Głośny film Pasikowskiego z Bogusławem Lindą w ekspresowym tempie trafia na Netflix! Znamy datę premiery!
„Zamach na papieża” rozgrzał kina, a teraz przenosi się do serwisu streamingowego. Netflix podał dokładny termin premiery.
Kinowy tytuł, który wywołał żywą dyskusję i wzbudził ogromne emocje, jeszcze w grudniu pojawi się na Netflixie. „Zamach na papieża”, sensacyjno-szpiegowski film Władysława Pasikowskiego, będący jednocześnie ostatnią współpracą reżysera z Bogusławem Lindą, niespodziewanie szybko przenosi się z dużego ekranu do VOD. Operacja z 1981 roku. O czym opowiada „Zamach na papieża”? Akcja filmu rozgrywa się w realiach 1981 roku, kiedy Europa żyje w cieniu zimnej wojny. Kreml wydaje polecenie, które wstrząsa elitami: zlikwidować Jana Pawła II. W centrum historii znalazł się Konstanty „Bruno” Brusicki, były snajper, agent o legendarnym życiorysie, grany przez Bogusława Lindę. Zostaje wplątany w operację, której celem jest zatuszowanie śladów po zamachu na papieża oraz „wyciszenie” Alego Agcy, domniemanego wykonawcy ataku. Wraz z rozwojem wydarzeń bohater trafia w sam środek politycznej gry, gdzie każdy ruch ma swoją cenę, a lojalność staje się luksusem. Polityczny thriller w stylu Pasikowskiego Film rekonstruuje kulisy jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw w historii współczesnej Europy, ale robi to z charakterystycznym dla Pasikowskiego wyczuciem: mocne tempo, hermetyczny świat służb, moralne dylematy i bohater, który musi lawirować między sumieniem a brutalną rzeczywistością. To również ostatnie spotkanie Bogusława Lindy i Władysława Pasikowskiego. Twórczy tandem zasłynął już wcześniej w takich produkcjach jak „Psy”, „Kroll”, „Demony wojny”. „Zamach na papieża” zamyka ich wieloletnią współpracę, w pewnym sensie stając się symbolicznie finałem epoki. Jak film przyjęli widzowie? Mocne emocje i podzielone oceny „Zamach na papieża” poruszył kinową publiczność, ale wywołał też sporo sporów. Krytycy znanego portalu filmowego ocenili produkcję zaledwie na 4,4/10, wskazując na luki i nielogiczności scenariusza. Widzowie jednak przyjęli film znacznie cieplej. Ich średnia ocena to 6/10, co sugeruje, że miłośnicy sensacyjnych historii potrafią w nim znaleźć znacznie więcej, niż recenzenci. Film wzbudza zainteresowanie także dlatego, że dotyka tematu, który od lat budzi emocje i wciąż nie doczekał się jednoznacznych odpowiedzi. Gdzie i kiedy obejrzeć „Zamach na papieża”? Netflix potwierdził, że film trafi do biblioteki serwisu 10 grudnia 2025 roku. To wyjątkowo szybka premiera online. Produkcja jeszcze niedawno była obecna w kinach. View oEmbed on the source website
Mocna premiera 2026 nadchodzi! „Zapiski śmiertelnika” z Ireneuszem Czopem i Magdaleną Boczarską poruszają do głębi
Po świetnym przyjęciu na Warszawskim Festiwalu Filmowym „Zapiski śmiertelnika” trafiają do kin. To opowieść o mężczyźnie, który jedzie nad morze odebrać sobie życie. I o losie, który ma dla niego zupełnie inne plany.
Po świetnym przyjęciu na Warszawskim Festiwalu Filmowym do kin wchodzi „Zapiski śmiertelnika”. To najnowszy film Macieja Żaka z Ireneuszem Czopem, Magdaleną Boczarską, Magdaleną Popławską i Marianem Dziędzielem. Twórca „Konwoju” powraca z historią, która prowokuje do myślenia i zaskakuje swoim międzygatunkowym charakterem. „Zapiski śmiertelnika”. Samotność na końcu świata... Film otwiera się w nadmorskim kurorcie, gdzie pojawia się F.P. To pięćdziesięcioletni mężczyzna, który podjął decyzję o samobójstwie. Ma rodzinę, stabilność finansową i „mimo to narastającą niechęć do życia”. W odludnym miejscu zaczyna pisać pożegnalny list do żony, lecz w tym momencie zjawia się duch jego ojca, który również odebrał sobie życie. Od tej chwili dramat bohatera staje się historią o sięganiu do najgłębszych lęków, o dziedzictwie smutku i o nieoczywistych próbach odnalezienia sensu. Maciej Żak w rozmowach o filmie podkreśla, dlaczego chciał zmierzyć się z tym tematem: „Temat samobójstwa od dawna fascynował mnie jako jedno z najpoważniejszych i najbardziej fundamentalnych zagadnień ludzkiej egzystencji” – mówi reżyser. Zwraca uwagę na dylematy moralne, ale i społeczne. „Wystarczy spojrzeć na statystyki, które pokazują, że to właśnie mężczyźni najczęściej decydują się na ten ostateczny krok” – dodaje. Jak widzowie oceniają „Zapiski śmiertelnika”? Opinie po pierwszych pokazach „Zapisków śmiertelnika” są bardzo różnorodne. Część widzów wychodziła z seansu wyraźnie poruszona. Jedna z uczestniczek prapremiery podkreślała, że „zostawił dużo emocji i przemyśleń w głowie” i już zapowiadała, że obejrzy go ponownie. Inni zwracali uwagę na sposób prowadzenia historii: „Poruszający film o mężczyźnie stojącym na krawędzi życia, który pozostawia widza z wieloma refleksjami i niedopowiedzianymi wątkami” — napisała kolejna osoba. W komentarzach regularnie powtarzają się pochwały dla obsady i struktury filmu. Widzowie doceniają staranność, z jaką zbudowano opowieść: „Każdy wątek jest po coś, pięknie przeplatające się tworząc nieoczywistą całość”, a także klimat i aktorstwo, które określają jako „świetne kreacje”. Są jednak i głosy bardziej krytyczne. Pojawiły się opinie, że film wymagałby dodatkowego dopracowania: „Strasznie chaotyczny film, który ma problemy z utrzymaniem tonu i prowadzeniem bohaterów” albo „Bardzo dobrze zrealizowany, ale czegoś mi w nim zabrakło”. „Zapiski śmiertelnika”: Mocna obsada i autorska wizja W rolach głównych zobaczymy Ireneusza Czopa („Broad Peak”), Magdalenę Boczarską („Różyczka”), Magdalenę Popławską („Atak paniki”), Mariana Dziędziela („Wesele”), a także Agatę Turkot („Dom dobry”) i Pawła Tomaszewskiego. Za zdjęcia odpowiada Jakub Stolecki, a muzykę stworzył Tomasz Gąssowski. Producentami są Dominik Pijański i Maciej Żak. „Zapiski śmiertelnika” trafią do kin 30 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Tak mocnego polskiego filmu dawno nie było. Widzowie relacjonują: po seansie zapada cisza, nikt nie opuszcza sali
Sala kinowa zamilkła, a sekcja komentarzy – eksplodowała. Po premierze „Domu dobrego” Wojciecha Smarzowskiego pod postem Glamour.pl na Facebooku pojawiły się setki reakcji. Ton? Mieszanka wstrząsu, wdzięczności i gniewu.
Niektórzy stwierdzili, że nie są gotowi na ten film. Inni udali albo udadzą się do kina ze ściśniętym gardłem. „Dom dobry” miał swoją premierę 7 listopada i od razu stał się punktem zapalnym debaty o przemocy domowej. Na Facebooku Glamour.pl, pod postem zapowiadającym nowe dzieło Wojciecha Smarzowskiego, internauci zostawili wiele komentarzy. To nie tylko recenzje i emocje tuż po seansie, ale też relacje z życia. „Dom dobry”: recenzje nowego filmu Smarzowskiego Nowy film Wojciecha Smarzowskiego („Wołyń”, „Kler”, „Wesele”) opowiada historię Gośki (Agata Turkot) i jej relacji z Grześkiem (Tomasz Schuchardt) – związku, który z pozornej czułości przeistacza się w spirale kontroli i przemocy. Reżyser rezygnuje z upiększeń: zamiast „filmowych skrótów” dostajemy codzienność przemocy, a obok niej otoczenie, które często milczy. Już przed premierą było wiadomo, że obraz ten uruchomi emocje, ale chyba nikt nie przewidział, że tak mocno. Pod postem Glamour.pl na Facebooku pojawiły się setki poruszających komentarzy na temat „Dom dobry”. Jedna z internautek napisała, że wszędzie widzi opinie kobiet, które boją się, że reżyser „pojechał do bandzie”, a dla wielu z nich, problem ukazany w filmie, to niestety codzienność. Wyjaśnia, że oprócz strachu, że zobaczą to, czego same doświadczyły, jeszcze większy lęk i ból wywołuje w nich myśl, że pozwalały na to, że nie odeszły i że nikt im nie pomógł, mimo że wolały o tę pomoc. I dodaje, że ten film powinien obejrzeć każdy z nas, by następnym razem, gdy usłyszymy zza ściany krzyk, zadzwonić na policję, a nie jak większość ludzi machnąć ręką. „I ten film powinna obejrzeć każda kobieta, która przeszła przez to piekło i powinna być z siebie dumna, że udało jej się uwolnić, że była na tyle silna, że teraz nic i nikt jej już nie złamie. I mam również nadzieję, że każda mama syna, zrobi wszystko, aby wpoić mu szacunek do drugiego człowieka, a tym bardziej do przyszłej wybranki, i powtarzać jak mantrę, że bicie, znęcanie się jest po prostu nieludzkie i nikt, kto posiada empatię, nie wyrządzi drugiemu takich potworności”. Pierwsze reakcje widzów po obejrzeniu „Dom dobry” Kolejne osoby piszą o trudnych emocjach pojawiających się podczas oglądania filmu i nazywają „Dom dobry” ciężkim oraz brutalnie prawdziwym. „Po seansie nie wiedziałam, gdzie podziać myśli. Nigdy przedtem nie miałam uczucia, żeby wyjść z seansu, bo nie dawałam rady”. Pojawiły się też relacje bezpośrednio po seansie w kinie. Wielu widzów nie było w stanie opuścić sali, siedzieli w ciszy i zadumie przez całe napisy końcowe. „Po seansie na sali cisza. U mnie wewnętrzny ścisk przepony podczas oglądania. Niestety historia dotyczy kogoś mi bliskiego. Po rozwodzie trauma się nie kończy, oprawca atakuje dalej za przyzwoleniem sądu. Jak masz pieniądze to i policja gubi dowody, funkcjonariusze tracą pamięć, a jedyne, co pamiętają, że wtedy był wietrzny dzień”. Wyraźnie też powraca wątek odpowiedzialności społecznej i instytucjonalnej: „Film powinna obejrzeć cała policja przymusowo i wszystkie sądy w całej Polsce przymusowo”. Wiele widzek obawia się seansu, szczególnie te, które doświadczyły przemocy. Jedna z nich zaapelowała: „Nie dam rady obejrzeć i nie muszę. Swoje przeżyłam. Film na pewno robi wrażenie, ale to, co przemoc domowa robi z człowiekiem, jest jeszcze gorsze. Proszę, reagujcie. Nie mówcie, że nie chcecie się wtrącać. Wasza pomoc i wsparcie są nieocenione. Ratują życie. Błagam, nie bądźcie obojętni”. Kolejna dodaje: „Myślę, że film trzeba obejrzeć, bo przede wszystkim poszerza świadomość. Mnóstwo kobiet, które przeszło przez takie związki, jest wyobcowana, zastanawia się, czy nie wyolbrzymiła, a świat często im mówi, że przesadzają, bo przecież ich mąż dla otoczenia jest często spełnieniem marzeń. Temat trzeba podejmować i o nim mówić. To daje też swoiste wsparcie osobom, które przez to przeszły”. W dyskusji wybrzmiewa również perspektywa mężczyzn i zwrócenie uwagi na szerszy kontekst: „Ludzie tak przeżywają ten film, jakby życia nie znali. Obejrzeć to pikuś. Gorzej jakby przyszło to przeżyć”. W wielu opiniach pojawia się uznanie dla tonu filmu, braku uproszczeń i upiększeń: „Poruszający temat i wreszcie film, który nie udaje, że wszystko jest czarno-białe. W relacjach często to, co złe, zaczyna się od rzeczy drobnych i właśnie dlatego tak ważne jest, by o tym mówić. Mam nadzieję, że ten film wywoła potrzebną dyskusję, a nie tylko szok”. „Dom dobry” już pierwszego dnia po premierze stał się czymś więcej, niż tytułem z afisza — zapalnikiem rozmowy o przemocy domowej, reakcji otoczenia i odpowiedzialności instytucji. View oEmbed on the source website
„Dom dobry” miażdży. Jutro premiera filmu, który wstrząśnie całą Polską, zapewniam...
Po przedpremierowym seansie publiczność długo nie wychodziła z sali. W tej ciszy było wszystko: złość, bezradność i... ulga. Jutro premiera filmu „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego. Ten film po prostu mnie zmiażdżył. Co chwilę wracam do niego myślami i aż nie mogę złapać oddechu.
Nie wiem, czy byłam gotowa na ten film. „Dom dobry” Smarzowskiego zderzył mnie z emocjami, które zwykle odkłada się „na później”. Już jutro produkcję tę będą mogli obejrzeć wszyscy Polacy. I nie wiem, czy każdy jest gotowy, by zmierzyć się z tym szalenie trudnym obrazem... „Dom dobry” — historia, która zaczyna się jak bajka, a kończy jak ostrzeżenie Na przedpremierze patrzyłam, jak Smarzowski powoli rozmontowuje coś, co na pierwszy rzut oka wygląda jak idealny związek. Grzesiek, czuły, uważny, „ten właściwy”, z minuty na minutę zmienia barwy. Nie w spektakularny, filmowy sposób, ale w ten najbardziej realistyczny: drobnymi gestami, niewinnymi komentarzami, spojrzeniami, które zaczynają znaczyć coraz więcej. Gośka, grana fenomenalnie przez Agatę Turkot, to bohaterka, której się nie ocenia, tylko po prostu rozumie. Jej wycofanie, jej ciche przystawanie na „drobne rzeczy”, jej nadzieja, że może dziś będzie inaczej… Smarzowski pokazuje to z chirurgiczną precyzją, bez uniewinniania kogokolwiek i bez nadawania historii filmowego błysku. Każda scena jest jak odsłonięcie kolejnej warstwy — coraz trudniejszej, coraz bardziej dusznej i coraz trudniejszej. I właśnie przez to produkcja ta nie pozwala przejść nad przemocą obojętnie. Oglądając go, nie pomyślisz sobie „mnie by to nie spotkało”. „Dom dobry” patrzy męską kamerą, ale mówi głosem kobiet Jeszcze zanim zgasły światła, zastanawiałam się, czy Wojciech Smarzowski, twórca znany z bezkompromisowych, często brutalnych portretów Polski, podoła historii, która wymaga wyjątkowej wrażliwości. Czy mężczyzna za kamerą potrafi pokazać lęk, który w kobietach rodzi się nie w dorosłości, ale często już w dzieciństwie? Lęk przed podniesionym głosem, przed tym, że nikt nie uwierzy, przed światem, który od lat powtarza: „przesadzasz”. „Dom dobry” udowadnia, że potrafi. Smarzowski robi krok w tył i pozwala wybrzmieć kobiecym doświadczeniom bez narzucania im swojej interpretacji. Nie szuka winy w ofierze, nie tłumaczy oprawcy. W tle migoczą ważne, trafne role kobiet z otoczenia bohaterki — sąsiadek, pracownic ośrodka, matek i przyjaciółek granych m.in. przez Agnieszkę Przepiórską i Marię Sobocińską. Każda z nich wnosi inną odsłonę wsparcia: czasem cichego i nieidealnego, ale szczerego. Najbardziej uderza jednak coś, czego na ekranie… prawie nie ma: sąsiedzi, którzy słyszą, ale nie reagują, policjant, który zbywa sprawę, kościół, który powtarza: „co Bóg złączy…”. Ten film nie pokazuje zawodzącego systemu, ale system, którego... w praktyce nie ma. A mimo to, pośród tej pustki, pojawia się prawdziwa siła: kobiety, które trwają obok siebie, nawet gdy wszystko inne się rozpada. To właśnie w tych momentach „Dom dobry” staje się opowieścią o siostrzeństwie, a nie o beznadziei. „Dom dobry” – kiedy premiera? „Dom dobry” pojawi się w kinach w piątek 7 listopada. Nie jestem pewna, czy kiedykolwiek do niego wrócę, ale wiem, że długo o nim nie zapomnę. Fot. materiał prasowehttps://www.youtube.com/watch?v=r_qb8LqZMeY
Ten polski film był nagradzany na festiwalach, a teraz obejrzysz go legalnie i za darmo. Mocny, surowy, bezkompromisowy i prawdziwy
Jeśli szukasz mocnego polskiego kina, które nie ucieka od trudnych tematów, ten tytuł jest obowiązkowy. „Tyle co nic”, nagradzany na festiwalach, obejrzysz legalnie za darmo.
Choć nie był głośnym blockbusterem, „Tyle co nic” wyrasta na jeden z najważniejszych polskich filmów ostatnich lat. Jest surowy, bezkompromisowy i prawdziwy. A co najciekawsze można obejrzeć go w sieci za darmo. „Tyle co nic”: polskie kino, które nie boi się prawdy Akcja „Tyle co nic” rozpoczyna się na warmińskiej prowincji, gdzie narastające poczucie niesprawiedliwości doprowadza rolników do buntu wobec lokalnego polityka. To właśnie wtedy Jarek, doświadczony gospodarz znany z uporu i bezkompromisowości, staje na czele protestu. Wspólna pikieta pod domem posła ma być wyrazem sprzeciwu wobec decyzji, które uderzają w mieszkańców wsi. Sytuacja jednak gwałtownie wymyka się spod kontroli. Niedługo po manifestacji dochodzi do makabrycznego odkrycia: ciało jednego z rolników zostaje odnalezione w hałdzie gnoju przed domem polityka. To wydarzenie staje się początkiem dramatycznego ciągu zdarzeń, który wstrząsa całą społecznością. Jarek, rozdarty między lojalnością wobec przyjaciela, presją otoczenia i narastającą samotnością, próbuje dojść do prawdy. Jego walka stopniowo przekształca się w pełną napięcia konfrontację ze strukturami władzy, lokalnymi układami i własnym sumieniem. Deszcz nagród dla „Tyle co nic”. Jeden z najgłośniejszych debiutów ostatnich lat „Tyle co nic” zdobyło niemal wszystko, co było do zdobycia — od Gdyni, przez Orły, po Off Camerę i międzynarodowe festiwale. Artur Paczesny otrzymał nagrodę za główną rolę, Agnieszka Kwietniewska za drugoplanową, a scenariusz i reżyseria Dębowskiego również zostały uznane za najlepsze debiuty. Opinie widzów: „Polskie kino idzie w świetnym kierunku” Widzowie nie kryją emocji. Wiele komentarzy podkreśla realizm, prawdę społeczną i wyjątkowe aktorstwo. Piszą: „Nie znam realiów polskiej wsi, przejeżdżam przez nie samochodem, nie spędzam wakacji. Pokazane, że to odchodzący świat. Dla niektórych szansa, dla innych dramat” — pisał jeden z widzów. „Dębowski z ręką na pulsie afektów zakotwiczonych między wstydem, systemową frustracją, pragmatyzmem oraz polityczną dumą — i to wszystko bez chwili zadyszki” — zauważył inny użytkownik. „Polskie kino ma się coraz lepiej. Dobra historia w świetnej reżyserii i ze świetnymi rolami Artura Paczesnego i Agnieszki Kwietniewskiej. Dialogi rewelacja” — podsumował kolejny widz. Gdzie zobaczyć „Tyle co nic”? Film można obejrzeć legalnie i bezpłatnie na platformie TVP VOD. View oEmbed on the source website
Nowy film twórcy „W lesie dziś nie zaśnie nikt” pojawił się na Netflixie. Polski horror ma wszystko, by odnieść sukces
Wygląda na to, że w Polsce działa teraz tylko jeden reżyser, który ma nieuleczalną słabość do gatunkowych horrorów i konsekwentnie je realizuje. Nazywa się Bartosz M. Kowalski i z pewnością kojarzycie „W lesie dziś nie zaśnie nikt”, który wciąż pozostaje jego najsłynniejszym filmem. Od niedawna można też obejrzeć na Netflixie najnowsze dzieło Kowalskiego, „13 dni do wakacji”.
Z jakiegoś powodu zajmowanie się popkulturową rozrywką uchodzi w naszym kraju za zajęcie wybitnie niepoważne i mało kto taktuje je serio. A przecież zrobienie dobrego horroru, kryminału, thrillera czy widowiska fantastycznonaukowego, wymaga nie lada umiejętności, twórczej dyscypliny i znajomości reguł, w ramach których działają tego rodzaju historie. Bez całego tego zaplecza właściwie nie sposób stworzyć coś, co widzów zainteresuje. Natura popkultury polega bowiem na tym, że żywi się sama sobą i co za tym idzie mnóstwo w niej odniesień do wcześniejszych, podobnych historii, czyli niezliczonych iteracji tych samych tematów. Innymi słowy, popkultura składa się z piosenek, które znamy już w wielu wersjach, ale i tak z utęsknieniem wypatrujemy kolejnych przeróbek. Ten proces kulturowego recyklingu nigdy się nie kończy, a film „13 dni do wakacji” jest tego typowym potwierdzeniem. Przecież już sam tytuł nawiązuje do jednego z najsłynniejszych slasherów wszech czasów – „Piątku 13.”. „13 dni do wakacji”: fabuła Wychodząc na spacer z psem, Antek znajduje trupa zaszlachtowanego mężczyzny. Jako widzowie wiemy, że zrobił to człowiek w dziwnej masce, a w mieście krążą plotki, że jest to dzieło byłego woźnego, który niegdyś zabił całą swoją rodzinę i zniknął. Teraz zaś wrócił i kontynuuje mordercze dzieło. Antek ma siostrę – Paulinę. Nie przepadają za sobą. Bogaty ojciec zostawia ich na weekend samych w luksusowym domu, więc Paulina organizuje imprezę dla najbliższych przyjaciół, na którą wpadnie też jej nowy chłopak. Impreza szybko się rozkręca, a potem ktoś hakuje system ochronny domu, zamyka dzieciaki w środku i zaczyna mordercza zabawa w kotka i myszkę. Paulina i Antek muszą zapomnieć wzajemnych pretensjach i połączyć siły, żeby wyjść z tego z życiem. Niemrawe „13 dni do wakacji” [recenzja] No cóż, nawet z tak ogranej formuły da się jeszcze wycisnąć coś ciekawego, czego dowodzą choćby bardzo pomysłowe „Bodies Bodies Bodies” Haliny Reijn, ale „13 dni do wakacji” to nie jest ten przypadek. Trzeba przyznać, że na poziomie technicznym to całkiem przyzwoicie zrealizowany film. Reżyseria, montaż, grupa młodych i w większości przekonujących aktorów, robią pozytywne wrażenie. Fabuła rozwija się zgodnie z konwencją slashera, ale choć robi to całkiem sprawnie, niestety jest przy tym dość niemrawa i zachowawcza. Niby wszystkie obowiązkowe punkty programu zostają tu odhaczone – jest grupa ludzi zamkniętych w odizolowanym miejscu, jest zamaskowany morderca, jest krwista przemoc, jest golizna, a nie, wróć, tej właśnie nie ma. No i samej przemocy też jakoś malutko. Tempo pozostawia sporo do życzenia, a sceny zabójstw to raczej cytaty z innych filmów niż pokaz inwencji twórców. Co samo w sobie nie jest może niczym złym, ale wszystkie te słabości razem wzięte nie robią dobrego wrażenia. A przecież są to kanoniczne elementy składowe tego rodzaju filmów. Dla nich sięga się po slashery. Ich redukowanie pozbawia film zębów, osłabia jego siłę wyrazu i suspens, czyli odbiera główne atuty takiej rozrywki. Mówiąc wprost, im mniej się tu dzieje, tym mniej chce się to oglądać. Bo po co? Mimo tych ewidentnych braków „13 dni do wakacji” pozostaje przyzwoitą rozrywką, która może się dobrze sprawdzić na imprezach albo halloweenowej randce, podczas której z wiadomych powodów nie patrzy się na ekran przez cały czas. Bez obaw. W tym przypadku nie grozi to utratą wątku. Gdzie można zobaczyć „13 dni do wakacji”? Film dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Polscy twórcy uderzają w niewygodne tematy. Zapowiada się film, o którym będzie naprawdę głośno
Polskie kino rzadko tak odważnie zagląda za zamknięte drzwi domu, pokazując to, co najczęściej zostaje w czterech ścianach. „Szwagier” to nowy projekt Szymona Jakubowskiego. Historia o rodzinie, lojalności, gniewie i konsekwencjach milczenia. Kamery już pracują, a obsada pełna gwiazd i zapowiedzi twórcy sprawiają, że film określa się mianem jednego z najbardziej intrygujących polskich tytułów nadchodzącego roku.
Twórcy obiecują bezkompromisowy ton i formę, jakiej dawno w rodzimym kinie nie było. Jedno jest pewne: „Szwagier” nie będzie wygodnym seansem — i właśnie to przyciąga uwagę widzów. Premiera w kinach planowana jest na 2026 rok. „Szwagier”: o czym będzie film? „Szwagier” przedstawia losy rodziny Gajdów, którą poznajemy w dniu ślubu Ewy i Bronisława. Start jak z rodzinnego albumu: nadzieja, wiara w „na zawsze” i uśmiechy uchwycone na zdjęciach. Z czasem jednak atmosfera kruszy się, a w relacji pojawiają się niepokojące sygnały. Bliscy, zamiast reagować, wybierają wygodne milczenie. Kiedy dochodzi do eskalacji przemocy, „wobec której wymiar sprawiedliwości jest bezsilny”, rodzina jest zmuszona działać. Tylko że na słowa i mediacje jest już za późno. Pozostaje jedna odpowiedź: „zareagować przemocą na przemoc”. „Szwagier”: w obsadzie plejada gwiazd W głównych rolach zobaczymy Paulinę Gałązkę, Aleksandrę Adamską, Aleksandrę Konieczną, Macieja Kosiackiego, Arkadiusza Detmera oraz Tomasza Sobczaka. Każde z tych nazwisk to gwarancja intensywnych, emocjonalnych ról, a temat filmu daje aktorom ogromne pole do popisu. Za produkcję odpowiada Szymon Jakubowski, twórca „Jak żyć?”. Scenariusz powstał na bazie prawdziwych doświadczeń osób, które mierzyły się z domową przemocą i bezradnością instytucji. Reżyser podkreśla, że nie serwuje ciężkiego kina społecznego, lecz opowieść o moralnym impasie i desperacji zwykłych ludzi. Jak mówi: Najbardziej ryzykowny element? Forma. Jakubowski dodaje: „Formalnie film różni się od tego, co na co dzień oglądamy w kinie. Zdecydowałem się opowiedzieć tę historię serią mastershotów, skupiając się na chwilach, ważnych momentach w życiu bohaterów jednej rodziny, po których już nic nie będzie takie samo”. „Szwagier” — kiedy premiera? Zdjęcia trwają, a premiera została zaplanowana na 2026 rok. Jeśli twórcy dowiozą wizję, o której mówią, „Szwagier” ma szansę stać się jednym z najważniejszych i najbardziej dyskutowanych polskich filmów najbliższych miesięcy.
Nowa komedia z Iloną Ostrowską i Piotrem Adamczykiem bije rekordy! Widzowie zachwyceni filmem o małżeńskich problemach
Polskie kina mają nowego lidera i to takiego, który podbił serca widzów bez krzyków, fajerwerków i pościgów. Produkcja o dojrzałej miłości, kryzysie w sypialni i próbie ponownego rozpalenia namiętności okazuje się dziś najgorętszym tytułem na ekranach.
„Seks dla opornych” w reżyserii Rafała Skalskiego przyciąga tłumy, tylko w weekend otwarcia obejrzało go 81 196 osób, a po drugim weekendzie licznik przekroczył już 169 tysięcy. Kino romantyczne, ciepłe i odważne w temacie, który dotyczy niemal wszystkich. O czym jest nowy polski film „Seks dla opornych”? Basia (Ilona Ostrowska) i Grzegorz (Piotr Adamczyk) są razem od 25 lat. Związek, obowiązki, codzienność i nagle w ich życiu uczuciowym więcej rutyny niż magii. Basia, zdeterminowana, by coś zmienić, zabiera męża do luksusowego SPA, a do walizki dorzuca poradnik „Seks dla opornych”. Weekend, który miał być romantyczną próbą powrotu do namiętności, wymyka się spod kontroli, gdy na horyzoncie pojawiają się Maks (Mikołaj Matczak) i Domi (Helena Englert) - młodzi, piękni i prowokacyjnie pewni siebie. Ta konfrontacja okaże się nie tylko zabawna i bolesna, ale też bardzo prawdziwa. Czy weekend wystarczy, by odzyskać bliskość? „Seks dla opornych”: widzowie wychodzą z kina rozbawieni i wzruszeni Najnowsza komedia z Piotrem Adamczykiem i Iloną Ostrowską nie daje szans konkurencji i utrzymuje prowadzenie w polskim box office. To film, który bez zadęcia i tabu pokazuje, co może wydarzyć się w wieloletnim związku i jak wygląda moment, gdy trzeba spojrzeć sobie w oczy i zacząć mówić wprost o uczuciach i pragnieniach. Publiczność wychodzi z seansu z szerokimi uśmiechami i poczuciem, że oto trafiła na rzadką perełkę w polskim kinie. Widzowie zgodnie podkreślają, że „Seks dla opornych” najlepiej oglądać bez uprzedzeń i polecają: „zignorujcie plakat, nie oglądajcie zwiastunów. Zaufajcie. Prześmieszne i czułe”. To „autentycznie zabawna komedia, pełna ciepła i humoru”, która potrafi nie tylko rozśmieszyć, ale i zostawić z refleksją. Nie brakuje opinii o ogromnym zaskoczeniu. Wiele osób spodziewało się „kolejnego filmu o parze w kryzysie”, ale po obejrzeniu przyznają, że to „historia o bliskości, szczerości i rozmowie, której często w związkach nam brakuje”. Są też głosy, że komedia naprawdę bawi: „Mega dużo śmiechu, bardzo fajny film, fajni aktorzy. Dawno się tak nie uśmiałem w kinie, polecam wszystkim”, „Obejrzałbym jeszcze raz. Sala kinowa co chwilę wybuchała gromkim śmiechem”. „Seks dla opornych”: dojrzały związek bez fajerwerków Doceniają ją także eksperci od relacji, np. psychoterapeutka Katarzyna Miller: „Film porusza tematy, o których nadal wiemy zbyt mało i rozmawiamy zbyt rzadko. Oglądając ten film, można się trochę pośmiać, trochę wzruszyć, ale przede wszystkim zobaczyć, jak piękne jest, gdy związek dojrzewa razem z partnerami”. To jedna z tych produkcji, które trudno zaklasyfikować: śmieszy, wzrusza i przypomina, że w związkach nie chodzi o fajerwerki, tylko uważność, rozmowę i odwagę, by… chcieć się poznać na nowo. Nic dziwnego, że publiczność po seansach wychodzi z szerokimi uśmiechami. View oEmbed on the source website
Anna Seniuk i Artur Barciś w nowej zaskakującej komedii! To jedna z najbardziej oryginalnych polskich premier Netflixa
Netflix zapowiada nową komedię, która ma szansę namieszać wśród polskich widzów. „Podlasie” to świeży projekt osadzony w świecie znanym z filmu „Nic na siłę”. Tym razem na ekranie zobaczymy Annę Seniuk i Artura Barcisia w rolach, które mają połączyć humor, wzruszenie i odrobinę absurdu.
Produkcja zapowiada się na jedną z najbardziej oryginalnych polskich premier sezonu – połączenie małomiasteczkowego klimatu, błyskotliwego humoru i… spotkania z nieznanym. „Podlasie” – komedia o wsi, kosmitach i sile wspólnoty Fabuła filmu przenosi widzów do niewielkiej wsi, w której Halina – lokalna działaczka i ulubienica mieszkańców – wpada w kłopoty finansowe. Gdy wydaje się, że nic już nie da się zrobić, jej narzeczony Jan wpada na niecodzienny pomysł. Wraz z sąsiadami postanawia upozorować… lądowanie kosmitów. W centrum wydarzeń znajdą się tajemnicze kręgi w zbożu, które przyciągną tłumy turystów i mediów, zamieniając spokojną wieś w centrum uwagi całego kraju. Plan, który miał uratować Halinę przed bankructwem, szybko zaczyna żyć własnym życiem, a mieszkańcy będą musieli zmierzyć się z konsekwencjami swojego żartobliwego oszustwa. Obsada pełna legend polskiego kina W „Podlasiu” występują aktorzy, których nie trzeba przedstawiać – Anna Seniuk i Artur Barciś wcielają się w główne role, tworząc duet, który ma szansę rozbawić i wzruszyć jednocześnie. Za kamerą stanął Łukasz Kośmicki, a scenariusz napisały Katarzyna Golenia i Katarzyna Frankowska. Film powstaje dla Netflixa przy współpracy z ZPR Media i ma być kontynuacją świata znanego z komedii „Nic na siłę”. Twórcy zapowiadają historię o ludziach, którzy w obliczu kryzysu wybierają solidarność i pomysłowość zamiast rozpaczy. Netflix inwestuje w polskie kino – co jeszcze nas czeka? „Podlasie” to tylko jedna z kilku nadchodzących polskich premier Netflixa. Wkrótce na platformie pojawi się serial „Bunt”, inspirowany prawdziwymi wydarzeniami – dramat o więziennej rebelii z Borysem Szycem i Filipem Pławiakiem. W przygotowaniu jest też „Kolory zła: Czerń”, czyli kontynuacja popularnego thrillera z Jakubem Gierszałem w roli prokuratora Bilskiego, a także „Czarna Wołga” – mroczna opowieść inspirowana miejską legendą PRL-u. Wisienką na torcie ma być „Znieczulenie”, pierwszy polski serial medyczny platformy z Leszkiem Lichotą i Aleksandrą Popławską w obsadzie. „Podlasie” – data premiery i pierwsze opinie Choć Netflix nie ogłosił jeszcze oficjalnej daty premiery, „Podlasie” już budzi emocje. Fani polskich komedii romantycznych liczą, że będzie to produkcja w duchu „Listów do M.”, ale z nieco bardziej zwariowanym i lokalnym klimatem. Połączenie humoru, ludzkiej solidarności i nieoczekiwanych zdarzeń (z udziałem kosmitów!) może sprawić, że film stanie się jednym z najbardziej komentowanych tytułów sezonu.
„Druga Furioza” z Mateuszem Damięckim rozbiła bank! Jest numerem 1 nie tylko w Polsce, ale i za granicą
Kolejny polski film stał się międzynarodowym hitem. To mocne kino akcji, o którym będziecie myśleć jeszcze długo po seansie...
„Druga Furioza” hitem na Netflixie. Film robi furorę też za granicą Tego się… spodziewaliśmy! „Druga Furioza”, czyli sidequel „Furiozy”, stała się hitem. Produkcja pojawiła się na Netflixie 15 października i momentalnie znalazła się w rankingu TOP 10 najchętniej oglądanych filmów. Aktualnie, po 6 dniach od premiery, wciąż zajmuje 1. miejsce. To jednak nie wszystko. Polski dramat stał się hitem również za granicą. Bardzo dobrze radzi sobie w Niemczech (2. miejsce), Słowacji i Czechach. Dobrą oglądalność zaliczył też w Turcji, Austrii i na Węgrzech. „Druga Furioza” dotarła też do Ameryki Południowej – w Brazylii znajduje się na podium wspomnianego rankingu Netflixa. Poznajcie szczegóły emocjonującej produkcji. „Druga Furioza” – fabuła, obsada i twórcy Kontynuacja „Furiozy” jest jeszcze mocniejsza. Kiedy plan obalenia lidera grupy chuliganów kończy się zabójstwem, kibic znany jako Golden przejmuje kontrolę nad ekipą. Wykorzystując jej struktury i wpływy, błyskawicznie umacnia swoją pozycję w półświatku, przejmując władzę nad miastem. Jednak zdobyta dominacja nie zaspokaja jego ambicji. Po osiągnięciu lokalnego sukcesu zaczyna snuć plany ekspansji poza granice kraju. Jego brutalne działania przyciągają uwagę zarówno organów ścigania, jak i rywalizujących grup chuligańskich. Narastająca fala przemocy i konfliktów sprawia, że przyszłość jego przestępczego imperium staje się coraz bardziej niepewna. To prawdziwa jazda bez trzymanki. W rolę Goldena ponownie wciela się znakomity Mateusz Damięcki. Na ekranie towarzyszą mu Szymon Bobrowski, Pola Gonciarz, Weronika Książkiewicz, Łukasz Simlat, Mateusz Banasiuk, Cezary Łukaszewicz, Konrad Eleryk czy Paulina Gałązka. Za reżyserię i scenariusz odpowiedzialny jest Cyprian T. Olencki („Prosta sprawa”, „PolanJa”, „Furioza”). Scenariusz napisał razem z Dawidem Kornagą. „Druga Furioza” – zwiastun Jeśli jeszcze nie jesteście przekonani, przedstawiamy wam zwiastun produkcji. To naprawdę mocne kino, które wywoła w was wiele emocji. „Drugą Furiozę” możecie oglądać od 15 października. Oczywiście na Netflixie.
Ten nowy polski film akcji z Piotrem Witkowskim zapowiadał się na hit Netflixa. Widzowie nie mają złudzeń: „Kino tak złe, że aż dobre”
Na Netflixie zadebiutował polski film akcji „Operacja: Soulcatcher” w reżyserii Daniela Markowicza. Produkcja z Piotrem Witkowskim, znanym z serialu „Idź przodem, bracie”, opowiada historię najemnika, który wpada na trop broni zdolnej zamienić ludzi w bezmyślne maszyny do zabijania. Choć zapowiadano efektowne widowisko, opinie widzów okazały się wyjątkowo surowe.
„Operacja: Soulcatcher” to kolejna próba stworzenia w Polsce kina akcji z rozmachem. Twórcy postawili na dynamiczną fabułę, międzynarodową intrygę i obecność rozpoznawalnych aktorów. Mimo to film, który miał przyciągnąć globalną publiczność Netflixa, stał się przede wszystkim obiektem krytyki i internetowych dyskusji. Eksperymentalna broń i misja, która wymyka się spod kontroli Głównym bohaterem „Operacji: Soulcatcher” jest Kieł (Piotr Witkowski) – były żołnierz jednostki specjalnej, który obecnie pracuje jako najemnik. Wraz z bratem i wyszkoloną ekipą wyrusza do państwa rządzonego przez bezwzględnego watażkę. Początkowo misja wydaje się prosta, ale szybko wychodzi na jaw, że przeciwnik posiada broń o katastrofalnym potencjale. Soulcatcher potrafi wyzwolić w człowieku niekontrolowaną agresję i zamienić go w bezlitosnego zabójcę. Na tle wybuchów, strzelanin i widowiskowych pościgów Kieł musi zmierzyć się nie tylko z zagrożeniem globalnym, ale także własną przeszłością. Motyw osobistej straty sprawia, że jego decyzje nabierają dodatkowego ciężaru. „Operacja: Soulcatcher” stawia na hybrydę kina sensacyjnego i fantastyki naukowej – zamiast klasycznego konfliktu bohater–wróg mamy tu pojedynek człowieka z niebezpiecznym wynalazkiem, który może zmienić bieg wydarzeń w skali globalnej. Obsada, która miała przyciągnąć uwagę Największym magnesem filmu jest obsada. W roli głównej występuje Piotr Witkowski, którego widzowie znają z serialu „Idź przodem, bracie”. Tym razem aktor prezentuje się w zupełnie nowym wydaniu – jako bezwzględny najemnik walczący na pograniczu życia i śmierci. Partnerują mu m.in. Jacek Poniedziałek, Aleksandra Adamska, Sebastian Stankiewicz, Mariusz Jakus i Jacek Koman. Za kamerą stanął Daniel Markowicz, reżyser od kilku lat konsekwentnie rozwijający kino gatunkowe w Polsce. Twórcy postawili na efektowną akcję i intensywną oprawę wizualną, a scenariusz łączy schematy kina sensacyjnego z motywami rodem z science fiction. Reakcje widzów i krytyków: od rozczarowania po czarny humor Choć „Operacja: Soulcatcher” miała potencjał, recenzje okazały się bezlitosne. Na Filmweb średnia ocena zatrzymała się na poziomie 3,3/10 przy kilku tysiącach głosów. Komentujący nie kryją rozczarowania: „to bardziej komedia niż kino akcji”, „gniot”, „tragedia” – to najczęściej powtarzane opinie. Niektórzy widzowie podchodzą do seansu z przekornym uśmiechem. „Ubawiłem się jak prosię, lubię kino tak złe, że aż dobre!” – napisał jeden z oglądających. „Operacja: Soulcatcher” jest dostępna wyłącznie na platformie Netflix. To właśnie tam widzowie mogą przekonać się sami, czy film faktycznie zasługuje na miażdżące recenzje, czy może jednak znajdą w nim coś więcej niż efektowne sceny i krytykowane dialogi. View oEmbed on the source website
Maciej Musiałowski w historii rodem z Hollywood. Wielkie marzenia i równie bolesne upadki
„Polot” to film, który pokazuje, że polskie kino również może mieć hollywoodzki rozmach. W centrum opowieści znajduje się 25-letni Karol, który po tragicznej śmierci ojca decyduje się zaryzykować wszystko, by zrealizować projekt życia – skonstruować nowatorski sterowiec. Czy uda mu się spełnić marzenia i wzlecieć do gwiazd? A może czeka go bolesny upadek?
Historia Karola to nie tylko opowieść o pasji, ale też o dorosłości, przyjaźni i cenie sukcesu. Główny bohater staje przed niezwykle trudnym zadaniem. W obliczu rodzinnej tragedii musi wziąć odpowiedzialność za dom, jednocześnie mierząc się z brutalnymi regułami biznesu. „Polot” to mało znany polski film, który jednak zdecydowanie warto obejrzeć. Co jesteś w stanie zrobić, aby osiągnąć sukces? Śmierć ojca, instruktora lotnictwa, zmienia życie Karola w jednej chwili. Młody bohater musi zająć się domem i matką, ale nie rezygnuje z wizji, która od dawna rozpalała jego wyobraźnię. Z przyjaciółmi, Dionizym i Mariuszem, zaczyna realizować projekt innowacyjnego sterowca. Początkowo wszystko wydaje się możliwe, energia i zapał napędzają działania, ale szybko pojawia się zderzenie z realiami. Wówczas na scenę wkracza inwestor Stanisław Pacak – bezwzględny biznesmen i brat kursanta, który zginął w tym samym wypadku co ojciec Karola. Nagle film przestaje być inspirującą historią o marzeniach i staje się dramatem o lojalności, cenie przyjaźni i granicach, jakie jesteśmy w stanie przekroczyć w drodze do sukcesu. Na ekranie młode, polskie gwiazdy „Polot” to pełnometrażowy debiut Michała Wnuka. Maciej Musiałowski jako Karol udowadnia, że potrafi nieść na barkach historię pełną sprzecznych emocji. Eryk Kulm i Tomasz Włosok dodają dynamiki, a Andrzej Konopka w roli Pacaka kreśli portret człowieka bezwzględnego, ale niejednoznacznego. Dzięki temu film zyskuje świeżość, a młodzi bohaterowie – wiarygodność. To nie jest opowieść o superbohaterach, ale o zwyczajnych chłopakach, którzy wchodząc w dorosłość, muszą odnaleźć się w świecie, gdzie liczą się pieniądze, wpływy i kompromisy. Właśnie ten kontrast między młodzieńczą energią a brutalną rzeczywistością nadaje filmowi charakteru i odróżnia go od wielu innych polskich produkcji. Film wzbudził mieszane reakcje, co widać w internetowych komentarzach odbiorców. „Film bez polotu. Ani gra aktorska, ani scenariusz, ani ta niby pasja i motywacja. Nie czuć żadnych emocji, były tylko kiepsko odgrywane. Wynudziłam się totalnie” – napisała jedna z widzek. Jeden z oglądających tak podsumował seans: „Technicznie dobry, z niezłymi dialogami, ale... historia nudna, mało angażująca i średnio nadająca się na pełnometrażową produkcję. Przykład filmu bez polotu”. Inni zarzucali sztampę („Niby wydaje się fajny film, ale w ogólnym rozrachunku to wszystko jest sztampowe i nic nowego do niczego nie wnosi”) i zwracali uwagę na kiepskie tempo, które nie pozwala historii wybrzmieć („Film nawet niezły, ale brak tytułowego polotu. Wydaje mi się, także że jest za krótki i wszystko dzieje się za szybko”. Produkcja ma jednak również swoich fanów: „Nie przepadam za wątkiem romantycznym, ale ogólnie to ciekawy, dobrze napisany i trzymający w napięciu film. Maciej Musiałowski znowu jest świetny”. Tak, „Polot” jest filmem, który dzieli publiczność – ale właśnie dlatego trudno przejść obok niego obojętnie. Jest do obejrzenia na Netfliksie. View oEmbed on the source website
Ten polski film mnie totalnie zniszczył. Nawet po latach trudno go obejrzeć bez drżenia rąk
„Plac Zbawiciela” to jeden z najbardziej poruszających polskich filmów XXI wieku. Historia młodej kobiety, której życie krok po kroku ulega rozpadowi, wciąż uderza z tą samą siłą, co w dniu premiery. To kino duszne, przygniatające, ale jednocześnie tak realistyczne, że trudno od niego odwrócić wzrok.
Polska rzeczywistość zamknięta w czterech ścianach Joanna Kos-Krauze i Krzysztof Krauze stworzyli obraz, który odsłania polską codzienność w jej najmroczniejszym wydaniu. „Plac Zbawiciela” nie jest filmem łatwym ani przyjemnym – to wiwisekcja rodziny, która pod presją ekonomiczną i emocjonalną rozpada się na oczach widza. I właśnie ta bezkompromisowość sprawia, że ciągle do niego wracamy. Fabuła opowiada o Beacie (Jowita Budnik), młodej kobiecie próbującej stworzyć normalny dom z mężem Bartkiem (Arkadiusz Janiczek). W planach są mieszkanie, stabilizacja, obietnica lepszego jutra. Rzeczywistość okazuje się jednak brutalna – kredyt, niepewność finansowa i narastające frustracje zamieniają codzienność w pułapkę. Do tego dochodzi apodyktyczna teściowa (Ewa Wencel), która pod płaszczykiem troski kontroluje każdy aspekt życia młodej pary. Relacje w rodzinie stają się coraz bardziej toksyczne, a każde spotkanie prowadzi do kolejnych spięć. Krauzowie pokazują to wszystko z dokumentalną dokładnością – kamera niemal przyklejona do twarzy bohaterów nie daje widzowi odetchnąć, a klaustrofobiczne mieszkania i duszne wnętrza potęgują wrażenie bez wyjścia. Nie bez powodu jeden z internautów napisał: „Żywy i autentyczny obraz rodzinnej tragedii, od którego ciężko się zdystansować”. Kino, które nie pozwala uciec od prawdy „Plac Zbawiciela” to film, który działa jak soczewka skupiająca wszystkie napięcia polskiej rzeczywistości początku XXI wieku – od braku perspektyw, przez presję ekonomiczną, po schematy rodzinne. Jowita Budnik stworzyła rolę niezwykle przejmującą: jej Beata jest jednocześnie silna i bezbronna; to ofiara systemu i ludzi, którzy powinni ją wspierać. Partnerujący jej Arkadiusz Janiczek pokazuje, jak mężczyzna rozdarty między własnymi ambicjami a zależnością od matki staje się więźniem samego siebie. Ewa Wencel, w roli despotycznej teściowej, dopełnia układankę, tworząc jedną z najbardziej sugestywnych kreacji w polskim kinie. To właśnie aktorstwo sprawia, że dramat wybrzmiewa tak mocno, a widz ma poczucie, że ogląda prawdziwe życie. Jak podsumował jeden z internautów: „Łącznie z materialną i egzystencjalną degradacją – dosadnie upodlenie człowieka! Wstrząsające i do bólu prawdziwe”. Choć od premiery minęło niemal dwadzieścia lat, „Plac Zbawiciela” nadal wywołuje ogromne emocje. Widzowie opisują go jako „kąpiel w kałuży wypełnionej depresją”, inni zwracają uwagę na wybitną reżyserię i znakomitą grę aktorów. „Surowy i przygnębiający. Bardzo dobra gra aktorów. Nagrody w Gdyni oraz Orły zasłużone”. Pojawiają się porównania do europejskiego kina: „Krauze polskim Haneke”. Nie brakuje też opinii doceniających autentyzm: „Autentyczny dramat, historia z wielu żyć wyjęta. Świetnie ukazana, skłaniająca do refleksji”. To głosy, które tylko potwierdzają, że ten film wciąż pozostaje jednym z najważniejszych dzieł polskiego kina. Gdzie obejrzeć dziś „Plac Zbawiciela”? Film jest dostępny w serwisach Canal+ i PlayNow, gdzie można go obejrzeć w dowolnym momencie. To świetna okazja, by wrócić do produkcji, która nie tylko zdobyła Złote Lwy w Gdyni i cztery Orły, ale też zapisała się w historii polskiego kina jako przejmujące studium rodzinnej tragedii. To doświadczenie trudne, lecz konieczne – przypomina, jak łatwo codzienne pragnienia mogą obrócić się w życiową katastrofę. View oEmbed on the source website
Jak wiele można poświęcić dla bliskich? Ten polski film na Netflixie złamał mi serce!
„Wariaci” to najnowsza produkcja Jana Jakuba Kolskiego – reżysera, słynącego z nieoczywistego, poetyckiego, ale jednocześnie brutalnie prawdziwego kina. Historia, która rozpoczyna się jak klasyczne kino drogi, szybko odsłania swoje dramatyczne oblicze. „Wariaci” pokazują, że zwykła podróż przez Polskę może zamienić się w rozpaczliwy wyścig z czasem. A stawką jest ludzkie życie.
To film o miłości, nadziei i desperacji, w którym nic nie jest proste ani oczywiste. „Wariaci” stawiają bohaterów w sytuacjach granicznych i zmuszają widza do refleksji: jak wiele można poświęcić dla bliskich? To pytanie, które rezonuje długo po seansie i sprawia, że ten tytuł jest jedną z najbardziej poruszających polskich produkcji. Niestety mało kto o niej słyszał... Podróż, która zmienia się w dramatyczny wyścig Na początku poznajemy Eryka (Eryk Lubos) – mężczyznę, który właśnie wyszedł z więzienia i próbuje odzyskać kontakt z kilkuletnią córką, Dżesiką (Zuzanna Drobniak). Towarzyszy mu Karolka (Alicja Stasiewicz), czyli jego ukochana. To z nią planuje rozpocząć nowe życie. Eryk zabiera dziecko od dziadka i wyrusza w podróż przez Polskę. To, co miało być szansą na rodzinny start, szybko zamienia się w walkę o życie. Karolka poważnie choruje, a jedyną nadzieją okazuje się kosztowna kuracja. Bohaterowie nie mają pieniędzy, nie mogą jednak pozostać bezczynni. Jak zdobyć środki, nie narażając przy tym dziecka? Czy można pogodzić rolę ojca i partnera, gdy stawką jest życie ukochanej osoby? „Wariaci” to nie tylko kino drogi, to film o desperacji, miłości i nadziei, która potrafi trzymać przy życiu nawet wtedy, gdy wszystko się rozpada. Jan Jakub Kolski od lat współpracuje z aktorami, którzy rozumieją jego język i potrafią dźwignąć ciężar tak skomplikowanych i niejednoznacznych bohaterów. W „Wariatach” główną rolę gra Eryk Lubos, który doskonale wcielił się w postać ojca walczącego o drugą szansę. U jego boku występuje Alicja Stasiewicz, grająca Karolkę, postać kruchą, a zarazem niezwykle silną. Największym zaskoczeniem okazała się jednak najmłodsza aktorka. Zuzanna Drobniak w roli Dżesiki skradła serca widzów i krytyków. Relacja między trójką bohaterów to motor napędowy całej opowieści – bez patosu, ale to z emocjonalną intensywnością, której trudno się oprzeć. Pożegnanie z mistrzem polskiego kina? „Wariaci” to film szczególny również dlatego, że Jan Jakub Kolski zapowiadał go jako swoje ostatnie dzieło. Reżyser, którego nazwisko widzowie kojarzą z „Jańciem Wodnikiem”, „Jasminum” czy „Ułaskawieniem”, od lat kreował w polskim kinie świat na styku realizmu i metafory. Tym razem również dostajemy historię, w której dramat rodzinny miesza się z niemal baśniowym nastrojem, a zwykła podróż staje się pretekstem do opowiedzenia o największych ludzkich pragnieniach. Kolski znów udowadnia, że w polskiej rzeczywistości można odnaleźć uniwersalne emocje – strach, nadzieję, miłość i rozpacz. I że kino, nawet to najcichsze, może mówić więcej niż głośne blockbustery.Film miał premierę kinową 12 kwietnia 2024 roku. Teraz „Wariaci” dostępni są szerokiej publiczności – całość można obejrzeć online na platformie Netflix. To propozycja dla tych, którzy w kinie szukają prawdziwych emocji. View oEmbed on the source website
Najlepsza polska komedia od czasu kultowego „Dnia świra”. „Wreszcie komedia, która nie obraża inteligencji widza”
„Juliusz” to jedna z tych komedii, które od pierwszej sceny wytrącają widza z utartych schematów. Teraz film można obejrzeć na Netflixie i samemu sprawdzić, czy rzeczywiście zasługuje na miano najlepszej polskiej komedii od czasu „Dnia świra”.
Produkcja, którą wyreżyserował Aleksander Pietrzak, zaskakuje lekkością, a jednocześnie nie boi się trudniejszych tematów. „Juliusz” to film, który przez część widzów został okrzyknięty odświeżeniem rodzimego kina komediowego – dzięki inteligentnym dialogom, świetnym kreacjom aktorskim i obecności twórców stand-upu w zespole scenariuszowym. Bohater w cieniu ojca i chaos, który w końcu daje mu życie W centrum fabuły znajduje się Juliusz (Wojciech Mecwaldowski) – spokojny nauczyciel plastyki, który od lat odkłada własne ambicje artystyczne. Jego codzienność to rutyna, uczniowie i próby utrzymania porządku w świecie, który regularnie burzy ojciec – niepoprawny bon vivant i malarz w wykonaniu Jana Peszka. Senior, mimo kolejnych problemów zdrowotnych, wciąż sięga po życie pełnymi garściami, co doprowadza syna do frustracji. Los zaczyna się jednak komplikować, gdy w życiu bohatera pojawia się Dorota (Anna Smołowik), weterynarz zmagająca się z własnymi kłopotami. Od tego momentu Juliusz musi zmierzyć się nie tylko z ojcowską anarchią, ale też z uczuciami, które wywracają jego rutynę do góry nogami. Żarty, które trafiają celnie i bez taryfy ulgowej „Juliusz” nie jest kolejną komedią opartą na gagach i farsie. Za scenariuszem stoją Abelard Giza i Kacper Ruciński – nazwiska dobrze znane fanom stand-upu. Dzięki temu film pełen jest ripost, które łączą inteligentny dowcip z trafnym komentarzem społecznym. Humor chwilami jest ostry, ale nigdy przypadkowy. Wielu widzów podkreśla, że właśnie ta forma żartu odróżnia „Juliusza” od produkcji, które zadowalają się prostą, sytuacyjną zabawą. Co istotne, film nie ogranicza się wyłącznie do śmiechu – potrafi w jednej scenie rozbawić do łez, by w kolejnej uderzyć w poważniejsze tony, w całej okazałości prezentując, jak trudne potrafią być relacje ojca i syna. Gwiazdy w dużych i małych rolach Obsada „Juliusza” to nie tylko trio głównych bohaterów – Wojciech Mecwaldowski, Jan Peszek i Anna Smołowik. Twórcy postawili na prawdziwą mozaikę aktorską, w której pojawiają się m.in. Rafał Rutkowski, Krzysztof Materna, Maciej Stuhr, Andrzej Chyra, Jerzy Skolimowski, Michał Czernecki, Krystyna Janda czy Ewa Wiśniewska. Co więcej, w epizodach można dostrzec także Abelarda Gizę i Kacpra Rucińskiego, a nawet osoby spoza świata aktorskiego, jak Monika Olejnik czy Izabela Trojanowska. Tak szerokie spektrum twarzy czyni film barwnym i różnorodnym, a każda postać – nawet epizodyczna – wnosi coś charakterystycznego. „Juliusz” w oczach widzów Film od premiery wzbudzał emocje – od zachwytów po sceptycyzm wobec niektórych rozwiązań fabularnych. Wśród opinii dominują jednak te pozytywne: „kapitalne połączenie humoru i refleksji”, „wreszcie komedia, która nie obraża inteligencji widza” – piszą oglądający. Wielu chwali także duet Mecwaldowski–Peszek, którzy tworzą na ekranie wiarygodny i pełen napięć portret relacji rodzinnej. Podkreślany jest również fakt, że „Juliusz” jest jednym z nielicznych polskich filmów komediowych ostatnich lat, który potrafi wywołać śmiech bez uciekania się do banałów i powtarzalnych schematów. To komedia, która potrafi rozbawić i wzruszyć jednocześnie. Jeśli szukasz filmu, który łączy inteligentny humor, świetne aktorstwo i odważne podejście do tematu rodziny – warto sięgnąć właśnie po ten tytuł. Produkcja jest już dostępna na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Trójkąt miłosny, zdrada i dramat pod ziemią. Ten polski film Moniki Jordan-Młodzianowskiej aż kipi od emocji!
„Żelazny most” to opowieść, w której prywatne namiętności splatają się z dramatem górniczej codzienności. Julia Kijowska, Łukasz Simlat i Bartłomiej Topa wcielają się w bohaterów, których los zmienia się nieodwracalnie po tragicznym wypadku w kopalni. To film, który pokazuje, jak cienka bywa granica między miłością, lojalnością i zdradą.
Produkcja w reżyserii Moniki Jordan-Młodzianowskiej nie stawia na widowiskowość, lecz na emocje i psychologiczne napięcie. „Żelazny most” łączy historię miłosnego trójkąta z realistycznym obrazem pracy górników, inspirując się prawdziwymi wydarzeniami. Rezultatem jest kino, które nie daje prostych odpowiedzi, ale zostawia widza z pytaniami, których nie sposób zignorować. Fabuła, która odsłania ukryte dramaty W centrum historii znajduje się Magda (Julia Kijowska), jej mąż Oskar (Łukasz Simlat) oraz przyjaciel rodziny Kacper (Bartłomiej Topa). To relacje pełne bliskości, ale i zdrady, która nieuchronnie prowadzi do tragedii. Gdy Oskar zostaje uwięziony pod ziemią w wyniku zawalenia wyrobiska, każdy z bohaterów musi skonfrontować się nie tylko z dramatem sytuacji, lecz także z własnymi winami i sekretami. Tytułowy „żelazny most” – system rur, przez które ratownicy utrzymują kontakt z zasypanymi górnikami – staje się symbolem kruchych więzi, które łączą ludzi w obliczu katastrofy. Inspiracją do scenariusza były autentyczne wydarzenia. Realizm i aktorstwo, które nie pozwalają pozostać obojętnym Twórcy zadbali o wiarygodność w każdym detalu – sceny podziemne powstały w kopalni Wujek, a zdjęcia powierzchniowe w Makoszowach. Aktorzy przygotowywali się do ról, spędzając czas z górnikami, by lepiej oddać realia pracy pod ziemią. Efekt to film, który nie szuka sensacyjnych efektów, ale uderza autentyzmem. Julia Kijowska tworzy rolę pełną emocjonalnej siły, Bartłomiej Topa i Łukasz Simlat budują wielowymiarowe portrety mężczyzn rozdartych między obowiązkiem, lojalnością a zdradą. Jak pisał po premierze Krzysztof Spór: „To w mojej ocenie najlepszy film ostatniego festiwalu w Gdyni. Postawiłem go wyżej od ‘Bożego ciała’. No i ci aktorzy: Julia Kijowska, Bartłomiej Topa i Łukasz Simlat w genialnych kreacjach”. „Żelazny most” nie jest typowym dramatem katastroficznym. To film, który skupia się na emocjach i konsekwencjach decyzji bohaterów, zamiast na efektownych obrazach zawałów i akcji ratunkowych. Reżyserka celowo prowadzi narrację w sposób fragmentaryczny, wprowadzając retrospekcje i dezorientację, by widz poczuł się podobnie jak bohaterowie – zagubiony, rozdarty, bez pewności co do przyszłości. Ta forma nadaje opowieści głębię i sprawia, że seans zostaje w pamięci na długo. To kino refleksyjne, które zamiast wskazywać winnych, pokazuje, jak bardzo nasze wybory kształtują życie – nasze i innych. Gdzie obejrzeć dziś „Żelazny most”? Film dostępny jest bezpłatnie na platformie TVP VOD. To idealna okazja, by sięgnąć po produkcję, która zdobyła uznanie krytyków i widzów, a jednocześnie przypomina, że dramaty osobiste bywają równie wstrząsające jak katastrofy naturalne. „Żelazny most” nie daje pocieszenia – zostawia w widzu echo winy, zdrady i pytań, które powracają długo po zakończeniu filmu.
Znamy polskiego kandydata do Oscara 2026! To właśnie ten film powalczy o statuetkę Amerykańskiej Akademii
Komisja oscarowa pod przewodnictwem Ewy Puszczyńskiej wybrała polskiego kandydata do Oscara 2026 w kategorii najlepszy film międzynarodowy. „Franz Kafka” Agnieszki Holland to poruszająca opowieść o człowieku, którego lęki rezonują z dzisiejszym pokoleniem.
Znamy polskiego kandydata do Oscara 2026! Komisja Oscarowa, której przewodniczyła producentka Ewa Puszczyńska, właśnie ogłosiła, że jednogłośnie wybrała polskiego kandydata do Oscara 2026. O statuetkę najlepszego filmu międzynarodowego zawalczy „Franz Kafka” w reżyserii Agnieszki Holland. W uzasadnieniu czytamy, że to „nie tylko portret literackiej ikony XX wieku, która nieprzerwanie inspiruje artystów i fascynuje kolejne pokolenia. To opowieść o wrażliwym człowieku, którego lęki i dylematy mocno rezonują z dzisiejszym młodym pokoleniem. Reżyserka podąża śladami swojego bohatera, budując z najważniejszych momentów jego życia niezwykłą mozaikę”. „Franz Kafka” to kolejny film polskiej twórczyni, który ma szansę na nagrodę Amerykańskiej Akademii. W poprzednich latach były to: 1986 – „Gorzkie żniwa” – nominacja do Oscara w kategorii najlepszy film międzynarodowy (zgłoszony przez RFN) 1992 – „Europa, Europa” – nominacja za najlepszy scenariusz adaptowany 2011 – „W ciemności” – nominacja do Oscara w kategorii najlepszy film międzynarodowy 2017 – „Pokot” – zgłoszenie bez nominacji 2020 – „Szarlatan” – znalazł się na krótkiej liście w kategorii najlepszy film międzynarodowy (zgłoszony przez Czechy). Film Agnieszki Holland został wybrany spośród 7 kandydatów. Komisja Oscarowa brała również pod uwagę: „Pociągi” – reż. Maciej Drygas, „Vinci 2” – reż. Juliusz Machulski, „Chopin, Chopin!” – reż. Michał Kwieciński, „Dom dobry” – reż. Wojciech Smarzowski, „Dwie siostry” – reż. Łukasz Karwowski, „Listy z Wilczej” – reż. Arjun Talwar. W jej składzie znaleźli się: Agatha Dominik – scenarzystka, Kamila Dorbach – dyrektorka Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, Bartosz Konopka – reżyser i scenarzysta, Joanna Kos-Krauze – reżyserka i scenarzystka, Hanna Raniszewska (Hania Rani) – kompozytorka i wokalistka, Krzysztof Spór – dziennikarz filmowy oraz Krzysztof Terej – producent filmowy. Z udziału w posiedzeniu wyłączono Katarzynę Sobańską, ze względu na jej zaangażowanie w produkcję jednego ze zgłoszonych filmów. Teraz pozostaje nam czekać do 17 stycznia 2026 roku na oficjalną i ostateczną listę nominowanych do Nagród Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej. Wręczenie Oscarów 2026 zaplanowano na 15 marca 2026 roku w Los Angeles.
Brutalna historia z Podlasia, która wciąga jak najlepsze thrillery z północy. Mrok, który hipnotyzuje
Duszne, pełne napięcia i emocjonalnych zwrotów akcje historie od lat kojarzymy ze skandynawskimi kryminałami. Teraz Polska ma własny tytuł, który nie ustępuje im klimatem ani fabułą. Jeśli masz słabość do dusznych historii z północy, koniecznie zwróć uwagę na polski serial, który swoją intensywnością z powodzeniem konkuruje z produkcjami rodem ze Szwecji czy Norwegii. Mowa o „Kruku. Szepty słychać po zmroku” – opowieści, która od pierwszej minuty wciąga w świat tajemnic i brutalnych zbrodni.
„Kruk. Szepty słychać po zmroku” to serial, który już po pierwszym odcinku udowadnia, że polski thriller potrafi być intensywny, brutalny i niepokojący. Produkcja z Michałem Żurawskim w roli głównej przyciągnęła uwagę widzów i krytyków, a dziś stawiana jest obok najlepszych skandynawskich seriali kryminalnych. Historia, w której nic nie jest oczywiste Inspektor Adam Kruk zostaje wysłany do Białegostoku, by poprowadzić śledztwo w sprawie zaginięcia nastoletniego chłopca. To, co zaczyna się jak standardowa policyjna sprawa, szybko zmienia się w podróż przez mroczne zakamarki ludzkiej psychiki. Bohater musi zmierzyć się nie tylko z brutalnymi przestępcami, ale także z własną przeszłością, która w najmniej oczekiwanych momentach daje o sobie znać. Z odcinka na odcinek napięcie rośnie, a widz nie może być pewien, kto naprawdę ma czyste ręce, a kto ukrywa najmroczniejsze tajemnice. Adam Kruk nie jest typowym serialowym policjantem. To człowiek pęknięty, targany sprzecznościami, gotowy do działań dalekich od policyjnych procedur. Z jednej strony nieustępliwy śledczy, z drugiej – ktoś, kto sam walczy z demonami przeszłości. Michał Żurawski stworzył jedną z najbardziej zapadających w pamięć ról w polskiej telewizji, pokazując bohatera, którego nie sposób ani całkowicie potępić, ani w pełni rozgrzeszyć. To właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że widzowie śledzą jego losy z taką uwagą. Podlasie, które zamienia się w bohatera Akcja „Kruka” rozgrywa się w Białymstoku i na Podlasiu, ale to nie jest sielankowa wersja tego regionu. Twórcy pokazują krajobraz pełen kontrastów – piękno natury miesza się tu z poczuciem zagrożenia. Deszczowe ulice, ciemne lasy i surowa architektura budują atmosferę, w której każdy szczegół ma znaczenie. Zdjęcia i scenografia sprawiają, że Podlasie działa jak pełnoprawny bohater tej historii, podkreślając klaustrofobiczne napięcie i duszny klimat. Serial, który zdobył serca widzów i krytyków „Kruk. Szepty słychać po zmroku” to jedna z najlepiej ocenianych polskich produkcji ostatnich lat. Krytycy chwalili serial za wielowymiarowe postaci, sugestywną atmosferę i autentyczność, a Michał Żurawski zebrał wyjątkowo dobre recenzje za rolę Adama Kruka. Widzowie porównują go do najlepszych skandynawskich thrillerów, podkreślając, że pod względem napięcia i psychologicznej głębi nie odstaje od światowych hitów. Dzięki temu „Kruk” stał się punktem odniesienia dla nowego polskiego kina gatunkowego. „Kruk. Szepty słychać po zmroku” dostępny jest online w serwisie CANAL+ Online, a wcześniejsze sezony można również znaleźć na platformie Player. View oEmbed on the source website
Cezary Łukaszewicz w mrocznej opowieści o tajemniczym zniknięciu. „Prześwit” to polski film o kobiecości, powinnościach matek i granicach ludzkiej wytrzymałości
Co dzieje się w głowie kobiety, która porzuca własne dziecko? „Prześwit” w reżyserii Magdaleny Ewy Pięty to film, który od pierwszych minut wciąga w historię pełną niedopowiedzeń, tajemnicy i emocjonalnego napięcia. W rolach głównych występują Cezary Łukaszewicz i Daria Polunina, a całość osadzona jest w scenerii góry Ślęży – miejsca, które od wieków budzi niepokój i fascynację.
Premiera kinowa „Prześwitu” odbędzie się 10 października 2025 roku. Film miał już swoją światową premierę na Warszawskim Festiwalu Filmowym i był prezentowany na Festiwalu Młodzi i Film, Przeglądzie Kino na Granicy oraz Tofifest. Międzynarodowa publiczność zobaczyła go w Tiranie podczas European Youth Film Festival, gdzie spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem. „Prześwit” – film, który zaczyna się jak kryminał, a zamienia w psychologiczną podróż Podczas spaceru na górze Ślęża znika młoda matka, zostawiając wózek z niemowlęciem. Policjant, mąż i emerytowany jasnowidz próbują rozwikłać tajemnicę jej ostatnich chwil, a pojawienie się tajemniczej Pozorantki sprawia, że poszukiwania nabierają nowego znaczenia. Film opowiada nie tylko o zaginięciu, ale przede wszystkim o świecie, z którego bohaterka odeszła i o ludziach, którzy muszą skonfrontować się z własnymi stratami i żałobą. „Prześwit” to kino o kobiecości, powinnościach matek i granicach ludzkiej wytrzymałości, osadzone u stóp Ślęży – góry, która od wieków otoczona jest pogańskim kultem. W głównych rolach występują Cezary Łukaszewicz, Daria Polunina, Mateusz Górski, Piotr Pilitowski i Ewa Domańska. Za reżyserię odpowiada Magdalena Ewa Pięta, która wspólnie z Marzeną Matuszak napisała scenariusz. Zdjęcia nakręcili Mateusz Czuchnowski i Szymon Kluz, a muzykę skomponowali Bart Putkiewicz i Aleksandra Chmielewska. Producentką jest Maria Wachowiak-Czuchnowska z No Prob Production House, a współfinansowanie zapewnił Polski Instytut Sztuki Filmowej. To kameralne kino, w którym każdy szczegół – od zdjęć, przez kostiumy, po scenografię – buduje duszną i intensywną atmosferę. „Prześwit” nikogo nie pozostawia obojętnym Światowa premiera „Prześwitu” odbyła się na Warszawskim Festiwalu Filmowym, a później film prezentowano na najważniejszych imprezach w Polsce i za granicą. Recenzenci pisali, że to debiut, jakiego dawno nie było w polskim kinie. Paulina Gandor z Interii zwróciła uwagę, że „Prześwit hipnotyzuje od pierwszej minuty”, a Małgorzata Szymikowska z naekranie.pl podkreślała, że produkcja wciąga nie tylko obrazem, ale także emocjonalną głębią bohaterów. Z kolei Łukasz Maciejewski zauważył, że choć film zaczyna się jak kryminał, szybko przeobraża się w poruszającą opowieść o pamięci i jej konsekwencjach. Dlaczego warto obejrzeć „Prześwit” w kinie? To opowieść, która stawia niewygodne pytania. Czy każda kobieta naprawdę musi chcieć być matką? Czy ucieczka zawsze oznacza egoizm? Jak człowiek radzi sobie z traumą, stratą i poczuciem winy? Film balansuje na granicy między thrillerem psychologicznym a poetycką metaforą, a jego moc tkwi w niedopowiedzeniach i w atmosferze, która zmusza widza do konfrontacji z własnymi lękami. Kiedy premiera „Prześwitu” i gdzie obejrzeć film? Film „Prześwit” w reżyserii Magdaleny Ewy Pięty trafi do kin w całej Polsce 10 października 2025 roku. Produkcja miała już swoją światową premierę na Warszawskim Festiwalu Filmowym, a teraz wchodzi do szerokiej dystrybucji. To jedna z najważniejszych polskich premier tej jesieni – kameralna, odważna i pełna emocji. View oEmbed on the source website
Wielki hit Smarzowskiego trafił na Netflixa. Film z Agatą Kuleszą i Robertem Więckiewiczem bije rekordy popularności
Tego filmu nie spodziewaliśmy się na Netflixie. A jednak. „Wesele” Smarzowskiego z 2021 roku trafiło na platformę streamingową i w zaledwie jeden dzień trafiło na szczyt rankingu popluarności. Poznajcie szczegóły.
„Wesele” – fabuła Historia opowiada o tytułowym weselu. Typowa polska impreza. Grono podchmielonych biesiadników bawi się na parkiecie w rytm disco polo, druhny rywalizują w konkursach, a ktoś inny nagrywa życzenia dla młodej pary. Z pozoru zwyczajna uroczystość, jakich wiele, lecz pod powierzchnią zabawy kryje się trudna prawda o ludziach. Panna młoda, będąca w zaawansowanej ciąży i planująca emigrację, z niepokojem obserwuje zachowania swojego męża. Jej ojciec, przedsiębiorca Rysiek, tej nocy zmaga się nie tylko z emocjami związanymi ze ślubem córki – stawką jest jego najważniejszy interes, od którego zależą ogromne pieniądze i los całej rodziny. Atmosfera staje się coraz bardziej napięta, a dodatkowe zamieszanie wnoszą zaproszeni goście. Wszystko to śledzi nestor rodu, Antoni Wilk, którego myśli wracają do dawnych, dramatycznych przeżyć i wielkiej miłości sprzed lat. Z minuty na minutę rosną emocje, a dawne i współczesne historie miłosne splatają się ze sobą. Coraz trudniej odróżnić przeszłość od teraźniejszości. Tajemnice wychodzą na jaw, uruchamiając lawinę zdarzeń, które prowadzą do nieuchronnej katastrofy. „Wesele” – obsada i twórcy W obsadzie dramatu znalazły się same znane twarze. W rolach głównych zobaczyć można Roberta Więckiewicza, Agatę Kuleszę, Michalinę Łabacz czy Ryszarda Ronczewskiego. Na ekranie pojawili się też Mateusz Więcławek, Agata Turkot, Tomasz Schuchardt, Arkadiusz Jakubik i Andrzej Chyra. Zarówno za reżyserię, jak i scenariusz odpowiedzialny był oczywiście Wojciech Smarzowski. Na koncie kontrowersyjnego reżysera znajdują się produkcje, takie jak: „Drogówka”, „Wesele” (z 2004 roku), „Wołyń”, „Dom dobry”, „Dom zły” czy „Kler”. „Wesele” – opinie Film spotkał się z mieszanymi opiniami widzów. Na portalu Filmweb zdobył ocenę 6,3/10. Zdania (jak to najczęściej bywa) są podzielone. „Wesele” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli jeszcze nie mieliście okazji zapoznać się z tą produkcją, poniżej przedstawiamy jej zwiastun. Od 3 września dostępna jest już w serwisie Netflix, gdzie aktualnie znajduje się na pierwszym miejscu rankingu TOP 10 filmów platformy streamingowej. „Wesele” obejrzycie też na Playerze oraz wypożyczycie w Premierach Canal+ czy w Play Now. View oEmbed on the source website
Ten polski dramat zostawia w widzu trwały ślad. Nie daje o sobie zapomnieć, wraca w myślach jeszcze długo po seansie
Są filmy, które zostawiają w widzu trwały ślad. Nie dają o sobie zapomnieć, wracają w myślach jeszcze długo po seansie i prowokują do dyskusji. Takim właśnie obrazem jest dramat Wojciecha Smarzowskiego, który już od 2 września ponownie można oglądać na Netflixie.
To kino bez kompromisów – pełne bólu, brudu i brutalnej prawdy. Dla jednych to arcydzieło i jeden z najmocniejszych polskich filmów ostatnich lat, dla innych seans zbyt przytłaczający, by przebrnąć przez niego do końca. Jedno jednak nie ulega wątpliwości: ten obraz nikogo nie pozostawia obojętnym. „Pod Mocnym Aniołem” – fabuła Film oparty jest na głośnej powieści Jerzego Pilcha. Głównym bohaterem jest Jerzy – uznany pisarz, który zmaga się z wyniszczającym nałogiem alkoholowym. Mężczyzna podejmuje kolejne próby wyrwania się z uzależnienia: trafia na odwyk, podejmuje terapię, zaczyna nowy związek. Jednak każda próba kończy się powrotem do starego schematu i kolejnym upadkiem. Symbolicznym miejscem staje się bar „Pod Mocnym Aniołem”, gdzie Jerzy wraz z innymi uzależnionymi zatapia resztki godności w alkoholu. Smarzowski pokazuje nie tylko jednostkową historię, ale cały katalog tragedii – rozmowy na odwyku ujawniają dramaty zwykłych ludzi: kierowcy ciężarówki, księdza, fryzjerki czy farmaceutki. To mozaika życiowych porażek, które łączy jedno – bezradność wobec nałogu. Widzowie dali mu drugą szansę i natychmiast stał się hitem! Kontrowersyjny thriller dosłownie was osaczy Choć minęły już trzy lata od premiery, survivalowy miniserial „Oddychaj” niespodziewanie wrócił do łask. Produkcja, która w 2022 roku przeszła bez większego echa, dziś ponownie znalazła się w TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów na Netfliksie. „Pod Mocnym Aniołem” – obsada i twórcy Centralną postacią jest Jerzy, grany przez Roberta Więckiewicza. To rola, którą wielu krytyków uznaje za jedną z najlepszych w jego dorobku. Aktor bezwzględnie obnaża fizyczne i psychiczne skutki uzależnienia, pokazując bohatera w stanie kompletnego upodlenia, ale też w chwilach nadziei, które szybko gasną. Drugoplanowa obsada to prawdziwa plejada gwiazd polskiego kina. Julia Kijowska wciela się w ukochaną Jerzego, Andrzej Grabowski w doktora Granadę, a obok nich występują m.in. Izabela Kuna, Jacek Braciak, Kinga Preis, Marian Dziędziel, Marcin Dorociński, Arkadiusz Jakubik, Krzysztof Kiersznowski i Lech Dyblik. Każdy z nich wnosi do historii własną perspektywę i nadaje opowieści głębi. Za reżyserię odpowiada Wojciech Smarzowski – twórca znany z tego, że nie boi się trudnych tematów i nigdy nie upiększa rzeczywistości. Jego wcześniejsze filmy, takie jak „Wesele” czy „Róża”, również podejmowały niewygodne tematy, ale „Pod Mocnym Aniołem” to jedno z najbardziej bezkompromisowych dzieł w jego karierze. „Pod Mocnym Aniołem” – opinie widzów Na Filmwebie film zebrał ponad trzy tysiące ocen i recenzji. Widzowie określają go jako „brutalne studium pijaństwa”, „prawdziwy horror alkoholizmu” i „seans, który zostaje w pamięci na lata”. Pojawiają się głosy, że momentami narracja bywa chaotyczna, ale większość zgadza się co do jednego: to kino szczere, mocne i głęboko poruszające. Część widzów zwraca uwagę, że film jest nawet lepszy od literackiego pierwowzoru Jerzego Pilcha. Jak zauważają, Smarzowski „mówi obrazem” i unika manieryzmu, który niektórym przeszkadzał w książce. W efekcie powstał film, który działa intensywniej niż sama powieść i mocniej angażuje emocjonalnie. „Pod Mocnym Aniołem” – czy warto obejrzeć? To nie jest produkcja dla osób szukających lekkiej rozrywki. „Pod Mocnym Aniołem” nie daje ukojenia ani pocieszenia – wręcz przeciwnie, pokazuje beznadzieję i wyniszczającą moc nałogu. Ale właśnie dlatego warto go zobaczyć. To film, który konfrontuje widza z prawdą, od której na co dzień często uciekamy. Smarzowski nie próbuje nikogo osądzać ani wybielać. Pokazuje rzeczywistość taką, jaka jest – surową, brudną i bolesną. Dzięki temu jego film staje się uniwersalnym obrazem o ludzkiej słabości i destrukcyjnej sile uzależnienia. „Pod Mocnym Aniołem” – gdzie obejrzeć? Produkcja Wojciecha Smarzowskiego trafiła ponownie do katalogu Netflixa 2 września 2025 roku. To idealna okazja, by przypomnieć sobie jeden z najgłośniejszych polskich filmów ostatnich lat lub zobaczyć go po raz pierwszy.
Nietypowy polski western z Mają Ostaszewską i Borysem Szycem. Albo go pokochasz, albo wyłączysz w połowie
Co się stanie, gdy połączy się estetykę westernu, czarnego humoru i groteski z realiami polsko-sowieckiego pogranicza lat 20.? Powstaje film, jakiego w polskim kinie jeszcze nie było – pełen absurdu, przeładowany emocjami i wizualnie dopracowany w najdrobniejszych detalach.
„Magnezja” Macieja Bochniaka to odważna próba stworzenia kina gatunkowego, które nie tylko bawi się konwencjami, ale i prowokuje. To obraz, który jednych zachwyca, a innych irytuje – ale na pewno nikogo nie pozostawia obojętnym. „Magnezja” – fabuła Historia zaczyna się od śmierci ojca rodu Lewenfiszów, właściciela mafijnego imperium na pograniczu II Rzeczpospolitej i Związku Radzieckiego. Władzę przejmuje jedna z córek (Maja Ostaszewska), która wspólnie z siostrami próbuje utrzymać kontrolę nad przestępczym biznesem. Sprawy szybko wymykają się spod kontroli, gdy na horyzoncie pojawia się bezwzględny Lew (Andrzej Chyra) wraz ze swoim gangiem, a w tle syjamskie bliźnięta Hudini – Albin i Albert (Mateusz Kościukiewicz i Dawid Ogrodnik) – planują brawurowy skok na bank. Sytuację dodatkowo komplikuje Helena (Magdalena Boczarska), związana uczuciowo z jednym z braci, oraz ekscentryczna inspektor Stanisława Kochaj (Agata Kulesza), która niespodziewanie wkracza do miasta. Fabuła rozwija się niczym mozaika przepełniona absurdem i przemocą. Groteskowe sceny mieszają się z dramatycznymi konfrontacjami. To opowieść, która od pierwszej do ostatniej minuty utrzymuje widza w napięciu. „Magnezja” – obsada i twórcy Siłą filmu jest obsada – pełna nazwisk, które elektryzują publiczność. Oprócz Ostaszewskiej i Chyry na ekranie pojawiają się także Dawid Ogrodnik, Mateusz Kościukiewicz, Magdalena Boczarska czy Agata Kulesza. Jedną z najbardziej komentowanych ról zagrał Borys Szyc, wcielając się w postać kobiety o sylwetce kulturysty. To niecodzienny wybór, który w idealny sposób obrazuje balans filmu między groteską a powagą. Za kamerą stanął Maciej Bochniak, twórca, który wcześniej dał się poznać jako reżyser filmu „Disco Polo”. Tym razem sięgnął po znacznie mroczniejsze i bardziej wymagające kino, pełne odniesień do twórczości Tarantino i Emira Kusturicy. Zdjęcia autorstwa Szymona Lenkowskiego przykuwają uwagę – od surowych krajobrazów pogranicza po barwne, niemal komiksowe kadry. To właśnie wizualna warstwa „Magnezji” buduje atmosferę filmu i czyni go wyjątkowym. Widzowie dali mu drugą szansę i natychmiast stał się hitem! Kontrowersyjny thriller dosłownie was osaczy Choć minęły już trzy lata od premiery, survivalowy miniserial „Oddychaj” niespodziewanie wrócił do łask. Produkcja, która w 2022 roku przeszła bez większego echa, dziś ponownie znalazła się w TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów na Netfliksie. „Magnezja” – opinie Recepcja filmu była bardzo zróżnicowana. Część widzów doceniła nowatorską formę i odwagę w łamaniu gatunkowych schematów, podkreślając, że to jedno z najoryginalniejszych polskich przedsięwzięć ostatnich lat. Chwalono także scenografię i zdjęcia, które przypominają teatralne inscenizacje pełne kontrastów. Nie zabrakło jednak głosów krytycznych – niektórzy uznali film za zbyt chaotyczny, z przesadnie rozbudowaną liczbą wątków i humorem, który nie zawsze trafia w punkt. Brutalność i przerysowanie postaci również budziły kontrowersje. Jedni wychodzili z seansu zachwyceni eksperymentem formalnym, inni czuli się przytłoczeni jego intensywnością. Czy warto obejrzeć „Magnezję”? To propozycja dla widzów poszukujących czegoś więcej, niż typowa polska produkcja obyczajowa. To kino zmusza do wyjścia ze strefy komfortu. Miłośnicy Tarantino, groteski i czarnego humoru odnajdą tu coś dla siebie, choć trzeba mieć dystans i otwartość na nietypowe rozwiązania. Jeśli szukasz filmu, który zaskakuje i nie daje się łatwo zaszufladkować – „Magnezja” jest wyborem wartym ryzyka. Możecie ją zobaczyć na Netflixie.
Ten polski dramat „rozrywa serce na strzępy”. Wzruszający film dostępny na Netflixie zachwyca widzów i krytyków
Niektóre filmy zostają w pamięci na lata. A są też takie, które dosłownie rozrywają emocjonalnie, zmuszając do konfrontacji z tym, czego zwykle wolimy nie widzieć. Ten polski dramat to właśnie jedno z takich doświadczeń.
Historia rodziny, którą opowiada Beata Dzianowicz, nie jest ani spektakularna, ani przesadzona – jest aż zbyt prawdziwa. Opowiada o chorobie, która nie wybiera i o bliskich, którzy muszą nauczyć się żyć w świecie, gdzie miłość zderza się z bezradnością. „Strzępy” – fabuła Film z 2022 roku opowiada historię rodziny Pateroków. Adam (Michał Żurawski), nauczyciel historii, mieszka z żoną Bogną, córką Zoją i ojcem Gerardem (Grzegorz Przybył), który jest cenionym profesorem politechniki. Rodzinny porządek burzy diagnoza: Alzheimer. Choroba, która początkowo objawia się drobnymi pomyłkami, szybko zaczyna przejmować kontrolę nad życiem Gerarda i jego bliskich. Z dnia na dzień wszyscy muszą nauczyć się funkcjonować w rzeczywistości, w której codzienność wymaga coraz większych poświęceń. Za reżyserię odpowiada Beata Dzianowicz, znana głównie z dokumentów. To jej mocny debiut w kinie fabularnym, który spotkał się z dużym uznaniem krytyków. W rolach głównych wystąpili: Michał Żurawski, Agnieszka Radzikowska i Pola Król. Największą uwagę przykuł Grzegorz Przybył, który wcielił się w Gerarda – jego kreacja określana była przez recenzentów mianem jednej z najważniejszych w polskim kinie ostatnich lat. Autorem zdjęć jest Piotr Pawlus, a scenografię przygotowały Agata Adamus i Agnieszka Sośni. „Strzępy” – opinie Widzowie piszą, że to „jedno z najintensywniejszych doświadczeń emocjonalnych” i film, który „rozrywa serce na strzępy”. Na Filmwebie często pojawiają się porównania do „Ojca” Floriana Zellera czy „Miłości” Michaela Hanekego, ale wielu zaznacza, że Dzianowicz znalazła własny język opowiadania o chorobie i rodzinnych relacjach. To kino, które nie daje wytchnienia, ale właśnie dlatego warto je zobaczyć. Pokazuje bez upiększeń, jak Alzheimer zmienia życie rodziny i jakie emocje budzi konfrontacja z bezradnością wobec losu. Widzowie podkreślają autentyczność postaci, unikanie taniego melodramatu i realizm, który zmusza do refleksji. Jeśli cenisz produkcje, które wywołują dyskusje i zostają z widzem na długo – ten film trzeba obejrzeć. „Strzępy” – gdzie obejrzeć? Po premierze kinowej film „Strzępy” trafił na platformę Netflix i szybko stał się jednym z najchętniej oglądanych polskich dramatów w serwisie. View oEmbed on the source website
To najpiękniejszy (i najmądrzejszy) polski film o miłości! Absolutnie zachwyca, ale daleko mu do typowego romansu
Nie boję się tego powiedzieć: „Światłoczuła” to najpiękniejszy polski film o miłości ostatnich lat. A do tego najmądrzejszy. Produkcja, która przyciągnęła do kin 150 tysięcy widzów i widzek, jest dostępna w streamingu.
Robert to młody, lecz już uznany fotograf, dla którego praca jest absolutnym priorytetem — poświęca jej niemal całe swoje życie. Agata z kolei jest osobą niewidzącą, co oczywiście ma wpływ na jej codzienność, ale nie stanowi jej ograniczenia ani nie definiuje jej. Zajmuje się pracą z młodzieżą w ośrodku wychowawczym, a poza tym pasjonuje się nurkowaniem — to właśnie pod wodą czuje się najbardziej sobą. Kiedy los krzyżuje ich drogi, wszystko ulega zmianie. Ich relacja staje się początkiem niezwykłej, nieszablonowej historii miłosnej. „Światłoczuła” zdecydowanie wyróżnia się na tle klasycznych romansów — i to właśnie jest jej największym atutem. „Światłoczuła” – najpiękniejszy polski film o miłości Prawdziwa miłość bywa trudna, wymaga ciągłej pracy i chęci z obu stron. Z drugiej strony wsparcie partnera bądź partnerki sprawia, że niektóre ograniczenia przestają istnieć albo chociaż przestają przypominać przepaść, której nie da się przeskoczyć. Relacja Agaty i Roberta też taka jest. Muszą nauczyć się siebie. Pochodzą z dwóch różnych światów – je też muszą poznać, otworzyć się na nie, a następnie zaakceptować. Pozwolić drugiej osobie być sobą, nikogo nie udawać. Tadeusz Śliwa serwuje nam historię nie tylko piękną, ale również, a może nawet przede wszystkim bardzo mądrą. Taką, która zostaje z nami na długo i dodatkowo przypomina, co tak naprawdę liczy się w życiu. Wzruszenia podczas seansu są w zasadzie gwarantowane. Jednak „Światłoczuła” nie jest pozbawiona momentów, wywołujących uśmiech. Ten film należy do Matyldy Giegżno i Ignacego Lissa. Niewątpliwie najtrudniejsze zadanie miała aktorka, która zmierzyła się z nie lada wyzwaniem w postaci niepełnosprawności swojej bohaterki. I absolutnie dała radę. Jak przyznała w wywiadzie dla Glamour, długo przygotowywała się do tej roli. Co więcej, współpracowała z Polskim Związkiem Niewidomych, by jak najlepiej zrozumieć osoby niewidzące, a dzięki temu jak najdokładniej przenieść ich emocje i doświadczenia na ekran. Jej ekranowemu partnerowi również należą się brawa. Roberta można nie polubić. Jednak właśnie tak została skonstruowana ta postać, a Ignacy Liss totalnie ją udźwignął. Oboje grają tak, że nie sposób im nie wierzyć. Trzeba wspomnieć o jeszcze jednej perle w „Światłoczułej”, a mianowicie o Bartłomieju Deklewie, grającym Igora – przyjaciela i asystenta głównej bohaterki. To kolejna rola w jego dorobku (po „Absolutnych debiutantach” czy „#BringBackAlice”), którą udowadnia, że jest artystą wszechstronnym. Jeśli tak wygląda przyszłość rodzimej branży filmowej, jestem o nią spokojna. „Światłoczuła” – recenzja Gra aktorska to wielka wartość tego filmu. Natomiast mocnych elementów jest więcej. Po pierwsze zdjęcia autorstwa Michała Englerta. Piękne i przemyślane. Po drugie muzyka, za którą odpowiadają Kaśka Sochacka, Kortez oraz Olek Świerkot. Produkcję promuje utwór „Strona B”, który pochodzi z albumu „Ta druga” z repertuaru wspomnianej artystki. Można usłyszeć go m.in. w zwiastunie. Ten z kolei znajdziecie poniżej. Gwarantuję, że oglądając ten trwający dwie minuty trailer, poczujecie ścisk w żołądku, a do waszych oczu napłyną łzy. Dużo łez. Reżyser Tadeusz Śliwa ma na koncie nie tylko produkcje pełnometrażowe („(Nie)znajomi” i „Gang zielonej rękawiczki”), ale również krótkie formy, na czele z reklamami. Choć niektórzy mogą się doczepić do tego, że niektóre wątki zostały tu jedynie muśnięte (jak np. relacja Agaty z jej rodzicami), ja pokuszę się o stwierdzenie, że prowadzenie tej historii w tak dynamiczny sposób, idealnie wpisuje się w sposób konsumowania treści przez młodszych widzów. Staje także w kontrze do mody na tworzenie długich, kilkugodzinnych filmów. View oEmbed on the source website „Światłoczuła” – gdzie oglądać? „Światłoczuła”, podobnie jak wiele innych tytułów, najpierw trafiła na duży ekran, a później do streamingu. Zgodnie z oficjalnymi danymi, seanse kinowe przyciągnęły imponującą liczbę około 150 tysięcy widzów. Film Tadeusza Śliwy możecie zobaczyć m.in. na Netflixie, Canal+ i Playerze. Jeśli wahacie się, czy warto poświęcić mu czas — zapewniam, że warto! Nie będziecie żałować.
Ten polski kryminał z Adamczykiem to idealny film na lato. Nowość w streamingu totalnie was pochłonie!
Polskie kino coraz chętniej sięga po gatunkowe mieszanki – i tym razem wyszło z tego coś zaskakująco lekkiego. Ten film łączy elementy klasycznej intrygi z dużą dawką humoru. Sprawdźcie, o jaki tytuł chodzi.
W tym artykule: 1. „W jak morderstwo” – fabuła, obsada i twórcy 2. „W jak morderstwo” – recenzja i opinie widzów 3. „W jak morderstwo” – gdzie obejrzeć? To opowieść, w której morderstwo jest tylko pretekstem do zabawy konwencją, a bohaterowie z przymrużeniem oka prowadzą nas przez kolejne tropy. Poznajcie „W jak morderstwo”. „W jak morderstwo” – fabuła, obsada i twórcy Magda, mieszkanka spokojnej Podkowy Leśnej, przypadkowo trafia w lesie na ciało zamordowanej kobiety. Szybko odkrywa, że ofiara nosi wisiorek przypominający ten, który przed laty należał do jej zaginionej przyjaciółki. Zaintrygowana postanawia sama rozwikłać zagadkę. Jej prywatne śledztwo prowadzi przez sieć plotek, skrywanych romansów i dziwacznych postaci. Choć temat jest poważny, film utrzymuje lekki ton, balansując między kryminałem a komedią. W roli głównej występuje Anna Smołowik. Towarzyszą jej Paweł Domagała jako komisarz Jacek Sikora oraz Piotr Adamczyk w roli Roberta Mazura. W obsadzie znaleźli się także Rafał Królikowski, Dorota Segda, Szymon Bobrowski, Przemysław Stippa, Emma Giegżno oraz Sandra Staniszewska-Herbich. Film wyreżyserował Piotr Mularuk, który wraz z Katarzyną Gacek jest także współautorem scenariusza. Za stronę wizualną odpowiadał operator Adam Bajerski, a oprawę muzyczną stworzyli Jan P. Muchow i Paweł Lucewicz. „W jak morderstwo” – recenzja i opinie widzów „W jak morderstwo” to jedna z tych produkcji, które udowadniają, że polskie kino potrafi bawić się konwencją kryminału, nie rezygnując przy tym z lekkości i humoru. Punktem wyjścia jest klasyczne „amatorskie śledztwo”, ale twórcy umiejętnie mieszają tropy tak, że widz ani na chwilę się nie nudzi. Film ma w sobie coś z cozy crime. Urzeka klimatem małego miasteczka, gdzie wszyscy się znają, a mimo to każdy może skrywać mroczny sekret. Jego atutem jest balans pomiędzy kryminałem a komedią. Choć punkt wyjścia jest dramatyczny, dialogi i sytuacje pełne są ironii i ciepłego humoru, dzięki czemu całość ogląda się naprawdę przyjemnie. Scenariusz nie jest może wolny od przewidywalnych rozwiązań, ale nadrabia to atmosferą, dobrymi kreacjami aktorskimi i tempem narracji. „W jak morderstwo” sprawdzi się idealnie jako film na wieczór, kiedy chcemy wciągnąć się w zagadkę kryminalną, ale bez ponurej atmosfery typowej dla skandynawskich thrillerów. To lekkostrawne kino z twistem, które potrafi poprawić humor. Na Filmwebie opinie widzów są skrajnie różne, jednak wiele osób docenia lekki klimat produkcji. „W jak morderstwo” – gdzie obejrzeć? Film „W jak morderstwo” jest dostępny na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Musical, baśń, horror i dramat w jednym, a każda scena to arcydzieło! Aż trudno uwierzyć, że to polska produkcja!
W jednej scenie śpiewają o miłości, w kolejnej zjadają ludzkie serca. „Córki dancingu” to musical, baśń, horror i dramat w jednym. Trudny do zaszufladkowania i jeszcze trudniejszy do zapomnienia.
W tym artykule: 1. „Córki dancingu” – fabuła 2. „Córki dancingu” – opinie widzów 3. „Córki dancingu” – gdzie obejrzeć? Choć zagraniczne media nazwały go „arcydziełem” i nagrodziły na Sundance, to w Polsce wciąż pozostaje filmem kultowym, ale tylko dla wtajemniczonych. A szkoda... „Córki dancingu” – fabuła Warszawa, lata 80., PRL. Na brzeg Wisły wynurzają się dwie syreny – Złota i Srebrna. Trafiają do nocnego klubu „Adria”, gdzie dołączają do zespołu muzycznego Figi i Daktyle. Od tej chwili ich życie toczy się między fleszami świateł, dźwiękami disco i mrocznymi instynktami. Delikatna Srebrna zakochuje się w basiście Mietku i marzy o byciu „normalną” kobietą. Złota woli zostać sobą – dziką, drapieżną, niebezpieczną. Ta baśniowa opowieść szybko zamienia się w tragiczny dramat o tożsamości, pożądaniu i odrzuceniu. To film, który zaczyna się jak retro-musical, a kończy jak grecka tragedia. Za reżyserię odpowiada Agnieszka Smoczyńska – dziś już rozpoznawalna międzynarodowo autorka, która zadebiutowała właśnie tym filmem. Scenariusz napisał Robert Bolesto („Ostatnia rodzina”), a muzykę stworzyły siostry Barbara i Zuzanna Wrońskie z zespołu Ballady i Romanse. W rolach syren wystąpiły Marta Mazurek (Srebrna) i Michalina Olszańska (Złota). Na ekranie pojawiają się też: Kinga Preis, Jakub Gierszał, Magdalena Cielecka, Andrzej Konopka, Katarzyna Herman, Marcin Kowalczyk i Roma Gąsiorowska. W warstwie wizualnej wsparcia udzieliła malarka Aleksandra Waliszewska, a za plakat odpowiada Andrzej Pągowski. „Córki dancingu” – opinie widzów Film „Córki dancingu” zebrał ponad 3000 ocen i wiele kontrastujących opinii – od zachwytu po konsternację. „Polski musical z nutą kiczu, co jest w tym przypadku piękne! Muzycznie Wrońska z Macukiem dali popis”; „Jakie piękne i samoświadome igraszki z materią filmową o rybim posmaku i zapachu”; „Baśń przełożona na nowatorski język filmu. Polskie kino idzie w naprawdę dobrą stronę” — piszą zachwyceni widzowie, ale nie brakuje też bardziej sceptycznych głosów: „Słabiutki ten film, pełen dłużyzn i scen niepotrzebnych”. Większość jednak nie ma wątpliwości, że to produkcja wyjątkowa: Zatem, czy warto obejrzeć „Córki dancingu”? Zdecydowanie tak, jeśli jesteś otwarty na eksperymenty i nietypowe formy. To nie jest klasyczny musical ani horror, ale miks nastrojów, konwencji i estetyk. Dla niektórych może być zbyt „odjechany”, ale właśnie ta odwaga i dziwność budują jego siłę. To film, który jedni będą wspominać jako dziwactwo, a inni – jako najbardziej oryginalne polskie kino ostatnich dekad. Warto przekonać się samemu, po której stronie jesteś. „Córki dancingu” – gdzie obejrzeć? Film „Córki dancingu” możesz obejrzeć online m.in. na Canal+ i Prime Video. Czasem wraca też na ekrany kin studyjnych w ramach pokazów specjalnych lub festiwali – warto mieć go na oku. View oEmbed on the source website
O tym polskim dreszczowcu powinno być głośnej! Trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty
To miał być zwykły news. Artykuł, który otworzy drzwi do wielkiej kariery. Ale zamiast czerwonego dywanu – pojawił się strach, paranoja i ktoś, kto wie o niej zdecydowanie za dużo...
W tym artykule: 1. „Ukryta sieć” – fabuła, obsada i twórcy 2. „Ukryta sieć” – recenzja 3. „Ukryta sieć” – gdzie obejrzeć? „Ukryta sieć” to thriller, który wchodzi pod skórę. Jeśli zamiast pościgów i wybuchów stawiacie na pełną napięcia grę o wszystko, koniecznie dajcie mu szansę. „Ukryta sieć” – fabuła, obsada i twórcy Julita, młoda dziennikarka z ambicjami, wpada na trop śmierci celebryty, która – wbrew oficjalnej wersji – wcale nie wygląda na wypadek. Zamiast odpuścić, zaczyna drążyć. Każdy nowy szczegół nie tylko przybliża ją do odkrycia prawdy, ale też coraz bardziej wystawia na niebezpieczeństwo. Z czasem okazuje się, że to, co miało być lokalnym skandalem, sięga znacznie dalej. Ktoś ją obserwuje. Ktoś wie, gdzie była, co napisała i co myśli. Gdy zaczynają znikać pliki, pojawiają się pogróżki, a znajomi odwracają wzrok, Julita musi zdecydować: prawda czy bezpieczeństwo? To nie jest już tylko dziennikarskie śledztwo. To wojna o własne życie. W roli Julity występuje Magdalena Koleśnik – aktorka, która po świetnie przyjętej roli w „Sweat” po raz kolejny pokazała, że potrafi udźwignąć trudne emocje. Towarzyszą jej m.in. Piotr Trojan, Roma Gąsiorowska, Jacek Koman, Aleksandra Konieczna i Andrzej Seweryn. Za reżyserię odpowiada Piotr Adamski („Eastern”), a scenariusz powstał na podstawie powieści Jakuba Szamałka. Warto jednak zaznaczyć, że filmowa adaptacja została częściowo złagodzona – pominięto niektóre wątki polityczne i najostrzejsze elementy kryminału, które w książce budziły spore emocje. „Ukryta sieć” – recenzja „Ukryta sieć” to thriller z ambicjami. Opowiada historię młodej dziennikarki Julity (Magdalena Koleśnik), która, kierowana nie tylko zawodową ciekawością, ale i wewnętrzną potrzebą walki o prawdę, wikła się w niebezpieczne śledztwo. Magdalena Koleśnik po raz kolejny udowadnia, że należy do najciekawszych aktorek młodego pokolenia. Jej Julita to postać krucha, ale zdeterminowana – pełna sprzeczności, które Koleśnik potrafi oddać z dużym wyczuciem. Towarzyszą jej m.in. Piotr Trojan (jak zwykle charyzmatyczny), Roma Gąsiorowska, a także nestorzy polskiego kina: Jacek Koman, Aleksandra Konieczna i Andrzej Seweryn – każde z nich wnosi do filmu ciężar doświadczenia i pogłębienie fabularnych wątków. Piotr Adamski, znany z „Eastern”, ponownie pokazuje, że potrafi operować napięciem i subtelnie budować atmosferę zagrożenia. „Ukryta sieć” unika tanich chwytów – zamiast dynamicznych pościgów czy wybuchów, dostajemy thriller oparty na psychologicznym napięciu, nieufności i poczuciu bycia obserwowanym. Film umiejętnie balansuje między gatunkiem kryminału a społecznym komentarzem o kruchości prywatności w cyfrowym świecie. „Ukryta sieć” to solidny, inteligentny thriller, który potrafi zaintrygować i trzymać w napięciu do samego końca. Choć nieco ugrzeczniona względem literackiego pierwowzoru, filmowa wersja wciąż stawia ważne pytania o cenę prawdy i granice prywatności. Znakomite aktorstwo, dobrze wyreżyserowane napięcie i aktualna tematyka sprawiają, że to pozycja warta uwagi. „Ukryta sieć” – gdzie obejrzeć? Film „Ukryta sieć” jest dostępny na platformie Amazon Prime Video. View oEmbed on the source website
Totalnie chwyta za serce! Tę polską komedię romantyczną z Agnieszką Grochowską uśmiechem oglądają nawet faceci
Polska komedia romantyczna, która kiedyś podbiła serca widzów, dziś wraca i znów wciąga! Jest lekka, błyskotliwa i niegłupia, dlatego zdecydowanie warto dać jej szansę.
W tym artykule: 1. „Mała wielka miłość” – fabuła, obsada i twórcy 2. „Mała wielka miłość” – recenzja i opinie 3. „Mała wielka miłość” – gdzie obejrzeć? „Mała wielka miłość” to film z czasów, gdy polskie komedie romantyczne naprawdę miały niezły klimat. Jeśli jej nie znacie, najwyższy czas nadrobić zaległości. „Mała wielka miłość” – fabuła, obsada i twórcy Joanna, studentka antropologii, po kilku miesiącach pobytu w USA wraca do Polski z nieoczekiwaną wiadomością – spodziewa się dziecka. Sęk w tym, że ojciec jej dziecka, Alex, prawnik z Los Angeles, nie do końca odnajduje się w tej nowej roli. Choć początkowo dystansuje się od całej sytuacji, postanawia przylecieć do Polski, by zrozumieć, na czym stoi. Ich spotkanie to nie tylko starcie dwojga ludzi z różnych światów, ale też test dla ich niedopowiedzianej relacji. Film zgrabnie wykorzystuje motyw zderzenia kultur – od językowych wpadek, przez kulinarne niespodzianki, aż po rozmowy z rodziną Joanny, która niekoniecznie przyjmuje gościa z entuzjazmem. W tle mamy Warszawę, typowo polskie święta i sytuacje, w których nie wiadomo, czy się śmiać, czy płakać. W postać Joanny wcieliła się Agnieszka Grochowska. W rolę ojca jej dziecka Joshua Leonard. Na drugim planie pojawiają się m.in. Robert Forster (nominowany do Oscara za „Jackie Brown”), Liz Torres, Łukasz Simlat, Piotr Machalica, Mikołaj Grabowski i Agnieszka Pilaszewska. Za kamerą stanął Łukasz Karwowski, reżyser takich filmów jak „Południe-Północ” czy „Kochaj i tańcz”. „Mała wielka miłość” – recenzja i opinie widzów Fabuła wydaje się prosta, wręcz klasyczna – Polka i Amerykanin, przypadkowa ciąża, różnice kulturowe, rodzinne zgrzyty, ale i iskra, której nie sposób zignorować. Joanna (Agnieszka Grochowska), studentka antropologii, wraca do Polski z wiadomością, że zostanie mamą. Problem w tym, że ojciec dziecka – Alex (Joshua Leonard), amerykański prawnik – niekoniecznie czuje się gotowy na ojcostwo, zwłaszcza na drugim końcu świata. Jego decyzja, by jednak odwiedzić Joannę w Polsce, staje się początkiem komedii pełnej gaf, wzruszeń i kulturowych zgrzytów. Agnieszka Grochowska w roli Joanny wypada bardzo przekonująco – jest autentyczna, pełna uroku, ale też nie przesłodzona. Joshua Leonard gra Alexa z wyczuciem – nie jest ani komicznie zagubiony, ani nadmiernie poważny. Ich wspólna chemia działa, a relacja rozwija się w sposób, który mimo przewidywalności, nie nuży. Na drugim planie błyszczą też członkowie rodziny Joanny – zwłaszcza Agnieszka Pilaszewska i Piotr Machalica. Film jest naprawdę lekki i niewymagający, i – co ważne – nie próbuje być na siłę śmieszny. Sytuacyjny humor i niewymuszone żarty po prostu się bronią. „Mała wielka miłość” nie zmienia reguł gatunku, ale wykorzystuje je na tyle sprawnie i z taką lekkością, że ogląda się ją z przyjemnością od pierwszej do ostatniej sceny. Obok „Tylko mnie kochaj” to chyba najbardziej udana polska komedia romantyczna ostatnich dwóch dekad. Widzowie, którzy wracają dziś do „Małej wielkiej miłości” lub odkrywają ją po raz pierwszy, są pozytywnie zaskoczeni – i to niezależnie od tego, czy na co dzień sięgają po komedie romantyczne. „Mała wielka miłość” – gdzie obejrzeć? Film „Mała wielka miłość” znajdziecie w bibliotece Netflixa. View oEmbed on the source website
Gdyby był amerykański, mówiłby o nim cały świat. Ten zapomniany szpiegowski dreszczowiec z Dorocińskim potężnie wami wstrząśnie
O tym świetnym polskim filmie mówi się zdecydowanie za mało. Jedno jest jednak pewne - z powodzeniem mógłby konkurować z hollywoodzkimi hitami pokroju „Szpiega” z Garym Oldmanem czy „Mostu szpiegów” Spielberga.
Trzyma w napięciu, opowiada o prawdziwych wydarzeniach i ma w obsadzie Marcina Dorocińskiego w jednej z najlepszych ról w karierze. A mimo to „Jack Strong” z 2014 roku przeszedł w Polsce niemal bez echa. Czas to naprawić. „Jack Strong” – fabuła, obsada i twórcy „Jack Strong” to oparty na faktach thriller szpiegowski w reżyserii Władysława Pasikowskiego, który przedstawia historię Ryszarda Kuklińskiego – oficera Ludowego Wojska Polskiego, który w latach 70. i 80. XX wieku potajemnie współpracował z CIA, przekazując Amerykanom ściśle tajne informacje dotyczące Układu Warszawskiego. Kukliński działał z narażeniem życia, zarówno swojego, jak i swojej rodziny, w świecie, w którym jedna pomyłka mogła zakończyć się śmiercią. W Kuklińskiego wciela się Marcin Dorociński. Partnerują mu m.in. Maja Ostaszewska (jako żona Kuklińskiego, Hanna), Patrick Wilson (agent CIA), Oleg Maslennikov oraz Mirosław Baka. Za kamerą stanął Władysław Pasikowski (twórca m.in. kultowych „Psów”), a za zdjęcia odpowiadał Paweł Edelman, znany m.in. ze współpracy z Romanem Polańskim i Andrzejem Wajdą. „Jack Strong” – recenzja Kiedy rozmawiamy z kimś o szpiegowskich dreszczowcach, zazwyczaj na myśl przychodzą nam amerykańskie produkcje z dużym budżetem, rozpoznawalną obsadą i napięciem budowanym przez dwie godziny jak w partii szachów. Tymczasem „Jack Strong” to film, który nie tylko dorównuje najlepszym tytułom gatunku, ale i momentami je przewyższa – swoją realnością, surowym klimatem i dramatem rozgrywającym się na linii człowiek-władza. Warto dać mu szansę – szczególnie dziś, w czasie, gdy tematy lojalności, zdrady i geopolitycznej niepewności znów są wyjątkowo aktualne. To film, który zaskakuje przede wszystkim tym, jak bardzo nie wygląda na polski. Już pierwsze sceny sugerują, że mamy do czynienia z kinem pełnym klasy: świetnie opowiedzianym, oszczędnym, a zarazem emocjonalnie intensywnym. Pasikowski nie sili się na efekciarstwo – zamiast tego buduje napięcie powoli, konsekwentnie, korzystając z narzędzi znanych z klasycznych thrillerów. Dorociński jest tu znakomity. Jego Kukliński to nie pomnik, a człowiek. W jego oczach widać strach, desperację, ale i determinację. Patrick Wilson w roli oficera CIA stanowi udane dopełnienie – relacja obu mężczyzn, oparta na nieufności i ostrożności, stanowi jeden z filarów fabularnych filmu. Muzyka autorstwa Jana Duszyńskiego subtelnie wzmacnia nastrój zagrożenia, a zdjęcia Edelmana umiejętnie operują chłodną kolorystyką, podkreślając atmosferę przytłaczającej inwigilacji. Co najważniejsze: film nie moralizuje. Pozwala widzowi samemu zadać sobie pytanie – czy Kukliński był zdrajcą, czy bohaterem? „Jack Strong” – gdzie obejrzeć? Choć film jest dziś nieco zapomniany, zdecydowanie warto go sobie przypomnieć. „Jack Strong” jest dostępny online na platformach SkyShowtime, Canal+, czy CDA Premium.
Obok tej polskiej produkcji nie można będzie przejść obojętnie. Nowe zdjęcia z planu „Lalki” rozgrzały internet
Stało się. Prace na planie „Lalki” właśnie ruszyły. Zobaczcie, jak wyglądają pierwsze kadry. Poznajcie też obsadę i więcej szczegółów. Zapowiada się naprawdę dobrze.
Pierwsze zdjęcia z planu „Lalki”. Właśnie padł pierwszy klaps Na oficjalnym profilu „Lalki” na Instagramie pojawił się właśnie post, który odkrył pierwsze karty. „Rozpoczęły się zdjęcia do kinowej ekranizacji „Lalki” Bolesława Prusa” – czytamy. Z tej okazji dostaliśmy kilka zdjęć z planu produkcji. Możemy zobaczyć między innymi, jak prezentuje się Izabela Łęcka (na co czekali wszyscy), stroje czy scenografia. Musimy przyznać, że wszystko wygląda przepięknie. Zobaczcie galerię zdjęć w poście poniżej. Za scenografię odpowiadają Katarzyna Sobańska, Marcel Sławiński i Anna Mocny. Twórcy przekazali, że większość zdjęć realizowana będzie w autentycznych obiektach i plenerach historycznych. Najwięcej scen kręconych będzie w Warszawie. Zdjęcia będą również realizowane we Wrocławiu, Łodzi i Paryżu. Zobaczcie, kto znalazł się w obsadzie filmu, który ma szansę stać się ogromnym hitem. „Lalka” – obsada, twórcy, data premiery W obsadzie nowej filmowej „Lalki” zobaczymy śmietankę polskiego aktorstwa. W rolę Stanisława Wokulskiego wcieli się Marcin Dorociński, który, jak twierdzi wiele fanów, był stworzony do tej roli. Izabelę Łęcką zagra wschodząca gwiazda - Kamila Urzędowska. Oprócz tej dwójki, na ekranie zobaczymy jeszcze Marka Kondrata, który powrócił do aktorstwa po latach. Wcieli się on w Ignacego Rzeckiego. Agata Kulesza zagra panią Meliton, Andrzej Seweryn - Tomasza Łęckiego. Ujawniono również, że do obsady dołączyli Karolina Gruszka, jako Florentyna i Cezary Żak, który wcieli się w Barona Dalskiego. Musimy przyznać, że to naprawdę mocny skład. Do tego aktorom na planie towarzyszyć ma prawie 4 tysiące statystów. To naprawdę imponująca liczba. Za reżyserię odpowiedzialny jest Maciej Kawalski. Data premiery filmu nie jest jeszcze znana, natomiast twórcy zapewniają, że poznamy ją wkrótce. Zdjęcia mają trwać 5 miesięcy i zakończyć się w grudniu. Czy możemy spodziewać się premiery w 2026 roku? Przekonamy się już niedługo. Czekacie?