Oskar Kacprzak opowiedział o organizacji pokazów mody i guest concierge: „Jak zaczynałem, miałem książkę ze zdjęciami najważniejszych osób z branży” [WYWIAD]
Założyciel firmy WHITE NOISE, Oskar Kacprzak, zabrał nas za kulisy pokazów mody i opowiedział o guest concierge. Jak zaczynał? Jak wyglądała jego droga do sukcesu? I co radzi osobom, które chciałyby zajmować się organizacją tego rodzaju eventów?
W organizację takich wydarzeń jak pokazy mody, prezentacje kolekcji znanych marek czy uroczyste gale zaangażowanych jest wiele osób. Zazwyczaj pracują za kulisami, a uczestniczki oraz uczestnicy tego typu imprez nawet nie zdają sobie sprawy z tego, jak ważna jest ich rola. Oskar Kacprzak, czyli założyciel firmy WHITE NOISE, która specjalizuje się w produkcji oraz usługach typu guest concierge, zdradził kulisy swojej pracy. Opowiedział o swojej pracy na co dzień. Co więcej, przygotował kilka cennych rad dla osób, które chciałyby obrać podobną ścieżkę kariery. Założyciel firmy WHITE NOISE, Oskar Kacprzak, opowiedział o organizacji pokazów mody i guest concierge Asia Twaróg: „Czy pan wie, kim ja jestem?” – jak często słyszysz to pytanie? Oskar Kacprzak: Na szczęście coraz rzadziej. Ostatnio usłyszałem to na pokazie znanego projektanta. To była dość intensywna wymiana zdań. Co odpowiadasz w takich sytuacjach? „Wiem i właśnie w tym jest problem” (śmiech – przyp. red.). Jak wyglądały twoje początki i droga do miejsca, w którym jesteś teraz? Zaczynałem jako wolontariusz na FashionPhilosophy Fashion Week Poland w Łodzi. Miałem szczęście, ponieważ pięć dni przed startem pierwszej edycji obchodziłem osiemnaste urodziny. Zaufano mi i zaproponowano pracę. Zajmowałem się produkcją, a konkretnie koordynowaniem całego wolontariatu. Odpowiadałem za Designers Avenue, gdzie odbywały się najważniejsze pokazy projektantów z Polski i nie tylko. Trwało to około pięć lat. Potem zadzwonił do mnie producent pokazu Bizuu, który odbył się w ogrodach restauracji Belvedere w Łazienkach Królewskich. Pamiętał mnie z Łodzi i zapytał, czy chciałbym zająć się usadzeniem gości. To był pierwszy pokaz, który obsługiwaliśmy w Warszawie jako WHITE NOISE, ale jeszcze bez oficjalnej nazwy. Kilka miesięcy później duet MMC zaprosił nas do współpracy przy pokazie, który zorganizowano w Muzeum Etnograficznym. Niedługo po tym wydarzeniu pojawiły się kolejne zlecenia. Na początku WHITE NOISE obsługiwał małe wydarzenia. Z czasem udało nam się jednak udowodnić, że jesteśmy profesjonalistami przez duże P, którzy znają tę branżę od podszewki, dlatego dziś nasz logotyp obecny jest przy wszystkich największych wydarzeniach w polskiej branży mody. Jesteśmy jedyną agencją guest concierge na rynku. Glamour Girlboss Podcast: Agnieszka Antosik, czyli właścicielka agencji kreatywnej The ICON Agency Posłuchaj podcastu Glamour Girlboss, którego gościnią jest Agnieszka Antosik, czyli ekspertka od PR-u oraz właścicielka agencji kreatywnej The ICON Agency. Twoja firma obsługuje m.in. pokazy mody i prestiżowe gale. Jak to wygląda w praktyce i na ile przed wydarzeniem musicie zacząć się do niego przygotowywać? To zależy od specyfiki wydarzenia. Zdarza nam się produkować sesje zdjęciowe i eventy. Natomiast najczęściej jesteśmy zatrudniani w charakterze guest concierge. Możemy zapraszać gości, ale zazwyczaj robi to PR-owiec danej marki. W takim wypadku spotykamy się odpowiednio wcześniej i ustalamy, kto i gdzie będzie siedzieć. To bardzo ważne, wręcz taktyczne. Podczas wydarzenia sprawdzamy listę gości, koordynujemy ruch przy ściance prasowej i pilnujemy, aby każdej gwieździe zrobiono zdjęcie. No i tak dochodzimy do jednej z najważniejszych części wieczoru, czyli odprowadzania zaproszonych osób na ich miejsca. Chyba nie można nudzić się w tej pracy... Na pokazy mody zapraszanych jest zazwyczaj od 300 do nawet 1000 osób, co rzeczywiście może przyprawić o zawrót głowy. Natomiast obsługujemy również mniejsze, wręcz malutkie wydarzenia. Nie powiedziałbym, że nudzimy się tam, ale na pewno nie jest aż tak intensywnie. A bywa stresująco? Na początku bardzo się stresowałem. Teraz jest zdecydowanie lepiej. Właściwie już w ogóle nie czuję stresu. To bardzo ciekawe, ponieważ w momencie, w którym zaczynaliśmy jako WHITE NOISE, charakter pokazów i innych eventów też dopiero się kształtował. W związku z tym goście uczyli się razem z nami. Teraz każdy nas zna. Dziennikarze, styliści czy gwiazdy wiedzą, że mają nas szukać podczas wydarzenia, wiedzą, jak to działa. Dzięki temu nie dochodzi do walk o pierwszy rząd, nie ma podkradania toreb z giftami czy innych – kuriozalnych sytuacji. Dzięki czemu przestałeś się stresować? To kwestia doświadczenia, a może pracy nad sobą? Na pewno jest to kwestia doświadczenia i pracy nad sobą, ale również doboru zespołu, któremu mogę zaufać. Współpracujące ze mną osoby doskonale znają swoje obowiązki, są doświadczone, wyczulone na najmniejsze szczegóły i potrafią przewidywać tok zdarzeń. Kiedy wiesz, że pracujesz z kimś, kto myśli tak jak ty, i potrafisz tej osobie w pełni zaufać, nie odczuwasz aż takiego stresu. Masz świadomość tego, że każde najmniejsze potknięcie czy błąd zostaną automatycznie naprawione, a wszystko zakończy się sukcesem. Czy jest jakiś pokaz mody albo inne wydarzenie, którego nigdy nie zapomnisz? Nigdy nie zapomnę tych pierwszych pokazów mody. Pamiętam również te, które wyjątkowo mi się podobały i zainspirowały pod względem artystycznym. No i najbardziej stresujące wydarzenie, czyli kolekcja MMC prezentowana na 42. piętrze budynku Cosmopolitan w Warszawie. Ujmę to w ten sposób: bardzo mała przestrzeń i bardzo dużo gości. ABC stylu: Maja Naskrętska, czyli szefowa działu Moda magazynu GLAMOUR i stylistka zdradza nam tajniki swojej garderoby Co poradziłbyś osobom, które chciałyby zajmować się podobnymi rzeczami, ale nie wiedzą, jak albo gdzie zacząć? Polecam swoją ścieżkę. Czyli zacząć od samego początku, od wolontariatów, zobaczyć jak praca przy pokazach wygląda od kuchni. Warto być w trakcie przygotowań i móc podglądać jak wszystko funkcjonuje, jak bardziej doświadczone osoby pracują i czego wymagają, zwracają uwagę. Kiedy zaczynałem nie było Instagrama, teraz dotarcie do osób związanych z branżą mody jest o wiele prostsze. Można obserwować ich profile, po prostu odezwać się do nich. Początki bywają trudne. To, co jest pokazywane w filmach czy serialach, ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Domyślam się, że dotyczy to także pracy dziennikarza. Zgadzam się. To nie jest „Diabeł ubiera się u Prady”. Zdecydowanie nie. Chociaż muszę przyznać, że jak zaczynałem, miałem książkę ze zdjęciami najważniejszych osób z branży jak w tym filmie (śmiech – przyp. red.). Korzystałeś z niej? Używałem jej podczas przygotowań wolontariuszy w Łodzi. Poza tym każda osoba, która ze mną wtedy pracowała, dostawała jej skróconą wersję w formie prezentacji. A jakie cechy są potrzebne pracy związanej z produkcją i organizacją eventów? Multizadaniowość, stanowczość, upór, konsekwencja i odporność na stres. Poza tym trzeba znać historię mody i sztuki, aby móc się do niej odwoływać. To, co widzimy teraz na pokazach, nie bierze się znikąd. Wszystko dzieje się w oparciu o politykę, sytuację gospodarczą na świecie czy właśnie sztukę. View oEmbed on the source website Czy jesteś w stanie powiedzieć, ile wydarzeń obsługujesz w ciągu roku? Kiedyś próbowałem policzyć wszystkie pokazy mody i eventy, które organizowałem, ale... nie doliczyłem się (śmiech – przyp. red.). Do tej pory na pewno było ich ponad 500. Trudno mi powiedzieć, ile takich wydarzeń jest w ciągu roku. W tej branży w Polsce są dwa najgorętsze sezony – od lutego do kwietnia i od września do końca roku. Wtedy jest najbardziej intensywnie. Czy ten rok zapowiada się intensywnie? Koniec tamtego roku był bardzo, bardzo intensywny, a prognozy na ten wskazywały, że będzie trochę mniej pracy. Natomiast przed naszą rozmową dostałem wiadomość od klienta z prośbą o rezerwację terminu w kwietniu, czyli na trzy miesiące do przodu. Czy pracując w takim trybie, masz czas dla siebie? Odpoczywasz? Dobrze, że o tym mówisz, bo właśnie nad tym pracuję. Zaczynam delegować zadania. Staram się znaleźć równowagę między pracą a życiem prywatnym, co często nie jest łatwe, kiedy praca jest również twoją pasją i czerpiesz z niej ogromną przyjemność. Po godzinach opiekuję się psem, ćwiczę i stawiam na rozwój osobisty.
Glamour Girlboss Podcast: Agnieszka Antosik, czyli właścicielka agencji kreatywnej The ICON Agency
Posłuchaj podcastu Glamour Girlboss, którego gościnią jest Agnieszka Antosik, czyli ekspertka od PR-u oraz właścicielka agencji kreatywnej The ICON Agency.
Gościnią kolejnego odcinka Glamour Girlboss Podcast jest Agnieszka Antosik, czyli współzałożycielka i właścicielka The ICON Agency – jednej z najpopularniejszych agencji kreatywnych w Polsce. Porozmawiałyśmy m.in. o tym, czym zajmują się tego rodzaju firmy, o kierowaniu zespołem oraz o tym, jak dbać o swoich pracowników i pracowniczki. Poza tym zapytałam moją rozmówczynię, jak pozyskuje się takich klientów jak dom mody Hermès albo uwielbiana przez influencerki czy stylistki marka Bimba Y Lola, która niedawno weszła na polski rynek. Jeśli jesteście ciekawe i ciekawi odpowiedzi na te (i inne) pytania, posłuchajcie całej rozmowy na Glamour.pl (poniżej) lub na Spotify – kliknij TUTAJ. Glamour Girlboss Podcast: Mariola Rutkowska i Karolina Suda (Miko) – twórczynie She Is Sunday, a prywatnie mama i córka Kochają modę, mają niebywałe doświadczenie, natomiast od ponad roku pracują razem. Bohaterkami nowego odcinka Glamour Girlboss Podcast są Mariola Rutkowska i Karolina Suda (Miko), czyli założycielki marki She Is Sunday, a prywatnie mama i córka. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/glamour-girlboss-podcast-mariola-rutkowska-i-karolina-suda-tworczynie-she-is-sunday-a-prywatnie-mama-i-corka-81357b3.png" width="300" height="300" alt="Glamour Girlboss Podcast: Mariola Rutkowska i Karolina Suda – twórczynie She Is Sunday, a prywatnie mama i córka" title="Glamour Girlboss Podcast: Mariola Rutkowska i Karolina Suda – twórczynie She Is Sunday, a prywatnie mama i córka" /> Posłuchaj podcastu Glamour Girlboss z Agnieszką Antosik
Glamour Girlboss Podcast: Mariola Rutkowska i Karolina Suda (Miko) – twórczynie She Is Sunday, a prywatnie mama i córka
Kochają modę, mają niebywałe doświadczenie, natomiast od ponad roku pracują razem. Bohaterkami nowego odcinka Glamour Girlboss Podcast są Mariola Rutkowska i Karolina Suda (Miko), czyli założycielki marki She Is Sunday, a prywatnie mama i córka.
W nowym odcinku Glamour Girlboss Podcast poznacie panią Mariolę Rutkowską i Karolinę Sudę (Miko), czyli mamę i córkę, które podczas pandemii stworzyły markę odzieżową (o jakże wdzięcznej nazwie) She Is Sunday. Ich biznes opiera się na wieloletnim doświadczeniu, a także wzajemnym – stu procentowym zaufaniu. Moje rozmówczynie świetnie się uzupełniają, wspierają i motywują do działania. Razem tworzą projekty, dzięki którym dziewczyny w różnym wieku, a także z różnymi sylwetkami zaczynają patrzeć na swoje ciała w inny sposób, bardziej lubić siebie. Choć niedawno obchodziły pierwsze urodziny She Is Sunday, już mogą pochwalić się gronem wiernych klientek, jak również innymi sukcesami. Jakimi? Tego m.in. dowiecie się z naszej rozmowy, która jest dostępna na Glamour.pl (poniżej) oraz na Spotify – kliknijcie TUTAJ, aby posłuchać. Glamour Girlboss Podcast: Julia Strużycka – trend hunterka i creative director Trend hunterka – brzmi tajemniczo? Julia Strużycka, która zajmuje się prognozowaniem trendów i jest creative directorem, opowiedziała o swojej pracy na co dzień. O jasnych, jak również ciemnych jej stronach. Posłuchaj nowego odcinka Glamour Girlboss Podcast. Posłuchaj podcastu Glamour Girlboss z Mariolą Rutkowską i Karoliną Sudą:
Glamour Girlboss Podcast: Sandra Kpodonou – uznana kolorystka i projektantka
Sandra Kpodonou nie lubi się ograniczać. Spełnia się zarówno w roli kolorystki, jak i projektantki. W Glamour Girlboss Podcast opowiada o biznesie, a właściwie biznesach tworzonych w zgodzie ze sobą.
Bohaterką kolejnego odcinka Glamour Girlboss Podcast jest Sandra Kpodonou, czyli uznana kolorystka i projektantka. W rozmowie, której można posłuchać na Glamour.pl (sprawdźcie poniżej) oraz na platformie streamingowej Spotify zdradza, jak rozpoczęła się jej przygoda z fryzjerstwem i modą, a także opowiada o tym, jak łączy obie te dziedziny w pracy na co dzień. Co więcej, „oprowadza” nas po funkcjonującym od kilku miesięcy Kpodonou Studios, czyli absolutnie wyjątkowym miejscu na mapie Warszawy – będziecie chciały i chcieli tam zajrzeć. Gwarantujemy! Glamour Girlboss Podcast: Justyna Kosmala, czyli współwłaścicielka Charlotte Bistro i Wozownia Bar Bohaterką kolejnego odcinka Glamour Girlboss Podcast jest Justyna Kosmala, czyli współwłaścicielka Charlotte Bistro i Wozownia Bar. Jak zaczęła się jej przygoda z gastronomią? Jak wygląda jej praca na co dzień? I co planuje? Sprawdźcie! Posłuchaj Glamour Girlboss Podcast z Sandrą Kpodonou:
Magdalena Stępień szczerze o swoich planach zawodowych: „Chcę pójść najpierw do normalnej pracy”
Magdalena Stępień wyznała w jednym z ostatnich wywiadów, że nie wiąże już swojej kariery z modelingiem. Finalistka piątej edycji programu „Top Model”, a prywatnie mama małego Oliwiera, zdradziła, jak ma teraz zamiar zarabiać na życie.
W tym artykule: Magdalena Stępień o swoich początkach w show-biznesie Magdalena Stępień o planach na przyszłość O Magdalenie Stępień już dawno nie było tak głośno. Trudno się jednak temu dziwić. Życie pięknej celebrytki, której przygoda z polskim show-biznesem rozpoczęła się sześć lat temu w programie Top Model. Zostań Modelką, wywróciło się ostatnio praktycznie o 180 stopni. W czerwcu media obiegła bowiem zaskakująca informacja o jej ponownym rozstaniu z dotychczasowym partnerem, piłkarzem Jakubem Rzeźniczakiem. Trzydziestolatka była wtedy w bardzo zaawansowanej ciąży – zaledwie miesiąc później na świecie pojawiło się jej pierwsze dziecko, syn Oliwier. W rozmowach z dziennikarzami Magda często podkreśla jednak, że choć nie tak wyobrażała sobie początki macierzyństwa, to stara się być silna i skupiać na pozytywach. Magdalena Stępień urodziła: „Witaj na świecie synku”. Pochwaliła się zdjęciem prosto ze szpitala Magdalena Stępień została matką! Uczestniczka piątej edycji „Top Model”, a prywatnie była partnerka Jakuba Rzeźniczaka, powitała na świecie swoje pierwsze dziecko. Magdalena Stępień o swoich początkach w show-biznesie W jednym z ostatnich wywiadów Magdalena Stępień wróciła wspomnieniami do okresu, gdy dopiero stawiała pierwsze kroki w show-biznesie. Nie byłam anonimowa, więc pierwsze moje podrygi z telewizją i z byciem osobą publiczną pojawiły się w 2016 roku. Już wtedy wiedzieli, kim jestem. Jak zaczęłam spotykać się z Kubą, to wszyscy wiedzieli, że jestem Magdą z „Top Model”. To prawda, zaszłam daleko. Ale nie jestem już tą samą Magdą. Tam też dużo doświadczenia zdobyłam i inspiracji. Ten program przyniósł mi wielką naukę i wielką lekcję. Każde takie większe doświadczenie i przeżycie nas czegoś uczy i z tego, co teraz dzieje się w moim życiu, też wyciągnę na pewno wielkie wnioski i cenne rady na przyszłość: co robić, czego nie robić, żeby żyło się lepiej - wspomina w rozmowie z dziennikarzem serwisu dziendobry.tvn.pl . Celebrytka sama przyznaje, że dała się poznać widzom TVN jako osoba, która postępowała dość bezwzględnie wobec osób stanowiących przeszkodę w osiągnięciu jej celów. Twierdzi, że w ostatnich latach przeszła prawdziwą wewnętrzną przemianę i dziś nie jest już tą samą osobą, którą pamiętamy z popularnego telewizyjnego show. Tamta Magda była taką trochę roztrzepana. Taka bym powiedziała nie znająca świata. To nie była Magda, którą mogę się chwalić. Byłam młoda i zagubiona, chodziłam po trupach do celu. Ale nie mam z tym problemu, żeby powiedzieć, że wtedy byłam młodsza, a teraz mam tyle lat i jestem mądrzejsza o te doświadczenie. Wtedy, no nie ma się czym chwalić... Może właśnie gdybym miała inny charakter i inaczej się wtedy zachowywała, to bym może nawet była w finale, ale niestety wyszło jak wyszło. Moje zachowanie, jakieś sytuacje, które miały miejsce w programie, też mi nie pomagały. Teraz wiem, co wtedy zrobiłam źle. Teraz tego nie robię i idę dalej do przodu - przyznaje. Magdalena Stępień o planach na przyszłość Magdalena Stępień może się dziś pochwalić już niemal 90 tysiącami obserwatorów swojego oficjalnego profilu na Instagramie. Młoda mama nie chce jednak opierać swojej przyszłość wyłącznie na popularności w mediach społecznościowych i możliwości zarabiania pieniędzy jako influencerka. W planach ma założenie własnego biznesu. Już nie wiążę życia z modelingiem. Teraz postaram się wykorzystać Instagram i to, że mam tam grupę odbiorców, ludzi, którzy są mi życzliwi i mnie wspierają. Chciałabym coś zrobić z modą, na pewno. Myślę, że może stworzę w końcu swoja markę. Już kiedyś o tym mówiłam, że muszę w to pójść. Myślę, że to jest kierunek, który powinnam obrać - mówi była modelka. Zanim jednak zainwestuje we własną firmę i na stałe zwiąże się z branżą fashion, ma zamiar odłożyć pewną sumę. W tym celu ma zamiar udać się do zwyczajnej pracy. Chcę zaoszczędzić trochę pieniędzy i pójść najpierw do normalnej pracy, a później pójść w kierunku modowym. Stworzyć swój brand i zrobić kolekcję jakichś ubrań klasycznych lub pójść w kierunku stylistki. Najpierw będę próbowała zaoszczędzić, żeby później stworzyć swój biznes. W tym kierunku będę uderzać, bo myślę, że to może mi dać jeszcze większą siłę - opowiada Magda. Jesteście zaskoczeni planami zawodowymi Magdaleny Stępień? Magdalena Stępień na kilka dni przed porodem potwierdza rozstanie z Jakubem Rzeźniczakiem: „Nie jesteśmy już razem” To już oficjalne – Magdalena Stępień i Jakub Rzeźniczak ponownie się rozstali. Spodziewająca się pierwszego dziecka influencerka na krótko przed rozwiązaniem przerwała milczenie w sprawie swojego burzliwego związku ze znanym piłkarzem.
Chwilowy kryzys wizerunkowy polskich firm czy początek zmian? Od mobbingu w pracy po aktywizm na Instagramie, czyli jak pracowniczki i pracownicy mają dość złego traktowania
Ostatnio w sieci wybuchła afera wokół branży mody czy gastro i patologicznych dosłownie sposobów traktowanie pracownic i pracowników. Czy polscy pracodawcy i pracodawczynie się ockną, zaczną traktować ludzi z szacunkiem?
W sieci zawrzało kilka dni za sprawą Basi, czyli @basnictvi, która opublikowała na swoim IG setki historii oszukanych, wyzyskiwanych, gnębionych pracowników polskich firm. Zaczynając od modnych i często niewielkich, ale prężnie rozwijających się odzieżówek po znane i uwielbiane przez tłumy restauracje i kawiarnie. W tej całej burzy, tłumaczeniach właścicieli, relacjach poszkodowanych i kolejnych doniesieniach o nieetycznych praktykach w różnych branżach, abstrahując już od prawa pracy i zwykłych przepisów, nadal zachodzę w głowę, jak do cholery – tak po ludzku – można traktować ludzi. Branża gastro to naprawdę trudna sprawa i z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że żadna praca nie nauczyła mnie takiej pokory, kontaktu z drugim człowiekiem i fizycznej wytrzymałości. Co prawda miałam chyba ogromne szczęście, bo te doświadczenia zbierałam za granicą, a nie w Polsce. Gastro w moim rodzimym kraju kojarzy się jedynie z głodowymi stawkami, harówą, brakiem umowy o prace i zerową stabilizacją. Niestety, ostatnie wydarzenia pokazały, że jeszcze daleka droga do jakiejkolwiek normalności w polskiej gastronomii. Nie chcę uogólniać, bo z pewnością jest masa miejsc, gdzie szanuje się pracowników/pracownice i ich prawa. Niestety, śledząc posty @basnictvi, przecierałam oczy ze zdumienia. Bo, jak jeszcze jestem w stanie zrozumieć, że ze względu na pandemię restauratorzy i restauratorki byli zmuszeni do redukcji liczby pracowników czy obniżenia stawek (niestety mało jest branż, które nie ucierpiały w ostatnim roku), tak w głowie mi się nie mieści poniżanie, wykorzystywanie, obrażanie, no po prostu znęcanie się nad ludźmi. I to jeszcze osobami, które odwalają kawał roboty i utrzymują działalność gospodarczą jednego geniusza biznesu z drugim. Moim absolutnym numerem jeden w tej konkurencji jest znana i uwielbiana knajpa na Saskiej Kępie, gdzie oprócz całego wachlarza absurdów, czystego chamstwa i podłości w stosunku do pracowników oszukiwano również klientów - wegan. Po szczegóły zapraszam na Instagram Basi, gdzie jeden z byłych pracowników opisuje przypadki używania dodatków z owocami morza lub rybą. W wegańskiej knajpie. W przesłanych do aktywistki wiadomościach bardzo często powtarzał się też wątek tego, w jaki sposób właściciele restauracji wykorzystują pracowników zza granicy. Jest to już kolejny poziom podłości i okrucieństwa, żeby traktować ludzi jak istoty drugiej kategorii tylko dlatego, że nie mówią po polsku i nie znają swoich praw. Historie o osobach ze wschodu, często uzależnionych od jednego pracodawcy, mających skrajnie niepewne sytuacje, brak perspektyw, którzy są zdani na łaskę bądź nie łaskę szefa lub szefowej, naprawdę porażają. Niewidzialna praca kobiet Według raportu „Time to care” organizacji Oxfam, kobiety na całym świecie pracują 12,5 mld godzin dziennie bez wynagrodzenia. Zdaję sobie sprawę z tego, że każde zdarzenie może być widziane, a przede wszystkim odbierane na płaszczyźnie emocjonalnej, semantycznej, jak i czysto fizycznej w zupełnie różny sposób przez każdą osobę biorącą udział w zajściu. Niestety mam dziwne przeczucie, że w tych setkach opowiedzianych i udostępnionych historii oraz pewnie tysiącach kolejnych, które dopiero ujrzą światło dzienne, jest więcej niż ziarenko prawdy. Jasne – można by powiedzieć, że łatwo jest rzucać oskarżeniami anonimowo i że nie ma twardych dowodów na opisane akty niesprawiedliwości. Ale już samo to, że pracodawcy migają się od podpisywania umów - co jest niestety nagminną praktyką nie tylko w branży gastronomicznej - jest formą oszustwa i łamaniem prawa. Niewypłacanie pensji, wymuszanie nadgodzin i niepłacenie za nie, a do tego oczekiwanie, że pracownik będzie na każde zawołanie pracodawcy – chyba nie ma osoby w Polsce, który by się nie spotkała choć raz z jedyną z wymienionych praktyk. Jeśli chodzi o polską branżę fashion, to niby byłam zaskoczona niektórymi doniesieniami, ale koniec końców byłam zdziwiona najbardziej tym swoim zaskoczeniem. Niestety pogłoski o niektórych polskich markach i ich nieetycznych praktykach krążyły „po mieście” od dawna. W tym wszystkim niesamowicie boli mnie to, że te młode biznesy modowe, które kreują się na transparentne, etyczne, nowoczesne, otwarte etc. wcale takie nie są. Oczywiście, tak samo jak w branży gastro – niektóre sytuacje opisane w relacjach instagramowych mogą być wyolbrzymione, czy wręcz zmyślone. To również nie fair w stosunku do pracodawców i nie powinno mieć miejsca. Natomiast ciężko mi uwierzyć, że nagle wszyscy się zmówili, a następnie dokonali zmasowanego ataku na kilka marek, które w ostatnich latach zaskarbiły sobie szczerą miłość klientek klientów. Prawda jest taka, że w pracy spędzamy większość swojego czasu. Miejsca pracy, stanowiska czy firmy, w których jesteśmy zatrudniani naprawdę nie powinny nas definiować. Niestety wciąż to, co osiągnęliśmy lub wręcz przeciwnie – to, co nam się nie udało w sferze zawodowej - ma ogromny wpływ na sposób, w jak postrzegamy siebie samych i gdzie umiejscawiamy swoją osobę w kontekście relacji społecznych. Praca to miejsce, które powinno sprzyjać wykorzystywaniu i ciągłemu rozwojowi kompetencji, a prowadzone projekty i relacje z innymi powinny w zdrowy sposób napędzać do działania. To miejsce, gdzie jest przestrzeń do nauki, podejmowania ryzyka, ale też uczenia się na błędach. Pracownik powinien mieć zapewniony komfort, że w razie napotkania problemu może liczyć na rozmowę i wsparcie całego zespołu oraz szefostwa. Relacja z pracodawcą powinna być zbudowana na obustronnym zaufaniu, a przede wszystkim na szacunku, bo w takiej atmosferze nawet krytyka (konstruktywna!) ma szanse zostać w odpowiedni sposób przyjęta, zrozumiana i wykorzystana do zmiany. Pracownik, który ma poczucie zrozumienia, szacunku dla swojej pracy oraz zaufanie do pracodawcy będzie otwarty na wymianę wiedzy i doświadczeń. Przecież to pracownicy i pracowniczki przede wszystkim niższego szczebla są najbliżej klienta, czy/lub produktu i bardzo często mają świetne pomysły zrodzone z własnego doświadczenia dzięki pracy na „żywym organizmie”. Dlatego mobbing wobec podwładnych to jedno z podlejszych zachowań. W Kodeksie Pracy znajdziemy taką jego definicje: Art. 94(3) § 2 Mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Powiem szczerze, że absolutnie nie żal mi będzie właścicieli/właścicielek firm, którzy stracą klientki i klientów przez to, jak traktują pracowników i pracownice. Szacunek jest absolutną podstawą w każdej relacji. Rozumiem, że wszystko działa w dwie strony, czasami pracownicy sami zachowują się w sposób nieodpowiedni, nieelegancki, czy wręcz nieprofesjonalny. Ale w takim przypadku potrzebna jest rozmowa i wyjaśnienie sytuacji w takiej atmosferze, aby obie strony miały poczucie bezpieczeństwa. Jasne komunikaty, otwartość i zaufanie. Tylko tyle i aż tyle. Nigdzie nie może być miejsca na gnębienie, wyżywanie się, nieuzasadnioną kontrolę, przekraczanie granic, czy wręcz karanie. Odniesienie sukcesu w jakiejkolwiek branży to nie są tylko rosnące cyferki i pieniądze na koncie. Niesamowicie ważny jest sposób, w jaki firma się komunikuje, ale jak widać jeszcze ważniejsze jest to, jak o firmie mówi się na zewnątrz i jak jest ona odbierana. To szeregowi pracownicy i pracownice tworzą miejsce pracy i są wizytówką firmy. Ludzie zastraszani, którzy nie wierzą, że ich słowa zostaną odpowiednio odebrane, którzy chodzą do pracy w stresie wynikającym z atmosfery w niej panującej, nie będą produktywni, nie będą angażować się w pełni, będą mieć minimalną energię do pracy. Mogą też chorować, bo stała ekspozycja na stres zawsze odbija się na zdrowiu psychicznym, jak i fizycznym. Stąd moje pytanie, jak okropnym trzeba być człowiekiem, żeby ludzi, którzy pracują na twój sukces traktować źle, nie okazywać im należytego szacunku i nie zapewniać im komfortu pracy. Jak można - w większości młodym ludziom na początku ich karier - odbierać poczucie bezpieczeństwa i wiary w swoją przyszłość? Obawiam się tylko, że żadne konsekwencje w stosunku do właścicieli tych firm nie zostaną wyciągnięte. Patrząc na podobne wydarzenia z przeszłości, mam poczucie, że dla marek, które tym razem znalazły się w ogniu krytyki, to raczej jest to chwilowy kryzys w social media. A może się jednak mylę? Mam szczerą nadzieję, że tak i że nauczyliśmy się i nauczyłyśmy przez ostatnie lata, jak ta wałkowana do granic możliwości transparentność i etyczność są istotne nie tylko na etapie produkcji nowej kolekcji, ale przede wszystkim w stosunku pracodawca – pracownik – klient. Podejście pracodawcy do pracowników jest lustrem, w którym widać podejście do biznesu, jak i nas – konsumentów.
Glamour Girlboss Podcast: Paulina Pyszkiewicz, czyli twórczyni marki LEBRAND
Paulina Pyszkiewicz jest bohaterką kolejnego odcinka podcastu Glamour Girlboss. Założycielka LEBRAND, czyli jednej z najbardziej charakterystycznych marek modowych w Polsce opowiedziała o początkach swojego biznesu, współpracy z Modą Operandi i nie tylko.
Ten odcinek Glamour Girlboss Podcast przypadnie do gustu osobom, które marzą o pracy w branży mody i nie tylko. Goszczę w nim bowiem Paulinę Pyszkiewicz – właścicielkę LEBRAND, czyli jednej z najbardziej charakterystycznych – polskich marek, którą uwielbiają minimalistki, na czele z redaktorkami oraz stylistkami. Jak wyglądały początki stworzonego przez nią biznesu? Dlaczego zdecydowała się na zamknięcie butiku przy ul. Mokotowskiej mimo tego, że świetnie prosperował? I na czym polega współpraca z prestiżową platformą Moda Operandi? Odpowiedzi na te i inne pytania poznasz, słuchając podcastu na Glamour.pl (poniżej) albo na Spotify. Glamour Girlboss Podcast: Kasia Borkowska zdradza, jak wygląda praca w branży PR W nowym odcinku podcastu Glamour Girlboss rozmawiam z Kasią Borkowską, która od kilku lat zajmuje się PR-em i dba o wizerunek polskich marek, jak również osób publicznych. Jak wygląda jej praca na co dzień? Posłuchaj podcastu Glamour Girlboss z Pauliną Pyszkiewicz:
Glamour Girlboss Podcast: Kasia Borkowska zdradza, jak wygląda praca w branży PR
W nowym odcinku podcastu Glamour Girlboss rozmawiam z Kasią Borkowską, która od kilku lat zajmuje się PR-em i dba o wizerunek polskich marek, jak również osób publicznych. Jak wygląda jej praca na co dzień?
Kasia Borkowska od kilku lat pracuje w branży PR i opiekuje się polskimi markami modowymi, a także osobami publicznymi. Jak sama jednak przyznaje, nie od zawsze chciała się zajmować kreowaniem wizerunku. W najnowszym odcinku Glamour Girlboss Podcast opowiada o tym, jak została specjalistką od PR-u, dlaczego zdecydowała się na „karierę solową” i jak wygląda jej praca na co dzień. Co więcej, podpowiada, jakie cechy jej zdaniem powinien mieć dobry PR-owiec, aby osiągnąć sukces zawodowy. Posłuchaj całej rozmowy na Spotify lub poniżej. Glamour Girlboss Podcast: Ania Kosińska, właścicielka Glam Fighters Posłuchaj podcastu Glamour Girlboss z Kasią Borkowską:
Czego nauczyłam się pracując jako redaktorka w Glamour.pl?
Rozprawiam się z największymi mitami branży mody i szczerze piszę Wam, jak wygląda codzienna praca w redakcji magazynu online.
1. Praca w redakcji w niczym nie przypomina filmu „Diabeł ubiera się u Prady” Osobiście na początku nie miałam takich oczekiwań ani wyobrażeń, ale na swojej drodze zawodowej spotkałam wiele dziewczyn, które głęboko rozczarowały się faktem, że w redakcjach magazynów o modzie nie chodzi się ubranym od stóp do głów w Pradę, Diora czy Chanel. Co więcej, rzadko kiedy ktokolwiek pojawia się w pracy w szpilkach. Chyba, że ma szalenie ważne spotkanie lub prezentację. Nie pijemy szampana do obiadu, jeździmy do redakcji komunikacją miejską, a zakupy robimy tam, gdzie Wy. W Zarze, H&M, zamawiamy na Zalando lub u polskich marek. W naszych szafach nie zobaczycie wyłącznie markowych ubrań. No i nie jesteśmy zadufanymi w sobie snobkami, ale to chyba oczywiste. 2. Redaktorki z branży mody to normalne dziewczyny, takie jak Wy Pamiętam, jak po raz pierwszy kilka lat temu od jednej z czytelniczek usłyszałam entuzjastyczny komentarz: „Jesteś taka normalna!”. A jaka miałabym być? Filmy, seriale i książki o branży mody, a także mitologia na której wyrosła postać Anny Wintour sprawiły, że wielu osobom redaktorki są niedostępne, zimne i ogólnie – nie porozmawiasz z nimi. Patrząc na naszą redakcję w Glamour.pl, powiedziałabym raczej, że trzeba uważać żeby nie zostać zagadanym. Jesteśmy normalne, bo praca w redakcji, choć świetna i bardzo prestiżowa, wciąż jest pracą, którą należy dobrze wykonywać. Tutaj nie chodzi o „wyglądanie”. Musimy mieć coś w głowach, żeby każdego dnia tworzyć dla Was nowe artykuły, wywiady, cykle, dyskutować w social mediach. Nie powielajcie więc krzywdzącej opinii, że dziewczyny z mody są mało inteligentne, znają się tylko na ciuchach, ich pasją są zakupy i skupiają się wyłącznie na swoim wyglądzie. Zawód redaktorki to ciągła nauka, nieustanne zdobywanie nowej wiedzy, bycie na czasie ze wszystkim i we wszystkim. Zgodnie z tym, co powtarzano mi na studiach – dziennikarz nawet jeżeli zajmuje się wyłącznie ekonomią, polityką lub właśnie modą, musi mieć pojęcie co dzieje się we wszystkich pozostałych dziedzinach życia, zawsze musi mieć głowę otwartą, bo wiedza i obeznanie to podstawa w tej profesji. Tego wymaga odpowiedzialność, którą niesie za sobą ten zawód. Warto zapamiętać sobie jeden z cytatów Grace Coddington, legendarnej stylistki Vogue: „Miej oczy zawsze otwarte, cokolwiek ujrzysz może cię zainspirować”. Amen. 3. Hasło przewodnie: czas to pieniądz! Dosłownie! Kiedy z mojego małego, rodzinnego miasteczka przeprowadziłam się do Warszawy, czas dla mnie gwałtownie przyspieszył. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby ludzie wbiegali po ruchomych schodach. Podobne tempo ma praca w redakcji online. Każda minuta jest cenna, news goni news, a konkurencja nie śpi. Gdzie możemy staramy się zaoszczędzić choćby chwilę, czy to przy szybkim wgrywaniu artykułów w system, obrabianiu zdjęć czy zapowiadaniu materiałów w social mediach. Doceniamy więc wszystkie technologiczne ułatwienia, jak chociażby funkcja błyskawicznego przesyłania plików (danych, zdjęć, filmów, tekstów) OneHop w laptopie Huawei MateBook 13 (1000 zdjęć w 2 minuty!), który ostatnio testowałam. Bo praca w redakcji to nie tylko kawki, spotkania, super prezentacje na mieście i zagraniczne wyjazdy. To codzienna gonitwa, bo pamiętajcie, że internet nie śpi. Całą dobę żyje sieć, Instagram czy Facebook. Wymaga to od nas bycia w ciągłym pogotowiu i oswojenia się z pracą pod presją czasu. View oEmbed on the source website 4. Tak, praca może być pasją Nie jest łatwo, nie leżymy i nie pachniemy, ale przynajmniej kochamy to, co robimy. Żaden dzień nie jest podobny do innego (rutyna by mnie zabiła), dużo się dzieje, pracujemy z kreatywnymi ludźmi i w branży, która zmienia się na naszych oczach. W pracy w redakcji łączymy wszystko co lubimy, czy chodzi o oglądanie seriali, o których później piszemy, czy o testowanie kosmetyków lub przeprowadzanie wywiadów z naszymi ulubionymi aktorami. Do ludzi, którzy rzucali mi ten wyświechtany reklamowy slogan, że praca może być pasją, podchodziłam kiedyś z nazwijmy to – ironią i dystansem. Wierzyłam, że zdarza się to (jeżeli już) niewielkiej grupie osób. Dopóki nie okazało się, że sama zarabiam na pisaniu, na czymś, co od dziecka sprawiało mi największą frajdę. Wymagało to ode mnie ogromnego wkładu pracy, poświęcenia, ale po latach mogę powiedzieć, że nie wyobrażam sobie, że mogłabym robić coś innego. 5. Ludzie mody nie jedzą Serio? Kto to wymyślił?! Ulubione danie mojej redakcji to pizza, a kiedy mamy cheat day zajadamy lody lub Kinder Country. I nie ma w tym nic nadzwyczajnego, chodzi o balans, podejście do siebie i swojego ciała z głową. Chodzi o ZDROWIE. Dlatego nie katujemy się dietami, stawiamy jeżeli już to na jakościowe jedzenie i ruch, ale też mamy gorsze dni kiedy ratuje nas tylko margherita. Bliska jest nam też idea magazynu Glamour, która mówi o akceptacji swojego ciała i byciu dla siebie miłą. Oraz dla innych, ale to już zupełnie oddzielna sprawa. 6. Trzeba być przygotowanym na niezapowiedziane Nie ukrywam, że to dla mnie najtrudniejsza kwestia. Lubię mieć wszystko przygotowane, zaplanowane i pod kontrolą, ale nawet jeżeli wieczór wcześniej spiszę sobie plan kolejnego dnia... po przyjściu do redakcji może okazać się, że nawet w połowie już tak nie wygląda. Elastyczność to podstawa w pracy dziennikarskiej, szczególnie jeżeli tak jak ja, zarządzacie redakcją i jesteście odpowiedzialni za jej wyniki. Umiejętność dostosowywania się do zmieniającego się czasu i miejsca opanowałam do perfekcji, między innymi dlatego, że zawsze noszę ze sobą komputer. Pracuję dzięki temu w taksówkach stojąc w korkach, czy przed spotkaniem czekając na spóźniającą się osobę. Przez telefon obsługuję social media i sprawdzam pocztę oraz wysyłam propozycje redakcyjne dziewczynom z mojego zespołu. Pracuję więc niemalże zawsze i wszędzie, pod warunkiem, że komputer ma wytrzymałą baterię i... w razie czego szybko ją ładuje. Pod tym kątem solidnie testowałam Huawei MateBook 13, który według zapewnień producenta jest wydajny przez 9h pracy biurowej, a do tego ładuje się w 15 minut zapewniając nam 1,5h pracy. Poczułam wyzwanie i zabrałam go na rajd między spotkaniami, podczas których odpalałam prezentacje, a w przerwach obsługiwałam Glamour.pl i kończyłam swoje teksty. Wróciłam do biura pod koniec dnia i... nie musiałam go jeszcze ładować. Przy okazji zauważyłam za to coś jeszcze – jego wagę. Jest połowę lżejszy i bardziej poręczny niż komputer na którym na co dzień pracuję (później sprawdziłam, że waży raptem 1,3kg!), co dla moich pleców okazuje się zbawienne. Szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że często noszę ze sobą oprócz komputera matę do jogi i cały strój, obiad, notes i kalendarz, a także masę innych (BARDZO POTRZEBNYCH) rzeczy. I jeszcze jedno – zawsze w redakcji mam marynarkę i bardziej eleganckie buty (jestem fanką sneakersów, nic na to nie poradzę!), w razie gdybym miała niezapowiedziane ważne spotkanie w firmie lub poza nią. Profesjonalizm jest dla mnie szalenie ważny. Zwracam uwagę na to, jak wyglądam na spotkaniach (stanowisko zobowiązuje), jak i na to, co noszę ze sobą. Nigdy nie wykładam na stół zniszczonego notatnika, obklejonego naklejkami komputera, ani połamanego długopisu. Akurat Huawei MateBook 13 ma tak ładny design, że szkoda go zasłaniać (lekka, aluminiowa obudowa odporna jest na zarysowania – kto mnie za ten wie, że to najlepsze, co mogło mi się trafić!). 7. Życie to nie Instagram Powtórzę raz jeszcze – ta praca to nie wieczne zakupy i nie wystarczy w niej wiedza, co nowego w Zarze. To co widzicie na Instagramach mojej redakcji lub innych dziewczyn z branży to zaledwie ułamek naszej rzeczywistości. Skrawek, który chcą Wam pokazać, który jest najbardziej atrakcyjny. Nie każda stylistka czy blogerka będzie chciała przyznać, że Fashion Weeki to nie wyłącznie przyjemność. Sama doświadczyłam tego, kiedy kilkanaście razy byłam w Nowym Jorku, Mediolanie czy Paryżu i z komputerem na plecach, potem na czole i pustym żołądkiem biegłam żeby zdążyć na kolejny pokaz, po którym od razu spisywałam relację, a w międzyczasie puszczałam zdjęcia w social mediach. O tym często piszemy Wam też na naszym Instagramie @glamourpoland, że to co widzicie w sieci, to świat wykreowany, warto mieć do niego dystans i... nie myśleć, że ktoś ma lepiej lub gorzej. Nigdy nie wiemy, co kryje się za danym zdjęciem czy nagraniem. Nie warto się nad tym głowić i po prostu bardziej przychylnie spojrzeć na siebie i na swoje życie. 8. Pogódź się z tym, że zjawisko FOMO dotyczy także Ciebie Żyjemy w czasach nadprodukcji wszystkiego, także informacji i bodźców. Nie jesteśmy w stanie być na bieżąco, wiedzieć wszystko i wszystko przeżywać. Social media nie pomagają nam, a jedynie pogłębiają poczucie „niedoinformowania” i „niebywania”. Poczucie tego, że coś nas omija. Ile razy siedząc w piżamie i oglądając seriale widziałyście na Instagramie, że Wasze koleżanki podróżują, są na imprezie/na mieście/w kinie/ze znajomymi/w modnej knajpce i czułyście, że coś Was omija? To zjawisko FOMO, z ang. Fear Of Missing Out, czyli strach przed czymś, że coś nas omija, coś tracimy. Z moimi redakcyjnymi koleżankami śmiejemy się, że wpisane jest to w naszą pracę w Glamour.pl. Nie jesteśmy w stanie być w kilku miejscach jednocześnie, a wiele eventów dzieje się o tej samej porze, nie ma opcji żebyśmy były na bieżąco ze wszystkimi serialami, czy żebyśmy napisały wszystkie najciekawsze newsy danego dnia. I z tym trzeba się pogodzić. Dlatego często, kiedy cała branża gna z wydarzenia na wydarzenie, my wolimy zamknąć się w swoich domach z dobrą herbatą i Netflixem, zrelaksować się i zwyczajnie odpocząć. Pęd dzisiejszego świata może naprawdę dać w kość. Już nie mówiąc o tym, że staramy się oglądać jak najwięcej filmów czy seriali żeby pisać Wam o nich i rekomendować te, warte polecenia. Ostatnie nowości odpalałyśmy akurat na Huawei MateBook 13, który ma (jak na tak niewielki komputer) bardzo duży i dobry wyświetlacz FullView 2k – w dodatku dotykowy! – pozwalający na zobaczenie najdrobniejszych szczegółów (zastosowanie bardzo cienkich ramek wokół ekranu zwiększyło powierzchnię wyświetlania obrazu). Efekt domowego kina na pewno zwiększa fakt, że sam system audio zastosowany w tym modelu to Dolby Atmos (ponoć wyposażone są w niego sale kinowe!), który w pracy dziennikarskiej przydaje się szczególnie przy przeprowadzaniu wywiadów na Skype, kiedy musimy nagrać całą rozmowę na dyktafon. Jakość wypowiedzi musi być wtedy najwyższa tak, by przy spisywaniu nie było wątpliwości, co nasz rozmówca powiedział. Nie jestem fanką ani e-mailowych wywiadów, ani tych telefonicznych, natomiast w którymś momencie pracy zwyczajnie musiałam się z tym pogodzić. Czasowo (i logistycznie, jeżeli to osoba z zagranicy) często jest to w inny sposób niewykonalne. Honor trzeba schować do kieszeni i oswoić się z FOMO. Artykuł powstał przy współpracy z Huawei i został napisany na najnowszym laptopie marki MateBook 13. Nie wspomniałam o tym wcześniej, ale doceniam to teraz, po spędzeniu kilku godzin nad tym artykułem – model ten wyposażony jest w... tryb ochrony wzroku, który skutecznie filtruje niebieskie światło i pomaga odciążać oczy. Jak dla mnie to prawdziwy must have każdej redaktorki :)
[KARIERA] Praca w branży mody, czyli jak to się robi w H&M? Pytamy siedmiu pracowników
O tym, jak wygląda kariera w jednej z największych modowych marek na świecie opowiedziało nam siedem osób na różnych stanowiskach, które by znaleźć się w tym miejscu, musiały pokonać zupełnie inne zawodowe ścieżki.
Kiedy przypominam sobie swoją pierwszą pracę, nie jestem sobie w stanie wyobrazić, że mogłabym w niej spędzić kilka lat. Wtedy jeszcze mieszkałam w moim rodzinnym mieście i próbowałam sobie dorywczo dorobić. Choć oni pobudki mieli podobne, koniec końców trafili – co tu dużo mówić – nieporównywalnie lepiej niż ja. W H&M pracują do dziś, wielu z nich skończyło w międzyczasie studia, mieszkało w różnych miejscach w Polsce i na świecie, i choć kolejne lata mijają, nie zdecydowali się na zmianę firmy. Stanowiska, a i owszem. Bo marka daje im nieustanną możliwości rozwoju, awansu. O tym, że wspinanie się po szczeblach kariery jest tutaj na porządku dziennym, opowiadają nam sami pracownicy. Gwarantujemy, że to najbardziej motywujący tekst, jaki dziś przeczytacie. Olga Śpiewak, Store Development Manager (Polska, Czechy, Rumunia, Słowacja oraz Węgry) Sylwia Zińczuk, Head of Merchandising (Polska, Czechy, Rumunia, Słowacja oraz Węgry) Agnieszka Knera, Sustainability Manager (Polska, Czechy, Rumunia, Słowacja oraz Węgry) Bartosz Kwiatek, Project Manager H&M Club (Polska, Czechy, Rumunia, Słowacja oraz Węgry) Katarzyna Żurowska, Compliance Manager na Polskę Łukasz Browarczyk, Country Controller (Polska, Czechy, Rumunia, Słowacja oraz Węgry) Nelli Lassu, Visual Indoor & Window Responsible (Polska, Czechy, Rumunia, Słowacja oraz Węgry)
[KARIERA] Jolanda Smit z Zalando udowadnia, że pasja może zaprowadzić nas na zawodowy szczyt
„Jeżeli chcesz robić rzeczy, które lubisz, które sprawiają ci frajdę, czasem musisz o nie po prostu zawalczyć, wyjść poza swoją strefę komfortu” - rozmawiamy z Jolandą Smit, Director of Group Brand Relations Marketing w Zalando.
Ismena Dąbrowska: Jakie były Twoje początki? Jak to się stało, że zajęłaś się właśnie modą? Jolanda Smit: W zasadzie stricte z modą związana jestem od ponad dekady, ale od zawsze się nią interesowałam, podobnie jak sztuką. Pochodzę z dosyć małego miasteczka na północy Holandii, gdzie nie miałam dostępu do tej branży i inspiracje czerpałam z magazynów i ulicy. Lubiłam przyglądać się temu, co ludzie noszą, jaki mają styl. Jako nastolatka kupowałam gazety, szukałam w nich inspiracji, jak za pomocą tego, w jaki sposób się ubieramy, możemy wyrazić siebie. I w sumie tak jest do tej pory. Później poszłam na studia i mimo że wybrałam kulturoznawstwo, zawsze szukałam w nim jakiegoś odniesienia do mody. Interesowało mnie, jaki te dwie dziedziny mają na siebie wpływ, w jaki sposób są połączone. Następnie przeprowadziłam się do Wielkiej Brytanii, gdzie skończyłam dziennikarstwo i komunikację na London Collage of Fashion. Uzyskałam stypendium i zaczęłam staż w małej marce luksusowych akcesoriów. Ale tak naprawdę cała ta droga, cała moja kariera zawodowa była napędzana moimi zainteresowaniami, moją pasją. Dlatego to naprawdę niesłychane, że udało mi się połączyć ją z pracą zawodową. Nie ma nic lepszego od poczucia, że robisz to, co naprawdę lubisz. Czasem nawet nie traktujesz tego jak pracę (śmiech), bo każdego dnia nie tylko sprawia Ci to przyjemność, ale przynosi wiele ekscytujących momentów i wyzwań. Od razu po Tobie widać, że lubisz modę i potrafisz się nią bawić! To bardzo miłe! Lubię projektantów bardziej konceptualnych, którzy tworzą modę na pograniczu sztuki. Dlatego tak zależało mi żeby na przykład na Bread & Butter by Zalando można zobaczyć twórczość takich osobowości jak Dama Vivienne Westwood. Tutaj chodzi o zabawę formą, zupełnie inne podejście do sylwetki. Podobnie jest z duetem Viktor&Rolf, którzy też tworzą zdecydowanie bardziej artystyczne ubrania, za którymi stoi jakaś większa myśl, idea. Dla mnie osobiście to szalenie interesujące móc przyjrzeć się efektom ich pracy z bliska. Podobnie jak obserwować to, co dzieje się na ulicach Berlina, to jak różnorodny styl mają dziś młodzi ludzie - jedni wybierają czerń od stóp do głów, ale skupiają się na nietypowej konstrukcji ubrań, inni są pochłonięci trendami. Można wywnioskować, że jesteś świetnym obserwatorem. A to przydatna cecha na stanowisku Director of Group Brand Relations Marketing w Zalando. Jak trafiłaś do tej firmy? Mieszkając w Londynie, miałam możliwość przyjrzenia się tamtejszemu, ogromnemu rynkowi mody. Na bieżąco byłam z nowinkami, wszystko, co działo się w mieście miałam na wyciągnięcie ręki, korzystałam z tego, z dostępu do tego świata. Czułam jakbym była w centrum tego wszystkiego: energia miasta przeplatała się ze wspaniałymi, początkującymi projektantami i grupą Young British Artists. Dlatego kiedy na moment wróciłam do Holandii i zobaczyłam, jak wiele się tam nauczyłam, jakie umiejętności zdobyłam, zrozumiałam, że Londyn dał mi olbrzymie szanse na rozwój, na bycie w tym środowisku. Wróciłam i rozpoczęłam pracę w agencji kreatywnej …,staat, później trafiłam do marki G-Star Raw. Zdobywałam więc doświadczenie w różnych miejscach, dzięki czemu miałam zupełnie inne spojrzenie na pewne sprawy, patrzyłam z odmiennych perspektyw, lubiłam innowacyjne pomysły i rozwiązania. Wydaje mi się, że właśnie to było dla Zalando ciekawym połączeniem, którym byli zainteresowani. ...w tak młodym wieku na takie stanowisko! To dlatego, że Zalando jest młodą, naprawdę nowoczesną firmą, która ma zupełnie inne podejście do wielu kwestii, lubi innowacyjne pomysły, skupia się na tym, jak popychać ten biznes nieustannie do przodu. A we mnie być może dostrzegli wówczas możliwość wniesienia jakiegoś powiewu świeżości, kreatywności. Aż ciężko uwierzyć, że było to już 3 lata temu. Dużo zmieniło się od tamtej pory? Sporo! Na pewno zmienił się rynek mody, a sama firma bardo się rozwinęła. Sam digital stał się bardziej zaawansowany, rozbudowany i bez przerwy się zmienia. W miarę jak Zalando się rozwija, rosną także moje umiejętności, nieustannie się uczę. Wygląda to trochę jak w start-upie, ciągle czerpiemy od siebie wzajemnie. Ja dużo daję temu projektowi, ale to działa też w drugą stronę. Jesteśmy otwarci na zmiany, poddajemy się im, staramy się szybko reagować. Kiedy jesteś młody i pełen pasji, non stop masz ambicję by gnać do przodu, być lepszym od innych, być coraz lepszym sobą. A jeżeli masz wiele takich osób w zespole, powstają z tego genialne rzeczy, jak chociażby nasz festiwal stylu i kultury Bread & Butter. Rok temu zupełnie zmieniliście formułę tej imprezy i... okazało się, że ludzie naprawdę ją polubili. Ludzie z branży powątpiewali czy w ogóle formuła targów ma jeszcze sens. My również to zauważyliśmy i postanowiliśmy zmienić je w festiwal stylu i kultury, gdzie goście mogą znaleźć najnowsze i najciekawsze kolekcje swoich ulubionych marek, co było nowatorskim pomysłem. Nikt wcześniej tego nie robił! I w jednym miejscu połączyliście ze sobą modę, kuchnię i muzykę. Bread & Butter jest sumą naszych wszystkich doświadczeń. Z mojej własnej perspektywy włożyłam w to wydarzenie całą moją wiedzę z poprzednich lat, wszystko, czego nauczyłam się przygotowując strategie marketingowe dla m.in. G-Stara. Wspólnie połączyliśmy cały nasz know-how i stworzyliśmy platformę marketingową zarówno dla Zalando, jak i naszych marek. Ponadto udało nam się po raz drugi zaprosić do Berlina międzynarodowe marki i wielkie nazwiska. Zagrały FKA twigs i M.I.A. Myślisz, że dziś właśnie tego typu doświadczenia i emocje są dla klientów kluczowe? Że nie chcą kupować tylko ładnych ubrań w ładnym miejscu, ale oczekują czegoś więcej? Myślę, że ludzie są przede wszystkim ciekawi świata, nowości, nie chodzi tylko o muzykę czy modę, ale o nowinki technologiczne, chcą być częścią innowacyjnych projektów, poznać nieznane dotąd możliwości. Dlatego tym większe jest nasze wyzwanie by pokazać im coś, czego wcześniej nie widzieli, coś co ich zaskoczy, zafrapuje. Co więc jest dziś największym wyzwaniem dla Zalando? Zawsze chcemy dawać naszym klientom zupełnie nowe możliwości i doznania, zebrać to w jednym miejscu. Chcemy, żeby wszystko, co proponujemy, było dostępne dla każdego. Dlatego oferujemy zarówno marki high fashion, ale też marki streetowe, sieciówki. Są u nas bardziej znane i mniej znane brandy, a przedział cenowy jest bardzo szeroki. I tak naprawdę staraliśmy się przenieść to tutaj, do Berlina na Bread & Butter. Połączyć te światy ze sobą. Nawet jeżeli żyjesz w małym mieście, my chcemy dać ci dostęp do takiej mody, do jakiej dostęp mają twoi koledzy z dużych miast. Co więcej, na B&&B chcieliśmy by to, co było do tej pory zarezerwowane wyłącznie dla prasy czy ogólnie dla mediów, było tym razem na wyciągnięcie ręki dla każdego klienta. Mówię tu o pokazach mody czy ekskluzywnych premierach kolekcji. Czy Bread & Butter to dla Ciebie dziś największe zawodowe wyzwanie? Największy projekt nad którym pracujesz? W Zalando mamy wiele projektów, ale ten jest największy jeżeli chodzi o Brand Marketing. Pracujemy nad nim przez wiele miesięcy z różnymi zespołami. Jest bardzo ekscytujący, ale też wymagający. Jego podstawą jest praca zgranego zespołu. Bardzo wiele osób jest w niego zaangażowanych i nigdy nie udałoby się tego zrobić, gdyby nie one. Przy B&&B pracuje wiele młodych, utalentowanych ludzi, których kreatywność i wkład stanowią niezwykłą wartość. Czy masz jakieś rady, wskazówki dla młodych kobiet, dla dziewczyn, które chcą rozpocząć pracę w branży mody? Kobiety nie zawsze potrafią docenić własne możliwości i umiejętności. Jeżeli mężczyzna otrzymuje propozycję pracy, nie zastanawia się czy ma 100% kwalifikacje, by to robić. Po prostu myśli, że to interesująca propozycja i - że czemu by nie spróbować, dam radę. Kobiety za to czują, że muszą spełniać wszystkie oczekiwania na 100%. Żyją pod presją, nie dając sobie szansy na udoskonalenie reszty w późniejszym czasie. Chcą być adekwatne do wymagań i oczekiwań wobec nich. Dlatego zawsze powtarzam, że jeżeli chcesz robić rzeczy, które lubisz, które sprawiają ci frajdę, czasem musisz o nie po prostu zawalczyć, wyjść poza swoją strefę komfortu. Postawić na rozwój i naukę, wcale nie musisz wiedzieć wszystkiego od razu! Nawet jeżeli ta myśl cię przeraża, tak – masz prawo nie mieć w swojej skali 100%, ale to nic – daj sobie szansę na naukę, na popełnianie błędów i na robienie ekscytujących rzeczy. Na błędach się uczymy, one nas wzmacniają i pozwalają nam rosnąć. Nie ma żadnych przesłanek, które mówią, że miałoby ci się nie udać. Spróbuj. A najlepsza rada jaką Ty dostałaś? Od mojego męża! Zawsze powtarza mi żebym spojrzała na coś szerzej, skupiła się na większym kontekście sprawy. Mówi: „Bądź świadoma swoich osiągnięć i pomyśl, jaka jesteś istotna. Po prostu uwierz w siebie!”.
Paulina Pyszkiewicz, założycielka LeBRAND, mama i prawdziwa #Girlboss w drugim odcinku naszego cyklu
O pracy na własny rachunek i podejmowaniu nie zawsze prostych decyzji rozmawiamy z Pauliną Pyszkiewicz, właścicielką marki LeBRAND.
W ostatnim czasie o biznesie prowadzonym przez kobiety powiedziano już sporo. Ale według nas, nie powiedziano jeszcze wszystkiego. Dziś bycie #Girlboss to nie tylko rozliczanie faktur, płacenie pracownikom i myślenie o rozwoju interesu, ale przede wszystkim – życie na własnych zasadach, decydowanie o sobie i – często – maszerowanie pod prąd. Przy wyborze naszych bohaterek do kolejnych odcinków nie koncentrowaliśmy się więc na fakcie posiadania firmy. Nie w tym sensie chcemy, by rozumiane było pojęcie szefowa. Każda z dziewczyn, którą zobaczycie w ramach cyklu #Girbloss, miała tę odwagę, zaradność i pomysł, by zostać „szefową” własnego życia, własnej kariery zawodowej i siłę by, wydeptać sobie własną ścieżkę. Mamy nadzieję, że będzie to jedna z Waszych ulubionych serii wideo, ta najbardziej motywująca. Bo wszystkie te dziewczyny robią naprawdę fajne rzeczy! Kochają swoją pracę, wychowują przy tym dzieci, działają ramię w ramię z przyjaciółkami, w dodatku dobrze się bawiąc. Przy tym nieustannie pokazują, że można żyć po swojemu i płacić dzięki temu rachunki. Ale nie zawsze jest kolorowo. Specjalnie dla Was opowiedzą o tym, że warto postawić na siebie, ale też podpowiedzą, na co trzeba uważać i o czym pamiętać. Nich dziś inspiracją będzie dla Was Paulina Pyszkiewicz, założycielka marki LeBrand, docenionej przez najważniejsze magazyny o modzie, gwiazdy i rzeszę stałych klientek. ZOBACZ TAKŻE: Co dziś oznacza bycie #Girlboss? Kamila Ciszek z Plantarium w pierwszym odcinku naszego nowego cyklu >>>