Zaangażowanie, które procentuje. Jak sprzedaż bezpośrednia może zmienić życie zawodowe
Vorwerk, producent Thermomix®, działa w Polsce od ponad trzydziestu lat. Urządzenie gości w prawie dwóch milionach polskich domów i od lat należy do najbardziej pożądanych sprzętów AGD. Sukces marki nie byłby możliwy, gdyby nie struktura sprzedaży, licząca ponad 8000 zaangażowanych przedstawicieli handlowych. Za każdym z nich stoją inne doświadczenia, historia czy motywacja.
Elastyczny czas pracy, przejrzysta ścieżka kariery i programy motywacyjne sprawiły, że struktura sprzedaży Thermomix® wciąż się rozwija i przyciąga kolejnych przedstawicieli handlowych. Sprzedaż bezpośrednia to bowiem model biznesowy bardzo atrakcyjny dla osób poszukujących swojej ścieżki zawodowej i dający szerokie perspektywy rozwoju. Za każdym sprzedanym urządzeniem stoi konkretna osoba, która w pewnym momencie zdecydowała się spróbować. Thermomix® tworzy im dogodne warunki – reszta zależy od nich! Magda rzuciła etat nauczycielki. Kamil odszedł z korporacji i postawił wszystko na jedną kartę. Ela długo się wahała, aż w końcu się zgodziła i w ciągu pierwszego miesiąca sprzedała siedem urządzeń. Małgorzata zaczęła dwadzieścia pięć lat temu i nadal prężnie działa. Każde z nich potwierdza, że uczestnictwo w programie sprzedażowym Thermomix® było fantastyczną decyzją. Postawili na siebie i osiągnęli sukces Magda Kowalcze miała stabilną pracę nauczycielki angielskiego w krakowskiej szkole podstawowej i dwoje małych dzieci. Była przekonana, że sprzedaż to nie jest jej bajka, zdecydowała się jednak zaufać sugestiom męża, który przekonywał ją, by spróbowała czegoś nowego. Dziś jest Liderką VIP i zajmuje drugie miejsce w Polsce w rankingu sprzedaży Thermomix®. Należy więc do elitarnego grona osób wyróżniających się największym zaangażowaniem i plasujących się w czołówce najlepszych sprzedawców. Oprócz sprzedaży szkoli też i motywuje inne osoby, stając się dla nich mentorem. Tytuł Lidera VIP jest wyrazem docenienia za budowanie marki, wspieranie klientów oraz rozwój własnych zespołów. Kamil Musialski przez osiem lat zajmował się sprzedażą artykułów biurowych. Lubił kontakt z ludźmi, radził sobie bardzo dobrze, ale z każdym dniem coraz bardziej czuł, że w tamtejszym miejscu pracy nie ma już dla niego przyszłości. Oczekiwał od swojej pracy czegoś więcej, dusił się w korporacyjnych strukturach i szukał sposobów na rozwój. Odszedł i dołączył do Thermomix® tego samego dnia. Dziś jest w ścisłej czołówce trzydziestu najlepszych liderów marki na świecie. View oEmbed on the source website Ela Kaproń przez dwa miesiące odmawiała koleżance, która zachęcała ją do współpracy. Czuła, że nie nadaje się do sprzedaży bezpośredniej. Gdy przygotowała swój pierwszy posiłek w urządzeniu Thermomix® zmieniła zdanie. Zaczęła od prezentacji dla rodziny i znajomych, a dziś, po 8 latach z dumą przyznaje, że nie miała ani jednego miesiąca bez sprzedaży urządzenia. Małgorzata Salamon-Wojciechowska zaczęła przygodę z Thermomix® 25 lat temu, gdy urządzenie to było w Polsce zupełną nowością. Głównym narzędziem pracy były początkowo telefony stacjonarne, o dostępie do szybkiego internetu czy mediach społecznościowych można było tylko pomarzyć. Do dziś nie straciła zapału i ze wzruszeniem mówi, że kocha tę pracę. Przyznaje też, że Thermomix® z szarej myszki zrobił z niej świadomą siebie kobietę, która wie, że wszystko zależy tylko od niej. Wszyscy czworo podkreślają, że to nie tylko zmiana finansowa – to zmiana myślenia o sobie i o tym, co własną pracą i zaangażowaniem można osiągnąć. W Thermomix® sky is the limit. Wsparcie i autentyczne relacje To, co wyróżnia Thermomix® na tle innych firm sprzedaży bezpośredniej, to sposób, w jaki przygotowuje do pracy nowych przedstawicieli. Otrzymują oni bezpłatnie urządzenie na potrzeby przeprowadzania prezentacji, dostęp do bezpłatnych szkoleń oraz wsparcie doświadczonych liderów gotowych pomóc na każdym etapie. Kamil opowiada o cotygodniowych spotkaniach zespołu, podczas których wspólnie gotują, wymieniają się doświadczeniami, a liderzy dzielą się wiedzą wypracowaną latami. Magda wspomina dyrektora okręgu, który cierpliwie jej słuchał, wspierał i podpowiadał, jak działać mądrzej. Małgorzata mówi o swoim pierwszym dyrektorze, który potrafił jak nikt zasiać w ludziach wiarę we własne możliwości, a Ela przyznaje, że wciąż może liczyć na wsparcie dyrektora, który towarzyszy jej w rozmowach, kiedy czuje się niepewnie. Sama obecność doświadczonej osoby dodaje pewności siebie. Filozofia sprzedaży Thermomix® jest oparta na relacjach i autentyczności – nie na presji i wyuczonych technikach. Dużą rolę pełnią również systemy motywacyjne – warunki uczestnictwa w konkursach, programach są jawne, a zasady jednakowe dla danego szczebla współpracowników. Firma docenia tych, którzy postanowili dać z siebie więcej. Thermomix® od lat organizuje gale i eventy, o których mówi cała Polska i które naprawdę robią wrażenie. Ich celem jest to, by każdy przedstawiciel handlowy poczuł się ważny, żeby wiedział, że jego droga jest widoczna, a wysiłek ma znaczenie. To wyraz filozofii firmy, która wierzy, że w sprzedaży najważniejsi są ludzie i warto zauważać ich starania i pracowitość. Materiał promocyjny Vorwerk
Piękno, które inspiruje. Jak jedna kobieta zmieniła świat beauty i stworzyła przestrzeń dla innych
Każda z nas zasługuje, by się rozwijać zawodowo, spełniać swoje marzenia, realizować cele i… czuć się pięknie w swojej skórze. Dzisiaj te słowa nie brzmią szczególnie odkrywczo, ale w latach 60. były nadal odległą fantazją. Mary Kay Ash postanowiła jednak wziąć sprawy we własne ręce i stworzyła markę, która nie tylko pomaga kobietom dbać o siebie, ale przede wszystkim daje im szansę na niezależność. Teraz również ty możesz stać się jej częścią!
„Możesz być tym, kim tylko zapragniesz. Możesz wejść na każdą górę, na którą zechcesz. Możesz osiągnąć każdy cel, jaki tylko chcesz osiągnąć”. Brzmi naiwnie? Tylko wtedy, gdy nie idą za tym fakty. W przypadku Mary Kay Ash, autorki powyższych słów, to recepta na sukces. Historia założonej przez nią firmy – słynnej marki kosmetycznej Mary Kay – nie jest tylko opowieścią o spełnionych marzeniach, niesamowitej determinacji i chęci samodoskonalenia, ale przede wszystkim o wspieraniu kobiecej niezależności i czymś, co dzisiaj nazwałybyśmy siostrzeństwem. Mary Kay – wizja, która stała się rzeczywistością Wszystko zaczęło się w 1963 roku, gdy Mary Kay Ash, po wielu latach pracy w branży kosmetycznej, otworzyła w Dallas własny salon „Beauty by Mary Kay”. Zmęczona brakiem wsparcia i perspektyw dla kobiet, postanowiła stworzyć im przestrzeń i dać narzędzia do samorealizacji i zdobywania niezależności, zarówno osobistej, jak i finansowej. Chciała, aby mogły działać na własnych zasadach i w pełni wykorzystywały swój potencjał. Ta wizja kobiecego sukcesu stała się fundamentem dla marki, która szybko zdobyła popularność i zbudowała silną pozycję na rynku kosmetycznym. Mary Kay do dzisiaj pozostaje jednym z liderów tej branży, tworząc produkty, które słyną ze świetnej jakości, innowacyjności i dbałości o środowisko. Jej portfolio obejmuje kosmetyki do pielęgnacji skóry, do makijażu oraz perfumy. Produkty Mary Kay odpowiadają na rzeczywiste potrzeby kobiet i podkreślają piękno drzemiące w każdej z nas. Mary Kay – jakość, bezpieczeństwo i innowacje Każdy kosmetyk marki jest efektem żmudnej pracy zespołów badawczych, które dbają o to, żeby wszystkie formuły były dopracowane do perfekcji. Firma korzysta też z doświadczenia niezależnych ekspertów m.in. w dziedzinie kosmetologii, dermatologii i chemii kosmetycznej. Efekt? Skuteczność i bezpieczeństwo, które są dla Mary Kay absolutnymi priorytetami. Drugim imieniem marki jest innowacyjność. Dzięki wykorzystywaniu nowoczesnych technologii produkty działają lepiej, szybciej i zaspokajają wszystkie potrzeby naszej skóry. Mary Kay, czyli etyczność, ekologia i odpowiedzialność społeczna Marce nie zależy tylko na jakości swoich produktów, lecz także na ich etycznym pochodzeniu. Nie testuje więc kosmetyków ani składników aktywnych na zwierzętach i walczy o wyeliminowanie takich działań. Bazuje na alternatywnych metodach badań, które zapewniają bezpieczeństwo stosowania produktów. Dla wielu osób jest to jeden z kluczowych elementów przy wyborze kosmetyków. W dzisiejszych czasach dbanie o środowisko to absolutna konieczność. Wie o tym Mary Kay i stawia na zrównoważoną produkcję, starając się wykorzystywać surowce w sposób odpowiedzialny i minimalizować ilość odpadów. To jednak nie wszystko – marka angażuje się też w inicjatywy mające na celu zmniejszenie swojego wpływu na środowisko (m.in. „Pink Doing Green”). Ważnym aspektem działalności marki są też działania społeczne i współpraca z organizacjami charytatywnymi, które zajmują się pomocą kobietom i dzieciom w trudnych sytuacjach życiowych. Nie chodzi tylko o wsparcie finansowe, ale także o edukację społeczną w zakresie walki z przemocą wobec kobiet. Marka angażuje się w projekty (np. „Pink Changing Lives”), które pozwalają kobietom na nowy początek i dają im narzędzia do odbudowy swojego życia. Mary Kay Ash sama również założyła fundację wspierającą kobiety. Od początku swojego istnienia, czyli od 1996 r., zebrała ponad 60 mln dolarów, które przeznaczono na walkę z przemocą domową i wsparcie leczenia nowotworów. Mary Kay – więcej niż marka kosmetyczna Każdy sukces marki jest wynikiem wartości, które ją kształtują. Dla Mary Kay najważniejsze są szacunek, uczciwość, odpowiedzialność i dbanie o innych. Te zasady są fundamentem, na której marka buduje relacje z klientkami, Konsultantkami oraz społecznością. To dzięki nim stała się przestrzenią, w której każda kobieta może realizować swoje marzenia i nawiązywać wartościowe kontakty. A o tym właśnie marzyła Mary Kay Ash, gdy zakładała swoją firmę. Marka stawia więc na rozwój swoich Konsultantek, oferując im możliwość tworzenia własnego biznesu na solidnych podstawach. Kariera w Mary Kay – zostań Konsultantką! Marzysz o pracy, która daje ci wolność wyboru, stabilny dochód i możliwość realizacji własnych celów? Niezależna Konsultantka Kosmetyczna to nie tylko stanowisko – to styl życia, w którym to ty decydujesz o swoim czasie pracy, kierunku rozwoju i sukcesach. W Mary Kay sama ustalasz swój grafik, dopasowując go do swojego życia – rodziny, hobby czy wyjazdów. To ty jesteś swoją szefową. Nie musisz znać się na kosmetykach. Wszystkiego się nauczysz na profesjonalnych szkoleniach i warsztatach. Zdobędziesz nie tylko wiedzę na temat produktów, ale także umiejętności sprzedażowe i liderskie. System sprzedaży Mary Kay opiera się na budowaniu relacji z klientkami oraz rozwijaniu własnego zespołu. Im większe zaangażowanie i systematyczność, tym większe zyski. Jeśli będziesz miała apetyt na więcej, możesz awansować na stanowisko Liderki, a następnie Dyrektor Sprzedaży i korzystać z atrakcyjnych, comiesięcznych wynagrodzeń. Mary Kay docenia zaangażowanie swoich Konsultantek. Przy odrobinie szczęścia czekają na ciebie luksusowe wycieczki (np. na Jamajkę), różowe samochody firmowe i ekskluzywna biżuteria. Mary Kay to marka, która zaczęła się od marzenia jednej kobiety, a dziś inspiruje miliony na całym świecie. Jest przestrzenią, w której każda kobieta może czuć się piękna, pewna siebie i niezależna. Jeśli szukasz sposobu na realizację swoich marzeń zawodowych i osobistych, Mary Kay jest najlepszym adresem. Materiał promocyjny marki Mary Kay
Jak uzdrowić relację z... pieniędzmi? Tylko w ten sposób uda ci się zarobić fortunę
Nie znam osoby, która w ogóle nie myślałaby o pieniądzach. Gdy masz ich dużo, chcesz je pomnożyć. Gdy masz ich mało, zastanawiasz się, co zrobić, żeby starczyło na najpotrzebniejsze rzeczy.
Czasem wydajemy więcej niż mamy lub trzymamy się tabelek w Excelu. Choć nie są najważniejsze, upieram się, że są szalenie istotne. Dają poczucie bezpieczeństwa, zapewniają komfort, podnoszą jakość życia, pozwalają spełniać marzenia i dbać o innych. Dla niektórych są narzędziem do budowania pewności siebie czy rekompensaty niedostatków z dzieciństwa. Zależy to od wielu czynników. Zarabiamy różnie, różnie też zostaliśmy wychowani. Inne podejście do pieniędzy ma pokolenie naszych dziadków, rodziców, a inne nasze. „Chodzimy na terapię, żeby przyjrzeć się relacji z bliskimi, ciałem, seksualnością czy pracą, a chciałabym, żebyśmy chętniej szli także ze względu na relację z pieniędzmi. To temat pomijany, a jest on bardziej powszechny, niż nam się wydaje”, mówi mi psycholożka i mówczyni Joanna Chmura. Cały czas nimi operujemy, są obecne w naszym życiu od rana do wieczora. Robimy zakupy, dostajemy pensje, opłacamy ZUS czy uczelnie, kupujemy prezenty, samochody, a nie przyglądamy się temu, jaki mamy do tego stosunek. Jak pisze Morgan Housel, autor książki „Psychologia pieniędzy”, decyzje dotyczące wydatków oraz związane z nimi niewłaściwe zachowania wynikają między innymi z tego, że sam temat finansów jest całkiem nowy. Pieniądze istnieją wprawdzie od dawna (uważa się, że król Alyattes z terenów obecnej Turcji stworzył pierwszą walutę w 600 r.p.n.e), ale współczesne do nich podejście, postawy, decyzje, kwestie oszczędzania i inwestowania opierają się na stosunkowo nowych i wciąż tworzących się koncepcjach. Nie uczymy się zarządzania osobistymi finansami w szkołach, nierzadko też w rodzinach niewiele o tym wiadomo. Ogromną rolę odgrywają tutaj także emocje, co według Housela pomaga wyjaśnić, dlaczego nie postępujemy tak, jak powinniśmy. Wszyscy robimy szalone rzeczy z pieniędzmi, ponieważ wszyscy jesteśmy dosyć nowi w tej grze i to, co tobie wydaje się szalone, może mieć sens dla mnie. Ale nikt nie jest szalony – wszyscy podejmujemy decyzje w oparciu o nasze własne, wyjątkowe doświadczenia, które wydają się mieć sens w danym momencie. Pytania na temat pieniędzy, które powinnaś zadać partnerowi, zanim zaczniecie planować wspólną przyszłość Rozmowy z partnerem o finansach osobistych nie należą do najłatwiejszych, ale zdecydowanie nie powinno się pomijać tego tematu. Jeśli planujecie wspólną przyszłość, te pytania na temat pieniędzy bezwzględnie musisz mu zadać. Wiele z nich nieświadomie wynosimy z domu, szkoły, religii, społeczności, w której dorastaliśmy. W dodatku w wielu związkach, rodzinach i kręgach przyjaciół pieniądze są tabu. Wynikają wokół nich spory, zbierają się kompleksy, pojawiają niedopowiedzenia. Wszystko to ma wpływ na to, jak je postrzegamy. „Warto więc zadać sobie pytanie, jak mama mówiła o pieniądzach, jak nimi zarządzała. Co tato myślał o nich, a może jak wychowali nas dziadkowie. To pozwoli nam zobaczyć, czy jesteśmy jak kalka – powtarzamy jeden do jednego to, co mówiło się w domu o pieniądzach, albo że robimy całkowicie inaczej, że jeśli brakowało pieniędzy, to robimy wszystko kosztem zdrowia, czy relacji, żeby mieć ich jak najwięcej i trzymamy się ich kurczowo. Nie chcemy powtórzyć historii z domu rodzinnego, gdzie nie było co jeść, wyśmiewano nas w szkole, bo mieliśmy stare buty, więc w dorosłości robimy wszystko, by te luki sobie zapełnić. Ale taka relacja nie jest zdrowa, bo jest odbiciem naszej lękowej części”, tłumaczy Chmura. Zdrowie jest gdzieś pośrodku – gdy powtarzamy z domu to, co nam służy jak np. rozsądne oszczędzanie, ale nie w taki sposób, że mamy miliony na koncie, a żyjemy za 5 zł miesięcznie. Jeśli mieszkaliśmy w małej miejscowości, w której wszyscy wszystko wiedzieli i gdy ktoś kupił samochód, to się o tym mówiło, może być tak, że będziemy ukrywać to, czy nam się powodzi, albo wręcz przeciwnie – będziemy to eksponować, bo tak się u nas robiło, dodaje psycholożka. Dlatego, zanim zaczniemy cokolwiek zmieniać, najpierw powinniśmy zrobić rozeznanie, zobaczyć, jak wygląda nasza aktualna sytuacja, jak ta relacja z pieniędzmi się układa, czy jest pozytywna, czy negatywna, sprawia nam więcej radości czy przykrości. Co nam służy, co ułatwia życie, a co je utrudnia i sprawia, że jest smutniej, gorzej. To jest punkt wyjścia, bo wiele osób się nad tym nie zastanawia, nie myśli o tym, że pieniądze ich spinają, albo że się ich boją lub przepuszczają przez palce z jakiegoś niewiadomego powodu. Na bazie tego zestawu odkryć możemy dopiero zobaczyć, co jest do pracy, co powinniśmy uzdrowić. Bo może trzeba będzie popracować nad zmianą konotacji, że np. bogaci to źli, albo jak ma się dużo pieniędzy, to ludzie cię zostawiają, tłumaczy Joanna Chmura. „Zachowanie jest pochodną przekonania, czyli najpierw muszę coś myśleć o pieniądzach, mieć jakąś opinię wokół nich, żeby potem zachowanie było konsekwencją. Kluczem jest dostrzec tę siatkę zależności, skąd to wszystko się bierze”, dodaje. Zwraca na to uwagę także dr Anna Smolińska, inwestorka i edukatorka finansowa. „Mamy wiele szkodliwych przekonań, że uczciwie nie można się dorobić, inwestowanie jest tylko dla bogatych, a oszczędzanie jest trudne, bo to odmawianie sobie wszystkiego albo że nie mamy z czego odkładać. W dodatku ciągle słyszymy wokół, że raz się żyje, więc trzeba wydawać. To powoduje, że walczą w nas sprzeczności, a dodatkowo brak wiedzy ekonomicznej i finansowej sprawia, że tkwimy w słabych relacjach z pieniędzmi bardzo długo”, mówi. Kto powinien płacić na pierwszej randce? Odpowiadamy raz na zawsze Kto powinien płacić na pierwszej randce? To pytanie pojawia się bardzo często, a odpowiedzi brak. Analizujemy ten problem i odpowiadamy. Raz na zawsze. Jeśli jednak będziemy chcieli coś zmienić, to może być tak, że będziemy musieli zmierzyć się z konceptem lojalności. „Jeśli chcę pozbyć się lęku związanego z pieniędzmi, a w rodzinie wszyscy się ich bali, że na przykład jak są, to ktoś nas okradnie, to zmiana może oznaczać wyłamanie się z jakiegoś rodzinnego skryptu. Tu może pojawić się lęk przed odrzuceniem i pytanie, czy ja dalej jestem częścią rodziny, skoro ja mam, a oni nigdy nie mieli? Czy będą mnie wyśmiewać, przychodzić, pożyczać? A może będę przepuszczać te pieniądze, żeby dalej czuć przynależność do rodziny, która ich nigdy nie miała”, wyjaśnia Joanna Chmura. Dr Smolińska, która edukuje kobiety z finansów osobistych i inwestowania zauważa, że często te tkwiące szczególnie w tradycyjnych związkach powierzają zarządzanie finansami partnerowi, co może prowadzić do braku kontroli nad własną sytuacją i trudności w podejmowaniu samodzielnych decyzji w przyszłości. „Powoduje to, że często zostają w relacjach, w których nie chcą być, mają obniżone poczucie własnej wartości i nie wierzą w swoją sprawczość”, pisze mi w e-mailu. Przez lata pracy z kobietami zaobserwowała też, że zwykle nie doceniamy swojej wartości na rynku pracy, co może skutkować niższymi wynagrodzeniami. Mniej chętnie też negocjujemy podwyżki. Za to często wydajemy więcej na innych kosztem, swoich własnych potrzeb i oszczędności. Relacja z pieniędzmi nigdy nie jest więc czarno-biała. Nierzadko okazuje się skomplikowana i proces jej zmiany wymaga czasu i cierpliwości. Dr Smolińska dorzuca więc kilka bardziej technicznych porad, które mogą pomóc ją uzdrowić. Warto ustalić sobie cele finansowe, czyli to, co chcemy osiągnąć w tym temacie. Mogą być zarówno krótko jak i długoterminowe, jak np. spłata długu czy zbudowanie poduszki finansowej. Ustalenie ich pomoże utrzymać motywację i skupić się na działaniach. Przydatne będzie także stworzenie budżetu i śledzenie go. Jak mówi dr Smolińska, to pozwala lepiej kontrolować wydatki i zrozumieć, gdzie idą nasze pieniądze. Ekspertka radzi również, by spróbować oszczędzać regularnie nawet małe kwoty, ustawić stałe zlecenie. W przypadku długów – opracować plan ich spłaty. „W pierwszej kolejności skup się na tych, które mają najwyższe oprocentowanie. Unikanie zbędnego zadłużania się jest kluczowe dla utrzymania zdrowej relacji z pieniędzmi”. 7 oznak, że masz toksyczną relację z pieniędzmi. Nie pozwól, by zdominowała twoje życie Czy pieniądze budzą w tobie strach, złość lub zazdrość? Jeśli tak, być może masz toksyczną relację z pieniędzmi. Porozmawialiśmy z profesjonalistą, aby zdefiniować 7 oznak, które w jasny sposób pokazują, że twoja relacja z finansami nie jest zdrowa.
396 kobiet miliarderek w najnowszym rankingu magazynu „Forbes”
Rynek pracy i płacy wciąż faworyzuje mężczyzn, ale za to Taylor Swift zadebiutowała w oficjalnym notowaniu najbogatszych osób na świecie. Co to znaczy? Że kobiety osiągają sukcesy finansowe nawet w świecie nieprzyjaznym ich portfelom. Nauczyłyśmy się zarabiać.
„Kobieta musi mieć pieniądze i własny pokój, jeśli ma uprawiać twórczość literacką?” – pisała Virginia Woolf w swoim rewolucyjnym eseju podkreślającym wagę niezależności ekonomicznej kobiet. Woolf, ikona feministycznej literatury, wykładała we „Własnym pokoju”, jak finansowe zniewolenie kobiet zubaża świat sztuki, pozbawiając nas wierszy, poematów czy powieści pisanych przez kobiety, ale jej słowa szybko zyskały szerszy wymiar. Kobieta musi mieć pieniądze, by żyć – i to niekoniecznie życiem opływającym w luksusy, budowanym na zachłannej konsumpcji, a po prostu komfortowym i bezpiecznym. Własne pieniądze chronią kobietę przed przemocą ekonomiczną w toksycznym związku, a w czasach, w których żyjemy dłużej niż mężczyźni, ale średnio wciąż zarabiamy mniej, skuteczne zarządzanie osobistymi finansami jest gwarancją spokojnej, wygodnej emerytury. Zdaje się, że kobiety cieszą się autonomią finansową jak nigdy wcześniej. Wiosną magazyn „Forbes” sensacyjnie donosił, że na ich corocznej liście miliarderów, znalazła się rekordowa liczba kobiet. Czy to oznacza, że współczesne kobiety odważnie i z rozmachem budują swoje fortuny, a może wciąż w wielu z nas pokutują ograniczające przekonania, że duża kasa to domena dużych chłopców? Pytania na temat pieniędzy, które powinnaś zadać partnerowi, zanim zaczniecie planować wspólną przyszłość Rozmowy z partnerem o finansach osobistych nie należą do najłatwiejszych, ale zdecydowanie nie powinno się pomijać tego tematu. Jeśli planujecie wspólną przyszłość, te pytania na temat pieniędzy bezwzględnie musisz mu zadać. Skąd się biorą bogaczki? 396. Dokładnie tyle miliarderek wynotował w tym roku magazyn „Forbes”. O 28 więcej niż w roku ubiegłym. Kobiety zaczynają być coraz bardziej widoczne na listach najbardziej zamożnych osób na świecie, choć wciąż stanowią zdecydowaną mniejszość – zaledwie 13 proc. wszystkich bogaczy. Jak kobieta zostaje miliarderką? Spora część obecnych na listach „Forbesa” to dziedziczki wielkich fortun, które z sukcesami pomnażają pozostawione im spadki. Jak Francuzka Francoise Bettencourt Meyers, spadkobierczyni kosmetycznego imperium L’Oreal, które stworzył jej dziadek. Albo jak Alice Walton, córka założyciela amerykańskiej sieci hipermarketów Walmart. Ale są wśród nich również rzutkie przedsiębiorczynie, które budowały swoje fortuny samodzielnie i od zera. Jak niezmiennie najbardziej zamożna wśród nich Rafaela Aponte-Diamant, Włoszka o izraelskich korzeniach, która wspólnie z mężem założyła w latach 80. w Neapolu firmę armatorską MSC. Kiedy zaczynali, wzięli kredyt na równowartość 200 tys. dolarów, żeby kupić pierwszy statek do transportu kontenerów. Dziś są jednym z największych na świecie morskich przewoźników towarowych i właścicielem świetnie prosperującej linii statków wycieczkowych. Dlaczego te historie są ważne? Pokazują nie tylko dwie drogi bogacenia się kobiet, ale też wymuszają refleksję nad specyficznym trudem każdej z tej dróg. Dziedziczki rodzinnych fortun muszą mierzyć się z upraszczającymi ich położenie zarzutami, że dostały wielkie pieniądze w prezencie, choć często poświęciły pół życia na edukację biznesową, by z powodzeniem prowadzić rodzinne przedsiębiorstwa. Są wśród nich również wdowy, które co prawda same nigdy nie pracowały zawodowo, ale prowadziły dom i wychowywały dzieci, by zapewnić mężom sprzyjające warunki do profesjonalnego rozwoju. To zresztą częsty scenariusz wśród najbardziej zamożnych par. Kobieta rezygnuje z kariery, by mężczyzna mógł zarabiać jak najwięcej, bo zarabianie dużych pieniędzy wymaga dużego poświęcenia – długich godzin spędzonych w pracy, częstych podróży służbowych i dostępności 24/7. W notowaniu miliarderek dziedziczki zdecydowanie wygrywają z kobietami, które majątki zawdzięczają wyłącznie sobie. Dlaczego tych ostatnie są tak nieliczne? Bo biznesy dowodzone przez kobiety wciąż miewają problem ze zdobyciem odpowiedniego finansowania na rozruch, a do tego kobiety, które planują mieć dzieci i zakładają rodzinę, nie poświęcają całego życia na rozwój firmy. Ale przecież celem w ogóle nie musi być majątek tak spektakularny, że zauważy go redakcja „Forbesa”. Nawet najmniejszy sukces finansowy kobiety jest wielkim krokiem ku równości w dobrobycie, pozwala wierzyć w przyszłość sprawiedliwych szans. Miliarderki przecierają szlak. Tak na przykład należy czytać osiągnięcie Taylor Swift, która jako pierwsza kobieta w historii muzyki rozrywkowej, zarobiła 190 milionów dolarów (już pod odliczeniu podatków) wyłącznie z trasy koncertowej (czysty zysk z twórczości, a nie np. udziału w kampaniach reklamowych). Przemysł muzyczny jest potwornie seksistowski, zmienia się w niewystarczająco szybkim tempie, a Swift może tę zmianę znacząco przyspieszyć, dowodząc, jak opłacalna – dla całej branży – jest inwestycja w twórczość kobiet. Kto powinien płacić na pierwszej randce? Odpowiadamy raz na zawsze Kto powinien płacić na pierwszej randce? To pytanie pojawia się bardzo często, a odpowiedzi brak. Analizujemy ten problem i odpowiadamy. Raz na zawsze. Czy kobiety boją się pieniędzy? Rosnąca z każdym rokiem liczba zamożnych kobiet jest konsekwencją fundamentalnej zmiany – nabrałyśmy odwagi w sięganiu po pieniądze. Do większej śmiałości w tym obszarze zachęcają też mnożące się treści poradnicze, jak podcasty, blogi czy kursy inwestowania, adresowane do kobiet. Warto wybierać te dalekie od narracji piramid finansowych, bo nie mamią fantazją o emeryturze w Dubaju, a zwracają uwagę na przytomną ocenę ryzyka i przypominają, że remedium na lęki jest rzetelna wiedza i stopniowo zdobywane doświadczenie. To ważne o tyle, że kobiety często boją się inwestowania, to świat, który przez wiele lat pozostawał dla nas zamknięty, więc zasady, którymi się rządzi, mogą wydawać się skomplikowane. Nikt nas nie uczy inwestowania, a w szkołach brakuje powszechnej edukacji finansowej, więc często wchodzimy w dorosłe życie bez żadnego rozeznania w tej materii – potwierdza Dorota Sierakowska, finansistka, inwestorka, założycielka multimedialnej platformy edukacyjnej Girls Money Club. „Tymczasem nie potrzebujemy dużo wiedzieć, by bezpiecznie lokować pieniądze w prostych inwestycjach. Wystarczy kilka dni, żeby przyswoić najważniejsze kwestie i już można zacząć działać. Kobiety obawiają się też, że mają za mało pieniędzy, żeby inwestować, bo w powszechnym przekonaniu inwestowanie jest zarezerwowane dla osób zamożnych, posiadających duże oszczędności. W ostatnich latach pojawiło się jednak mnóstwo możliwości inwestowania naprawdę niewielkich kwot, rzędu 50 czy 100 złotych miesięcznie. Świadomość, że możesz zacząć od stówki, która dziś może się rozejść na zwykłe zakupy w sklepie osiedlowym, jest bardzo budująca”. Girls Money Club powstało, gdy Dorota Sierakowska po lekturze wyników kolejnego Ogólnopolskiego Badania Inwestorów zauważyła, że z jakiegoś powodu kobiet w tym środowisku nie przybywa, choć powinno. Kobiety zarabiają coraz więcej, wykonały ogromny skok ku niezależności finansowej, rozwijają się zawodowo. Decydują o tym, jak chcą żyć. Dlaczego w takim razie ten progres społeczny nie przełożył się na większy udział kobiet w świecie finansów? – opowiada ekspertka. „Zaczęłam pisać bloga o pieniądzach – edukacyjnego, ale przystępnego – by sprawdzić, czy kobiety faktycznie nie interesują się inwestowaniem, a może ten brak zainteresowania jest pozorny i wynika z deficytu im mentorek, które wprowadzą je w świat pieniędzy, podając rzetelne informacje w zrozumiały, przyjazny sposób. Okazało się, że kobiety nie tylko nie miały wiedzy. Przede wszystkim nie miały towarzystwa do rozmowy. Brakowało społeczności, w której mogły poczuć się swobodnie i pytać bez obaw, że ktoś uzna ich pytanie za głupie czy oczywiste i będzie je protekcjonalnie pouczał, a tak często bywało np. na branżowych forach internetowych”. Siostrzeństwo cierpliwych inwestorek Girl Money Club to kurs inwestowania, podcast objaśniający branżową terminologię czy psychologię skutecznego zarządzania finansami, ale też zamknięta grupa dla inwestujących kobiet, które wspierają się wzajemnie w pierwszych inwestorskich doświadczeniach. Ta krzepiąca atmosfera siostrzeńskiego kręgu sprzyja kruszeniu tabu wokół pieniędzy, o których przecież kobiety, rzekomo, nie rozmawiają. W Polsce kobietom wolno zajmować się pieniędzmi, gdy zarządzają domowym budżetem. Robią zakupy, opłacają rachunki. Ale gdy już w grę wchodzą większe pieniądze albo gdy zaczyna się temat inwestycji, kobiety są wykluczane z procesu decyzyjnego, bo panuje przekonanie, że budowanie kapitału to męska rzecz – tłumaczy Dorota Sierakowska. „To oczywiście stereotyp, pozostałość po wychowaniu w tradycyjnym modelu. Statystycznie większość z nas dorastała w domu, w którym ojciec zarabiał więcej niż mama, i często nie konsultował dużych wydatków z żoną. Dlatego później kobietom wydaje się, że pieniądze to nie ich sprawa i nie potrafią o nich rozmawiać. Nie zawsze jest tak, że to mężczyźni odmawiają nam dostępu do decyzji finansowych. Często na skutek różnych wewnętrznych przekonań, same nie mamy śmiałości, by w tych decyzjach uczestniczyć. Wolimy je pozostawić naszym mężom czy partnerom. To się zmienia wraz z naszą edukacją finansową”. Ta edukacja jest dziś koniecznością, a nie przywilejem. Po pierwsze, słuszna emancypacja ekonomiczna kobiet wymaga od nas przynajmniej podstawowej wiedzy na temat zarządzania naszymi finansami. Coraz więcej z nas świadomie wybiera życie w pojedynkę, a to przerzuca stuprocentową odpowiedzialność za przyszłość naszego portfela na nas. Kobiety żyją dłużej, ale z powodu luki płacowej utrzymującej się w Europie na poziomie 13 proc., często nie są w stanie zbudować wystarczającej emerytury z samej pensji, więc rozsądne lokowanie oszczędności w opłacalnych inwestycjach wydaje się właściwym wyborem. Zwłaszcza że, jak podkreśla Dorota Sierakowska, kobiety są świetnymi inwestorkami. Nie można generalizować, bo każda z nas ma inny charakter, ale co do zasady kobiety zaczynają ostrożniej. Najpierw budują bazę bezpiecznych, przewidywalnych inwestycji i uczą się mechanizmów rynku inwestycyjnego. Sprawdzają, dopytują, analizują wszystkie możliwe scenariusze. Nie popełniają dość powszechnego błędu początkujących inwestorów, którzy wkładają większość oszczędności w ryzykowne inwestycje, bo kolega im polecił albo przeczytali w gazecie. To sprawia, że później towarzyszy nam większy spokój, nawet w czasie wzmożonych zawirowań gospodarczych. Może nie osiągamy spektakularnych zysków, ale też nie doświadczamy dramatycznych strat – mówi ekspertka. Bo, prawdę mówiąc, traci wyłącznie ta kobieta, która nie interesuje się swoimi pieniędzmi. 7 oznak, że masz toksyczną relację z pieniędzmi. Nie pozwól, by zdominowała twoje życie Czy pieniądze budzą w tobie strach, złość lub zazdrość? Jeśli tak, być może masz toksyczną relację z pieniędzmi. Porozmawialiśmy z profesjonalistą, aby zdefiniować 7 oznak, które w jasny sposób pokazują, że twoja relacja z finansami nie jest zdrowa.
5 fundamentalnych rzeczy, które każda kobieta powinna zrobić. Tylko tak zadbasz o swoją przyszłość
Dbanie o swoje finanse jest glamour. Jest także feministyczne i sexy. Pieniądze dają niezależność i poczucie bezpieczeństwa, ale dla wielu z nas, to wciąż temat tabu. Niesłusznie, bo mądra edukacja finansowa może uratować nas przed życiowymi zawirowaniami lub pomóc spełnić marzenia. Chcesz się dowiedzieć, jak zadbać o finansowy fundament (bez zaciskania pasa i odmawiania sobie matcha latte na mieście)? Posłuchaj rad ekspertek.
W tym artykule: Spisuj wydatki i uczucia Zbuduj poduszkę finansową Dobry zwyczaj nie pożyczaj Emerytura to bzdura? Inwestowanie nie gryzie Finanse są elementarnym filarem naszego życiowego dobrostanu, a jednak wiele z nas, jak ognia, unika rozmów o nich. Według aktualnych badań, 45 proc. kobiet przyznaje, że otwarte dyskusje o pieniądzach nie są powszechne w ich otoczeniu, a 31 proc. obawia się, że zostaną źle odebrane, poruszając ten temat. Natomiast 17 proc. sądzi, że są one po prostu niezręczne. Nic dziwnego. Wciąż żyjemy w patriarchalnym systemie, który przyczynia się do powstania nierówności, także finansowych. Mężczyzn uczy się, jak inwestować na giełdzie, negocjować wynagrodzenie, kupować nieruchomości, a kobiety, co najwyżej, jak zarządzać domowym budżetem. Czas wyrwać się z tej matni i pomyśleć szerzej o pieniądzach: spełniać marzenia i nie myśleć z lękiem o przyszłości. Spisuj wydatki i uczucia W książce „Finansowa feministka” (którą serdecznie polecamy) Tori Dunlap, ekspertka od finansów i założycielka firmy doradczej Her First $100K, radzi, by przyjrzeć się swoim wydatkom, także od strony emocjonalnej. Zacznij prowadzić dzienniczek wydatków (nie musisz tego robić analogowo, skorzystaj z takich aplikacji jak „Mój budżet” albo „Money Manager”). Ale oprócz tytułów i kwot, dodaj informację, dlaczego to kupiłaś i jakie emocje ci towarzyszyły. Stan naszego serca i umysłu ma ogromny wpływ na nasze wydatki. Nie chemia, pieniądze ani poczucie humoru. Takich cech szukaj u partnera, by stworzyć związek do grobowej deski Nienawidzisz narcyzów, a jednak kochasz narcyzów, bo za każdym razem, dajesz się wciągać w ich finezyjne gierki. Jeśli marzy ci się związek na dobre i na złe, pora zmienić strategię. Psycholożka i psychoterapeutka, Sylwia Miller podpowiada, jakich cech u partnera wypatrywać, by doczekać się wymarzonego happy endu (ale nie takiego, jak z bajek Disneya). Jeśli jakaś rzecz nie wzbudza to­bie ra­do­ści, nie ku­pu­jesz jej. Zo­sta­wiasz so­bie prze­strzeń na to, by te pie­nią­dze za­osz­czę­dzić albo ku­pić coś, co cię na­praw­dę ucie­szy. Pra­co­wa­łaś na swoje pie­nią­dze cho­ler­nie cięż­ko. Nie chcesz, żeby ta mo­zol­nie za­ro­biona go­tówka po­szła na ja­kiś szajs, którego za­kupu w ogóle nie pa­mię­tasz, albo na prze­ży­cia bu­dzące w to­bie am­bi­wa­lent­ne uczu­cia – pisze Dunlap, a my się z nią zgadzamy. Zbuduj poduszkę finansową Brzmi tak nudno, że pewnie już zaczęłaś ziewać. Ale gdybyśmy powiedziały ci, że dzięki temu będziesz mogła zrezygnować z pracy, która cię nie rozwija? Albo uciec od przemocowego partnera? Życie jest pełne niespodzianek, najczęściej tych niemiłych, ale wielu kraks możesz uniknąć, jeśli finanse nie staną ci na drodze. Poduszka finansowa to nie do końca oszczędzanie, bo odłożone pieniądze można wydać np. na samochód lub wycieczkę zagraniczną. Tu chodzi zabezpieczeniu środków „na czarną godzinę”, czyli na sytuację, w której przez jakiś czas nie będziesz mogła zarabiać. W pierwszej kolejności należy określić kwotę, która pokrywa nasze miesięczne wydatki i ją pomnożyć przez trzy lub sześć miesięcy – pisze Barbara Pestka-Grzybowska, wieloletnia Ambasadorka Klubu Kobieta i Pieniądze. Ekspertka zaznacza, że trzy miesiące dotyczą singielek, a sześć, osób, które mają rodzinę. Jak zbudować poduszkę finansową? Staraj się co miesiąc odkładać 10 proc. zarobionych pieniędzy. Brzmi fajnie, ale ty wciąż masz trudność z dotrwaniem do końca miesiąca? Patrz punkt pierwszy. Monitorowanie wydatków pozwoli nam znaleźć „dziury” w budżecie. Pamiętaj, budowanie poduszki finansowej nie oznacza, że teraz zaciskasz pasa i odmawiasz sobie każdej przyjemności. Na chłodno przeanalizuj (za pomocą dzienniczka), które rzeczy naprawdę tę przyjemność dają. A może masz opcję na dorobienie ekstra kasy? To nie musi być nic wielkiego. Zacznij dawać korepetycje z angielskiego albo zrób wyprzedaż szafy na Vinted. Bo bycie wolną i bezpieczną jest 100 razy bardziej cool, niż ciuchy kupione pod wpływem impulsu. Ranking najbogatszych Polek 2023. Dominika Kulczyk niezmiennie na podium. Które miejsce zajęły Anna Lewandowska i Ewa Chodakowska? Jak co roku tygodnik „Wprost” opublikował ranking najbogatszych Polek. Jeśli chodzi o podium, to niezmiennie znajduje się na nim Dominika Kulczyk. Kto jeszcze znalazł się na prestiżowej liście? Dobry zwyczaj nie pożyczaj Żyjemy w erze konsumpcjonizmu, z każdej strony jesteśmy atakowani przekazem, że jakiś produkt/usługa diametralnie poprawią jakość naszego życia. Ile razy dzisiaj weszłaś na Instagram i zobaczyłaś fantastyczny kolagen zachwalany przez influencerkę beauty? Ile powiadomień dziennie dostajesz od firm fast fashion? No właśnie. Konformizm, nawet ten nieuświadomiony, każe nam podejmować nierozsądne wybory zakupowe. W końcu chcemy mieć i wyglądać, jak inni. Zadłużamy się, by mieć więcej i więcej, a potem żyjemy w ciągłym stresie. Czy naprawdę warto płacić za niepotrzebne rzeczy taką cenę? Za priorytet postaw sobie spłatę zobowiązań, a zaczniesz oddychać pełną piersią. Na zadłużenia wydawaj każdą nadwyżkę finansową, chwilę poboli, ale za to odzyskasz komfort i kontrolę nad życiem. Emerytura to bzdura? Takie myślenie niestety ostatecznie się na tobie zemści. Bo pomyśl tylko: dbasz o zdrowie, uprawiasz sport, chodzisz na badania profilaktyczne, innymi słowy: chcesz żyć jak najdłużej w świetnej formie. Tylko co, jeśli zamiast na emeryturze cieszyć się życiem, podróżować, próbować nowych pasji, będziesz się martwić, jak przetrwać miesiąc? Nie licz na ZUS, ta instytucja zapewni ci prawdopodobnie tylko 1/3 aktualnej pensji (zakładając, że pracujesz na etacie, ale z tym też różnie bywa). Na szczęście banki oferują szereg prostych narzędzi, by już teraz zatroszczyć się o przyszłość. Wystarczy, że miesięcznie przeznaczysz na ten cel 300 zł, a eksperci zatroszczą się o to, by te kwoty pomnażać. Brzmi niewiarygodnie, prawda? Nie odkładaj jutra... na jutro, już dziś skontaktuj się z doradcą i sprawdź, jakie masz możliwości. 7 oznak, że masz toksyczną relację z pieniędzmi. Nie pozwól, by zdominowała twoje życie Czy pieniądze budzą w tobie strach, złość lub zazdrość? Jeśli tak, być może masz toksyczną relację z pieniędzmi. Porozmawialiśmy z profesjonalistą, aby zdefiniować 7 oznak, które w jasny sposób pokazują, że twoja relacja z finansami nie jest zdrowa. Inwestowanie nie gryzie I nie jest przeznaczone tylko dla chłopaków z bogatych rodzin po SGH (choć patriarchat i media właśnie to przez lata nam wpajali). Nie każemy ci od razu zastawiać mieszkania i wchodzić w krótką sprzedaż. Raczej przekonać cię, że w całym repertuarze instrumentów finansowych, możesz znaleźć coś dla siebie (a także świetnie się przy tym bawić). Zacznijmy jednak od tego, że inwestowanie jest możliwe, dopiero gdy zbudujesz bezpieczną poduszkę finansową i nieco się doszkolisz. Na szczęście w sieci jest pełno darmowych materiałów, które wprowadzą cię w temat. Nie chcesz szukać po omacku? Skontaktuj się ze swoim bankiem i skorzystaj z darmowej konsultacji ze specjalistą. Inwestowanie to jedno, a obalenie szkodliwych stereotypów o finansach, to drugie. Na koniec wróćmy jeszcze do „Finansowej feministki”: W świe­cie, który czyn­nie nie do­pusz­cza nas do ode­gra­nia więk­szej roli, ak­tami oporu są sta­bil­ność, siła i za­do­wo­le­nie – czyli innymi słowy: finansowy fundament.
Konstruktywna krytyka, czyli jak zwrócić uwagę, żeby nie urazić? Oto 5 skutecznych sposobów
Konstruktywna krytyka to sztuka, której można – i warto – nauczyć się, aby móc budować prawidłowe relacje w życiu codziennym i w pracy. Jest ona sposobem oceniania czyjegoś zachowania lub wyników czyjejś pracy poprzez przedstawienie argumentów i jednoczesne wskazanie innych możliwych rozwiązań. Nie stanowi przy tym piętnowania lub ośmieszenia osoby. Jak wyrazić konstruktywną krytykę, a jednocześnie nie urazić rozmówcy / rozmówczyni? Podpowiadamy.
W tym artykule: Na czym polega konstruktywna krytyka? 5 kroków do skutecznej konstruktywnej krytyki Konstruktywna krytyka a hejt Krytykowanie samo w sobie nie jest niczym złym, choć na ogół ludzie niechętnie słuchają negatywnych ocen. Często jednak taka informacja jest niezbędna, aby usprawnić pracę całego zespołu lub wskazać bliskiej osobie powód kłopotów w relacjach międzyludzkich. Jak zatem przeprowadzić rozmowę, aby pomóc, a nie urazić? Jak się okazuje, zwrócenie komuś uwagi nie zawsze musi być negatywnym i przykrym (dla jednej lub obu stron) doświadczeniem. Na czym polega konstruktywna krytyka? Konstruktywny krytycyzm powinien opierać się na kilku ważnych zasadach. Pierwszą z nich jest poprowadzenie rozmowy bez zbędnych emocji, złości i wyśmiewania. Ważne, by argumenty prezentowane były w sposób konkretny, zrozumiały i spokojny. Wszystkie uwagi powinny odnosić się przede wszystkim do tematu, na przykład wyników pracy lub zachowania, nie zaś do osoby. Warto więc przygotować sobie konkretne przykłady, na których można bazować tak, by krytyka została jak najlepiej zrozumiana. Psychologowie podkreślają także, że aby w ogóle mówić o konstruktywnej krytyce, należy wcześniej ustalić zasady i oczekiwania. To ważne zarówno w rodzinie, jak i w miejscu pracy. Dopiero wówczas, gdy punkt odniesienia znany jest wszystkim stronom, a krytykowana osoba zrozumie pewien tok myślowy, krytyczne zdania będzie mogła potraktować jako wypływające z wcześniej znanych wytycznych, a nie osobisty atak. Konstruktywna krytyka musi mieć cel. Jeszcze przed przystąpieniem do rozmowy warto zastanowić się, czy dana sytuacja w ogóle wymaga jej przeprowadzenia i czy przekazane uwagi przełożą się na realną zmianę. Rozładowanie napięcia i frustracji nie jest właściwą motywacją krytycznych argumentów. Dlaczego najbardziej zależy nam na akceptacji tych, którzy nas odrzucają? Odrzucenie jest bolesne dla każdego – jedni radzą sobie z tym lepiej, inni gorzej. Ale co zrobić w momencie, gdy bardzo zależy nam na akceptacji tych, którzy wciąż nas odrzucają? Zabieganie o ich uwagę może mieć szkodliwe skutki dla zdrowia psychicznego i samooceny. 5 kroków do skutecznej konstruktywnej krytyki Konstruktywna krytyka pracownika, ucznia, dziecka czy partnera nie jest zadaniem łatwym. Podpowiadamy, jakie metody warto wdrożyć, aby nie deprecjonować rozmówcy, a wskazać mu konkretne rozwiązania. Eliminacja negatywnych emocji Oczywiście, każdy z nas zna opowieści o bardzo skutecznym nauczycielu krzyczącym na całe piętro czy trenerze, którego słychać było z drugiego końca basenu. Problem polega na tym, że takie działania bardziej przypominają sposób wyładowania zdenerwowania i frustracji niż chęć przekazania jakiejkolwiek wiedzy. Menadżerowie w firmach także posiłkują się czasem ekspresyjnym gestem czy podniesionym głosem, badania pokazują jednak, że krytyka jest znacznie skuteczniejsza, gdy przekazywana jest w sposób rzeczowy wsparty neutralnym językiem ciała. Pozbawiona emocji komunikacja czyni z krytyki i oceny postaw standardowy element pracy lub procesu wychowawczego. Zaangażowanie strony krytykowanej w szukanie nowego rozwiązania Zwłaszcza gdy komunikaty oceniające są bardzo ogólne, ich odbiorca może nie wiedzieć, jakiej poprawy tak naprawdę się od niego oczekuje. Przykładem może być stwierdzenie, że czyjeś zachowanie jest obcesowe lub że nastolatek zachowuje się niegrzecznie. Jak zrobić to lepiej? Powiedzmy dziecku, że dotarły do nas słuchy o konflikcie z nauczycielem, a pracownikowi, że jego rozmowy z klientami są odbierane jako zbyt ogólnikowe. W obu przypadkach warto zapytać, co można zmienić, aby percepcja zachowania była inna? Strona krytykowana sama może zasugerować kilka pomysłów, które łatwiej będzie jej wdrożyć. Powiązanie krytyki z tym, co dla osoby krytykowanej ważne Jeśli dziecku zależy na dobrze zdanej maturze, a pracownikowi na szacunku kolegów, zapytajmy, czy dostrzegają związek pomiędzy opuszczaniem zajęć lub spóźnianiu się na spotkania zespołu a swoim priorytetem? Odpowiedź zapewne będzie twierdząca. Pozwiązywanie krytyki z ważnymi dla osoby krytykowanej wartościami to technika, która przynosi niezwykle wysoką skuteczność. Indywidualizacja krytyki Dobry szef, skuteczny nauczyciel i otwarty na potrzeby dziecka rodzic powinien wiedzieć, czy lepszym rozwiązaniem będzie przekazanie krytyki od razu po danym zdarzeniu, np. spotkaniu z klientem, czy może preferowaną formą jest tygodniowe podsumowanie wszystkich działań. Wpływ na sposób przekazania negatywnych uwag przekłada się na późniejsze ich przyjęcie. Zasada równowagi Konstruktywna krytyka zawiera nie tylko negatywy, ale także docenienie tego, co jest dobre. Jeśli chcemy udzielić komuś wskazówek, a nie krzywdzić go, zwróćmy uwagę, że chaos w pracy przeszkadza innym członkom zespołu, ale doceniamy zaangażowanie danego pracownika, choć wolelibyśmy, by było bardziej uporządkowane. Taką gorzką pigułkę w słodkim otoczeniu łatwiej jest przełknąć. Konstruktywna krytyka to sztuka, która wymaga praktyki i empatii. Kiedy wykorzystasz powyższe sposoby, aby skutecznie przekazać swoje uwagi, zwiększysz szanse na konstruktywną odpowiedź i wspólną pracę nad polepszeniem sytuacji. Celem krytyki jest zmotywowanie pracownika do lepszych działań i zmian ku dobremu, a nie poniżenie czy wpędzenie w poczucie winy. Krytyka ma być dla pracownika prezentem, umożliwiającym mu skorygowanie złego toru działania, który obrał i uniknięcie katastrofy. Dając prezent zwykle mamy dobre intencje – przypomina psycholożka społeczna dr Paulina Sobiczewska z Uniwersytetu SWPS. Jak odbudować zaufanie, gdy zawiedliśmy bliską osobę? Oto 5 zasad, które warto wcielić w życie „Jak odbudować zaufanie” – to pytanie zadaje sobie wiele osób, które dopuściły się zdrady lub zostały oszukane przez bliską osobę. Wyjaśniamy, czym jest zaufanie i w jaki sposób je odbudować – zarówno w związku, jak i relacji przyjacielskiej. Konstruktywna krytyka a hejt Konstruktywna krytyka nie ma nic wspólnego z hejtem. Swego rodzaju popularność tego drugiego słowa sprawiła, że często jest ono nadużywane w odniesieniu do każdej negatywnej oceny jakiegoś zjawiska. Tymczasem celem krytyki jest próba wpłynięcia na zachowanie danej osoby lub na odbiór tego zachowania przez otoczenie. Ten drugi aspekt dotyczy najczęściej recenzji dzieł literackich lub filmowych oraz komentowania zachowania osób publicznych. Hejtem natomiast jest wyśmiewanie człowieka, dążenie do zranienia go oraz sprawienia, by inni ludzie także nie darzyli go szacunkiem.
Frustracja – przyczyny i objawy. Jak radzić sobie z frustracją w związku lub w pracy?
Frustracja to uczucie, które często towarzyszy nam w sytuacjach, gdy napotykamy trudności lub przeszkody, z którymi nie możemy się uporać. Jak się jej nie dać? Rozkładamy temat na czynniki pierwsze.
W tym artykule: Frustracja – co to znaczy? Pochodzenie słowa i definicja Frustracja – przyczyny i objawy Frustracja – frustracja seksualna, frustracja w związku i w pracy, czyli różne rodzaje frustracji Frustracja – jak sobie radzić w trudnych chwilach? Frustracja [TEST] – sprawdź, czy jesteś sfrustrowana/sfrustrowany Frustracja prędzej czy później może dotknąć każdego z nas. W poważniejszych przypadkach doprowadza do agresji, a nawet depresji. W artykule odpowiadamy na pytania, które jej dotyczą – co to znaczy frustracja, jakie są jej objawy oraz w jaki sposób sobie z nią radzić. Przedstawiamy również różne rodzaje frustracji oraz proponujemy rozwiązanie testu, który pomoże sprawdzić, czy dotyczy nas ten problem. Frustracja – co to znaczy? Pochodzenie słowa i definicja Frustracja to słowo pochodzące z języka łacińskiego, a konkretne od terminu frustratio. Można je przetłumaczyć na polski za pomocą takich słów jak: udaremnienie, zawód, zdenerwowanie, unicestwienie. W psychologii frustracja rozumiana jest jako taki stan, w którym człowiek odczuwa dyskomfort z powodu braku możliwości zaspokojenia określonej potrzeby lub realizacji celu. Psychologowie, wyjaśniając co to znaczy frustracja, zaznaczają, że wskazany cel w innych warunkach byłby możliwy do osiągnięcia. Frustracja występuje wtedy, gdy dana osoba dążyła wcześniej do realizacji swojej potrzeby. Napotkała jednak na swojej drodze pewną zewnętrzną przeszkodę, która to uniemożliwiła. Frustracja – przykłady z życia wzięte Przykłady frustracji z życia codziennego mogą obejmować sytuacje, takie jak: Stanie w korku drogowym, powodujące spóźnienie się na ważne spotkanie lub wydarzenie. Próba zrozumienia instrukcji obsługi czegoś, co nie działa zgodnie z oczekiwaniami. Czekanie w kolejce, np. urzędzie, gdzie obsługa klienta (petenta) jest wolna lub nieefektywna. Kolejne próba rozwiązania problemu, który sprawia trudności nawet po wielokrotnym podejściu. Wielodniowe przechodzenie przez proces aplikacji o pracę, a następnie brak odpowiedzi. Zmaganie się z trudnościami w relacjach międzyludzkich, takimi jak konflikty, brak komunikacji lub brak zrozumienia ze strony partnera. Frustracja – przyczyny i objawy Objawy frustracji to przede wszystkim szereg przykrych emocji, które pojawiają się u osoby jej doświadczającej. Można do nich zaliczyć zwłaszcza złość, bezradność, bezsilność, gniew, lęk, a także poczucie krzywdy i niesprawiedliwości. Psychologia potwierdza, że frustracja zazwyczaj poprzedza agresję czy atak furii. Może również prowadzić do depresji oraz innych zaburzeń psychicznych. Frustracja objawia się również w postaci różnego rodzaju objawów somatycznych. Powstają one na skutek doświadczanego stresu, lęku, bezsilności i innych trudnych emocji. Osoba zmagająca się z frustracją może odczuwać: szybsze bicie serca, drżenie mięśni, suchość w ustach, nadpotliwość, sztywność ciała, zawroty głowy, rozkojarzenie, ból głowy, uczucie ogólnego rozbicia, bezsenność, parcie na szybkie oddanie moczu, niemożność jego oddania. Przyczyny frustracji Przyczyny frustracji najczęściej mają związek ze stawianiem sobie zbyt dużych wymagań i wygórowanych oczekiwań. Osoby przesadnie ambitne zwykle mają problem z tym, aby pogodzić się z porażką. Na frustrację są również narażeni ci, którzy nie potrafią wytrwale znosić przeciwności losu. Problem ten może mieć swoje podłoże w dzieciństwie. Będziemy podatni na frustrację, jeżeli we wczesnym okresie życia nasze podstawowe potrzeby nie były zaspokajane. Można do nich zaliczyć zwłaszcza potrzebę bezpieczeństwa, doceniania, akceptacji i miłości. Zjawisko to dotyka również te osoby, które nie potrafią zawalczyć o siebie, nie są asertywne i mają tendencję do unikania oraz uległości. Frustracja – frustracja seksualna, frustracja w związku i w pracy, czyli różne rodzaje frustracji Bycie sfrustrowanym może przybierać różną postać w zależności od tego, z jakim jej rodzajem mamy do czynienia. Frustracja w związku Frustracja w związku to poważny problem. Wiąże się z tym, że partnerzy nie zaspakajają wzajemnie swoich potrzeb. Ona może czuć się np. sfrustrowana, jeżeli jej on nie angażuje się w obowiązki domowe, nie rozmawia z nią lub nie okazuje czułości. Przyczyną frustracji w związku może być także: brak szczerej i otwartej komunikacji, rozbieżność priorytetów, wartości czy planów na przyszłość, brak wsparcia, zrozumienia, czy akceptacji, nadmiar sytuacji konfliktowych, niespełnione oczekiwania, problem z zaufaniem. Szczególnie dotkliwa zwykle okazuje się frustracja seksualna. Frustracja seksualna Objawy wynikają wtedy z braku możliwości zaspokojenia swoich potrzeb erotycznych, rozładowania napięcia seksualnego i tym podobnych problemów w łóżku. Aby uniknąć frustracji seksualnej w związku, warto na bieżąco rozmawiać o własnych potrzebach, oczekiwaniach, lękach czy obawach. Dzięki temu relacja będzie bardziej satysfakcjonująca, a ryzyko rozstania się czy zdrady znacząco spadnie. Frustracja w pracy Frustracja w pracy może się natomiast rozwinąć wtedy, gdy pracownik czuje się niedoceniany, jest ofiarą mobbingu czy stawia się mu zbyt wygórowane, czy nieadekwatne do kwalifikacji wymagania. Na ryzyko frustracji naraża długo utrzymujące się niskie wynagrodzenie, brak możliwości awansu czy rutynowy charakter pracy. Pracownik może się także czuć sfrustrowany, gdy sam stawia sobie zbyt duże wymagania, porównuje z innymi zatrudnionymi osobami lub bierze na siebie zbyt wiele obowiązków. Stopniowo narastająca frustracja w pracy prowadzi do wypalenia zawodowego, a także zmniejsza efektywność i kreatywność pracownika. Syndrom Rebeki to jeden z największych problemów w związku. Jeśli nic z nim nie zrobisz, relacja rozpadnie się Syndrom Rebeki brzmi enigmatycznie, ale w zasadzie każdy może przeżyć jego namiastkę. Zazdrość to emocja, która pojawia się w wielu związkach, jednak najważniejsze jest to, co z nią zrobimy dalej. Syndrom Rebeki oznacza natomiast wysoce niebezpieczny dla partnerów stan. Frustracja – jak sobie radzić w trudnych chwilach? Objawy frustracji potrafią być na tyle dokuczliwe, że odbierają chęć do życia i działania. Aby poradzić sobie z tym problemem, warto przede wszystkim zmienić sposób myślenia. Zmniejszyć wymagania względem siebie i przestać porównywać się z innymi osobami. Starać się docenić to, co obecnie mamy – pracę, dach nad głową, jedzenie, ubranie czy rodzinę. Warto każdego dnia znaleźć przynajmniej kilka powodów do wdzięczności. W trudnych chwilach związanych z frustracją dobrze jest również zwrócić się po pomoc do bliskiej, zaufanej osoby. Często nawet sama rozmowa z przyjacielem pozwala zrzucić z siebie niepotrzebny balast. Możemy wtedy wypowiedzieć na głos to, co czujemy w środku i pozbyć się nieprzyjemnych emocji. Frustracja w poważniejszych przypadkach wymaga wizyty u psychoterapeuty. Taka osoba pomoże nam lepiej uświadomić sobie przeżywane emocje i w zdrowy sposób je wyrazić. Jeżeli doskwiera wam frustracja w związku, wtedy warto zdecydować się wspólnie z partnerem na terapię par. W jej trakcie lepiej poznacie swoje wzajemne potrzeby i poprawicie komunikację. Nauczycie się również stawiać sobie granice, aby nie doprowadzać do narastania frustracji. Frustracja [TEST] – sprawdź, czy jesteś sfrustrowana/sfrustrowany Chcesz sprawdzić, dotyka cię frustracja? Ten test w formie 10 pytań pomaga w autodiagnozie. Czy towarzyszy ci uczucie, że masz już wszystkiego dość? Czy zdarza ci się tracić panowanie nad sobą? Czy inne osoby zwracają ci uwagę, że często zachowujesz się agresywnie? Czy towarzyszą ci stany depresyjne? Czy masz poczucie, że twoje życie jest niekończącym się pasmem nieszczęść? Czy odnosisz wrażenie, że znalazłeś się w sytuacji bez wyjścia? Czy jesteś ciągle poddenerwowany? Czy towarzyszy ci przekonanie, że nie masz wpływu na swoją obecną sytuację? Czy chciałbyś wyjechać jak najdalej i zacząć życie od nowa? Czy zdarza ci się wyładowywać swoją bezsilność na bliskich osobach? Jeżeli większość twoich odpowiedzi to „tak”, najprawdopodobniej jesteś sfrustrowana/sfrustrowany. Nie wiesz, gdzie szukać pomocy? Najlepiej będzie skonsultować to ze specjalistą. Polecamy również: Zaborcza miłość – na czym polega i czym się objawia w związku? Odpowiedz na 10 pytań i sprawdź, czy jesteś zaborcza/zaborczy Zaborcza miłość to miłość toksyczna, niepożądana w związku. Jak zachowuje się osoba zaborcza? Z czego to wynika? Zrób test i przekonaj się, czy dotyczy także ciebie.
Trend „Snail girl” błyskawicznie opanował TikToka. To nowe podejście do życia robi furorę
Snail girl to określenie, które obiło się szerokim echem na świecie, ale do nas dotarło stosunkowo późno. A szkoda, bo jest to prawdziwe wybawienie dla osób skupionych na karierze i nieustannej pogoni za sukcesem.
W tym artykule: Girl boss ma dosyć Kim jest snail girl? Wielki sukces snail girl W Polsce kultura pracy ponad siły jest mocno zakorzeniona. Wyrabianie nadgodzin, zaniedbywanie snu i diety, brak czasu dla bliskich, brak siły na ćwiczenia i codzienna dawka stresu, to rzeczy, których doświadcza mnóstwo z nas. Zagryzanie zębów, ma w sobie obietnicę sukcesu, jednak po drodze możemy nabawić się wypalenia zawodowego, które wpływa wprost koszmarnie na psychikę i ciało. Trend na filozofię snail girl mówi temu STOP. „Mogą wszystko i nie boją się marzyć”. Pokolenie Z zmienia świat na naszych oczach Katarzyna Dąbrowska, redaktorka naczelna Glamour udzieliła wywiadu platformie Westwing, w którym opowiedziała, na czym polega wyjątkowość zetek. Co ich odróżnia od millenialsów, czy pokolenia X i jakie wartości mają dla nich znaczenie? „Podziwiam styl życia Pokolenia Z. Są obywatelami świata, nie czują żadnych ograniczeń i z odwagą sięgają po swoje”. Girl boss ma dosyć Autorką terminu snail girl, jest pochodząca z Australii młoda przedsiębiorczyni Sienna Ludbey. W 2018 roku ze swojego hobby uczyniła dobrze prosperujący biznes modowy. Jednak wymagało to dużego poświęcenia, a odpoczynek schodził na dalszy plan. Choć firma radziła sobie coraz lepiej, to psychicznie i fizycznie, Sienna miała się coraz gorzej. Chciała być girl boss, ale finalnie została snail girl. Zmieniła podejście do życia i biznesu, ponieważ czuła, że jest o krok od wypalenia, a praca przestała sprawiać jej jakąkolwiek przyjemność. Na TikToku podzieliła się swoimi doświadczeniami i szczegółowo wyjaśniła, czym tak naprawdę jest dla niej termin snail girl. Żyjemy w kulturze zapier***u, czyli o 16-godzinnym dniu pracy i tym, czy da się ten system zatrzymać Work-life balance? To fajne hasło. Ale ile z nas może sobie na coś takiego pozwolić? Jednak z innej strony: czy praca po 16 godzin to faktycznie klucz do sukcesu? Kim jest snail girl? W języku polskim słowo ślimak (w odniesieniu do osoby) przywołuje przede wszystkim negatywne skojarzenia. Dlatego stwierdzenie „ślimakowa dziewczyna” może nie wzbudzać pozytywnych odczuć, a przez niektórych, być traktowane, jako obraźliwe. Jednak Sienna na ślimaka spojrzała zupełnie inaczej. Dla niej jest to zwierze, które, choć porusza się powoli, to jest wytrwałe i zmierza do celu w swoim tempie. Nie wyczerpuje swoich zasobów, nie traci energii, ponieważ jest świadome swoich możliwości. W końcu osiąga cel, być może wolniej niż inni, ale to nie ma znaczenia. Snail girl nie spieszy się z niczym i tworzy przede wszystkim po to, żeby tworzyć. Tempo, w jakim wszystko się dzieje, staje się coraz szybsze, ale ona się tym nie przejmuje. Nie liczy się dla niej żaden wyścig, lecz jedynie jej własna droga i być może nie prowadzi ona nigdzie indziej niż do domu i z powrotem do łóżka. Mam nadzieję, że uda mi się utrzymać tę nową wolność i wykorzystać ją w kolejnych etapach mojej działalności – opowiada Sienna Ludbey. Dzięki temu zachowuje równowagę między pracą a odpoczynkiem, a rozwój zawodowy znowu sprawia jej przyjemność. I to właśnie uznaje za sukces. Wielki sukces snail girl Opowieść ta, jak i termin snail girl,szybko zrobiły furorę na TikToku i stały się wręcz trendem. Wszystko, co z nim związane zdobyło ponad 2 miliony odsłon. To bardzo dobra wiadomość, ponieważ wciąż nie doceniamy roli odpoczynku, a wakacje raz do roku nie wynagrodzą codziennej szarpaniny. Ważna jest też świadomość, że nie każdy musi się piąć po drabinie awansów i nie jest to powód do wstydu. Praca, która sprawia nam przyjemność i wystarczający dochód jest równie wartościowa. FacebookTwitter
ADHD dorosłych. Jak je rozpoznać (u siebie)?
Czy wystarczy zrobić w Internecie prosty test na ADHD dorosłych? Dlaczego teraz tyle znajomych „to” ma? Sprawdzamy!
W tym artykule: Co to jest neuroróżnorodność? Czy możliwe jest zdiagnozowanie ADHA u dorosłych ludzi? Jak rozpoznać u siebie ADHD? ( I czy to w ogóle możliwe) Co rozpoznanie ADHD zmienia w życiu? Czy ADHD trzeba leczyć? Jak leczymy ADHD dorosłych i czy warto korzystać z psychoterapii online? ADHD, a alkohol i inne używki Styl życia, który leczy Też macie wrażenie, że coraz więcej dorosłych słyszy ostatnio tę diagnozę? Czy to już epidemia hiperpobudliwości, czy raczej naddiagnozowanie w przeczulonym na punkcie zdrowia psychicznego społeczeństwie. Odpowiedź tkwi w neuroróżnorodności. To słowo w ostatnich latach odmieniane jest przez wszystkie przypadki. A tak konkretnie to o co w nim chodzi? Co to jest neuroróżnorodność? „Po pierwsze to nie jest termin medyczny. Opisuje pewną koncepcję społeczną, którą 30 lat temu stworzyła prof. Judy Singer, która sama jest osobą ze spektrum autyzmu. Zobaczyła, że mimo spektrum autyzmu pnie się po szczeblach naukowej kariery, rozwija się i osiąga niezwykłe rzeczy. A klasyfikacja medyczna, która wtedy funkcjonowała – zresztą obecna do tej pory – określała ją jako osobę zaburzoną z masą deficytów. Gdzie w takim razie informacje o sukcesach, mocnych stronach, których jej nie brakowało? Singer zobaczyła, że coś, co inni nazywają zaburzeniem, nie wyklucza sukcesów życiowych” – mówi Bernadetta Bieszczanin, psycholożka, pedagożka, współzałożycielka Spektrum Wrażliwości. Roztargnienie, zapominanie, impulsywność, czyli jak ADHD utrudnia relacje Kiedy psychiatra oznajmił mi diagnozę, chciałam rozpłakać się z ulgi. Wreszcie miałam wyjaśnienie na to, dlaczego mój mózg jest jak przegrzany laptop z nadmiarem otwartych kart; czemu wiecznie się spóźniam, zatracam w spiralach myśli i prokrastynuję. „Neuroróżnorodność zakłada też, że wszystko, co kiedyś oceniane było jako zachowania wyrzucone poza wąski nawias normy (normalności), dzisiaj właśnie ową nową normą jest. Jeśli ktoś jest rozkojarzony, mocno pobudzony albo przeciwnie – wycofany i ma kłopoty z nawiązywaniem relacji, nie mówimy już, że jest dziwny. Inny. W zasadzie kiedy jako społeczeństwo zorientowaliśmy się, że nie ma osób „normalnych” i każdy posiada jakieś dysfunkcje, a czasami nawet zaburzenia, zaczęliśmy do swojej różnorodności w obszarze psychiki podchodzić bardziej wyrozumiale” – dodaje Sylwia Bryzek, psycholożka i psychoterapeutka pracująca z platformą hedepy.pl I świetnie. Dzisiaj psychologiczny self-care, opieka nad swoim zdrowiem psychicznym są w dobrym tonie. Mówimy otwarcie o depresji, borderline, ADHD i wszystkich barwach spektrum autyzmu. Do tego błyskawicznie rozwijająca się nauka o też pokazuje nam, że nie ma dwóch takich samych mózgów, czyli dwóch takich samych zachowań i osobowości. - „Osoby, które różnią się od innych pracą mózgu i układu nerwowego, po pierwsze, nie są chore. A po drugie, że z tymi różnicami wiążą się pewne zdolności i kompetencje. Walka toczy się o zdjęcie z tych osób odium zaburzenia i choroby i skupiienie się na mocnych stronach osób w spektrum, z ADHD, dysleksją, dysgrafią czy dyskalkulią. Dla osób neuroatypowych to wielka zmiana, ponieważ to, z czym się borykają w społecznym odbiorze ich odmienności w szkole, potem w pracy i w relacjach, to w większości efekt stereotypowej niewiedzy i braku rozumienia. Do tej pory uważano, że to one powinny dopasować się do większości. Nie, nie powinny. My, jako społeczeństwo musimy się nauczyć razem żyć i rozumieć się wzajemnie” – zaznacza Bernadetta Bieszczanin. Czy możliwe jest zdiagnozowanie ADHA u dorosłych ludzi? Niektórzy ze specjalistów twierdza, że nie. Że wszystkie tego typu zaburzenia jeśli nie objawią się do 4 roku życia, trudno je całą pewności zdiagnozować w dorosłym życiu. Inni (w tym jedna z moich ekspertek Sylwia Bryzek) uważa, że także wśród osób dorosłych żyje mnóstwo tych, których nie zdiagnozowano wcześniej. W przypadku dzieci stawianie wczesnej diagnozy ADHD ma sens, bo pomaga je bezpiecznie osadzić w warunkach społecznych, w szkole. Tłumaczy pewne zachowania, wyczula nauczycieli na indywidualne potrzeby dzieciaków. A co z dorosłymi? Przecież tysiące dzieci z zespołem hiperkinetycznym (cecha ADHD) staje się dorosłymi. I co wtedy? Ich nadpobudliwość i trudności z koncentracją po prostu wyparowują? Nie. Dorośli mają te same deficyty: pobudzenie, trudności ze skupieniem, znużenie przy powtarzalnych zajęciach. Gadatliwość. Niestawianie granic, obcesowość. Czasami coś, co odbieramy jako brak empatii. Te wszystkie cechy możemy czytać po prostu jako mapę osobowości, ale możemy też na ich podstawie zdiagnozować późne ADHD i podjąć terapię i leczenie. Warto na pewno wtedy, kiedy ewidentnie coś przeszkadza nam żyć pełnią życia i utrudnia bycie w dobrych relacjach. Zawsze podziwiałam pewne siebie kobiety. Wystarczyła mała zmiana i stałam się jedną z nich Kiedy postawiłam siebie na pierwszym miejscu, całe moje życie uległo zmianie. Czyli krótka historia o tym, dlaczego miłość i szacunek do samej siebie to najlepsze, czego kiedykolwiek się nauczyłam. Jak rozpoznać u siebie ADHD? ( I czy to w ogóle możliwe) Zawalasz? Nie kończysz spraw? Rozpoczynasz milion wątków naraz? Zawieszasz się w połowie zdania? Sygnałem może być też brak zorganizowania, gubienie przedmiotów, obijanie się o ściany i kanty, impulsywne zachowania, trudności z utrzymaniem uwagi, rozmywanie się w czasie (coś może trwać cały dzień), brak impulsu popychającego, aby coś zacząć (mylone z prokrastynacją), kłopot z hamowaniem impulsów. Wszystko tak naprawdę zależy do nasilenia cech - twierdzi Sylwia Bryzek. I potwierdza, że coraz więcej dorosłych osób trafia do psychologów i psychoterapeutów z potrzebą, aby potwierdzić im taką diagnozę, albo podejrzeniem, że to mają, bo zrobili sobie już test w internecie lub na Instagramie. Żeby to jednak było takie proste, że wypełnimy test i już wiemy… Nawet doświadczeni psychoterapeuci posiłkujący się sprawdzonymi narzędziami, nie od razu mogą taką diagnozę postawić. To wymaga obserwacji, kontaktu z pacjentem. W diagnozowaniu ADHD przyglądamy się też poziomom dwóch neuroprzekaźników. Charakterystyczny jest deficyt dopaminy, zwanej hormonem działania, oraz noradrenaliny – antagonistki mobilizującego hormonu stresu, odpowiedzialnej za koncentrację, proces nauki i kontroli impulsów. Ale i tak najważniejsze jest pytanie: co taka diagnoza zmieni w życiu dorosłej osoby? Co rozpoznanie ADHD zmienia w życiu? Może dać ulgę i wyjaśnienie dlaczego coś nie wychodzi. Żyjąc tak długo z różnymi typami neuroróżnorodności w dorosłym wieku zapewne już jesteśmy zaadaptowani do tego, aby sobie jakoś z nimi radzić. Mamy pracę, bliskich. Zwłaszcza kobietom adaptacja przychodzi łatwiej i często trudno uwierzyć, że rzeczywiście dotyczą ich te wszystkie kłopoty z deficytami uwagi. -„Nie jest też tak łatwo stwierdzić, że to właśnie akurat jest ADHD, bo 70 proc. cech ADHD i spektrum autyzmu jest wspólnych. Zatem do rzetelnej diagnozy przydają się i narzędzia, i wywiad, i doświadczenie lekarza bądź terapeuty” – podkreśla Sylwia Bryzek. Zdaniem Bernadetty Bieszczanin diagnoza to „narzędzie, które przede wszystkim pomaga sobie powiedzieć, że to nie jest ich wina, że robią coś inaczej, tylko jest to sprawa pewnego innego oprogramowania w głowie – mówiąc kolokwialnie – które trzeba poznać aby pomóc sobie w codziennym funkcjonowaniu. Dzięki diagnozie mamy szansę zdjąć winę z siebie (że ja sobie nie radzę) i z rodziców (że źle wychowują dziecko). Bo my żyjemy w przeświadczeniu, że mamy na wszystko wpływ. A nie jest to prawda! Kajetan Wolas: „Poprosiłem o pomoc, bo było tak źle, że nie ogarniałem tego, co działo się w mojej głowie” [WYWIAD] „Wciąż mówi się za mało o zdrowiu psychicznym, tematy z nim związane są za słabo nagłaśniane. Jeśli więc mogę dołożyć swoją cegiełkę do zwiększania świadomości w tym zakresie, chcę to robić” – przyznaje Kajetan Wolas – młody artysta, który otwarcie mówi (i śpiewa) o swoich trudnych doświadczeniach. Czy ADHD trzeba leczyć? Tylko wtedy jeśli zaburzenia w jakiś wyraźny sposób utrudniają pacjentowi funkcjonowanie. Paradoksalnie niektórzy adehadowcy lepiej znoszą krótkotrwały stres i działanie pod silną presją, ponieważ lepiej przychodzi im wyszukiwanie rozwiązań i usprawnień. Są osobami często postrzeganymi jako kreatywne i potrafiące szybko odnaleźć się w sytuacji, kiedy trzeba szybko zaradzić w sytuacji konfliktu czy awarii. –„Mają wszystko to, co dziś nazywa się kompetencjami przyszłości: kreatywność, innowacja, myślenie wizualne, myślenie niejednorodne, czyli nie ABC, tylko AZG. Potrafią pokazać inną perspektywę, na jaką my w naszych trybach, schematach i rutynie, często nie wpadamy – mówi Bernadetta Bieszczanin i dodaje - osoby neuroatypowe często są leczone na depresję, borderline, anoreksję, borykają się z uzależnieniami zanim zostają zdiagnozowani np. na ADHD.” Jak leczymy ADHD dorosłych i czy warto korzystać z psychoterapii online? Jeśli problemy z funkcjonowaniem, nauką lub wykonywaniem wymagających skupienia obowiązków są nasilone, można oczywiście leczyć je farmakologicznie – włączając leki stymulujące pracę neuroprzekaźników, np. dopaminy, ale też noradrenaliny. Leki te działają doraźnie, chwilowo, ułatwiając np. skupienie. Najskuteczniejsza wydaje się tu terapia, w której pracuje się behawioralnie nad rzeczami, które sprawiają pacjentom trudności i czerpie z tego, co jest dla nich korzystne. Ostatnio pojawia się pytanie czy psychoterapia online ma sens? Platformy pomocy psychoterapeutycznej zrzeszają certyfikowanych terapeutów z całego kraju. Dzięki temu możesz skorzystać z dobrej jakości pomocy, nawet jeśli mieszkasz w małej miejscowości, gdzie dostęp do terapii jest utrudniony. Np. na stronie www.hedepy.pl przechodzi się test oczekiwań, na podstawie którego system proponuje trzech terapeutów na miarę potrzeb. Jeśli seans nie spełni twoich oczekiwań, pieniądze zostaną zwrócone i możesz skorzystać z pomocy innego specjalisty. Ceny ustalają sami terapeuci i są naprawdę konkurencyjnymi z tymi offline. Terminy są łatwo dostępne, a spotkania odbywają się na szyfrowanym kanale. Oprócz leków i terapii jest jeszcze metoda leczenia za pomocą EEG i biofeedbacku, w której chodzi o rodzaj stymulacji, aby wywołać większą koncentrację. Nie jest to metoda uznana oficjalnie ponieważ nie ma danych, że jest skuteczna –„Mówi się, że z ADHD żyje 4-5% społeczeństwa, ale licząc niezdiagnozowanych ja szacuję, że może to być ok 10%” – szacuje Sylwia Bryzek. „To zbiór małych i większych działań, które możesz wykonywać każdego dnia, żeby zatroszczyć się o siebie”. Psycholożka Magdalena Chorzewska o tym, czym jest prawdziwy self-care Jeśli zadbasz o siebie, poczujesz się lepiej, a Twoje relacje z innymi staną się głębsze. O tym, czym jest prawdziwy self-care, rozmawiamy z psycholożką Magdaleną Chorzewską. ADHD, a alkohol i inne używki Zacznijmy od wszechobecnego cukru. To składnik, którego korelacja z diagnozowaniem ADHD występuje bardzo często. Aż 40% osób z nadwagą to osoby z ADHD, ponieważ jedzenie np. słodyczy i podjadanie w ogóle to element pomagający regulować emocje. W przypadku kofeiny zdania są podzielone. Istnieje teoria, że na niektórych adehadowców działa przeciwstawnie, czyli zamiast pobudzać, uspokaja. Na pewno uzależnia, dlatego w przypadku wariujących poziomów neuroprzekaźników warto ją ograniczyć. Marihuana i alkohol to silne depresanty (zdziwiona?), które obniżają motywację i chęć do robienia czegokolwiek. Z powodu nadsterowności dopaminowego układu nagrody w naszym mózgu osoby z ADHD częściej niż inni znajdują się w grupie ryzyka wszelkiego rodzaju uzależnień (np. od narkotyków i alkoholu). Sięganie po te substancje jest sposobem samoregulowania, uspokojenia myśli, wciśnięcia guzika stop dla rozszalałego mózgu. Rodzajem złudnego „samoleczenia”. Styl życia, który leczy Stały rytm dobowy, regularny sen, wartościowe jedzenie pozbawione cukru i innych stymulantów (np. energetyków i kofeiny), unikanie używek. Kluczowe dla samopoczucie będzie obniżenie tempa życia. -„Ja swoim pacjentom zawsze polecam przede wszystkim akceptację takiego stanu rzeczy – że są te deficyty. Poza tym uważność – aby funkcjonowali w tu i teraz, sięgali po techniki oddechowe, wszystko przywróci neuroprzekaźniki na normalny poziom. Zawsze zalecam wszystko, co pozwala obniżyć tempo życia, odpoczynek, przebywanie w naturze” – podpowiada Sylwia Bryzek. Świetne „lekarstwo” to posiadanie zwierząt. Opieka nad nimi wymusza rutynę, a kontakt z nimi wpływa na samoregulację. Marta Niedźwiecka w pierwszym odcinku Glamour Academy rozprawia się z tematem self-care Glamour Academy to nowy videopodcast, w którym rozmawiamy z ekspertkami i ekspertami o ważnych dla Was sprawach. W pierwszym odcinku razem z psycholożką Martą Niedźwiecką bierzemy na warsztat self-care.
Praca to relacja obustronna. Jak sprawdzić przyszłego szefa lub szefową podczas rekrutacji?
Idąc na rozmowę o pracę, zazwyczaj to ty starasz się pokazać z jak najlepszej strony. A my namawiamy cię, byś sprawdziła swojego przyszłego szefa lub szefową.
W tym artykule: Etap 1. Posłuchaj, czy to, co mówi twój potencjalny przełożony, zwyczajnie ci się podoba. Na co powinnaś szczególnie zwrócić uwagę? Etap 2. Jeśli spodoba ci się to, co usłyszysz, upewnij się, że jest to osoba, której możesz powierzyć kawałek swojego życia zawodowego. O co warto ją/jego zapytać/poprosić? Na rozmowie o pracę zwykle większość firm testuje kandydatów, zapominając, że praca to relacja obustronna. I dwie strony muszą być z niej zadowolone. Bo jeśli nie są, zawsze ktoś zrezygnuje. Jak odróżnić szefa, któremu warto poświęcić kawałek swojego życia zawodowego, od takiego, który pociągnie cię w dół, a w najlepszym wypadku straci twój czas? Pamiętam, jak w jednej z firm, do których aplikowałam, rozmowa z przyszłym przełożonym trwała siedem godzin! W tym czasie wypiliśmy wino, zjedliśmy obiad i kolację, opowiedzieliśmy sobie o całym życiu, znaleźliśmy mnóstwo podobieństw – zwiedzonych krajów, wspólnych znajomych, mieliśmy nawet te same wartości. I mimo to zrezygnowałam z tej pracy po okresie próbnym. Bo szef – oprócz tego, że był superciekawym człowiekiem – okazał się alkoholikiem, który nie dawał mi wsparcia. A bez tego ani ja, ani zespół, którym miałam zarządzać, nie byliśmy w stanie dobrze obsługiwać klientów. Po tej ewidentnej wtopie rekrutacyjnej zrozumiałam, że dobra weryfikacja przyszłego przełożonego powinna przebiegać dwuetapowo. W etapie pierwszym słuchasz i analizujesz, co do ciebie mówi. W etapie drugim zadajesz pytania, które dadzą ci jasność. „Odmówię, zanim się zbłaźnię”, czyli syndrom oszusta, z którym mierzy się 70% z nas. Ekspertka wyjaśnia, jak sobie z nim radzić Syndrom oszusta to zjawisko, z którym mierzy się (aż) 70% populacji. Sprawia, że czujemy się niewystarczająco dobre i dobrzy, nie doceniamy siebie. Oto, jak sobie radzić z trudnymi doświadczeniami (nie tylko) w pracy. Etap 1. Posłuchaj, czy to, co mówi twój potencjalny przełożony, zwyczajnie ci się podoba. Na co powinnaś szczególnie zwrócić uwagę? Przede wszystkim na to, czy mówi dobrze o swoim zespole. Dobrzy szefowie ekscytują się sukcesami i rozwojem członków swojego zespołu. Jeśli o nim nie mówią albo podkreślają tylko swoją rolę, nie nadają się na szefów. A ty z taką osobą nie chcesz pracować. Czy twój przyszły przełożony interesuje się tym, co ciebie motywuje? Jeśli myśli tylko o tym, co ty możesz wnieść do zespołu, z dużym prawdopodobieństwem będzie to relacja nastawiona wyłącznie na branie. Czy opisując ludzi i sytuacje, podaje konkretne przykłady? Historie, które jasno przedstawiają sposób, w jaki ktoś się zachował (uczciwy, wspierający), są dużo bardziej wiarygodne niż powoływanie się na własny autorytet jako szefa. Etap 2. Jeśli spodoba ci się to, co usłyszysz, upewnij się, że jest to osoba, której możesz powierzyć kawałek swojego życia zawodowego. O co warto ją/jego zapytać/poprosić? Co oznacza dla ciebie sukces? W ten sposób dajesz swojemu potencjalnemu szefowi szansę, żeby się wykazał i pokazał, czy ma jasną definicję tego, czym jest dla niego sukces własny i zespołu. Jeśli nie potrafi na to pytanie odpowiedzieć, a ty zdecydujesz się na pracę z nim, nie będziesz miała się z czego cieszyć. Wciąż będzie ci towarzyszyć poczucie, że podnosi ci poprzeczkę, do której nigdy nie doskoczysz. Skąd będę wiedzieć, że nasza relacja zawodowa jest zdrowa? Zadając to pytanie, możesz się dowiedzieć, czego się od ciebie oczekuje, czy będziesz miała (i jak często) spotkania, które pozwolą ci na dostawanie regularnej informacji zwrotnej. Opowiedz mi o osobie, która wpłynęła na zmianę twojego zdania na jakiś temat. Odpowiedź pozwoli ci sprawdzić, jak twój przyszły szef radzi sobie z negatywną informacją zwrotną. I co bardzo ważne – czy umie ją przyjąć na klatę. Opowiedz mi o sytuacji, kiedy ktoś narzekał na pracę osoby z twojego zespołu. Odpowiedź pokaże, jak ktoś radzi sobie z odmienną opinią i jak zachowuje się w sytuacji konfliktu (w zespole albo między zespołami). Czy opowiada się po jednej ze stron, czy raczej stara się łączyć ludzi? Kiedy ostatnio nie zgodziłeś się ze swoim szefem? Zadając to pytanie, możesz sprawdzić, czy twój potencjalny szef zgadza się zawsze ze zdaniem przełożonego i boi się mu sprzeciwić. Czy jesteś pewna, że taka osoba zawalczy o ciebie, kiedy będzie trzeba? Jeśli poprowadzisz rozmowę zgodnie z powyższymi wskazówkami, pokażesz, że masz jasne kryteria i wartości, którymi się kierujesz.
Katarzyna Dąbrowska, redaktorka naczelna Glamour, w kolejnym odcinku swojego podcastu Glamour EcoTalk do rozmowy o ekologii w biznesie zaprosiła Beatę Drzazgę, przedsiębiorcę, założycielkę wielu firm w Polsce i zagranicą.
Czym jest zrównoważony biznes, jak troska o środowisko wygląda w różnych zakątkach świata w porównaniu z Europą, a także jakie zmiany w życiu prywatnym warto wprowadzić, by żyć bardziej eko – tego wszystkiego dowiecie się z najnowszej rozmowy przeprowadzonej w ramach cyklu „Glamour Eco Talk”. Beata Drzazga, angażując się w misje gospodarcze na całym świecie i biorąc udział w międzynarodowych konferencjach dotyczących biznesu, widzi, jak bardzo temat kryzysu klimatycznego został zaniedbany przez rządy największych państw i globalne korporacje. Eksperci od zmian klimatycznych od kilkunastu lat biją na alarm, że czasu na zmianę światowego podejścia do ochrony środowiska mamy już bardzo niewiele – jako graniczną datę wymieniają rok 2025. Zdaniem Beaty Drzazgi realizacja postanowień i deklaracji z historycznego porozumienia w sprawie klimatu, zawartego przez głowy państw w Paryżu w roku 2015, jest na bardzo niezadowalającym poziomie. O wiele więcej optymizmu daje to, jak wiele osób zmienia nawyki na bardziej proekologiczne w swoim codziennym życiu. „Robimy małe kroczki we właściwym kierunku, ale ja widzę, że brakuje nam jeszcze edukacji” – podsumowuje Beata Drzazga. Tragiczne efekty braku zdecydowanego działania państw i korporacji na rzecz klimatu już widać – jak choćby trwające pożary na południu Europy czy nasilenie występowania chorób układu oddechowego, co Beata Drzazga obserwuje wśród pacjentów korzystających z opieki medycznej w BetaMed. Pozytywnym aspektem tego zagadnienia jest to, że na konferencjach międzynarodowych związanych z przedsiębiorczością, nowymi technologiami oraz AI (Beata Drzazga jest współorganizatorem jednej z nich w Dolinie Krzemowej, w Palo Alto) coraz ważniejszym tematem są ekologiczne rozwiązania postrzegane jako przyszłość każdego biznesu. View Ediplayer on the source website Beata Drzazga, to przedsiębiorca z ogromnym doświadczeniem. Z sukcesem zarządza kilkoma firmami w Polsce i Stanach Zjednoczonych. Założycielka BetaMed SA, największego w Polsce centrum medycznego pod kątem opieki długoterminowej nad pacjentami. Doradca w biznesie i w życiu. Równie mocno jak w biznes angażuje się w filantropię. Za swoją działalność została wielokrotnie doceniona – otrzymała już niemal 240 nagród i wyróżnień, m.in. Indywidualną Nagrodę Gospodarczą Prezydenta RP i Gold Medal Awards w Miami. www.beatadrzazga.pl Podcastu można posłuchać również na Spotify.
Praca marzeń? Zapomnij, ona nie istnieje
Czas się z tym pogodzić. Praca marzeń to największe kłamstwo, jakie nam wmówiono.
W tym artykule: Praca z miłości Praca to nie ja Tuż po pełnym sukcesów oscarowym wieczorze Law Roach, najpopularniejszy stylista gwiazd, ogłosił, że rezygnuje z kreowania wizerunku znanych osób. Za swoją pracę, m.in. z Zendayą, był wielokrotnie nagradzany i doceniany, jednak nawet u szczytu kariery był zmęczony i nieszczęśliwy. W styczniu tego roku, równie niespodziewanie Jacinda Arden, premierka Nowej Zelandii, zapowiedziała, że nie będzie ubiegać się o kolejną kadencję. Oddała swojej pracy całą siebie, a przede wszystkim czas swój i swojej rodziny – łącznie 15 lat życia, bo tyle spędziła w parlamencie. Na czele rządu stanęła jako najmłodsza kobieta na świecie i będąc premierką, urodziła swoje pierwsze dziecko. Aż przyszedł moment, kiedy poczuła, że to wszystko, że już nic więcej nie ma do zaoferowania. Na naszych oczach upada mit pracy marzeń. Tej – idąc tropem „Diabeł ubiera się u Prady” – za którą miliony dziewczyn dałoby się zabić, oraz konceptu, który wieki temu ukuł chiński polityk i filozof Konfucjusz: „Wybierz pracę, którą kochasz, i nie przepracujesz ani jednego dnia więcej w twoim życiu”. W wydanej w 2021 roku książce „Work Won't Love You Back: How Devotion to Our Jobs Keeps Us Exploited, Exhausted, and Alone” Sarah Jaffe nazywa ideę Konfucjusza obietnicą bez pokrycia i pozbawia nas złudzeń – choćbyśmy nie wiadomo jak bardzo kochali naszą pracę, ona nigdy nie odwzajemni tych uczuć. I nie powinniśmy tego od niej oczekiwać. Szczególnie że system kapitalistyczny nie jest stworzony, by kochać. Ale by zarabiać, także na naszych pasjach i marzeniach. Jacinda Ardern podała się do dymisji, udowadniając także i tym, że jest współczesną superbohaterką. „Nie mam już więcej paliwa w zbiorniku” Rezygnując ze stanowiska, premierka Nowej Zelandii dała nam ważną lekcję. Jedna z najważniejszych politycznych liderek na świecie wykazała się ogromną samoświadomością i dojrzałością. Praca z miłości Przez długi czas w historii ludzkości miłość zarezerwowana była wyłącznie dla domu i bliskich, a praca była... pracą. Jak podkreśla Jaffe, kilka dekad temu, gdy większość ekonomii skupiona była wokół przemysłu, nikt nawet nie wpadłby na to, by kochać swoją pracę. Nie oczekiwano od pracowników fabryki Forda, by kochali składać samochody. Do pracy chodziło się, by zarobić. Wraz z rozwojem rynku nastąpiły zmiany w tym podejściu, którymi sterowały wielkie firmy. Pod przykrywką pasji i pracy marzeń wymagały od swoich pracowników więcej, strasząc, że konkurencja zajmie ich stanowisko, tym samym oczekując nadgodzin i pełnego poświęcenia. Do dziś z idei pracy marzeń najbardziej korzystają wielkie korporacje, przekonując, że praca może być sensem życia. Wiele miejsc wykorzystuje młodą i ambitną energię, współpracowników nazywa rodziną, przywiązuje do siebie, oferując darmowe lunche, żłobki czy firmową siłownię. Mami prestiżem, dając ułudę spełniania marzeń. Idąc tym tropem, Anna Helen Petersen w „Can't Even: How Millennials Became the Burnout Generation” pisze, że to pożądanie cool pracy, takiej którą się pasjonujemy, sprawia, że niektóre stanowiska są przez nas gloryfikowane. W ich imię tolerujemy nadużywanie siebie i innych, pracujemy za niewielkie pieniądze, z bezpłatnymi nadgodzinami, w drogich miastach, gdzie w korkach tracimy wiele godzin. Wreszcie – w nastawionych na rywalizację organizacjach, w których oczekuje się, że będziemy jeszcze dziękować za to, że w ogóle tam jesteśmy. Pasja i radość często przysłaniają nam złe strony pracy. Tak zostaliśmy wychowani. Większość Millenialsów i przedstawicieli pokolenia Z dorastała w przekonaniu, że praca powinna być czymś więcej, dawać spełnienie, satysfakcję. Wierzymy, że dzięki ambicjom, skończeniu szkoły, poświęceniom i wysiłkowi możemy osiągnąć wszystko, o czym marzymy, a więc że znajdziemy także pracę, która będzie naszą pasją lub pasję, która przyniesie nam pieniądze. Wizje te – wyidealizowane, toksyczne i stresujące – przez ostatnie dekady podsycała popkultura, media, motywacyjne poradniki, znani CEO, rodzice i nauczyciele. Koncept pracy marzeń powoduje w nas presję, że praca musi przynosić szczęście i spełnienie – mówi mi dr Malwina Puchalska-Kamińska, psycholożka i wykładowczyni Uniwersytetu SWPS. – Dobrze wiemy, że w rzeczywistości tak nie jest, bo każda praca wiąże się z jakimś wysiłkiem. I nawet jeśli mamy bardzo dopasowane do siebie zajęcie, zgodne z tym, co chcieliśmy robić, to i tak będą zdarzać się gorsze dni, a znalezienie pracy marzeń nie sprawi, że wszystko będzie idealne – dodaje. Jako przykład psycholożka podaje osobę, która zawsze chciała być lekarzem i która mimo pracy w wymarzonym zawodzie będzie doświadczać ciężkich i emocjonujących momentów, jak chociażby towarzyszenie komuś w umieraniu. Warto wspomnieć tutaj także pielęgniarki, ratowników medycznych czy nawet nauczycieli i wszystkie te zawody, które kojarzymy z powołaniem. Niestety, nawet ono nie uchroni nas przed zderzeniem z niewydajnym systemem i brakiem godnych warunków pracy. Podobnie jest z osobami, które założyły własną firmę i przez długi czas poświęcają się w imię wymarzonego biznesu, nie mają dni wolnych i czasu na chorowanie. Praca marzeń, jak każda inna, może być zwyczajnie męcząca i frustrująca. Rób to, co kochasz, a i tak będziesz pracować codziennie i do końca życia – pisze Anne Helen Petersen. Wtóruje jej Tim Cook, obecny dyrektor generalny Apple – bo jeśli będziesz robić to, co kochasz, to będziesz pracować jeszcze ciężej, niż możesz to sobie teraz wyobrazić, choć plusem jest, że przyjdzie ci to z większą łatwością. Jednak jak pokazują badania, to osoby najbardziej zaangażowane, a więc te kochające swoją pracę, najmocniej narażone są na wypalenie zawodowe. Obsesyjna pasja do pracy może powodować konflikty i rozczarowania, zwłaszcza kiedy dochodzimy do ściany, a praca marzeń zawodzi nasze oczekiwania. Jak mówi mi dr Malwina Puchalska-Kamińska, praca marzeń to toksyczne przekonanie, ale przekonania na szczęście można zmienić. Według niej najważniejsze jest, by pracować zgodnie ze swoją motywacją, a kluczem do szczęścia jest to, by wiedzieć, czego się potrzebuje. Czy spełniamy nasze marzeni,a czy rodziców, a może oczekiwania społeczeństwa? Młodzi ludzie czują presję żeby wybrać od razu dobrze, żeby trafić w miejsce, które będzie idealne, zauważa Puchalska-Kamińska. Oprócz tego, ciągle się zmieniamy i rozwijamy, więc nasz wybór z początku drogi zawodowej może jeszcze ulec kilka razy zmianie. Z jednej strony bowiem praca marzeń wiąże się często z marzeniami z dzieciństwa (kim chcę zostać jak dorosnę?). Z drugiej zaś dla niektórych oznaczać będzie sukces i pieniądze. Ludzie mogą mieć trzy różne motywacje do pracy, tzw. ukierunkowania zawodowe. Pierwsze z nich jest na pracę i dotyczy ludzi, którzy w ogóle nie mają konceptu pracy marzeń w głowie. Praca jest po to żeby się utrzymać i takie osoby gdyby mogły, nie pracowałyby, tłumaczy Puchalska-Kamińska. Drugie ukierunkowanie jest na karierę i te osoby pracują, by podwyższać swój status. Trzecie natomiast jest skierowane na misję i te osoby wykonując swoją prace czują, że jest ona dla nich jakimś rodzajem powołania. Dlatego gdyby wygrały w totolotka i tak by pracowały, bo ma to dla nich duże znaczenie. Co ciekawe, wszystkie trzy zależności występują w każdej z grup zawodowych – od nauczycieli po duchownych, dodaje. Praca to nie ja Esther Perel, amerykańska psychoterapeutka, porównuje pracę do zdrowej relacji romantycznej, od której przecież nie oczekujemy, że zapewni nam wszystko. Do pełni potrzebujemy także innych: rodziny i przyjaciół. Podobnie powinno być z pracą. Wciąż jednak definiujemy się poprzez to, co robimy, przedstawiamy się nowym osobom swoim zajęciem, na pracy zawodowej budujemy swoją tożsamość. Tam też często szukamy przynależności oraz spełnienia najważniejszych życiowych potrzeb. Możemy więc kochać to, co robimy, ale nie musi nas to określać. Jesteśmy czymś więcej niż naszą pracą, więc rozsądne jest realizację zainteresowań i hobby zostawić na czas poza firmą. To uchroni nas przed poczuciem, że gdy stracimy pracę, stracimy siebie. Ludzie mogą – i często tak jest – doświadczać poczucia sensu w pracy. I to jest super, ale nie powiedziałabym, że jest to wtedy praca marzeń, ale wynikowa wysiłku, który się wkłada, samoświadomości, elastyczności i obserwowania siebie. Podążania za tymi zmianami, które się we mnie dzieją, doświadczania. Sensowna, wystarczająco dobra, choć trudna do zbudowania praca jest więc możliwa, mówi dr Puchalska-Kamińska. Czy w takim razie naprawdę trzeba kochać swoją pracę? Można, ale nie trzeba. Praca przede wszystkim powinna być jak najmniej męcząca, nie przekraczać naszych granic i nie rujnować zdrowia oraz pozwalać nam na utrzymanie. Kropka. I w pełni okej jest mieć do niej całkowicie transakcyjne podejście – pieniądze za wykonaną robotę. Odejście od postrzegania pracy jako czegoś wymarzonego i nadającego życiu znaczenie jest uwalniające, bo pozwala nam rozejrzeć się wokół i zawalczyć o rzeczy, które są prawdziwie dla nas ważne i potrzebne. Po godzinach. Korzystałam z artykułów opublikowanych w m.in. „Stylist”, „The New York Times”, „Allure”, „Refinery29”, „Wall Street Journal”, książek „Work Won't Love You Back: How Devotion to Our Jobs Keeps Us Exploited, Exhausted, and Alone”, „An Ordinary Age: Finding Your Way in a World That Expects Exceptional”, „Can't Even: How Millennials Became the Burnout Generation”, „I Didn't Do the Thing Today: Letting Go of Productivity Guilt” oraz podcastu magazynu „The Cut”.
Ariana Grande przerwała milczenie. Odniosła się do okrutnych komentarzy na temat swojego wyglądu
Ariana Grande zareagowała na medialną burzę, którą wywołała publikacja jej najnowszych zdjęć. Artystka w stanowczy sposób odniosła się do komentarzy dotyczących jej aktualnego wyglądu.
W tym artykule: Ariana Grande niepokoi fanów na nowych zdjęciach Ariana Grande odpowiada na komentarze dotyczące jej wyglądu Ariana Grande w ostatnim czasie rzadko pokazuje się publicznie. Po wydaniu swojej szóstej studyjnej płyty pt. „Positions” z 2020 roku artystka wyjątkowo nie wyruszyła w trasę koncertową. Zamiast tego skupiła się na swoim życiu osobistym oraz rozwijaniu się na innych płaszczyznach artystycznych i biznesowych. Aktualnie, już jako mężatka i właścicielka przynoszącej wielomilionowe dochody firmy kosmetycznej, jest na półmetku prac nad ekranizacją kultowego musicalu „Wicked”. Pierwsza część wyczekiwanej produkcji ma trafić na ekrany kin w listopadzie 2024 roku. Ariana Grande wzięła sekretny ślub. Kim jest mąż artystki? Ariana Grande wzięła sekretny ślub. Na szczęście, choć przygotowania trzymała w tajemnicy, zdecydowała się pokazać zdjęcia z ceremonii. Suknia ślubna nas zachwyciła, podobnie jak atmosfera wydarzenia. Zresztą zobaczcie sami. Zdradzamy także, kim jest Dalton Gomez, czyli mąż wokalistki. Ariana Grande niepokoi fanów na nowych zdjęciach W ubiegły piątek (7 kwietnia) Ariana Grande po raz pierwszy od dawna została sfotografowana na mieście. Brytyjscy paparazzi przyłapali piosenkarkę w towarzystwie Cynthii Erivo przed Groucho Club w Londynie. Gwiazdy wychodziły razem z koncertu ich kolegi z obsady „Wicked”, Jeffa Goldbluma. Zdjęcia momentalnie obiegły cały internet. Internauci pod pozorem troski o swoja idolkę, zaczęli kierować pod jej adresem wiele przykrych komentarzy. Zdaniem wielu osób autorka hitu „7 rings” na najnowszych zdjęciach wygląda „zbyt chudo” i „niezdrowo”. Ariana Grande odpowiada na komentarze dotyczące jej wyglądu To nie pierwszy raz, gdy wygląd Amerykanki stał się obiektem powszechnej dyskusji. Do tej pory jednak wokalistka raczej nie reagowała na opinie internautów na swój temat. Tym razem zrobiła wyjątek. We wtorek na oficjalnym profilu piosenkarki na TikToku pojawiło się trzyminutowe nagranie, w którym gwiazda postanowiła „rozwiać obawy dotyczące jej wyglądu”. Jest wiele różnych rodzajów piękna. Można wyglądać zdrowo i pięknie na różne sposoby. Ciało, do którego porównujecie moje obecne ciało, było jego najmniej zdrową wersją. Zażywałam wiele antydepresantów, do tego piłam i źle się odżywiałam. W najgorszym momencie mojego życia, kiedy wyglądałam w sposób, który uważacie za zdrowy, w rzeczywistości dla mnie to nie było zdrowe – powiedziała Ariana. Sławna dwudziestodziewięciolatka wyjaśniła, dlaczego w ogóle zdecydowała się na nagranie tego filmiku. Wiem, że nie powinnam tego tłumaczyć. Ale wydaje mi się, że może z otwartości i pewnego rodzaju wrażliwości może wyniknąć coś dobrego – oznajmiła. Grande postanowiła przypomnieć wszystkim, że komentarze na temat czyjegoś wyglądu nigdy nie są na miejscu, bez względu na nasze intencje. Nigdy nie wiem, przez co ktoś przechodzi. Więc nawet jeśli kierujesz się miłością i troską, ta osoba prawdopodobnie nad tym pracuje lub ma system wsparcia, z którym nad tym pracuje. Bądźcie delikatni dla siebie nawzajem i siebie samych – zaapelowała. Na koniec swojej emocjonalnej przemowy gwiazda podzieliła się słowami wsparcia dla wszystkich swoich odbiorców. Myślę, że jesteście piękni. Niezależnie od tego, co przechodzicie. Niezależnie od wagi, od tego, w jaki sposób robicie makijaż, od zabiegów kosmetycznych, które przeszliście lub nie czy czegokolwiek – wyznała. Myślicie, że tym wyznaniem Ariana Grande utnie dyskusję na temat swojego wyglądu? View oEmbed on the source website Oto najbardziej dochodowe marki beauty gwiazd. Wyniki rankingu mogą zaskoczyć Serwis Cosmetify opublikował nowy ranking najbardziej dochodowych celebryckich marek beauty. Co ciekawe, na liście zabrakło brandu stworzonego przez jedną z najsłynniejszych modelek na świecie.
Kultura toksycznej produktywności: dlaczego romantyzujemy wieczną zajętość?
Codziennie pracujesz minimum osiem godzin i żonglujesz czasem, próbując wcisnąć między obowiązki telefon do przyjaciółki, trening, książkę, sen. Lista rzeczy do zrobienia jednak wcale się nie zmniejsza, a ty, zamiast po prostu żyć, masz wrażenie, że walczysz o przetrwanie. Według tiktoka i tak wciąż robisz za mało.
W tym artykule: Toksyczna produktywność: co to takiego Toksyczna produktywność: w pogoni za perfekcją Toksyczna produktywność: ucieczka z pułapki robienia Żyjemy w kulturze, która romantyzuje zajętość. Wmawia się nam, że powinniśmy pracować ciężko, a jednocześnie nie docenia się naszej pracy ani wysiłku. Brak czasu uważamy za oznakę sukcesu, odpoczynek za przejaw słabości, a produktywnością mierzymy naszą wartość. To wręcz coś, czym lubimy się chwalić. Z podziwem spoglądamy na CEO wielkich firm, którzy zaczynają dzień o piątej rano, albo na superproduktywne girlbosses. Hustle culture, w wolnym tłumaczeniu: kultura zajętości, wiecznego zapracowania lub bieganiny, przyjęła niedawno jeszcze jedną, zupełnie nową formę. Trend #5to9 (hasztag ma 99,8 miliona wyświetleń na TikToku) jest już o krok dalej i sugeruje, że do naszego planu dnia powinniśmy dorzucić m.in. ćwiczenia, zdrowe śniadanie, czytanie, prowadzenie dziennika. Wszystko to, zanim rozpoczniemy codzienną pracę, przed dziewiątą rano. W tej z pozoru nieszkodliwej i inspirującej modzie nie ma czasu na odpuszczanie. Żadna minuta nie może być zmarnowana. Toksyczna produktywność: co to takiego Koncept produktywności nie jest niczym nowym. Pierwsza to-do list powstała w 1791 roku. Od tamtej pory zdążyliśmy jednak popaść w obłęd robienia i gonienia za perfekcją, a produktywność osiągnęła poziom niebezpiecznej autoagresji. Wkładając nasze życie w aplikacje, kalendarze, tabelki (np. habit trackery), czytając książki motywacyjne i kończąc kursy zarządzania czasem, dostajemy obietnicę optymalizacji, kontroli i poukładania – że jeśli kupimy nowy planner, nasze życie stanie się doskonalsze, że produktywność zagłuszy smutek czy poczucie niskiej wartości. Robienie czegokolwiek myli nam się z pojęciem dobrze spędzonego i spożytkowanego dnia, któremu działanie nadaje sens i znaczenie. Dlatego że wywołuje poczucie spełnienia, skuteczności i nastraja nas pozytywnie, gdy nam się uda i będziemy mogli skreślić coś z naszej listy zadań. Dla wielu takie narzędzia będą przydatne, bo motywują i pomagają w osiągnięciu celu. Często jednak to tymczasowe poczucie zadowolenia i dobrze wykorzystanego czasu odwraca naszą uwagę od faktu, że wpadamy w pułapkę toksycznej produktywności, kreujemy nierealne oczekiwania co do tego, jak powinien wyglądać nasz dzień. Przymus robienia zaczyna oplatać nas coraz ciaśniej. Habit trackery czy aplikacje śledzące naszą aktywność pokazują nam bowiem nie tylko nasz postęp, ale też przypominają, że nie robimy wystarczająco dużo. Samo bycie produktywnym nie jest złe. Szkodliwe są presja, która temu towarzyszy, oraz obsesja na punkcie samodoskonalenia się, która niezależnie od tego, jak dużo zrobimy, i tak sprawi, że będziemy czuć się winni, że nie zrobiliśmy jeszcze więcej. Jeśli coś pójdzie niezgodnie z planem, oznaczać to będzie naszą porażkę. Przytłaczająca toksyczna produktywność (hasztag #toxicproductivity na TikToku ma już 9 miliardów wyświetleń) jest bowiem niezwykle szkodliwa dla naszego zdrowia psychicznego. Jak ostrzegają eksperci, może prowadzić do wypalenia zawodowego, zmęczenia, bezsenności, jest prostą drogą do depresji czy zaburzeń lękowych. Pozbawia nas elastyczności, bo nie ma w niej miejsca na odstępstwa. Produktywność jest sekwencyjna, każe poruszać się w sztywno określonych ramach. Nie bierze pod uwagę, że życie jest zaskakujące i niepoukładane. Dlatego gdy rośnie przed nami góra rzeczy do zrobienia, często zwiększa się również nasze przerażenie. Kiedy nie spełniamy swoich wyśrubowanych standardów, czujemy się po prostu źle. Porównujemy się z innymi, podważamy własne decyzje i działania. Jesteśmy więźniami nawyków, którzy na koniec dnia skupiają się tylko na tym, czego nie udało im się zrobić. Jeśli nie wykorzystujemy czasu efektywnie, pojawiają się wstyd, wyrzuty sumienia, poczucie winy, bycia niewystarczającym. Nawet kwestie dbania o siebie, rytuały self-care zaczynamy traktować jako przykry obowiązek. Jeden dzień bez jogi równa się porażka. Zapominamy jednak, że od samego początku poprzeczka była zawieszona za wysoko, poza naszym zasięgiem. Jak możemy wymagać od siebie codziennych ćwiczeń, jeśli do tej pory ledwie mogliśmy zebrać się na spacer raz w tygodniu? Albo zdrowego odżywiania, kiedy próbujemy przerobić stratę lub mamy obecnie trudny czas? W imię produktywności ignorujemy własne potrzeby. Forsujemy się, gdy ciało mówi „nie”. A przecież nasze siły są skończone, nasza energia ma limit, nie jesteśmy omnipotentni. Dzień ma ograniczoną liczbę godzin, a my – zasoby. Hiperproduktywność promują najczęściej ci, którzy mają pieniądze, pomoc, udogodnienia i którym wystarczy kilka godzin snu. Nie muszą dojeżdżać do pracy, pracować na dwie zmiany, samotnie wychowywać dziecka. Toksyczna produktywność: w pogoni za perfekcją Nie tylko wymagamy od siebie nieustającej produktywności, ale i perfekcji. Jeśli coś się nie udaje, winimy się za to, że nie jesteśmy tacy, jacy chcielibyśmy być. Leah Weiss w swojej książce „How We Work: Live Your Purpose, Reclaim Your Sanity, and Embrace the Daily Grind” powołuje się na badania, które dowiodły, że ciągła samokrytyka może prowadzić do depresji, toksycznego perfekcjonizmu i utraty poczucia własnej wartości. A przecież wszyscy potykamy się, błądzimy i mamy gorsze dni. Takie, kiedy zrobimy wszystko, co zaplanowaliśmy, lub zupełnie nic. Dni, które zwyczajnie nie są „naszymi dniami”, gdy będziemy chcieli zacząć od jutra, poniedziałku, nowego miesiąca. Według badania przeprowadzonego w London School of Economics perfekcjonizm zabija produktywność, ciągła presja robienia paraliżuje nas i w efekcie nie jesteśmy w stanie zrobić nic. To zjawisko wiąże się z pojęciem paradoksu produktywności. Badanie opublikowane przez „Kansas Journal of Medicine” w 2021 roku dowiodło, że nieustający stres wywołany niezrobieniem czegoś w połączeniu z nierealnymi wymaganiami i poczuciem, że jesteśmy niewystarczająco wydajni, prowadzą do spadku produktywności. W skrócie: kiedy zaczynamy się przejmować, że „marnujemy czas”, finalnie tracimy go na zamartwianie się. Toksyczna produktywność: ucieczka z pułapki robienia Kiedy w czasie pandemii braliśmy udział w wyścigu produktywności, Chris Bailey, autor książki „Hyperfocus: How to Manage Your Attention in a World of Distraction”, podkreślał w rozmowie z „The New York Times”, że nawet w lepszych czasach bycie produktywnym wymagało dużego wysiłku, a co dopiero w erze globalnego kryzysu. Trzy lata później jego słowa są aktualne, z wojną i kryzysem ekonomicznym w tle. Dlatego, zamiast poświęcać swój czas na wypełnianie luk w kalendarzu, warto przeznaczyć go na ładowanie baterii. Na odpuszczenie. Kiedyś moja terapeutka powiedziała mi, że habit trackery to forma autoagresji. Wyrzuć je wszystkie, wykasuj aplikacje dające ci łaskawie przerwę, a jeśli masz coś do zrobienia w tym tygodniu, nie zapisuj wszystkiego na poniedziałek – zrób ogólną listę i wykonaj z niej tyle, ile możesz. Skup się na małych krokach zamiast na celach, które już na starcie są nie do osiągnięcia. „Poważnie – zjedz ciastko, obejrzyj film, przeczytaj książkę. Nie wszystko, co robisz, musi mieć na celu udoskonalenie zdrowia, wiedzy, pracy czy ciała. Samo bycie też jest OK” – pisze Whitney Goodman w „Toxic Positivity: Keeping It Real in a World Obsessed with Being Happy”. Na linii mety nie czeka na ciebie żadna nagroda za bycie mistrzynią samodoskonalenia się i produktywności. Zresztą w pewnym momencie zorientujesz się, że jeśli zajmiesz się jedną rzeczą, świat podrzuci ci zaraz kolejną i praca rozpocznie się od nowa. Jeśli na tym oprzesz swoją wartość, nigdy nie będziesz wystarczająca. Zawsze bowiem będzie coś do zrobienia. Na szczęście życie (i ty) to coś więcej niż wykreślanie pozycji z listy. Czas więc ściągnąć z barków poczucie winy, oceny i zacząć mierzyć jakość życia niewymiernymi rzeczami, takimi jak czas spędzony z rodziną i przyjaciółmi, pasje i codzienne małe radości. Tylko proszę, nie wpisuj tego na żadną listę!
Będzie płatny urlop na opiekę nad zwierzakiem? Trwa zbiórka podpisów pod petycją
Fundacja Centaurus zbiera podpisy pod petycją dotyczącą zmian w Kodeksie Pracy. Celem jest wprowadzenie płatnych urlopów opiekuńczych (medycznych) dla osób zajmujących się chorymi zwierzętami domowymi. Jeśli inicjatywa zakończyłaby się sukcesem, byłby to w naszym kraju absolutny przełom!
W tym artykule: Płatny urlop na opiekę nad psem lub kotem: co to za pomysł? Płatny urlop na opiekę nad zwierzęciem: jak miałoby to wyglądać? Płatny urlop na opiekę nad psem lub kotem: co to za pomysł? Każdy, kto ma w domu psa, kota czy innego zwierzaka, wie, że choroba pupila to podwójna trudność. Raz – ze względu na cierpiące stworzenie, które jest pod naszą opieką, dwa – w związku z faktem, że konieczność pójścia do weterynarza i wdrożenie leczenia często wiążą się z nieobecnością w pracy. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami, jeśli w godzinach pracy musimy zająć się chorym podopiecznym nie-ludzkim (zawieźć na badania, pilny zabieg czy podanie kroplówki), nie mamy innej możliwości, jak tylko skorzystać z urlopu wypoczynkowego albo bezpłatnego. Fundacja Centaurus chce to zmienić. Proponuje wprowadzenie płatnego urlopu opiekuńczego dla osób odpowiadających za zwierzęta domowe. Jako miłośnicy zwierząt wiemy, że nasi futrzani przyjaciele są członkami rodziny. Przynoszą nam radość, komfort i bezwarunkową miłość. Więc to naturalne, że chcemy się nimi opiekować, kiedy są chore. Niestety, nie wszyscy pracodawcy czują to samo. Dlatego też rozpoczynamy petycję o płatny urlop medyczny dla pracowników, którzy muszą zabrać swoje zwierzęta do weterynarza w nagłym wypadku – wyjaśnia Centaurus. Koty traktują swoich właścicieli jak rodziców. Naukowcy mają na to dowody! Właściciele zazwyczaj traktują swoje koty jak własne dzieci. I jak dowodzą badania, jest to miłość zdecydowanie odwzajemniona. Powstała w 2006 roku organizacja non-profit, która działa na rzecz poprawy dobrostanu zwierząt, argumentuje, że pies, kot czy inna istota od nas zależna, w nagłych wypadkach potrzebuje pomocy medycznej tak jak człowiek. A opiekun nie powinien być postawiony przed wyborem niemożliwym: wizyta u weterynarza lub praca. Czy kiedykolwiek musiałeś opuścić pracę, ponieważ twój zwierzak był chory? Większość z Nas była w tej sytuacji – i to jest zawsze trudna decyzja do podjęcia. Czy iść do pracy i ryzykować zdrowie swojego zwierzaka, czy może zostać w domu i stracić dniówkę? Niestety, dla większości z nas wybór jest jasny. Musimy iść do pracy. Ale co by było, gdyby istniała inna opcja? Co by było, gdybyś mógł wziąć płatny urlop na opiekę nad chorym zwierzakiem? To jest właśnie cel naszej petycji. Wierzymy, że zwierzęta powinny otrzymać taką samą opiekę w nagłych wypadkach jak ludzie. Dlatego wszyscy pracownicy powinni mieć zapewniony płatny urlop na opiekę medyczną nad swoim pupilem – czytamy. „Wiedźmin” w ogniu krytyki PETA. Organizacja walcząca o prawa zwierząt bojkotuje produkcję Netflixa Płatny urlop na opiekę nad zwierzęciem: jak miałoby to wyglądać? Jakie konkretnie rozwiązanie proponuje Centaurus? Proponowane zmiany zakładają wprowadzenie do 7 dni płatnego urlopu w ciągu roku. Fundacja chce, by pracownik, który opuściłby obowiązki ze względu na konieczność zapewnienia zwierzakowi nagłej opieki, otrzymał wynagrodzenie w wysokości maksymalnie 70 proc. stawki dziennej. Co istotne, pracownik miałby obowiązek przedłożenia szefowi zaświadczenie od weterynarza, co zapobiegłoby ewentualnym nadużyciom. Zwolnienie lekarskie miałoby zawierać dowód pilnej procedury weterynaryjnej, takiej jak szczepienia, badania lekarskie itp. Te dokumenty zapewniłyby pracodawcy odpowiednią dokumentację do płatnego urlopu. Praca nie powinna karać pracowników za pilną opiekę nad jakimkolwiek zwierzęciem. Wynagrodzenie obejmowałoby stałą stawkę godzinową dla pracowników godzinowych i tylko na czas trwania nagłego wypadku medycznego – czytamy. Aby projekt zmiany przepisów trafił do Sejmu, potrzebne jest 100 tys. podpisów. Zbiórka odbywa się online na stronie Podpisuje.to. Jeśli inicjatywa – w opinii wielu kontrowersyjna – zakończyłaby się sukcesem, byłby to prawdziwy przełom w myśleniu o naszych braciach mniejszych. A Polska stałaby się pierwszym krajem w Europie z tak progresywnymi przepisami. Mówiąc krótko: podpisujemy! Sejm przegłosował ustawę o ochronie praw zwierząt. Koniec hodowli futerkowej w Polsce!
Regé-Jean Page zdradza prawdziwy powód odejścia z „Bridgertonów”. „Chciałbym, żeby to było bardziej efektowne”
W nowym wywiadzie dla „Vanity Fair” Regé-Jean Page został zapytany o to, czy decyzja o odejściu z „Bridgertonów” była próbą uniknięcia zaszufladkowania. Okrzyknięty „najprzystojniejszym mężczyzną na świecie” aktor odparł, że prawdziwy powód był „znacznie mniej skomplikowany” niż sugerowano.
Regé-Jean Page: niezapomniany Simon Basset z „Bridgertonów” Gdy zakomunikował, że po pierwszym sezonie nie zamierza kontynuować swojej przygody z „Bridgertonami”, na całym świecie rozległ się trzask złamanych serc. Trudno się dziwić. Kiedy pojawiał się na ekranie, krew w żyłach setek tysięcy (jeśli nie milionów) fanek i fanów zaczynała krążyć szybciej, a na twarzach rozkwitały rumieńce. A gdy oblizywał łyżeczkę... no cóż, sami i same wiecie. Bezdyskusyjnie Regé-Jean Page, który w kostiumowej sadze wcielił się w seksownego Simona Basseta, stworzył na ekranie niezapomnianą kreację. Dlatego widownia wciąż nie może pogodzić się z jego odejściem i bezustannie żywi nadzieję, że aktor wysłucha modłów i „w kolejnym sezonie” powróci jako książę Hastings. Ten konsekwentnie jednak trzyma się wersji, że nie chce wiązać się na dłużej z jedną postacią i woli rozwijać się na innych zawodowych polach. Jako potencjalny kandydat do roli nowego Jamesa Bonda ma ułatwione zadanie, bo nie może narzekać na brak interesujących propozycji: niedawno można było go oglądać u boku Ryana Goslinga w najdroższej produkcji Netfliksa w historii – „Gray Man”, wkrótce zaś będzie można go podziwiać w głośnej adaptacji gry wideo „Dungeons & Dragons: Złodziejski honor” z Chrisem Pinem. Regé-Jean Page powróci w 3. sezonie „Bridgertonów”? „Trwają rozmowy” – donoszą zagraniczne media. Co na to sam zainteresowany? Czy w 3. sezonie „Bridgertonów” znów pojawi się wasz ulubieniec, książę Hastings? Jak przekazał „The Sun”, Regé-Jean Page podjął na ten temat rozmowy z showrunnerami hitowej produkcji. Czy aktor potwierdza te rewelacje? Regé-Jean Page: prawdziwy powód odejścia z „Bridgertonów” W nowym wywiadzie dla „Vanity Fair” 34-latek został zapytany o to, czy decyzja o odejściu z „Bridgertonów” była próbą uniknięcia zaszufladkowania. Regé-Jean Page, okrzyknięty ostatnio przez naukowców „najprzystojniejszym mężczyzną na Ziemi”, odparł, że prawdziwy powód był „znacznie mniej skomplikowany” niż sugerowano. Miałem do wykonania pracę i ją wykonałem, a potem wykonałem kilka innych prac. Tyle. Taka jest historia – wyjaśnił. Chciałbym, żeby to było bardziej efektowne – dodał. W zasadzie można więc uznać, że ujawniając „prawdziwy powód” rezygnacji z udziału w kolejnych sezonach hitowego serialu, Regé-Jean Page nie powiedział nic nowego. Już w wywiadzie dla „Variety” z czerwca 2022 roku tłumaczył bowiem, że nie zakładał pojawienia się w kolejnych odsłonach przeboju Netfliksa nawet w drugoplanowej roli. Podpisany przez niego kontrakt od samego początku zakładał udział jedynie w pierwszej części serii, było to dla niego jasne i na tym też miał polegać czar stworzonej przez niego postaci. Regé Jean-Page najprzystojniejszym mężczyzną na świecie. To potwierdzone naukowo Odtwórca roli Simona Basseta z „Bridgertonów”, Regé Jean-Page, jest najbardziej atrakcyjnym mężczyzną na świecie – wskazały matematyczne obliczenia. Twarz brytyjskiego aktora to ucieleśnienie boskiej proporcji.
Michelle Williams i Heath Ledger: historia miłości z tragicznym zakończeniem. Jej owoc, Matilda Ledger jest wierną kopią taty
Michelle Williams i Heath Ledger uchodzili za prawdziwie kochającą się parę. Mówili o sobie, że są jak bratnie dusze. Niestety, ich związek, ze względu na liczne zdrady i nałogi aktora, rozpadł się. Kilka miesięcy później Heath Ledger zmarł, a Michelle Williams pogrążyła się w rozpaczy. Historia ich miłości porusza i z pewnością doczeka się kiedyś ekranizacji...
W tym artykule: Romans na planie początkiem wielkiej miłości. Historia związku Michelle Williams i Heatha Ledgera Michelle Williams i Heath Ledger: to nałogi i zdrady zniszczyły związek Śmierć Heatha Ledgera Michelle Williams: związki i życie prywatne po śmieci Heatha Ledgera Córka Michelle Williams i Heatha Ledgera. Jak dziś wygląda i czym zajmuje się Matilda Ledger? Niezwykle utalentowani, młodzi, piękni i popularni. Michelle Williams i Heath Ledger stworzyli wyjątkowy, czarujący, wręcz hipnotyzujący duet na ekranie i poza nim. Rozstali się właściwie na chwilę przed śmiercią aktora, wciąż jednak darząc się uczuciem... Poznajcie historię ich związku, która absolutnie chwyta za serce. Romans na planie początkiem wielkiej miłości. Historia związku Michelle Williams i Heatha Ledgera Michelle Williams i Heath Ledger poznali się w 2004 roku na planie filmu „Tajemnica Brokeback Mountain”. On wcielał się w rolę Ennisa, jednego z dwóch głównych bohaterów, ona została obsadzona w roli jego żony, Almy. Uczucie pomiędzy 25-letnim wówczas młodym aktorem i o rok młodszą koleżanką po fachu wybuchło podobno już po kilku dniach zdjęć. Zakochali się w sobie bez pamięci, a parą zostali jeszcze zanim film trafił do kin. Michelle Williams i Heath Ledger spędzają wspólnie przerwę w zdjęciach do filmu „Tajemnica Brokeback Mountain” (maj 2004) / fot. Getty Images W styczniu 2005 roku paparazzi wykonali im serię zdjęć, gdy okazywali sobie uczucia na Bondi Beach, jednej z najpopularniejszych australijskich plaż. Romantyczne ujęcia nie pozostawiały wątpliwości – Michelle Williams i Heath Ledger na premierze filmu, w którym oboje zagrali, pojawią się jako para. I tak też się stało. Film, który obojgu przyniósł później nominacje do Oscara, promowali jednak nie tylko jako młodzi, zakochani w sobie aktorzy. Heath i Michelle wkrótce mieli zostać rodzicami. Heath Ledger, Jake Gyllenhaal, Anne Hathaway oraz oczekująca dziecka Michelle Williams promują „Tajemnicę Brokeback Mountain” na Toronto Film Festival / fot. Getty Images Córka pary, Matilda Rose Ledger przyszła na świat 28 października 2005 roku w Nowym Jorku. O bycie jej rodzicami chrzestnymi Heath i Michelle poprosili swoich najbliższych przyjaciół – Jake'a Gyllenhaala oraz Busy Philipps. Heath Ledger i Michelle Williams na nowojorskiej premierze filmu „Tajemnica Brokeback Mountain” tuż po narodzinach Matildy / fot. Getty Images Michelle Williams i Heath Ledger: to nałogi i zdrady zniszczyły związek W styczniu 2006 roku Heath Ledger zdecydował się wystawić na sprzedaż swój dom w Bronte na przedmieściach Sydney i kupić apartament w Nowym Jorku. Zaledwie kilka tygodni później para wraz z kilkumiesięczną Matildą zamieszała w Boerum Hill, spokojnej części miasta, zlokalizowanej w północno-zachodniej części Brooklynu. Tamten okres ich związku uchodzi dziś za iście sielankowy. Ona w jednym z ówczesnych wywiadów nazwała go „bardzo, bardzo słodkim życiem”, on przyznał natomiast, że bycie partnerem Michelle i ojcem Matildy sprawiło, że „poczuł, że naprawdę istnieje”. Heath Ledger i Michelle Williams na Oscarach 2006 / fot. Getty Images Para była ze sobą naprawdę blisko. Kiedy miewali więcej pracy, wymieniali się opieką nad dzieckiem, ale wszystkie wolne chwile spędzali we trójkę. Wielokrotnie widywano ich w nowojorskich parkach na spacerach z córeczką. Zgodnie przyznawali, że gdyby nie poznali się na planie filmu to i tak doszłoby do ich spotkania, ponieważ są sobie przeznaczeni. 27-letni Heath Ledger z Matildą na ramionach / fot. Instagram I choć wydawało się, że łączy ich silna, nierozerwalna więź, Heatha w 2007 roku dopadły demony przeszłości. Aktor, zanim związał się z Michelle, miał poważne problemy z narkotykami. Nie potrafił również, ze względu na swój chwiejny charakter i hulaszczy tryb życia, utrzymywać zdrowych, monogamicznych relacji z kobietami. Kiedy więc znów zaczął imprezować i znikać na całe noce, nad jego szczęśliwym dotąd związkiem zawisły czarne chmury. Michelle, zanim jeszcze doszło do ich rozstania, wielokrotnie dawała partnerowi kolejne szanse na poprawę. Ten jednak nie wykorzystywał ich, dlatego we wrześniu 2007 roku definitywnie postanowiła zakończyć ich związek. Śmierć Heatha Ledgera Pomimo rozstania, ze względu na dobro córki, utrzymywali poprawne relacje. Heath podobno nie mógł pogodzić się z rozpadem relacji z Michelle, dlatego dla niej i Matildy próbował zerwać z nałogiem. Niestety, sposób „leczenia”, na który się zdecydował, nie zadziałał. 22 stycznia 2008 roku Heath Ledger przedawkował. Przyczyną śmierci była zabójcza mieszanka leków nasennych i przeciwlękowych. Ciało aktora znalazły gospodyni i makijażystka, które były z nim kolejnego ranka umówione. Policja i śledczy określili, że de facto był to tragiczny wypadek, a nie świadome działanie. Stopniowe gromadzenia się w organizmie Heatha mieszanki sześciu leków na receptę, doprowadziło do zatrucia organizmu, a następnie zapaści i śmierci. Niedługo po śmierci byłego partnera, przytłoczona jego nagłym odejściem Michelle Williams w oświadczeniu wystosowanym do mediów poprosiła o uszanowanie jej prywatności i zapewniła, że niespełna 3-letnia Matilda „będzie wychowywana wśród najlepszych wspomnień o swoim ojcu”: Proszę, uszanujcie naszą potrzebę opłakiwania go w prywatności. Moje serce zostało złamane. Jestem matką wrażliwej, energicznej i pięknej małej dziewczynki, która stanowi żywy obraz swojego ojca. Teraz mogę jedynie obserwować, jak jego osoba przejawia się w niej każdego dnia. Rodzina Heatha i ja patrzymy, jak Matilda rozmawia z drzewami, przytula zwierzęta oraz stawia pierwsze kroki, i wiemy, że Heath nadal jest z nami. Nasza córka będzie wychowywana wśród najlepszych wspomnień o swoim ojcu. Michelle Williams: związki i życie prywatne po śmieci Heatha Ledgera Tajemnicą poliszynela wśród znanych przyjaciół Michelle Williams był fakt, że przez dłuższy czas nie radziła sobie ze śmiercią ojca swojej córki. Obwiniała się, że niedostatecznie zadbała o jego terapię i nie kontrolowała tego, w jaki sposób Heath chce wyjść z nałogu. W odzyskaniu równowagi pomogła jej córka i praca zawodowa, której się poświęciła. Prawdziwą miłość i rodzinne szczęście aktorka odnalazła dopiero w 2019 roku. Z dala od blasku fleszy związała się z producentem i reżyserem Thomasem Kailem. Para w marcu 2020 roku wzięła z sekretny ślub, a kilka tygodni później na świat przyszedł ich syn Hart. W październiku 2022 doczekali się kolejnego dziecka, jednak do tej pory nieznane są jego imię i płeć. Michelle Williams i Thomas Kail zostali rodzicami po raz kolejny. Gwiazdorska para promienieje szczęściem Rodzina Michelle Williams i Thomasa Kaila znów się powiększyła. Czterokrotnie nominowana do Oscara aktorka i uznany reżyser teatralny doczekali się kolejnego dziecka. Co wiemy na ten temat? Córka Michelle Williams i Heatha Ledgera. Jak dziś wygląda i czym zajmuje się Matilda Ledger? Córka Michelle Williams i Heatha Ledgera, Matilda Ledger 28 października 2023 roku będzie obchodzić 18. urodziny. Nastolatka pilnie strzeże swojego życia prywatnego, dlatego niewiele wiadomo na temat jej zainteresowań (poza kinem, o czym zapewniła jej mama), czy planach na przyszłość. W sieci dostępne są jej pojedyncze, raczej starsze zdjęcia. Nie sposób jednak nie dostrzec na nich uderzającego wręcz podobieństwa do zmarłego taty. Zapytana o nie przez amerykański „Vogue” Michelle Williams przyznała, że Matilda przypomina ojca nie tylko wizualnie. Córka, także ze względu na usposobienie, pozostaje dla niej „nierozerwalnym połączeniem z Heatchem”: Kiedy [Matilda] podnosi ołówek, przypomina mi to Heatha, kiedy idzie, przypomina mi to Heatha, kiedy wsiada na deskorolkę, przypomina mi to Heatha [...] Za każdym razem, gdy za nim tęsknię i zastanawiam się, gdzie jest, wystarczy, że spojrzę na nią – przyznała z ujmującą szczerością.
Justin Bieber odwołał trasę, w tym koncert w Polsce. Fani drwią: „To wszystko przez dramę Hailey i Seleny”
Justin Bieber ostatecznie odwołał przekładane od dłuższego czasu koncerty w ramach Justice World Tour. Jednym z przystanków na przerwanym tournée miał być Kraków.
W tym artykule: Justin Bieber jednak nie wystąpi w Polsce Prześmiewcze reakcje fanów na odwołanie trasy koncertowej Justina Biebera Justin Bieber nie dokończy Justice World Tour. Spektakularna trasa promująca dwa ostatnie albumy kanadyjskiego wokalisty pierwotnie miała dotrzeć do Europy tej wiosny. Finał wyczekiwanego tournée zaplanowano na 25 marca 2023 roku. To właśnie wtedy laureat dwóch nagród Grammy miał pojawić się w Tauron Arenie w Krakowie na swoim pierwszym od siedmiu lat koncercie w Polsce. O tym, że na show Biebera w tym terminie nie ma szans, było wiadomo już jesienią ubiegłego roku. Oficjalną przyczyną zawieszenia trasy były problemy zdrowotne artysty. Przypomnijmy, że w połowie ubiegłego roku u piosenkarza zdiagnozowano zespół Ramsaya Hunta. W zeszły weekend pojawiłem się na Rock in Rio i dałem z siebie wszystko dla fanów z Brazylii. Gdy zszedłem ze sceny, byłem wykończony, zdałem sobie sprawę z tego, że moje zdrowie musi być dla mnie teraz priorytetem. Dlatego robię sobie teraz przerwę od koncertowania. Ze mną będzie w porządku, ale potrzebuje czasu na odpoczynek – tak wówczas Justin Bieber tłumaczył swoją decyzję o przerwie od występów. Justin Bieber sprzedał prawa do swoich piosenek za ponad 200 milionów dolarów. „Przeboje mogą być cenniejsze niż złoto czy ropa naftowa” Justin Bieber w wieku zaledwie 28 lat postanowił spieniężyć swój dotychczasowy dorobek muzyczny. Jak donosi agencja AFP, kanadyjski piosenkarz otrzymał za to aż 200 milionów dolarów. Justin Bieber jednak nie wystąpi w Polsce Po tym jak Justin Bieber wyznał, że nie czuje się jeszcze na siłach, aby ponownie ruszyć w trasę, organizatorzy wstrzymywali się z podaniem nowych dat europejskich występów. W końcu jednak podjęto ostateczną decyzję. Ku rozpaczy fanów, ogłoszono, że żaden z przekładanych występów wykonawcy hitu „Ghost” w ramach Justice World Tour, a więc także koncert w Krakowie, finalnie nie dojdzie do skutku. Koncert, który miał się odbyć w TAURON Arena Kraków został odwołany. Decyzja ta jest niezależna od organizatora. W celu uzyskania zwrotu pieniędzy za bilety prosimy o kontakt z bileterią, w której został dokonany zakup – poinformowała we wtorek po południu firma Prestige MJM. Prześmiewcze reakcje fanów na odwołanie trasy koncertowej Justina Biebera Informacja o odwołaniu pozostałych dat Justice World Tour spotkała się ze skrajnymi reakcjami internautów. Pod postem na oficjalnych profilach organizatora koncertu w Krakowie pojawiło się sporo komentarzy rozgoryczonych fanów, którzy od dawna czekali na występ swojego idola. 13 lat czekałem Nieeeee :( Tak się cieszyłam na ten koncert – czytamy na fan page'u Prestige MJM. Co ciekawe, niektórzy zwrócili uwagę na to, że komunikat o odwołaniu trasy Justina zbiegł się w czasie z wybuchem medialnej afery z udziałem żony muzyka Hailey Bieber i jego byłej partnerki, Seleny Gomez. To przez Selenę XD Mówię wam to wszystko przez dramę Hailey i Seleny – śmieją się fanki. Myślicie, że Justinowi Bieberowi uda się jeszcze kiedyś dotrzeć do Polski? Gwiazdy masowo odwracają się od Hailey Bieber. Jennifer Lopez, Lady Gaga i Jenna Ortega stają po stronie Seleny Gomez Holloywood zajmuje stanowisko w konflikcie Seleny Gomez i Hailey Bieber? Swoje wsparcie dla latynoskiej wokalistki okazują Jennifer Lopez, Lady Gaga i inni.
Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie? Masz na to 7 sekund
Zastanawiasz się, jak zrobić dobre pierwsze wrażenie? Jest kilka żelaznych zasad, które wskazują jaka postawa jest dobra do tego, żeby zostać odebranym w pozytywny sposób. Okazuje się, że można się do tego przygotować. Nie wystarczy jednak zachowywać się w konkretny sposób. Sposób, w jaki druga osoba będzie nas postrzegać, zależy od kilku czynników, na których prezentację mamy jedynie 7 sekund.
W tym artykule: Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – zasada 7/11 Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – ubranie Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – bycie wiarygodnym Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – uważność Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – bycie sobą Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – język i rozmowa Powiedzenie, żeby nie oceniać książki po okładce, nie do końca ma zastosowanie w praktyce. Często mimowolnie poddajemy coś lub kogoś ocenia. Określa się to jako efekt aureoli. W dodatku sami też jej podlegamy. Według badań mamy 7 sekund na to, by zrobić dobre pierwsze wrażenie. Właśnie tyle czasu potrzeba, by nasz rozmówca lub rozmówczyni, całkiem nieświadomie – powodowany schematami kulturowymi i tymi wyniesionymi z domu – nas ocenił. Możliwy werdykt – atrakcyjny i wart uwagi, albo przeciwnie – taki, na którego nie warto tracić czasu. Powiedzenie, że jak nas widzą tak nas piszą, ma niestety więcej wspólnego z prawdą, niż byśmy chcieli. Jeżeli zastanawiasz się, jak zrobić dobre pierwsze wrażenie, to mamy kilka wskazówek. Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – zasada 7/11 Najczęściej powtarza się ten sam scenariusz – im bardziej zależy nam na zrobieniu dobrego pierwszego wrażenia, tym mniej naturalnie to wychodzi albo wiążę się z większą gafą. A przesądów związanych z pierwszym wrażeniem nie brakuje. Pierwsze z brzegu? Osoby otyłe z automatu ocenia się jako „miłe” i „ciepłe”, mężczyźni z tytułem magistra oceniani są przez kobiety jako wyżsi niż ich koledzy bez dyplomu, a w sądzie podejrzani o lepszej aparycji mogą liczyć na łagodniejszy wyrok. O czym warto pamiętać, jeśli zależy nam na zrobieniu dobrego wrażenia? Sprawdzili to naukowcy. Doktor Michael Solomon z New York University dokonał obserwacji, według których podczas pierwszych siedmiu sekund kontaktu z nowo poznaną osobą, rozmówca lub rozmówczyni zostają ocenieni aż w jedenastu kategoriach. Wydaje się to wręcz niemożliwe, a jednak badania jasno na to wskazują. Okazuje się jednak, że nie jesteśmy zupełnie bezsilni wobec tego, jak ktoś nas oceni przy pierwszym spotkaniu. Po pozorach oceniamy: poziom wykształcenia, status ekonomiczny, wiarygodność, uczciwość i kompetencje, poziom zaufania, wyrafinowanie, rozumiane także jako kultura osobista, wpływ płci na zachowanie (zgodne z przyjętymi normami kulturowymi), odniesiony sukces, poglądy polityczne, poglądy religijne, tło etniczne, zadowolenie społeczne, seksualne i zawodowe. Jak jesteśmy w stanie przekazać tyle informacji w tak krótkim czasie? W pierwszych sekundach liczy się przede wszystkim mowa ciała, nastawienie, wygląd, ton głosu czy nawet uścisk dłoni. Złe pierwsze wrażenie ciężko zatrzeć, a okazji, żeby zrobić drugie pierwsze wrażenie, już nie będzie. Pierwszy kontakt z nową osobą powinien zatem być okazją do tego, żeby wypaść jak najlepiej. Jak to zrobić? Najlepiej skupić się na 5 regułach, które mogą być pomocne w tym, żeby potencjalny rozmówca nie miał do nas zastrzeżeń. Techniki manipulacji, czyli jak sterować innymi ludźmi. Czy manipulacja jest etyczna? Znajomość technik manipulacji przydaje się nie tylko do wpływania na zachowania innych, ale również pomaga uchroni nas samych przed próbami kierowania naszym postępowaniem. W jaki sposób oddziaływać na zachowanie innych ludzi? Na czym polega manipulacja psychologiczna? Czy wykorzystywanie sztuki manipulacji jest etyczne? Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – ubranie Nie szata zdobi człowieka, ale na początku znajomości może ona mieć ogromny wpływ na dalszą relację. Warto mieć świadomość, że jest to istotne w kontaktach towarzyskich i zawodowych. To pierwsza i podstawowa sprawa. Świetny przykład może stanowić rozmowa kwalifikacyjna. Kiedy stawiamy na profesjonalny strój, to w oczach rozmówcy stajemy się bardziej wykwalifikowani. Garnitur lub garsonka mają w tym przypadku niezwykłą moc. Liczy się jednak nie tylko sam fakt, że postawiło się na elegancki uniform. Wyprasowana koszula, idealnie zawiązany krawat czy wypastowane buty mogą nas wspierać w tym, żeby zrobić pozytywne wrażenie. Rozmowa o pracę to tylko przykład. Podobnych sytuacji może być znacznie więcej. Popełnić modową gafę wcale nie jest trudno. Dobór ubioru do okazji, czyli trzymanie się dress codu, zawsze wychodzi na dobre. Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – bycie wiarygodnym W trakcie rozmowy warto dobrze przyjrzeć się rozmówcy i pójść w jego ślady – dosłownie. Chodzi nie tyle o naśladowanie wszystkich gestów, co o upodobnienie się do niego sposobem mówienia i poruszania się. Taki trik sprawi wrażenie większej jednomyślności. Poza tym każdy czuje się dobrze wśród ludzi podobnych do siebie. Jeżeli mamy tendencję, żeby nawiązywać kontakty w ten sposób, to może się okazać, że w budowaniu relacji wcale nie stoimy kiepsko. To może się sprawdzić zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym, choć przede wszystkim w tym drugim. Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – uważność Nie ma nic gorszego niż rozmowa z kimś, z kim nie ma kontaktu wzrokowego. Uciekanie wzrokiem albo nie podnoszenie oczu znad notatek w trakcie rozmowy to sygnał, że to spotkanie raczej nie będzie miało dobrego finału. Jeśli do tego dochodzi zamknięta pozycja ciała, skrzyżowane ręce i nogi, to dystans dodatkowo wzrasta. Często już sam uśmiech na twojej twarzy sprawia, że rozmówca jest bardziej przychylny i chętnie odda się dalszej konwersacji, żeby poznać cię lepiej. Nawet jeżeli nie ma uniwersalnej metody, to zawsze pozytywne nastawienie jest dobrą opcją. Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – bycie sobą Jeśli dobrze to przemyśleć, i tak wszystkie ważne relacje w życiu wymagały czasu, by się rozwinąć i pogłębić niezależnie od tego, czy pierwsze wrażenie było dobre czy złe. To prawda, ale tylko po części – w przypadku niektórych, nawet jeśli nie zdajemy sobie sprawy, mamy tylko tę jedną szansę. Wszystko, co wspomniane powyżej i poniżej, warto wziąć sobie do serca na zasadzie kindersztuby, nie zapominając o jednym – pozostanie sobą zawsze punktuje. Zwłaszcza w sytuacjach prywatnych czy z nowo poznanymi osobami, bo to jacy jesteśmy naprawdę, bez krygowania się i udawania kogoś lepszego, to nasza najsilniejsza karta przetargowa. Plus szczery uśmiech i dystans do siebie. Warto się o to postarać, choć budowanie wiarygodności może się z tym kłócić, to złoty środek jest tematem, nad którym warto się pochylić. Osoba, z którą rozmawiasz w ułamek chwili wyłapie pewne rzeczy. Jak zrobić dobre pierwsze wrażenie – język i rozmowa W bliskim gronie czujemy się swobodnie, nie ma mowy o skrępowaniu i to często także słychać. Pewność siebie, kiedy spotyka się kogoś po raz pierwszy, pozwoli na stworzenie pozytywnego wrażenia. Nie można jednak przesadzać. Powściągnięcie swojej ekspresji tak, by nie uciekać się do przekleństw, chociaż niektórzy uważają, że to niewykonalne, to absolutnie podstawowa sprawa. W przeciwnym wypadku można uzyskać efekt odwrotny do zamierzonego. Jeśli chodzi o dotyk – także powinniśmy trzymać się pewnych standardów. Jeśli już w trakcie rozmowy decydujemy się na tak poufały gest, dopilnujmy, by mieścił się w kulturowo akceptowalnych ramach. Język ciała jest bowiem niezwykle ważny. Przesada nie jest wskazana. W kilku kwestiach warto to pokazać. Słuchaj uważnie, zwracaj uwagę na aspekt psychologiczny, nie eksponuj swoich wad, a może się okazać, że dobre pierwsze wrażenie da się zrobić. Rozbudzona sympatia sprawi, że już po chwili da się ciebie polubić.
Paco Rabanne nie żyje. Słynny projektant mody zmarł w wieku 88 lat
Paco Rabanne nie żyje. Jeden z najsławniejszych przedstawicieli świata mody zmarł w piątek w swoim domu w Bretanii. Za dwa tygodnie skończyłby 89 lat.
W tym artykule: Paco Rabanne nie żyje Świat mody żegna Paco Rabanne Kim był Paco Rabanne? Paco Rabanne nie żyje Ten weekend zmuszeni jesteśmy niestety rozpocząć od przekazania wam przykrych wieści ze świata wielkiej mody. Paco Rabanne nie żyje – doniósł w piątek po południu Reuters. Hiszpańsko-francuski projektant zmarł 3 lutego 2022 roku w swoim domu w miejscowości Ploudalmézeau na północnym wschodzie Francji. Miał 88 lat. Tatjana Patitz nie żyje. Anna Wintour w poruszających słowach wspomina supermodelkę Tatjana Patitz nie żyje. Supermodelka zmarła w wieku 56 lat. Niemiecką gwiazdę branży fashion pożegnały największe ikony świata mody, w tym Anna Wintour i Cindy Crawford. Świat mody żegna Paco Rabanne Informację o śmierci Paco Rabanne, nazywanego nie bez przyczyny pionierem, wizjonerem i jedną z najważniejszych postaci mody XX wieku, potwierdził rzecznik prasowy hiszpańskiej grupy Puig, która kontroluje wytwórnię projektanta. Naznaczył pokolenia swoją radykalną wizją mody, a jego dziedzictwo będzie żyło wiecznie – przekazał mediom przedstawiciel koncernu. Kim był Paco Rabanne? Francisco Rabaneda Cuervo, bo tak właściwie nazywał się Paco Rabanne, przyszedł na świat 18 lutego 1934 roku w Pasaia w Kraju Basków. Po wybuchu hiszpańskiej wojny domowej, a więc gdy miał zaledwie 2 lata, uciekł razem ze swoją matką do Francji. Z wykształcenia był architektem. Uwielbiał rysować. Projektant mody i zarazem założyciel jednego z największych imperiów perfumiarskich na świecie zaczynał swoją karierę w branży fashion od projektowania biżuterii dla marek Givenchy, Dior i Balenciaga. W 1966 roku założył swój własny dom mody. Paco Rabanne zasłynął ze stosowania niekonwencjonalnych materiałów, takich jak papier, metal i plastik. To właśnie on wprowadził do mody takie elementy jak sukienki-kolczugi, torebki ze srebrnych i złotych blaszek czy topy z metalowych kółeczek. Kreacja musi szokować! – mówił designer. Projektant mody znany był też ze swojego odważnego, ekstrawaganckiego i przede wszystkim nowoczesnego stylu. Nie uznawał artystycznych kompromisów. Ważne, by pozostawać bezczelnym i radykalnym – twierdził. Coco Chanel – uzależniona od namiętności. Oto historia miłosnych podbojów legendarnej projektantki Często mówiła, że praca jest dla niej całym światem, a na miłość nie ma czasu. Nowsze biografie Coco Chanel odsłaniają jednak inne oblicze tej genialnej projektantki. Francuzka miała więcej romansów niż niejedna gwiazda filmowa. Spotykała się z malarzami, sportowcami, pięknymi kobietami, a nawet z niemieckim szpiegiem. Jedna z tych osób skradła jej serce na zawsze...
Feminatywy w dzisiejszych czasach wciąż budzą kontrowersje. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki?
Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych.
W tym artykule: Czym są feminatywy? Feminatywy: nazwy żeńskie w starych słownikach Posełki – osiem pierwszych kobiet Maskulinizacja języka w PRL-u Feminatywy: śmieszne słowa? Niewidzialne kobiety, czyli język narzędziem niebezpiecznej dyskryminacji Posłanki Lewicy walczą o żeńskie końcówki Język neutralny płciowo – wyzwanie współczesności Są co chwilę gorącym tematem. A nie są niczym nowym. Żeńskie formy rzeczowników (zwłaszcza tych odnoszących się do nazw funkcji, zawodów), czyli feminatywy jak najbardziej funkcjonowały w naszym języku od dawna a on pozwala na ich tworzenie. Nie są wymysłem feministek i nie tylko feministki ich używają. Czym są feminatywy? Feminatywy lub feminatywa – to pochodząca z łaciny oboczna (czyli obie formy są poprawne) nazwa rzeczowników rodzaju żeńskiego, które w języku polskim występowały i występują do dziś. Najczęściej kojarzymy je, kiedy mowa o żeńskich odpowiednikach męskich nazw zawodów. Kim jest feministka? I czy też nią jesteś? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Feminatywy: nazwy żeńskie w starych słownikach Feminatywy rzeczywiście mają długą tradycję językową. Otóż, jak odnotowuje Stanisław Krawczyk w magazynie „Kontakt” w tekście „Gender niszczył nasz język już w XVI wieku”, „Słownik polszczyzny XVI wieku” opracowywany w Instytucie Badań Literackich PAN utrwala żeńskie nazwy, które kiedyś były w użyciu. Znajdziemy tam zarówno funkcjonujące do dziś formy, jak i przestarzałe, np. „łotryni”. Krawczyk przypomina również o takich słownikach jak choćby ten autorstwa Samuela Bogumiła Lindego z lat 1807-1814, gdzie również znajdziemy żeńskie formy, np. „burmistrzyni”. Nic dziwnego, że takie wersje żeńskie się pojawiały, w końcu są one jak najbardziej zgodne z zasadami słowotwórczymi języka polskiego. Można przytoczyć na potwierdzenie stanowisko Rady Języka Polskiego z 19 marca 2012 roku. Formy żeńskie nazw zawodów i tytułów są systemowo dopuszczalne. Jeżeli przy większości nazw zawodów i tytułów nie są one dotąd powszechnie używane, to dlatego, że budzą negatywne reakcje większości osób mówiących po polsku. Skąd te negatywne reakcje? Można wymienić choćby kilka prawdopodobnych przyczyn: "zła" sława feminizmu, z którym feminatywy są kojarzone, stereotypowe myślenie na temat feminizmu; sukces PRL-owskich działań "równościowych", które wyrugowały żeńskie formy na rzecz męskich i męskoosobowcyh; brak świadomości, jak istotny jest język, jak duży ma wpływ na kształtowanie naszej rzeczywistości i świadomości i wciąż mocno męskocentryczne, patriarchalne społeczeństwo, myślenie człowiek=facet; nieosłuchanie się z teoretycznie nowymi formami, co sprawia, że postrzega się je jako śmieszne, dziwne, trudne. Posełki – osiem pierwszych kobiet Powstawanie i rozpowszechnianie się nowych rzeczowników rodzaju żeńskiego może i budziło kiedyś emocje, ale zdaje się nie aż tak negatywne jak obecnie. W czasach, kiedy kobiety zyskiwały kolejne prawa – do nauki, do pracy, pojawiały się w życiu publicznym, tworzono także żeńskie nazwy zawodów, funkcji. Dla ówczesnych użytkowniczek i użytkowników języka, zwłaszcza profesjonalistów jak dziennikarze i dziennikarki, było to naturalne, że poprawnie jest posługiwać się formą żeńską. Taka sytuacja miała miejsce w 1919 roku, kiedy do Sejmu Ustawodawczego II Rzeczypospolitej weszło 8 kobiet. Nie głowiono się wtedy nad tym, czy nazywać je w formie męskiej czy żeńskiej, lecz jak ta ostatnia powinna brzmieć: posłanki, posełki, poślice? Na tamten moment popularność zyskiwały posełki. Taki też tytuł nosi książka Olgi Wiechnik, która opisuje sylwetki 8 pierwszych posełek. Znajdziemy tam sporo przykładów tego, że formy żeńskie były wówczas w codziennym użyciu. Zwracano się też do obywateli i obywatelek, czyli stosowano splitting – użycie równocześnie rzeczowników męskiego i żeńskiego. Maskulinizacja języka w PRL-u Niestety w połowie lat 50. XX wieku zaczęto odchodzić od takiej formy i do zbiorowości, składającej się zarówno z kobiet, jak i mężczyzn, zwracano się coraz częściej w rodzaju męskoosobowym (co miało być formą równouprawnienia według logiki aparatu państwowego), przez co udział kobiet w życiu publicznym choć coraz powszechniejszy, to jednak stawał się językowo niewidoczny. Michał Rusinek potwierdza niechlubne zasługi PRL-u na tym polu w wywiadzie dla „Wysokich Obcasów”. Do męskich nazw zawodów i funkcji przyzwyczaił nas PRL. To wtedy próbowano pozbawić zawody płci, uznając, że kobiety i mężczyźni są równi. A przez to, że niemożliwa gramatycznie jest wersja zawodu w rodzaju nijakim, obowiązująca stała się forma męska. Dlatego środowiska feministyczne, ale nie tylko one, walczą o równouprawnienie także na polu języka. Osoby broniące jedynie męskich wersji nazw zawodów argumentują, że są one bardziej prestiżowe. Tu znów można przytoczyć słowa Rusinka dla WO. Patriarchalny model społeczeństwa, patriarchalny model rodziny, patriarchalny model panujący w przedsiębiorstwach utrwalony przez kulturę pokazuje, że prezesem jest mężczyzna. Który rzecz jasna ma sekretarkę. Podział ról jest w naszej kulturze ściśle ustalony i oczywisty. Podobne językowe przemyślenia ma Jacek Dehnel, o czym napisał jakiś czas temu na swoim koncie na Facebooku: Przeszkadzają tam, gdzie mężczyzn kobieta kole w oczko, na pozycjach władzy. Feminatywy nie przeszkadzają w »sprzątaczce« i »służącej«, gdzie są rzekomo »normalniejsze«”. Feminatywy: śmieszne słowa? Z dzisiejszej perspektywy argument o prestiżu traci rację bytu, stanowi podkreślanie niesprawiedliwości, nierówności, niewidoczności. Inna sprawa, że przez dominację męskich form nie tworzono lub nie używano żeńskich i te, obco dziś brzmiące, nowe, budzą w nas lęk czy śmiech a nawet... agresję. A przecież to tylko słowa i kwestia osłuchania się z nimi, używania, by nam spowszedniały, by przedszkolanka i przedszkolanek czy adwokat i adwokatka stały się równoważne, równie naturalne. A tak na marginesie, dla tych, którzy śmieją się z reżyserki (dla mnie – podobnie jak redaktorka, wydawczyni, prezeska – nie budzi żadnych emocji, jest totalnie akceptowalnym słowem, którego używam w pierwszej kolejności w stosunku do osoby, kobiety, a nie do pomieszczenia) – przecież adwokata można tak samo obśmiać, biorąc go za likier a nie poważnego absolwenta prawa, który pojawia się na sali rozpraw. A taki pilot? Przecież jest do telewizora. Zresztą zobaczcie świetne wystąpienie absolwenta polonistyki i redaktora w jednym z wydawnictw, Macieja Makselona, który znakomicie i przy okazji zabawnie tłumaczy rolę feminatywów. View oEmbed on the source website Niewidzialne kobiety, czyli język narzędziem niebezpiecznej dyskryminacji Dobrym przykładem językowej niewidzialności i tego, jak męskoosobowa forma może być krzywdząca jest aleja Włókniarzy w Łodzi. Ta nazwa zupełnie zaciemnia historię zawodu, w którym pracowały głównie kobiety – włókniarki. O tej niesprawiedliwości przypomina Marta Madejska w swojej książce „Aleja Włókniarek”. Jednak walka o feminatywy może być nie tylko działaniem na rzecz sprawiedliwość, o czym pisze Marcin Napiórkowski w artykule „Żeńskie końcówki to kwestia życia i śmierci” na portalu Mitologiawspolczesna.pl. Napiórkowski odnosi się do tego, że świat projektowany jest pod mężczyzn. Podaje przykład manekinów, których używa się do testowania samochodów w czasie wypadku. Manekiny te zwykle są wymiarów i ogólnie budowy przeciętnego mężczyzny. I to właśnie dla nich samochody są bezpieczne, dla kobiet są bezpieczne dużo mniej. Inny przykład? Testy leków. Pierwszą grupę badawczą stanowią mężczyźni. Lek na nich nie działa? Do kosza. Niewykluczone jednak, że to, co nie działa na męski organizm, zadziałałoby na kobiecy… Napiórkowski odnosi się też do słowa „gościni” – z jego powodu bywa co jakiś czas gorąco w publicznej debacie Jako semiotyk jestem niemal pewny, że niechęć do słowa >>gościni. I dodaje: Na niewidzialność kobiet w licznych obszarach życia składa się wiele czynników. Sposób zaprojektowania przestrzeni, bodźce ekonomiczne, biologia, uprzedzenia, tradycja, religia… Ale język jest niewątpliwie jednym z najważniejszych czynników, umożliwiającym konsolidację pozostałych. Zatem nieobecność kobiet w języku, który ma wpływ na postrzeganie przez nas rzeczywistości, wpływa na niewidoczność ich w społeczeństwie. A skutki męskocentrycznego spojrzenia mogą mieć nawet śmiertelne skutki, dlatego podkreślanie płci w języku ma kluczowe znaczenie, działa na naszą wyobraźnię. Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn. Posłanki Lewicy walczą o żeńskie końcówki Mimo wszystko feminatywy w dzisiejszych czasach wciąż budzą kontrowersje, choć wydawałoby się, że po prostu powinny być coraz powszechniej używane, skoro nie są ani nowe, ani dziwne, nie szkodzą, a działają w imię sprawiedliwości. Tymczasem w 2019 roku wybuchła medialna emocjonująca dyskusja po tym, jak Magda Biejat, posłanka Lewicy, w poście na Instagramie nazwała siebie gościnią, zapowiadając swoją wizytę w telewizji. – Według mnie ta burza, która się rozpętała, dowodzi tego, że kwestia żeńskich form jest istotnym problemem – mówi nam polityczka. – Używam feminatywów w stosunku do siebie, bo uważam, że język konstruuje rzeczywistość i nie bez powodu jest duży opór wobec żeńskich nazw zawodów, które wiążą się z większym prestiżem społecznym. To odzwierciedla miejsce kobiet w społeczeństwie, nierówność. Według mnie ważne jest podkreślanie, że kobiety także są dyrektorkami, architektkami czy posłankami, bo pokazuje naszą obecność w tych dziedzinach. Kiedy używamy formy męskiej, mówimy np. architekt, w pierwszej kolejności staje nam przed oczami mężczyzna, wydaje nam się, że to taki męski zawód, co zupełnie nie przekłada się na to, jak sytuacja wygląda naprawdę. Cieszy mnie, że małe dziewczynki zaczynają być uświadamiane, że mają równe prawa, powstają takie publikacje jak „Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek”, pokazujemy herstorię, to, że kobiety też miały i mają wpływ na losy świata, spełniają się także w innych rolach, nie tylko tych tradycyjnie uznanych za kobiece – podkreśla nasza rozmówczyni. Posłanki Lewicy poszły za ciosem i złożyły w Kancelarii Sejmu postulat, by w oficjalnych dokumentach sejmowych zaczęło występować słowo „posłanka”: Zwracamy się z prośbą o uwzględnienie naszej płci w nazewnictwie zarówno w dokumentach będących w obiegu Sejmu RP, jak i we wszelkiego rodzaju przedmiotach przeznaczonych do naszego użytku. Szczególnie zależy nam na takich przedmiotach jak: karty do głosowania czy tabliczki, które wskazują nasze miejsce na sali plenarnej. Pragniemy, aby sformułowanie >>posłanka. Sprawa feminatywów jest ważna, ale powinna być już na porządku dziennym a nie budzić kontrowersje. Nasz postulat o stosowanie wobec nas żeńskich form nie jest nowy – już Wanda Nowicka dwie kadencje temu walczyła o formy takie jak posłanka czy marszałkini i miała swoje sukcesy – przypomina Magda Biejat. – Szkoda, że takich emocji jak feminatywy nie budzą sprawy transportu publicznego, ochrony zdrowia, brak miejsc w żłobkach czy prawa lokatorskie, o czym chcemy jako Lewica rozmawiać. W 2019 roku popularny był też mem zestawiający byłego posła Artura Zawiszę, o którym było głośno z powodu jazdy samochodem pod wpływem alkoholu czy z potrącenia rowerzystki, z Marceliną Zawiszą z partii Razem. Ten przykład świetnie przedstawiał, po co nam są żeńskie końcówki, jak i to, dlaczego posłanka Zawisza nie chciałaby być pomylona z posłem Zawiszą. Można też jeszcze w tym miejscu wspomnieć równie medialne dyskusje. Tę o formie ministra zapoczątkowała Izabela Jaruga-Nowacka w 2004 roku, a następnie do sprawy powróciła Joanna Mucha w 2012 roku. Język neutralny płciowo – wyzwanie współczesności Język jest żywym tworem, a my – jego użytkowniczki i użytkownicy czy też użytkujące go osoby – mamy na niego ogromny wpływ. I dobrze, bo ten z kolei, opisując naszą rzeczywistość, ma też wpływ na jej kształt i na nas. Więc to niebagatelna rola. Napiórkowski pisze w swoim tekście, że o język warto powalczyć, a „każda wypowiedziana >>chirurżka>muzykolożka>profesora. Więc walczmy, używając odpowiedniego języka. Możemy też wziąć udział w akcji zapoczątkowanej na Instagramie i zgłosić na stronie sloworoku.uw.edu.pl „feminatyw”. Niech o żeńskich nazwach mówi się jak najwięcej, żebyśmy były widoczne! A kiedy już oswoimy się z feminatywami, to czas pomyśleć o języku jak najbardziej neutralnym płciowo. Bo język, jak już wiemy, może być dyskryminujący. W obecnej formie niewidoczne w języku są na przykład osoby niebinarne, nieidentyfikujące się z żadną płcią. Dlatego stawiajmy, kiedy tylko możemy na jak najszersze formy lub najbardziej neutralne płciowo, w których będzie mogło się odnaleźć jak najwięcej osób. I pamiętajmy, by mieć wrażliwość językową i najlepiej pytać nowo poznane osoby, jak chciałyby, aby się do nich zwracać. To pytanie może nas na początku krępować, być dziwne, ale jak feminatywy i inne nowe działania – na pewno prędzej czy później wejdzie nam w krew i stanie się oczywistością. Mamy wpływ na język, a co za tym idzie na naszą rzeczywistość – warto to podkreślić jeszcze raz. To wielka odpowiedzialność, ale i wielka siła, dzięki której możemy zmieniać świat na lepszy. Zobacz także: 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać tej jesieni
Oskar Kacprzak opowiedział o organizacji pokazów mody i guest concierge: „Jak zaczynałem, miałem książkę ze zdjęciami najważniejszych osób z branży” [WYWIAD]
Założyciel firmy WHITE NOISE, Oskar Kacprzak, zabrał nas za kulisy pokazów mody i opowiedział o guest concierge. Jak zaczynał? Jak wyglądała jego droga do sukcesu? I co radzi osobom, które chciałyby zajmować się organizacją tego rodzaju eventów?
W organizację takich wydarzeń jak pokazy mody, prezentacje kolekcji znanych marek czy uroczyste gale zaangażowanych jest wiele osób. Zazwyczaj pracują za kulisami, a uczestniczki oraz uczestnicy tego typu imprez nawet nie zdają sobie sprawy z tego, jak ważna jest ich rola. Oskar Kacprzak, czyli założyciel firmy WHITE NOISE, która specjalizuje się w produkcji oraz usługach typu guest concierge, zdradził kulisy swojej pracy. Opowiedział o swojej pracy na co dzień. Co więcej, przygotował kilka cennych rad dla osób, które chciałyby obrać podobną ścieżkę kariery. Założyciel firmy WHITE NOISE, Oskar Kacprzak, opowiedział o organizacji pokazów mody i guest concierge Asia Twaróg: „Czy pan wie, kim ja jestem?” – jak często słyszysz to pytanie? Oskar Kacprzak: Na szczęście coraz rzadziej. Ostatnio usłyszałem to na pokazie znanego projektanta. To była dość intensywna wymiana zdań. Co odpowiadasz w takich sytuacjach? „Wiem i właśnie w tym jest problem” (śmiech – przyp. red.). Jak wyglądały twoje początki i droga do miejsca, w którym jesteś teraz? Zaczynałem jako wolontariusz na FashionPhilosophy Fashion Week Poland w Łodzi. Miałem szczęście, ponieważ pięć dni przed startem pierwszej edycji obchodziłem osiemnaste urodziny. Zaufano mi i zaproponowano pracę. Zajmowałem się produkcją, a konkretnie koordynowaniem całego wolontariatu. Odpowiadałem za Designers Avenue, gdzie odbywały się najważniejsze pokazy projektantów z Polski i nie tylko. Trwało to około pięć lat. Potem zadzwonił do mnie producent pokazu Bizuu, który odbył się w ogrodach restauracji Belvedere w Łazienkach Królewskich. Pamiętał mnie z Łodzi i zapytał, czy chciałbym zająć się usadzeniem gości. To był pierwszy pokaz, który obsługiwaliśmy w Warszawie jako WHITE NOISE, ale jeszcze bez oficjalnej nazwy. Kilka miesięcy później duet MMC zaprosił nas do współpracy przy pokazie, który zorganizowano w Muzeum Etnograficznym. Niedługo po tym wydarzeniu pojawiły się kolejne zlecenia. Na początku WHITE NOISE obsługiwał małe wydarzenia. Z czasem udało nam się jednak udowodnić, że jesteśmy profesjonalistami przez duże P, którzy znają tę branżę od podszewki, dlatego dziś nasz logotyp obecny jest przy wszystkich największych wydarzeniach w polskiej branży mody. Jesteśmy jedyną agencją guest concierge na rynku. Glamour Girlboss Podcast: Agnieszka Antosik, czyli właścicielka agencji kreatywnej The ICON Agency Posłuchaj podcastu Glamour Girlboss, którego gościnią jest Agnieszka Antosik, czyli ekspertka od PR-u oraz właścicielka agencji kreatywnej The ICON Agency. Twoja firma obsługuje m.in. pokazy mody i prestiżowe gale. Jak to wygląda w praktyce i na ile przed wydarzeniem musicie zacząć się do niego przygotowywać? To zależy od specyfiki wydarzenia. Zdarza nam się produkować sesje zdjęciowe i eventy. Natomiast najczęściej jesteśmy zatrudniani w charakterze guest concierge. Możemy zapraszać gości, ale zazwyczaj robi to PR-owiec danej marki. W takim wypadku spotykamy się odpowiednio wcześniej i ustalamy, kto i gdzie będzie siedzieć. To bardzo ważne, wręcz taktyczne. Podczas wydarzenia sprawdzamy listę gości, koordynujemy ruch przy ściance prasowej i pilnujemy, aby każdej gwieździe zrobiono zdjęcie. No i tak dochodzimy do jednej z najważniejszych części wieczoru, czyli odprowadzania zaproszonych osób na ich miejsca. Chyba nie można nudzić się w tej pracy... Na pokazy mody zapraszanych jest zazwyczaj od 300 do nawet 1000 osób, co rzeczywiście może przyprawić o zawrót głowy. Natomiast obsługujemy również mniejsze, wręcz malutkie wydarzenia. Nie powiedziałbym, że nudzimy się tam, ale na pewno nie jest aż tak intensywnie. A bywa stresująco? Na początku bardzo się stresowałem. Teraz jest zdecydowanie lepiej. Właściwie już w ogóle nie czuję stresu. To bardzo ciekawe, ponieważ w momencie, w którym zaczynaliśmy jako WHITE NOISE, charakter pokazów i innych eventów też dopiero się kształtował. W związku z tym goście uczyli się razem z nami. Teraz każdy nas zna. Dziennikarze, styliści czy gwiazdy wiedzą, że mają nas szukać podczas wydarzenia, wiedzą, jak to działa. Dzięki temu nie dochodzi do walk o pierwszy rząd, nie ma podkradania toreb z giftami czy innych – kuriozalnych sytuacji. Dzięki czemu przestałeś się stresować? To kwestia doświadczenia, a może pracy nad sobą? Na pewno jest to kwestia doświadczenia i pracy nad sobą, ale również doboru zespołu, któremu mogę zaufać. Współpracujące ze mną osoby doskonale znają swoje obowiązki, są doświadczone, wyczulone na najmniejsze szczegóły i potrafią przewidywać tok zdarzeń. Kiedy wiesz, że pracujesz z kimś, kto myśli tak jak ty, i potrafisz tej osobie w pełni zaufać, nie odczuwasz aż takiego stresu. Masz świadomość tego, że każde najmniejsze potknięcie czy błąd zostaną automatycznie naprawione, a wszystko zakończy się sukcesem. Czy jest jakiś pokaz mody albo inne wydarzenie, którego nigdy nie zapomnisz? Nigdy nie zapomnę tych pierwszych pokazów mody. Pamiętam również te, które wyjątkowo mi się podobały i zainspirowały pod względem artystycznym. No i najbardziej stresujące wydarzenie, czyli kolekcja MMC prezentowana na 42. piętrze budynku Cosmopolitan w Warszawie. Ujmę to w ten sposób: bardzo mała przestrzeń i bardzo dużo gości. ABC stylu: Maja Naskrętska, czyli szefowa działu Moda magazynu GLAMOUR i stylistka zdradza nam tajniki swojej garderoby Co poradziłbyś osobom, które chciałyby zajmować się podobnymi rzeczami, ale nie wiedzą, jak albo gdzie zacząć? Polecam swoją ścieżkę. Czyli zacząć od samego początku, od wolontariatów, zobaczyć jak praca przy pokazach wygląda od kuchni. Warto być w trakcie przygotowań i móc podglądać jak wszystko funkcjonuje, jak bardziej doświadczone osoby pracują i czego wymagają, zwracają uwagę. Kiedy zaczynałem nie było Instagrama, teraz dotarcie do osób związanych z branżą mody jest o wiele prostsze. Można obserwować ich profile, po prostu odezwać się do nich. Początki bywają trudne. To, co jest pokazywane w filmach czy serialach, ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Domyślam się, że dotyczy to także pracy dziennikarza. Zgadzam się. To nie jest „Diabeł ubiera się u Prady”. Zdecydowanie nie. Chociaż muszę przyznać, że jak zaczynałem, miałem książkę ze zdjęciami najważniejszych osób z branży jak w tym filmie (śmiech – przyp. red.). Korzystałeś z niej? Używałem jej podczas przygotowań wolontariuszy w Łodzi. Poza tym każda osoba, która ze mną wtedy pracowała, dostawała jej skróconą wersję w formie prezentacji. A jakie cechy są potrzebne pracy związanej z produkcją i organizacją eventów? Multizadaniowość, stanowczość, upór, konsekwencja i odporność na stres. Poza tym trzeba znać historię mody i sztuki, aby móc się do niej odwoływać. To, co widzimy teraz na pokazach, nie bierze się znikąd. Wszystko dzieje się w oparciu o politykę, sytuację gospodarczą na świecie czy właśnie sztukę. View oEmbed on the source website Czy jesteś w stanie powiedzieć, ile wydarzeń obsługujesz w ciągu roku? Kiedyś próbowałem policzyć wszystkie pokazy mody i eventy, które organizowałem, ale... nie doliczyłem się (śmiech – przyp. red.). Do tej pory na pewno było ich ponad 500. Trudno mi powiedzieć, ile takich wydarzeń jest w ciągu roku. W tej branży w Polsce są dwa najgorętsze sezony – od lutego do kwietnia i od września do końca roku. Wtedy jest najbardziej intensywnie. Czy ten rok zapowiada się intensywnie? Koniec tamtego roku był bardzo, bardzo intensywny, a prognozy na ten wskazywały, że będzie trochę mniej pracy. Natomiast przed naszą rozmową dostałem wiadomość od klienta z prośbą o rezerwację terminu w kwietniu, czyli na trzy miesiące do przodu. Czy pracując w takim trybie, masz czas dla siebie? Odpoczywasz? Dobrze, że o tym mówisz, bo właśnie nad tym pracuję. Zaczynam delegować zadania. Staram się znaleźć równowagę między pracą a życiem prywatnym, co często nie jest łatwe, kiedy praca jest również twoją pasją i czerpiesz z niej ogromną przyjemność. Po godzinach opiekuję się psem, ćwiczę i stawiam na rozwój osobisty.
TOP 9 pomysłów na biznes dla młodych, które nie wymagają dużej inwestycji na start
Jesteś młodą osobą i marzysz o własnej działalności, która nie wymaga dużych nakładów finansowych? Przychodzimy z pomocą! Przedstawiamy pomysły na biznes dla młodych, które pozwolą w łatwy sposób nauczyć się przedsiębiorczości.
W tym artykule: Jak znaleźć pomysł na biznes dla młodych? Pomysł na biznes dla młodych – prowadzenie social mediów Pomysł na biznes dla młodych – rękodzieło Pomysł na biznes dla młodych – korepetycje Pomysł na biznes dla młodych – copywriting Pomysł na biznes dla młodych – fotografia Pomysł na biznes dla młodych – nagrywanie podcastów Pomysł na biznes dla młodych – grafika Pomysł na biznes dla młodych – wirtualny asystent Pomysł na biznes dla młodych – opieka nad zwierzętami Mówi się, że zasad prowadzenia biznesu powinno uczyć się od najmłodszych lat. Nic dziwnego, ponieważ sprawne zarządzanie własnym czasem oraz obowiązkami to umiejętność, która najczęściej przychodzi do nas wraz z latami zdobywanych doświadczeń. W obecnych czasach coraz większa ilość młodych osób chce pracować na własnych zasadach. Założenie firmy, projektu czy zostanie freelancerem to decyzje, które mogą wydawać się skokiem na głęboką wodę. Często najtrudniejszym krokiem jest znalezienie odpowiedniego pomysłu na biznes. Na szczęście możliwości jest sporo! Jak znaleźć pomysł na biznes dla młodych? Dobry pomysł na biznes dla osoby młodej to taki, który nie będzie wymagał od niej dużych nakładów finansowych, a także zapewni jej elastyczność w kwestii godzin pracy. Powinien też zostać dobrany do indywidualnych preferencji i umiejętności, tak żeby prowadzenie jednoosobowej działalności wiązało się nie tylko z zarabianiem pieniędzy, ale też radością z wybranej ścieżki zawodowej i rozwojem. Jeśli planujesz rozpocząć działalność zawodową na własnych zasadach, musisz najpierw zdecydować, czym konkretnie chcesz się zająć. Poniżej znajdziesz 9 prostych i intratnych pomysłów na biznesy dla osób młodych, które dadzą ci możliwość pracy w elastycznych godzinach, a do tego zapewnią ci dobry dochód. Pamiętaj, że jeśli zdecydujesz się na wcielenie w życie którejś z tych propozycji, będzie to od ciebie wymagać założenia działalności gospodarczej. Polskie prawo oferuje różne ulgi i zniżki dla młodych osób, które dopiero zaczynają przygodę na rynku pracy. Poszukaj więc możliwości, z których możesz skorzystać. Cel: praca marzeń! Jak go osiągnąć? Budowanie kariery nie jest łatwą sztuką. Podobnie jak zmiana pracy czy zawodu. Towarzyszy im często niepewność, a nawet lęk. Można sobie z nimi poradzić. Wystarczy mieć plan. Pomysł na biznes dla młodych – prowadzenie social mediów Prowadzenie kont na platformach społecznościowych, takich jak Facebook, Instagram czy Twitter, to jeden z najlepszych pomysłów na biznes dla młodych. Social media możesz rozwijać zarówno dla samego/ samej siebie (jeśli myślisz o zostaniu influencerem), ale także dla innych osób, firm lub marek. Zarządzanie profilem na Facebooku, Instagramie czy Tik Toku to ciekawa i angażująca praca, która zapewnia dochód i pomaga rozwinąć kreatywność. Praca w social mediach w firmie bądź agencji będzie najprawdopodobniej wymagała od ciebie portfolio, więc najlepiej zacząć od budowania własnego profilu w sieci i/lub ukończenia jednego z dostępnych w internecie kursów. Kiedy zyskasz już trochę doświadczenia, możesz szukać klientów na grupach ogłoszeniowych na Facebooku lub na stronach internetowych z ofertami pracy dla branży kreatywnej. Pomysł na biznes dla młodych – rękodzieło Pracownia i sklep z rękodziełem to ciekawy pomysł na biznes dla młodych, który nie tylko przyniesie korzyści finansowe, ale pozwoli również na rozwój artystyczny. W czasach rosnącej świadomości konsumenckiej coraz więcej osób decyduje się na kupowanie dekoracji, biżuterii czy kosmetyków z małych, lokalnych pracowni. Tworzenie rękodzieła może być też po prostu świetną zabawą Jakie rękodzieło można tworzyć i sprzedawać? Oto kilka przykładów: ceramika, naturalne świece, na przykład z wosku sojowego i rzepakowego, kule do kąpieli, kadzidła, biżuteria z kamieniami naturalnymi, dekoracyjne zaproszenia, naturalne kosmetyki, zakładki do książek, zabawki dla zwierząt domowych, rzeźby, wazy i ozdoby do domu. Pomysł na biznes dla młodych – korepetycje Prowadzenie korepetycji to świetny pomysł na biznes dla młodych. Tego typu praca jest najczęściej wykonywana na część etatu, dzięki czemu nie wymaga rezygnacji z rozwoju w innych obszarach życia, takich jak nauka czy hobby. Co więcej, w obecnych czasach korepetycje najczęściej są prowadzone online. Dzięki temu osoba, która podejmie się tego sposobu zarobku, będzie mogła szukać klientów w całym kraju, a dodatkowo nie będzie traciła czasu na dojazdy. Prowadzenie korepetycji online jest dochodowym i elastycznym biznesem, wręcz „szytym na miarę” dla młodych. Jak rozpocząć przygodę z prowadzeniem korepetycji? Najpierw musisz wybrać obszary nauki, w których czujesz się dobrze. Mogą być to na przykład przedmioty zdawane na maturze lub języki, w których potrafisz płynnie się komunikować. Poszukiwanie klientów możesz rozpocząć od wrzucenia ogłoszenia na OLX lub jedną z grup na Facebooku. Pomysł na biznes dla młodych – copywriting Copywriting jako pomysł na biznes dla młodych to świetny sposób na przetarcie szlaków w branży kreatywnej. Praca, która skupia się na pisaniu tekstów i sloganów reklamowych, będzie idealnym (i dobrze płatnym) wyborem dla osób, które mają lekkie pióro, potrafią wyszukiwać w sieci ciekawostki oraz trendy i nie przeszkadza im spędzanie długich godzin przed komputerem. Jak rozpocząć swoją przygodę z copywritingiem? Przyda się tutaj na pewno podstawowa wiedza z SEO, czyli pozycjonowania tekstów w wyszukiwarkach internetowych, a także gotowe portfolio. Próbki prac i artykułów są zazwyczaj wymagane przez zleceniodawców, którzy na ich podstawie określają, czy dana osoba spełnia ich oczekiwania. Portfolio można stworzyć samodzielnie. Wystarczy, że znajdziemy tematy z różnych dziedzin życia, które są aktualnie na topie, i napiszemy o nich artykuły. Tego typu teksty posłużą nam później właśnie jako portfolio. Pomysł na biznes dla młodych – fotografia Okazjonalne wykonywanie sesji zdjęciowych lub fotoreportaży z eventów to niezły pomysł na biznes dla młodych, który zapewnia elastyczne godziny pracy oraz możliwość rozwoju w branży kreatywnej. Robienie i obróbka zdjęć może przynosić dobry dochód, jednak wiąże się też z potrzebą zgromadzenia środków na start, przede wszystkim na zakup odpowiedniego sprzętu. Na szczęście może być to jedyny wydatek, ponieważ fotografii jesteśmy w stanie nauczyć się samodzielnie, na przykład z pomocą darmowych kursów na YouTube. Pomysł na biznes dla młodych – nagrywanie podcastów Zainteresowanie podcastami nieustannie rośnie, coraz więcej osób włącza je zamiast radia lub muzyki. Nagranie swojej własnej internetowej audycji nie wymaga dużego wkładu finansowego ani nakładu pracy. Najważniejsze jest znalezienie dobrego pomysłu i wyćwiczenie umiejętności mówienia i opowiadania. Stworzenie serii podcastów jest świetnym pomysłem na biznes dla młodych, który może być dla nich krokiem w kierunku uzyskania internetowej rozpoznawalności. Jak znaleźć temat na podcast, który będzie chętnie słuchany przez potencjalnych odbiorców? Najważniejsze jest wybranie obszaru, w którym czujesz się pewnie i który cię interesuje. Nic tak nie zachęca do zapoznania się z materiałem, jak osoba prowadząca, która przygotowała go z duszą i sercem. Pomysł na biznes dla młodych – grafika Fajnym pomysłem na biznes dla młodych, który będzie stuprocentowo zdalny, jest świadczenie usług w zakresie grafiki komputerowej. Wiele firm i marek poszukuje freelancerów, którzy zajmą się oprawą graficzną ich sklepów stacjonarnych oraz internetowych. Musimy jednak pamiętać, że subskrypcja odpowiedniego programu graficznego (takiego jak Photoshop czy Gimp) oraz ewentualny kurs grafiki komputerowej (jeśli dana osoba nie ma jeszcze w tym temacie doświadczenia) będą wiązały się z wydatkami na start. Na szczęście usługi graficzne są w tym momencie dobrze płatne, więc tego typu inwestycja powinna nam się bardzo szybko zwrócić. Jak się zmotywować do pracy? 6 sposobów na znalezienie motywacji, życie pełnią życia i spełnianie marzeń Jak się zmotywować do pracy? Skoro motywacja odgrywa tak istotną rolę, jak możemy pobudzić się do działania? Co najskuteczniej zainspiruje nas do działania? Jak pobudzić się do realizacji dokładnie tego, czego pragniemy? Pomysł na biznes dla młodych – wirtualny asystent Jeśli jesteś osobą zorganizowaną, komunikatywną i nie masz problemu z podzielnością uwagi, możesz rozważyć podjęcie pracy jako wirtualny asystent lub wirtualna asystentka. Wiele firm, przedsiębiorstw oraz osób prywatnych szuka pracowników online, którzy zajmą się sprawami organizacyjnymi, takimi jak wykonywanie telefonów, umawianie spotkań i dbanie o kalendarz. Zawód wirtualnego asystenta kwalifikujemy do kategorii „bardzo dobre pomysły na biznes dla młodych” ze względu na jego elastyczność. Gro firm szuka osób, które będą chciały pracować w ten sposób zdalnie, w niepełnym wymiarze godzin, na przykład na ⅓ etatu. Dzięki temu praca może bez problemu zostać pogodzona ze studiami i życiem towarzyskim. Pomysł na biznes dla młodych – opieka nad zwierzętami Jeśli kochasz czworonożne istoty, możesz zastanowić się nad stworzeniem biznesu, który zajmuje się opieką nad zwierzętami domowymi. Coraz więcej osób w miastach decyduje się na przygarnięcie pupila, jednak zdarzają się sytuacje, w których opiekunowie nie są w stanie zapewnić zwierzakowi odpowiedniej opieki. Wyjazdy służbowe, dłuższe wakacje czy nadmiar pracy sprawiają, że właściciele decydują się na zatrudnienie czasowego opiekuna do psów i kotów. Rozpoczęcie tego typu działalności jest świetnym pomysłem na biznes dla młodych. Jest to elastyczna i krótkoterminowa praca, którą łatwo można pogodzić z nauką czy studiami, a jest w stanie przynieść niezłe korzyści finansowe. Zrezygnowały z życia w wielkim mieście, by być bliżej natury. Poznajcie 3 niezwykłe kobiety i 3 wyjątkowe historie Marzyły o życiu w wielkich miastach – kojarzyły je z karierą, spełnieniem. Odkryły, że najlepiej czują się, gdy są blisko natury, bliżej swoich korzeni. I właśnie tam czują się po prostu najlepiej.
Work-life balance: jak łączyć życie prywatne z zawodowym?
Beata Drzazga była bohaterką okładki magazynu Forbes (jako przedsiębiorcza kobieta w 2022 roku). To właścicielka wielu firm np. salonu mody Dono da Scheggia czy Drzazga Clinic oraz założycielka i prezeska BetaMed S.A. Opowiedziała nam o tym, jak zachowuje równowagę w swoim życiu.
W tym artykule: O równowadze w życiu prywatnym i zawodowym: wywiad z przedsiębiorczynią, Beatą Drzazgą O równowadze w życiu prywatnym i zawodowym: wywiad z przedsiębiorczynią, Beatą Drzazgą Czy tworząc tak wielką markę jak m.in. BetaMed S.A. często pozwalasz sobie na słodkie nic nierobienie? Nie nadaję się do tego, żeby dłużej nic nie robić, po prostu taki mam charakter. Siedząc w domu, bardzo szybko zmęczyłabym się monotonią... Ile można gotować i sprzątać (nawet jeśli to lubię)? Nigdy nie pozwalałam sobie na jakiś dłuższy wypoczynek (poza momentami, gdy urodziłam dzieci). Będąc mamą można oczywiście się całkowicie spełniać i czuć się dobrze w roli gospodyni, matki. Ta rola jest przecież bardzo wymagająca i nigdy się nie kończy, ale... ja kocham nowe wyzwania. Bardzo lubię działać na różnych frontach i wracać do domu zmęczona, ale zadowolona, że produktywnie spędziłam dzień. Jeśli chodzi o mój sposób na wypoczynek, uwielbiam przemeblowywać i tworzyć nowy wystrój w domu, cieszyć się pięknym ogrodem i aranżować go. Słucham swojego organizmu i kiedy daje mi znać, że pora na odpoczynek, mówię sobie stop i na kilka dni odpuszczam pracę. Chowam się wówczas w domu, aby móc spędzić czas z rodziną, psami. Zwykle jednak nawet wtedy, kiedy wypoczywam, jest to aktywny wypoczynek. Poza tym uwielbiam latać samolotami i podróżować. Jestem wtedy wśród wielu ludzi, co nigdy mnie nie męczy. Uważam też, że cechą dobrego przedsiębiorcy jest umiejętność takiej organizacji pracy, aby i on i jego pracownicy mieli też czas na wypoczynek. W końcu zawsze, kiedy wracamy po urlopie do biura, mamy inną energię do pracy, a w naszej głowie pojawiają się nowe pomysły. Na ile wyrzeczeń musimy być przygotowani, aby odnieść spektakularny sukces biznesowy? Często tworzymy sukces kosztem naszego wolnego czasu i spokojnego życia. Wyrzekamy się spowolnionego tempa życiowego (przynajmniej tak było w moim przypadku), wszystko dzieje się dynamicznie i trzeba być zawsze gotowym na nieprzewidziane zmiany. Każda godzina w ciągu dnia jest przeze mnie efektywnie wykorzystywana. Co zrobić, żeby rodzina zrozumiała, że jesteśmy pochłonięci pracą? Trzeba po prostu dużo z nimi rozmawiać. Przecież nasze dzieci w przyszłości dzięki temu będą mogły studiować w dobrym miejscu, będą też mogły wyjeżdżać na wakacje częściej, niż gdyby rodzic pracował gdzieś na etacie, gdzie można wziąć tylko określoną liczbę dni urlopu. Zauważyłam też, że jeśli mam wolny czas wyłącznie np. wieczorem, staram się jak najlepiej te godziny zaplanować. Rozmawiam z bliskimi, słucham ich, jemy razem posiłki. Tak naprawdę bardzo ważna jest dla mnie jakość, a nie ilość spędzanego z rodziną czasu. Czy work-life-balance jest dla ciebie ważny? Bardzo. Zawsze zwracałam na to uwagę - odpoczynek jest ważny dla zdrowia i fizycznego, i psychicznego. To bardzo istotne, aby dawać sobie przerwę oddech nawet (albo szczególnie) w sytuacjach, w których pojawiają się trudności. Dzięki temu nabieramy dystansu do wszystkiego i nawet kiedy jakaś przeszkoda wydaje nam się nie do przeskoczenia, zwykle udaje się znaleźć rozwiązanie problemu. A jak ta równowaga wygląda w przypadku osób, które dopiero zaczynają swoją karierę przedsiębiorcy? Do pewnych rzeczy musimy dojść sami, stopniowo. Na początku tworzenia każdego biznesu angażujemy się na 100% i to normalne. Przedsiębiorca powinien pilnować, aby wszystkie ręce były na pokładzie, dawać innym przykład swoim zaangażowaniem w projekt. Nigdy nie będzie tak, że przedsiębiorca może całkowicie pozostawić swoją firmę w rękach nowego zastępcy. Zawsze musimy mieć kontrolę nad tym, co dzieje się w firmie - nawet jeśli jesteśmy na wakacjach. W których sytuacjach trzeba odpuścić? W momencie, kiedy organizm daje nam sygnały, że jesteśmy wypaleni, przemęczeni i pozbawieni energii. Musimy jednak pamiętać, aby zabezpieczyć zespół w ludzi, którzy podczas naszego odpoczynku będą czuli się odpowiedzialni za firmę. Zawsze warto mieć obok siebie zaufanych, doświadczonych i sprawdzonych w różnych sytuacjach pracowników. Ja jestem dumna z zespołu, który udało mi się zbudować. Często powtarzam młodym ludziom, że muszą też wiedzieć, czy chcą w życiu stworzyć coś swojego, czy wolą pracować dla kogoś, a po 8 godzinach wyjść i zajmować się swoim życiem, bez poczucia jakichkolwiek obowiązków względem firmy. To też jest work-life balance, a takich ludzi przecież jest więcej i nie ma w tym absolutnie nic złego. Każdy musi po prostu odnaleźć środowisko, w którym czuje się najlepiej.
Top Employers Polska 2023: 14. edycja programu w Polsce – 76 laureatów
Czternasta edycja programu wyłoniła 76 laureatów – liderów w dziedzinie zarządzania zasobami ludzkimi.
Top Employers Institute od ponad 30 lat bada pracodawców na całym świecie pod kątem prowadzonej przez nich polityki personalnej. Tytuł Top Employer otrzymują tylko firmy, które pozytywnie przejdą szczegółowe badanie i proces weryfikacji. W 2023 roku Top Employers Institute przyznał ten tytuł ponad 2000 organizacjom w 121 krajach. W Polsce, wśród laureatów są 2 organizacje, które są w programie od 14 lat, 29 firm od minimum 5 lat przystępuje corocznie do weryfikacji swoich strategii i polityk HR, zaś 8 organizacji to nowi uczestnicy. 46 organizacji spośród certyfikowanych 76 uzyskało prawo do posługiwania się nie tylko certyfikatem Top Employer Polska, lecz również Top Employer Europe. Jak wynika z badania w tym roku głównym priorytetem dla polskich pracodawców jest rozwijanie umiejętności przywódczych, na drugim - zaangażowanie pracowników, zaś na trzecim – zmiany organizacyjne i kulturowe. Top Employers Polska 2023 (w kolejności alfabetycznej): Accenture; Adient Poland Sp. z o.o.; Alcon Polska; Alstom w Polsce; Amadeus Polska Sp. z o.o.; Amazon Fulfillment Poland Sp. z o.o.; Angelini Pharma Polska Sp. z o.o.; ANWIL S.A.; AstraZeneca Pharma Poland Sp. z o.o.; Bank Gospodarstwa Krajowego; Bank Ochrony Środowiska S.A.; Bank Pekao S.A.; Baxter Polska Sp. z o. o.; bioMérieux Polska Sp. z o.o.; BNP Paribas Bank Polska S.A.; Boehringer Ingelheim Sp. z o.o.; British American Tobacco Trading Polska; C.H. Robinson Polska S.A.; Capgemini Polska Sp. z o.o.; CHEP Polska; Chiesi Poland; Clariant; De Heus Sp. z o.o.; DHL Express (Poland) Sp. z o.o.; DHL Global Forwarding Sp. z o.o.; DHL Parcel Poland; DHL Supply Chain; EDP Renewables Polska; Electrolux Poland Sp. z o.o.; Emitel S.A.; GroupM Poland; Grupa Kapitałowa PKP Energetyka; Grupa VELUX w Polsce; HCL Poland sp. z o.o.; Huawei Polska Sp. z o.o.; Imperial Brands in Poland; Inetum Polska; Infosys Poland Sp. z o.o.; ING Bank Śląski S.A.; ING Hubs Poland; JTI Poland; Kaufland Polska Markety Sp. z o.o. Sp. j.; Lafarge Polska; Lidl Polska; LOTTE Wedel; Makro Polska; MAN Trucks Sp.z o.o.; Medtronic Poland Sp. z o.o.; Ministry of Finance; Mleczarnia Turek; Mondelez Polska Sp. z o.o.; Mondi Świecie S.A.; MSD Polska; MTU Aero Engines Polska; Nationale-Nederlanden; NatWest Polska; PepsiCo Consulting Polska Sp. z o.o.; Perfetti Van Melle Polska Sp. z o.o.; Pfizer Polska; PKO Bank Polski; Polski Koncern Naftowy ORLEN S.A.; Provident Polska S.A.; QIAGEN Business Services; Saint-Gobain w Polsce; Santander Bank Polska S.A.; Santander Consumer Bank S.A.; SAP Polska; STU ERGO Hestia S.A.; Superhobby Market Budowlany sp. z o.o. OBI Centrala Systemowa sp. z o.; Takeda Pharma; Takeda SCE; Toyota Financial Services; Unibail-Rodamco-Westfield; UniCredit Poland; Whirlpool Poland; Worldline Poland; Zoetis Poland. O Top Employers Institute: Top Employers Institute jest globalną organizacją, której celem jest wyłanianie pracodawców, którzy w najlepszy sposób dbają o swoich pracowników. Siedziba główna TEI znajduje się w Amsterdamie, zaś 11 biur zlokalizowanych jest na całym świecie.
Co sennik mówi o znaczeniu snu w którym pojawia się szef? Wszystkie zależy od kontekstu, w którym pojawia się twój przełożony. Sprawdź co oznacza i zwiastuje sen o szefie.
Znaczenie snu szef W jaki sposób interpretować sen o szefie? Czy zwiastuje awans w pracy, a może przeciwnie – jest symbolem niepowodzeń i trudności, jakie nas czekają? Aby określić znaczenie snu o szefie, należy określić kontekst – czyli w jakich okolicznościach śnił Ci się Twój przełożony. Wbrew temu, z czym wiele osób kojarzy sen z szefem, nie dotyczy on tylko sfery zawodowej – może symbolizować potrzebę zmiany w życiu, a także pragnienie porządku i stabilizacji lub być impulsem do załagodzenia pewnych konfliktów, które ciążą Ci na sercu od jakiegoś czasu. Sprawdź poniżej sennik o szefie i zinterpretuj swój sen – niektóre z nich oznaczają pozytywne zmiany w Twoim życiu, niestety inne nie wróżą nic dobrego. Sennik szef – ogólne znaczenie snu Sen o szefie ma różne znaczenie, wszystko zależy od kontekstu, w którym szef występuje w Twoim śnie. Najpopularniejszą sytuacją jest taka, w której jesteś zestresowany pracą i właśnie dlatego śni Ci się szef – warto spróbować oczyścić swój umysł przez snem – pomedytować lub uprawiać jogę, aby się wyciszyć, ponieważ spokojny sen jest bardzo ważny dla zdrowia, regeneracji i psychiki. Istnieją jednak sny, które symbolizują pewne zdarzenia i nie oznaczają od razu zwolnienia z pracy, degradacji stanowiska czy innych niemiłych sytuacji. Chociaż szef jest kojarzony z autorytetem i władzą w ogólnym tego słowa znaczenia i może wywoływać negatywne skojarzenia, to w snach zapowiada zarówno pozytywne, jak i negatywne wydarzenia. Sennik szef – rozmowa z szefem Jednym z najpowszechniejszych snów jest rozmowa z szefem. To oznacza pozytywne wiadomości – taki sen zwiastuje poprawę jakości życia. Prawdopodobnie już niedługo osiągniesz zawodowy sukces lub spełnią się Twoje zawodowe plany, marzenia i cele, które snułeś już od dawna. Jeżeli przyśniła Ci się rozmowa z szefem, to może również zwiastować awans, czyli podwyżkę i poprawkę warunków finansowych. Jeżeli w Twoim śnie podczas rozmowy z szefem dodatkowo on Cię chwali, oznacza to, że w niedalekiej przyszłości czeka Cię niespodziewany przypływ gotówki. Sennik: pociąg. Co oznacza sen o pociągu? >>> Sennik szef – romans z szefem Sen o szefie, w którym masz z nim romans, symbolizuje niespełnioną miłość – niekoniecznie do Twojego szefa. Być może w przeszłości lub nawet teraz przeżywasz uczucie do kogoś, kto nie odwzajemnia Twoich uczuć. Sen o romansie z szefem ma również kolejny wydźwięk. Oznacza podświadome pragnienie związku z osobą, która posiada władzę i autorytet. Były szef – sen Sen o byłym szefie oznacza dwie rzeczy. Pierwsza z nich to zapowiedź zmian – taki sen zwiastuje ekscytujące rzeczy, które już niedługo wydarzą się w Twoim życiu (nie tylko zawodowym). Ale druga wróżba nie jest już tak pozytywna. Sen o byłym szefie może oznaczać, że jesteś za bardzo przywiązany do przeszłości i nie jesteś w stanie pójść w swoim życiu do przodu. Warto zreflektować się i przemyśleć, czy faktycznie tak jest. Taki sen o byłym szefie może być dla Ciebie impulsem, że warto jednak iść na przód i zostawić za sobą przeszłość oraz rzeczy, na które nie masz już wpływu. Sennik: koleżanka. Sprawdź, co oznacza sen o koleżance w ciąży, koleżance z pracy i nie tylko Sen o szefie – kłótnia Kłótnia z szefem wcale nie dotyczy Twojego przełożonego, ale… Twojego partnera lub partnerki. Sen o nieporozumieniu z szefem oznacza kłopoty w związku lub Twoje niezadowolenie i rozczarowanie strefą prywatną. Sennik szef – nagana od szefa Jeżeli śni Ci się, że dostajesz naganę od szefa lub wyraża on niezadowolenie z Twojej pracy, istnieją dwie możliwości. Pierwsza z nich oznacza to, że już wkrótce odniesiesz sukces, ale będzie on wymagał od Ciebie jeszcze większego wysiłku i poświęcenia. Warto więc postarać się w pracy, a być może otrzymasz wskazówkę, że już niedługo czeka Cię awans lub ekscytujące wyzwanie zawodowe. Nagana od szefa może dotyczyć również sfery prywatnej – to impuls do tego, abyś zainteresował się rodziną i postarał utrzymać z bliskimi dobre kontakty i nie zaniedbywał jej. Sennik: ślub. Co oznacza sen o ślubie? Sprawdź jak interpretować ślub we śnie Widzieć szefa – sen Sen, w którym widzisz szefa – może to być różna sytuacja, np. w biurze, w kawiarni, ale też na spacerze w parku, w samochodzie na ulicy lub w innych okolicznościach – zwiastuje komplikacje w życiu zawodowym, może nawet oznaczać zwolenienie z pracy lub inne zawodowe problemy. To również sygnał dla Ciebie i znak, że nie czujesz się zbyt pewnie w życiu – zarówno zawodowym, jak i prywatnym. Sen, w którym widzisz szefa, to również przestroga dla Ciebie w zbyt przesadnym staraniu się o wyższe stanowisko.
Brak siły fizycznej - o czym świadczy brak energii, chroniczne zmęczenie, senność i osłabienie organizmu?
Brak siły fizycznej może mieć różne przyczyny. Objawia się m. in. osłabieniem siły mięśniowej, zawrotami głowy, problemami z koncentracją, bólem mięśni, problemami z zasypianiem. Często spowodowany jest przemęczeniem. W takim przypadku, gdy brakuje sił i energii wystarczy wziąć kilka dni wolnego od pracy, aktywności fizycznej i innych obowiązków. Co w przypadku, gdy urlop nie pomoże? Sprawdź, o czym świadczy brak sił i energii.
W tym artykule: Brak siły fizycznej – o czym może świadczyć? Przyczyny osłabienia organizmu Brak energii, senność, ciągle zmęczenie – objawy depresji Jak zwalczać chroniczne zmęczenie? Brak energii – przyczyny: niedoczynność tarczycy, cukrzyca, anemia Brak siły fizycznej może mieć różne przyczyny. Objawia się m. in. osłabieniem siły mięśniowej, zawrotami głowy, problemami z koncentracją, bólem mięśni, problemami z zasypianiem. Często spowodowany jest przemęczeniem. W takim przypadku, gdy brakuje sił i energii wystarczy wziąć kilka dni wolnego od pracy, aktywności fizycznej i innych obowiązków. Co w przypadku, gdy urlop nie pomoże? Sprawdź, o czym świadczy brak sił i energii. Brak siły fizycznej – o czym może świadczyć? Brak siły fizycznej i ogólne osłabienie organizmu to główne objawy syndromu ciągłego zmęczenia. Jest to stan, w którym ciągle brakuje ci energii. Nawet po przebudzeniu jesteś niewyspana, nie masz na nic siły, czujesz się osłabiona (jak przy lekkim przeziębieniu). Dodatkowymi objawami zespołu chronicznego zmęczenia są problemy z pamięcią i koncentracją, bóle głowy, a nawet depresja. Jak walczyć z brakiem siły fizycznej? O czym może świadczyć taki stan? Syndromu ciągłego zmęczenia nie należy ignorować, ponieważ może on świadczyć o chorobach i infekcjach, z którymi walczy twój organizm. To właśnie one mogą "zjadać" całe zapasy twojej energii. Świadczyć może o tym fakt, że organizm najlepiej regeneruje się w trakcie snu. Jeśli więc po przebudzeniu czujesz się ospała i zmęczona, prawdopodobnie twoje ciało zmaga się z infekcją lub chorobą. Wytwarzanie przeciwciał i regeneracja komórek to dla organizmu spory wysiłek, stąd podczas choroby bierze się poczucie ogólnego osłabienia. Nawet jeśli nie odczuwasz innych dolegliwości chorobowych, warto dla pewności skonsultować się z lekarzem i wykonać dodatkowe badania. Utajnione infekcje lub choroby mogą rozwijać się całymi latami, pochłaniając twoje zasoby energetyczne i prowadząc do wielu powikłań. Dzięki badaniom krwi możesz również zweryfikować poziom witamin, minerałów i składników odżywczych w organizmie. Ich niedobory również mogą prowadzić do osłabienia i braku siły fizycznej. Brak siły i osłabienie mogą również świadczyć o niedokrwistości (anemii). Zmęczenie jest skutkiem niewystarczającej ilości czerwonych krwinek w twoim organizmie. Mają one ważne zadanie, ponieważ transportują tlen z płuc do komórek oraz tkanek w całym organizmie. W przypadku niedoboru krwinek dochodzi więc do niedotlenienia i zaburzenia pracy ważnych narządów w całym ciele. Anemia najczęściej spowodowana jest niedoborem żelaza. Często zapadają na nią kobiety mające obfite miesiączki, jak również te, które przeszły niedawno zabieg lub operację. Przesilenie wiosenne - objawy. Po czym poznać, że dopadło nas osłabienie wiosenne i jak z nim walczyć? <a name id> Przyczyny osłabienia organizmu Brak siły fizycznej i osłabienie mogą wynikać z chorób lub infekcji, z którymi walczy twój organizm. Jego zasoby zużywane są na wytworzenie przeciwciał, potrzebnych do zlikwidowania źródła problemu. Z tego powodu niewiele energii pozostaje na codzienne czynności. Jakie są przyczyny chronicznego zmęczenia, braku siły i osłabienia organizmu? infekcje – grzybiczne, bakteryjne, pasożytnicze czy wirusowe. choroby układu krwionośnego – zawał, wylew, miażdżyca, choroba wieńcowa itp. choroby nowotworowe – w tym rak płuc, żołądka, szpiku kostnego, krwi (białaczka) itp. choroby tarczyny – zarówno nadczynność, jak i niedoczynność tarczycy. choroby neurologiczne – zaburzenia regeneracji komórek mięśniowych (miopatia), dystorfia mięśniowa, polineuropatia, dysfagia, miastenia, zespół stwardnienia rozsianego itp. depresja – choroba ta zaburza pracę chemiczną mózgu, między innymi zarządzanie energią i prawidłowe odczuwanie. nieprawidłowe odżywianie – jedzenie jest paliwem dla organizmu, nieprawidłowa dieta jest więc bezpośrednią przyczyną braku siły i ogólnego osłabienia organizmu. odwodnienie – niewystarczająca ilość wody w organizmie zaburza jego prawidłowe funkcjonowanie, ponieważ więcej energii musi zostać spożytkowane na utrzymanie wszystkich funkcji życiowych na odpowiednim poziomie. stres – zbyt duża ilość stresu zaburza pracę organizmu, powoduje jego ciągłe napięcie i gotowość do walki lub ucieczki. Tym samym zasoby energetyczne zużywane są w bardzo szybkim tempie. Brak energii, senność, ciągle zmęczenie – objawy depresji Brak siły w połączeniu z niezdolnością do działania to jedne z najczęstszych objawów depresji. Brak energii, apatia, niechęć do wykonywania jakichkolwiek aktywności i ciągłe zmęczenie powodowane przez tą chorobę są objawami, których łatwo nie dostrzec. Najczęściej zrzucane są one na karb stresu, zbyt krótkiego snu czy natłoku obowiązków. Depresja jest chorobą, która odbiera siły oraz chęci do życia. Jeśli oprócz wyżej wymienionych objawów zauważasz u siebie również poczucie osamotnienia, ciągłe uczucie smutku i beznadziei, niską samoocenę i wysoki poziom samokrytyki, brak chęci do wykonywania jakichkolwiek czynności, reaguj! Specjalista, taki jak psycholog czy terapeuta pomoże ci zdiagnozować źródło problemu. Doradzi ci również, w jaki sposób przeciwdziałać powstawaniu stanów depresyjnych oraz co możesz zrobić, by zwlaczyć tą chorobę. Depresja to bardzo poważna choroba, na którą cierpi około 350 milionów ludzi. Powstaje ona wskutek zaburzenia równowagi chemicznej w mózgu. Hormony oraz neuroprzekaźniki odpowiadają za twoje emocje, takie jak dobry nastrój, radość, smutek czy gniew. Każde zaburzenie ich funkcjonowania prowadzi do radykalnych zmian w postrzeganiu rzeczywistości. Może ono również dawać poczucie całkowitego braku siły i krańcowego osłabienia. Chroniczne zmęczenie: Czujesz ciągłe zmęczenie i senność? Te zwyczaje pomogą ci odzyskać energię (i wcale nie chodzi o sen!) Ciągłe zmęczenie i senność – brzmi znajomo? Sprawdź, jak walczyć z chronicznym zmęczeniem: co jeść (a czego nie), o której chodzić spać i z jakich złych nawyków zrezygnować. Jest kilka prostych patentów do wprowadzenia w życie od zaraz! Jak zwalczać chroniczne zmęczenie? Brak siły fizycznej i osłabienie organizmu mogą być oznaką chorób, dlatego w pierwszej kolejności należy skonsultować się z lekarzem i poinformować go o swoich objawach. Jeśli oprócz braku energii odczuwasz inne dolegliwości, należy również o nich wspomnieć. Dodatkowe symptomy mogą okazać się niezwykle istotne podczas diagnozowania źródła problemu. Brak siły fizycznej może wynikać również z odwodnienia. Zbyt mała ilość dostarczanych do organizmu płynów zaburza pracę większości organów wewnętrznych, w tym układu krwionośnego i trawiennego oraz mózgu. Ciało człowieka w 70% składa się z wody, dlatego brak tak fundamentalnego składnika może powodować osłabienie organizmu i brak siły fizycznej. Dodatkowymi objawami, które mogą świadczyć o nieprawidłowym nawodnieniu ciała są między innymi suchość skóry, podrażnienia i wysypki, częste bóle głowy czy ciemny kolor moczu. Brak siły i osłabienie mogą wynikać również ze złego stylu życia, nieprawidłowego odżywiania, braku ruchu fizycznego, dużych ilości stresu. Każdy z tych czynników lub ich połączenie osłabiają organizm na różne sposoby. Dlaczego tak ważne jest, by zadbać o swoje odżywianie, dawkę ruchu oraz zniwelować stres? Brak siły spowodowany złą dietą jest dość prosty w zdiagnozowaniu i wyleczeniu. Dostarczanie do organizmów wszystkich witamin, minerałów i składników odżywczych potrzebnych do codziennego funkcjonowania to ciężkie zadanie. Do zdiagnozowania niedoborów wystarczy wykonanie badań krwi. Następnie na ich podstawie dietetyk układa odpowiedni dla ciebie jadłospis, który zapewni ci właściwe dawki niezbędnych witamin, minerałów oraz składników odżywczych. Jak się zrelaksować: w domu, przed egzaminem, przed seksem? Nie raz rozmyślałaś, jak się zrelaksować w domu? Stres paraliżował cię przed egzaminem, albo najlepiej zapowiadającą się randką? Sprawdź jak go ujarzmić. Oto 6 najlepszych sposobów na odprężenie w domu. Brak ruchu fizycznego to kolejny z czynników, który powoduje osłabienie i brak siły. Podczas aktywności ruchowej w mózgu wytwarzane są endorfiny. Znane są one również jako hormony szczęścia. Mają za zadanie poprawić samopoczucie i przyczynić się do powstawania uczucia "przyjemnego zmęczenia". Ruch napędza metabolizm i produkcję nowych komórek oraz podnosi kondycję. Dzięki niemu organizm wzmacnia się i zaczyna lepiej funkcjonować, likwidując przyczyny powstawania osłabienia. Nie każdy może sobie pozwolić na ograniczenie stresu w pracy, warto jednak przeciwdziałać jego magazynowaniu i kumulowaniu. W tym celu możesz stosować techniki relaksacyjne, ćwiczyć jogę, słuchać wyciszającej muzyki czy korzystać z odprężających masaży i kąpieli. Ze stresem i nadmiernym napięciem mięśniowym możesz również walczyć za pomocą sportu. Spora dawka ruchu pomoże ci pozbyć się negatywnych myśli i niepokoju. Bieganie, sporty walki, basen, rower, praktycznie każda dziedzina sportu przyczynia się do powstawania endorfin, które likwidują stres i sprawiają, że jesteś bardziej radosna i szczęśliwa. Brak energii – przyczyny: niedoczynność tarczycy, cukrzyca, anemia Brak energii może być spowodowany przez stany chorobowe. Niedoczynność tarczycy, cukrzyca i anemia to trzy z najczęstszych przyczyn zmęczenia. Niedoczynność tarczycy to stan, w którym tarczyca nie produkuje wystarczającej ilości hormonów, co prowadzi do zmęczenia i braku energii. Cukrzyca powoduje zmęczenie z powodu podwyższonego poziomu cukru we krwi, co może prowadzić do uczucia zmęczenia i osłabienia. Anemia występuje, gdy w organizmie brakuje czerwonych krwinek, co powoduje zmęczenie z powodu zmniejszonego dostarczania tlenu w całym organizmie. Inne choroby i czynniki, takie jak depresja, przewlekły stres, brak snu, złe odżywianie, niedobór witamin i niektóre leki mogą również przyczynić się do braku energii. Ważne jest, aby odwiedzić lekarza, jeśli doświadczasz uporczywego lub ciężkiego wyczerpania, aby mógł on określić podstawową przyczynę i zapewnić Ci odpowiednie leczenie.
Jak się zmotywować do pracy? 6 sposobów na znalezienie motywacji, życie pełnią życia i spełnianie marzeń
Jak się zmotywować do pracy? Skoro motywacja odgrywa tak istotną rolę, jak możemy pobudzić się do działania? Co najskuteczniej zainspiruje nas do działania? Jak pobudzić się do realizacji dokładnie tego, czego pragniemy?
W tym artykule: Brak motywacji do pracy - skąd się bierze i czy to lenistwo? Jak zmotywować się do pracy? Jak się zmotywować: Wyznanenie celu Jak się zmotywować: Określenie korzyści Jak się zmotywować: Wyznaczaj nagrody Jak się zmotywować: Zacznij pozytywnie myśleć Jak się zmotywować: Małe kroki Jak się zmotywować: Wizualizacja Czym jest motywacja? Motywacja pozytywna i negatywna Jak się zmotywować do pracy? Motywacja to inaczej rodzaj pewnej energii (zewnętrznej lub wewnętrznej), której potrzebujemy żeby zacząć działać. Niektórzy ludzie potrzebują motywacji zewnętrznej np. awansu, większej ilości pieniędzy, prestiżu społecznego itp. Z kolei druga grupa ludzi potrzebuje skupić się na swoim wnętrzu. Pozytywna motywacja odnosi się do strategii, które dostarczają bodźców lub nagród, aby zachęcić do pożądanych zachowań. Przykłady pozytywnej motywacji obejmują udzielanie pochwał, przyznawanie premii i oferowanie przywilejów. Motywacja negatywna odnosi się do strategii, które wykorzystują kary lub groźby w celu zniechęcenia do niepożądanych zachowań. Przykłady motywacji negatywnej to nagany, przerwy i inne formy dyscypliny. Motywacja wewnętrzna zakłada, że to nasza aktywność jest celem samym w sobie, to znaczy, że nie oczekujemy żadnego wymiernego efektu, żadnej nagrody za to, co robimy. Motywacja wewnętrzna to np. samorealizacja, ciekawość, zadowolenie, rozwój osobisty, naukowy, zawodowy lub chęć rozwijania pasji lub hobby. Jak widać, każdy z nas potrzebuje motywacji, żeby podjąć działanie. Skoro o tym wiemy, to skąd biorą się problemy z motywacją? Dlaczego coraz więcej osób zastanawia się jak zmotywować się do działania? Brak motywacji do pracy - skąd się bierze i czy to lenistwo? Brak motywacji dotyka coraz większą grupę ludzi. Coraz częściej słyszymy od naszych znajomych i bliskich, że chcieliby coś zrobić, ale brakuje im motywacji. Jak się zmotywować do pracy? Co to jednak właściwie znaczy „brak motywacji”? Brakiem motywacji określamy stan, w którym czujemy się zablokowani i nie jesteśmy w stanie podjąć żadnego zadania, nie ważne, której sfery życia ono dotyczy. Często też brak motywacji traktujemy jako wymówkę i czujemy się w ten sposób rozliczeni z naszej biernej postawy. Brak motywacji najczęściej bierze się z kilku powodów: Strach Tutaj mamy do czynienia z popularnym pytaniem „a co jeśli”? Boimy się, że się nam nie uda, że ośmieszymy się przed innymi. Nasze poczucie strachu stawiamy na pierwszym miejscu i blokujemy sobie w ten sposób możliwość wykreowania jakiejkolwiek motywacji. Tworzymy tylko anty-motywację, która powstrzymuje nas przed jakimkolwiek działaniem. Można powiedzieć, że strach przed porażką jest wrogiem każdego sukcesu. Boimy się porażki, tego, ośmieszenia, tego jak nas ocenią bliscy i czy będą z nas zadowoleni. Okazuje się, że właśnie strach przed ocenianiem najczęściej powstrzymuje nas przed zrobieniem kroku do przodu. Brak wiedzy Jeśli nie wiemy jak odpowiednio się zmotywować, albo chcemy zmienić motywacje zewnętrzną na wewnętrzną z dnia na dzień, to zamiast się zmotywować możemy wpędzić się w jeszcze większe poczucie bezradności. Psychologowie uważają, że tylko posiadając odpowiednie narzędzia, czyli wiedzę o tym jak się motywować, możemy dobrze zmotywować się do życia, pracy i spełniania marzeń . Taka wiedza wiąże się również z tym, jak dobrze znamy samych siebie, czy żyjemy w zgodzie ze sobą i ze światem. Brak wiary Jeśli nie wierzymy, że to, co robimy jest dla nas dobre, to niestety, ale raczej na pewno nie uda nam się do tego dobrze zmotywować. Niestety bardzo często zdarza się, że naszą anty-motywacją są oczekiwania innych wobec nas. Jeśli sami nie jesteśmy przekonani, że chcemy właśnie tak żyć, pracować albo spełniamy cudze marzenia, to nigdy nie osiągniemy tego, czego chcemy. Dlaczego? Bo zawsze będziemy osiągać to, co inni uważają dla nas za najlepsze. Niepokój i stany lękowe – wyjaśniamy przyczyny niepokoju i podpowiadamy jak sobie z nimi radzić >>> Jak zmotywować się do pracy? Nie ma jednej uniwersalnej metody motywacji, jednak jest kilka metod, które z powodzeniem sprawdziły się u sporej ilości ludzi. Prawda jest jednak taka, że wszyscy jesteśmy inni, więc motywuje nas co innego. Właśnie taka jest motywacja, wychodzi naprzeciw naszym indywidualnym potrzebom, wywodzi się z tego kim i jacy jesteśmy. Jeśli chodzi o to jak się zmotywować, to pod uwagę trzeba wziąć takie aspekty jak nasz charakter, wychowanie, predyspozycje i to, który rodzaj motywacji bardziej się u nas sprawdza, tzn. czy wolimy motywacje zewnętrzną czy wewnętrzną. Myśląc o tym jak zmotywować się do działania i jak się zmobilizować do pracy, musimy przede wszystkim myśleć o tym, żeby tak dopasować do siebie system motywacyjny, żeby osiągnąć jak najbardziej pożądane przez nas efekty. Brak motywacji powoduje, że boimy się nowych wyzwań, życie przecieka nam przez palce, a rozwój zawodowy stoi w miejscu…tak jak nasze poczucie własnej wartości. Dlatego kwestia jak się zmotywować do działania jest dużo ważniejsza, niż myślimy. Rozważania o tym, jak powinniśmy się zmotywować zacznijmy od ustalenia na czym nam tak naprawdę zależy. Każda technika motywacyjna opiera się na tym, że nie możemy robić niczego wbrew sobie. Zastanówmy się więc na czym nam zależy, jakie mamy priorytety i do czego dążymy. W ten sposób dużo łatwiej będzie nam wypracować taki system motywacji, który będzie się u nas najlepiej sprawdzał. Motywacja do treningu, czyli czynniki które sprawią, że na pewno wstaniesz z kanapy >>> Jak się zmotywować: Wyznanenie celu Każdy coach przyzna nam rację, jeśli powiemy, że w przypadku motywacji najważniejsze jest ustalenie konkretnych celów. Najlepiej zacząć od wypisania sobie na kartce wszystkiego co chcemy osiągnąć, nawet jeśli wyda nam się to nieistotne. Piszmy o każdym, nawet najmniejszym celu, bo wszystkie małe cele składają się na te większe, najważniejsze. Często brak motywacji bierze się właśnie z tego, że tak naprawdę nie wiemy czego chcemy. Ustalanie sobie celów typu „Chcę być bogata” są dla naszej podświadomości niestety zbyt ogólnikowe. Zamiast tego lepiej napisać „Do końca roku postaram się o awans lub podwyżkę”. Brzmi bardziej realnie, prawda? Podobnie jest np. z podróżami. Jeśli całe życie marzyliśmy o dalekich podróżach, to najlepiej w końcu ustalić konkretny kierunek np. „Chcę pojechać do Japonii”. Jak się zmotywować: Określenie korzyści Mózg, żeby uruchomić wszystkie neurony do wytężonej pracy, musi widzieć w tym jakąś korzyść. Właśnie tak funkcjonujemy, potrzebujemy mówić do siebie językiem korzyści, bo taki sposób wewnętrznej komunikacji sprawdza się u nas najbardziej. Jeśli nie widzimy w czymś swoich realnych korzyści, to nic dziwnego, że nie wiemy jak zmotywować się do życia albo w ogóle jak siebie motywować. Zacznijmy więc od ustalenia korzyści. Jeśli podejmę działanie to jaką osiągnę korzyść? Wymierną korzyścią może być np. osiągnięcie wymarzonej sylwetki. Idąc tym tokiem myślenia, nasz mózg zarejestruje takie równanie: Jeśli będę dużo ćwiczył/ćwiczyła to po kilku miesiącach osiągnę wymarzoną sylwetkę. Cel jest jak najbardziej realny, korzyść widoczna – z taką motywacją na pewno uda nam się odnieść sukces. Życie po wypowiedzeniu, czyli jak poradzić sobie z utratą pracy? >>> Jak się zmotywować: Wyznaczaj nagrody System nagród i kar to wcale nie taki przeżytek, jak myślą niektórzy. Nasz mózg bardzo dobrze reaguje na wszelkiego rodzaju nagrody, więc określenie nagrody za dobre wykonane zadanie będzie dla nas idealną motywacją. Nie chodzi o to, żebyśmy we wszystkim doszukiwali się własnych korzyści, tylko o to, żeby nagrodzić siebie za pracę, którą włożyliśmy w podjęcie działania. Taką nagrodą mogą być np. małe przyjemności. Możemy kupić sobie coś ładnego, pójść z przyjaciółmi do kina albo spędzić leniwy wieczór przy lampce wina i dobrej książce. Niektórzy stawiają też na duże nagrody np. cały rok ciężko pracują na awans, a w nagrodę fundują sobie wycieczkę do ciepłych krajów albo elitarny kurs języka obcego. Najważniejsze to zastanowić się co będzie najlepszą nagrodą dla nas i…zrobić wszystko, żeby ją dostać. Jak się zmotywować: Zacznij pozytywnie myśleć Kluczem do sukcesu jest zawsze pozytywne myślenie. Dzięki niemu możemy odnieść sukces zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym. Poza tym, to pozytywne myślenie sprawia, że mamy ochotę realizować swoje marzenia albo odważamy się podjąć nowe wyzwania. Jeśli będziemy myśleli pozytywnie, to wszystko się zmieni. Psychologowie już dawno udowodnili, że osobom, które na co dzień myślą pozytywne, dużo łatwiej zmotywować się do osiągnięcia wymarzonych celów. Zatem ścieramy z twarzy minę malkontenta i od dzisiaj z pozytywnym nastawieniem czekamy na każdy kolejny dzień. Jak się zmotywować: Małe kroki Nie od razu Kraków zbudowano. Dokładnie tak samo jest z osiąganiem naszych celów i motywowaniem się do działania, życia czy pracy. Metoda małych kroczków pozwoli nam przestać się zastanawiać jak się zmotywować i sprawi, że nawet nie zauważymy kiedy zaczniemy wspinać się po drabinie do sukcesu. Wiele osób nawet nie podejmuje prób motywowania siebie, bo cele, które sobie stawiają są „za duże”. To znaczy, jeśli chcemy zacząć biegać, to nie zaczynajmy od razu od 20 km. Z dnia na dzień nie uda nam się zmienić całego swojego życia. Tak samo, jeśli do tej pory w pracy woleliśmy realizować cudze projekty zamiast własnych, to nie staniemy się od razu pełnoprawnym liderem. Wszystkie zmiany przychodzą stopniowo i w tym pomoże nam metoda małych kroczków. Ustalajmy małe cele, planujmy małe zmiany – bo do takich rzeczy dużo łatwiej będzie nam się zmotywować. Jak efektywnie spędzić czas w domu? Wybrałyśmy najfajniejsze (także bezpłatne!) kursy online >>> Jak się zmotywować: Wizualizacja Jest takie powiedzenie: „Jeśli chcesz zmienić rzeczywistość, to najpierw musisz wyobrazić sobie inną”. Jeśli w swojej głowie mamy konkretny, nienaruszalny obraz siebie, to ciężko będzie nam tak po prostu spojrzeć na siebie inaczej. Wtedy z pomocą przychodzi wizualizacja. To najlepsza odpowiedź na pytanie jak siebie motywować. Najlepiej zacząć od wyobrażenia sobie jak chcielibyśmy, żeby wyglądało nasze życie. Codziennie rano i wieczorem siadajmy w spokojnym miejscu i wyobrażajmy sobie dokładnie to, o czym marzymy. Pomyślmy o tym, jacy chcielibyśmy być, dokładnie zaplanujmy w głowie to, jak wygląda nasza praca, życie i jak zabieramy się za spełnianie marzeń. Nawet jeśli na początku będzie nam się wydawało, że nasze wyobrażenia nie mają nic wspólnego z rzeczywistością, to z czasem na pewno zauważymy, że nasze postrzeganie siebie zaczyna się zmieniać. Pierwsze zmiany myślenia zaczynają się właśnie w naszej głowie. Wizualizacja jest bardzo dobrą motywacją, właśnie dlatego, że kiedy już uwierzymy, że to, co wyobrażamy sobie na temat siebie i swojego życia może być realne, wtedy to zmobilizujemy wszystkie swoje siły, żeby to osiągnąć.
Najlepiej płatne zawody na świecie. Sprawdź, jaka praca gwarantuje najlepsze zarobki [Ranking]
Najlepiej płatne zawody na świecie oferuje branża medyczna, prawnicza, lotnicza oraz informatyczna. Jaki zawód należy wykonywać, aby znaleźć się w czołówce najlepiej wynagradzanych?
W tym artykule: Które zawody są najlepiej płatne na świecie w 2022 roku? Najlepiej płatne zawody na świecie: anestezjolog Najlepiej płatne zawody na świecie: chirurg Najlepiej płatne zawody na świecie: ortodonta Najlepiej płatne zawody na świecie: dentysta Najlepiej płatne zawody na świecie: prawnik korporacyjny Najlepiej płatne zawody na świecie: pilot Najlepiej płatne zawody na świecie: specjalista ds. IT Najlepiej płatne zawody bez studiów Które zawody są najlepiej płatne na świecie w 2022 roku? Najlepiej płatne zawody na świecie pozwalają osiągnąć dochód, znacząco przekraczający milion złotych rocznie. Rynek pracy nie jest równy. Najwięcej zarabiają specjaliści w krajach anglosaskich, takich jak Stany Zjednoczone, Kanada i Wielka Brytania. Jednakże fachowcy są cenieni również w innych krajach. Wykształcenie wyższe to nie zawsze gwarancja wysokich zarobków. Na rynku pracy w Polsce i na świecie świetnie radzą sobie specjaliści branży IT. Nie jest niespodzianką, że w zestawieniu dominują profesje związane z usługami służby zdrowia – praca medyczna należy do najbardziej odpowiedzialnych, a przy tym, wymaga wiedzy teoretycznej i praktycznej. Dobrze płatne zawody są też związane z prawem, ale w czołowej piątce zabrakło profesji sędziego czy adwokata. Jakie są najbardziej opłacalne zawody na świecie i jaki dochód osiągają osoby, które je wykonują? Najlepiej płatne zawody na świecie: anestezjolog W przypadku najlepiej płatnych zawodów na świecie w czołówce znajdują się prace związane z branżą medyczną. Jednak dla wielu osób zaskoczeniem może wydać się fakt, że najwyższe zarobki osiąga nie chirurg czy lekarz specjalista, a anestezjolog. Jego praca kojarzy się przede wszystkim z dbaniem o prawidłowe znieczulenie pacjenta, który ma być poddany bolesnemu leczeniu inwazyjnemu, jednak w praktyce, jest to tylko część kompetencji anestezjologa. W dużym uproszczeniu – anestezjolog to lekarz, który leczy ból. Jego praca jest szczególnie ważna podczas operacji, należy jednak podkreślić, że rola anestezjologa w procesie leczenia zaczyna się jeszcze przed planowanym zabiegiem. To właśnie anestezjolog jest odpowiedzialny za przeprowadzenie szczegółowego wywiadu z pacjentem, podczas którego zbiera informacje na temat wszystkich przebytych chorób, schorzeń przewlekłych, dotychczasowych metod leczenia, przyjmowanych leków, alergii itd. W dalszej kolejności, anestezjolog omawia z chorym rodzaj znieczulenia, rozwiewa jego wszelkie wątpliwości i obawy, wyjaśnia sposób przygotowania do zabiegu oraz kolejne etapy postępowania. Po zakończonym zabiegu, praca anestezjologa przenosi się na salę pooperacyjną, gdzie dba o komfort pacjenta, zarówno psychiczny, jak i fizyczny. Poza tym, anestezjolodzy są też obecni na oddziałach leczenia bólu przewlekłego i intensywnej terapii, gdzie opiekują się pacjentami w stanie krytycznym. Ile zarabia anestezjolog? Średnie roczne wynagrodzenie w USA to nawet 410 tysięcy dolarów, czyli ok. 1,6 miliona złotych. Najlepiej płatne zawody na świecie: chirurg Najlepiej płatne zawody na świecie – na drugim miejscu plasuje się chirurg. Rolą tego lekarza jest leczenie chorób w sposób operacyjny. W tym przypadku, zdolności manualne oraz predyspozycje psychiczne są tak samo ważne, jak wiedza z zakresu medycyny. Pracę chirurga należy dzielić na dwa rodzaje. Pierwszym jest chirurgia miękka, czyli ogólna. Taki specjalista zajmuje się operowaniem tkanek miękkich, przede wszystkim – powłok brzusznych. Do kompetencji chirurga miękkiego należy m.in. wycinanie wyrostka robaczkowego, usuwanie pęcherzyka żółciowego, przepuklin, zmian nowotworowych, zmian skórnych i zszywanie ran, będących następstwem wypadku. Drugi rodzaj to chirurgia twarda. W tym przypadku, rolą chirurga jest operacyjne leczenia tkanek kostnych, w tym: wstawianie protez oraz zespalanie uszkodzonych (np. w następstwie złamania) kości. Ile zarabia chirurg? W tym przypadku, średnie roczne zarobki przedstawicieli tej profesji w Stanach Zjednoczonych to 396 tysięcy dolarów, czyli ok. 1,56 miliona złotych. Najlepiej płatne zawody w Polsce: czy wykonujesz któryś z nich? Najlepiej płatne zawody w Polsce stwarzają idealną możliwość prowadzenia wygodnego życia. Elegancki dom lub apartament w prestiżowej dzielnicy, luksusowy samochód, wakacje w egzotycznych kurortach, szafa pełna markowych ubrań – o tym wszystkim marzy wielu Polaków. Rzecz w tym, że na realizację marzeń potrzebne są odpowiednio wysokie środki. Ich zdobycie umożliwiają dobrze płatne zawody. Poniżej prezentujemy listę pięciu najlepiej opłacanych stanowisk w Polsce. Najlepiej płatne zawody na świecie: ortodonta Najlepiej płatne zawody na świecie – kolejną profesją na liście jest ortodonta. Wady wrodzone, utrwalone w dzieciństwie niewłaściwe nawyki, nieprawidłowe leczenie dentystyczne – każdy z tych czynników może doprowadzić do nierównego wzrostu zębów lub ich wykrzywienia w wyniku stłoczenia. Rolą ortodonty jest zapobieganie tego typu problemom. Ortodoncja jest dziedzina stomatologii, której celem jest korygowanie wad zgryzu i niewłaściwie ustawionych zębów. Dlaczego praca ortodonty jest tak bardzo istotna? Względy estetyczne to jedno, na pierwszym miejscu należy jednak wymienić zdrowie jamy ustnej. Trzeba wiedzieć, że wszelkie wady zgryzu znacząco utrudniają utrzymanie higieny w obszarze jamy ustnej. Dodatkowo, krzywe zęby w większym stopniu obciążają mięśnie żwacze, co w konsekwencji doprowadza do wystąpienia dolegliwości bólowych - głowy, szyi, barków, a w niektórych przypadkach, także pleców. Ortodonta dba nie tylko o poprawę stanu zdrowia jamy ustnej. daje przede wszystkim szansę na zachowanie własnych zębów, nawet do końca życia. Średnie zarobki amerykańskich ortodontów to 300 tysięcy dolarów, czyli ok. 1,19 miliona złotych. Najlepiej płatne zawody na świecie: dentysta Najlepiej płatne zawody na świecie – na tej liście, dentysta uplasował się tuż za ortodontą. Czym zajmuje się stomatolog? W pierwszej kolejności, nasuwa się odpowiedź – leczeniem zębów. Jest to oczywiście prawidłowe skojarzenie, jednak znacząco zawężające faktyczny zakres kompetencji dentysty. Rola stomatologa polega nie tylko na leczeniu chorób zębów, ale także przyzębia, języka, błony śluzowej i pozostałych tkanek jamy ustnej. Należy też podkreślić, że szczególnie istotną częścią pracy dentysty jest profilaktyka chorób jamy ustnej. Do zakresu obowiązków stomatologa należy więc zaliczyć także naukę zasad właściwej higieny jamy ustnej, przede wszystkim u najmłodszych pacjentów. Ile zarabia dentysta? W przypadku tej profesji, średnie roczne zarobki w USA to 236 tysięcy dolarów, czyli ok. 935 tysięcy złotych. Najlepiej płatne zawody na świecie: prawnik korporacyjny Najlepiej płatne zawody na świecie wymagają specjalistycznej wiedzy, nie należy zatem dziwić się, że w zestawieniu nie mogło zabraknąć profesji prawnika. Na najwyższe zarobki, mogą szczególnie liczyć prawnicy korporacyjni. Tacy specjaliści zwykle są zatrudnieni w średnich i dużych kancelariach, które świadczą usługi na rzecz podmiotów zewnętrznych. Największe przedsiębiorstwa nie polegają jednak na outsourcowaniu doradztwa prawnego. Zamiast tego, zatrudniają swoich wewnętrznych doradców. Czym zajmuje się prawnik korporacyjny? Przede wszystkim obsługą prawną transakcji biznesowych, opracowywaniem i przeglądem kontraktów oraz doradztwem w zakresie fuzji, przejęć i zbycia. Ważną częścią pracy prawnika korporacyjnego jest też prowadzenie nadzoru nad ładem korporacyjnym i operacyjnym oraz nad prawnym aspektem działalności spółki. Średnie roczne zarobki prawnika korporacyjnego w Stanach Zjednoczonych to suma rzędu 240 tysięcy dolarów, czyli ok. 950 tysięcy złotych. Najlepiej płatne zawody na świecie: pilot Kolejna profesja, która znalazła się w rankingu, również związana z ogromną odpowiedzialnością za ludzkie życie. Piloci podkreślają jednak, że Uczucie, które towarzyszy poderwaniu z pasa startowego ważącego kilkadziesiąt ton samolot z kilkuset pasażerami na pokładzie, to radość i adrenalina, której nie da się porównać do niczego innego. Pilotem nie może zostać każdy. Na starcie wykluczone są osoby z problemami zdrowotnymi, przede wszystkim wadami wzroku i słuchu. Kariery pilota nie zrobi także ktoś, kto ma słabą koordynację i słaby refleks. Nie jest tajemnicą, że pilot narażony jest na ogromny stres i sytuacje kryzysowe, podczas których za wszelką cenę trzeba zachować zimną krew. Pilot może za to liczyć na naprawdę godziwe wynagrodzenie. Wysokość zarobków pilota zależy nie tylko od pensji wypłacanych w danej linii lotniczej, ale także od rodzaju i liczby pokonywanych tras, a nawet rodzaju pilotowanej maszyny. Na wysokie zarobki mogą też liczyć kontrolerzy ruchu lotniczego. Wykonują oni jedną z najniebezpieczniejszych i jednocześnie najbardziej odpowiedzialnych prac. Nic dziwnego, że mogą liczyć na dobre zarobki. Najlepiej opłacani piloci na świecie mogą liczyć na zarobki wynoszące nawet 230 tysięcy dolarów rocznie, czyli ok. 910 tysięcy złotych. Najlepiej płatne zawody na świecie: specjalista ds. IT Na liście najlepiej płatnych zawodów na świecie nie brakuje profesji związanej z najnowszymi technologiami. Taka praca najczęściej polega na obsłudze, konfiguracji, integracji i automatyzacji systemów komputerowych w firmie. Jest to osoba, która jest odpowiedzialna zarówno za techniczny aspekt przetwarzania danych, ich pozyskiwania i przechowywania, jak i wysyłki w formie elektronicznej. Specjalista do spraw IT musi również znać się na urządzeniach z podzespołami i przygotowywaniu ich do pracy dla pracowników firmy i klientów oraz być gotowy do przeprowadzania szkoleń dla innych pracowników z obsługi wdrożonego systemu. Najlepiej opłacani specjaliści ds. IT na świecie mogą liczyć w skali roku na zarobki rzędu 220 tysięcy dolarów, czyli ponad 870 tysięcy złotych. Najlepiej płatne zawody bez studiów Jeszcze kilkanaście lat temu uważano, że posiadanie dyplomu wyższej uczelni gwarantuje zdobycie satysfakcjonującej pracy. Sytuacja uległa jednak diametralnej zmianie. Obecnie nawet bez tytułu magistra można dostać odpowiednio płatną pracę, a wielu absolwentów uczelni wyższych ma problemy z poszukiwaniem zatrudnienia. Wśród najlepiej płatnych zawodów na świecie bez studiów wymienia się następujące profesje: Web Developer Programista Projektant gier wideo Agent nieruchomości Kosmetyczka Czy do listy najlepiej płatnych zawodów na świecie, dodalibyście do tej influencera? Ile zarabia influencer? Topowy polski twórca szczerze o swoich dochodach: „Obracam pieniędzmi, a nie widzę zysku” O zarobkach gwiazd internetu krążą już legendy. O tym, jak to wygląda w praktyce wypowiedział się ostatnio jeden z najpopularniejszych youtuberów i tiktokerów w Polsce. Jego słowa mogą zaskoczyć.
Okazuje się, że w naszych snach często pojawia się praca. Sennik podaje różne interpretacje wizji z takim motywem. Sprawdź, co oznacza sen o pracy.
W tym artykule: Sennik: praca Sennik: praca w nocy, praca na nocną zmianę Sennik: praca w sklepie Sennik: praca fizyczna – co oznacza sen o pracy w polu albo sen o pracy na budowie? Sennik: praca biurowa, praca w biurze Sennik: praca za granicą Sennik: nowa praca Sennik: zwolnienie z pracy Sennik: szukanie nowej pracy Sennik: praca domowa Sennik to nic innego jak zbiór często powtarzających się marzeń sennych. Zawiera wiele symboli oraz interpretacji, dzięki którym możemy zrozumieć co oznaczają motywy, pojawiające się w naszych głowach podczas snu. Do grona tych popularniejszych należą m.in. ciąża, dziecko, ślub czy włosy. Co ciekawe, wielu osobom śni się także praca. Co na to sennik? Praca to ogólnie dobra wróżba. Jednak warto zwrócić uwagę na szczegóły, jak np. miejsce czy czas pracy, a także dodatkowe okoliczności (chociażby zwolnienie z pracy). Wskazujemy popularne interpretacje i sprawdzamy, co oznacza sen o pracy. Sennik: praca Co oznacza sen o pracy? Najogólniej rzecz ujmując, to dobry znak. Możesz potraktować go jako wróżbę sukcesu na tle zawodowym. Jeżeli jednak zależy ci na dokładniejszej interpretacji marzenia sennego z pracą w roli głównej, przypomnij sobie szczegóły, a następnie zacznij je analizować. Sen, w którym wykonujesz pracę fizyczną ma bowiem inne znaczenie niż sen o poszukiwaniu nowego stanowiska czy zwolnieniu. Jak się okazuje, w naszych snach często pojawia się praca. Sennik gromadzi różne interpretacje. Poniżej podajemy te najpopularniejsze. Sennik: praca w nocy, praca na nocną zmianę Praca w nocy – co na to sennik? Potraktuj to jako pewnego rodzaju sygnał alarmowy. Weź się w garść, zacznij się bardziej przykładać do wykonywania codziennych obowiązków i nie odkładaj niczego na później. Jeżeli zaczniesz się starać, to z całą pewnością zostanie do dostrzeżone przez pracodawcę, a następnie docenione. Bądź wytrwała, a według sennika wszystko będzie w porządku. Sennik: myszy. Co oznacza sen o myszach? Sen o myszach? Jak podaje sennik, myszy często pojawiają się w naszych marzeniach sennych. Chcąc poznać jego znaczenie, należy zwrócić uwagę na szczegóły. Oto, jak interpretować tego rodzaju wizje. Sennik: praca w sklepie Często miewamy sny, w których pracujemy w sklepie. Co to oznacza? Odpowiedź na to pytanie znajdziecie w senniku. Jak się okazuje, sen, którego „akcja” rozgrywa się w sklepie można interpretować na kilka sposobów. Po raz kolejny należy zwrócić uwagę na szczegóły. Jeżeli w rzeczywistości jesteś pracowniczką sklepu, to znaczy, że często się poświęcasz, zależy ci na dobru innych osób (bliskich i nie tylko). Sen o pracy w sklepie może oznaczać również spory zastrzyk gotówki. Ale uwaga, bo w senniku możecie natrafić na jeszcze jedną interpretację. Praca w sklepie można oznaczać bowiem niezadowolenie z życia. Śniło ci się, że pracujesz w sklepie, ale w rzeczywistości wykonujesz zupełnie inny zawód? Wiemy, co to oznacza! Prawdopodobnie dostałaś szansę od życia, jednak boisz się z niej skorzystać. Szereg różnych produktów spożywczych na sklepowych półkach oznacza wachlarz możliwości. Sennik: pieniądze. Co oznacza sen o pieniądzach? Jakie według sennika jest znaczenie snu o pieniądzach? Niekoniecznie pieniądze w śnie muszą oznaczać coś dobrego. Sprawdź, co oznacza, gdy śnisz o pieniądzach. Sennik: praca fizyczna – co oznacza sen o pracy w polu albo sen o pracy na budowie? Jeśli śniło ci się, że pracujesz fizycznie, to znaczy, że dokonujesz złych wyborów. Przygotuj się również na wysiłek (psychiczny bądź fizyczny). Chcąc poznać dokładne znaczenie swojego marzenia sennego, weź pod uwagę miejsce wykonywanej pracy albo jej charakter. Co oznacza sen o pracy w polu? Wszystko wskazuje na to, że już niedługo zaspokoisz swoje potrzeby. I to właśnie dzięki ciężkiej pracy. Twój trud zostanie nareszcie wynagrodzony (finansowo albo w inny sposób). W nieco inny sposób interpretuje się sen o pracy fizycznej na budowie. Tego typu marzenie senne symbolizuje wytrwałość i dążenie do celu. Sennik nie tłumaczy natomiast, czy w tym wypadku trud, który wkładasz w pracę, zostanie doceniony czy wręcz przeciwnie. Warto wspomnieć także o znaczeniu snu o pracy w magazynie lub fabryce. Jeśli doświadczyłaś tego rodzaju marzenia sennego, spodziewaj się rozmowy, która odmieni twoje życie, poprawi twoją sytuację. Sennik: pieniądze. Co oznacza sen o pieniądzach? Poznaj znaczenie snu Sennik: praca biurowa, praca w biurze Co mówi sennik o pracy biurowej? Spieszymy z odpowiedzią! Niestety nie będzie ona zbyt przyjemna. Marzenie senne, w którym pojawia się praca biurowa, może oznaczać, że już niedługo będziesz musiała stawić czoło różnym nieprzyjemnościom. Poza tym praca w biurze może symbolizować także przemęczenie. Bardzo możliwe, że masz za dużo na głowie i potrzebujesz odpoczynku. Może to najwyższa pora na zmianę priorytetów? Sennik: włosy. Co oznacza sen o włosach? Sennik włosy interpretuje na różne sposoby. To co mogą oznaczać włosy we śnie, zależy od kontekstu snu. Śnił ci się fryzjer, farbowanie włosów, siwe włosy, wypadanie włosów - sprawdź co może symbolizować twój sen. Sennik: praca za granicą Często pojawiającym się motywem w snach jest również praca za granicą. Co to oznacza? To dobra wróżba? A może wręcz przeciwnie? Jak podaje sennik, praca za granicą może mieć związek z pieniędzmi (niestety nie tylko z korzyściami, ale również ze stratami finansowymi) albo z pragnieniem zmian w życiu, a wręcz chęci oderwania się i pozostawienia wszystkiego za sobą. Sennik: nowa praca A może śniło ci się, że otrzymujesz propozycję pracy albo właśnie rozpoczynasz współpracę z nową firmą lub na nowym stanowisku? Jeżeli tak, możesz spodziewać się zmian w swoim życiu. W tym wypadku sennik mówi o podejmowaniu decyzji i związanych z tym dylematami czy ryzykiem. Według innej interpretacji, uda ci się uniknąć pewnych problemów bezpośrednio związanych z twoim życiem zawodowym. Co oznaczają sny o kimś i sny z tą samą osobą? Wyjaśniamy znaczenie tego rodzaju marzeń sennych, a także wskazujemy popularne interpretacje Zdarza się, że pewne osoby (znajome albo nie) często pojawiają w naszych snach. Dlaczego tak się dzieje i co to właściwie oznacza? Czy mamy powody do zmartwień, jeśli śnimy o ex? Odpowiadamy na najważniejsze pytania i wskazujemy popularne interpretacje – nie wszystkie są tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać. Sennik: zwolnienie z pracy Jeśli śniło ci się, że zostajesz zwolniony lub zwolniona z pracy, zastanów się, czy sumiennie wypełniasz swoje obowiązki na co dzień. Jesteś pracownikiem czy pracowniczką miesiąca? A może mógłbyś albo mogłabyś poprawić niektóre rzeczy? Co więcej, sennik podaje, że sen, w którym osoba śniąca zostaje zwolniona z pracy, to (niestety) zwiastun problemów, a konkretnie strat i niepowodzeń. Gdy natomiast sam bądź sama rezygnujesz z pracy we śnie, tak naprawdę otrzymujesz sygnał, że szybko się poddajesz i łatwo się obrażasz. I to nie tylko w życiu zawodowym, ale również prywatnym. Sennik: szukanie nowej pracy Szukanie nowej pracy we śnie można interpretować podobnie jak te o utracie obecnej posady. Dodatkowo sennik podaje, że tego rodzaju marzenie senne wiąże się również z poszukiwaniem nowego celu w życiu. Chyba czas zastanowić się nad tym, czego tak naprawdę pragniesz. Sennik: praca domowa Co oznacza sen, w którym pojawia się motyw pracy domowej? Jak dowiadujemy się z sennika, wiąże się on z obowiązkami do wypełnienia w niedalekiej przyszłości. Taki sen może również sugerować, że osoba śniąca powinna poszerzyć swoją wiedzę czy umiejętności w jakiejś dziedzinie.