source website Kto gra w „Fudze”? Obsada i nazwisko, które napisało sobie rolę W głównej roli Alicji, znanej wcześniej jako Kinga, występuje Gabriela Muskała. Aktorka jest też autorką scenariusza, który pisała przez kilka lat, inspirując się prawdziwymi przypadkami zaniku pamięci. Męża Alicji, Krzysztofa, gra Łukasz Simlat. W pozostałych rolach zobaczysz między innymi Małgorzatę Buczkowską, Piotra Skibę, Halinę Rasiakównę i Zbigniewa Walerysia jako rodziców bohaterki oraz Klarę Bielawkę. W roli kilkuletniego syna wystąpił Iwo Rajski. Za reżyserię odpowiada Agnieszka Smoczyńska, twórczyni „Córek dancingu”, a zdjęcia zrobił Jakub Kijowski. Cannes, nagroda za zdjęcia i scena otwarcia, której się nie zapomina „Fuga” miała premierę w maju 2018 roku w Cannes, w sekcji Tydzień Krytyki. Kilka miesięcy później, na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, Jakub Kijowski dostał nagrodę za zdjęcia, i to jeden z tych elementów, które zostają w pamięci najdłużej. Zimne, oszczędne kadry i miejski chłód budują dystans, przez który stopniowo przebija się emocja. Drugim filarem jest sam pomysł. Muskała nie tylko zagrała Alicję, ale też napisała jej historię, opierając się na rzeczywistych przypadkach dysocjacyjnej fugi. To rzadka sytuacja, w której aktorka tworzy postać od podstaw, łącznie z każdym zdaniem dialogu. Film otwiera scena na peronie, w której bohaterka wyłania się z tłumu kompletnie wyłączona z reguł życia społecznego. Po tym wejściu trudno oderwać się od ekranu. Co po seansie mówią widzowie i dlaczego film dzieli? „Fuga” nie jest produkcją, która podoba się wszystkim w ten sam sposób, i to akurat jej zaleta. Najczęściej powtarza się ten sam wątek: rola Gabrieli Muskały, oszczędna, pozbawiona ckliwości, oparta na chłodzie zamiast na łzach. To wokół niej kręci się cały odbiór filmu. Część widzów zwraca uwagę na powolne, wyciszone tempo i atmosferę niepokoju, która narasta bez gwałtownych zwrotów akcji. Dla jednych to mocna strona, bo trzyma w napięciu emocjonalnym do końca. Inni mówią wprost, że to kino wymagające i nieprzyjazne, takie, które nie głaszcze i nie pociesza. Powracającym tematem jest też zakończenie, które nie zamyka historii klamrą i zostawia widza z pytaniami zamiast odpowiedzi. Dla kogo jest „Fuga” i czy warto ją włączyć? Po „Fugę” warto sięgnąć, jeśli lubisz kameralne, psychologiczne kino, w którym najważniejsze dzieje się między ludźmi, a nie w fabularnych zwrotach. To film o tożsamości, macierzyństwie bez instynktu i o tym, ile z nas tkwi w pamięci o bliskich. Bohaterka nie jest łatwa do polubienia i nie taki był zamysł. Jeśli wolisz wartką akcję i jasne rozwiązania, możesz poczuć się zmęczony jej tempem. Jeśli jednak szukasz polskiego dramatu, który nie boi się trudnej bohaterki i niewygodnych pytań, sto minut z „Fugą” na Canal Plus daje ci dokładnie to. Gabriela Muskała i Agnieszka Smoczyńska zrobiły film, który ogląda się w napięciu i o którym myśli się jeszcze długo po napisach końcowych.
Dawid Ogrodnik jako gej i katolik z polskiej wsi. Ta prawdziwa historia poruszyła tysiące widzów
Mężczyzna, który modli się rano w kościele, a po południu maluje murale i kocha innego mężczyznę. Daniel nie chce wybierać między wiarą a sobą i właśnie to najbardziej drażni jego otoczenie. „Wszystkie nasze strachy” opowiadają prawdziwą historię artysty Daniela Rycharskiego. Film zdobył Złote Lwy na festiwalu w Gdyni i wciąż wzbudza emocje.
Tytuł brzmi jak metafora, a ma całkiem dosłowne drugie dno. Daniel Rycharski tworzył strachy na wróble z ubrań mieszkańców wsi i osób LGBT, a film przejął tę ideę. „Wszystkie nasze strachy” opowiadają o lęku przed innością i o cenie, jaką płaci się za bycie sobą. Sprawdzamy, o czym jest film, kto w nim gra i czy warto. Gej, katolik i artysta z mazowieckiej wsi Daniel jest cenionym w okolicy artystą, który mieszka na wsi razem z ojcem i babcią. Maluje murale na domach sąsiadów, angażuje się w życie parafii i jest głęboko wierzącym katolikiem. Jednocześnie pozostaje w ukrywanym związku z Olkiem, chłopakiem z sąsiedztwa, który boi się przyznać do swojej orientacji. Te dwa światy, wiara i miłość, do pewnego momentu udaje się Danielowi godzić. Punktem zwrotnym staje się śmierć młodej znajomej, nastolatki, która odbiera sobie życie po doświadczeniu przemocy i wykluczenia. Daniel nie potrafi przejść nad tym do porządku dziennego. Postanawia zorganizować drogę krzyżową w jej intencji i zmusić lokalną społeczność do refleksji. To wystarczy, by wieś, która wcześniej go akceptowała, zaczęła się od niego odsuwać. Odrzucony przez sąsiadów Daniel szuka zrozumienia w innym świecie, w warszawskiej galerii sztuki współczesnej. Tam jednak także czuje się obco. „Wszystkie nasze strachy” opowiadają o człowieku zawieszonym między prowincją a wielkim miastem, między kościołem a środowiskiem artystycznym, który nigdzie nie pasuje w pełni. Dawid Ogrodnik jako Daniel Rycharski. Obsada i prawdziwy bohater „Wszystkich naszych strachów” W głównej roli występuje Dawid Ogrodnik, jeden z najbardziej cenionych polskich aktorów, znany z „Chce się żyć”, „Jesteś Bogiem” i „Ostatniej rodziny”. Jego Daniel jest powściągliwy i pełen sprzeczności, daleki od plakatowego bohatera. Olka, ukrywającego się partnera Daniela, gra Oskar Rybaczek. W rolę ojca wciela się Andrzej Chyra, a babci Maria Maj. W obsadzie są też między innymi Jacek Poniedziałek i Jowita Budnik. Film wyreżyserowali Łukasz Ronduda i Łukasz Gutt, który odpowiada również za zdjęcia. Scenariusz napisali Ronduda, Michał Oleszczyk i Katarzyna Sarnowska. Całość trwa około półtorej godziny i utrzymana jest w spokojnym, obserwacyjnym tonie. Najważniejsze jest jednak to, że historia wydarzyła się naprawdę. Pierwowzorem Daniela jest Daniel Rycharski, jeden z najgłośniejszych polskich artystów współczesnych. Pochodzi z niewielkiej wsi na Mazowszu i to właśnie tam realizuje wiele swoich prac. Za swoją sztukę dostał między innymi Paszport Polityki, a jego głośna wystawa „Strachy” odbyła się w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Oto oficjalny zwiastun: View oEmbed on the source website Skąd ten tytuł i dlaczego „Wszystkie nasze strachy” poruszyły widzów? Tytuł ma podwójne znaczenie. Z jednej strony chodzi o lęki, te przed innością, przed odrzuceniem, przed mówieniem prawdy o sobie. Z drugiej nawiązuje do realnej sztuki Rycharskiego, który tworzył strachy na wróble z ubrań mieszkańców wsi oraz osób ze społeczności LGBT. W filmie te wykonane z tkanin figury stają się symbolem wspólnoty, która próbuje oswoić własne obawy. Film wyróżnia się tym, że nie ustawia się po żadnej ze stron sporu. Nie kpi z wiary i nie robi z kościoła czarnego charakteru, a zarazem nie unika trudnych pytań o miejsce osób nieheteronormatywnych we wspólnocie. Daniel jest tu jednocześnie wierzący i zakochany w mężczyźnie, i film nie każe mu wybierać. Mocno działają też zdjęcia. Polska wieś pokazana jest bez taniej idealizacji, ale i bez pogardy, w ciepłym, niemal malarskim świetle. Powściągliwa gra Dawida Ogrodnika sprawia, że emocje budują się powoli, w gestach i spojrzeniach, a nie w wielkich monologach. Złote Lwy w Gdyni i gorące dyskusje Film miał premierę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 2021 roku i to właśnie tam zdobył najważniejszą nagrodę, Złote Lwy dla najlepszego filmu. Do tego dołożył kilka innych wyróżnień festiwalu, między innymi za zdjęcia oraz nagrody przyznawane przez dziennikarzy i młode jury. Później docenili go też członkowie Polskiej Akademii Filmowej. Recenzenci chwalili przede wszystkim odwagę tematu i to, że twórcy nie poszli na skróty. W wielu tekstach pojawiało się uznanie dla roli Dawida Ogrodnika i dla sposobu, w jaki film mówi o wierze bez uproszczeń. Doceniano również, że trudna historia została opowiedziana z wrażliwością, a nie publicystyczną dosłownością. Nie zabrakło jednak sporów. Połączenie tematyki katolickiej i queerowej wywołało skrajne reakcje, od zachwytu po oskarżenia o prowokację. Dla części widzów film jest ważnym głosem o pojednaniu, dla innych zbyt niewygodny. Ta różnica zdań do dziś sprawia, że „Wszystkie nasze strachy” pozostają tematem do rozmowy. Dla kogo są „Wszystkie nasze strachy” i gdzie obejrzeć film z Dawidem Ogrodnikiem? Po film najpewniej sięgną widzowie, którzy cenią ambitne polskie kino oparte na prawdziwych historiach. Jeśli lubisz spokojne, refleksyjne dramaty, w których liczą się bohater i temat, a nie tempo akcji, „Wszystkie nasze strachy” trafią w twój gust. To także propozycja dla tych, których interesują pytania o wiarę, tożsamość i życie na polskiej prowincji. Warto pamiętać, że to kino wymagające i niejednoznaczne. Film dotyka przemocy, wykluczenia i samobójstwa, więc dla części osób może być trudny w odbiorze. W zamian oferuje jednak portret bohatera, jakiego w polskim kinie wciąż brakuje, oraz jedną z mocniejszych ról Dawida Ogrodnika. „Wszystkie nasze strachy” obejrzysz w TVP VOD, na platformie Player oraz w Prime Video. To dobry moment, by nadrobić jeden z najgłośniejszych polskich filmów ostatnich lat.
Głośny polski hit o cyberprzemocy właśnie zadebiutował na Netflix. Obejrzało go już ponad 600 tysięcy Polaków
W marcu ustawiały się po niego kolejki w kinach, a od 17 czerwca można go włączyć w domu. „Za duży na bajki 3” zamyka jedną z najpopularniejszych polskich serii familijnych ostatnich lat. Waldek mierzy się tym razem nie z dorastaniem, lecz z czymś, co zna niemal każdy nastolatek w sieci. Wystarczył jeden złośliwy komentarz, żeby jego świat zaczął się sypać.
Reżyser Kristoffer Rus domyka swoją trylogię tematem, który dziś dotyczy każdej klasy i każdego rodzica. „Za duży na bajki 3” opowiada o hejcie, presji w sieci i o tym, jak łatwo z żartu robi się dramat. Polscy widzowie obejrzeli go tłumnie w kinach, a od 17 czerwca film jest dostępny na Netfliksie. Zdania na jego temat są jednak podzielone. O czym jest „Za duży na bajki 3”? Jeden komentarz, który wymyka się spod kontroli Waldek Banaś (Maciej Karaś) ma na głowie kilka spraw naraz. W domu pojawia się nowo narodzona siostra, więc o spokój jest trudno. Do tego rozpada się drużyna gamingowa Kings, z którą zdobywał turnieje. Staszek (Patryk Siemek) coraz mocniej wchodzi w taniec, a Delfina (Amelia Fijałkowska) po dotkliwej porażce odpuszcza granie. W przypływie złości Waldek wrzuca do sieci złośliwy komentarz. Nie przewiduje, że odpowiedzi posypią się jedna za drugą i że cała fala uderzy w Delfinę. Kiedy sprawa robi się poważna i zaczyna zagrażać bezpieczeństwu dziewczyny, chłopak staje przed najtrudniejszym zadaniem. Musi przyznać się do błędu, na co długo nie umie się zdobyć. Twórcy pokazują przy tym mechanizm hejtu od środka, z perspektywy sprawcy, ofiary i świadków, którzy wolą nie reagować. Zwiastun filmu obejrzycie tutaj: View oEmbed on the source website Kto gra w „Za duży na bajki 3”? Znana trójka i mocne nazwiska w obsadzie Za kamerą po raz kolejny stanął Kristoffer Rus, który wyreżyserował wszystkie części serii. Scenariusz napisała Agnieszka Dąbrowska. W rolach głównej trójki wracają Maciej Karaś jako Waldek, Patryk Siemek jako Staszek i Amelia Fijałkowska jako Delfina. Cała trójka gra te postacie od 2022 roku i dorastała razem z nimi na ekranie. W obsadzie znaleźli się też Karolina Gruszka i Paweł Domagała jako rodzice Waldka oraz Dorota Kolak w roli ekscentrycznej ciotki, która znów namiesza w życiu chłopaka. Na ekranie pojawiają się również Borys Szyc i Dorota Pomykała. Film powstał przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, a jego partnerem merytorycznym była Fundacja Instytut Cyfrowego Obywatelstwa. Dlaczego o „Za duży na bajki 3” mówiła cała Polska? Seria od początku trafiła w czuły punkt. Pierwsza część zaczynała w kinach, a globalny rozgłos zdobyła na Netfliksie, gdzie weszła do topki najpopularniejszych filmów nieanglojęzycznych w blisko 40 krajach. Trzecia odsłona poszła krok dalej tematycznie i zamiast o dorastaniu opowiada o hejcie, który dziś zna każdy nastolatek z własnego telefonu. Twórcy nie zatrzymują się na jednej perspektywie. Pokazują, jak złośliwy komentarz zmienia się w falę, jak czuje się osoba, w którą ta fala uderza, i jak zachowują się ci, którzy tylko obserwują. Do tego dochodzi świat e-sportu, turniejów i gamingowych drużyn, rzadko goszczący w polskim kinie familijnym. Frekwencja zrobiła resztę. W kinach film zobaczyło ponad 600 tysięcy widzów, a premiera 17 czerwca na Netfliksie tylko podbiła zainteresowanie. Dlaczego widzowie są podzieleni? Reakcje po seansach mocno się różnią. Część widzów chwali film za temat i sposób, w jaki rozmawia z młodą publicznością: „Moim zdaniem, to najlepiej zrealizowany film w Polsce, który płynie… Polecam obejrzeć go z całą rodziną”. Najlepiej odbierają go sami nastolatkowie: „Film był mega, tak jak poprzednie części! Był trochę inny, bo mówił o hejcie, a to teraz mega ważne. Pokazuje, jak sobie z tym radzić i naprawiać błędy”. Są jednak głosy bardziej powściągliwe: „Raczej film na lekcję wychowawczą, niż do kina. Idealny na lekcję wychowawczą, taki dydaktyczny”. Inny zwrócił uwagę na nierówny rozkład akcentów: „Mocno moralizuje o hejcie, ale już o szybkiej jeździe po mieście to jakoś tak sobie”. Wśród komentarzy wraca też pewien żal: „Trochę moralizuje, ale w pożyteczny i zabawny sposób. Szkoda, że Waldiego, Staszka i Delfiny jest mało razem”. Dla kogo jest „Za duży na bajki 3”? Najwięcej z seansu wyniosą widzowie, którzy znają dwie poprzednie części i chcą się dowiedzieć, jak kończy się historia Waldka. Trzecia odsłona broni się też jako osobna opowieść, więc spokojnie można zacząć od niej. To propozycja przede wszystkim dla rodzin z nastolatkami, bo temat cyberprzemocy daje realny pretekst do rozmowy zaraz po napisach. Jeśli liczycie na lekki film o dorastaniu w stylu pierwszej części, „Za duży na bajki 3” miejscami bardziej moralizuje i kładzie nacisk na przekaz. Jeśli jednak szukacie polskiej produkcji, która mówi o hejcie wprost i językiem zrozumiałym dla młodych widzów, ten finał trylogii daje sporo materiału do przemyślenia. Film jest dostępny na Netfliksie od 17 czerwca 2026 roku.
Głośny polski film o nauczycielce, która twierdziła, że słyszy Jezusa. W roli głównej Dorota Chotecka-Pazura
Dorota Chotecka-Pazura wciela się w postać, która budzi w Polsce skrajne emocje. W filmie „Mistyczka” gra Alicję Lenczewską, nauczycielkę ze Szczecina, która po nawróceniu twierdziła, że rozmawia z Jezusem, i przez lata spisywała te rozmowy. Produkcję przygotowała Fundacja Filmowa „Powołany”, znana z głośnego „Powołanego”. Do kin trafi we wrześniu.
To druga po „Powołanym” głośna produkcja Fundacji Filmowej „Powołany”, tym razem poświęcona kobiecie. „Mistyczka” przybliża postać Alicji Lenczewskiej, której zapiski po śmierci badała komisja teologiczna. W obsadzie znalazło się ponad 50 aktorów, a zdjęcia powstawały w Szczecinie i na Mazowszu. Film wejdzie do kin we wrześniu. Kim była Alicja Lenczewska, bohaterka filmu „Mistyczka”? Alicja Lenczewska żyła w latach 1934-2012 i przez większość życia była związana ze Szczecinem, gdzie pracowała jako nauczycielka. Przełom nastąpił, gdy miała 51 lat. Podczas rekolekcji w Gostyniu w 1985 roku przeżyła nawrócenie, które, jak później opisywała, całkowicie zmieniło jej życie. Od tego momentu twierdziła, że doświadcza spotkań z Jezusem i na jego polecenie zaczęła spisywać słyszane słowa. Tak powstały dwa dzienniki, „Świadectwo” oraz „Słowo pouczenia”, które prowadziła aż do śmierci. Pisała w nich również o niewidzialnych stygmatach, czyli bólu w miejscach ran Chrystusa. Po śmierci Lenczewskiej jej zapiski trafiły pod ocenę powołanej przez arcybiskupa komisji teologicznej, która zaopiniowała je pozytywnie. Dzienniki opublikowano w 2016 roku i od tej pory rozeszły się w kolejnych wydaniach, a postać mistyczki ze Szczecina zyskała grono czytelników w całej Polsce. O czym jest „Mistyczka”? Polska historia, która zaczyna się od jednego nawrócenia Punktem wyjścia jest moment przełomu w życiu Alicji Lenczewskiej, czyli rekolekcje, po których kobieta zaczyna prowadzić zapiski. Twórcy prowadzą widza przez kolejne lata jej życia, od codzienności nauczycielki po duchowe doświadczenia, które stały się treścią dzienników. Reżyser Jan Sobierajski opowiada tę historię jako opowieść o miłości Boga do człowieka, widzianej oczami jednej kobiety. W centrum stoją jej relacje z bliskimi, otoczeniem i Kościołem oraz pytanie, jak żyć z doświadczeniem, którego nie da się łatwo wytłumaczyć. To biograficzny dramat oparty na realnych wydarzeniach i zachowanych zapiskach. Kto gra w „Mistyczce”? Polska obsada i nazwisko, które zaskakuje W roli Alicji Lenczewskiej występuje Dorota Chotecka-Pazura. U jej boku na ekranie pojawia się jej prywatny mąż, Radosław Pazura, co dla wielu widzów będzie dodatkowym powodem, by sięgnąć po ten film. Obok nich w obsadzie znaleźli się Sławomir Orzechowski, Marcin Kwaśny, Dariusz Kowalski, Filip Gurłacz oraz Rafał Szałajko. W sumie na planie pracowało ponad 50 aktorów i kilkaset osób statystujących. Zdjęcia realizowano w Szczecinie, miejscu związanym z bohaterką, oraz na Mazowszu. Za reżyserię i produkcję odpowiada Jan Sobierajski, a wśród producentów jest Andrzej Kocuba. Całość przygotowała Fundacja Filmowa „Powołany”. Dlaczego o polskim filmie „Mistyczka” jest głośno jeszcze przed premierą? Fundacja Filmowa „Powołany” ma już na koncie głośne produkcje, „Powołany” i „Powołany 2”, które powstały dzięki wsparciu tysięcy darczyńców. „Mistyczka” to ich kolejny projekt finansowany w dużej mierze ze zbiórki, co od początku przyciągnęło uwagę widzów związanych z poprzednimi filmami. Twórcy nie ukrywają, jak ważny jest dla nich temat. „Cieszę się, że w końcu możemy odsłonić rąbek tajemnicy! Nad tą produkcją pracujemy od ponad dwóch lat”, mówił reżyser Jan Sobierajski przy okazji prezentacji zwiastunu. Podkreślał też, że „historia Alicji pokazuje fundamentalną i bezcenną wartość kobiet w Kościele”. Drugim powodem zainteresowania jest sama bohaterka. Postać Lenczewskiej dzieli odbiorców, bo jedni traktują jej zapiski jako świadectwo wiary, inni podchodzą do nich z dystansem. Film wchodzi w sam środek tej dyskusji. Zwiastun filmu „Mistyczka” Pierwszy zwiastun pokazuje Dorotę Chotecką-Pazura w roli Alicji Lenczewskiej oraz klimat, w jakim utrzymana jest cała produkcja. Zobaczcie sami: View oEmbed on the source website Kiedy premiera „Mistyczki” i gdzie obejrzeć film? „Mistyczka” trafi do kin 11 września 2026 roku. Twórcy zapowiadają, że film będzie pokazywany w kinach w całej Polsce, a zasięg dystrybucji zależy w dużej mierze od wsparcia darczyńców, podobnie jak przy wcześniejszych produkcjach fundacji. Na ten moment nie podano informacji o dacie udostępnienia filmu na platformach streamingowych. Poprzednie produkcje „Powołanego” najpierw pokazywano w kinach, a dopiero później udostępniano szerzej. Czy warto obejrzeć „Mistyczkę”? To film przede wszystkim dla widzów zainteresowanych tematyką religijną i historią Alicji Lenczewskiej, a także dla osób, które oglądały wcześniejsze produkcje Fundacji „Powołany”. Jeśli czytaliście jej dzienniki albo śledzicie polskie kino o tematyce wiary, „Mistyczka” jest pozycją dla was. Dodatkowym argumentem jest obsada z Dorotą Chotecką-Pazura i Radosławem Pazurą oraz biograficzny charakter opowieści opartej na realnych zapiskach. Premiera 11 września 2026 roku w kinach, więc jest jeszcze czas, żeby nadrobić poprzednie filmy twórców.
Polski film wojenny, o którym wciąż się dyskutuje. Pierwszy taki obraz w naszym kinie
Najsłynniejsza piosenka polskiego frontu przez lata istniała bez filmu, który mógłby jej dorównać. „Czerwone maki” Krzysztofa Łukaszewicza to pierwsza polska fabuła o bitwie pod Monte Cassino, dostępna teraz na TVP VOD. Historię oglądamy oczami nastolatka, który z łagru trafia prosto pod włoskie wzgórza.
Tysiące polskich sierot opuściło ZSRR razem z Armią Andersa, a część z nich poszła walczyć o Monte Cassino. Jednym z nich jest filmowy Jędrek, bohater „Czerwonych maków” Krzysztofa Łukaszewicza. Reżyser „Raportu Pileckiego” opowiada tę historię w pierwszej polskiej fabule o słynnej bitwie. Produkcję znajdziesz na TVP VOD. O czym są „Czerwone maki”? Droga z łagru prosto pod Monte Cassino Głównym bohaterem jest Jędrek Zahorski, nastolatek z dobrej rodziny, którego wojna i pobyt w sowieckim łagrze zmieniają nie do poznania. Z grzecznego chłopca staje się drobnym złodziejaszkiem i kombinatorem, który robi wszystko, by przetrwać. Wraz z Armią Andersa opuszcza ZSRR jako jeden z tysięcy osieroconych Polaków i razem z nią rusza na zachód. Przełom w jego życiu przynosi spotkanie z żołnierzami II Korpusu Polskiego oraz z sanitariuszką Polą, do której zaczyna żywić poważne uczucie. W tym czasie na froncie przygotowywany jest decydujący atak na broniony przez Niemców klasztor na wzgórzach Monte Cassino. Historia łączy autentyczne tło bitwy z fikcyjnymi losami bohatera, więc obok wielkiej polityki i dowódców mamy tu zwykły, ludzki strach, przyjaźń i pierwszą miłość. Zwiastun „Czerwonych maków”: View oEmbed on the source website Kto gra w „Czerwonych makach”? Obsada i Michał Żurawski jako generał Anders W głównej roli Jędrka zobaczysz Nicolasa Przygodę. Michał Żurawski wciela się w generała Władysława Andersa, a Magdalena Żak gra sanitariuszkę Polę Staniewicz, czyli filmową miłość głównego bohatera. Szymon Piotr Warszawski pojawia się jako Stanisław Zahorski, Bartłomiej Topa jako generał Nikodem Sulik, a Mateusz Banasiuk jako Edmund Wilkosz. W obsadzie znalazł się też Leszek Lichota w roli korespondenta wojennego. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Krzysztof Łukaszewicz, znany z „Karbali”, „Orląt. Grodno '39” oraz „Raportu Pileckiego”. Zdjęcia powstawały aż w czterech krajach, czyli w Chorwacji, Bułgarii, we Włoszech oraz w Polsce, a ekipa filmowała także w autentycznej scenerii Monte Cassino. Cały film trwa 122 minuty. Dlaczego „Czerwone maki” to wyjątkowy film? Pierwsza polska fabuła o Monte Cassino Bitwa o Monte Cassino należy do najważniejszych kart w historii polskiego oręża, a mimo to przez dekady nie powstał o niej żaden polski film fabularny. Większość z nas zna ją przede wszystkim z pieśni „Czerwone maki na Monte Cassino”, od której tytuł wziął cały obraz. Produkcja Łukaszewicza wypełnia więc lukę, której polskie kino przez lata nie ruszało. Twórcy postawili na perspektywę zwykłego żołnierza, a nie na suchy wykład historyczny. Dzięki temu wielka bitwa jest tłem dla osobistej opowieści o dorastaniu, stracie i odwadze. To podejście, które ma przybliżyć historię także młodszym widzom, którzy o szlaku Armii Andersa wiedzą głównie z lekcji i z refrenu znanej piosenki. Jak widzowie przyjęli „Czerwone maki”? Recenzje, które dzielą widownię Odbiór filmu był podzielony. Część widzów doceniła sam fakt, że ktoś w końcu opowiedział tę historię, oraz pieczołowicie odtworzone realia frontu i kostiumy. Dla tej grupy „Czerwone maki” są przede wszystkim ważnym, należnym hołdem dla żołnierzy II Korpusu. Krytycy bywali surowsi i wytykali filmowi mało wyrazistego bohatera oraz nierówno poprowadzoną fabułę. Pojawiały się głosy, że emocje czasem ustępują miejsca scenom batalistycznym, a osobista historia Jędrka nie zawsze wciąga tak, jak mogłaby. To film, który łatwiej obejrzeć z myślą o temacie i bohaterach niż z nastawieniem na nowatorskie kino wojenne. Czy warto obejrzeć „Czerwone maki”? Dla kogo jest ten wojenny dramat? „Czerwone maki” najbardziej docenią widzowie zainteresowani historią Polski, losami Armii Andersa i szlakiem II Korpusu. Jeśli lubisz polskie kino wojenne i chcesz poznać bitwę, o której do tej pory mogłeś jedynie poczytać lub posłuchać w piosence, ten film jest dobrym punktem wyjścia. Nie jest to obraz, który zmieni twoje myślenie o kinie batalistycznym, ale daje solidne, dwugodzinne spotkanie z ważnym fragmentem polskiej historii. „Czerwone maki” są dostępne na TVP VOD, więc możesz je nadrobić w dowolnym momencie, choćby przy okazji rocznicy bitwy.
Nowy polski film o miłości podbija festiwale. To kino kameralne i osobiste. „Kunsztownie zrealizowany dramat romantyczny”
Łukasz Ronduda, nagrodzony Złotymi Lwami za „Wszystkie nasze strachy”, wraca z historią, która zaczęła się od prawdziwego projektu artystycznego. W „Powiedz mi, co czujesz” miłość staje się rodzajem terapii, a sztuka narzędziem do mówienia o emocjach, których bohaterowie nie umieją nazwać. Film pokazywano już na zagranicznych festiwalach, gdzie zebrał dobre recenzje. Teraz czas na polską premierę.
Pierwszy poważny związek potrafi odsłonić wszystko, co wynieśliśmy z domu. Na tym pomyśle Łukasz Ronduda oparł „Powiedz mi, co czujesz”, opowieść o dwojgu młodych artystów, którzy zakochują się szybko i intensywnie. W rolach głównych Jan Sałasiński i Izabella Dudziak, a premiera kinowa wypada 18 września. O czym jest „Powiedz mi, co czujesz”? Miłość, która zaczyna się od cudzych łez Bohaterowie mają po dwadzieścia lat. Maria prowadzi nietypowy projekt artystyczny o nazwie „skup łez”, w którym płaci ludziom za ich łzy. Patryk jest początkującym artystą i nie potrafi płakać. Ich uczucie rozwija się szybko i intensywnie, a pierwszy poważny związek staje się dla obojga lustrem, w którym odbijają się wzorce bliskości wyniesione z domów rodzinnych. Zamiast iść klasyczną drogą komedii romantycznej, film prowadzi bohaterów przez próbę zbudowania zdrowej relacji w świecie, w którym liczą się status i pieniądze. Maria i Patryk sięgają po sztukę oraz różne gry i ćwiczenia, traktując je trochę jak terapię, żeby uwolnić się od przeszłości. To melodramat o intymności, lęku przed bliskością i o tym, jak trudno czasem nazwać własne emocje. Kto gra w „Powiedz mi, co czujesz”? Obsada i twórcy filmu Łukasza Rondudy W głównych rolach występują Jan Sałasiński jako Patryk i Izabella Dudziak jako Maria. Na ekranie zobaczymy także Sebastiana Delę, Anitę Poddębniak, Adama Szyszkowskiego, Aleksandrę Justę i Andrzeja Konopkę, którzy wcielają się między innymi w rodziców głównych bohaterów. Za reżyserię odpowiada Łukasz Ronduda, nagrodzony Złotymi Lwami w Gdyni za „Wszystkie nasze strachy”. Scenariusz napisał wspólnie z Agatą K. Koschmieder. Dystrybutorem filmu jest Kino Świat, a całość trwa około półtorej godziny. Skąd pomysł na „skup łez”? Film inspirowany prawdziwymi artystami Pomysł nie wziął się znikąd. „Powiedz mi, co czujesz” czerpie z życia i twórczości polskich artystów współczesnych. Sam motyw skupowania łez nawiązuje do realnego projektu artystycznego, a postacie Marii i Patryka powstały z inspiracji takimi twórcami jak Patryk Różycki, Karolina Balcer czy Alicja Rogalska. Dzięki temu świat przedstawiony w filmie ma w sobie sporo autentyzmu. Bohaterowie żyją sztuką, a ich mieszkanie, prace i sposób mówienia o emocjach wyglądają jak wyjęte z prawdziwych pracowni. Ścieżkę dźwiękową współtworzą młodzi polscy artyści, między innymi Błażej Król, co dodatkowo osadza całość w konkretnym pokoleniu. Złote Lwy, Rotterdam i droga na Nowe Horyzonty Pierwszym powodem jest nazwisko reżysera. Łukasz Ronduda należy do twórców, których nowe projekty śledzi się z ciekawością, a Złote Lwy za „Wszystkie nasze strachy” ustawiły poprzeczkę wysoko. Drugim jest festiwalowa droga filmu. Światowa premiera „Powiedz mi, co czujesz” odbyła się w konkursie 55. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Rotterdamie, gdzie obraz przyjęto bardzo dobrze. Film pokazywano również na GoEast w Wiesbaden. Polską premierę zaplanowano na 26. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Nowe Horyzonty we Wrocławiu, jeszcze przed wejściem do kin. Trzecim powodem jest sam temat. Historia o miłości, sztuce i emocjach, opowiedziana bez ogrywania znanych schematów, wyróżnia się na tle typowych premier o relacjach. Co mówią o filmie pierwsi widzowie i krytycy? Reakcje po festiwalowych pokazach są ciepłe. W recenzjach przewija się określenie „czułe i finezyjne kino”, a jeden z krytyków napisał wprost, że film „trafia w głąb serca”. Doceniono też grę pary głównych bohaterów, którą podsumowano krótko jako „wspaniały duet”. Wśród zagranicznych głosów pojawił się opis: „nasycony emocjami, kunsztownie zrealizowany dramat romantyczny”. Powtarza się wrażenie, że to film, po którym trudno od razu wrócić do codzienności i który zostaje w głowie na dłużej. Kiedy premiera „Powiedz mi, co czujesz”? Data i gdzie obejrzeć Film wchodzi do polskich kin 18 września 2026 roku, a dystrybucją zajmuje się Kino Świat. Wcześniej obraz można zobaczyć podczas Nowych Horyzontów we Wrocławiu. Na ten moment nie zapowiedziano premiery na platformach streamingowych, więc najpewniejszym sposobem na seans pozostaje kino. Oficjalny zwiastun jest już dostępny w sieci: View oEmbed on the source website „Powiedz mi, co czujesz” pełen emocji Film trafi przede wszystkim do widzów, którzy szukają w kinie emocji i prawdziwych rozmów o bliskości, a nie gotowych odpowiedzi. Spodoba się też osobom ciekawym współczesnej sztuki i tego, jak wygląda świat młodych artystów. Konwencja melodramatu, ale opowiedzianego po swojemu, przyciągnie tych, którzy mają dość przewidywalnych komedii romantycznych. To kino kameralne i osobiste, bliżej festiwalowej wrażliwości niż lekkiej rozrywki. Jeśli lubisz filmy, które dotykają tematu emocji bez upiększania, „Powiedz mi, co czujesz” warto zapisać sobie na wrzesień.
Bił nazistów na ringu w Auschwitz, żeby przeżyć. „Mistrz” to historia, o której mało kto słyszał
Trafił do Auschwitz pierwszym transportem w 1940 roku, jako więzień numer 77. Przed wojną był mistrzem Warszawy w wadze koguciej, w obozie jego pięści stały się przepustką do kolejnego dnia. Tadeusz „Teddy” Pietrzykowski stoczył w Auschwitz ponad 40 walk z kapo i esesmanami, a wygrane jedzenie rozdawał współwięźniom. Jego biografię poznasz w filmie Macieja Barczewskiego z Piotrem Głowackim w roli głównej.
Piotr Głowacki schudł kilkanaście kilogramów i przeszedł bokserski trening, żeby wejść w skórę Teddy'ego Pietrzykowskiego. Efekt to jedna z najtrudniejszych ról w jego karierze. „Mistrz” opowiada o człowieku, który w jednym z najgorszych miejsc na ziemi nie przestał walczyć o godność, swoją i cudzą. Historia tym mocniejsza, że wydarzyła się naprawdę. O czym jest „Mistrz”? Historia, w której stawką nie jest pas, tylko życie Akcja zaczyna się w 1940 roku. Tadeusz Pietrzykowski, przed wojną mistrz Warszawy w wadze koguciej, trafia do nowo utworzonego obozu Auschwitz jednym z pierwszych transportów. Dostaje numer 77. W obozowej rzeczywistości, w której o przetrwaniu często decyduje przypadek, jego bokserskie umiejętności szybko zwracają uwagę. Kiedy wygrywa pojedynek z brutalnym kapo, walki na ringu stają się rozrywką dla obozowej kadry i okazją do zakładów dla niemieckich żołnierzy. Każda kolejna walka to dla Teddy'ego szansa na dodatkową porcję jedzenia, którą rozdaje słabszym więźniom. Zwycięstwa wychudzonego Polaka nad lepiej odżywionymi przeciwnikami szybko stają się dla współwięźniów czymś więcej niż sportem. Tam, gdzie wszystko miało odbierać ludziom nadzieję, kolejne wygrane dawały powód, żeby dotrwać do następnego dnia. Zwiastun „Mistrza” zobaczysz tutaj: View oEmbed on the source website Kto grał w „Mistrzu”? Piotr Głowacki i reszta obsady W głównej roli Piotr Głowacki, który do postaci Pietrzykowskiego przygotowywał się przede wszystkim fizycznie, schudł i przeszedł bokserski trening. Partnerują mu Grzegorz Małecki jako rapportführer Gerhard, Marcin Bosak jako lagerführer i Marian Dziędziel w roli rotmistrza. Na ekranie zobaczysz też Piotra Witkowskiego jako Waltera, Rafała Zawieruchę jako Klimkę, Marcina Czarnika jako Bruna oraz Jana Szydłowskiego jako Janka. Za kamerą stanął Maciej Barczewski, dla którego „Mistrz” był pełnometrażowym debiutem. On też napisał scenariusz. Zdjęcia zrobił Witold Płóciennik, a muzykę skomponował Bartosz Chajdecki. Film trwa 91 minut. Prawdziwa historia, której nie da się wymyślić Tadeusz Pietrzykowski naprawdę istniał. Naprawdę trafił do Auschwitz pierwszym transportem i naprawdę stoczył tam kilkadziesiąt walk, dzieląc się jedzeniem z innymi więźniami. Jego biografia przez dekady funkcjonowała na marginesie pamięci o obozie, a film przypomniał ją szerokiej publiczności. Drugim powodem była przemiana Głowackiego. Aktor zrzucił kilkanaście kilogramów i nauczył się poruszać na ringu jak zawodowiec, żeby wiarygodnie oddać sylwetkę i ruch pięściarza. Po trzecie, „Mistrz” wystartował w konkursie głównym festiwalu w Gdyni w grudniu 2020 roku, a do kin wszedł w sierpniu 2021. Sporo mówiło się też o anglojęzycznej wersji filmu, w której ruchy ust aktorów zmodyfikowano technologią zbliżoną do deepfake, żeby wyglądali, jakby mówili po angielsku. Był to jeden z pierwszych takich zabiegów w kinie. Co mówią o „Mistrzu”? Opinie, które dzielą widzów Odbiór filmu nie był jednomyślny. Część widzów i recenzentów doceniła przede wszystkim wagę tematu. Padały głosy, że „Mistrz jest filmem ważnym z racji 'odkopania' legendy polskiego sportu”, a sam reżyser „wyszedł z tego pojedynku obronną ręką”. Chwalono atmosferę, zdjęcia i grę Głowackiego, którego transformacja robiła największe wrażenie. Nie brakowało jednak zarzutów. Pojawiały się opinie, że to historia „opowiedziana w sposób najbardziej sztampowy i schematyczny”, a fabuła jest na tyle przewidywalna, że „bez żadnego problemu można przewidzieć każde wydarzenie w filmie”. Część komentujących uznała go po prostu „filmem poprawnym”, któremu zabrakło głębszego rysu psychologicznego bohatera. To rozdarcie między mocą prawdziwej historii a klasyczną, oszczędną formą najlepiej oddaje, dlaczego „Mistrz” budzi tak różne reakcje. Czy warto obejrzeć „Mistrza”? Po „Mistrza” sięgną przede wszystkim widzowie, którzy lubią kino oparte na faktach i biografie, w których pojedynczy człowiek mierzy się z bezwzględnym systemem. Film trafi też do osób zainteresowanych historią II wojny i polskim sportem oraz do tych, którzy cenią aktorskie przemiany na ekranie. Nie jest to film, który odkrywa kino obozowe na nowo. Z pewnością jednak warto poznać historię Tadeusza Pietrzykowskiego, choćby dla samej postaci i tego, czego dokonał za drutami. „Mistrz” jest dostępny w streamingu, między innymi na Amazon Prime Video i w TVP VOD.
Polski film o samosądzie, który ogląda się z przerażeniem. A wszystko wydarzyło się naprawdę
Bohaterowie „Linczu” przez lata żyli w strachu przed jednym człowiekiem. Kiedy go zabrakło, zamiast ulgi przyszło śledztwo, proces i zarzut zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem. Film Krzysztofa Łukaszewicza inspirowany jest samosądem we Włodowie, sprawą, która podzieliła Polskę na tych, którzy rozumieli mieszkańców, i tych, którzy widzieli w nich morderców.
Leszek Lichota dostał za tę rolę nagrodę dla najlepszego debiutu aktorskiego, a sam film Grand Prix w Koszalinie. „Lincz” to opowieść o wsi, która przestała czekać na pomoc i sama wymierzyła sprawiedliwość. To, co dzieje się potem, jest najtrudniejszą częścią. O czym jest „Lincz”? Zbrodnia, o której milczała cała wieś Akcja rozgrywa się w niewielkiej miejscowości na Warmii. W jednym z domów ginie sześćdziesięcioletni mężczyzna, a podejrzenie pada na sześciu okolicznych mieszkańców. Ofiara to recydywista, który przez lata terroryzował sąsiadów i okoliczne wsie, groził, niszczył, napadał. Ludzie, którzy wcześniej nie weszli w konflikt z prawem, z dnia na dzień słyszą zarzut zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem. Od tego momentu zaczyna się druga część tej historii, dużo mniej oczywista niż sama zbrodnia. Oskarżeni trafiają w tryby śledztwa i procesu, a wieś, na czele z rodzinami zatrzymanych, walczy o ich uniewinnienie. „Lincz” nie układa się w prosty podział na dobrych i złych. Każda kolejna scena przesuwa współczucie z jednej strony na drugą. Zwiastun „Linczu”: View oEmbed on the source website Prawdziwa historia za filmem. Co wydarzyło się we Włodowie? Punktem wyjścia był samosąd we Włodowie z 1 lipca 2005 roku. Mieszkańcy wsi zabili Józefa Ciechanowicza, sześćdziesięciolatka z długą kryminalną przeszłością, który od lat terroryzował okolicę. Tego dnia sąsiedzi trzy razy dzwonili na policję, twierdząc, że mężczyzna biega po wsi z maczetą. Radiowóz przyjechał po kilku godzinach. W tym czasie grupa mieszkańców pobiła Ciechanowicza młotem, łopatami i kijami, a on zmarł wskutek obrażeń. Sprawa nie skończyła się tak, jak sugerowałby pierwszy odruch współczucia dla wsi. Sąd najpierw wymierzył sprawcom kary w zawieszeniu, później dwaj bracia, uznani za głównych winnych, usłyszeli wyrok czterech lat więzienia za zabójstwo z nadzwyczajnym złagodzeniem kary, a pozostali mężczyźni dostali kary od pół roku do roku w zawieszeniu. W grudniu 2009 roku skazanych ułaskawił prezydent Lech Kaczyński, a we wrześniu 2010 roku Sąd Najwyższy ostatecznie zamknął sprawę. Łukaszewicz nie nakręcił dokumentu o Włodowie. Zmienił nazwiska, stworzył własnych bohaterów i fikcyjną wieś, a z prawdziwej sprawy zostawił sobie najważniejsze pytanie: co robić, kiedy państwo nie chroni, a człowiek bierze odpowiedzialność za siebie i sąsiadów. Kto gra w „Linczu”? Leszek Lichota i obsada, którą zapamiętacie W głównej roli Adama Grada zobaczycie Leszka Lichotę. To właśnie ta rola przyniosła mu nagrodę dla najlepszego debiutu aktorskiego na koszalińskim festiwalu „Młodzi i Film”. Jego filmowych braci, Dariusza i Marcina Gradów, grają Łukasz Simlat i Maciej Mikołajczyk. W obsadzie znaleźli się też Izabela Kuna jako Jagoda Słota, Tamara Arciuch w roli mecenas Łubieńskiej, Wiesław Komasa jako Zaranek oraz Agnieszka Podsiadlik, która wciela się w Renatę Grad. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Krzysztof Łukaszewicz, dla którego „Lincz” był pełnometrażowym debiutem. Zdjęcia robił Witold Stok. Dlaczego „Lincz” wciąż robi wrażenie i o co tyle szumu? Film kręcono na Warmii, między innymi w Olsztynie, Barczewie, Dźwierzutach i Bartołtach Wielkich, a surowy, prowincjonalny krajobraz stał się tłem dla całej historii. Łukaszewicz nie prowadzi opowieści po kolei. Przeskakuje między tym, co działo się przed zabójstwem, samą zbrodnią i procesem, więc widz długo składa zdarzenia jak puzzle. Najmocniejszy jest jednak moralny węzeł w centrum tej historii. Mieszkańcy wsi przez lata byli ofiarami, a w jednej chwili stają się oskarżonymi o morderstwo. „Lincz” nie mówi widzowi, po której stronie ma stanąć, i właśnie z tego bierze się dyskomfort, który zostaje po seansie. Film doceniono na festiwalach: dostał Grand Prix „Złoty Jantar” w Koszalinie w 2010 roku oraz Nagrodę Specjalną na Prowincjonaliach we Wrześni rok później. Co mówią o „Linczu”? Mocne kino, które dzieli Opinie po premierze poszły w dwie strony i do dziś trudno je pogodzić. Część widzów uznała „Lincz” za jeden z mocniejszych polskich filmów oparty na prawdziwej sprawie, kino, które wreszcie nie udaje, że trudnych tematów nie ma. Doceniano psychologię strachu, atmosferę wsi i to, że film nie serwuje gotowego wyroku. Z drugiej strony pojawiły się głosy krytyczne. Część recenzentów zarzuciła filmowi rwany montaż, te ciągłe skoki w czasie, które utrudniają wciągnięcie się w akcję i przywiązanie do bohaterów. Niektórzy krytycy uznali, że „Lincz” niebezpiecznie dryfuje w stronę taniej, tabloidowej sensacji i nie do końca wykorzystuje potencjał tematu. Nawet ci, którym film nie podszedł, przyznawali jednak, że daje sporo do myślenia o polskiej rzeczywistości. Czy warto obejrzeć „Lincz” i gdzie go znaleźć? „Lincz” trafi do tych, którzy szukają mocnego polskiego kina opartego na faktach i nie mają nic przeciwko trudnym tematom. To film dla widzów, którzy lubią dramaty sądowe i moralne dylematy bez jednoznacznej odpowiedzi, a nie lekki seans na koniec dnia. Jeśli wolicie historie, które wszystko podają na tacy, ten tytuł raczej was zirytuje. Nie jest to film, który zmieni wasze spojrzenie na polskie kino gatunkowe. Daje za to coś rzadszego, czyli historię opartą na prawdziwej sprawie, która zmusza do zajęcia stanowiska, choć żadne nie jest wygodne. „Lincz” obejrzycie na Playerze i w TVP VOD.
Netflix sięga po najstraszniejszą legendę PRL. „Czarna Wołga” może być jego kolejnym polskim hitem
Każdy, kto dorastał w PRL, słyszał to ostrzeżenie przynajmniej raz. Nie wychodź sam po zmroku, bo zabierze cię czarna Wołga. Netflix bierze tę opowieść na warsztat i robi z niej thriller osadzony w realiach milicyjnej Polski. W rolach głównych Michał Balicki, Robert Więckiewicz i Marianna Zydek.
Jedno zdjęcie z planu wystarczyło, żeby rozpalić ciekawość. „Czarna Wołga” to produkcja, w której miejska legenda spotyka się ze śledztwem z czasów, gdy prawda bywała mniej wygodna niż milczenie. Netflix obsadził Roberta Więckiewicza i Mariannę Zydek u boku Michała Balickiego. Reszty pilnie strzeże przed premierą. O czym jest „Czarna Wołga”? Zaginione dzieci i milicjant, który sam ma coś na sumieniu Akcja rozgrywa się w niewielkim miasteczku w czasach PRL. Z okolicy znikają dzieci, a mieszkańcy łączą te zniknięcia z opowieścią o czarnym samochodzie marki Wołga, który ma krążyć po ulicach i zabierać najmłodszych. Sprawę prowadzi kapitan milicji w tego Michała Balickiego, tyle że sam staje się podejrzanym o zabójstwo. Im głębiej wchodzi w śledztwo, tym trudniej oddzielić plotkę od tego, co wydarzyło się naprawdę. Punktem wyjścia jest realna miejska legenda, ale twórcy budują wokół niej klasyczną kryminalną zagadkę. Milicja, która woli nie zadawać pytań, świadkowie powtarzający to samo i bohater, który nie ma czystych rąk. To historia o tym, jak strach potrafi rządzić małą społecznością i jak łatwo w takich warunkach o pomyłkę albo wygodne kłamstwo. Kto gra w „Czarnej Wołdze”? Więckiewicz w mundurze i twarze, które zapamiętasz W głównej roli kapitana milicji występuje Michał Balicki. U jego boku zobaczymy Roberta Więckiewicza, jednego z najczęściej obsadzanych polskich aktorów, znanego między innymi z „Kleru” i „Wałęsy. Człowieka z nadziei”. Trzecią z kluczowych ról gra Marianna Zydek. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Piotr Subbotko. Producentami są Maciej Sojka, Jerzy Dzięgielewski i Roman Szczepanik. Produkcja powstaje dla Netfliksa, który zapowiedział ją w pakiecie nowych polskich tytułów obok takich projektów jak „Bunt” czy „Kolory zła: Czerń”. Skąd wzięła się legenda czarnej Wołgi? Mit, którym straszono całe pokolenie Opowieść o czarnej Wołdze krążyła po Polsce w latach 60. i 70. Mówiono o luksusowym jak na tamte czasy radzieckim samochodzie z zasłoniętymi szybami, który miał jeździć po miastach i wsiach, a jego pasażerowie mieli porywać dzieci. Wersji było wiele. Za kierownicą sadzano duchownych, satanistów, wampiry albo ludzi władzy, a porwania tłumaczono handlem krwią czy narządami. Legenda nigdy nie miała potwierdzenia w faktach, za to świetnie oddawała nastroje epoki. Rosła tam, gdzie brakowało rzetelnych informacji, a oficjalne instytucje milczały. Strach przed czarnym samochodem był w gruncie rzeczy strachem przed systemem, który nie dawał poczucia bezpieczeństwa. Właśnie do tego napięcia sięga film, zamiast traktować legendę jako tani straszak. Polish noir w klimacie „Rojsta” Zapowiedzi opisują „Czarną Wołgę” jako thriller z elementami kryminału i dramatu psychologicznego, utrzymany w stylistyce polish noir. Chłodna kolorystyka, ziarniste zdjęcia i ciasne kadry mają oddać klaustrofobię PRL, w której nawet zwykła rozmowa potrafiła być niebezpieczna. Część komentujących już zestawia tę produkcję z „Rojstem”, czyli serialem, który pokazał, że mroczna polska prowincja sprzed lat sprawdza się na ekranie. Atutem jest też sam temat. Czarna Wołga to legenda, którą zna kilka pokoleń Polaków, więc tytuł działa na nostalgię i ciekawość jednocześnie. Dochodzi do tego obsada z nazwiskami, które przyciągają widzów, oraz reżyser ceniony za wrażliwość na tematy pamięci i władzy. To połączenie, które rzadko przechodzi bez echa. Kiedy premiera „Czarnej Wołgi” na Netfliksie? Netflix nie podał jeszcze dokładnej daty premiery, produkcję wpisano w plany na 2026 rok. Nie ma też oficjalnego zwiastuna, a do sieci trafiło na razie jedno zdjęcie z planu. To dobry moment, żeby dopisać tytuł do listy oczekiwanych premier i wrócić do tematu, gdy Netflix odkryje karty. „Czarna Wołga” powinna trafić w gusta widzów, którzy lubią polskie kino gatunkowe osadzone w realiach PRL i nie odstrasza ich powolniejsze, klimatyczne prowadzenie historii. Jeśli podobały ci się „Rojst” czy inne polskie thrillery z mroczną prowincją w tle, ten tytuł warto mieć na oku. Premiera w 2026 roku na Netfliksie.
Magdalena Boczarska w kaszubskim horrorze „OPI”. Reżyserka inspirowała się Polańskim i Ari Asterem
Młoda kobieta wraca w rodzinne strony na Kaszubach i odkrywa, że dom babci skrywa coś więcej niż wspomnienia. „OPI” to debiut Marty Giec i pierwszy polski horror, który sięga po autentyczne kaszubskie wierzenia. W obsadzie Magdalena Boczarska, Gabriela Muskała i Wiktoria Kruszczyńska. Film wejdzie do kin w 2026 roku.
Kaszubskie opowieści o duchach, czarownicach i klątwach rzadko trafiają na duży ekran. „OPI” robi z nich punkt wyjścia do psychologicznego horroru o tym, co dziedziczymy po matkach i babkach. Pierwszy pełnometrażowy film studia Platige Image wejdzie do kin w 2026 roku. O czym jest „OPI”? Kaszubski dom, w którym przeszłość nie chce milczeć Bohaterką jest Trina, młoda kobieta, która wraca w rodzinne strony na Kaszubach. Wraz z przyjazdem tajemniczej ciotki i babci zaczyna odkrywać swoje dziedzictwo, a razem z nim rzeczy, o których w rodzinie się nie mówiło. Pod powierzchnią codzienności odzywa się coś, co przez lata miało pozostać uśpione. Cała historia trzyma się trzech pokoleń kobiet połączonych mrocznym sekretem. Im głębiej Trina wchodzi w przeszłość swojej rodziny, tym trudniej oddzielić rzeczywistość od wierzeń, które wciąż są żywe w tym miejscu. Twórcy zapowiadają opowieść o tożsamości i o cenie, jaką płaci się za milczenie. Kto gra w „OPI”? Pięć aktorek, trzy pokolenia i jeden mroczny sekret W rolach głównych zobaczymy pięć aktorek, które grają kobiety z trzech pokoleń. Magdalena Boczarska, znana ze „Sztuki kochania”, to jedna z centralnych postaci. U jej boku Gabriela Muskała, którą widzowie pamiętają z „Krwi z krwi” i „Skazanej”, oraz Iwona Bielska. Trinę gra Wiktoria Kruszczyńska, a w obsadzie znalazła się też debiutująca Natalia Pitry. Za kamerą stoi Marta Giec, dla której „OPI” jest pełnometrażowym debiutem. Scenariusz napisała wspólnie z Dominiką Kłoczewiak. Zdjęcia robił Adam Pietkiewicz, nominowany do Złotej Żaby na festiwalu Camerimage w 2024 roku. Producentem jest Adam Korpak, a film powstaje w studiu Platige Image przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Folk horror, jakiego w polskim kinie jeszcze nie było. Skąd ten szum wokół „OPI”? Platige Image przez lata pracowało nad animacjami i efektami do światowych produkcji, od „Wiedźmina” po „Love, Death & Robots”. „OPI” jest pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym studia, co samo w sobie robi wokół projektu sporo zamieszania. Drugi powód to temat. Kaszubskie wierzenia nie były wcześniej fundamentem polskiego horroru, a tutaj stają się czymś więcej niż tłem. Giec sięga po realizm magiczny, w którym zwyczajna codzienność stopniowo odsłania drugie, niepokojące dno. W rozmowach o filmie padają nazwiska Polańskiego i Astera, co od razu ustawia poprzeczkę wysoko. Kaszubskie duchy zamiast tanich strachów. Na czym polega groza w „OPI”? Twórcy zapowiadają, że groza w „OPI” nie bierze się z potworów ani z krwawych scen. Składa się na nią duszna atmosfera, napięcie między bohaterkami i poczucie, że coś jest nie tak, choć trudno wskazać co. To horror, który działa powoli i zostaje w głowie na dłużej. Kaszubskie opowieści o duchach, czarownicach, klątwach i obrzędach tworzą świat, w którym rozgrywa się ta historia. Film nie jest wiernym przepisaniem ludowych podań, lecz ich autorską wersją, pełną tajemnicy i niepokoju. Zdjęcia kręcono od końca sierpnia 2025 roku, a kaszubski pejzaż gra w nich jedną z ważniejszych ról. Kaszubski horror, jakiego nie widziało jeszcze polskie kino „OPI” trafi do widzów, którzy w horrorze szukają nastroju i psychologii, a nie kolejnych nagłych strachów zza węgła. To film dla fanów takich tytułów jak „Dziedzictwo. Hereditary” czy „Midsommar. W biały dzień”, gdzie najwięcej dzieje się w relacjach między bohaterami. Jeśli lubisz polskie produkcje, które próbują czegoś nowego, ten debiut warto mieć na oku. Film wejdzie do kin w 2026 roku, a dokładna data premiery nie została jeszcze potwierdzona.
Jan Holoubek po „Heweliuszu” wraca z czymś jeszcze mroczniejszym. To western, jakiego w polskim kinie dawno nie było
Jan Holoubek nie zwalnia tempa. Po sukcesie „Heweliusza” reżyser zabiera widzów do 1943 roku i opowiada historię, w której nikt nie jest do końca niewinny. Niemiecki urzędnik przyjeżdża do małej wsi, żeby wyjaśnić zniknięcie żydowskiego prawnika, i powoli odkrywa, że cała okolica ma coś do ukrycia. W obsadzie Joanna Kulig, Itay Tiran i Robert Więckiewicz. Oto, co już wiadomo o „Dzikim, dzikim wschodzie”.
O tym filmie mówiło się już na planie. Jan Holoubek zebrał obsadę, której pozazdrościłaby niejedna międzynarodowa produkcja, i sięgnął po temat łączący thriller, dramat wojenny i klasyczny western. „Dziki, dziki wschód” opowiada o niemieckim urzędniku tropiącym zniknięcie żydowskiego prawnika i o sekretach, które wojna przykryła, ale nie usunęła. W kinach w 2026 roku. O czym jest „Dziki, dziki wschód”? Zaginięcie, które wywraca życie całej wsi Akcja filmu toczy się w 1943 roku, na ziemiach okupowanych przez III Rzeszę. Główny bohater, niemiecki urzędnik Martin Wolff, zostaje wysłany do odległej wsi, żeby wyjaśnić zniknięcie żydowskiego prawnika. Jego przyjazd narusza kruchą równowagę, jaka wytworzyła się między wystraszonymi mieszkańcami, miejscowymi kolaborantami i nazistowską władzą. Im głębiej Wolff wchodzi w sprawę, tym wyraźniej widać, że za zniknięciem stoi coś więcej niż jeden człowiek. W tle krążą plotki o ukrytym majątku prawnika, a kolejne tropy odsłaniają lokalne układy i chciwość, która nie zna wojennych podziałów. Twórcy określają film jako western noir, czyli połączenie konwencji westernu z mrocznym kryminałem i dramatem wojennym. Bohaterowie balansują tu na granicy między prawem a bezprawiem, a samo śledztwo zaczyna ukrywać więcej, niż wyjaśnia. Kto gra w „Dzikim, dzikim wschodzie”? Obsada, w której każde nazwisko coś znaczy W roli Martina Wolffa zobaczymy Itaya Tirana, izraelskiego aktora znanego widzom z międzynarodowych produkcji. Jedną z głównych ról gra Joanna Kulig. Na ekranie pojawią się również Robert Więckiewicz, Piotr Trojan, Jan Bülow, Jacek Beler, Magdalena Różczka, Jacek Koman oraz Aleksander Yatsentyuk. Za reżyserię odpowiada Jan Holoubek, twórca między innymi „Rojstu”, „Wielkiej wody”, „Heweliusza” i „25 lat niewinności”. Scenariusz napisała Aleksandra Takuska, a zdjęcia wykonał Bartłomiej Kaczmarek. Producentką filmu jest Ewa Puszczyńska, mająca na koncie dwa Oscary za „Idę” i „Strefę interesów”. Dlaczego o filmie Holoubka jest tak głośno jeszcze przed premierą? Złożyło się na to kilka konkretnych rzeczy. Pierwsza to nazwisko reżysera. Jan Holoubek od kilku lat trafia w polskie rozmowy o kinie i serialach, a po „Heweliuszu” widzowie czekają na jego kolejny ruch z dużymi oczekiwaniami. Druga to producentka. Ewa Puszczyńska firmowała projekty, które zdobywały Oscary, więc jej udział od razu ustawia rozmowę o filmie na poziomie międzynarodowym. Uwagę przyciąga też sam pomysł. Western rozegrany w realiach okupacji to w polskim kinie rzadkość, a połączenie tej konwencji z historią o zdradzie, chciwości i ukrytym majątku daje twórcom dużo miejsca na napięcie. Do tego dochodzi międzynarodowa obsada z Itayem Tiranem i Janem Bülowem oraz lokacje na Dolnym Śląsku, w tym zabytkowy kościół ewangelicki w Żeliszowie, a część zdjęć powstawała także na Litwie. Dystrybucją w Polsce zajmuje się Warner Bros., a film powstaje w koprodukcji z TVN i Warner Bros. Discovery. W branżowych rozmowach pojawia się już typowanie filmu na pokazy festiwalowe i na polskiego kandydata do Oscara, choć to na razie zapowiedzi, a nie fakty. Gdzie i kiedy obejrzysz „Dziki, dziki wschód”? Premiera, kina i czy jest zwiastun? Zdjęcia do filmu ruszyły jesienią 2025 roku i trwały na Dolnym Śląsku oraz na Litwie. Premiera „Dzikiego, dzikiego wschodu” planowana jest na 2026 rok, a film trafi do kin za pośrednictwem Warner Bros. Polska. Dokładna data dzienna nie została jeszcze ogłoszona, mówi się również o możliwych pokazach na festiwalach filmowych. Oficjalnego zwiastuna na razie nie ma. Twórcy udostępnili pierwszy kadr z planu, na którym widać Itaya Tirana i Joannę Kulig w scenie utrzymanej w ciemnej, surowej tonacji. Po publikacji kolejnych materiałów uzupełnimy ten tekst o zwiastun. Czy warto czekać na „Dziki, dziki wschód”? Film spodoba się przede wszystkim widzom, którzy cenią styl Jana Holoubka, czyli powolne budowanie napięcia i bohaterów z drugim dnem. Skorzystają też fani kina wojennego, które nie ogranicza się do scen batalistycznych, tylko skupia się na ludziach i ich wyborach. Konwencja western noir przyciągnie z kolei tych, którzy lubią kryminalny węzeł, moralne niejednoznaczności i atmosferę zagrożenia. Nie zapowiada się film, który odmieni gatunek czy zrewolucjonizuje polskie kino. Zapowiada się za to mocny, dopracowany thriller z nazwiskami, które rzadko spotykają się w jednej produkcji. Jeśli lubisz historie, które trzymają w napięciu i nie dają łatwych odpowiedzi, „Dziki, dziki wschód” warto wpisać do filmowego kalendarza na 2026 rok.
Popławska i Jakubik jako Kuroniowie. „Nasza rewolucja” to jeden z najbardziej oczekiwanych polskich filmów 2026 roku
Arkadiusz Jakubik zniknął pod charakteryzacją i gestami Jacka Kuronia tak dokładnie, że na pierwszych kadrach trudno odróżnić aktora od pierwowzoru. U jego boku Magdalena Popławska wciela się w Grażynę „Gajkę” Kuroń. Piotr Domalewski opowiada o parze, której warszawskie mieszkanie przez lata było jednym z najważniejszych adresów opozycji w PRL. Teaser krąży już w sieci, a premiera zaplanowana jest na 11 listopada.
On był charyzmatycznym idealistą gotowym poświęcić wszystko dla wolności, ona wnosiła do tej relacji odwagę i spokój. Piotr Domalewski opowiada o Grażynie i Jacku Kuroniach z perspektywy, którą rzadko widać w filmach o opozycji, czyli od strony domu, kuchni i nocnych rozmów. „Nasza rewolucja” z Arkadiuszem Jakubikiem i Magdaleną Popławską trafi do kin 11 listopada. O czym jest „Nasza rewolucja”? Historia, która zaczyna się przy kuchennym stole Akcja rozgrywa się w latach 70. i 80., w czasach, gdy zwykła rozmowa o wolności mogła skończyć się przesłuchaniem. Jacek Kuroń to jeden z twórców Komitetu Obrony Robotników, człowiek, wokół którego skupiało się życie opozycji. Grażyna „Gajka” Kuroń stoi obok niego, ale nie w cieniu, bo to ona często trzyma w ryzach codzienność, gdy on znika na kolejne tygodnie. Ich mieszkanie zamienia się w punkt kontaktowy demokratycznej opozycji. Przewijają się przez nie działacze, dziennikarze i przypadkowi ludzie szukający pomocy, a między jednym spotkaniem a drugim trzeba ugotować obiad i pilnować, kto stoi pod oknem. W tle pojawiają się robotnicze protesty, działalność KOR, represje władzy i stan wojenny. Domalewski nie robi z tego jednak podręcznika. Bliżej mu do intymnego portretu małżeństwa, które kocha się i kłóci, rozstaje i wraca do siebie, a przy tym próbuje zmienić kraj. Kto gra w „Naszej rewolucji”? Jakubik, Popławska i obsada, która robi różnicę W Jacka Kuronia wciela się Arkadiusz Jakubik, a w Grażynę „Gajkę” Kuroń Magdalena Popławska. To na ich relacji opiera się cały film, bo reżyser prowadzi opowieść przez prywatne, a nie publiczne życie tej pary. W dalszej obsadzie znaleźli się między innymi Jacek Koman, Agnieszka Przepiórska, Anna Ilczuk, Andrzej Andrzejewski oraz Jakub Jakubik, prywatnie syn Arkadiusza Jakubika. Za kamerą stoi Piotr Domalewski, reżyser nagradzanej „Cichej nocy” i serialu „Wielka woda”. Producentem jest Robert Kijak i studio Next Film, a wśród koproducentów znalazł się TVN. Film powstał między innymi dzięki wsparciu Gdańskiego Funduszu Filmowego. Dlaczego o „Naszej rewolucji” jest głośno, choć premiera dopiero jesienią? Po pierwsze, nazwiska. Jakubik w roli Kuronia to jeden z tych pomysłów castingowych, które zwracają uwagę same z siebie, a pierwsze fotosy tylko podgrzały dyskusję, bo aktor zmienił się nie do poznania. Po drugie, temat. O Jacku Kuroniu powstało już sporo materiałów dokumentalnych, ale na dużym ekranie fabularnym jego historia trafia rzadko. Domalewski idzie pod prąd typowemu kinu o opozycji. Zamiast wieców i transparentów dostajemy mieszkanie, dzieci, papierosa wypalanego w napięciu i telefon, którego nie można swobodnie odebrać. Taki punkt widzenia, czyli wielka historia oglądana z perspektywy jednego domu, wyróżnia ten projekt na tle innych polskich produkcji o tamtych czasach. Premiera „Naszej rewolucji”. Dlaczego akurat 11 listopada? Film wejdzie do kin 11 listopada 2026 roku, w Narodowe Święto Niepodległości. To wybór z drugim dnem, bo wolność i godność to pojęcia, wokół których kręci się cała opowieść. Produkcja powstała w roku 45. rocznicy porozumień sierpniowych, więc historyczny kontekst towarzyszy jej od samego początku. Honorowy patronat nad filmem objął Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a mecenasem promocji został Orlen. Dla widzów oznacza to jedno, że „Naszą rewolucję” zobaczymy najpierw w kinach, a dopiero później należy spodziewać się jej na platformach. Zwiastun „Naszej rewolucji” Pierwszy teaser pojawił się w połowie maja na oficjalnym kanale dystrybutora. Krótki, ale dobrze oddaje ton całości, bo zamiast politycznych haseł stawia na bliskość dwojga ludzi i atmosferę nieustannego zagrożenia. Widać Warszawę sprzed lat, ciasne wnętrza i twarze, które mówią więcej niż słowa. Zwiastun obejrzycie tutaj: View oEmbed on the source website
Wystarczył jeden weekend, by ten polski kryminał podbił Netfliksa na całym świecie. „Zacząłem oglądać i wręcz wpadłem w obsesję”
Po sukcesie „Kolorów zła: Czerwień” mało kto wierzył, że druga część pójdzie jeszcze dalej. A poszła. Od premiery 10 czerwca polski kryminał ogląda nie tylko Polska, ale i widzowie z zagranicy, którzy w komentarzach prześcigają się w zachwytach. Zagraniczne grupy filmowe na Facebooku polecają go sobie nawzajem, a tytuł błyskawicznie wskoczył do czołówki Netfliksa.
Mroczna sprawa zaginięcia, milcząca społeczność i tajemnice, które ktoś bardzo chce ukryć. „Kolory zła: Czerń” to druga odsłona kryminału, który rozkochał w sobie widzów na całym świecie. Zagraniczni fani Netfliksa nie zostawiają na nim suchej nitki, w pozytywnym sensie. Polska produkcja zebrała 80 procent pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes i wciąż przyciąga nowych widzów. O czym są „Kolory zła: Czerń”? Zaginięcie, które odsłania sekrety małego miasteczka Prokurator Leopold Bilski zostaje przeniesiony do spokojnego kaszubskiego miasteczka. Spokój okazuje się jednak pozorny. Z okolicy znika chłopiec, a Bilski szybko odkrywa, że sprawa łączy się z zaginięciem sprzed lat. Im głębiej wchodzi w śledztwo, tym wyraźniej widać, że mieszkańcy wolą o pewnych rzeczach milczeć. Tłem dla intrygi są Kaszuby, lokalne legendy i zbrodnie, o których nikt nie chce pamiętać. Sobczak zbudowała historię na poczuciu zagrożenia, które narasta z każdą kolejną sceną, i na ciszy małej społeczności, gdzie wszyscy się znają i wszyscy coś ukrywają. To kontynuacja „Kolorów zła: Czerwień”, ale fabuła prowadzi widza nowym torem, więc spokojnie obejrzycie ją również bez znajomości pierwszej części. Kto gra w „Kolorach zła: Czerń”? Jakub Gierszał i reszta obsady W rolę prokuratora Leopolda Bilskiego ponownie wcielił się Jakub Gierszał. Towarzyszą mu Marianna Zydek, Andrzej Chyra, Beata Ścibakówna, Robert Gonera, Piotr Żurawski, Julian Świeżewski oraz Adam Bobik. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Adrian Panek, który prowadził również pierwszą część cyklu. Podstawą scenariusza jest powieść Małgorzaty Oliwii Sobczak. Pisarka stworzyła cały cykl kryminałów, których łączny nakład przekroczył 750 tysięcy egzemplarzy, co czyni je jednym z najchętniej czytanych polskich kryminałów ostatnich lat. Zwiastun filmu znajdziecie tutaj: View oEmbed on the source website Dlaczego „Kolory zła: Czerń” zrobiły taką furorę zagranicą? Najciekawsze w tej premierze nie są same liczby, tylko to, skąd przychodzą reakcje. Polski kryminał z Kaszub trafił na ekrany widzów daleko poza granicami kraju, a obcokrajowcy traktują go jak odkrycie. Na zagranicznych grupach poświęconych Netfliksowi tytuł pojawia się w polecankach obok największych hitów platformy, a komentarze pod nim liczą się w setkach. Pierwsza część, „Kolory zła: Czerwień”, otworzyła tę drogę. Produkcja z 2024 roku weszła do czołówki najpopularniejszych nieanglojęzycznych tytułów Netfliksa i pokazała, że polski kryminał potrafi przyciągnąć widza, który nie zna ani Kaszub, ani książek Sobczak. „Czerń” korzysta z tego rozpędu i idzie dalej. Na Rotten Tomatoes film zebrał 80 procent pozytywnych recenzji. Za granicą docenia się przede wszystkim atmosferę. Mroczny, surowy klimat kaszubskiej prowincji okazał się czymś świeżym dla widzów przyzwyczajonych do skandynawskich kryminałów. Polska wersja gatunku ma własny rys, a to wystarczyło, żeby obcokrajowcy zaczęli polecać ją sobie nawzajem. „Wpadłem w obsesję”. Co piszą widzowie o „Kolorach zła: Czerń”? Reakcje zagranicznych widzów mówią o filmie więcej niż jakiekolwiek zestawienie oglądalności. W grupie „Netflix Recommendations” na Facebooku jeden z użytkowników nazwał produkcję „ekstremalnie mroczną i niepokojącą” i polecił ją jako „chwytający za gardło kryminał”, ostrzegając przy okazji, żeby podczas seansu nie sięgać po telefon. Inny przyznał: „Zacząłem oglądać i nie mogę się oderwać, powolne tempo mnie dobija, ale wpadłem w obsesję”. Pod kolejnymi wpisami pojawiają się równie emocjonalne reakcje. „Genialny, wspaniały seans”, pisze jeden z widzów. „Niesamowity film. Uwielbiam! Obejrzysz, a będziesz w szoku”, dodaje inny. Na Twitterze polski kryminał razem z pierwszą częścią doczekał się określenia „cholernie dobrych thrillerów policyjnych”. Powolne tempo, które dla części widzów bywa wyzwaniem, paradoksalnie najczęściej wraca w komentarzach jako atut. To ono buduje napięcie i sprawia, że trudno przerwać seans w połowie. „Kolory zła: Czerń” nie tylko dla fanów kryminałów „Kolory zła: Czerń” spodobają się przede wszystkim fanom powolnych, atmosferycznych kryminałów, którzy cenią klimat ponad dynamiczną akcję. Jeśli lubicie skandynawskie thrillery i historie rozgrywające się w małych, dusznych społecznościach, znajdziecie tu coś dla siebie. To także dobra propozycja dla tych, którzy czytali książki Sobczak i chcą zobaczyć, jak jej Kaszuby wyglądają na ekranie. Po seans warto sięgnąć również bez znajomości pierwszej części. Film stawia na nastrój, mroczną tajemnicę i stopniowe odkrywanie prawdy, więc spokojnie wejdziecie w tę historię od zera. Premiera odbyła się 10 czerwca, a „Kolory zła: Czerń” obejrzycie na Netfliksie.
Dom na Suwalszczyźnie i rodzinne sekrety. Ten polski film dostał nagrodę, ale podzielił widzów
Na skraju jeziora, gdzieś na końcu Suwalszczyzny, stoi dom, w którym mieszkają same kobiety. Dwudziestoletnia Łucja chce się stamtąd wyrwać, ale najpierw musi dowiedzieć się, co rodzina ukryła przed nią lata temu. Stary klarnet okazuje się kluczem do historii, której nikt nie chciał opowiedzieć.
Debiut Toli Jasionowskiej zgarnął główną nagrodę Konkursu Polskich Filmów Fabularnych na Mastercard OFF CAMERA 2026 i 100 tysięcy złotych. Jury mówiło o filmie pełnym emocji i poezji, a widzowie do dziś spierają się o jego tempo. „Klarnet” to opowieść o dorastaniu, w której muzyka znaczy więcej niż słowa. Sprawdzamy, co dokładnie kryje ten debiut i czy rzeczywiście zasłużył na te zachwyty. O czym jest „Klarnet”? Rodzinna tajemnica, która czekała całe pokolenia Akcja rozgrywa się na północno-wschodnim krańcu Polski, w drewnianym domu nad jeziorem, gdzie pod jednym dachem mieszkają trzy pokolenia kobiet. Matki, córki i siostry dzielą ten sam adres i ten sam zestaw przemilczeń. Dwudziestoletnia Łucja stoi na progu dorosłości i chce zacząć życie na własnych warunkach, tyle że rodzina trzyma ją mocniej, niż się do tego przyznaje. Wszystko zmienia przyjazd tajemniczego lekarza. To spotkanie wyciąga na wierzch pytania, które przez lata leżały zakopane, a znaleziony w domu stary klarnet staje się tropem prowadzącym do historii wymazanej z rodzinnego albumu. Jasionowska nie sięga po efektowne zwroty akcji, stawia na to, co dzieje się między bohaterkami i czego sobie nawzajem nie mówią. Spoilerów tu nie znajdziecie, bo połowa przyjemności polega na tym, żeby układać tę zagadkę razem z Łucją. Kto gra w „Klarnecie”? Weronika Humaj i Andrzej Chyra w debiucie Toli Jasionowskiej W roli Łucji występuje Weronika Humaj, dla której jest to jedna z pierwszych dużych ról filmowych. Tajemniczego lekarza, którego przyjazd uruchamia lawinę zdarzeń, gra Andrzej Chyra. Obok nich na ekranie pojawiają się Ewelina Żak, Karolina Porcari, Małgorzata Lewińska i Maciej Cymorek, tworzący świat domu pełnego kobiet i ich codziennych napięć. Za kamerą stoi Tola Jasionowska, która napisała też scenariusz. „Klarnet” to jej pełnometrażowy debiut fabularny, a mimo to film trafił prosto do festiwalowej czołówki. Zdjęcia zrobił Piotr Pawlus, operator znany z wielu docenianych polskich produkcji. Muzykę skomponował Wojciech Frycz, a w ścieżce dźwiękowej słychać Orkiestrę Klezmerską z Sejn, której brzmienie łączy obie czasowe warstwy opowieści. Film trwa 101 minut i powstał w studiu Evolutionary Picture przy wsparciu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. „Klarnecie”: film, który dzieli Najmocniejszy argument to werdykt z Krakowa. „Klarnet” wygrał Konkurs Polskich Filmów Fabularnych na Mastercard OFF CAMERA 2026 i nagrodę w wysokości 100 tysięcy złotych. „Wszyscy byliśmy głęboko poruszeni tym znakomitym, pełnym emocji i poezji filmem”, napisało jury, dodając, że trudno uwierzyć, iż to reżyserski debiut. Drugi powód to oprawa. Pawlus filmuje Suwalszczyznę bez pocztówkowego wygładzania, z naciskiem na dzikość polodowcowego krajobrazu, długie zachody słońca i łąki pełne owadów. Trzeci to muzyka. Tytułowy instrument nie jest tu wyłącznie rekwizytem, prowadzi fabułę i spina przeszłość z teraźniejszością, a klezmerskie brzmienie z Sejn nadaje całości rytm, którego nie pomylicie z typowym polskim dramatem obyczajowym. Choć jury było zgodne, recenzenci już nie. Najczęściej powtarza się pochwała atmosfery i zdjęć oraz roli Weroniki Humaj, której naturalność pasuje do postaci zagubionej, ale wrażliwej dziewczyny. Po drugiej stronie pojawiają się zarzuty o przewidywalność. Część krytyków pisała, że fabuła jest rozciągnięta, a kierunek, w którym zmierza intryga, łatwo odgadnąć już w połowie seansu. To film, który dzieli po linii oczekiwań. Jeśli szukacie wartkiej akcji i mocnego punktu zwrotnego, możecie poczuć się rozczarowani wolnym tempem. Jeśli wchodzicie w niego dla nastroju, krajobrazu i relacji między bohaterkami, dłużyzny przestają przeszkadzać. Sporo zależy od tego, z jakim nastawieniem do niego podejdziecie. Dla kogo jest „Klarnet” i kiedy będzie można go obejrzeć? „Klarnet” trafi w gusta widzów, którzy lubią powolne kino skupione na bohaterkach, rodzinnych zależnościach i klimacie miejsca. Dobrze odnajdą się w nim fani polskiego kina festiwalowego oraz osoby ceniące obraz i muzykę na równi z fabułą. Kto woli szybkie, mocno fabularne historie, prawdopodobnie uzna, że film mógłby być krótszy. Po raz pierwszy „Klarnet” pokazano na festiwalach w 2025 roku, a wiosną 2026 film sięgnął po główną nagrodę OFF CAMERA. Regularnej dystrybucji kinowej ani daty wejścia na platformy streamingowe na razie nie ogłoszono, więc na ten moment jedyną okazją do seansu pozostają pokazy festiwalowe. Gdzie i kiedy zobaczycie go na szerszym ekranie, okaże się zapewne po decyzjach dystrybutora. Tymczasem możecie sprawdzić zwiastun: View oEmbed on the source website
Polski thriller polityczny, który wciąga bez ostrzeżenia. To oparta na faktach mroczna historia burmistrza Jarocina
Z pozoru zwyczajne miasteczko, ambitny kandydat i kampania, która szybko zamienia się w grę bez zasad. „Polowanie” opowiada o tym, co dzieje się, gdy ktoś próbuje ruszyć układy - i jak łatwo wtedy o manipulacje, nagonkę oraz realne zagrożenie.
To jeden z tych filmów, które zaczynają się niewinnie, a potem tylko dokręcają śrubę. „Polowanie” bierze na warsztat lokalną politykę i pokazuje ją jako teren pełen nacisków, niedomówień oraz interesów, które potrafią złamać nawet najbardziej zdeterminowanych. Nic dziwnego, że produkcja — choć w kinach przeszła bez wielkiego echa — po premierze w streamingu zdobyła drugie życie i wciąż znajduje kolejnych widzów. O czym jest „Polowanie”? „Polowanie” jest thrillerem politycznym, który buduje napięcie normalnymi sytuacjami z życia: plotką, presją otoczenia, zależnościami i strachem przed konsekwencjami. Historia rozpędza się szybko, ale kluczowe jest to, że stawka rośnie z każdą decyzją bohatera. Widz ma poczucie, że w małym mieście wszystko ma swoją cenę, a każdy krok może zostać wykorzystany przeciwko tobie. Głównym bohaterem filmu jest Michał Król — przedsiębiorca, który postanawia wystartować w wyborach na burmistrza rodzinnego miasteczka. Wchodzi do kampanii z przekonaniem, że da się „posprzątać” narastające latami układy, niejasne interesy i mechanizmy niszczące lokalną społeczność. Szybko jednak odkrywa, że polityka na tym poziomie potrafi być znacznie brutalniejsza, niż zakładał. Im bardziej Król próbuje działać po swojemu, tym wyraźniej widać opór tych, którym obecny układ pasuje. Przeciwnicy nie ograniczają się do rywalizacji na argumenty, pojawiają się próby dyskredytacji, naciski i działania, które mają go złamać lub ośmieszyć. Wraz z kolejnymi ujawnianymi tajemnicami, zagrożona staje się nie tylko jego polityczna przyszłość, ale też bezpieczeństwo. W filmie nie brakuje również relacji prywatnych, które komplikują sytuację i dokładają kolejny poziom emocji. Miłosne wątki nie są tu ozdobą, tylko elementem, który wpływa na decyzje bohaterów i zmienia dynamikę konfliktu. Dzięki temu stawka jest odczuwalna nie tylko na plakacie wyborczym, ale też w codziennych wyborach i lojalnościach. „Polowanie” inspirowane jest prawdziwą historią „Polowanie”, w reżyserii Pawła Chmielewskiego, czerpie inspirację z losów Adama Pawlickiego, burmistrza Jarocina w latach 2002-2011, który opisał swoje doświadczenia w książce „Skazany za sukces Jarocina”. Wątek zagrożenia nie jest tu przypadkowy. Jednym z realnych zdarzeń, do którego nawiązuje film, było polowanie z 2009 roku. To wtedy Pawlicki miał zostać celowo postrzelony z broni myśliwskiej. Szczególnie mocno wybrzmiewa informacja, że — jak zaznacza burmistrz — nie zgłosił tej sytuacji na policję, obawiając się dalszych reperkusji. To właśnie ten detal ustawia ton całej opowieści. W świecie, gdzie zależności są gęste, nawet formalne ścieżki potrafią wydawać się ryzykowne. Film przenosi to napięcie na ekran, podkreślając, jak łatwo może zatrzeć się granica między kampanią a nagonką. „Polowanie” - obsada i twórcy Za scenariusz odpowiadają Michał Pruski i Mirosław Piepka (scenarzyści „Układu zamkniętego”), a za reżyserię Paweł Chmielewski. W roli głównej występuje Michał Czernecki, który wciela się w postać Michała Króla, ambitnego młodego burmistrza. W obsadzie znaleźli się również m.in. Artur Barciś, Kamila Kamińska, Andrzej Andrzejewski, Ewa Kasprzyk, Piotr Cyrwus i Magdalena Walach. W filmie pojawił się także Robert Ziółkowski, wiceburmistrz Jarocina, który wystąpił w roli funkcjonariusza CBŚ i konsultanta ds. policyjnych. Produkcja była rozłożona w czasie: zdjęcia do „Polowania” rozpoczęły się w 2018 roku w Jarocinie. Kolejne etapy nagrań realizowano w 2022 roku w Warszawie oraz w Gniewie. „Polowanie” - zwiastun, gdzie obejrzeć? Klimat „Polowania” to mrok, niedopowiedzenia i poczucie, że każdy uśmiech może oznaczać coś innego, niż widać na pierwszy rzut oka. Od pierwszych chwil widać, że reżyser stawia na konsekwentne budowanie napięcia i atmosferę, w której trudno komukolwiek zaufać. Film Pawła Chmielewskiego dostępny jest TVP VOD, Playerze czy Canal+. Jeśli jeszcze nie jesteście przekonani, poniżej przedstawiamy zwiastun. View oEmbed on the source website
Ten poruszający polski film walczył o Oscara i podbił festiwal w Berlinie. Rola życia Henryka Gołębiewskiego
Henryk Gołębiewski przez lata kojarzył się głównie z rolami z dzieciństwa i młodości. W 2002 roku zagrał bezdomnego złomiarza Ediego i cała Polska zobaczyła go na nowo. Film trafił na festiwal w Berlinie, reprezentował kraj w wyścigu o Oscara, a o samym aktorze znów zaczęło być głośno. Dziś „Edi” trochę zniknął z radaru, choć wciąż robi ogromne wrażenie.
Są filmy, które robią ogromne wrażenie na festiwalach, a potem cicho znikają z obiegu. „Edi” Piotra Trzaskalskiego to jeden z nich. Polski dramat sprzed ponad dwóch dekad wciąż potrafi poruszyć, a rola Henryka Gołębiewskiego należy do najgłośniejszych powrotów w historii rodzimego kina. Zebraliśmy wszystko, co warto o nim wiedzieć, łącznie z tym, gdzie obejrzysz go dziś. O czym jest „Edi”? Złomiarz, książki z kosza i oskarżenie, które zmienia wszystko Edi i jego kompan Jureczek to dwaj złomiarze z Łodzi. Zbierają metal na ulicach i z koszy, mieszkają w starej, przeznaczonej do rozbiórki fabryce, a zarobione grosze zostawiają w obskurnym barze. Edi różni się od reszty jednym, czyta. Książki wygrzebuje ze śmieci i pochłania je po nocach. Właśnie ta cecha zwraca uwagę dwóch braci, którzy trzęsą okolicą. Skoro Edi czyta, to znaczy, że jest porządny, więc nadaje się na nauczyciela dla ich siedemnastoletniej siostry, nazywanej Księżniczką. Złomiarz ma jej pilnować i czegoś nauczyć. Po kilku miesiącach okazuje się, że dziewczyna jest w ciąży, a na ojca wskazuje Ediego. Bracia wymierzają mu okrutną karę, choć on się nie broni i nie tłumaczy. Co dzieje się dalej z nim i z dzieckiem, lepiej zobaczyć samemu. Kto gra w „Edim”? Obsada i twórcy nagradzanego dramatu W tytułowej roli wystąpił Henryk Gołębiewski, aktor, którego starsze pokolenia pamiętają z młodzieżowych seriali lat siedemdziesiątych, takich jak „Podróż za jeden uśmiech” czy „Stawiam na Tolka Banana”. Po latach przerwy i drobnych epizodów wrócił tu na pierwszy plan i za Ediego zebrał najlepsze recenzje w karierze. U jego boku Jacek Braciak jako Jureczek, kompan od zbierania złomu. To właśnie za tę rolę Braciak dostał Orła dla najlepszego aktora drugoplanowego. Siedemnastoletnią Księżniczkę gra Aleksandra Kisio, a jej braci, którzy rządzą dzielnicą, Jacek Lenartowicz i Grzegorz Stelmaszewski. W obsadzie znaleźli się także Dominik Bąk, Maria Maj i Małgorzata Flegel. Za kamerą stanął Piotr Trzaskalski, dla którego „Edi” był pełnometrażowym debiutem fabularnym. Scenariusz napisał razem z Wojciechem Lepianką, a wielokrotnie nagradzane zdjęcia zrobił Krzysztof Ptak. Film wszedł do kin w październiku 2002 roku. Henryk Gołębiewski w „Edi”. Powrót, którego nikt się nie spodziewał Dla wielu widzów to właśnie ta rola jest najważniejszym powodem, żeby sięgnąć po „Edi”. Gołębiewski jako dziecko i nastolatek grał w kultowych produkcjach dla młodzieży, a potem na długo zniknął z większych ekranów. Rola Ediego przypomniała o jego talencie. Aktor pokazał się tu z zupełnie nowej strony, dojrzały, oszczędny w środkach, bez cienia przesady. Magazyn „Film” przyznał mu za tę kreację Złotą Kaczkę. Trudno o lepszy dowód na to, że jego powrót zauważyli i krytycy, i publiczność. Dlaczego było o nim tak głośno? Festiwale, Oscar i polskie nagrody „Edi” powstał w realiach, których nie da się podrobić w studiu. Trzaskalski kręcił w Łodzi, w prawdziwych podwórkach i ruderach, a jego bohaterowie wyglądają jak ludzie spotkani na ulicy, nie jak aktorzy w kostiumach. Z tej szorstkiej, niemal dokumentalnej formy wyrasta historia o godności i pokorze, współczesna przypowieść o człowieku, który przyjmuje to, co przynosi mu los. Film pokazywano daleko poza Polską. W Berlinie dostał nagrodę FIPRESCI i wyróżnienie jury ekumenicznego, doceniono go również w Karlowych Warach. W kraju zdobył Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w Gdyni, a podczas gali Polskich Nagród Filmowych miał aż 11 nominacji i wygrał między innymi nagrodę publiczności. Do tego doszła oscarowa kandydatura, bo to właśnie „Edi” został polskim reprezentantem w wyścigu o statuetkę dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Gdzie obejrzeć „Ediego” w 2026 roku? Tu jest pewien haczyk. „Edi” nie trafił na największe platformy streamingowe. Nie znajdziesz go w stałej ofercie Netfliksa, HBO Max, CDA Premium, Playera ani TVP VOD. Film można za to obejrzeć za darmo na platformie Adapter (adapter.pl), na której znajdziesz produkcje dostosowane dla osób z niepełnosprawnościami. Wystarczy założyć bezpłatne konto. „Edi” jest tam dostępny z audiodeskrypcją i napisami, więc obejrzy go praktycznie każdy. Od czasu do czasu film pojawia się też na antenie Telewizji Kino Polska, dlatego warto zaglądać do ramówki. View oEmbed on the source website „Edi” to propozycja dla widzów, którzy lubią kino spokojne, skupione na człowieku, bez efekciarstwa i pośpiechu. Jeśli szukasz polskiego dramatu z mocną rolą pierwszoplanową i historią, która zostaje w głowie, trafisz idealnie. Nie jest to film, który odmieni twoje spojrzenie na polskie kino. Z pewnością jednak warto poznać jedną z najlepszych ról Henryka Gołębiewskiego i przypomnieć sobie, że potrafił zagrać znacznie więcej niż sympatycznych chłopaków z seriali sprzed lat. To dobry wybór na wieczór, gdy masz ochotę na coś prawdziwego, a nie na kolejną hałaśliwą premierę.
Oparty na faktach polski dramat, którego nie da się zapomnieć. Ten film był nominowany do Oscara
Kanały okupowanego Lwowa, ciemność i kilkanaście osób, które mają w nich przeczekać wojnę. Leopold Socha, drobny złodziej i pracownik kanalizacji, zgadza się ukryć grupę Żydów, najpierw dla pieniędzy, potem już z zupełnie innego powodu. Z tej prawdziwej historii Agnieszka Holland nakręciła film, który w 2012 roku powalczył o Oscara. Choć minęło kilkanaście lat, „W ciemności” wciąż robi ogromne wrażenie. Problem w tym, że trudno go teraz gdziekolwiek obejrzeć.
Historię, którą trudno wymyślić, bo wydarzyła się naprawdę. W kanałach pod okupowanym Lwowem przez czternaście miesięcy ukrywała się grupa Żydów, a ich życie zależało od człowieka, którego nikt nie nazwałby świętym. Agnieszka Holland zrobiła z tego film nominowany do Oscara, z Robertem Więckiewiczem w roli głównej. Jeśli go jeszcze nie widziałeś, czeka cię mocny seans, choć najpierw trzeba go znaleźć. O czym jest „W ciemności”? Historia, która wydarzyła się naprawdę Akcja rozgrywa się w okupowanym przez Niemców Lwowie. Leopold Socha pracuje w miejskiej kanalizacji i dorabia drobnymi kradzieżami. Pewnego dnia pod ziemią natrafia na grupę Żydów, którzy uciekli z likwidowanego getta i szukają kryjówki. Socha proponuje im układ: w zamian za pieniądze będzie przynosił jedzenie i milczał. Z czasem to, co zaczęło się jak zwykły interes, zmienia się w coś znacznie trudniejszego. Pieniądze się kończą, Niemcy zaostrzają obławy, a Socha musi zdecydować, czy nadal ryzykować życie swoje i rodziny dla ludzi, którzy z początku byli mu obojętni. To czternaście miesięcy życia pod ziemią, w ciemności, wilgoci i bez pewności, czy doczeka się kolejnego dnia. Kto gra w „W ciemności”? Obsada polskiego kandydata do Oscara W rolę Leopolda Sochy wcielił się Robert Więckiewicz. Jego żonę Wandę zagrała Kinga Preis. W obsadzie znaleźli się też Benno Fürmann jako Mundek Margulies, Agnieszka Grochowska jako Klara Keller, Herbert Knaup jako Ignacy Chiger, Maria Schrader jako Paulina Chiger, Marcin Bosak jako Janek Grossmann i Krzysztof Skonieczny jako Szczepek Wróblewski. Za kamerą stanęła Agnieszka Holland, jedna z najbardziej znanych polskich reżyserek. Scenariusz napisał David F. Shamoon na podstawie książki Roberta Marshalla „In the Sewers of Lvov” (po polsku „W kanałach Lwowa”). Zdjęcia, za które Jolanta Dylewska została nagrodzona na festiwalu Camerimage, w dużej części kręcono w ciasnych, ciemnych przestrzeniach, i dokładnie tak film wygląda na ekranie. Oscar i prawdziwa historia Film nominowano do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, ostatecznie statuetkę odebrał irański „Rozstanie”. W kraju „W ciemności” nagrodzono Polskimi Orłami, a Jolanta Dylewska odebrała wyróżnienie za zdjęcia. To, co wyróżnia ten film, to brak gładkiej, pokrzepiającej wersji wojennej opowieści. Socha nie jest kryształowym bohaterem, a ludzie, których ukrywa, kłócą się, oszukują i popełniają błędy. Sporą część akcji ogląda się niemal w całkowitym mroku, bo tak właśnie wyglądało życie w kanałach. Holland nakręciła film w kilku językach, bo w realiach Lwowa mieszały się polski, niemiecki, jidysz i ukraiński. Czy warto obejrzeć „W ciemności”? To kino dla widzów, którzy szukają wojennej historii opowiedzianej bez upiększeń i bez wymuszonego happy endu. Trzeba się nastawić na ciężki, kameralny seans, dużo scen w ciemności i napięcie, które nie odpuszcza przez większość filmu. Jeśli lubisz produkcje oparte na faktach i nie przeszkadza ci wolniejsze tempo, „W ciemności” broni się także po latach. Nie jest to lekki film na wieczór, raczej seans, który zostaje w głowie i każe myśleć o tym, jak cienka bywa granica między zwykłym kombinatorem a bohaterem. Gdzie obejrzeć „W ciemności”? I tu jest problem. „W ciemności” nie ma teraz w stałej, abonamentowej ofercie dużych platform streamingowych w Polsce. Nie znajdziesz go ani na Netfliksie, ani w innych popularnych serwisach z polskim katalogiem. Najpewniej trafisz na niego przy okazji emisji telewizyjnych albo sięgając po wydanie DVD, które wciąż jest w obiegu. Za granicą film bywa dostępny do wypożyczenia, między innymi na Amazonie i Apple TV. Warto co jakiś czas zaglądać do polskich platform VOD, bo katalogi się zmieniają i tytuł może wrócić do oferty. View oEmbed on the source website
Jeden z najbardziej osobistych filmów Andrzeja Wajdy. W roli głównej niezwykła Krystyna Janda
Mało kto pamięta, że film, który dla polskiego kina przywiózł z Berlinale 2009 nagrodę imienia Alfreda Bauera, znajduje się dziś w bezpłatnym katalogu TVP VOD. „Tatarak” Andrzeja Wajdy jest adaptacją opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, w drugiej warstwie staje się jednak zapisem prywatnej żałoby Krystyny Jandy po śmierci jej męża, operatora Edwarda Kłosińskiego. Film trwa 85 minut.
Jeden z ostatnich kameralnych filmów Andrzeja Wajdy, „Tatarak” z 2009 roku, można obejrzeć bez opłat i bez logowania na TVP VOD. Krystyna Janda gra tu Martę, żonę lekarza w prowincjonalnym miasteczku schyłku lat pięćdziesiątych, i jednocześnie sama siebie, opowiadającą o śmierci męża. Obraz oparty jest na opowiadaniu Iwaszkiewicza i fragmentach prozy Sándora Máraiego. Zdjęcia zrobił Paweł Edelman, ten sam, który filmował „Pianistę” Romana Polańskiego. „Tatarak” Wajdy zniknął z rozmów o polskim kinie. Obejrzysz go za darmo Andrzej Wajda nakręcił „Tatarak” w 2009 roku. Premiera światowa odbyła się 13 lutego na 59. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, w sekcji konkursowej. Jury pod przewodnictwem Tildy Swinton przyznało filmowi nagrodę imienia Alfreda Bauera ex aequo z urugwajskim „Gigantem” w reżyserii Adriána Bineza. W polskich kinach „Tatarak” pojawił się 6 marca 2009 roku, w dystrybucji studyjnej. Po dystrybucji kinowej obraz trafił na DVD i do telewizji. Dzisiaj można go obejrzeć w całości na TVP VOD, bezpłatnie i bez logowania. W rozmowach o twórczości Wajdy „Tatarak” pada rzadziej niż „Człowiek z marmuru”, „Ziemia obiecana” czy „Katyń”. W zestawieniach polskiego kina lat dwutysięcznych pojawia się raczej pojedynczo, jeśli w ogóle. O czym jest „Tatarak”? Historia kobiety w prowincjonalnym miasteczku schyłku lat pięćdziesiątych Akcja rozgrywa się pod koniec lat pięćdziesiątych, w niewielkim polskim miasteczku. Marta jest żoną miejscowego lekarza. Ich dwóch synów zginęło w czasie powstania warszawskiego. Małżeństwo trwa spokojnie, ale w dużej mierze równolegle, oboje rzadko ze sobą rozmawiają. Marta jest poważnie chora. Jej mąż jako lekarz zna stan jej zdrowia, ale nie omawiają tego ze sobą. Do miasteczka przyjeżdża Bogusław, młody chłopak ze Śląska, syn znajomych lekarza. Marta spędza z nim popołudnia nad rzeką, gdzie rośnie tatarak. Ich relacja porządkuje pierwszą część filmu. W jednej ze scen nad wodą dochodzi do zdarzenia, które przewraca losy obu postaci. Druga warstwa filmu to monolog Krystyny Jandy, kręcony w pustym hotelowym pokoju. Aktorka opowiada o ostatnich tygodniach życia swojego męża, operatora Edwarda Kłosińskiego, który zmarł 5 stycznia 2008 roku. Te sceny nie są częścią adaptacji Iwaszkiewicza, są zapisem prywatnym, dopisanym do filmu z propozycji Jandy. Kto gra w „Tataraku”? Pełna obsada filmu Andrzeja Wajdy W roli Marty występuje Krystyna Janda, a partneruje jej Paweł Szajda jako Bogusław, polsko-amerykański aktor znany m.in. z serialu „Bez śladu”. W postać męża Marty wciela się Jan Englert, a w obsadzie pojawiają się także Jadwiga Jankowska-Cieślak i Julia Pietrucha. Za reżyserię odpowiada Andrzej Wajda, który wspólnie z Krystyną Jandą napisał scenariusz na podstawie opowiadania „Tatarak” Jarosława Iwaszkiewicza oraz fragmentów prozy Sándora Máraiego. Autorem zdjęć jest Paweł Edelman, znany z pracy przy „Pianiście” Romana Polańskiego, „Katyniu” i „Panu Tadeuszu”. Muzykę skomponował Paweł Mykietyn. Film trwa 85 minut. Dlaczego „Tatarak” Wajdy zdobył nagrodę w Berlinie? Berlinale przyznaje nagrodę imienia Alfreda Bauera filmom, które według formuły regulaminu „otwierają nowe perspektywy w sztuce filmowej”. W przypadku „Tataraku” jury w 2009 roku wskazało na zabieg formalny: połączenie literackiej adaptacji Iwaszkiewicza z dokumentalnym monologiem aktorki w jednym filmie. Wajda nie podzielił tych dwóch wątków na osobne części, ułożył je naprzemiennie. Drugim chwalonym elementem były zdjęcia Pawła Edelmana. Operator komponował kadry pod inspiracją obrazów Edwarda Hoppera. Pierwsza scena filmu, w której Marta siedzi w prostej sukience w słońcu wpadającym przez okno, jest bezpośrednim cytatem z „A Woman in the Sun” Hoppera z 1961 roku. Trzeci wątek dotyczy samego scenariusza. Janda dopisała monolog o śmierci męża po tym, jak Wajda przerwał zdjęcia po informacji o jego zachorowaniu. Aktorka zaproponowała reżyserowi, by ten tekst znalazł się w finalnej wersji filmu. Wajda zgodził się i zostawił go w montażu. Czy warto obejrzeć „Tatarak”? Dla kogo jest ten film? „Tatarak” trwa 85 minut. Tempo jest spokojne, dialogów niewiele, sceny budowane są na obrazie i pauzach. Jeżeli oczekujesz mocnych zwrotów akcji albo gęstej fabuły, to nie jest film dla ciebie. Jeżeli chcesz zobaczyć, jak Wajda prowadzi historię o stracie i jak wygląda to nakręcone przez Edelmana, włącz go wieczorem. To film, który dobrze sprawdza się jako uzupełnienie późnego okresu twórczości reżysera. Po „Tataraku” Wajda nakręcił jeszcze „Wałęsę. Człowieka z nadziei” (2013) i „Powidoki” (2016). Spośród tych trzech tytułów „Tatarak” jest najbardziej osobisty, bo opiera się na konkretnym życiowym wydarzeniu, a nie na wątku historycznym czy biograficznym. Obejrzysz go w całości na TVP VOD.
Po tym polskim thrillerze z Tomaszem Ziętkiem trudno zasnąć. Oparta na faktach mroczna historia z lat 80.
W połowie lat 80. milicja w całej Polsce zakłada „różowe teczki” i spisuje tysiące gejów. „Hiacynt” bierze ten mroczny fragment historii PRL-u i wplata go w opowieść o młodym milicjancie, który tropi seryjnego zabójcę. Im głębiej Robert wchodzi w sprawę, tym mniej rozumie, po której stronie tak naprawdę stoi. Tomasz Ziętek prowadzi tę historię niemal bez słowa, samym spojrzeniem. Film znów krąży wysoko w polskim Netfliksie.
To jeden z tych polskich filmów, o których po premierze mówiło się naprawdę dużo. „Hiacynt” sięga po prawdziwą akcję milicji z czasów PRL-u i opowiada ją językiem napiętego thrillera. Tomasz Ziętek i Hubert Miłkowski grają dwóch mężczyzn, których łączy coraz więcej, choć dzieli ich niemal wszystko. Efekt zostaje w głowie na długo po napisach końcowych. O czym właściwie jest „Hiacynt”? Śledztwo, które szybko wymyka się spod kontroli Akcja rozgrywa się w Warszawie w połowie lat 80. Robert Mrozowski (Tomasz Ziętek) to młody, ambitny milicjant, który chce udowodnić, że nadaje się do poważnych spraw. Kiedy w mieście giną kolejni mężczyźni, trafia na trop prowadzący go do środowiska gejowskiego, w tamtym czasie spychanego do podziemia i pilnie obserwowanego przez władzę. Żeby dotrzeć do prawdy, Robert wykorzystuje poznanego Arka (Hubert Miłkowski) jako informatora. Z każdym kolejnym tropem sprawa robi się bardziej osobista. Robert ma narzeczoną, ma ojca wysoko postawionego w strukturach milicji i ma własne wyobrażenie o tym, kim jest. Śledztwo rozbija te pewniki jeden po drugim. Reszty lepiej nie zdradzać przed seansem, bo „Hiacynt” gra właśnie tym, czego bohater do końca nie jest pewien. Kto gra w „Hiacyncie”? Obsada, która ciągnie ten film Główną rolę gra Tomasz Ziętek, jeden z najczęściej obsadzanych aktorów swojego pokolenia. Jako Robert jest powściągliwy, zamknięty, trzyma emocje pod skórą. U jego boku występuje Hubert Miłkowski w roli Arka, młodego mężczyzny, który wciąga bohatera w świat oficjalnie przez niego zwalczany. W obsadzie są też Marek Kalita jako pułkownik Edward Mrozowski, ojciec Roberta, Adrianna Chlebicka jako Halinka, narzeczona głównego bohatera, oraz Tomasz Schuchardt i Sebastian Stankiewicz. Za kamerą stanął Piotr Domalewski, reżyser nagradzanej „Cichej nocy”, a scenariusz napisał Marcin Ciastoń. Za zdjęcia, w których czuć szarość i wilgoć tamtych lat, odpowiada Piotr Sobociński jr., a muzykę skomponował Wojciech Urbański. Prawdziwa „Akcja Hiacynt”. Mroczny rozdział PRL-u, o którym milczano latami Tytuł nie jest przypadkowy. W latach 1985–1987 milicja i SB prowadziły akcję o kryptonimie „Hiacynt”, w ramach której funkcjonariusze zatrzymywali, przesłuchiwali i rejestrowali mężczyzn podejrzewanych o homoseksualizm. Powstały tak zwane różowe teczki, a w kartotekach znalazło się około 11 tysięcy osób. Przez lata mówiło się o tym niewiele, a część dokumentów do dziś budzi pytania. Twórcy osadzili fikcyjną intrygę kryminalną w tych realiach. Dzięki temu widz dostaje thriller, który równocześnie przypomina o czymś, co wydarzyło się naprawdę. To rzadki temat w polskim kinie, i był jednym z powodów, dla których o „Hiacyncie” zrobiło się głośno jeszcze przed premierą na Netfliksie. Tytuł pokazywano wcześniej na festiwalach, między innymi na Nowych Horyzontach. Dlaczego „Hiacynt” dzielił widzów? Opinie Po premierze na Netfliksie „Hiacynt” wywołał sporo rozmów, i to po obu stronach. Część widzów chwaliła klimat, zdjęcia i rolę Ziętka, inni narzekali na przewidywalną intrygę i tempo. W komentarzach często wracało wrażenie, że to kino, które wciąga mimo potknięć scenariusza: „Nie zmienia to jednak faktu, że Hiacynt jest filmem, który ogląda się bardzo dobrze”. O atmosferze pisano krótko: „Fascynuje i przeraża, ale też pochłania bez reszty”. Nie brakowało opinii bardziej wyważonych: „Jeśli jednak przymkniemy oko na drobne mankamenty i dłużyzny okaże się, że mamy do czynienia z solidnym kryminałem, w którym narzucony schemat ma być tylko pretekstem”. Inni kwitowali rzecz jednym zdaniem: „Ot, po prostu są tu emocje”. Czy warto obejrzeć „Hiacynta”? „Hiacynt” to propozycja dla widzów, którzy lubią powolne, gęste kryminały z mocnym tłem społecznym i nie potrzebują efektownych zwrotów akcji co pięć minut. Jeśli szukacie kina, które łączy śledztwo z portretem konkretnego czasu i miejsca, traficie tu na swoje. Osoby, które wolą szybkie, czysto rozrywkowe thrillery, mogą poczuć, że miejscami robi się zbyt kameralnie. Nie jest to film, który zrewolucjonizuje gatunek kryminalny. Daje za to rzadką w polskim kinie okazję, żeby spotkać się z tematem przez lata spychanym na margines, i robi to w formie wciągającego thrillera. „Hiacynt” obejrzycie na Netfliksie, gdzie jest dostępny w ramach abonamentu, a co jakiś czas pojawia się też w telewizji, na kanałach takich jak Kino Polska czy Stopklatka. Zwiastun „Hiacyntu” zobaczycie tutaj: View oEmbed on the source website
Polska komedia z Dawidem Ogrodnikiem, której nie da się obejrzeć tylko raz. Ten przystojny łobuz skradł serca milionów widzów
Zdzisław Najmrodzki wymykał się milicji 29 razy, uciekał z konwojów i sal sądowych, a potem wracał, żeby okraść kolejny Pewex. W PRL-u stał się legendą, o której opowiadano w kolejkach i na podwórkach. Mateusz Rakowicz zamienił tę historię w błyskotliwą komedię sensacyjną z Dawidem Ogrodnikiem w roli głównej. „Najmro. Kocha, kradnie, szanuje" wciąż czeka na widzów na Netfliksie. Jeśli szukasz seansu na weekend, ten łobuz nie pozwoli ci się nudzić.
Neony, perfumy z Pewexu, kasety i samochody, za którymi wzdychało pół Polski. Rakowicz zbudował świat PRL-u, w którym chce się zostać dłużej, mimo że rządzi nim absurd. W środku tego wszystkiego jest Najmro, złodziej, który kradnie nie z chciwości, a z zamiłowania do dobrej zabawy. Ogrodnik, Robert Więckiewicz i Olga Bołądź sprawiają, że historia ani na chwilę nie zwalnia. O czym jest „Najmro. Kocha, kradnie, szanuje”? Historia złodzieja szybszego od milicji Najmro to ksywa Zdzisława Najmrodzkiego, chłopaka ze świętokrzyskiej wsi, który w latach 70. i 80. zbił majątek na okradaniu Pewexów. Razem ze swoją ferajną wynosił ze sklepów towary, o których przeciętny obywatel PRL-u mógł tylko pomarzyć: zachodnie ubrania, alkohol, elektronikę. Pieniądze wydawał równie szybko, jak je zdobywał, bo wolność i dobrą zabawę cenił bardziej niż cokolwiek innego. Milicja deptała mu po piętach, ale Najmro za każdym razem znajdował sposób, żeby się wymknąć. Wszystko komplikuje się, gdy w jego życiu pojawia się Tereska, kobieta, dla której bohater zaczyna myśleć o zupełnie innym życiu. Co wyróżnia „Najmro”? PRL w wersji, jakiej w polskim kinie dawno nie było Największym atutem jest świat, który zbudowali twórcy. Lata 70. i 80. wyglądają tu kolorowo i stylowo: neony, kultowe samochody, moda i wnętrza odtworzone z dbałością o szczegół. Polonez, dżinsowa kurtka i kostiumy z epoki bawią się PRL-owską estetyką, zamiast tylko ją cytować. Drugi powód to sama postać. Najmrodzki naprawdę istniał i naprawdę uciekał milicji niemal trzydzieści razy, więc najbardziej nieprawdopodobne sceny mają oparcie w faktach. Do tego dochodzi tempo komedii sensacyjnej, w której pościgi i skoki przeplatają się z humorem. Muzyka Andrzeja Smolika dokłada rytm, który trzyma energię przez całe sto minut. Kto gra w „Najmro”? Dawid Ogrodnik i obsada, której się nie zapomina W tytułową rolę wcielił się Dawid Ogrodnik i to on napędza cały film. Jego Najmro jest czarujący, bezczelny i nieprzewidywalny. Po drugiej stronie stoi Robert Więckiewicz jako milicjant Barski, który zrobi wszystko, żeby wreszcie dopaść nieuchwytnego złodzieja. W ferajnie Najmry znaleźli się Rafał Zawierucha, Jakub Gierszał i Sandra Drzymalska. Tereskę, miłość bohatera, gra Marta Wągrocka, a Olga Bołądź wciela się w Gabi, efektowną piosenkarkę z półświatka. Na ekranie pojawia się też Dorota Kolak. Film wyreżyserował Mateusz Rakowicz, współautor scenariusza, dla którego był to pełnometrażowy debiut fabularny. Za zdjęcia odpowiada Jacek Podgórski, a muzykę skomponował Andrzej Smolik. Gdzie obejrzeć „Najmro. Kocha, kradnie, szanuje”? Tu znajdziesz film online Film najłatwiej znaleźć na Netfliksie, gdzie jest dostępny w ramach abonamentu. Obejrzysz go też na Playerze, w abonamencie lub w wypożyczeniu, oraz w Polsat Box Go. Seans trwa równo sto minut, więc spokojnie zmieścisz go w jeden wieczór. Zanim klikniesz „odtwórz”, możesz sprawdzić oficjalny zwiastun: View oEmbed on the source website Czy warto obejrzeć „Najmro”? „Najmro. Kocha, kradnie, szanuje” sprawdzi się, jeśli lubisz kino, które łączy humor z akcją i nie traktuje siebie zbyt poważnie. To dobra propozycja dla widzów ciekawych prawdziwych historii z czasów PRL-u oraz dla wszystkich, którzy chcą zobaczyć Dawida Ogrodnika w lżejszym, rozrywkowym rejestrze. Nie jest to film, który zmieni twoje spojrzenie na polskie kino. Z pewnością jednak dostarczy solidnej rozrywki na wieczór, w stylu, którego nad Wisłą wciąż brakuje.
Jeden z najgłośniejszych polskich filmów lat 90. z Chyrą, Gonerą i Borcuchem. Scenariusz oparto na prawdziwej historii
Dwóch młodych przedsiębiorców, kredyt, którego nie dostają, i znajomy gotowy pomóc. Tak zaczyna się „Dług”, jeden z najgłośniejszych polskich filmów końca lat 90. Krzysztof Krauze pokazał w nim, jak zwykli ludzie zostają zapędzeni w narożnik i jak cienka potrafi być granica między ofiarą a sprawcą.
Można mieć dom, firmę i plany na przyszłość, a w kilka tygodni stracić poczucie bezpieczeństwa. Bohaterowie „Długu” przekonują się, że w Polsce lat 90. telefon na policję nie zawsze coś zmienia. Krzysztof Krauze nakręcił dramat, w którym strach narasta powoli i bardzo konkretnie. Andrzej Chyra, Robert Gonera i Jacek Borcuch stworzyli w nim role, które przylgnęły do nich na lata. O czym jest „Dług”? Kredyt, który zamienia się w pułapkę Adam Borecki i Stefan Kowalczyk to dwaj młodzi przedsiębiorcy, którzy chcą rozkręcić własny biznes. Brakuje im pieniędzy, a bank odmawia kredytu. Stefan przypomina sobie wtedy o dawnym znajomym, Gerardzie Nowaku, który deklaruje pomoc w zdobyciu finansowania. Z początku wygląda to na zwykłą przysługę. Szybko okazuje się, że Gerard prowadzi inną grę. Zaczyna żądać od obu mężczyzn spłaty długu, którego nigdy nie zaciągnęli. Kolejne groźby obejmują już nie tylko ich, ale i najbliższych. Adam i Stefan próbują szukać pomocy, tyle że instytucje, które miały ich chronić, niewiele potrafią zrobić. Im dłużej trwa nacisk, tym mocniej obaj czują się osaczeni, aż dochodzą do granicy, za którą trudno myśleć racjonalnie. Prawdziwa historia, która stoi za „Długiem” Scenariusz powstał na podstawie autentycznej sprawy z połowy lat 90. Dwaj warszawscy przedsiębiorcy, Artur Bryliński i Sławomir Sikora, zostali wciągnięci w identyczny mechanizm. Mężczyzna, do którego zwrócili się o pomoc w zdobyciu kredytu, Grzegorz Gmitrzak, zaczął wymuszać spłatę nieistniejącego długu i grozić ich bliskim. Po wielu miesiącach zastraszania, w nocy z 8 na 9 marca 1994 roku, Bryliński i Sikora zabili Gmitrzaka oraz towarzyszącego mu mężczyznę. Obaj usłyszeli wyrok 25 lat więzienia. Sprawa wywołała w Polsce dyskusję o tym, jak państwo chroni obywateli przed przemocą i gdzie leżą granice obrony. Sławomir Sikora wyszedł na wolność w 2005 roku po ułaskawieniu przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego, a pod petycją w jego sprawie podpisało się około 37 tysięcy osób. Artura Brylińskiego ułaskawił w 2010 roku Bronisław Komorowski. W filmie zmieniono imiona bohaterów, ale szkielet wydarzeń pozostał ten sam. Kto gra w „Długu”? Rola, która zrobiła z Andrzeja Chyry gwiazdę W „Długu” zagrał wówczas mało znany Andrzej Chyra i to jego Gerard Nowak przykuwa uwagę. Aktor zbudował postać groźną, a przy tym całkiem zwyczajną, bez rysów komiksowego złoczyńcy. Adama Boreckiego gra Robert Gonera, a Stefana Kowalczyka, Jacek Borcuch, dziś znany przede wszystkim jako reżyser. W obsadzie są też Cezary Kosiński i Joanna Szurmiej. Za kamerą stanął Krzysztof Krauze, scenariusz napisał razem z Jerzym Morawskim. Zdjęcia zrobił Bartosz Prokopowicz, muzykę skomponował Michał Urbaniak, a producentem był Juliusz Machulski. Premiera odbyła się 19 listopada 1999 roku. Złote Lwy i komplet Orłów. Dlaczego o „Długu” było tak głośno? Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 1999 roku „Dług” dostał Złote Lwy dla najlepszego filmu. Andrzej Chyra odebrał tam nagrodę za pierwszoplanową rolę męską, a Michał Urbaniak za muzykę. Rok później przyszły Orły, czyli Polskie Nagrody Filmowe. Film wygrał w kategoriach najlepszy film, reżyseria i scenariusz, Robert Gonera dostał Orła za główną rolę męską, a Andrzej Chyra za drugoplanową. Rozgłos brał się jednak nie tylko z nagród. „Dług” wszedł na ekrany w momencie, gdy Polska wciąż oswajała się z nową, brutalną stroną wolnego rynku. Historia ludzi, którym państwo nie potrafiło pomóc, trafiła w nastrój tamtych lat i wróciła w debacie publicznej, kiedy ważyły się losy prawdziwych bohaterów sprawy. Dlaczego po latach wciąż się o nim mówi. „Dług” i jego „druga młodość” „Dług” na stałe wszedł do kanonu polskiego kina i regularnie pojawia się na listach najważniejszych rodzimych filmów po 1989 roku. W 2019 roku doczekał się rekonstrukcji cyfrowej i powrotu na duży ekran, co przybliżyło go młodszym widzom. Część z nich poznaje losy Boreckiego i Kowalczyka, zanim trafi na opis prawdziwej sprawy, i dopiero potem orientuje się, że oglądała zapis autentycznych wydarzeń. Po latach „Dług” ogląda się bez taryfy ulgowej dla daty produkcji. Surowe zdjęcia, oszczędna muzyka i powściągliwa gra aktorów sprawiają, że napięcie nie słabnie, a pytanie o to, co sami zrobilibyśmy na miejscu bohaterów, zostaje z widzem na długo. Gdzie obejrzeć film „Dług”? Streaming, telewizja i zwiastun W maju 2026 roku „Dług” najłatwiej obejrzeć w serwisie CANAL+, tak wynika z danych JustWatch. Film bywa też pokazywany na kanałach z grupy CANAL+ oraz w Ale Kino+, więc warto zerkać na program telewizyjny. Po cyfrowej rekonstrukcji obraz wrócił do obiegu i co jakiś czas trafia również do bibliotek VOD, na przykład do TVP VOD czy na Ninatekę. Zanim klikniesz, sprawdź aktualną dostępność w swoim serwisie, bo oferta platform się zmienia. Zwiastun obejrzysz tutaj: View oEmbed on the source website
Perła polskiej kinematografii! Ten film z Arkadiuszem Jakubikiem to najlepszy thriller psychologiczny wszech czasów
To opowieść o śledztwie, które miało zakończyć się sukcesem, a zamienia się w test charakteru. „Jestem mordercą” wciąga jak kryminał, ale zostawia z pytaniami o presję władzy, granice ambicji i cenę spokoju społecznego.
„Jestem mordercą” to film, który umiejętnie łączy to, co wydaje się „wyjęte z akt”, z tym, co celowo pozostaje niedopowiedziane. Zaczyna się jak historia o polowaniu na sprawcę, ale szybko staje się opowieścią o mechanizmach nacisku, karierze budowanej na cudzym nieszczęściu i o tym, jak łatwo w pewnym momencie przestaje chodzić o prawdę. „Jestem mordercą” - thriller inspirowany sprawą „wampira z Zagłębia” Punktem wyjścia jest znana w Polsce historia seryjnych zabójstw kobiet z lat 70. XX wieku, kojarzona z określeniem „wampir z Zagłębia”. Film nie odtwarza jej jeden do jednego, tylko wykorzystuje realia i napięcie tamtej sprawy, by pokazać, jak działa śledztwo prowadzone pod polityczną i medialną presją. To właśnie ta niepewność między prawdą a wygodną wersją powoduje największy dreszcz. Bohaterem jest Janusz Jasiński - ambitny oficer milicji, który dostaje szansę jedną na milion. Został przydzielony do jednej z najgłośniejszych spraw kryminalnych. Z każdą kolejną decyzją rośnie jednak ciężar odpowiedzialności, a wraz z nim ryzyko, że zamiast dojść do faktów, będzie musiał dowieźć wynik. Film konsekwentnie prowadzi widza przez pytanie, czy da się pozostać uczciwym, gdy system oczekuje wyłącznie skuteczności. W pewnym momencie milicja zatrzymuje Zdzisława Marchwickiego, człowieka z kryminalną przeszłością. Na papierze wszystko zaczyna się zgadzać: jest podejrzany, można domknąć sprawę, uspokoić opinię publiczną. Tyle że wraz z postępem wydarzeń pojawiają się niejasności, skróty, uproszczenia i niepokojące sygnały. Okazuje się, że łatwo pomylić prawdziwego sprawcę z kimś, kto po prostu „pasuje” do układanki. „Jestem mordercą” - obsada i twórcy, którzy dostarczają emocji Janusza Jasińskiego gra Mirosław Haniszewski, który jest w swojej roli bardzo wiarygodny. Dobrze pokazuje wewnętrzny ścisk człowieka, który chce awansu i poczucia sprawczości, ale zaczyna widzieć cenę swoich wyborów. W podejrzanego wciela się Arkadiusz Jakubik - intensywny, niejednoznaczny, momentami budzący lęk, a momentami współczucie. Na ekranie pojawiają się też m.in. Magdalena Popławska, Agata Kulesza, Piotr Adamczyk oraz Tomasz Włosok. Za reżyserię i scenariusz odpowiada Maciej Pieprzyca, znany także z „Chce się żyć” oraz filmu „Ikar. Legenda Mietka Kosza”. Zdjęcia zrealizował Paweł Dyllus, a muzykę skomponował Bartosz Chajdecki. W efekcie dostajemy świat konsekwentny: surowy, ciasny, podszyty napięciem i poczuciem, że ktoś zawsze patrzy. Film był też doceniany nagrodami - m.in. Srebrnymi Lwami w Gdyni oraz wyróżnieniem za reżyserię na festiwalu w Szanghaju. Co wyróżnia kryminał „Jestem mordercą”? To nie jest zwykły kryminał, w którym bohaterowie szukają tropu i zmierzają do prostego finału. Film uderza w temat odpowiedzialności: kto naprawdę ma kontrolę nad przebiegiem śledztwa, jak wygląda sprawiedliwość w realiach nacisku i czy człowiek może ocalić własne wartości, kiedy wszystkie bodźce pchają go w stronę wygodnych rozwiązań. Najmocniejsze jest to, że napięcie wynika nie z pościgów i dynamicznych scen akcji, tylko z decyzji podejmowanych w gabinetach i korytarzach. Kamera buduje klaustrofobiczną przestrzeń: szaro-bure ulice, przygaszone mieszkania, ciemne przejścia w budynkach i miejsca, w których trudno złapać oddech. Do tego dochodzi muzyka - precyzyjnie podkręca niepokój, ale nie dominuje scen. Dzięki temu film zostaje z widzem dłużej niż tylko do napisów końcowych. Gdzie obejrzeć film „Jestem mordercą”? Film „Jestem mordercą” jest dostępny na Canal+. Warto nastawić się na thriller psychologiczny, w którym emocje nie wynikają z „fajerwerków”, tylko z poczucia, że prawda może przegrać z potrzebą szybkiego sukcesu... Zobaczcie zwiastun, który idealnie wprowadza w klimat mrocznej produkcji. View oEmbed on the source website
Polacy oszaleli na punkcie tego kryminału z Jakubem Gierszałem. Zwiastun już w sieci, a premiera bliżej, niż myślicie
Pierwszy zwiastun „Kolorów zła: Czerń” właśnie trafił do sieci. Adaptacja drugiego tomu bestsellera Małgorzaty Oliwii Sobczak zapowiada się jeszcze mroczniej niż jej poprzedniczka. W trailerze senne kaszubskie miasteczko, zaginięcie chłopca i prokuratora Bilskiego, który zaczyna rozumieć, że trafił na sprawę z drugim dnem. Netflix podał też oficjalną datę premiery.
Po sukcesie „Czerwieni” fani polskiego kryminału z niecierpliwością czekali na sygnał, że druga część jest gotowa. Netflix opublikował pierwszy zwiastun „Kolorów zła: Czerń” i ujawnił datę premiery. To nie będzie łatwa opowieść. Co widać w zwiastunie filmu „Kolory zła: Czerń”? Tak zaczyna się sprawa, której Bilski długo nie zapomni Pierwszy zwiastun „Czerni” zaprasza widzów do kaszubskiego miasteczka, w którym pozory mylą od pierwszej sceny. Z miejscowości znika chłopiec, a niedawno przeniesiony prokurator Leopold Bilski musi rozpracować sprawę w społeczności, która woli milczeć, niż mówić. W kadrach widać poranne mgły, drewniane domy, lasy i obrazy, które bardziej kojarzą się ze skandynawskimi thrillerami niż z polskim kinem gatunkowym. Materiał zapowiada produkcję wolniejszą, gęstszą i bardziej duszącą niż „Czerwień”. W trakcie pojawia się też wątek dawnego zaginięcia. Bilski zaczyna rozumieć, że jego śledztwo nie zaczęło się wraz z nowym przypadkiem. Korzenie sprawy sięgają lat wstecz, a osoby, które wtedy zamilkły, dzisiaj mają jeszcze więcej powodów, żeby się nie odezwać. O czym opowiada film „Kolory zła: Czerń”? Książkowy bestseller Sobczak doczekał się ekranizacji Fabuła „Czerni” oparta jest na drugiej części literackiego cyklu Małgorzaty Oliwii Sobczak. Powieść stała się bestsellerem, a sama autorka jest dziś jedną z najpopularniejszych polskich pisarek kryminałów. Akcja kolejnych tomów ułożona została wokół kolorów. Po „Czerwieni” i „Czerni” czytelnicy doczekają się jeszcze „Fioletu”, którego premiera w księgarniach jest już zapowiadana. Film przenosi widzów z Trójmiasta na Kaszuby. Bilski po niedawnym przeniesieniu trafia do sennego miasteczka, w którym znika dziecko. Im głębiej kopie w sprawie, tym mocniej kaszubska społeczność zamyka się w sobie i ukrywa swoje sekrety. Kto gra w filmie „Kolory zła: Czerń”? Obsada, która gwarantuje napięcie Główną rolę po raz drugi powierzono Jakubowi Gierszałowi, który wciela się w prokuratora Bilskiego. Aktor znany jest z takich produkcji jak „Sala samobójców”, „Wszystkie nieprzespane noce” czy „Cicha noc”. W obsadzie zobaczymy także Mariannę Zydek, Andrzeja Chyrę, Roberta Gonerę, Beatę Ścibakównę, Piotra Żurawskiego, Juliana Świeżewskiego oraz Adama Bobika. Za kamerą i scenariuszem ponownie stanął Adrian Panek, autor pierwszej części serii. Dlaczego zwiastun „Czerni” zrobił takie wrażenie? „Kolory zła: Czerwień” trafiły na Netfliksa w 2024 roku i niemal natychmiast weszły do czołówki najchętniej oglądanych polskich produkcji platformy. Pierwsza część przyciągnęła widzów klimatem, mocnymi rolami i atmosferą rodem ze skandynawskich thrillerów. Zwiastun „Czerni” idzie krok dalej. Sceneria sennego miasteczka, zalesionych terenów i kaszubskich okolic ma dać produkcji jeszcze więcej duszności. Powieści Sobczak inspirowane są często realnymi sprawami kryminalnymi, dzięki czemu ekranizacje zyskują dodatkową wiarygodność. Twórcy zapowiadają thriller bez kompromisów. Kiedy premiera filmu „Kolory zła: Czerń”? Premiera „Kolorów zła: Czerń” odbędzie się 10 czerwca 2026 roku na Netfliksie. Nowy film przyciągnie przede wszystkim fanów polskiego kryminału, czytelników książek Małgorzaty Oliwii Sobczak oraz widzów, którzy dali się porwać „Czerwieni”. To także propozycja dla tych, którzy lubią thrillery z mroczną aurą i scenariuszem osadzonym w polskich realiach. View oEmbed on the source website
Polska komedia romantyczna z 2023 roku hitem Netfliksa! W rolach głównych Rafał Zawierucha i Agnieszka Więdłocha!
„Gorzko, gorzko!” w reżyserii Tomasza Koneckiego miał premierę 26 kwietnia 2023 roku, a teraz dostępny jest online. W obsadzie m.in. Mateusz Kościukiewicz, Rafał Zawierucha i Agnieszka Więdłocha, a w centrum historii wesele na Zamku Królewskim, którym pół Warszawy żyje przez dwa tygodnie.
Polska komedia romantyczna z 2023 roku okazała się dla Netfliksa złotym strzałem. „Gorzko, gorzko!” zadebiutowała na platformie 26 kwietnia i w tydzień znalazła się na czwartym miejscu wśród najpopularniejszych filmów nieanglojęzycznych. Mateusz Kościukiewicz gra asa agencji reklamowej, który zakochuje się w pannie młodej dwa tygodnie przed jej ślubem z synem ministra. Reszta to wesele, którym żyje cała Warszawa. O czym jest film „Gorzko, gorzko!”? Tomek (Mateusz Kościukiewicz) buduje karierę w agencji reklamowej i wszystko ma rozplanowane co do detalu. W jednej chwili spokojny scenariusz pęka, kiedy w przypadkowym spotkaniu zatrzymuje się przy nim Ola (Zofia Domalik). Problem polega na tym, że za dwa tygodnie Ola ma stanąć na ślubnym kobiercu z synem ministra sprawiedliwości. Wesele zapowiada się jako największa impreza sezonu, planowana z rozmachem na Zamku Królewskim, z fajerwerkami nad Warszawą i listą gości, na której polityka miesza się z biznesem i światem salonów. W to grono wkraczają bohaterowie z zupełnie innych rejestrów, a do układanki dorzuca lokalnego kolorytu motyw Casanovy z Ursynowa. Kto gra w „Gorzko, gorzko!”? Obsada, której nie sposób przegapić Za kamerą stanął Tomasz Konecki, w głównych rolach pojawiają się Mateusz Kościukiewicz i Zofia Domalik. Obok nich na ekranie zobaczysz Agnieszkę Więdłochę i Rafała Zawieruchę, a dalej długą listę nazwisk, które od lat budują polską scenę aktorską: Edyta Olszówka, Marcin Perchuć, Anna Dereszowska, Cezary Pazura, Emilia Krakowska, Rafał Rutkowski i Tomasz Sapryk. Mieszanka rozpoznawalnych twarzy ze starszego pokolenia i tych, których publiczność zna ze świeższych ról, robi wrażenie już na liście otwierającej napisy. Polska komedia z Netfliksa wielkim hitem? Liczby same w sobie pokazują, ile zrobiło streamingowe wejście. 26 kwietnia 2023 roku film pojawił się w katalogu Netfliksa, pięć dni później miał na koncie ponad 6,5 mln godzin obejrzanego materiału. To wystarczyło, żeby zająć czwarte miejsce wśród najpopularniejszych filmów nieanglojęzycznych tygodnia, a równolegle wskoczyć do TOP10 na wielu rynkach. Kino Świat zrezygnowało z planów dystrybucji w salach, dlatego „Gorzko, gorzko!” trafiło do widza tylko jedną drogą. Okazało się, że to była droga skuteczna. Produkcja stała się przy okazji przykładem tego, co potrafi zrobić streaming z tytułem, który w tradycyjnym modelu mógłby przegrać o uwagę w gęstym kinowym repertuarze. Czy warto obejrzeć „Gorzko, gorzko!”? Film wciąż jest dostępny w polskim katalogu Netfliksa i ciągle wraca w rekomendacjach platformy. Jeśli szukasz propozycji na weekend, do której nie musisz dokładać kondycji ani notatnika, „Gorzko, gorzko!” wpisuje się w ten klucz bez wysiłku. Twórcy stawiają na sprawdzony rytm polskich komedii romantycznych, znajome nazwiska i fabułę, która prowadzi widza za rękę. To rozrywka skrojona pod luźniejszą porę, kiedy chcesz włączyć coś znajomego, sięgnąć po popcorn i nie zaprzątać sobie głowy interpretacją. Polska komedia, która znalazła publiczność na całym świecie, dla wielu widzów okaże się trafionym wyborem na wieczór bez nadprogramowych ambicji. View oEmbed on the source website
Wstrząsający film z Januszem Gajosem pokazuje brutalną prawdę o uzależnieniu. Teraz obejrzysz go za darmo
Wśród polskich filmów dostępnych w sieci za darmo znajduje się „Żółty szalik”. Dramat z 2000 roku w reżyserii Janusza Morgensterna, ze scenariuszem Jerzego Pilcha, do dziś działa na widzów z taką samą siłą jak po premierze. W obsadzie Janusz Gajos w roli, za którą zebrał najmocniejsze recenzje swojej kariery, a także m.in. Danuta Szaflarska, Krystyna Janda czy Joanna Sienkiewicz. To kino kameralne, ale zostawiające ślad.
O czym jest „Żółty szalik”? Historia jednego dnia Akcja toczy się w grudniu, dzień przed Wigilią. Bohater, zamożny dyrektor firmy w średnim wieku, składa pozornie zwyczajne życzenia kolejnym osobom: pracownikom, byłej żonie, synowi, obecnej partnerce, matce. Po drodze sięga po alkohol, raz, drugi, kolejny. Każde spotkanie staje się pretekstem do następnej szklanki. Tytułowy żółty szalik towarzyszy mu na ulicach, a także w restauracjach i w mieszkaniach, w których kolejno gości. Dla widzów to znak rozpoznawczy bohatera, dla niego rodzaj pancerza, który w końcu jednak przestaje mu wystarczać. Pilch przedstawia tu uzależnienie w bardzo ludzki sposób. Bez moralizowania i bez wskazywania winnych. Obsada „Żółtego szalika”: plejada polskich gwiazd W roli głównej Janusz Gajos jako bohater bez nazwiska, mężczyzna, który czuje wszystko, ale niewiele potrafi nazwać. To rola, za którą Gajos otrzymał między innymi nagrodę Prezesa Canal+ za wybitną kreację aktorską. Jako matkę bohatera widzowie zobaczą Danutę Szaflarską, jedną z najważniejszych postaci polskiego kina drugiej połowy XX wieku. W obsadzie pojawiają się także Krystyna Janda jako obecna partnerka, Joanna Sienkiewicz jako była żona oraz Małgorzata Zajączkowska jako Ewa, sekretarka bohatera. W mniejszych rolach Grażyna Wolszczak, Czesław Nogacki, Leszek Możdżer i Jerzy Schejbal. Reżyseria Janusza Morgensterna, scenariusz Jerzego Pilcha. Dla kogo jest „Żółty szalik”? Trudny, ale ważny film Jeżeli lubicie polskie kino kameralne, w którym najwięcej dzieje się w spojrzeniach i pauzach, to „Żółty szalik” zdecydowanie trafi w wasz gust. To film dla osób, które nie boją się nieprzyjemnych emocji. Świetna pozycja na świąteczny wieczór, choć z zastrzeżeniem, że nie jest to ciepły, sentymentalny seans. Pilch i Morgenstern nie oceniają bohatera, nie ratują go i nie skazują. Pokazują człowieka, który próbuje przejść przez ten jeden dzień najlepiej, jak potrafi, a jego najlepsze i tak okazuje się za mało. Po napisach końcowych zostaje pytanie, które wraca w głowie długo po seansie. To jeden z tych filmów, do których nie ogląda się dwa razy z rzędu, ale których tytuł zapamiętuje się na całe życie. Gdzie obejrzeć „Żółty szalik” za darmo? „Żółty szalik” jest dostępny w polskim streamingu zupełnie bezpłatnie. Film znajduje się w katalogu TVP VOD, czyli serwisu Telewizji Polskiej. Nie trzeba zakładać konta premium, nie ma opłat ani okresu próbnego, wystarczy darmowa platforma publicznego nadawcy. Produkcja zdobyła w 2000 roku ważne wyróżnienia. Festiwal w Toronto przyznał jej nagrodę widzów, czyli Złoty Klakier dla najdłużej oklaskiwanego filmu, a Janusz Gajos otrzymał nagrodę Prezesa Canal+ za rolę pierwszoplanową. Dla widzów, którzy lubią polskie kino z lat 2000., to jeden z mocniejszych tytułów dekady.