O co walczą młode feministki? Dziewczyny po 20-tce opowiadają o swoim doświadczeniu i marzeniach
Z aktualnych badań przeprowadzonych przez Ipsos we współpracy z The Global Institute for Women’s Leadership z londyńskiego King’s Collage wynika, że według młodych osób walka kobiet o równe prawa w ich krajach posunęła się za daleko. Od mężczyzn wymaga się za dużo, co prowadzi do ich dyskryminacji. Jednocześnie 53 proc. osób jest przekonana, że beneficjentami feministycznego rozwoju będzie każdy i każda, a równość płci zostanie osiągnięta jeszcze za ich życia.
W Polsce walka o prawa kobiet nie bez przyczyny jest na ustach wszystkich, niezależnie od wieku. Ograniczenie prawa do aborcji i jego konsekwencje co rusz nie tylko rozgrzewają opinię publiczną, ale przede wszystkim są dramatem wielu osób. Aborcyjny zakaz stał się też symbolem tego, jak obóz rządzący traktuje kobiety (ale też inne mniejszości, np. seksualne). Brak równości odbija się we wspomnianych wyżej badaniach. Gdy zgłębimy je szczegółowo, okazuje się, że aż 62 proc. osób z generacji Z z Polski zauważa dysproporcje między mężczyznami i kobietami w kwestiach społecznych, politycznych i/lub ekonomicznych. Co więcej społeczeństwo jest spolaryzowane do takiego stopnia, iż każdorazowe zabranie głosu na okołorównościowy temat od razu przykleja osobie etykietę „feministka”/„feminista”. Nie byłoby w tym nic złego, wszak 45% Zetek tak się definiuje, ale aż 48% ze strachu nie chce mówić o tym głośno. Gdy studentkę filologii polskiej Martynę Sobczak ktoś pyta, czy określa się jako feministka, ta odpowiada: „Tak, ale…”. Dopowiadam, że nie wychodzę nago na ulicę, nie krzyczę. W taki sposób obalam stereotypy. Feministki nie chcą przewracać świata do góry nogami, mścić się, by mężczyźni mieli teraz gorzej i pokutowali za poprzednie lata. Zawsze zaznaczam, że chodzi o prawa wszystkich. Dlatego staram się nie określać w ten sposób, żeby moje intencje nie zostały zrozumiane według stereotypów – mówi w rozmowie ze mną. Martyna ostrożnie używa słowa „feminizm”. Ten, według niej, w powszechnym rozumieniu konotuje walkę, a ta bezpośrednio kojarzy się z wojną. A nie o starcie zbrojne tutaj chodzi, tylko o dążenie, staranie się. Chociaż – jak przyznaje po chwili wahania – może to za słabe określenia, gdy mówimy o prawie do aborcji. Dziennikarka Klementyna Szczuka co prawda nie unika nazywania siebie feministką, choć w rozmowach rzadko jej się to zdarza. To, że nią jestem, wydaje mi się naturalne. Nie ma opcji, żeby było inaczej – zastrzega. Zwraca też uwagę na niejednorodność feministek. W skład ruchu feministycznego wchodzi wiele osób, też o różnych tożsamościach, orientacjach, nie tylko kobiet. Ta grupa z założenia ma wspólne cele, ale może różnić się swoimi poglądami. Dla Justyny Wachowskiej, promotorki książek i współpracownicy wydawnictwa Odyseya, feminizm ma szerokie znaczenie. Słowo „walka” pojawia się nie tylko w rozumieniu „walki o prawa kobiet i ich podmiotowość”. Wierzę w feminizm intersekcjonalny, czyli taki, który łączy walkę z dyskryminacją różnych grup społecznych, nie tylko tych związanych z płcią, ale też tożsamością i seksualnością, ekologią, z prawami osób z niepełnosprawnościami, mniejszości narodowych, etnicznych, religijnych… Wszystkie te tematy się przenikają. Feminizm powinien uwzględniać prawa tych grup równolegle. Nie walczymy najpierw o prawa kobiet, a dopiero później o prawa osób LGBTQ+ – mówi Justyna. Również Marianna, studentka stosunków i prawa międzynarodowego, nie ogranicza feminizmu do równouprawnienia kobiet czy osób AFAB. Dla mnie oznacza równość wszystkich w każdej dziedzinie życia – stwierdza. „Równość” to obok „walki” słowo, które bardzo często pada z ust moich rozmówczyń. Agata Siatkowska, studentka pilotażu samolotowego, definiuje feminizm właśnie jako „równość możliwości i obowiązków”. Równość pod względem zawodowym, ale też rodzicielskim, czyli równych urlopów, równego podejścia do posiadania potomstwa i odpowiedzialności za nie. Agata najsilniej ze wszystkich moich bohaterek stawia akcent na pracę, bo na co dzień przebywa w bardzo specyficznym środowisku zawodowym, gdzie kobiety stanowią jednocyfrowy procent. W szczególnych męskich profesjach dalej istnieje luka płacowa. Mimo że zarabiamy tyle samo na papierze, gdy zajdę w ciążę muszę odejść z pracy na dziewięć miesięcy. Nie mogę w tym czasie latać. Gdy ja zawodowo traciłabym ten czas, mój partner, który jest pilotem, zyskałby go do swojego stażu pracy, a tym samym mógłby liczyć na podwyżkę i awans. Urlopy rodzicielskie i wychowawcze powinny być odgórnie zrównane. Obecnie nie dość, że kobiety ponoszą koszt zdrowotny ciąży, to jeszcze pozostają w tyle zawodowo. A przecież dwoje rodziców decyduje się na dziecko, podział obowiązków powinien być jak najbardziej bliski równościowemu – mówi Agata. Temat pracy podejmuje również Klementyna. Zauważa, że na rynku pracy cały czas nie ma równości płac. Dodaje: W branży dziennikarskiej, w której pracuję, często dochodzi do mobbingu czy przemocy seksualnej. Na szczęście nie są to rzeczy, których osobiście doświadczyłam. Podobnie, jeśli chodzi o edukację. Studiuję kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim, czyli przebywam w lewicowym i – wydaje się – bezpiecznym, otwartym otoczeniu. Natomiast Marianna wielokrotnie słyszała seksistowskie komentarze pod adresem studentek. Na przykład podczas zdalnego nauczania na pierwszym roku, wykładowca powiedział do koleżanki z roku, aby włączyła kamerę, bo na pewno jest pięknie opalona, a my chcemy zobaczyć, jak wygląda – wspomina. Pytane o największe trudności, które jako kobiety muszą przezwyciężać, dziewczyny najczęściej opowiadają właśnie o różnych wymiarach seksualizacji. Jako kobieta w męskiej profesji zdarza się, że na gruncie profesjonalnym poproszę mężczyznę o coś, usłyszę: „Jak się ładnie uśmiechniesz”. Zdarzają się, że kiedy stewardesa chce zrobić trening pilocki, usłyszy od trenujących ją doświadczonych pilotów: „Jesteś stewardesą, więc wiesz jak się obchodzić z drążkiem”. Wiem, że gdybyśmy odwrócili role, takie zachowanie nie byłoby tolerowane – mówi Agata. Jej słowa częściowo znajdują odzwierciedlenie w perspektywie Justyny. Stwierdza: Z dyskryminacją spotykam się niemal każdego dnia. Wystarczy, że przechodzę na pasach, by usłyszeć zaczepki. Nieustannie seksualizuje się moje ciało. Reaguję od razu - asertywnie, bezpośrednio, spokojnie. Nigdy nie podnoszę głosu. Takie reakcje spotykają się z szokiem, bo osoby, które rzucają seksistowskie komentarze pod moim adresem, zazwyczaj spodziewają się ostrej konfrontacji. Największymi wyzwaniem dla mnie jest udowadnianie każdego dnia, że jestem warta i to, co mam do powiedzenia ma znaczenie – stwierdza Justyna. Natomiast Martyna dodaje: Od najmłodszych lat uczy się dziewczynki, że świat jest zły, że chce je skrzywdzić. Dlatego nie powinny się wychylać, tylko siedzieć grzecznie w domu i, oczywiście, ładnie przy tym wyglądać. Natomiast chłopcy mają eksplorować świat i być aktywni. W dziewczynkach pojawia się lęk, na przykład, by nie odezwać się na lekcjach, zajęciach. Wypowiedzi te są symptomatyczne dla pozostałych historii, w których pojawia się socjalizowanie, zarówno przez dom, jak i społeczeństwo. Marianna w domu rodzinnym bardzo często słyszy pytania o partnera lub męża oraz oczekiwania, które jako 21-latka powinna spełniać, bo osiągnęła już określony wiek. Mówię tu o robieniu kariery i zakładaniu rodziny, najlepiej w jednym momencie. Kończę licencjat, a moja rodzina chce, abym poszła na magisterkę. Jednocześnie usłyszałam też od ojca, żebym wzięła ślub za trzy lata, kiedy rodzice będą obchodzić 25-lecie ślubu – mówi. Jestem singielką, bo życie w pojedynkę mi odpowiada. Czyli o tym, jak oparłam się presji związków i zaakceptowałam to, że jestem sama Życie w pojedynkę, zwłaszcza w dużym mieście, nie budzi dziś zbyt wielu kontrowersji. Jednak wciąż wydaje się być tylko przystankiem na drodze do relacji z kimś. Nie jest zaś postrzegane w kategorii ułożenia sobie prywatnego świata. Agata dodaje swoją obserwację w kontekście szkolenia na pilotkę: Kobiety przez trening słyszą, że się nie nadają, tylko dlatego, bo są kobietami. Nie tylko od trenujących, ale też od rodziny czy znajomych. Jak już dostaną się do linii lotniczej, udowodnią, że się dobre, usłyszą: „Teraz wszyscy chcą być równościowi, dlatego cię przyjęli”. Choć Klementyna nie wychowała się w katolickim i konserwatywnym otoczeniu, kiedy myśli o rodzinie, przed oczami staje jej kultura patriarchalna. Jednak, jak zauważa, dziewczyny z jej pokolenia już częściowo się z niej wyrywają. Świadomie decydują się z różnych powodów na nieposiadanie dzieci (wpływają na to m.in. sytuacja polityczna w kraju oraz zmiany klimatyczne) i nie zawieranie małżeństw, są mniej przywiązane do stereotypowych ról społecznych. Zmienia się też podejście do seksu. Dla mnie i moich koleżanek ważne jest, by rozmawiać o swoich potrzebach z osobami partnerskimi – zauważa. W podobnym duchu pokoleniowości wypowiada się Martyna. Coraz częściej dziewczyny w podobnym do niej wieku zaczyna doceniać własną wiedzę i własne umiejętności, a także na kolejne pokolenia nie przekazuje zinternalizowanej niewiary w swoje sprawstwo. Przyznaje, że sama została wychowana tak, iż władza i rzutkość to elementy przynależne mężczyznom. Moja mama i babcia też wyniosły ten schemat z domu. Teraz ja „walczę” o to, żeby go przerwać i być może uchronić przed nim moją młodszą siostrę – komentuje Martyna. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Protesty w miejscach publicznych to również temat, które ściśle związany jest z walką na rzecz kobiet. Od 2016 roku, kiedy to rząd odrzucił projekt liberalizacji prawa aborcyjnego w Polsce, wielokrotnie organizowano manifestacje, jak Czarny Poniedziałek czy późniejsze ogólnopolskie Strajki Kobiet. Dla wielu moich rozmówczyń były to momenty przełomowe. Pierwszy raz świadomie feministką nazwałam się jeszcze w gimnazjum, kiedy odbył się pierwszy Czarny Protest. Wtedy bardziej zrozumiałam, czym jest feminizm, zaczęłam o nim czytać. Dowiedziałam się, że istnieje taki ruch kobiet w Polsce. Na lekcjach o tym nie rozmawialiśmy. Moją uwagę przykuły też inne aspekty, w których kobietom na mniej się pozwala niż mężczyznom. Do tego doszły zagadnienia zdrowotne, przerywania ciąży – wspomina Marianna. Podobne doświadczenia ma Justyna: Po raz pierwszy feministką nazwałam się w wieku 17 lat, kiedy poszłam na Czarny Protest. Pojawiła się we mnie złość na to, że jestem tak młodą osobą, która jeszcze nie weszła w dorosłość, a już odbiera mi się prawo głosu i prawo decydowania o sobie. Na protestach spotkałam się z dużą solidarnością ze strony moich znajomych i członków rodziny. Na facebooku napisałam post, w którym zrobiłam feministyczny coming out. Zaprosiłam do rozmowy osoby o odmiennych zdaniach na temat walki o prawa kobiet. Post wśród moich znajomych wywołał sporo kontrowersji. Z częścią musiałam się pożegnać. Ale nawiązały się też nowe przyjaźnie. Martyna dodaje: Gdy odbywały się Czarne Protesty, nie byłam jeszcze pełnoletnia i rodzice nie pozwolili mi na uczestnictwo. Udało mi się wyrwać tylko raz, kiedy równolegle odbywał się też Tęczowy Piątek. Było to dla mnie podwójnie ważne, bo należę do społeczności LGBTQ+. Rodzina nie była szczęśliwa. Dziadek pożegnał mnie słowami: „Obyś nie wróciła w trumnie”. Z zazdrością patrzyłam wtedy na koleżanki, które regularnie uczestniczyły w nich razem ze swoimi mamami, chociaż nie winię swojej, że nie była gotowa na taki krok. Dla Martyny istotny był też tegoroczny Marsz Równości w Poznaniu. Brała w nim udział po raz pierwszy. Wcześniej rodzice straszyli mnie różnymi niebezpieczeństwami, które grążą osobom biorącym udział w takich wydarzeniach. Nie byłam pełnoletnia, nie miałam za wiele do gadania. W tym roku też pierwszy raz poczułam, że faktycznie mam jakąś wolność i sprawczość w swoim życiu – opowiada. Temat przynależność do społeczności LGBTQ+ porusza również Klementyna. Na trudności, które jako kobieta muszę przezwyciężać, nakłada się wykluczenie mnie ze społeczeństwa jako lesbijki. Jestem wprawdzie w otoczeniu lewicowym. Na co dzień nie spotykam się raczej z dyskryminacją czy homofobią. Natomiast z niewidzialnością w popkulturze i mediach (nawet większość artykułów lifestylowych kierowana jest do osób heteronormatywnych) czy brakiem podstawowych praw jak możliwość sformalizowania związku już tak. Bycie niehetero jest unikalnym doświadczeniem. Moja relacja z kobiecością jest też naturalnie trochę inna niż kobiet heteroseksualnych. W inny sposób doznaję opresji. Nie wszystkie te kwestie są oczywiste dla większości. Jeśli należy się do grupy mniejszościowej, trzeba cały czas podkreślać swoją obecność i wywalczać dla siebie kawałek miejsca w społeczeństwie. Dobrze jest o tym mówić. Tak samo cenne jest opowiadanie nie tylko trudnych historii, ale też tych bardziej prozaicznych, z własnej perspektywy – mówi. Według Klementyny, w przestrzeni publicznej czy medialnej, biorąc pod uwagę też kulturę i historię, kobiety nieheteronormatywne stoją niżej w piramidzie dyskryminacji. Odkrywanie właśnie queerowej historii i kultury jest dla mnie bardzo ważne – dodaje. Wykorzystuje do tego swoją dziennikarską platformę. Opowiada: Sporadycznie uczestniczę w marszach i protestach. Nie przepadam za tego rodzaju wydarzeniami i tłumem. Przytłacza mnie. Choć uważam, że takie ruchy mają ogromny potencjał. Myślę jednak, że jeżeli nie ma się siły brać udziału w określonych akcjach, można sobie na to pozwolić. Ja cieszę się i korzystam za to na przykład z tego, że mam przestrzeń medialną jako dziennikarka. Mam wpływ na dobór bohaterek do tekstu, to, jakim językiem piszę i o czym. Zarówno gdy przygotowuję artykuły lifestylowe, na przykład o związkach, jak i o popkulturze. Przy okazji cały czas się uczę oraz zdobywam wiedzę teoretyczną. To dla mnie akt aktywistyczny. Moje rozmówczynie swój aktywizm rozumieją różnorodnie. Agata studiuje również filologię angielską. Piszę pracę licencjacką na temat historii kobietach w RAF-ie i ich roli w czasie II wojny światowej w Wielkiej Brytanii. Wydobywam te opowieści, bo kobiety w historii są po prostu wymazywane. To mój rodzaj walki o równość. Chodziłam na Czarne Protesty. Rozmawiam w moim otoczeniu na temat ochrony zdrowia kobiet, i ograniczeniach jakich doświadczają – mówi. Natomiast Martyna częściej niż w protestach, bierze udział w dyskusjach, w których uświadamia kolegów i koleżanki na temat dyskryminowania kobiet, np. u lekarza. To absurdalne, że wymieniamy się na różnych forach z innymi kobietami opiniami o tym, do którego ginekologa warto iść nawet nie dlatego, że jest lekarzem dobrym w swoim fachu, a po prostu dlatego, że zostaniemy przez niego potraktowane poważnie – denerwuje się. Justyna na Instagramie prowadzi profil @slowobuk będący bezpieczną przestrzenią dla młodych ludzi, szukających w książkach wsparcia, którego być może nie otrzymują w swoim środowisku. Najczęściej, jak twierdzi, są to osoby z mniejszych miejscowości, z konserwatywnych rodzin. Nie mogą otwarcie mówić o feminizmie, swojej orientacji czy tożsamości. Z kolei Marianna stara się regularnie bywać na manifestacjach i marszach równości. To pierwszy krok, aby pokazać, że jest spora grupa osób, która myśli w konkretny sposób i chce walczyć o zmianę. Jestem idealistką i wierzę, że jest ona możliwa. Mam nadzieję, iż to nie naiwność – twierdzi. W przytaczanych na początku badaniach przeprowadzonych przez Ipsos i The Global Institute for Women’s Leadership pojawia się również wniosek, że 64 proc. Zetek uważa, iż kobiety nie osiągną równouprawnienia, dopóki mężczyźni nie przyłączą się do ruchu. Co prawda moje rozmówczynie widzą potrzebę sojusznictwa, ale też otaczają się bezpiecznymi bańkami, złożonymi z osób o podobnych czy to poglądach czy tożsamościach. Razem chodzą na manifestacje, dyskutują o sytuacji społeczno-politycznej, snują marzenia o lepszej Polsce. Marianna wspomina: Mężczyźni w moim otoczeniu dzielą się na konfederatów i feministów. Ci pierwsi nie widzą problemu. Pamiętam, że na zajęciach ze zrównoważonego rozwoju moja koleżanka miała prezentację o luce płacowej między kobietami a mężczyznami. Padały komentarze, które sugerowały, że ten temat już dawno został zamknięty, że tego problemu nie ma. Z kolei Justyna dzieli się swoją obserwacją: Na Facebooku, gdzie mam wielu znajomych np. z podstawówki, widzę, że poszli oni w bardziej konserwatywną stronę. Mężczyźni w moim wieku mało czytają. Widać to nie tylko w sposobie w jaki się wypowiadają, ale również w ich poglądach. Staram się nie generalizować, ale statystki i sondaże mówią same za siebie. Agata spotyka mężczyzn, którzy wiedzą, że seksistowskie zachowania przechodzą do lamusa. Potrzebujemy głośnego zwracania uwagi mężczyznom przez mężczyzn. Wzięcia społecznej odpowiedzialności. Wielokrotnie słyszałam od kolegów: „Agata, to, co ten facet powiedział było nie w porządku”. Wolałabym usłyszeć podobne słowa skierowane do seksisty – kończy. Czy feministki mówią głupoty? Rozmowa z Martyną F. Zachorską, znaną w sieci jako „Pani od Feminatywów” Słuszne intencje usprawiedliwiają opowiadanie niemądrych rzeczy w imię feminizmu? Komu tak naprawdę służą internetowe „inby” i „dramy”? Czy działania feministek można dziś skrytykować i nie zostać skancelowanym? Na te i wiele innych pytań odpowiada Martyna F. Zachorska, językoznawczyni, doktorantka na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i nauczycielka, prowadząca na Instagramie świetny profil „Pani od Feminatywów”.
Aktywistki z inicjatywy Wschód zapraszają na Silent Disco pod Sejmem. Chcą razem zatańczyć o lepszą przyszłość. Jak można do nich dołączyć?
W piątek 28 lipca o godz. 20 pod Sejmem odbędzie się wyjątkowe wydarzenie przygotowane przez inicjatywę Wschód. W czasie Silent Disco będzie można wytańczyć swoje postulaty: od ochrony przyrody po samostanowienie o własnym ciele. O evencie mówią nam aktywistki Wschodu.
Dziewczyny z inicjatywy Wschód „walczą o lepszą przyszłość, o Polskę, która jest najfajniejszym krajem do życia dla nas wszystkich”, jak deklarują. Teraz najważniejszym zagadnieniem jest zaktywizowanie młodych ludzi, szczególnie kobiet, by poszły zagłosować w jesiennych wyborach parlamentarnych. Swoją akcję zaczęły na ostatnim Openerze. Postawiły tam urnę do głosowania, gdzie można było wrzucić symboliczny głos. Ludzie mogli głosować nie na polityków i nie na partie, tylko na to, o jakiej Polsce marzą – mówi Ania Pięta, aktywistka inicjatywy Wschód. – Oddawali swoje głosy na czyste powietrze, zdrową przyrodę, możliwość decydowania o swoim ciele, miłość bez względu na płeć. Okazuje się, że więcej nas łączy niż dzieli i wszyscy chcemy lepszej przyszłości. Wiele osób dopisywało swoje własne postulaty. To było naprawdę ekstra. Chciałyśmy pokazać, że głosowanie jest cool i sexy. To jest nasz wielki przywilej i warto z niego korzystać. I nie wymaga wielkiego wysiłku – dodaje Ania. Podczas Openera obyłyśmy ponad 1000 rozmów na temat polityki z młodymi ludźmi – mówi aktywistka Maja Włodarczyk. – Okazało się, że temat polityki nie jest im obcy, tylko nie podoba im się sposób, w jaki o polityce się w Polsce mówi i jak się ją prowadzi - dodaje. W piątek przed Sejm może przyjść każda i każdy z nas. Organizatorki przewidziały 3 tysiące słuchawek, będą trzy kanały z muzyką. Dziewczyny ze Wschodu mówią, że taniec pod Sejmem jest formą zaznaczenia swojej obecności i udowodnienia, że zależy nam na naszej przyszłości. Jeśli jest w tobie złość, wytańcz złość. Jeśli radość, tańcz z radością. Jeśli jest w tobie krzyk, zamiast krzyczeć, tańcz – tłumaczy akcję Wiktoria Jędroszkowiak. Ania Pięta mówi: Taniec jest zabawą, formą beztroski i radości, kreatywności. Nie jest destrukcyjny, jak wszystko, co dzieje się obecnie z naszym światem. Taniec jest o życiu i o tym, że to życie w nas jest i nie damy sobie zabrać radości. Dla mnie taniec jest także formą buntu, upuszczenia energii, ale też wytworzenia jakiejś nowej. Jako aktywistki mamy trochę dość wielkich protestów. Chcemy zrobić coś innego, bardziej radosnego i jednoczącego. W czasie Silent Disco będzie można wrzucać do urny symboliczne głosy na to, jakiej przyszłości chcemy.
„Czwartek” inny niż wszystkie. Bren Cukier i Marianna Zydek opowiadają o kryzysie aborcyjnym w nowym filmie krótkometrażowym
Bren Cukier odważnie podejmuje temat kryzysu aborcyjnego w Polsce. W krótkometrażowym filmie „Czwartek” z Marianną Zydek w roli głównej opowiada o kobiecie, która decyduje się na przerwanie ciąży. Skupia się na towarzyszących jej emocjach i samotności.
W tym artykule: „Czwartek” – fabuła. O czym jest film Bren Cukier z Marianną Zydek w roli głównej? „Czwartek” – recenzja. Czy kobiety w ogóle mają wybór? „Czwartek” – premiera. Gdzie i kiedy można obejrzeć film Bren Cukier? Bren Cukier to amerykańska reżyserka, która w 2020 roku przyleciała do Łodzi, by studiować w znajdującej się tam Szkole Filmowej. Myślała o projekcie koncentrującym się na Holocauście, ponieważ ma polskie korzenie, a jej dziadkowie, jak również dalsi krewni to osoby ocalałe właśnie z tej tragedii. Jednak jej przeprowadzka zbiegła się w czasie z odbywającymi się w całym kraju strajkami kobiet, do których doprowadził wyrok Trybunału Konstytucyjnego. I to właśnie te wydarzenia przyniosły jej zawodową inspirację. Bren Cukier stworzyła krótkometrażowy film o kryzysie aborcyjnym, jakiego w Polsce jeszcze nie było. „Czwartek” – fabuła. O czym jest film Bren Cukier z Marianną Zydek w roli głównej? Główną bohaterką filmu „Czwartek” jest Maria (w tej roli Marianna Zydek). Poznajemy ją w momencie, w którym przygotowuje się do castingu do nowej roli. Czyta scenariusz, leżąc w wannie. Naukę przerywa jej dzwonek. To kurier z przesyłką. Właśnie wtedy dowiadujemy się, że Maria decyduje się na przerwanie ciąży w domowych warunkach. Jest w tym sama i nie może liczyć na wsparcie bliskich, na czele z partnerem. Jako widzki czy widzowie spędzamy z główną bohaterką około dobę, podczas której przechodzi ona przez poszczególne etapy (zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym) aborcji farmakologicznej. Natalia Broniarczyk dla GLAMOUR: „Kobiety w Polsce przerywają ciąże i wiedzą, jak to robić” W amerykańskich mediach piszą, że obywatelki USA mogą uczyć się od Polek, jak skutecznie obchodzić zaostrzane przepisy aborcyjne. Z kolei Polki znajdują wsparcie w Holandii... „Międzynarodowa solidarność kobiet jest niesamowita” – mówi Natalia Broniarczyk, aktywistka z Aborcyjnego Dream Teamu i Aborcji Bez Granic. Czy jest jednak szansa, że pomoc, której szukamy za granicą, otrzymamy wreszcie legalnie w Polsce? „Czwartek” – recenzja. Czy kobiety w ogóle mają wybór? Film trwa niewiele ponad 15 minut. To przejmujący i trzymający w napięciu kwadrans. Głównym tematem „Czwartku” jest, oczywiście, kryzys aborcyjny. Natomiast Bren Cukier skupia się na doświadczeniach jednostki, przez co na pierwszy plan wychodzą emocje oraz uczucia towarzyszące głównej bohaterce, która nie chce zostać matką i nie uważa, by był to dobry moment na dziecko. To opowieść o samotności, z jaką często muszą mierzyć się kobiety w podobnej sytuacji (bo np. partnerzy nie rozumieją ich czy wręcz nie zgadzają się z nimi), a także o prawie wyboru i (próbie) decydowania o samej sobie. Całość zmusza do refleksji, czy kobiety w Polsce w ogóle mają taką możliwość, co z kolei prowadzi do smutnych, a wręcz niepokojących wniosków (choć oczywiście każda i każdy z nas powinien sobie sam odpowiedzieć na to pytanie). Reżyserka skupia się na konkretnej historii. Ale warto pamiętać, że doświadczenia aborcyjne są bardzo różne, to niezwykle indywidualna kwestia. I takie są też związane z nią reakcje. Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? „Czwartek” – premiera. Gdzie i kiedy można obejrzeć film Bren Cukier? Do tej pory film „Czwartek” został zaprezentowany na Santa Barbara International Film Festival i RiverRun International Film Festival w Karolinie Północnej w USA, czyli na dwóch imprezach kwalifikujących do Oscara. Polska premiera krótkometrażowej produkcji odbędzie się podczas Krakowskiego Festiwalu Filmowego, który wystartuje 28 maja i potrwa do 4 czerwca 2023 roku. Warto wspomnieć, że jest to kolejne wydarzenie branżowe kwalifikujące do prestiżowych nagród. Na razie nie wiadomo, czy „Czwartek” będzie dostępny także online.
Polska znów z najsłabszym dostępem do antykoncepcji w Europie. Lepiej jest w Turcji, Białorusi i Rosji
Światło dzienne ujrzał kolejny raport Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF), podsumowujący analizę dostępu do antykoncepcji w poszczególnych krajach Europy. Polska ponownie zamknęła ranking. Lepiej jest nawet w Rosji, Białorusi i Turcji, które nie słyną z nadmiernego respektowania praw reprodukcyjnych.
W tym artykule: „Atlas Antykoncepcji”: Polska ponownie na ostatnim miejscu w Europie Wielka Brytania z najlepszym, Polska z najgorszym dostępem do antykoncepcji „Atlas Antykoncepcji”: Polska ponownie na ostatnim miejscu w Europie Już po raz szósty Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF) wraz z grupą ekspercką przygotowało raport „Contraception Policy Atlas”. Przedstawiono w nim wnioski płynące z analizy dostępności nowoczesnej antykoncepcji dla mieszkanek i mieszkańców poszczególnych krajów Starego Kontynentu. Analiza dotyczyła trzech płaszczyzn: dostęp do środków antykoncepcyjnych, dostęp do poradnictwa, dostęp do informacji online. Jeśli chodzi o tej pierwszy obszar, grupa ekspercka przyjrzała się poziomowi refundacji metod planowania ciąży przez fundusz zdrowia: refundacji dla osób w wieku 19-25 lat, refundacji dla osób bezrobotnych lub z niskimi dochodami, refundacji metod antykoncepcji długotrwałej. Polska we wszystkich tych kategoriach jest na „nie”. W drugim segmencie, czyli poradnictwa, zbadano m.in. dostęp do środków antykoncepcyjnych bez zgody opiekunów dla osób niepełnoletnich, dostęp do antykoncepcji awaryjnej, dostęp do antykoncepcji hormonalnej bez recepty. Tu też nie mamy czym się pochwalić – kraj nad Wisłą jako jedyny wymaga recepty na tabletkę „dzień po”. W trzecim obszarze przeanalizowano łatwość uzyskania informacji na temat metod zapobiegania ciąży. Tylko na tej płaszczyźnie Polska nie była na szarym końcu Europy. Warto jednak zaznaczyć, że to nie zasługa działań odgórnych, lecz aktywności organizacji pozarządowych i grup nieformalnych, jak Federacja Na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny czy Aborcyjny Dream Team. Najgorszy dostęp do antykoncepcji w Europie? Niezmiennie w Polsce. Bijemy pod tym względem nawet Rosję Jak pokazał Raport Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF), jeśli chodzi o dostęp do nowoczesnej antykoncepcji, Polska jest na szarym końcu Europy. W kraju nad Wisłą jest na tym polu gorzej niż w Bośni i Hercegowinie, Węgrzech, Białorusi i Rosji. Wielka Brytania z najlepszym, Polska z najgorszym dostępem do antykoncepcji Ogółem rzecz biorąc, sytuacja niezmiennie od 2019 roku wygląda u nas tragicznie. W edycji „Atlasu Antykoncepcji” z 2023 roku Polska po raz kolejny zajęła ostatnie miejsce. Wskaźnik określający dostęp do metod planowania ciąży w kraju nad Wisłą wynosi 33,5% i jest najsłabszy w całej Europie. Lepszy wynik osiągnęły takie kraje jak: Turcja (42,2%), Rosja (42,8%), Białoruś (44,4%) i Węgry (44,9%). Wobec ostatnich lat sytuacja pogorszyła się w Ukrainie, która – w wyniku wojny – uzyskała 51,7 proc. w porównaniu do 58,6 proc. w 2022 roku. Zupełnie odmiennym status quo może pochwalić się Wielka Brytania, która według „Contraception Policy Atlas” ma najłatwiejszy dostęp do antykoncepcji w Europie (ze wskaźnikiem 96,9 %). Tuż za nią uplasowały się: Francja (93,%), Belgia (91,1%), Luksemburg (85,2%), Szwecja (82,9%), Irlandia (82,3%). Brawo my? View oEmbed on the source website Antykoncepcja – rodzaje i skuteczność. Wszystko, co powinniście wiedzieć
„Języka nie skrzywdzisz, ale możesz skrzywdzić człowieka”. Andrea Vos i Anna Tess Gołębiowska o języku neutralnym płciowo
Jak zwracać się do osób niebinarnych i transpłciowych? Czym jest język inkluzywny i dlaczego warto go używać? W rozmowie z Glamour.pl wyjaśniają Andrea Vos i Anna Tess Gołębiowska, osoby członkowskie kolektywu tworzącego Zaimki.pl – serwis zajmujący się popularyzowaniem języka neutralnego płciowo.
Anna Jastrzębska: Andrea, w wizytówce maila masz umieszczone zaimki ono/jeno – jakie informacje mi to przekazuje? Andrea Vos: To bardzo proste. Jeżeli używam form neutralnych, to oznacza, że odpowiadając mi na maila, możesz użyć formy „tak jak pisałoś w ostatnim mailu”. Jeśli chodzi o czasowniki w czasie przeszłym, ja użyję wobec siebie formy „zrobiłom”, „poszłom” itd. Używając przymiotników, powiem że jestem „wysokie” czy „niskie”, „szybkie” lub „wolne”. W przypadku rzeczowników jest to nieco bardziej skomplikowana sprawa, bo wtedy, chcąc użyć rodzaju neutralnego, nie użyję formy „student” czy „studentka”, ale „studencie” bądź „osoba studiująca”. No i oczywiście do tego są zaimki, czyli „ono”, „jeno” właśnie. Podając zaimki w języku polskim, stosujemy kalkę z angielskiego, który jest znacznie mniej upłciowiony, jako skrót i „kierunkowskaz” dla pozostałych form. Anna Tess Gołębiowska: Podawanie swoich zaimków jest o tyle istotną informacją, że na jej podstawie jesteśmy w stanie zbudować wszystkie inne formy gramatyczne. Nie potrzeba stosować formy opisowej – dajmy na to: „używam form zrobiłom czy poszłom” – bo zaimki to wskazują. Mówicie, że to proste, a mnie wydaje się skomplikowane. Wiem, że formy właściwe dla rodzaju neutralnego mogę znaleźć na waszej stronie Zaimki.pl. Nie zmienia to faktu, że rozmawiając z wami, na pewno użyję wielu automatyzmów i popełnię liczne błędy, co mnie – przyznam – trochę stresuje. Andrea: Język polski jest tak upłciowiony, zgenderyzowany, że bardzo niewiele rzeczy można przekazać, nie używając formy zdeterminowanej przez rodzaj gramatyczny. W języku angielskim jest to prostsze, bo wystarczy, że określisz zaimki i w zasadzie – poza rzeczownikami męsko- i żeńskoosobowymi – sprawa jest jasna. W języku polskim nawet chcąc powiedzieć „I’m hungry”, muszę zaznaczyć czy jestem „głodne”, „głodny” czy „głodna”. Dlatego my często powtarzamy, że liczą się przede wszystkim intencje i wiadomo – wszyscy popełniamy błędy, my też. Nic dziwnego, bo po 20-30 latach używania tego samego języka, określonych form, trudno się nagle przestawić. Tess: Liczy się otwarta postawa, chęć poszerzenia wiedzy. Nie zrobisz nikomu krzywdy, jeśli zapytasz, jakich dana osoba form chciałaby, by wobec niej używano. Nie jest niczym wstydliwym nie wiedzieć. Jeśli ktoś się pomyli, a próbował dobrze, wystarczy przeprosić i iść dalej. Najważniejsze jest to, że staramy się uszanować drugą osobę, jej preferencje. Czy jako osoba wspierająca osoby transpłciowe czy niebinarne powinnam rozważyć umieszczenie swoich zaimków w stopce maila czy w mediach społecznościowych? Andrea: Jasne. Jesteśmy świadome, że większość osób używa takich zaimków, na jakie wskazuje to ich imię czy choćby zdjęcie na awatarze. W przypadku wielu osób nie jest to jednak oczywiste. Umieszczanie informacji o zaimkach normalizuje ten fakt. Do niedawna dla transpłciowej kobiety, która nie ma jeszcze passingu, umieszczenie informacji o zaimkach, jakimi chce, by się do niej zwracano, było tożsame z wystawieniem się na świecznik opinii publicznej. Normalizowanie tej praktyki przez osoby cispłciowe jest pozytywnym sygnałem – zarówno dla osób transpłciowych i niebinarnych (wspieramy was, to jest normalne), ale także dla innych osób cispłciowych (jestem osobą sojuszniczą, warto o tym mówić). Tess: Podawanie zaimków przydaje się też w gronie międzynarodowym, gdzie kontaktują się ze sobą osoby z krajów obcych kulturowo. Na podstawie polskich imion w większości przypadków będziemy w stanie ocenić, jakich form używa dana osoba, ale już chociażby imiona z języka arabskiego nie zawsze dadzą nam tę informacją. Także w krajach anglojęzycznych wiele imion jest neutralnych płciowo – i choć język angielski zazwyczaj nie wymaga odmian, to tytułując maila, możemy nie wiedzieć, czy zwracamy się do „pana”, „pani” czy jeszcze inaczej. I na odwrót: cispłciowy mężczyzna z Polski o imieniu Karol w międzynarodowym środowisku prawdopodobnie mógłby zostać potraktowany jako kobieta, gdyż anglojęzyczne imię Carol jest żeńskie (a zapis podobny). Używanie zaimków może być więc dobrym zwyczajem przydającym się w różnych sytuacjach. Choć w języku polskim może to się wydawać śmieszne czy niepotrzebne, w różnych kontekstach pozwala uniknąć nieporozumień i jest po prostu przydatne. Feminatywy to nie temat zastępczy. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki? Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych. Pojawiają się zarzuty, że takie skupienie na zaimkach i formach odmiany przynosi efekt przeciwny do zamierzonego, a więc koncentruje się na płci, zamiast dążyć do niezwracania uwagi na płeć. Andrea: Niestety w naszym języku ciężko jest powiedzieć cokolwiek bez zwracania uwagi na płeć. Da się, my na swojej stronie zbieramy przykłady form, które pozwalają omijać ten problem. Wiele osób niebinarnych stosuje chociażby osobatywy... ...do których jeszcze wrócimy, bo to ciekawe zjawisko... Pewnie. W każdym razie: niezwracanie uwagi na płeć jest ideałem, do którego dążymy. Próbujemy to robić, jednak funkcjonujemy w systemie językowym, który płeć narzuca bardzo konsekwentnie. Chcemy, by osoby niebinarne także mogły się w tym systemie wyrazić. Jeśli język narzuca osobie, by określiła, jakiej jest płci, to niech ta informacja będzie poprawna. Tess: Żyjemy nie tylko w takim systemie językowym, ale także w społeczeństwie, które do płci przywiązuje bardzo dużą uwagę. Jeśli zakładamy, że płci nie widać, to najczęściej prowadzi to do dyskryminacji. Powszechnie uznajemy, że formą neutralną obejmującą wszystkich jest forma męska. Czyli jeśli powiemy „lekarz”, to nie powinno mieć znaczenia, czy mówimy o kobiecie, mężczyźnie czy osobie niebinarnej wykonującej ten zawód. Tak naprawdę jednak formę „lekarz” identyfikujemy z mężczyzną, a nie kobietą czy osobą niebinarną. Pamiętam, że kiedy byłam bardzo młoda, nie lubiłam feminatywów. Zszokowało mnie, kiedy przeczytałam o badaniu przeprowadzonym wśród dzieci w przedszkolu. Grupę dzieci poproszono, żeby narysowały lekarza. Wszystkie narysowały mężczyznę. Potem grupę dzieci poproszono, by narysowały lekarza lub lekarkę. Połowa rysunków przedstawiała kobietę. Wniosek jest jasny: dzieci, słysząc słowo lekarz, myślą o mężczyźnie. Tak samo jest w całym społeczeństwie. Jeśli nie zwracamy uwagi na płeć, prowadzi to do dalszej dyskryminacji, dalszego wykluczania grup i tak marginalizowanych w jakiś sposób. Jeśli będziemy rugować niebinarność z języka, nie oznacza to, że osoby niebinarne nie będą dyskryminowane. To oznacza, że one dla wielu osób po prostu nie będą istniały. Dlatego jeżeli w jakimś języku da się tworzyć formy całkowicie neutralne, to super. Ale w języku polskim, gdzie neutralne płciowo komunikaty można tworzyć jedynie w ograniczonym zakresie, bardzo ważne jest, by płeć zauważać. Podasz przykłady tych neutralnych komunikatów? Tess: Zamiast użyć stwierdzenia „zapomniałem/ zapomniałam/ zapomniałom hasła” można użyć na przykład zwrotu „przypomnij hasło”. Andrea się w tym specjalizuje. Przy czym to są pojedyncze sformułowania, dłuższa wypowiedź tworzona w tym stylu będzie brzmiała sztucznie. Dlatego zamiast udawać, że płci w języku polskim nie ma, proponujemy, by obejmowała jak najszersze grono osób. Andrea: Gdzie nie spojrzymy, status quo zawsze wspiera grupy uprzywilejowane, nigdy nie wspiera osób marginalizowanych. Jeśli pozostaniemy przy obecnym stanie rzeczy, czyli przyjmiemy, że rodzaj męski jest neutralny i inkluzywny, to reprezentacja będzie wciąż wspierała mężczyzn, marginalizując kobiety i osoby niebinarne. Emma Corrin jest osobą niebinarną. Gwiazda „The Crown” ogłasza: „ruszam w nową podróż” 25-letnia gwiazda znana z roli księżnej Diany w hicie Netflixa opublikowała na swoim instagramowym koncie piękne zdjęcia ze specjalnymi taśmami spłaszczającymi biust. Zmieniła także swoje zaimki na they/them. W redakcji od dłuższego już czasu dążymy do łamania maskulinizacji języka. Zwracamy się do czytelniczek i czytelników, widzek i widzów, polecamy, by coś przeczytały i przeczytali, zobaczyły i zobaczyli. Już samo to oburza purystów językowych. A przecież nasze próby nie są jakoś bardzo progresywne, bo – o czym przypomina mi rozmowa z wami – wciąż pomijamy dużą grupę osób. Andrea: Puryści językowi znajdą się zawsze, nawet jeśli użyje się bardzo normatywnych form jak feminatywy, utrwalonych od wieków, tylko zapomnianych w PRL-u. Są osoby, które bez względu na wszystko będą narzekały. Dlatego uważamy, że nie można się nimi przejmować, tylko trzeba robić swoje. I zawsze będą cieszyć nas kroki w dobrą stronę, nawet jeśli ktoś stosuje formy, które nie są w 100 procentach inkluzywne. Nie jesteśmy „strasznymi lewakami”, którzy cię skancelują, bo zapomniałaś o jakiejś formie! Natomiast w wielu przypadkach łatwo wprowadzić zmiany. Zamiast pisać do „czytelników” i „czytelniczek” można napisać do „osób czytelniczych” czy „osób czytających”. Te określenia nazywacie „osobatywami”. Mam z nimi trudność, bo raz – że często „nie brzmią” dobrze, dwa – również mają swoje wady. Andrea: Oczywiście, nie są doskonałe. Weźmy przykład: Polacy, Polki i „osoby polskie” – to ostatnie sformułowanie może być źle odebrane i zrozumiane. To, że coś zostanie źle odebrane, nie jest największym problemem, ale to, że coś zostanie źle zrozumiane, jest problemem znacznie poważniejszym. Bo głównym celem języka jest komunikacja, porozumienie. Jeśli nasz komunikat nie zostanie zrozumiany, język nie spełnia swojego zadania. Ale i w „trudnych” sytuacjach są rozwiązania. Zamiast powiedzieć o „Polkach” i „Polakach” można powiedzieć o „osobach z Polski” czy „osobach z obywatelstwem polskim”, wtedy to jest jeszcze bardziej precyzyjne. Język polski stawia pod tym względem wiele wzywań, dlatego powtórzę: nie chodzi o to, żeby się biczować, że nie jest się w 100 procentach inkluzywnym. Nie wieczna poprawność tylko codzienna uważność. Tess: Czasami warto po prostu zróżnicować język, by wyrazić inkluzywność. W jednym zdaniu napisać „czytelniczki i czytelnicy”, w innym „osoby czytające nasz artykuł”. W pewnych sytuacjach wystarczy dodać słowo „zazwyczaj”. Niedawno trafiłam na książkę dla dzieci „Poznajemy nasze ciało. Dlaczego? Kiedy? Jak?” wydawnictwa SAM. W rozdziale o narządach płciowych padło: „Tutaj możesz zobaczyć, czym zazwyczaj różnią się dziewczynki od chłopców: Ania ma wulwę, a Franek penisa”. To słowo „zazwyczaj” robi świetną robotę, w wielu sytuacjach jest zupełnie wystarczające. Nie wszystkie osoby zainteresowane (np. Ane Piżl), mówiąc o sobie, używają neutralnych płciowo form. Jak się tu nie pogubić? Jest jakaś zasada: jak zwracać się do osoby niebinarnej? Tess: Każda osoba sama wybiera, z jakich zaimków korzysta i nie można jej nic narzucać. Jeśli osoba niebinarna chce korzystać z form binarnych, to jest jej prawo, jej wybór. Ja sama jestem osobą niebinarną i używam form żeńskich naprzemiennie z neutralnymi, choć częściej korzystam z tych pierwszych. Trochę z przyzwyczajenia, trochę z faktu, że po młodzieńczym buncie naprawdę polubiłam feminatywy i trudno mi się z nimi rozstać. Trochę też z wygody, bo gdy używam żeńskich form, każda moja wypowiedź nie wywołuje osobnej dyskusji. Natomiast wszystkie osoby mają prawo zadecydować, jak chcą by się do nich zwracano, i z szacunku do nich warto respektować ten wybór. Janelle Monáe przyznaje, że jest osobą niebinarną: „Nie postrzegam siebie jako kobietę, wyłącznie” Janelle Monáe otwiera się publicznie na temat swojej tożsamości płciowej. Amerykańska gwiazda zdecydowała się opowiedzieć o swoich osobistych doświadczeniach w popularnym programie „Red Table Talk”. Przejdźmy do konkretów. Na stronie Zaimki.pl można znaleźć mnóstwo informacji i propozycji form, jakimi można zwracać się do osób niebinarnych. W naszej rozmowie padł już zwrot „dukaizmy”, pojawiły się „neutratywy”, „osobatywy”, w języku pisanym można stosować coś, co nazywacie „iksatywami”. Wyjaśnicie pokrótce, o co chodzi? Andrea: Jak już wspomniałom, w języku polskim jest wiele części mowy, na które wpływ wywiera rodzaj gramatyczny. Mamy rodzaj męski, z którym powiązane są rzeczowniki określane jako maskulatywy, rodzaj żeński i feminatywy oraz rodzaj neutralny, z którym powiązane są neutratywy. Czemu rodzaj neutralny a nie nijaki? Rodzaj neutralny z łacińskiego neutrum znaczy dokładnie to samo, co rodzaj nijaki, jednak w odniesieniu do osób ma zupełnie inne konotacje – i nasza propozycja spotkała się z bardzo pozytywnym przyjęciem. A czym w takim razie są neutratywy? Neutratywy to neologizmy nienacechowane płciowo, które używają obecnych w normatywnej polszczyźnie końcówek neutralnych. Dla przykładu: w liczbie pojedynczej „(to) studencie”, „(to) dziennikarze”, za czym idą formy czasowników „zrobiłom”, „zrobiłoś”, „zrobiło”. Ok, to jest dość zrozumiałe. Są jednak jeszcze inne możliwości. To prawda. Pewne osoby wolą korzystać z form, który nazywamy dukaizmami – od nazwiska ich twórcy. Pisarz Jacek Dukaj dla swoich postaci, które nie mają płci, stworzył formy językowe, które będą oddawały inne podejście do tematu. W formach neutralnych Dukaj wymienił samogłoskę „o” na „u” (była to jedyna „niezagospodarowana” w odmianie samogłoska), co dało formy czasowników „robiłum”, „robiłuś”, „robiłu”, „byłum”, „byłuś”. Jeśli chodzi o rzeczowniki, pisarz używał form męskich, my zaś proponujemy dukaizmy, np. „studentu”, „dziennikaru”. Używamy ich analogicznie do neutratywów. Sporo osób korzysta też z iksatywów i form graficznych, czyli form takich jak „zrobiłxm”, „zrobił*m” czy „zrobił_m”, w których stosuje się znaki „x”, „*” czy „_” w miejscu różnic między wersją męską a żeńską. Te formy bardziej przydają się w języku pisanym, bo są trudne do wymówienia. Dużo tego. Choć wszystkie te nazwy mogą przerażać czy odstraszać, w rzeczywistości nie jest to aż tak skomplikowane. Pojawia się wiele pomysłów na oddanie czegoś, czego do tej pory nie było w języku, naszą rolą jest wszystko ustrukturyzować i nazwać, żeby można było na ten temat rozmawiać. Udowadniacie, że język się zmienia cały czas i będzie się zmieniał. Nawet jeśli aktualnie „coś nam nie brzmi”, jeśli musimy się osłuchać, to ta zmiana zajdzie. Co powiecie osobom, które z oporem przyjmują tę językową transformację? Andrea: Wiele osobom nie podoba się grzebanie w języku, zmienianie języka, bo nie rozumieją, jak w ogóle działa system językowy. Gdyby teraz kazać im posługiwać się staropolszczyzną, to – mimo że wciąż jest to język polski, tylko sprzed kilkuset lat – prawdopodobnie niewiele by z niego zrozumiały. Osoby, które mówią: „nie można sobie tak po prostu wymyślać nowych słów”, prawdopodobnie same używają słów „drukarka” czy „komputer”, które do niedawna jeszcze nie istniały, bo nie było rzeczy, które mogłyby nazwać, a więc nie było potrzeby ich używać. Tess: Najgorsze jest założenie: nie chcę, nie podoba mi się, nie będę. Stawanie w zamkniętej postawie jednej osobie może wyrządzić przykrość, innej cierpienie. Osobom, które twierdzą: „nie będę tak mówić, bo to jest gwałt na języku”, chciałabym przypomnieć, że język jest abstrakcją, nie można go krzywdzić. Można za to skrzywdzić człowieka, odmawiając mu prawa do bycia i komunikowania się z nim zgodnie z jego potrzebami. Demi Lovato wyjaśnia, dlaczego wróciła do zaimków „ona/jej”. „Ostatnio czuję się bardziej kobieco” Demi Lovato otworzyła się na temat swojej tożsamości płciowej. W jednym z najnowszych wywiadów niebinarna gwiazda opowiedziała o tym, dlaczego jakiś czas temu postanowiła ponownie zacząć używać kobiecych zaimków. Jej słowa dają do myślenia.
Julia Sobczyńska, Katarzyna Zillmann, Anu Czerwiński i wiele innych osób w kolejnej odsłonie Tęczowego Piątku, czyli akcji wspierającej młodzież LGBT+
Kampania Przeciw Homofobii kontynuuje swoją akcję z Tęczowymi Piątkami! Rozszerza ją poza szkoły i oddaje w ręce młodych osób. Za tegoroczny spot odpowiada Natasza Parzymies.
W tym artykule: Tęczowy Piątek – o co chodzi w akcji Tęczowy Piątek 2022 – hasło przewodnie Tęczowy Piątek 2022 – spot w reżyserii Nataszy Parzymies Tęczowy Piątek – strona akcji Tęczowy Piątek – o co chodzi w akcji Tęczowy Piątek to święto, które w centrum stawia młodzież LGBT+. Jej potrzeby, emocje, marzenia. Chcemy, żeby każda młoda osoba LGBT+ w Polsce usłyszała tego dnia, że jest okej – mówi Cecylia Jakubczak z KPH. Zależy nam na tym, aby młode osoby ze społeczności LGBT+ wiedziały, że mają wsparcie i nie są same – że jest mnóstwo ludzi zarówno wśród dorosłych jak i rówieśników, którzy stoją za nimi murem – dodaje Joanna Skonieczna z KPH, które zainicjowało akcję w 2016 roku. Tęczowy Piątek 2022 – hasło przewodnie Święto młodzieży LGBT+ jest ruchome i przypada na ostatni piątek października. W tym roku celebracja Tęczowego Piątku odbywa się 28 października. W ramach tegorocznej akcji na terenie całej Polski pojawiły się billboardy i plakaty z hasłami „Jesteś okej” i „Będzie dobrze!” (3 000 plakatów i billboardów zawisło m.in. w Gdańsku, Lublinie, Katowicach, Krakowie czy Łodzi), a na telebimie w centrum Warszawy (przy Rondzie Praw Kobiet) przez cały dzień jest emitowany spot z udziałem młodych osób LGBT+. Tęczowy Piątek 2022 – spot w reżyserii Nataszy Parzymies W ramach Tęczowego Piątku 2022 powstał również spot, którego reżyserię powierzono Nataszy Parzymies, młodej twórczyni, autorce rewelacyjnego i bijącego rekordy popularności na całym świecie serialu „Kontrola”. Zależy nam na tym, żeby pokazać młodzieży szkolnej, że nie jest sama. I jeśli nie może dostać wsparcia z najbliższego otoczenia, to chcemy, żeby nasz spot dawał jej siłę – podkreśla Natasza Parzymies. Do współpracy przy produkcji wideo zaproszone zostały popularne osoby ze społeczności LGBT+:lesbijki, geje, osoby biseksualne, transpłciowe, queerowe, aseksualne, panseksualne i niebinarne. Wszystkie te osoby działają na rzecz osób LGBT+, ale też znane są ze swoich pasji i innych działań, mogą być wzmacniającą inspiracją. W spocie w reżyserii Nataszy Parzymies zobaczymy: znaną z programu „Top Model” Julię Sobczyńską, tiktokerkę obserwowaną przez ponad 2 mln osób Izabelę Zabielską, złotą medalistkę olimpijską Katarzynę Zillmann. Kto jeszcze pojawia sie w wideo: Anu Czerwiński, Maciej Łączyński, Arkadiusz Studziński i Helena Urbańska, stand-uperka Ola Petrus, rysowniczka Aleksandra Herzyk, fotograf Mateusz Jaskot czy działający w sieci Kacper Potępski, Dominika - Stewunia - Olejnik, Arloh Wat, Tomek Gregorczyk i Karolina Jasińska, czyli Kimiko Hime. View oEmbed on the source website Tęczowy Piątek – strona akcji Pamiętajmy, że taki Tęczowy Piątek powinien być codziennie! Wspierajmy osoby LGBT+, zwłaszcza te młode, ale też nie postrzegajmy ich tylko i wyłącznie przez pryzmat orientacji, tożsamości. Więcej informacji o Tęczowym Piątku i tym, jak wspierać, znajdziecie na stronie teczowypiatek.pl.
Dla wolności! Juliette Binoche, Marion Cotillard i inne gwiazdy ścinają włosy w wyrazie solidarności z Irankami
Publicznie ścinając włosy, kobiety na całym świecie okazują symboliczne wsparcie siostrom z Iranu, które walczą o swoje prawa po tragicznej śmierci 22-letniej Mahsy Amini. Ponad 50 największych gwiazd francuskiego kina, muzyki i mody postanowiło włączyć się do akcji potępiającej bestialskie przepisy ajatollahów.
W tym artykule: Kobiety na całym świecie wspierają protestujące Iranki Francuskie gwiazdy solidaryzują się z kobietami w Iranie Kobiety na całym świecie wspierają protestujące Iranki Od połowy września nie cichną głosy oburzenia po tragicznej śmierci Mahsy Amini. Fakt, że aresztowana przez policję do spraw moralności w Iranie 22-latka w trudnych do wyjaśnienia okolicznościach zmarła, zbulwersował świat. Według świadków dziewczyna przewieziona na posterunek (za „złe założenie hidżabu”) została przez mundurowych dotkliwie pobita, co doprowadziło m.in. do krwotoku mózgowego i udaru mózgu. Bezpieka oczywiście wypiera się przemocy. Po kraju rozlała się fala antyreżimowych protestów. Choć demonstracje są tłumione w brutalny sposób, w ramach sprzeciwu wobec drakońskich przepisów dotyczących ubioru odważne Iranki obcinają włosy, zrzucają z głów chusty i palą hidżaby. Niezgodę na bestialskie prawo ajatollahów wyrażają kobiety w każdym wieku. Jeśli się nie zjednoczymy, będą nas zabijać jedną po drugiej! – wykrzykują w szkołach i na ulicach nastolatki. Na znak solidarności z Irankami kobiety na całym świecie publicznie również obcinają włosy. Dokumentują to zdjęcia z protestów odbywających się w Wenecji, Atenach, Zurychu... (zobaczcie kilka w naszej GALERII). Iran: fala protestów po śmierci 22-latki zatrzymanej przez policję ds. moralności. Kobiety publicznie palą hidżaby Francuskie gwiazdy solidaryzują się z kobietami w Iranie Teraz do akcji włączyły się gwiazdy największego formatu. We Francji za nożyczki chwyciły przedstawicielki branży artystycznej i show-biznesu, na czele z laureatkami Oscara Juliette Binoche i Marion Cotillard. W inicjatywę włączyły się też m.in. Isabelle Huppert, Charlotte Rampling, Mélanie Laurent i Jane Birkin. Na opublikowanym na Instagramie wideo ponad 50 gwiazd francuskiego kina, muzyki i mody postanowiło okazać wsparcie swoim siostrom z Iranu. Akcja została opatrzona hasztagami #SoutienFemmesIran (Wsparcie dla irańskich kobiet) oraz #HairForFreedom (Włosy dla wolności). Tło muzyczne nagrania stanowi irańska wersja włoskiej antyfaszystowskiej pieśni „Bella Ciao” w wykonaniu piosenkarki Gandom. Wymowne przesłanie. Afganistan: kobiety muszą w miejscach publicznych zakrywać twarz i całe ciało. „Chcemy, by żyły godnie” - tłumaczą talibowie
Najgorszy dostęp do antykoncepcji w Europie? Niezmiennie w Polsce. Bijemy pod tym względem nawet Rosję
Jak pokazał Raport Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF), jeśli chodzi o dostęp do nowoczesnej antykoncepcji, Polska jest na szarym końcu Europy. W kraju nad Wisłą jest na tym polu gorzej niż w Bośni i Hercegowinie, Węgrzech, Białorusi i Rosji.
W tym artykule: Dostęp do antykoncepcji w Europie: wyraźny podział na wschód i zachód Polska ma najgorszy dostęp do antykoncepcji w Europie Problemy z dostępem do antykoncepcji w Polsce Dostęp do antykoncepcji w Europie: wyraźny podział na wschód i zachód Od pięciu już lat Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF) przygotowuje „Atlas Antykoncepcji” („Contraception Atlas”). W ramach inicjatywy eksperci zajmujący się zdrowiem reprodukcyjnym analizują politykę antykoncepcyjną w 46 europejskich krajach. Badają ją pod kątem dostępu do: środków antykoncepcyjnych, poradnictwa i konsultacji ginekologicznych, wspieranych przez państwo informacji online. W ostatniej edycji „Atlasu” (za 2021 rok) pod uwagę wzięto też refundację antykoncepcji dla dorosłych, młodzieży i grup szczególnie wrażliwych (bezrobotnych i lub z niskimi dochodami), a także dostęp do antykoncepcji awaryjnej, hormonalnej bez recepty oraz koszt środków zabezpieczających przed ciążą. Co wynika z raportu, który został opublikowany w lutym 2022? Jego wyniki są wciąż aktualne i wciąż wołające o pomstę do nieba, więc warto się z nimi zapoznać! Dostęp do antykoncepcji jest nadal nierówny w całej Europie. Za bardzo pouczającą, oznaczoną kolorami mapą kryją się indywidualne historie Europejczyków, często niebędących w stanie zapewnić sobie niezależność i zdrowie. Chociaż widzimy pewien postęp, nadal istnieje duży sprzeciw wobec praw seksualnych i reprodukcyjnych – mówiła holenderska eurodeputowana Sophie in ’t Veld podczas prezentacji analizy. Jednym z bardziej zauważalnych trendów w tym wydaniu „Atlasu” jest to, że nadal istnieje wyraźny podział na wschód i zachód w tej kwestii, przy czym kilka krajów wschodnich pozostaje na dole wykresu, a kraje zachodnie plasują się na szczycie – czytamy dalej w omówieniu rankingu. Antykoncepcja – rodzaje i skuteczność. Wszystko, co powinniście wiedzieć Polska ma najgorszy dostęp do antykoncepcji w Europie Niestety nie są to słowa bez pokrycia. Najwyższy wskaźnik dostępu do nowoczesnych środków zapobiegania ciąży odnotowały takie państwa jak Wielka Brytania, Francja i Belgia (91,1 procent), Luksemburg (85,2), Szwecja (82,9) czy Estonia (81,6). Na sporządzonej przez EPF mapie kraje te zostały oznaczone kolorem zielonym. Na szarym końcu uplasowały się m.in. Rosja, Bośnia i Hercegowina, Węgry i Białoruś, które jednak swoimi wynikiem w okolicach czterdziestu kilku procent są daleko przed Polską. Na czerwono „świecą się” także m.in. Słowacja, Grecja i Chorwacja ze wskaźnikami blisko 50 procent. Tylko jedno miejsce w Europie oznaczono kolorem bordowym – jest to Polska. W kraju nad Wisłą wskaźnik dostępności do antykoncepcji wynosi zaledwie 33,5 procent. O zgrozo, wraz z upływem czasu sytuacja zdaje się pogarszać. W 2020 roku wskaźnik wynosił 35,1 procent, jeszcze w 2017 roku było to 40 procent. View oEmbed on the source website Polacy mają najgorszy dostęp do antykoncepcji w całej Europie Wyniki badań Contraception Atlas nie pozostawiają wątpliwości. W Polsce jest najgorszy dostęp do antykoncepcji w całej Europie. Problemy z dostępem do antykoncepcji w Polsce Z jakimi największymi trudnościami w dostępie do antykoncepcji zmagają się Polki i Polacy? Z analizy przygotowanej przez Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych wynika, że chodzi m.in. o: ograniczony dostęp do ginekologów, zwłaszcza w małych miejscowościach, i długie oczekiwanie na wizytę, wymóg zgody rodzica lub opiekuna na wizytę lekarską nastolatki – nawet wtedy, gdy ukończyła już 15. rok życia, czyli w świetle prawa może uprawiać seks, płatne środki zapobiegające ciąży i brak refundacji metod antykoncepcji długotrwałej, antykoncepcja awaryjna dostępna wyłącznie na receptę (w krajach zachodnich tabletka „dzień po” sprzedawana jest bez konieczności uzyskania zgody od lekarza), podwiązanie jajowodów – zabieg jest w Polsce niezgodny z prawem, nieistniejąca edukacja seksualna w szkołach, restrykcyjne prawo aborcyjne (zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z października 2020 roku Polki straciły możliwość przeprowadzenia aborcji w sytuacji, gdy płód ma śmiertelne i nieodwracalne wady bądź choroby). Słabo? Strasznie. Tym bardziej, że rację ma Irene Tolleret, francuska eurodeputowana, która podczas prezentacji „Atlasu Antykoncepcji” zwróciła uwagę: Nowoczesna antykoncepcja odgrywa kluczową rolę w osiągnięciu równości płci. Niezwykle ważne jest zapewnienie powszechnego dostępu do wysokiej jakości metod antykoncepcji oraz wyeliminowanie utrudniających go barier finansowych, społecznych i kulturowych. Należy chronić prawo do zdrowia i prawo wyboru dla wszystkich kobiet. We Francji darmowa antykoncepcja dla kobiet do 25. roku życia. To kolejny ukłon tego państwa w stronę kobiet Francja wprowadzi darmowy dostęp do środków antykoncepcyjnych dla wszystkich kobiet, które nie ukończyły 25. roku życia. Taką decyzję ogłosił minister zdrowia Olivier Véran. To świetna wiadomość, biorąc pod uwagę, że wiele młodych kobiet ze względów finansowych nie może sobie pozwolić na korzystanie z metod zapobiegania ciąży.
Szkocja jako pierwszy kraj na świecie gwarantuje bezpłatne środki higieniczne dla menstruujących osób
Szkocja kończy z ubóstwem menstruacyjnym. Jako pierwszy kraj na świecie zagwarantowała ustawą powszechny dostęp do darmowych podpasek i tamponów. Wcześniej bezpłatne środki menstruacyjne zapewniła w placówkach edukacyjnych, teraz mają one być dostępne we wszystkich instytucjach publicznych.
W tym artykule: Ubóstwo menstruacyjne to nie wymysł Walka z ubóstwem menstruacyjnym na świecie Ubóstwo menstruacyjne to nie wymysł Ubóstwo menstruacyjne to fakt. Spośród 1,9 miliarda osób miesiączkujących na całym świecie, aż 500 milionów w czasie okresu nie ma dostępu do odpowiednich artykułów higienicznych – wykazał sporządzony w 2020 roku przez Kulczyk Foundation raport poświęcony analizie sektora zdrowia i higieny menstruacyjnej oraz efektywności programów pomocowych na tym polu. „Krwawy problem” dotyczy również Polski. Jak pokazały badania przeprowadzone przez tę samą organizację, co piątej Polce zdarza się nie mieć pieniędzy na środki menstruacyjne. Mowa o osobach w różnym wieku, różnych sytuacjach życiowych, wywodzących się z różnych środowisk. Władze naszego kraju problemu jednak nie widzą lub udają, że on nie istnieje. Jedyną pomoc, jaką w tym momencie mogą otrzymać osoby potrzebujące wsparcia w temacie, oferują inicjatywy takie jak „Akcja Menstruacja”, za sprawą której darmowe artykuły higieniczne trafiają do polskich szkół. Szkoda, że Polska nie bierze przykładu ze Szkocji, która wie, jak walczyć z ubóstwem menstruacyjnym. W 2018 roku tamtejszy rząd zadecydował, że bezpłatne podpaski i tampony mają być zagwarantowane we wszystkich szkołach i na uczelniach wyższych. W listopadzie 2020 roku szkocki parlament poszedł jeszcze dalej i jednogłośnie przyjął ustawę zapewniającą powszechny dostęp do darmowych artykułów menstruacyjnych dla wszystkich potrzebujących. Kolejna popularna sieć supermarketów walczy z ubóstwem menstruacyjnym. Oby więcej takich akcji! Biedronka chce walczyć z problemem ubóstwa menstruacyjnego i uruchamia program „Razem zacznijmy okres zmian”. Na czym polega i jak można go wesprzeć? Wdrożenie nowych przepisów trwało blisko dwa lata, ale wreszcie się udało: prawo weszło w życie. Każda miesiączkująca osoba może pobrać stworzoną w tym celu aplikację PickUpMyPeriod i na mapie sprawdzić najbliższe punkty odbioru środków higienicznych. Jest ich już ponad tysiąc. Jak czytamy w tweecie zamieszczonym przez Radę Miasta Glasgow: 15 sierpnia w życie weszła ustawa z 2021 roku o nieodopłatnych artykułach menstruacyjnych, nakładająca na samorządy obowiązek zapewnienia rozsądnego wyboru produktów, które można w prosty sposób uzyskać z poszanowaniem godności osobistej. View oEmbed on the source website „Godność” jest tu słowem kluczem. Podkreśla to szkocka sekretarz ds. sprawiedliwości społecznej. Zagwarantowanie dostępu do darmowych produktów menstruacyjnych ma fundamentalne znaczenie dla równości i godności ludzkiej oraz usuwa bariery finansowe w dostępie do nich. Obecnie, w czasach kryzysu, ludzie dokonują trudnych wyborów w codziennych wydatkach, dlatego nowe prawo jest ważniejsze niż kiedykolwiek – komentuje cytowana przez „Time” Shona Robison. Bleed It Out: O miesiączce w różnych kulturach To już druga odsłona projektu Bleed It Out Glamour x Your KAYA! Dla tych, które i którzy widzą się z nami po raz pierwszy – to cykl artykułów, w których dzielimy się z wami naszą wiedzą i pasją do obalania tabu związanego z miesiączką. Walka z ubóstwem menstruacyjnym na świecie Jak podają media, obecnie nad wprowadzeniem rozwiązań podobnych do tych, które zastosowano w Szkocji, pracuje kilka innych krajów, w tym Nowa Zelandia i Południowa Korea. W tych ostatnich (podobnie jak m.in. w części Australii, niektórych stanach USA, Kenii, Zambii i Botswanie) ustawowo zapewniony jest dostęp do bezpłatnych artykułów menstruacyjnych w placówkach edukacyjnych. Ile kosztuje nas miesiączka? Powstał kalkulator menstruacyjny, który oblicza wydatki związane z menstruacją Wiesz, że przeciętnie miesiączkowe krwawienie trwa łącznie nawet około 6 lat, czyli 2190 dni? A to oznacza, że przez cały ten czas musisz używać środków higieny intymnej, leków przeciwbólowych, częściej zmieniać i prać bieliznę. To wszystko kosztuje. Ile? Oblicza to Kalkulator Kosztów Miesiączki, który zwraca również uwagę na problem, jakim jest ubóstwo menstruacyjne i jego skutki.
Masowe kasowanie kont na Facebooku w Stanach po tym, jak serwis przekazał policji w Nebrasce prywatne wiadomości o aborcji nastolatki...
„Każdy powinien teraz #DeleteFacebook” napisała na Twitterze aktywistka pro-choice Olivia Julianna po tym, jak policjanci z Nebraski wykorzystali prywatne wiadomości z serwisu, aby oskarżyć nastolatkę o aborcję!
Internet kilka dni temu eksplodował. I nic dziwnego. 9 sierpnia amerykański „Forbes” poinformował bowiem, że prywatne wiadomości z platformy Facebook zostały wykorzystane do oskarżenia 17-letniej dziewczyny o rzekome przerwanie ciąży. Oprócz pełnych oburzenia komentarzy, że to po prostu oczywiste pogwałcenie prawa do prywatności, zaczął trendować hasztag #DeleteFacebook a użytkowniczki i użytkownicy zaczęli usuwać swoje konta z tego serwisu. W stanie Nebraska aborcja po 20. tygodniu jest kryminalizowania, a tam właśnie mieszka 17-letnia Celeste i jej mama Jessica. View oEmbed on the source website Według wspomnianego magazynu, nastolatka, która jest sądzona jako dorosła osoba, i jej 41-letnia matka zostały oskarżone w lipcu tego roku o „rzekome usunięcie, ukrycie lub porzucenie martwego ludzkiego ciała”, co jest przestępstwem, a także o dwa wykroczenia: ukrywanie śmierci innej osoby i fałszywe doniesienia. Jak podaje Glamour.com matka została dodatkowo oskarżona o „przeprowadzenie lub usiłowanie aborcji w przypadku ciąży powyżej 20. tygodnia oraz wykonanie aborcji jako lekarz bez licencji”. Departament Policji w Norfolk „otrzymał informację, że nastolatka poroniła w kwietniu w 23 tygodniu ciąży i potajemnie pochowała płód z pomocą matki”. Nastolatka powiedziała policji, że poroniła, ale władze Nebraski kontynuowały dochodzenie, ostatecznie wydając Facebookowi nakaz przeszukania prywatnych wiadomości wymienianych między matką a córką. Z ich rozmowy miało wynikać, że ​​nastolatka z pomocą matki przerwała samodzielnie ciążę, wykorzystując tabletki. Zarówno mama, jak i córka nie przyznały się do wszystkich zarzutów. Obie zostały aresztowane. 11 sierpnia Facebook przekazał amerykańskiemu „Glamour” następujące oświadczenie: Otrzymaliśmy wiążący nakazy prawne od lokalnych organów ścigania 7 czerwca – czytamy w oświadczeniu. – W nakazie w ogóle nie było mowy o aborcji. Z dokumentów sądowych wynika, że ​​policja prowadziła wówczas śledztwo w sprawie rzekomego nielegalnego spalenia i pochówku martwego dziecka. Nakazom towarzyszyły nakazy zachowania poufności, co uniemożliwiło nam udostępnienie informacji na ich temat. Teraz klauzula o poufności została zniesiona i możemy zabrać głos w sprawie. Dodatkowych informacji prokuraturze udzielił też przyjaciel nastolatki. Działaczki z Aborcyjnego Dream Teamu zabrały głos na swoim instagramowym koncie, zwłaszcza w świetle doniesień, że także przyjaciel Celeste udzielał policji informacji w sprawie... Ta sprawa pokazuje, że kryminalizacja aborcji zazwyczaj zaczyna się od jakiejś nieprzychylnej osoby: bardzo często obecnego/byłego chłopaka albo męża ale też pracownic_ków systemu ochrony zdrowia – komentują aktywistki. – W oświadczeniu Facebook tłumaczy się, że nie wiedział, że sprawa dotyczy aborcji, bo policja wspomniała jedynie o pogrzebaniu płodu po poronieniu. Widocznie nie w smak im oskarżenia o utrudnianie dostępu do aborcji – dodają działaczki z ADT. I przypominają: Pamiętajcie, że w Polsce nic wam nie grozi za zrobienie własnej aborcji tabletkami przed 22 tygodniem. Kontakt z nami w tej sprawie nie jest niebezpieczny. Żeby uniezależnić się od łaski lub niełaski wielkiej korporacji pracujemy też nad opcją pisania do nas przez czat na stronie. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Roe vs. Wade. Co z dostępem do aborcji w Stanach? „Żyjemy w świecie z >>Opowieści podręcznej Sąd Najwyższy zagłosował za uchyleniem orzeczenia Roe vs. Wade, obalając precedens, w którym uznano, że legalny dostęp do aborcji jest prawem konstytucyjnym. Po pięćdziesięciu latach prawo amerykańskich kobiet do aborcji – tak bardzo podstawowe – zostało wymazane. Gubernatorzy konserwatywnych stanów zadeklarowali wprowadzenie zakazu aborcji ze skutkiem natychmiastowym...
„Legalna aborcja. Bez kompromisów”: projekt trafił do Sejmu. Natalia Broniarczyk z mównicy poinstruowała, jak zrobić aborcję w domu
Przełomowy moment. W nocy z 22 na 23 czerwca w Sejmie odbyło się pierwsze czytanie projektu ustawy obywatelskiej liberalizującej prawo aborcyjne w Polsce. Wystąpienie Natalii Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu przejdzie do historii: z mównicy padła instrukcja, jak w warunkach domowych, metodami farmakologicznymi, zakończyć ciążę.
W tym artykule: „Legalna aborcja. Bez kompromisów”: projekt w Sejmie Historyczne wystąpienie Natalii Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu „Legalna aborcja. Bez kompromisów”: projekt w Sejmie To była burzliwa noc na Wiejskiej. Z 22 na 23 czerwca Sejm zajął się obywatelskim projektem ustawy liberalizującej przepisy aborcyjne w Polsce, pod którym podpisało się ponad 200 tysięcy osób. „Legalna Aborcja. Bez kompromisów” zakłada możliwość legalnego, bezpiecznego zakończenia ciąży na Narodowy Fundusz Zdrowia do 12. tygodnia jej trwania – bez podawania powodu. Po tym terminie – aborcja ma być możliwa w sytuacji zagrożenia dla życia lub zdrowia fizycznego lub psychicznego kobiety, gdy diagnostyka prenatalna lub przesłanki medyczne wskazują na nieprawidłowości rozwojowe lub genetyczne płodu, a także gdy ciąża jest następstwem czynu zabronionego (na podstawie oświadczenia osoby będącej w ciąży). Pierwsze czytanie projektu rozpoczęło się o godzinie 22.50, burzliwa debata została przerwana po dwóch godzinach, ok. godz. 1 w nocy. To nie jest kraj do rodzenia dzieci, czyli dlaczego potrzebujemy aborcji na żądanie [opinia] Bo każdy powód jest dobry, każda sytuacja inna. I koniec. I kropka. Niestety wiele osób sobie z tego nie zdaje sprawy. Przy okazji tragicznej śmierci 37-letniej Agnieszki z Częstochowy toczy się medialna dyskusja, czy i kto zawinił. Czy wyrok pseudotrybunału przyczynił się do jej śmierci? Czy lekarski błąd? Liderka Ogólnopolskiego Strajku Kobiet Marta Lempart z mównicy sejmowej zwróciła uwagę, że to program naprawczy (...), który likwiduje masową praktykę łamania praw kobiet w zakresie dostępu do ochrony zdrowia. Podkreśliła, że projekt napisany został na podstawie twardych danych oraz wiedzy medycznej. Przychodzę do państwa z projektem ustawy, która zmienia prawo tak, żeby odpowiadało europejskim i światowym standardom w dziedzinie ochrony życia i zdrowia kobiet. Przychodzę z projektem ustawy, który dostosowuje polskie prawo do rzeczywistości, w jakiej wszystkie i wszyscy żyjemy, rzeczywistości naszej i rzeczywistości waszej, w tym waszych córek, sióstr, żon, matek i koleżanek – mówiła Lempart. View oEmbed on the source website Historyczne wystąpienie Natalii Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu Na sali obrad głos zabrała też m.in. Natalia Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu, która zaznaczyła, że jej zespół każdego dnia pomaga co najmniej 90 osobom w trakcie aborcji tabletkami. Codziennie cztery osoby wyjeżdżają z naszą pomocą na zabieg aborcji do zagranicznej kliniki. W zeszłym roku wydałyśmy 1,5 mln zł na zabiegi aborcji dla tych osób, których na to nie stać. Tylko w 2021 roku łączna liczba osób, która miała z nami aborcję wynosiła 34 tysięcy – opowiedziała aktywistka. Broniarczyk wspomniała tragiczne historie kobiet, którym odmówiono prawa do przerwania ciąży mimo zagrożenia życia. Przypomniała Alicję Tysiąc, Agatę Lamczak oraz 30-letnią Izabelę z Pszczyny, która zmarła pod koniec października 2021 roku w 22. tygodniu ciąży w wyniku wstrząsu septycznego i zakażenia związanego z przedwczesnym odejściem wód płodowych (lekarze wstrzymywali się z usunięciem płodu do czasu, aż przestanie bić jego serce). Aktywistka opowiedziała o tym, że sama ma za sobą doświadczenie aborcji. Większość osób nie żałuje swojej aborcji. Ja również nigdy jej nie żałowałam – zaznaczyła. Następnie przedstawicielka Aborcyjnego Dream Teamu zwróciła się bezpośrednio do prezesa Jarosława Kaczyńskiego. Żaden polityk nigdy nie był tak blisko prawdy, jak pan, gdy mówił pan, o tym, że każdy w Polsce wie, jak zrobić aborcję. Miał pan rację, przyznając, że wasze decyzje nie mają żadnego realnego znaczenia. Szanowny prezesie, mówił pan o ludziach na tej sali – powiedział pan prawdę o sobie, o swojej warstwie społecznej i swoich kolegach – na zewnątrz nie każdego stać na wyjazd za granicę. Nie każdy ma opiekę do dzieci, nie każdy ma etat, nie każdy ma wolne na żądanie. Na szczęście istnieją tanie, łatwo dostępne tabletki aborcyjne – powiedziała, wyjmując tabletki i pokazując je posłankom oraz posłom. Po czym wyjaśniła krok po kroku, jak przeprowadzić aborcję farmakologiczną w domu. Światowa Organizacja Zdrowia mówi, że aborcja tabletkami jest bezpieczna i można używać ich samodzielnie. To są tabletki do aborcji farmakologicznej. Nazywają się mifepristone i misoprostol. Każdy powinien je znać – zakomunikowała Broniarczyk. Posłowie i posłanki rozstrzygną losy projektu „Legalna Aborcja. Bez kompromisów” w bloku głosowań w czwartek między godziną 11 a 13. PiS jest przeciwko. KO chce skierowania go do dalszych prac w komisji i zapowiada poprawki. Lewica projekt popiera i wnosi o natychmiastowe przejście do drugiego czytania. #AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział? Nie żyje kobieta, której lekarze odmówili aborcji, choć były do tego przesłanki. Czekano aż płód obumrze, nie zważając na stan ciężarnej. Tak niestety wygląda zakaz aborcji w Polsce w praktyce. Kobiety są oburzone i przerażone. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/25109b4d77ea961452d57473a95f4e091db12b77-7f39d74.jpeg" width="948" height="631" alt="#AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział?" title="#AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział?" /> AKTUALIZACJA: Wniosek został niestety odrzucony w pierwszym czytaniu. Ale tego można się było spodziewać. Jak czytamy w poście na instagramowym koncie @legalna.aborcja: W głosowaniu nad wnioskiem PiS o odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu poparło go 265 posłów i posłanek, a przeciwko odrzuceniu było 175. 4 posłów i posłanek wstrzymało się od głosu. To wyniki głosowania nad obywatelskim projektem Legalna Aborcja Bez Kompromisów, pod którym podpisało się ponad 200 tysięcy osób. Posłowie i posłanki, którzy zagłosowali przeciw lub nie zagłosowali, tak naprawdę stchórzyli i zawiedli kobiety. Stanęli po stronie instytucjonalnej przemocy państwa wobec obywatelek. -- Jeśli potrzebujesz wsparcia w aborcji za granicą, a nie stać cię na zabieg, zadzwoń do Aborcji Bez Granic: 22 29 22 597.
Znamy wyniki Rankingu Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022. W których polskich szkołach młodzież czuje się najbezpieczniej?
W dniu rozpoczęcia rekrutacji do szkół średnich ujawniono wyniki kolejnej edycji Ogólnopolskiego Rankingu Szkół Przyjaznych LGBTQ+. Twórcom badania udało się w tym roku dotrzeć do 2 tysięcy placówek na terenie całego kraju. Czego się dowiedzieliśmy?
W tym artykule: Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022 – jakie wnioski płyną z badania? Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022 – TOP 10 Ogólnopolski Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ to wyjątkowe badanie społeczne, którego polska oświata potrzebowała od dawna. Podstawowymi kryteriami są tutaj otwartość szkoły i bezpieczeństwo dla uczniów i uczennic LGBTQ+. Nie jest tajemnicą, że inicjatywa powstała na fali dwóch tragicznych zdarzeń, które kilka lat temu wstrząsnęły całym krajem. Mowa o samobójstwach 14-letniego Dominika z Bieżunia i jego rówieśnika, Kacpra z Gorczyna. Po tych wydarzeniach sporo osób zaczęło zastanawiać się, co ma w zasadzie wpływ na to, że środowisko w jednej szkole jest tak bardzo homofobiczne, że doprowadza osoby do myśli i niestety także prób samobójczych, a w drugiej szkole jest na odwrót, to znaczy jest tam środowisko, które działa, organizuje tęczowe piątki, w którym osoby LGBTQ+ mogą brać udział w studniówkach w takich parach, w jakich by chciały - mówił w wywiadzie dla GLAMOUR Unicorn pomysłodawca i koordynator Rankingu, Dominik Kuc. W corocznym badaniu, które początkowo obejmowało jedynie szkoły z Warszawy, już od paru lat mogą brać placówki z całej Polski. Na stronie www.maparownosci.pl można co roku oceniać szkoły ze względu na przyjazny stosunek nauczycieli, rówieśników, ale też samej szkoły do osób LGBTQ+ na jej terenie. Na podstawie tych ocen co roku powstaje ranking szkół przyjaznych LGBTQ+ - tłumaczy Dominik Kuc. Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022 – jakie wnioski płyną z badania? Wyniki wskazują, że 30% młodzieży uważa, że nie każda osoba może czuć się w szkole bezpiecznie. Biorąc pod uwagę, że obowiązek szkolny obejmuje około 1,5 mln uczniów i uczennic - daje to prawie pół miliona osób, które uczą się i dorastają w poczuciu zagrożenia. Co więcej, nie jest to tylko młodzież LGBTQ+, to każda osoba, która w powszechnym mniemaniu odstaje od normy. Aż 83% ankietowanych mówi o tym, że w ich szkole jest przynajmniej jedna osoba, do której mogą zwrócić się o pomoc. Niestety tylko 1/5 uczniów i uczennic bierze udział w warsztatach i akcjach dotyczących równości np. Tęczowych Piątkach. To pokazuje wprost, że cały system opiera się na ludziach i dobrej woli pojedynczych nauczycieli i nauczycielek. Bez nich uczniowie i uczennice byliby pozostawieni sami sobie, ponieważ system ich nie wspiera. Od kilku edycji obserwujemy dużą rozbieżność między postawami młodych ludzi, a rolą systemu oświaty - komentuje Kuc. W 2022 roku Ranking dotarł do ponad 2000 szkół średnich z całej Polski. Niezmieniona pozostaje widoczność osób LGBTQ+ – ponad 90% ankietowanych wskazuje, że zna przynajmniej jedną taką osobę w swojej szkole, a ponad 3/4 widuje regularnie tęczowe symbole. Ranking Szkół Przyjaznych LGBTQ+ 2022 – TOP 10 Które szkoły w Polsce są najbardziej przyjazne i zaangażowane? W tegorocznym Rankingu najlepiej wypadło Dwujęzyczne Liceum Ogólnokształcące nr 38 im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Poznaniu. Na podium znalazły się także: Międzynarodowe Liceum Ogólnokształcące Paderewski z Lublina (2. miejsce) oraz Liceum „Collegium Gedanense” z Gdańska (3 miejsce). Pierwsza dziesiątka prezentuje się następująco: XXXVIII Dwujęzyczne Liceum Ogólnokształcące z Poznania Międzynarodowe Liceum Ogólnokształcące Paderewski Liceum Ogólnokształcące „Collegium Gedanense” w Gdańsku I Społeczne Liceum Ogólnokształcące im. Maharadży Jam Saheba Digvijay Sinhji "Bednarska" w Warszawie Wielokulturowe Liceum Humanistyczne im. Jacka Kuronia w Warszawie 21. Społeczne Liceum Ogólnokształcące im. Jerzego Grotowskiego w Warszawie Liceum Ogólnokształcące nr 17 w Warszawie I Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Olsztynie III Liceum Ogólnokształcące im. Samuela Bogumiła Lindego w Toruniu XXX Liceum Ogólnokształcące im. Jana Śniadeckiego w Warszawie Na dziesięciu najlepszych szkołach zostały zawieszone tablice z napisem „BEZPIECZNA SZKOŁA”. Warto dodać, że tegoroczny ranking odbył się pod patronatem Komisji Europejskiej w Polsce, Prezydentów miast Warszawy, Łodzi, Poznania, Gdańska i Opola oraz marszałek województwa lubuskiego. Szkoła bez homofobii jest możliwa - wywiad z Dominikiem Kucem dla GLAMOUR Unicorn W jego corocznym rankingu szkół przyjaznych LGBTQ+ biorą udział placówki z całej Polski. Dominik Kuc, student ekonomii i członek zespołu edukacyjnego w Radzie Konsultacyjnej Strajku Kobiet, opowiedział nam, gdzie widzi nadzieję na realne, pozytywne zmiany w polskiej oświacie.
Talibowie znów zamknęli żeńskie szkoły w Afganistanie. Miliony Afganek od sierpnia nie mają dostępu do edukacji
Talibowie zapowiedzieli, że w nowym roku szkolnym swą działalność wznowią także szkoły średnie dla dziewcząt (powyżej szóstej klasy). Niestety kilka godzin po otwarciu placówek nakazano ponowne ich zamknięcie. Spełnia się najczarniejszy scenariusz.
W tym artykule: Prawa kobiet w Afganistanie pod rządami talibów Talibowie w Afganistanie: brak edukacji dla dziewcząt Prawa kobiet w Afganistanie pod rządami talibów W momencie przejęcia przez talibów władzy w Afganistanie 15 sierpnia 2021 roku zamknięte zostały wszystkie szkoły. W pierwszej kolejności zezwolono, by do placówek edukacyjnych wróciły najmłodsze dzieciaki oraz chłopcy od klasy 6 do 12 i ich nauczyciele (wyłącznie mężczyźni). Kobietom nakazano pozostanie w domach – do czasu „przygotowania bezpiecznych warunków do nauki”. Owe „bezpieczne warunki do nauki” to przede wszystkim ścisła segregacja płci, dostosowana do surowej interpretacji prawa muzułmańskiego. Dopiero w drugiej połowie października talibowie wyrazili zgodę na to, aby kobiety w Afganistanie mogły kontynuować naukę na uczelniach wyższych oraz studiach podyplomowych (pod warunkiem, że studentki dostosują się do restrykcyjnych zasad dotyczących ubioru i będą nosiły hidżaby). Od połowy sierpnia miliony Afganek ze szkół średnich pozostają natomiast wykluczone z edukacji. Na edukację patrzymy z islamskiej perspektywy. Oznacza to oddzielne klasy i oddzielne środki transportu. Gdy tylko tę sprawę rozwiążemy, kobiety będą mogły kontynuować edukację - zapewniał w listopadzie Abdul Hakeim z talibskiego ministerstwa edukacji. Afganistan pod rządami talibów: seriale telewizyjne bez kobiet, coraz więcej ograniczeń dla Afganek Sytuacja Afganek staje się coraz trudniejsza. Jak podała BBC, talibowie przekazali stacjom telewizyjnym w kraju nowe wytyczne. Obok zakazu przedstawiania kobiet w serialach telewizyjnych zabroniono m.in. występowania dziennikarkom i prezenterkom z odsłoniętymi włosami. Talibowie w Afganistanie: brak edukacji dla dziewcząt Z obietnic nic nie wyszło: w znacznej części Afganistanu pozostały jedynie szkoły dla najmłodszych dzieci oraz wszystkie placówki dla chłopców. W środę 23 marca miał nastąpić przełom. Zapowiedziano bowiem, że wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego swą działalność wznowią także żeńskie szkoły średnie, powyżej szóstej klasy – a przynajmniej tak wynikało z obwieszczenia, że do szkół zaproszeni są „wszyscy uczniowie”. Niestety... Kilka godzin po otwarciu placówek edukacyjnych dla dziewcząt talibowie nakazali ponowne ich zamknięcie. Informację tę potwierdził rzecznik talibów Inamullah Samangani przedstawicielom agencji AFP, którzy nagrywali film w jednej ze szkół średnich w Kabulu. W trakcie kręcenia zdjęć pojawił się nauczyciel i wyprosił wszystkich z budynku. Czy mamy więc powtórkę z lat 1996-2001, kiedy talibowie sprawowali w Afganistanie opresyjne rządy, wykluczające kobiety i dziewczęta ze sfery publicznej, w tym edukacji i pracy zarobkowej? Choć przedstawiciele obecnych władz zapewniają, że zmienili swój stosunek do kobiet i nie zamierzają cofać się w czasie o dwie dekady, deklaracje wciąż pozostają deklaracjami. W praktyce – prawa milionów Afganek do edukacji są z rozmysłem i brutalnie deptane. A rzeczywistość afgańskich dziewczynek i kobiet jest coraz trudniejsza. Talibowie u władzy w Afganistanie. Ogłosili zakaz aborcji, przymusowe małżeństwa... Co będzie z afgańskimi kobietami? 15 sierpnia 2021 roku Talibowie przejęli władzę w Afganistanie. Ludzie próbują uciec z kraju. Talibowie wydają kolejne zakazy. Uwolnili też więźniów z kabulskiego więzienia, gdzie przebywali w większości bardzo niebezpieczni członkowie Państwa Islamskiego. -- W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.
Wojna w Ukrainie. Powstał poradnik dla osób goszczących uchodźczynie i uchodźców
W związku z napaścią Rosji na Ukrainę do Polski trafiają tysiące uchodźczyń i uchodźców z dotkniętego działaniami wojennymi kraju. Jak przyjąć ich w swoim domu, by zapewnić obu stronom jak największy komfort? O tym mówi poradnik przygotowany przez psychotraumatolożkę Katarzynę Podleską dla Fundacji HumanDoc.
Szacuje się, że naszą wschodnią granice przekroczyło już ponad 280 tys. Ukrainek i Ukraińców, szukających schronienia przed inwazją. Część przybyłych osób trafia do punktów recepcyjnych i obiektów przygotowanych przez samorządy. Jednak wobec tak dużej liczby napływających osób, w geście solidarności Polki i Polacy dzielą się z nimi dachem nad głową. Zarówno dla osób dotkniętych traumą nagłej utraty domu, jak i dla tych, którzy goszczą nasze sąsiadki i sąsiadów ze Wschodu, to zupełnie nowa sytuacja, w której nierzadko obu stronom nie jest łatwo się odnaleźć. Z tego powodu Fundacja HumanDoc stworzyła poradnik dla osób przyjmujących do swoich mieszkań i domów uchodźczynie i uchodźców. Fundacja, która działa głównie w Ukrainie, wysyła pomoc humanitarną, generatory, specjalistyczny sprzęt, pomaga ewakuować kobiety i dzieci ze wschodniej części kraju (na te cele organizacja prowadzi zbiórkę „Misja Ukraina - potrzebna pomoc na ewakuację dzieci i osób starszych z atakowanych terenów” na stronieZrzutka.pl). Poradnik został przygotowany Katarzynę Podleską. Jak wyjaśnia Fundacja, jest to jedna z najbardziej doświadczonych psychotraumatolożek w Polsce (m.in. w ramach projektu HumanDoc szkoliła lokalnych psychologów w Charkowie ze wsparcia osób, które ucierpiały w wyniku konfliktów). Potwierdzono przypadki handlu ludźmi i sutenerstwa na granicy polsko-ukraińskiej. Jak pomagać i bezpiecznie korzystać z pomocy? Jak uchronić uchodźczynie i uchodźców przed nieuczciwymi ofertami „pomocy”? I co możesz zrobić, by osoby przekraczające granice poczuły się z tobą bezpiecznie? Oto garść wskazówek i niezbędnych informacji – przekaż je swoim bliskim, kolegom, znajomym, którzy uciekając przed wojną, chcą znaleźć schronienie w Polsce, ale także tym, którzy chcą pomagać. Poradnik dla osób goszczących uchodźczynie i uchodźców Poradnik, który można pobrać ze strony Fundacji HumanDoc, zawiera ogrom przydatnych pod kątem psychologicznym wskazówek i przekazuje wiedzę, która pomaga odnaleźć się na nowo w rzeczywistości. W publikacji można znaleźć m.in. informacje dotyczące tego: w jaki sposób przygotować się na przyjęcie gościń i gości (przystosowanie pomieszczenia, poszanowanie prywatności, wyjaśnienie zasad panujących domu); pierwsze spotkanie z przybyłymi (w jaki sposób przywitać uchodźczynie i uchodźców, jak się komunikować, o czym pamiętać); jak wesprzeć osoby wymagające specjalnej opieki (np. kobiety w ciąży, dzieci); jak radzić sobie z trudnymi sytuacjami, które mogą nas czekać. Autorka poradnika zwraca uwagę, że osoby dotknięte kryzysem uchodźczym mogą cierpieć z powodu zespołu stresu pourazowego (PTSD). Psychotraumatolożka podpowiada, w jaki sposób o nie zadbać, nie narzucając się i nie przekraczając ich granic. Przypomina też, że aby pomagać, trzeba dbać o siebie. Bo wspierać kogoś innego można tylko wtedy, gdy sami/same mamy siłę. Więcej konkretów znajdziecie w poradniku Fundacji Humandoc. Zajrzyjcie.
Jak pomagać uchodźcom i uchodźczyniom na granicy polsko-ukraińskiej? Jak bezpiecznie korzystać z pomocy?
Jak uchronić uchodźczynie i uchodźców przed nieuczciwymi ofertami „pomocy”? I co możesz zrobić, by osoby przekraczające granice poczuły się z tobą bezpiecznie? Oto garść wskazówek i niezbędnych informacji – przekaż je swoim bliskim, kolegom, znajomym, którzy uciekając przed wojną, chcą znaleźć schronienie w Polsce, ale także tym, którzy chcą pomagać.
W tym artykule: Wojna w Ukrainie. Jak bezpiecznie korzystać z pomocy? Wojna w Ukrainie. Jak udzielać pomocy uchodźczyniom i uchodźcom? Wojna w Ukrainie. Wzrost zagrożenia handlem ludźmi Wojna w Ukrainie. Jak bezpiecznie korzystać z pomocy? 24 lutego Ukraina została zaatakowana przez Rosję. Inwazja przyczyniła się do ogromu tragedii i ludzkich dramatów. Wiele mieszkanek i wielu mieszkańców napadniętego kraju straciło bliskie osoby i dach nad głową. Polacy solidaryzują się z Ukrainkami i Ukraińcami i bez chwili wahania ruszyli im na pomoc. W sieci pełno jest zbiórek finansowych, w realu – zbiórek darów, w mediach społecznościowych pełno jest ogłoszeń o udostępnianiu mieszkań i transporcie z granicy. Nadkomisarz Małgorzata Sokołowska, która od ponad 16 lat pełni służbę policyjną, a od kilku prowadzi bloga „Z pamiętnika policjantki”, zwraca uwagę, że piękna jest empatia i spontaniczna ofiarność Polek i Polaków. Jednak nawet w największych uniesieniach nie można zapominać o podstawowych zasadach bezpieczeństwa. Moje serce ogromnie się cieszy, na widok tego, jak jesteśmy bardzo otwarci na pomoc w tych trudnych chwilach. Niestety, zawsze wśród tłumu ludzi o pięknych i dobrych sercach zdarzy się ktoś ze złymi zamiarami, po każdej ze stron. Takie jest życie i potwierdza to w 100% moje ponad 16-letnie policyjne doświadczenie – pisze funkcjonariuszka na swoim profilu na Instagramie (tłumaczenie ukraińskie znajdziesz poniżej). Wojna w Ukrainie. Jak możemy pomóc mieszkankom i mieszkańcom zaatakowanego przez Rosję kraju? W związku z tym – radzi policjantka – „zawsze należy zachować czujność ważki”. Jak bezpiecznie korzystać z pomocy? Każda osoba, która wsiada do samochodu kierowanego przez obcą osobę, zawsze powinna wysyłać do bliskich numer rejestracyjny auta - radzi Sokołowska. By mieć dodatkowe zabezpieczenie – podpowiada policjantka – „włącz lokalizację w telefonie, a najlepiej w ustawieniach udostępnij bliskiej osobie swoją geolokalizację”. Specjalistka dodaje: „Jeżeli intuicja podpowiada ci, że coś jest nie tak, ZAUFAJ JEJ! Dodatkowo, niezwłocznie powiedz o swoich wątpliwościach zaufanym osobom”. O intuicji wspomina również Elwira Rutkowska-Łabęcka – kostiumografka i influencerka, która co prawda nie jest ekspertką w temacie, ale również zamieściła w swoich mediach społecznościowych sensowne wskazówki (podpowiedzi w wersji ukraińskiej znajdziesz poniżej) Rutkowska-Łabęcka zwraca uwagę, by poza zaufaniem intuicji, spisaniem numeru rejestracyjnego auta oraz udostepnieniem geolokalizacji, przed wejściem do samochodu obcej osoby, zarejestrować się w punkcie recepcyjnym. Koniecznie też należy poprosić kierowcę auta o przedstawienie jakiegoś dokumentu tożsamości. Najlepiej zapisać imię i nazwisko i przesłać te informacje bliskiej osobie. Warto też być wyczulonym na wszelkiego rodzaju oferty pomocy, gdzie ktoś żąda wysokiej zapłaty za usług. Rutkowska zauważa, że większość Polek i Polaków działających w dobrej wierze oferuje przejazdy bezpłatnie bądź za cenę paliwa). Absolutnie nie należy wsiadać do auta osoby, kiedy pojawia się „sugestia, że podróż kobiety lub dziecka ma inny cel niż zapewnienie im schronienia”. Wojna w Ukrainie. Jak udzielać pomocy uchodźczyniom i uchodźcom? Bardzo ważny apel kierowany jest w związku z tym do wszystkich osób, które mają dobre chęci i chcą pomóc osobom przekraczającym granicę. Na facebookowym profilu Життя у Польщі czytamy: Pomóż im poczuć się bezpiecznie, zanim wsiądą do twojego samochodu. Pozwól im zrobić twoje zdjęcie z prawem jazdy, by mogli wysłać bliskim info, z kim i dokąd pojechali. To pomoże im obniżyć poziom stresu i wzbudzić zaufanie. Oczywiście – zwraca uwagę autor wpisu – pamiętaj, by przy robieniu zdjęcia zakryć wszelkie wrażliwe dane osobowe (wszystkie dane poza imieniem i nazwiskiem). W ten sposób zadbasz o bezpieczeństwo obu stron. Zbiórki dla Ukrainy. Jak i gdzie oddawać potrzebne rzeczy? W całej Polsce organizowane są zbiórki dla Ukrainy – zarówno dla osób, które wydostały się z kraju, jak i dla tych, które zostały na miejscu. Podpowiadamy, jak pomóc. Oto, co robić, a czego nie. Wojna w Ukrainie. Wzrost zagrożenia handlem ludźmi Tego typu apele, wskazówki, podpowiedzi pojawiły się w sieci w związku z doniesieniami o przypadkach handlu ludźmi i sutenerstwa na granicy. Karolina Wierzbińska, która z ramienia Stowarzyszenia Homo Faber (lubelska organizacja pozarządowa zajmująca się przeciwdziałaniem dyskryminacji grup mniejszościowych) działa w Lubelskim Społecznym Komitecie Pomocy Ukrainie, potwierdza, że docierają tego typu zgłoszenia. Mamy doniesienia o pojedynczych tego typu przypadkach. Nie jest to problem na masową skalę, ale aby zapewnić bezpieczeństwo osobom przekraczającym granicę polsko-ukraińską, ważne jest informowanie o możliwym zagrożeniu. Dlatego Stowarzyszenie Homo Faber przygotowało ulotki, które będą rozdawane kobietom i dzieciom po stronie ukraińskiej. Znajdą się w nich niezbędne informacje, które pomogą im zachować bezpieczeństwo.
Noemi była molestowana przez kierowcę Bolta. Policjantka jej nie pomogła, bo „nie lubi ludzkiej głupoty”
28-letnia Noemi opowiedziała w mediach społecznościowych o koszmarze, którego doświadczyła podczas przejazdu Boltem. Policja - jak twierdzi poszkodowana - zignorowała problem, gdyż kobieta piła wcześniej wino. Opadły nam ręce. Kiedy wreszcie wszyscy pojmą, że ofiara nie odpowiada za molestowanie?!
W tym artykule: Molestowanie podczas przejazdu Boltem Ofiara molestowania zlekceważona przez policjantkę Bolt wyciąga konsekwencje Molestowanie podczas przejazdu Boltem W nocy z 6 na 7 lutego 28-letnia Noemi zamówiła przejazd Boltem. Wracała ze spotkania ze znajomymi w centrum Warszawy. Pokonanie trasy do domu na Woli – jak opisuje – zwykle zajmuje 6 minut, jednak w poniedziałek trwało godzinę. W tym czasie kobieta przeżyła horror. Byłam tak zmęczona dwudniowymi warsztatami tanecznymi, że padłam. Po prostu zasnęłam. Śniło mi się, że mówi do mnie jakiś męski głos i dotyka mnie. Gdy się obudziłam okazało się, że to nie był sen - opowiada. Dalej dziewczyna relacjonuje, że gdy się ocknęła, była już na obrzeżach Warszawy, nie potrafiła rozpoznać okolicy: Kierowca Bolta wywiózł mnie na jakiś parking, było pusto dookoła, jakieś domy jednorodzinne, niedaleko ogromny piętrowy parking typu Park and Ride. Silnik zgaszony, zapalone światło w samochodzie i on przekraczający granice mojej prywatności i nietykalności cielesnej. Gdy do Noemi dotarło, co się wydarzyło, zareagowała automatycznie. Jak opisuje, mimo przerażenia i złości zażądała natychmiastowego odwiezienia jej do domu. Zagroziła, że w przeciwnym razie zadzwoni na policję. Jednocześnie chwyciła za telefon i połączyła się ze swoim chłopakiem. Kierowca, obcokrajowiec, najprawdopodobniej się wystraszył, w związku z czym wycofał się i finalnie zawiózł pasażerkę pod wskazany adres. Kasia Stankiewicz komentuje oskarżenia wobec muzyków Varius Manx. Internauci: „Obrzydliwy victim blaming” Kasia Stankiewicz odniosła się do głośnego wpisu Marty Kuszyńskiej o nadużyciach, jakich przed laty miało dochodzić w zespole Varius Manx. Jej słowa nie wszystkim przypadły do gustu. - To, że pani to nie spotkało, nie oznacza, że kogoś innego nie mogło - piszą fani. Ofiara molestowania zlekceważona przez policjantkę Po powrocie do domu Noemi zawiadomiła policję o zajściu. Ze zdjęciem kierowcy i jego samochodu udała się na komendę przy Żytniej. Tam – jak twierdzi – została potraktowana niepoważnie. Kilkukrotnie przebadano ją alkomatem, a przyjmująca zgłoszenie funkcjonariuszka wykazała się totalną ignorancją. Powtarzała: „Gdyby była pani trzeźwa, wiedziałaby pani, gdzie kierowca panią wywiózł” . Zapytałam ją w końcu, dlaczego jest niemiła. Odpowiedziała, że nie lubi ludzkiej głupoty. I jestem sama sobie winna, bo nie zamówiłam normalnej taksówki, a mają bardzo dużo zgłoszeń tego typu - relacjonowała „Gazecie Stołecznej 28-latka. Serwis TVN24 poprosił wolską policję o komentarz. Rzeczniczka jednostki przekazała, że „kobieta była nietrzeźwa, w związku z tym uniemożliwiło to funkcjonariuszom wykonanie czynności protokolarnego przesłuchania jej”. Ostatecznie jednak w sprawie kierowcy wpłynęło oficjalne zawiadomienie, a zebrane materiały „zostaną złożone do prokuratury rejonowej celem wszczęcia śledztwa”. Odnosząc się do zastrzeżeń poszkodowanej co do zachowania policjantki przyjmującej zgłoszenie, rzeczniczka oznajmiła, że „czynności realizowane przez policjantów są rzetelne i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli jednak osoba zgłaszająca ma wątpliwości co do tego, może złożyć skargę”. Z informacji, które posiadam, wynika, że skarga w tej sprawie nie wpłynęła – skwitowała. Bolt wyciąga konsekwencje Noemi powiadomiła oczywiście o zajściu także firmę Bolt. Poszkodowana uzyskała zwrot pieniędzy za przejazd (nieco ponad 8 zł). Dowiedziała się, że jeśli zgłosiła sprawę Policji, firma będzie „współpracować z odpowiednimi organami”, i otrzymała zapewnienie, że wobec kierowcy wyciągnięto „odpowiednie konsekwencje”. O jakie konsekwencje chodzi? Martyna Kurkowska z biura prasowego Bolta, zapewniając nas, że firma „bardzo poważnie traktuje ten oraz inne tego typu zarzuty”, powiedziała redakcji Glamour.pl: - Stosując w takich przypadkach zasadę „zero tolerancji”, nie akceptujemy takiego zachowania wśród kierowców i kierowczyń zatrudnionych przez współpracujące z nami floty. Nasz zespół został przeszkolony przez ekspertów z Fundacji Feminoteka, aby zapewnić zgłaszającym jak najlepsze wsparcie w razie takiego incydentu. W ramach przyjętych przez nas zasad, odpowiadamy na wszystkie zgłoszenia przesyłane w aplikacji, blokujemy kierowcę na platformie Bolt, tak by nie mógł realizować już przejazdów oraz badamy każdą zaistniałą sytuację. Zgodnie z naszą procedurą, kierowca, którego dotyczy zgłoszenie, od razu został zablokowany. Współpracujemy też w tej sprawie z Policją, zapewniając, żeby osoby odpowiedzialne poniosły konsekwencje. Jak przekazała nam Kurkowska, Bolt wprowadził do swojej aplikacji możliwość udostępniania położenia, co pozwala śledzić trasę wybranym przez pasażerkę czy pasażera osobom. - Ponadto Bolt wymaga od swoich partnerów flotowych, którzy zatrudniają kierowców, przedstawienia szeregu dokumentów potwierdzających czy dana osoba może przewozić ludzi. Dokumenty te obejmują zaświadczenie o niekaralności, dokumenty identyfikacyjne kierowcy, kopię prawa jazdy kierowcy oraz numer dowodu rejestracyjnego - poinformowała przedstawicielka firmy. FacebookTwitter Przemoc wobec kobiet ma się świetnie „Nasz system zabija w kobietach podstawowy instynkt samozachowawczy” – Przemoc wobec kobiet, a raczej jej skala, jest zatrważająca. Jak podaje Ośrodek Informacji ONZ w Warszawie, kobiety w wieku 15 - 44 lat są bardziej narażone na ryzyko gwałtu i przemocy domowej, niż na ryzyko zachorowania na raka czy bycia ofiarą wypadku samochodowego. Z czego wynikają te koszmarne statystyki? Jakie rodzaje przemocy dotykają kobiety najczęściej i jak je rozpoznać? Jak zgłosić przemoc domową? Gdy dowiedziałyśmy i dowiedzieliśmy się o sprawie, zabrakło nam słów. Najzwyczajniej w świecie przerósł nas poziom ignorancji ze strony osób i instytucji zobligowanych do udzielenia pomocy ofiarom przemocy, także seksualnej. Nagłośniony przez Noemi problem jak na dłoni pokazuje, że wiktymizacja ofiar ma się w Polsce świetnie, a system wciąż stoi po stronie sprawców przemocy. Mamy XXI wiek, to wstyd, że takie schematy myślowe wciąż funkcjonują w niby to cywilizowanym kraju. Nie, ofiara nie jest „sama sobie winna”, winę zawsze ponowi sprawca. Nie ma przemocy „mniej lub bardziej” szkodliwej. Zawsze trzeba wspierać ofiary. Dopóki tego wszyscy, ale to absolutnie wszyscy nie zrozumiemy, nigdy nie ruszymy z miejsca. Same sobie winne: Kręglicka o przemocy wobec kobiet Według badań Fundacji STER 87% kobiet doświadczyło w swoim życiu jakiejś formy przemocy seksualnej. Była miss Aneta Kręglicka uważa, że „to dziewczyna daje przyzwolenie na takie zachowanie”.
Czułość bez granic. Rozmowa z Anną Alboth
Nie ma piękniejszej praktyki czułości niż pomoc niesiona ludziom walczącym o przetrwanie. Dlatego rozmawiamy z Anną Alboth, dziennikarką i aktywistką, która pomaga uchodźcom uwięzionym na granicy Polski z Białorusią.
Angelika Kucińska: Co konkretnie robisz na granicy z Białorusią? Anna Alboth: Na początku sierpnia, kiedy ludzie zaczęli przechodzić na stronę litewską, zwołaliśmy naradę osób, z którymi pracowałam przy różnych migracyjnych projektach przez ostatnie 10 lat. Wiedzieliśmy, że skoro są ludzie próbujący dostać się na Litwę, to zaraz będą próbowali dostać się do Polski, że otworzył się szlak. Zaczęliśmy się zastanawiać, co możemy zrobić i jak organizacje, dla których działamy, mogą wspomóc uchodźców. Helsińska Organizacja Praw Człowieka ma świetnych prawników. Ktoś inny ma dostęp do ośrodków dla uchodźców. W naradzie wzięły udział osoby z 14 różnych organizacji pozarządowych działających na rzecz ochrony praw człowieka. Różne umiejętności, różne doświadczenia. Szybko stworzyliśmy grupy edukacyjne i wysłaliśmy je na granicę jeszcze przed wprowadzeniem stanu wyjątkowego. Odwiedzili chyba 120 wsi, chodzili od domu do domu i informowali mieszkańców o tym, co może się wydarzyć, co jest legalne, a co nie jest. Wiesz, tam mieszkają staruszki, które nigdy nie widziały na oczy czarnoskórego człowieka. Uruchomiliśmy też telefon alarmowy dla lokalnych mieszkańców. Mogli zadzwonić z dowolnym pytaniem. Czasem telefonowali ludzie, którzy chcieli sobie po prostu pogadać, podzielić się wątpliwościami, bo nie mieli z kim. A teraz? Potem uruchomiliśmy teamy monitorujące, które dziś niosą klasyczną humanitarną pomoc. Donosimy jedzenie, wodę, ubrania, lekarstwa. Od lat pracuję w sektorze ochrony praw człowieka. Jeździłam wcześniej na granice w różnych miejscach Unii Europejskiej. Widziałam trudne sytuacje, po których nie było łatwo dojść do siebie. Tylko że na polskiej granicy takie sytuacje dzieją się cztery razy dziennie. Tego samego dnia musisz zostawić w lesie dziecko z padaczką, inny człowiek łapie cię za nogę i błaga, żebyś go nie porzucała, a potem jeszcze spotykasz kobietę, która poroniła… Na taką intensywność nikt z nas nie był przygotowany. Co się dzieje na granicy polsko-białoruskiej? W prosty sposób wyjaśniamy trudne sprawy Cała Polska żyje tym, co się dzieje na granicy. Wszyscy mają swoje zdanie na ten temat, ale nie wszyscy umieją je uzasadnić. Jeśli nie nadążacie za rozwojem sytuacji, jej zawiłości wyjaśnia dla was Jonasz Jasnorzewski, dziennikarz, wydawca RMF FM. Dlaczego pomagasz? Po pierwsze, od wielu lat pracuję w temacie migracji. Kilka tygodni temu mój temat przyszedł do mojego kraju, strażnicy na granicy mówią moim językiem, znam miejscowe organizacje pomocowe, a do tego specyfikę polskiej polityki i polskich mediów. Nie ma więc drugiego miejsca na świecie, w którym byłabym teraz bardziej przydatna. Dlatego jestem na granicy. Dlaczego pomagam? Nie umiem inaczej. Kiedy widzę, że komuś dzieje się źle, bardzo trudno jest mi to zignorować. A dlaczego zajęłaś się akurat migracjami? Pewnie zadecydował przypadek. Kiedy miałam 17 lat, wylądowałam na warsztatach dziennikarskich organizowanych przez Helsińską Fundację Praw Człowieka. Pamiętam, że jeździliśmy do ośrodka dla uchodźców. 20 lat temu po raz pierwszy spotkałam uchodźcę z Afganistanu. Pokazywałam mamie na mapie drogę, którą musiał przejść... Później z mężem i córkami podróżowaliśmy po świecie i jakoś zawsze lądowaliśmy wśród mniejszości etnicznych, językowych czy religijnych albo właśnie w obozach dla uchodźców… Gdy w 2015 roku w Berlinie, gdzie na co dzień mieszkam, pojawili się uchodźcy z Syrii, temat migracji stał się w zasadzie moją codziennością. A dwa lata później dostałam pracę w londyńskiej Minority Rights Group. Wcześniej nawet nie sądziłam, że mogę mieć pracę, która połączy wszystkie moje dotychczasowe zajęcia: media, aktywizm, prawa człowieka i temat migracji. Chociaż kiedy zaczynasz zawodowo zajmować się tym, czym i tak zajmowałaś się na co dzień, to nigdy nie odpoczywasz. Ja nie kończę pracy o 16.00. A do tego doświadczasz sytuacji trudnych emocjonalnie. Jak dba o siebie osoba, która zawodowo zajmuje się pomaganiem? Ktoś pomaga Tobie? W całej tej trudnej sytuacji na granicy niesamowita jest ilość dobra, która się dzieje. Ludzie w całej Polsce robią zbiórki pieniędzy, ubrań, jedzenia. Znane osoby nagłaśniają sytuację. A z kolei psychologowie zaoferowali nam, ludziom, którzy chodzą po przygranicznych lasach, darmowe konsultacje. To jest bardzo potrzebne. Musimy przepracować poczucie winy. To, że zostawiamy w lesie rodziny z dziećmi. Wracam do miejsca, w którym śpię, i fizycznie nie jestem w stanie dołożyć drewna do kominka, żeby mi było cieplej, bo od razu myślę sobie: „Jezu, a im w lesie jest tak zimno”. Poruszający gest Macieja Stuhra. Ugościł w domu ofiarę kryzysu na granicy polsko-białoruskiej Maciej Stuhr i jego żona Katarzyna Błażejewska-Stuhr przed świętami zaprosili do swojego domu Syryjkę Marwę wraz z rodzicami. Życie dziewczyny – jak pisze aktor na Instagramie – „znalazło się na krawędzi w polskim lesie. Nie dawano jej wielkich szans na przeżycie”. Nie jesteś przez cały czas na granicy, prawda? Wracasz czasem do Berlina? Tak, staramy się, żeby dyżury na granicy trwały od pięciu do siedmiu dni. Minimum pięć, bo ktoś, kto przyjeżdża tu pierwszy raz, musi przejść szkolenia prawne czy medyczne. Maksymalnie tydzień, żeby każdy mógł wrócić do domu i pożyć normalnym życiem. Tu łatwo jest zapomnieć o sobie. Jeździsz od rodziny do rodziny, zawsze jest coś do zrobienia, więc nie śpisz, nie dbasz o siebie, a bez zadbania o siebie nie będziemy mogli zbyt długo pomagać. A nasza pomoc na wschodniej granicy będzie potrzebna jeszcze długo. Polacy chcą pomagać? Coraz bardziej. Kilka miesięcy temu mieszkańcy Podlasia dzwonili do nas, bo ktoś zauważył rodzinę uchodźców w swoim polu kukurydzy, komuś przeszli przez podwórko. Dzwonili więc, żeby zapytać, co mogą zrobić. Czy mogą dać jedzenie, bo nie wiedzą, czy to legalne. Kiedy zaczęły się wywózki uchodźców na Białoruś, lokalni mieszkańcy częściej wierzyli strażnikom granicznym, bo to ich bracia, wujkowie, sąsiedzi, a od nich słyszeli, że każda zatrzymana osoba jest wywożona do ośrodka dla uchodźców. Bardzo długo tu na miejscu patrzyli na nas jak na wariatów. O czym wy mówicie, jaka przemoc? Przecież nasi chłopcy by tak nie robili. To się zmieniło. Wielu mieszkańców w strefie granicznej, do której my nie mamy wstępu, zamieniło się w regularnych aktywistów. Organizują się w grupy. Jedni gotują zupy, inni wynoszą chorych ludzi z lasu, a jeszcze inni zabierają tych w potrzebie do swoich domów. Ludzi, którzy pomagają, jest coraz więcej. Znane osoby coraz częściej publicznie opowiadają się za przyjęciem uchodźców. Zresztą tu chodzi, jeśli trzymać się danych rządowych, o cztery tysiące osób. Co to jest? Niemcy w 2015 roku przyjęły milion uchodźców. Teraz z samej Polski do Niemiec przychodzi 200 osób tygodniowo i jakoś nie jest to wielki problem. Kilkoro z tamtego miliona przyjętych uchodźców mieszkało u Ciebie. Bardzo mi się podobało, gdy na klasyczny argument przeciwników wpuszczania uchodźców, czyli: „To weź ich do siebie do domu”, odpowiadałaś: „Wzięłam”. Wzięłam! I nic mi się nie stało, nikt mnie nie zamordował. Wręcz przeciwnie. To było chyba najwartościowsze doświadczenie ostatnich lat, a może nawet całego życia. Zyskałam przyjaciół, na których mogę liczyć, a także ogromną wiedzę. Ile osób z Wami mieszkało? Jeden mężczyzna mieszkał z nami przez dwa lata, dwaj inni – przez kilka miesięcy. Ale wielu uchodźców z Syrii, którzy pojawili się sześć lat temu w Niemczech, na początku nie miało się gdzie podziać. W każdej dzielnicy Berlina powstawały noclegownie, szkoły były zamieniane w miejsca do spania, ale zwyczajnie nie dało się nadążyć, więc te pierwsze tygodnie były trudne. Jeśli ktoś nie miał gdzie spać, to przychodził do nas i spał. Chwilę później zorganizowałaś Marsz dla Aleppo, który był nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla. Nagrody za pomaganie są potrzebne? Wiesz co, ja znałam wartość marszu jeszcze przed nominacją. Bo ludzie, którzy w nim poszli, mówili, że to doświadczenie zmieniło ich życie. Bo Syryjczycy, których spotkaliśmy po drodze, mówili, jakie znaczenie ma dla nich marsz. Nominacja do Nobla na pewno pomogła jeszcze bardziej nagłośnić marsz. Może dla niektórych osób stał się inspiracją do działania. Może dla innych był dowodem, że warto robić cokolwiek. Z tej perspektywy nominacja na pewno była ważna. Jeszcze więcej osób zaczęło mówić o sytuacji w Syrii. O właśnie, jak mówić o uchodźcach? Często podkreślasz, że to ważne, jak opowiadamy o sytuacji na granicy. Mam doświadczenie dziennikarskie, więc rozumiem potrzebę robienia zdjęć ludziom w lesie, bo trzeba pokazać, jak wygląda sytuacja. Z drugiej strony bycie uchodźcą i przechodzenie przez szlak migracyjny to jedynie etap w życiu. Dla uchodźców to często czas, który woleliby zapomnieć. Trudny i traumatyczny. Kto chciałby, żeby na okładce gazety znalazło się zdjęcie, na którym jest wyziębiony i brudny? Albo żeby na takiej okładce znalazło się jego przemarznięte i ubrudzone dziecko? Ważny jest balans. Za każdym razem powinniśmy się zastanowić, czy zdjęcie, które publikujemy, jest na tyle ważne dla sprawy, żeby pokazać człowieka w tak trudnej sytuacji... To od razu zapytam Cię o dwa zdjęcia z granicy. Na jednym rozmasowujesz stopy przemarzniętemu mężczyźnie. Na drugim pomagasz kobiecie przejść. Obydwa bardzo poruszające. I do obydwu miałam wątpliwości, bo widać na nich podział na wybawców i osoby potrzebujące pomocy. Z drugiej strony wiem, że wciąż są ludzie na Podlasiu, którzy widząc uchodźcę, dzwonią do Straży Granicznej, więc chcę pokazywać inny przykład. Jak z dziećmi. Mogę mówić moim córkom, żeby sprzątały swój pokój, ale dopóki nie zobaczą, że ja też sprzątam, to nie zadziała. Wierzę w pokazywanie pozytywnych przykładów. Poza tym te zdjęcia dokumentują prawdę, tak wygląda teraz nasza rzeczywistość. A słowa? Większość ludzi nigdy nie spotka uchodźcy, całą wiedzę o nich czerpią więc z mediów. To ważne, czy podamy imię i napiszemy, czym ten człowiek się zajmuje. Czy napiszemy o nim tylko „muzułmanin”, czy opowiemy, że prowadził w Iraku warsztat rowerowy, miał dziewczynę i lubi muzykę poważną. Łatwiej o empatię, gdy możemy sobie wyobrazić człowieka, dlatego język, którym mówimy o uchodźcach, nie może odczłowieczać. Co jest najtrudniejsze w pomaganiu uchodźcom na polskiej granicy? Świadomość, że robimy wszystko, co legalnie możemy zrobić, ale to jest wciąż za mało. Ilekolwiek suchych butów, jedzenia i lekarstw byśmy zanieśli, nie będzie to wszystko, czego potrzebują. Wiem, że power bank, dzięki któremu będą w kontakcie ze światem, może im uratować życie. Leki dla dziecka, zapas jedzenia – to też realnie ratuje życie, wiem o tym. Ale wciąż ten moment, kiedy zostawiasz kogoś w lesie, bo zaniesienie jedzenia i lekarstw to jedyne, co możesz zrobić, jest najtrudniejszy. Kiedy się żegnamy i życzę im powodzenia, to „good luck” rozrywa mi serce. Anna Alboth - aktywistka, specjalistka w temacie migracji ludności, pracuje w Minority Rights Group, działa w Grupie Granica. Organizowała nominowany do Nagrody Nobla Marsz dla Aleppo. Wywiad ukazał się po raz pierwszy w numerze 12/2021 - 1/2022 magazynu GLAMOUR.
Nie żyje Agnieszka, która „przez 7 dni nosiła w swoim łonie martwe dziecko”. Kolejna ofiara zakazu aborcji w Polsce?
W 1. trymestrze ciąży bliźniaczej zmarła Agnieszka T., 37-latka z Częstochowy. Rodzina nie ma wątpliwości, że kobieta jest kolejną ofiarą restrykcyjnego prawa antyaborcyjnego w kraju. Aborcyjny Dream Team opublikował apel bliskich zmarłej, która osierociła trójkę dzieci. Opisane w nim wydarzenia są druzgoczące.
W tym artykule: Śmierć ciężarnej Izy z Pszczyny Nie żyje Agnieszka T., 37-latka z Częstochowy Śmierć ciężarnej Agnieszki - stanowisko szpitala Śmierć ciężarnej Izy z Pszczyny Długo nie milkły echa po śmierci 30-letniej Izy z Pszczyny, która zmarła pod koniec października 2021 roku w 22. tygodniu ciąży. Zgon nastąpił w wyniku wstrząsu septycznego i zakażenia związanego z przedwczesnym odejściem wód płodowych. Rodzina kobiety była przekonana: Iza by żyła, gdyby lekarze nie wstrzymali się z usunięciem płodu do czasu, aż przestanie bić jego serce. Sprawę nagłośniły organizacje walczące o prawa kobiet, które nie wątpiły w to, że ciężarna z Pszczyny była ofiarą zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w kraju. Przypomnijmy: mimo strajków, które zalały ulice polskich miast po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z października 2020 roku, od 27 stycznia 2021 roku obowiązuje zakaz aborcji z powodu nieuleczalnych ciężkich wad płodu. Sprawa poruszyła Polki i Polaków. Przez kraj przetoczyły się protesty pod hasłem #AniJednejWięcej, a media społecznościowe zapełniły komentarze osób wstrząśniętych bezsensowną śmiercią. Okazało się, że bliscy zmarłej i osoby sprzeciwiające się okrutnemu prawo antyaborcyjnemu miały rację. 1 grudnia Narodowy Fundusz Zdrowia poinformował o wynikach kontroli przeprowadzonej w Szpitalu Powiatowym w Pszczynie. Potwierdziła ona „liczne nieprawidłowości w organizacji, sposobie realizacji i w jakości świadczeń udzielonych pacjentce”, a na placówkę nałożono karę w wysokości blisko 650 tys. zł. Niestety tragedia Izy nic nie zmieniła. #AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział? Nie żyje kobieta, której lekarze odmówili aborcji, choć były do tego przesłanki. Czekano aż płód obumrze, nie zważając na stan ciężarnej. Tak niestety wygląda zakaz aborcji w Polsce w praktyce. Kobiety są oburzone i przerażone. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/25109b4d77ea961452d57473a95f4e091db12b77-7f39d74.jpeg" width="948" height="631" alt="#AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział?" title="#AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział?" /> Nie żyje Agnieszka T., 37-latka z Częstochowy Jak na swoim instagramowym profilu pisze Aborcyjny Dream Team, 25 stycznia odeszła Agnieszka T., kolejna ofiara zakazu aborcji w Polsce. Organizacja udostępniła apel od rodziny zmarłej 37-latki z Częstochowy, która była w 1. trymestrze ciąży bliźniaczej. „Ponownie zginęła ciężarna, niewinna, młoda kobieta, matka i żona, osierocając 3 dzieci, które nie doczekały się powrotu Mamy do domu. Chciała żyć” – czytamy. Bliscy Agnieszki wyjaśniają, że 21 grudnia minionego roku trafiła ona na oddział ginekologiczny Wojewódzkiego Szpitala w Częstochowie w związku z nasilającymi sią bólami brzucha i wymiotami. „Wcześniej lekceważono jej skargi, mówiąc, że to ciąża bliźniacza i ma prawo tak boleć” – dowiadujemy się. I dalej. „Przyjechała tam w pełni świadoma, w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej, z dolegliwościami ginekologicznymi”. Kolejne wydarzenia zatrważają. Z informacji przekazanych przez rodzinę 37-latki wynika, że stan ciężarnej się pogarszał, a 23 grudnia 2021 roku zmarł pierwszy z bliźniaków. „Niestety nie pozwolono na usunięcie martwego płodu, ponieważ prawo w Polsce temu surowo zabrania. Czekano aż funkcje życiowe drugiego z bliźniaków samoistnie ustaną. Agnieszka nosiła w swoim łonie martwe dziecko przez kolejne 7 dni (!!!)” – opisują bliscy. „Śmierć drugiego z bliźniaków nastąpiła dopiero 29 grudnia 2021 roku. Następnym karygodnym faktem jest, że ręcznego wydobycia płodów dokonano po następnych 2 dniach (!!!), a mianowicie 31 grudnia 2021 roku” . Agnieszka - dowiadujemy się dalej - zachorowała na sepsę (jak zaznaczają osoby z rodziny, informacji o chorobie „nigdzie w dokumentach nie ma. Szpital bardzo utrudniał kontakt. Zatajano wiele spraw, ze strony medycznej”). 23 stycznia doszło do zatrzymania akcji serca, przeprowadzona wówczas reanimacja zakończyła się powodzeniem, jednak stan chorej się nie poprawiał. Mimo prób ratowania kobiety, 25 stycznia zmarła. „Jesteśmy zdruzgotani, a ból, jaki nam towarzyszy, jest nie do opisania” – piszą zrozpaczeni bliscy. I apelują: „Bardzo prosimy o pomoc. Dysponujemy niezbitymi dowodami na popełnione przestępstwo jak i próby utajenia przyczyn stanu zdrowia Agnieszki, a także podawanie przez personel szpitala fałszywych informacji co do okoliczności śmierci” . Prokuratura częstochowska dochodzenie – informują „Gazeta Wyborcza” i „Dziennik Zachodni”. Ordo Iuris: będzie sprawa przeciwko matce, która „dokonała nielegalnej aborcji”. Ich zdaniem „naruszyła dobra osobiste ojca dziecka” Instytut Ordo Iuris wyjawił swoje plany na 2022 rok. Zgodnie z zapowiedziami, prawnicy organizacji będą reprezentować w sądzie „ojca dziecka nienarodzonego” przeciwko matce, która „dokonała nielegalnej aborcji”. Miało to naruszyć to „dobra osobiste ojca dziecka polegające choćby na prawie do życia rodzinnego”– czytamy na instagramowym profilu „Legalna Aborcja. Bez kompromisów”. Śmierć ciężarnej Agnieszki - stanowisko szpitala Dzień po śmierci kobiety Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Częstochowie wydał oświadczenie. Dowiadujemy się z niego, że 23 grudnia, po stracie pierwszego z bliźniąt, „przyjęte zostało stanowisko wyczekujące z uwagi na to, że była szansa, aby uratować drugie dziecko”. Mimo starań lekarzy doszło jednak do obumarcia również drugiego płodu. Dalej czytamy: „Natychmiast podjęta została decyzja o zakończeniu ciąży. Lekarze rozpoczęli indukcję mechaniczną i farmakologiczną. Pomimo zastosowania wyżej wymienionych środków brak było odpowiedzi ze strony pacjentki pod postacią rozwierania się szyjki i skurczów macicy. W dniu 31 grudnia 21 roku stało się możliwe wykonanie poronienia. Zabieg przeprowadzono w znieczuleniu ogólnym”. W oświadczeniu placówka zapewnia, że „lekarze wykonywali wiele procedur medycznych, które miały na celu pomoc pacjentce. (...) Ostatecznie wykonana została indukcja farmakologiczna i mechaniczna poronienia, która trwała dwa dni”. 23 stycznia doszło do pogorszenia się stanu kobiety, w związku z czym wykonany został test na obecność koronawirusa, który potwierdził infekcję. „Wykonano szereg kolejnych badań, na podstawie których stwierdzono cechy zatorowości płucnej i zmiany zapalne. Wykonano wymaz w kierunku SARS-COV II – wynik był pozytywny. Stan pacjentki cały czas pogarszał się. Lekarze podejmowali wszystkie możliwe działania, których celem było uratowanie pacjentki” – tłumaczy szpital.
Nie żyje Desmond Tutu - laureat Nagrody Nobla, symbol walki z apartheidem i obrońca osób LGBT w Afryce
Zmarł Desmond Tutu, niezmęczony aktywista, który zasłynął w latach 80. ubiegłego wieku jako bohater walki z apartheidem, za co otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla. Obrońca osób LGBT, działacz na rzecz równouprawnienia osób homoseksualnych, jeden z głównych przedstawicieli ruchu zapobiegania HIV/AIDS w Afryce. Miał 90 lat.
W tym artykule: Desmond Tutu – przeciwko apartheidowi, za równością wszystkich Desmond Tutu w kulturze Desmond Tutu – przeciwko apartheidowi, za równością wszystkich Urodzony w 1931 r. Desmond Mpilo Tutu był pierwszym czarnoskórym arcybiskupem południowoafrykańskiego Kościoła anglikańskiego. Niezmęczony aktywista, przez blisko sześć dekad walczył o prawa człowieka i równość społeczną. Był głosem ciemnoskórych mieszkańców Południowej Afryki w zmaganiach z rasistowskim reżimem. Przeforsował wprowadzenie do konstytucji RPA zakazu dyskryminacji, był zaangażowany w przeprowadzenie transformacji w pokojowy sposób. Dążył do pojednania między białymi i czarnoskórymi mieszkańcami kraju, co uchroniło Południową Afrykę przed konsekwencjami konfliktu etnicznego. W 1998 roku otrzymał za swoją działalność Pokojową Nagrodę Nobla. Po upadku aapertheidu, w 1994 roku ukuł na mieszkańców RPA określenie „tęczowy naród”. Ostro wypowiadał się o homofobii w tamtejszym Kościele, aktywnie działał na rzecz równouprawnienia osób homoseksualnych (m.in. popiera małżeństwa osób tej samej płci). Krytykował wysokie wynagrodzenia rządzących w pierwszym w czasie prezydentury Nelsona Mandeli oraz korupcję i nepotyzm za czasów Jacoba Zumy. Podejście Tutu nie jest obecnie do końca rozumiane przez młodszych mieszkańców Południowej Afryki, którzy zarzucają ówczesnym aktywistom zbyt wiele ustępstw i niewystarczające rozliczenie zbrodni apartheidu. Śmierć Desmonda Tutu potwierdził prezydent RPA Cyril Ramaphosa. Jego odejście do wieczności oznacza kolejny rozdział żałoby w naszym narodzie żegnającym pokolenie wybitnych mieszkańców Afryki Południowej, którzy pozostawili nam w spadku wyzwoloną RPA - oświadczył prezydent. Arcybiskup pozostawił żonę Leah oraz czwórkę dorosłych dzieci Wiemy, gdzie Meghan Markle i książę Harry wyruszą w pierwszą zagraniczną podróż po urlopie macierzyńskim księżnej. Czy poleci z nimi Archie? Para książęca ogłosiła właśnie cel swojej najbliższej zagranicznej podróży. Czy Meghan i Harry wezmą ze sobą swojego syna? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/ace1e364f33274411c6b0d641213a88fa2a3a686-81ad018.jpeg" width="948" height="528" alt="Wiemy, gdzie Meghan Markle i książę Harry wyruszą w pierwszą zagraniczną podróż po urlopie macierzyńskim księżnej. Czy poleci z nimi Archie?" title="Wiemy, gdzie Meghan Markle i książę Harry wyruszą w pierwszą zagraniczną podróż po urlopie macierzyńskim księżnej. Czy poleci z nimi Archie?" /> Desmond Tutu w kulturze Desmond Tutu był ważną postacią także w światowej kulturze. By uczcić przyznanie mu Nagrody Nobla, Miles Davis zatytułował swoją płytę z 1986 jego nazwiskiem. W 2009 roku, podczas trasy koncertowej U2, pokazywano przemówienie o współpracy wszystkich ludzi wygłaszane przez anglikańskiego duchownego. W 1995 roku aktor Denzel Washington i jego żona Pauletta odnowili przysięgi małżeńskie w obecności biskupa. Tutu był również jedną z osób, które w trakcie swojej wizyty w RPA (październik 2019) odwiedzili książę Harry i Meghan Markle z synkiem. Markle określała to spotkanie jako doniosłe i niezwykle istotne zarówno dla siebie, jak i dla Archiego. Mówiła: Myślę, że za parę lat Archie będzie mógł spojrzeć za siebie i docenić, że miał tak ogromny przywilej na samym początku swojego życia.
Poruszający gest Macieja Stuhra. Ugościł w domu ofiarę kryzysu na granicy polsko-białoruskiej
Maciej Stuhr i jego żona Katarzyna Błażejewska-Stuhr przed świętami zaprosili do swojego domu Syryjkę Marwę wraz z rodzicami. Życie dziewczyny – jak pisze aktor na Instagramie – „znalazło się na krawędzi w polskim lesie. Nie dawano jej wielkich szans na przeżycie”.
W tym artykule: Maciej Stuhr z żoną pomagają migrantom na granicy Maciej Stuhr zaprosił do domu syryjską uchodźczynię Uchodźca przy wigilijnym stole: jak zachowaliby się Polacy? Maciej Stuhr z żoną pomagają migrantom na granicy Maciej Stuhr nie tylko mówi, że pomaga, ale faktycznie pomaga. W związku z trwającym od kilku miesięcy kryzysem na granicy polsko-białoruskiej, w połowie listopada aktor udał się na Podlasie, by wesprzeć migranów, którzy koczują w pobliskich lasach. Po tym, jak on i jego żona Katarzyna zostali prawnymi pełnomocnikami czterech mężczyzn z Syrii i pomogli im wystąpić o międzynarodową ochronę, parę zalała fala hejtu. Wandale zdewastowali rodzinny grobowiec Stuhrów, aktor przyznał, że obawia się o bezpieczeństwo swoje i najbliższych. Mimo to Stuhrowie nie ustają w wysiłkach i nadal udzielają pomocy poszkodowanym. Aktor zapowiedział nakręcenie filmu o kryzysie humanitarnym w przygranicznej strefie. A jak poinformował na dzień przed Wigilią na swoim Instagramie, 24 grudnia wraz z pierwszą gwiazdką odbędzie się premiera „świątecznej niespodzianki filmową, którą przygotował „rodzinnie z żoną i z przyjaciółmi”. Co się dzieje na granicy polsko-białoruskiej? W prosty sposób wyjaśniamy trudne sprawy Cała Polska żyje tym, co się dzieje na granicy. Wszyscy mają swoje zdanie na ten temat, ale nie wszyscy umieją je uzasadnić. Jeśli nie nadążacie za rozwojem sytuacji, jej zawiłości wyjaśnia dla was Jonasz Jasnorzewski, dziennikarz, wydawca RMF FM. Maciej Stuhr zaprosił do domu syryjską uchodźczynię W tym samym wpisie aktor postanowił podzielić się opowieścią o – jak sam to określa – wigilijnych cudach. To w rzeczywistości opowieść o syryjskiej uchodźczyni, która nielegalnie przekroczyła polsko-białoruską granicę, by dołączyć do rodziny w Niemczech. Niestety w lesie niedaleko Hajnówki niemal zamarzła na śmierć. Przedwczoraj opuściła szpital, w którym była przez wiele tygodni hospitalizowana. Stuhr relacjonuje: Pośrodku tego zdjęcia siedzi Marwa. I to, że dziś siedzi, a nawet chodzi, uśmiecha się, mówi, przytula się po raz pierwszy od wielu lat do swoich rodziców (którzy żyją w Niemczech), to seria kolejnych cudów. Życie Marwy znalazło się na krawędzi dwa miesiące temu w polskim lesie. Nie dawano jej wielkich szans na przeżycie. Aktor wyjaśnia, że dzięki nagłośnieniu sprawy w zagranicznych mediach Syryjka otrzymała wizę humanitarną i zamieszka z bliskimi za naszą zachodnią granicą. Przyjechała z rodzicami do nas do domu do Warszawy czekać na odpowiednie dokumenty, które cudem (!) udało się załatwić w Niemczech. Dziś szczęśliwi do granic możliwości ruszyli bezpiecznie na Zachód. Piękny gest Macieja Stuhra skłonił nas do refleksji: czy polska tradycja nakazująca pozostawienie wolnego miejsca przy wigilijnym stole dla niezapowiedzianego gościa to tylko czczy zwyczaj, czy coś więcej? Czy wyrażona poprzez to symboliczne puste nakrycie chęć przyjęcia w swe progi każdej potrzebującej osoby jest jałowym ceremoniałem, czy wyraża realną gotowość? „Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie”. Przejmujący apel gwiazd o pomoc dla migrantów na granicy Akcja „Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie” to odpowiedź na koszmar rozgrywający się na granicy polsko-białoruskiej. O wsparcie dla migrantów i uchodźców apelują m.in. Wojciechowska, Różczka, Gajos, Kot i Podsiadło. „Jesteśmy za utrzymaniem szczelności granic”– mówią artyści w poruszającym spocie. „Ale apelujemy o wpuszczenie na stałe do strefy stanu wyjątkowego służb medycznych i pomocy humanitarnej”. Uchodźca przy wigilijnym stole: jak zachowaliby się Polacy? Na nasze pytanie odpowiedź przyniósł sondaż IBRIS, który 23 grudnia opublikowała „Rzeczpospolita”. Polki i Polaków zapytano o stosunek do migrantów znajdujących się obecnie w strefie przygranicznej. Co się okazało? Otóż grupą najbardziej chętne do przyjęcia pod swój dach migranta czy migrantki są osoby niewierzące i niepraktykujące. W tej grupie 70 procent ankietowanych odpowiedziało, że zaprosiłoby do wigilijnego stołu uchodźcę czy uchodźczynię, a jedynie 28 procent osób nie wyraziło takiej gotowości. Wśród osób wierzących i regularnie praktykujących proporcje zmieniają się radykalnie. Zaledwie 45 procent osób z tego grupy ugościłoby migrantkę lub migranta, 48 procent osób nie wyobraża sobie takiej ewentualności. Wyniki tego sondażu chyba nie potrzebują komentarza…
Co się dzieje na granicy polsko-białoruskiej? W prosty sposób wyjaśniamy trudne sprawy
Cała Polska żyje tym, co się dzieje na granicy. Wszyscy mają swoje zdanie na ten temat, ale nie wszyscy umieją je uzasadnić. Jeśli nie nadążacie za rozwojem sytuacji, jej zawiłości wyjaśnia dla was Jonasz Jasnorzewski, dziennikarz, wydawca RMF FM.
Anna Jastrzębska: Jak wiadomo, w Polsce mamy 38 mln ekspertów, którzy znają odpowiedzi na wszystkie kluczowe dla ludzkości pytania. Pytam w imieniu tych, którzy mają wątpliwości: co tak właściwie dzieje się na granicy Białorusi z Polską, czyli jednocześnie Unią Europejską? Jonasz Jasnorzewski: Migranci cały czas szturmują granicę i próbują się przedostać do Polski. Po tym, jak Łukaszenka zabrał migrantów z przejścia w Kuźnicy, mogło się wydawać, że sytuacja się minimalnie uspokoi. Ale chyba nic z tego. Dlaczego Łukaszenka wycofał migrantów z Kuźnicy? To jest dobre pytanie. Może przestraszył się naszej groźby, że zamkniemy towarowe przejście kolejowe w Kuźnicy? Ale trudno powiedzieć, czy to nie jest zwykłe uśpienie czujności - po to, by za jakiś czas z zaskoczenia uderzyć w Polskę po raz kolejny albo przywalić w inną granicę, łotewską albo litewską, którą Białorusini próbowali szturmować już w lipcu. Zresztą groźba zamknięcia przejścia w Kuźnicy to jeszcze nie jest opcja atomowa. Taką byłoby zablokowanie przejścia kolejowego, zdecydowanie ważniejszego, w Małaszewiczach. Tam znajduje się terminal przeładunkowy, gdzie m.in. trafiają pociągi, które jadą z Chin przez Białoruś, czyli tzw. Nowym Jedwabnym Szlakiem. Gdybyśmy więc zagrozili Białorusi zamknięciem tego przejścia, to z pewnością Chińczycy srogo by się zdenerwowali, a sytuacja dla Białorusinów stałaby się nieciekawa. Ale tego nie zrobiliśmy. Nie, bo wtedy sami strzelilibyśmy sobie w kolano: my też na tym terminalu sporo kasy zarabiamy. Natomiast zagroziliśmy zamknięciem przejścia w Kuźnicy i dzień po tym tamtejsze obozowisko zaczęło się zawijać. Polskie groźby takie efektywne? Niewykluczone. Choć możliwe, że większy wpływ na rozwój sytuacji miały rozmowy telefoniczne Merkel z Łukaszenką i Macrona z Putinem, które odbyły się w zeszłym tygodniu, niż nasze polskie pohukiwania. Ale trzeba przyznać, że fakt, że nie daliśmy się złamać, tylko twardo staliśmy na granicy, pewnie też zrobił swoje. Dzięki temu wzięliśmy Łukaszenkę na przetrzymanie i daliśmy mu sygnał, że nie będzie tak łatwo, jak myślał. Co podczas tych rozmów z Łukaszenką i Putinem zostało ustalone? O żadnych konkretach formalnie nie wiadomo. Putin – choć Rosja oficjalnie nie macza palców w tym kryzysie – dobrotliwie przyznał rację Macronowi, że potrzebna jest „deeskalacja”. A Łukaszenka? Łukaszenka, którego Zachód od ostatnich sfałszowanych wyborów nie uznaje za prezydenta i nie chce z nim rozmawiać, wreszcie zmusił europejskich polityków, by zaczęli z nim rozmawiać. Choć nikt nie tytułuje go prezydentem, tylko panem Łukaszenką, ma to, czego chciał: rozmawiają z nim. „Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie”. Przejmujący apel gwiazd o pomoc dla migrantów na granicy Akcja „Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie” to odpowiedź na koszmar rozgrywający się na granicy polsko-białoruskiej. O wsparcie dla migrantów i uchodźców apelują m.in. Wojciechowska, Różczka, Gajos, Kot i Podsiadło. „Jesteśmy za utrzymaniem szczelności granic”– mówią artyści w poruszającym spocie. „Ale apelujemy o wpuszczenie na stałe do strefy stanu wyjątkowego służb medycznych i pomocy humanitarnej”. Rozmawiają z Łukaszenką, bo ściągnął na granicę kilka tysięcy migrantów? Nie. Rozmawiają z nim, bo jego możliwości ściągania migrantów z Azji Środkowej i Afryki są nieskończone. No dobrze, a teraz poproszę o wyjaśnienie dla tych, którzy kilka ostatnich miesięcy przesiedzieli pod kamieniem: jak to wszystko w ogóle się zaczęło? Kilka miesięcy temu Białoruś zniosła obowiązek wizowy m.in. dla Pakistanu, Iranu, Jemenu, właściwie całej Azji Środkowej oraz różnych krajów afrykańskich. A w kanałach społecznościowych pojawiły się oferty: chcesz do Europy? Zapraszamy na Białoruś, przerzucimy cię przez granicę z Unią Europejską i wkrótce będziesz wiódł piękne życie w Niemczech. Zaczęto z tamtych rejonów ściągać samoloty z migrantami – to działo się już w lipcu, kiedy Białorusini próbowali zorganizować przerzuty cudzoziemców na Litwę. Litwie udało się kanałami dyplomatycznymi na chwilę zablokować te transporty. Nasza dyplomacja też próbowała coś takiego robić, ale zabrała się do tego trochę za późno… I co było potem? Potem zaczął się starannie wyreżyserowany przez Łukaszenkę spektakl. Chyba wszyscy wiedzą, że ci migranci nagle się nie zorganizowali i nie ruszyli wielkim pochodem w kierunku polskiej granicy, tylko byli na tę granicę zwożeni. Następnie Białorusini – w przeciwieństwie do Polaków – wpuścili na granicę dziennikarzy (wiadomo, wyselekcjonowanych, którym udzielono zgody), a obrazki, które im pokazywano, były dość starannie przemyślane. Na przyjazd dziennikarzy porządkowano obozowiska, zwożono jedzenie dla migrantów, wszystko po to, żeby pokazać, jak to Baćka się o nich troszczy. Nie to co Polacy, którzy skazują ich na śmierć głodową i wyziębienie. Zresztą to, że na zdjęciach przy płocie żyletkowym stały kobiety z dziećmi, też nie było kwestią przypadku… Znów zapytam jak człowiek, który właśnie opuścił swoją kryjówkę pod kamieniem: po co to wszystko? To kolejne pytanie, na które nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Ani Białoruś, ani Rosja oficjalnie nie wyartykułowały przecież swoich roszczeń. Raz, rosyjski minister spraw zagranicznych Siergiej Ławrow podczas konferencji w Moskwie z udziałem watykańskiego dyplomaty abp. Paula Gallaghera zasugerował, że UE mogłaby płacić Białorusi za nieprzepuszczanie migrantów tak, jak w 2016 r. zobowiązała się płacić Turcji. To jednoznacznie zostało odebranie jako sugestia zapłacenia pewnego rodzaju okupu. Pamiętajmy też, że postawienie muru na granicy Unii Europejskiej wcale nie musi być problemem dla Łukaszenki. Wręcz przeciwnie, może być mu na rękę, bo jeszcze bardziej wyizoluje Białoruś z Europy. Oczywiście Łukaszenka chce także przymusić UE do zniesienia sankcji, które są na nią nakładane od października 2020 r. w wyniku sfałszowanych wyborów i represjonowania obywateli. TVP World już ruszyła. Przyspieszony start kanału w związku z kryzysem na granicy polsko-białoruskiej Anglojęzyczna stacja informacyjna TVP World wystartowała. Jacek Kurski postanowił przyspieszyć nadawanie w obliczu „wojny informacyjnej” związanej z kryzysem na granicy. „Polska musi się temu przeciwstawić. Polska telewizja publiczna czuje się odpowiedzialna za obronę polskiej racji stanu” – oznajmił. Rosja niby nie odgrywa tu żadnej roli, ale wiadomo, że odgrywa? Nie ma pewności, że to Rosja zainspirowała kryzys migracyjny. Choć wiadomo, że wszystko to musi się dziać za przyzwoleniem Putina, inaczej Łukaszenka na podobną akcję by się nie porwał. Na pewno jednak wszystko, co dzieli Europę, cieszy Putina. To może być dla niego zwykła guilty pleasure: patrzeć, jak zamiast zajmować się szalejącą inflacją, pandemią, musimy zajmować się kryzysem na granicy. Poza tym Putin może teraz pokazać całemu światu: w tej Unii Europejskiej to sami hipokryci. Tyle mówią o wartościach humanitarnych, zarzucają mi łamanie praw człowieka, a kiedy kobiety z dziećmi zamarzają na ich granicy, traktują je gazem i przepychają za zasieki. Oczywiście gdybyśmy wpuścili do siebie tych wszystkich migrantów, Putin też miałby powód do radości. No bo taka silna ta Europa, a jak przychodzi co do czego, to nie są w stanie sobie poradzić z paroma tysiącami głodnych ludzi. W tak zwanym międzyczasie napinają się stosunki Rosji z Ukrainą…. No oczywiście. Putina denerwuje to, że nie ma bezpośredniego połączenia Krymu z Rosją. W tym scenariuszu, wykorzystując zagrożenie na swojej zachodniej flance, jako dzielny obrońca ludzi i pokoju, Putin mógłby wysłać czołgi pod granicę ukraińską. A po chwili czołgi mogłyby się znaleźć w Donbasie, bo Rosji bardzo by się przydał ten pas Ukrainy. Wszystko to pod nieuwagę Europy, która jest zajęta tym, co się dzieje na granicy. Cała ta sytuacja stanowi realne zagrożenie dla Polski? Innymi słowy: bać się czy nie trzeba? Po raz pierwszy od 30 lat mamy realne zagrożenie na granicy. Jest ona zagrożona fizycznie. Choć o na określenie tego, co dzieje się na pograniczu polsko-białoruskim używa się terminu „wojna hybrydowa”, to jednak, jeśli sytuacja nie przyjmie jakiegoś dramatycznego zwrotu, to raczej traktowałbym ją jako poważny, ale bardziej jednak incydent czy kryzys, niż wojnę. Natomiast dziś nie wiemy, jak sytuacja dalej się potoczy. Najpierw Białorusini zmusili nas do budowy zasieków. Teraz zmuszają nas do budowy muru na granicy. To są poważne działania, które kosztują kupę kasy. Jesteśmy osłabieni po pandemii, nadrukowaliśmy pieniędzy, mamy ogromną inflację, a teraz dojdzie nam kolejny, i to niemały wydatek, bo budowa tego muru ma pochłonąć 1 mld 615 mln zł. Natomiast raczej nikt w tym momencie nie przewiduje rosyjskich czołgów w Polsce, tym bardziej, że konsekwentnie stawiamy opór. Może trochę kulawo, ale jakoś sobie radzimy. Szkoda, że w tym wszystkim zapominamy o ludziach, którzy teraz koczują na granicy w potwornych warunkach. Bez cienia wątpliwości: mogliśmy ich lepiej potraktować. Wpuszczenie na stałe do strefy stanu wyjątkowego służb medycznych i pomocy humanitarnej to pierwsza rzecz, która przychodzi do głowy. Jasne, z pewnością wiele rzeczy można było zrobić lepiej. Chociażby tych ludzi, którym udało się już przedostać na naszą stronę, przyjąć, umieścić w ośrodkach dla uchodźców, zweryfikować, zapewnić im ludzkie warunki. A nie przepychać z powrotem za granicę. Na pewno jednak nie mogliśmy skapitulować, posłuchać niektórych aktywistów czy organizacji pozarządowych i wpuścić wszystkich tych migrantów do Polski. Wtedy to były jasny znak dla Putina, ze naszą granicę każdy jest w stanie przekroczyć. Poza tym, jak już wspomniałem, możliwości ściągania migrantów z Azji Środkowej i Afryki są nieskończone. Gdyby kwestia dotyczyła tych kilku tysięcy osób i byłaby to grupa zamknięta, dla Polski nie byłoby problemem przyjęcie ich. To byłoby znacznie tańsze, niż budowanie muru na granicy. Ale wpuszczenie ich pokazałoby, że nie mamy żadnych możliwości obronnych, można nas zaszantażować i skapitulujemy.
Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis Europejskiej Konwencji Praw Człowieka jest niezgodny z konstytucją
Trybunał Julii Przyłębskiej zawyrokował, że przepis Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zakresie, w jakim pozwala Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka na ocenę legalności wyboru sędziów polskiego TK, jest niezgodny z konstytucją. Zdaniem posła KO, w ten sposób „Polska symbolicznie zerwała z prawami człowieka”.
W tym artykule: Trybunał Konstytucyjny uznał, że nie jest sądem Orzeczenie TK. Co oznacza? Trybunał Konstytucyjny uznał, że nie jest sądem Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie wniosku złożonego w lipcu przez prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobrę. Zaskarżył on przepis Europejskiej Konwencji Praw Człowieka o prawie do sądu i sprawiedliwego procesu w zakresie, w jakim daje on Europejskiemu Trybunałowi Praw Człowieka w Strasburgu kompetencje do oceny legalności wyboru sędziów polskiego Trybunału, . Mówiąc najprościej, jak to możliwe, chodziło m.in. o ustalenie, w jakim zakresie pojęcie „sąd”, występujące w zaskarżonym przepisie, dotyczy TK. Trybunał rozpatrywał sprawę w pięcioosobowym składzie pod przewodnictwem Julii Przyłębskiej i zgodził się z prokuratorem generalnym. Stwierdził, że zaskarżony przepis jest zgodny z polską konstytucją - tyle, że TK nie jest sądem, a postępowanie przed nim nie jest postępowaniem sądowym. Oznacza to, Europejski Trybunał Prawa Człowieka nie może kwestionować orzeczeń polskiego Trybunału ani powoływania jego sędziów. Jak w serwisie Prawo.pl wyjaśnia korespondentka sądowa Katarzyna Żaczkiewicz-Zborska: „Wyrok ten ma znaczenie historyczne. A jego skutki będą daleko idące, nie tylko dotyczyć będą funkcjonowania Trybunału Konstytucyjnego”. Protest po wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Maja Ostaszewska przemówiła do polityków – „Czuję się Polką, Europejką, moją ojczyzną jest Polska w Europie” Wydarzenia w Polsce ponownie zmusiły ludzi do wyjścia na ulicę. W protestach pod hasłem „Zostajemy w UE” wzięły udział dziesiątki tysięcy osób. Sprawdź, jakie ważne słowa padły na placu Zamkowym w Warszawie! Orzeczenie TK. Co oznacza? Sędzia sprawozdający Wojciech Sych zaznaczył, że orzeczenie TK nie oznacza kwestionowania orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. „Ten element umowy międzynarodowej wiążący Polskę nadal jest częścią krajowego porządku prawnego i może być postawą skarg składanych przez polskich obywateli do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka” – twierdził. Opozycja ma jednak poważne wątpliwości. „Polska symbolicznie zerwała z prawami człowieka”- w ten sposób orzeczenie TK skomentował poseł KO Arkadiusz Myrcha, z wykształcenia prawnik. I dodał: „Trybunał całkowicie bezprawnie uznał, że dla polskiego obywatela już nie jest sądem. To kim są osoby, które tam zasiadają w togach, zawieszają sobie na szyi łańcuch z godłem Rzeczpospolitej Polskiej, które roszczą sobie prawo do wydawania wyroków?”. W podobny sposób, jako „kolejny krok do dewastacji systemu ochrony praw człowieka”, oceniła wyrok posłanka KO Kamila Gasiuk-Pihowicz. „Zaczęło się od orzeczenia dotyczącego aborcji, które zbiera śmiertelne żniwo takie, jak śmierć Izabeli z Pszczyny, potem było podważanie europejskich traktatów i obecności Polski w Unii Europejskiej, a wczoraj dołożono do tego także kwestionowanie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka” - podsumowała Gasiuk-Pihowicz.
Rejestrowanie ciąż „już na bardzo wczesnym etapie”. Taki obowiązek chce wprowadzić rząd – alarmuje senator
Projekt noweli rozporządzenia o Systemie Informacji Medycznej zakłada, że „wszelkie podmioty lecznicze będą miały obowiązek raportowania do systemu faktu ciąży u pacjentki” – donosi na Twitterze Krzysztof Brejza. „Domagam się wyjaśnień. Kto zainicjował tę zmianę i jaki jest jej faktyczny cel?" – pisze senator.
W tym artykule: Od nowego roku w Polsce obowiązek raportowania ciąż? Obowiązkowe rejestrowanie ciąż – czemu mogłoby służyć? Obowiązek rejestrowania ciąż - aktywistki reagują Rejestrowania ciąż chciała już Ewa Kopacz Od nowego roku w Polsce obowiązek raportowania ciąż? Krzysztof Brejza poruszył w mediach społecznościowych kwestię „projektu zmiany rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowego zakresu danych zdarzenia medycznego przetwarzanego w systemie informacji oraz sposobu i terminów przekazywania tych danych do Systemu Informacji Medycznej z 27 października 2021 roku”. Mówiąc prościej, chodzi o dokument określający, jakie konkretnie dane pacjentów trafiają do Systemu Informacji Medycznej. Jak zauważył senator, od stycznia 2022 r. nowela zakłada, że „usługodawcy udzielający świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, jak i usługodawcy realizujący je komercyjnie, będą mieli obowiązek raportowania do Systemu Informacji Medycznej faktu ciąży u pacjentki”. Brejza poinformował, że w tej sprawie zwrócił się do ministra zdrowia Adama Niedzielskiego. Zapytał, kto wyszedł z pomysłem tej zmiany i „z czego wynika potrzeba monitorowania zgłoszeń ciąż już na bardzo wczesnym etapie we wszystkich podmiotach leczniczych”. „Rząd od 1.I wprowadza rejestrację ciąż. Wszelkie podmioty lecznicze będą wprowadzać do Systemu Informacji Medycznej info o pacjentkach z ciążami. Skierowałem w tej sprawie interwencję do Ministerstwa Zdrowia. Domagam się wyjaśnień: - kto zainicjował tę zmianę? - jaki jest jej faktyczny cel?” - napisał na Twitterze senator, udostępniając zdjęcia pisma wysłanego w tej sprawie do Ministerstwa Zdrowia oraz projektu noweli. View oEmbed on the source website Obowiązkowe rejestrowanie ciąż – czemu mogłoby służyć? Po wpisie Brejzy w mediach społecznościowych zawrzało. Dlaczego? Zaniepokojenie wynika z faktu, że obowiązek raportowania każdej ciąży, który miałby wejść w życie na początku przyszłego roku, mógłby zostać wykorzystany do dalszego zaostrzenia prawa aborcyjnego w Polsce. Mógłby bowiem utrudnić kobietom przerywanie ciąży (np. poza granicami Polski). Przypomnijmy: po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z października 2020 r. w Polsce aborcja jest legalna w dwóch przypadkach – gdy do ciąży doszło na skutek gwałtu lub gdy ciąża jest zagrożeniem dla życia kobiety. Zaostrzenie przepisów sprawiło, że nasz kraj znalazł się wśród państw o najbardziej restrykcyjnym prawie aborcyjnym w Unii Europejskiej. Maffashion nie planuje mieć więcej dzieci: „Wolę, by mój syn był jedynakiem niż sierotą” Maffashion zamieściła obszerny wpis, w którym odniosła się do głośnej śmierci ciężarnej 30-latki z Pszczyny. Influencerka wyznała szczerze, że aktualna sytuacja w kraju zniechęca ją do decydowania się na kolejne potomstwo. Obowiązek rejestrowania ciąż - aktywistki reagują Na te doniesienia zareagowały również aktywistki z Aborcyjnego Dream Teamu. Na Instagramie piszą, że rejestrowanie ciąż oznaczałoby m.in.: „mocne wejście w naszą prywatność, poprzez gromadzenie wrażliwych danych medycznych; korzystanie z niewiedzy o tym, że własna aborcja jest legalna; zastraszenie osób w ciąży; potencjalnie w przyszłości ściganie osób robiących własne aborcje”. Jednocześnie dziewczyny z Aborcyjnego Dream Teamu przypominają i podkreślają, że przerwanie własnej ciąży nie jest przestępstwem. Zwracają uwagę, że: „Zamówienie tabletek z Aborcja Polska - Women Help Women lub Women on Web jest legalne oraz nie skutkuje żadnymi nieprzyjemnościami. Należy jednak uważać na zamawianie leków z polskich stron, ponieważ ich działalność jest nielegalna (obrót lekami poza apteką) i policja może wzywać na świadków osoby korzystające z tych serwisów. Zażycie tabletek w celu wywołania poronienia jest legalne. Aborcja tabletkami przebiega jak samoistne poronienie - lekarze nie są w stanie odróżnić czy poronienie było prowokowane czy naturalne. Pomoc medyczna udzielana w trakcie jest identyczna! Około 25 proc. ciąż ronionych jest samoistnie”. Rejestrowania ciąż chciała już Ewa Kopacz Warto dodać, że pomysł obowiązkowego raportowania ciąż nie jest wcale nowością. Jak na Instagramie przypomina Natalia Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu, już w 2008 r. o takim zamyśle informowała Ewa Kopacz. Do realizacji planu nie doszło, ale minister zdrowia zapowiadała wówczas, że w celu rozprawienia się z podziemiem aborcyjnym Ministerstwo Zdrowia będzie prowadziło rejestr i kontroli kobiet w ciąży. Mówiła również, że departament matki i dziecka będzie zajmował się kontrolą pojawiających się ogłoszeń o możliwości dokonania nielegalnej aborcji. „Są one ukryte pod hasłami typu: 'wywoływanie miesiączki'. Naszym celem jest ostra walka z wszelkimi formami nielegalnej aborcji” - wyjaśniała.
Przemoc wobec kobiet ma się świetnie „Nasz system zabija w kobietach podstawowy instynkt samozachowawczy” – mówi psychoterapeutka Anna Prokop
Przemoc wobec kobiet, a raczej jej skala, jest zatrważająca. Jak podaje Ośrodek Informacji ONZ w Warszawie, kobiety w wieku 15 - 44 lat są bardziej narażone na ryzyko gwałtu i przemocy domowej, niż na ryzyko zachorowania na raka czy bycia ofiarą wypadku samochodowego. Z czego wynikają te koszmarne statystyki? Jakie rodzaje przemocy dotykają kobiety najczęściej i jak je rozpoznać? Jak zgłosić przemoc domową?
W tym artykule: Przemoc wobec kobiet – statystyki Przemoc wobec kobiet – geneza i przyczyny Rodzaje przemocy wobec kobiet i dziewcząt Przemoc – definicja. Jak rozpoznać, że jestem ofiarą przemocy? Jak zgłosić przemoc domową? Ofiara przemocy – jak pomóc? Charakterystyka, zachowanie, jak rozpoznać ofiarę przemocy? 16 Dni Przeciwko Przemocy Ze Względu na Płeć Przemoc wobec kobiet – statystyki Szacuje się, że w Polsce ponad 90 tys. osób pada co roku ofiarą przemocy w rodzinie - prawie 90 proc. dorosłych ofiar stanowią kobiety. Trzeba jednak mieć świadomość, że dane prawdopodobnie są zaniżone, gdyż bardzo często osoby pokrzywdzone nie chcą przyznać, co je spotkało. Poza tym obok przemocy fizycznej kobiety doświadczają przemocy, która nie objawia się siniakami czy podbitym okiem, jak przemoc psychiczna czy ekonomiczna. A świadomość społeczna na temat tego zjawiska jest koszmarnie niska. Problem jest o tyle złożony, że same ofiary niejednokrotnie nie mają świadomości tego, w jaki sposób przejawia się przemoc emocjonalna czy finansowa i że często są jej ofiarami... Zaraz, zaraz – pomyślicie sobie pewnie – ale jak to, czy można nie wiedzieć, że jest się ofiarą przemocy? Jak mówi psychoterapeutka Anna Prokop: - Absolutnie tak. Nawet nie postawiłabym pytania, czy można nie wiedzieć, tylko stwierdziła, że to norma. Osoba, która po pierwszym incydencie przemocowym (zwłaszcza, jeśli nie mówimy o przemocy fizycznej) zacznie coś z tym robić, zgłosi sytuację do organów ścigania, to jest ogromna rzadkość. Zazwyczaj osoby, które zaczynają myśleć o tym, że coś jest nie tak, wcześniej latami tkwią w przemocowych relacjach. Z czego to wynika? Psychoterapeutka wyjaśnia: - To jest bardzo przykre, ale utwierdzają nas w tym przekazy rodzinne, kulturowe, państwowe, kościelne itd. Obserwujemy zachowania przemocowe, a dostajemy (bo to głównie dotyczy kobiet) komunikaty: to nie jest przemoc. Na co dzień mamy zaprzeczanie, racjonalizowanie, tłumaczenie, że czarne jest białe a białe jest czarne. Do tego często przemoc jest bezkarna, nie idą za nią żadne konsekwencje, a jakby tego było mało - jej geneza zaczyna się w domu rodzinnym. W związku z czym jesteśmy tak zindoktrynowane, tak bardzo nie ufamy sobie, naszym uczuciom, kiedy doznajemy przemocy, że gubimy się w tym i latami tkwimy w relacjach, które zadają nam cierpienie. Paulina Młynarska wygarnia facetom. „Kiedy kontrolujecie, z kim partnerka się przyjaźni, to jest przemoc” Dziennikarka Paulina Młynarska przeczytała komentarze mężczyzn dotyczące Netflixowego hitu „Sprzątaczka” i się zagotowała. W związku z tym napisała felieton zaadresowany do „męskiego betonu”. To znaczy nie do wszystkich facetów. Tylko tych, którzy nie rozumieją tak podstawowych kwestii jak ta, że przemocy czasem NIE WIDAĆ. Przemoc wobec kobiet – geneza i przyczyny A skąd w ogóle bierze się przemoc domowa, zadawana przez osoby bliskie, które nie powinny przecież krzywdzić, tylko chronić? Anna Prokop tłumaczy: - Długo by mówić, ale jednym z powodów są uwarunkowania społeczno-kulturowe. Naszą kulturą, społeczeństwem rządzą patriarchalne zasady, które od wieków pozostają niezmienne. A patriarchat opowiada się po stronie przemocy. Rodzaje przemocy wobec kobiet i dziewcząt Przemoc domowa, przemoc w rodzinie jest najbardziej powszechną formą przemocy doświadczaną przez kobiety na całym świecie (Ośrodek Informacji ONZ w Warszawie podaje, że codziennie co trzecia kobieta doświadcza przemocy psychicznej lub fizycznej, głównie ze strony swojego partnera, z którym pozostaje w związku intymnym). Jak już wspomnieliśmy, do aktów przemocy domowej – poza tą fizyczną, naruszającą cielesność danej osoby – zaliczają się również te „niewidoczne”. Jak czytamy na stronie Stowarzyszenia "Niebieska Linia”, jest wśród nich: przemoc ekonomiczna – działania mające doprowadzić do całkowitej zależności finansowej od partnera, może się objawiać nie tylko okradaniem, zabieraniem pieniędzy, ale także uniemożliwianiem podjęcia pracy zarobkowej, zmuszaniem do zaciągania pożyczek, czy uniemożliwianiem korzystania z pomieszczeń niezbędnych do zaspakajania potrzeb, takich jak kuchnia czy łazienka; przemoc psychiczna – mająca na celu zniszczenie poczucia mocy sprawczej ofiary, a przejawiająca się m.in. „wyśmiewaniem opinii, poglądów, przekonań, religii, pochodzenia, narzucaniem swojego zdania, poglądów, stałym ocenianiem, krytyką, wmawianiem choroby psychicznej, izolowanim, kontrolowaniem, ograniczanie kontaktów z innymi ludźmi, (…) wyzywaniem, używaniem wulgarnych epitetów, poniżaniem, upokarzaniem, zawstydzaniem, stosowaniem gróźb, szantażowaniem, itp._.; przemoc seksualna - obok gwałtów (do których także zarówno w małżeństwie i związkach), to wszelkiego rodzaju wymuszanie pożycia seksualnego, nieakceptowanych pieszczot i praktyk seksualnych, jak i niefizyczne napastowanie (m.in. seksualne komentarze na temat/ krytyka ciała lub wyglądu danej osoby). Oczywiście – co podkreśla UN Women (podmiot Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz Równości Płci i Wzmocnienia Kobiet) – nie możemy zapominać, że wśród rodzajów przemocy wobec kobiet i dziewcząt są: kobietobójstwo, handel ludźmi, okaleczanie żeńskich narządów płciowych, potocznie zwane jako obrzezanie kobiet lub wyrzezanie z przyczyn niemedycznych, dziecięce małżeństwo i cyberprzemoc. Kobiety nie odchodzą z przemocowych domów, bo boją się o swoje zwierzęta. Hiszpański rząd postanowił pomóc Przemoc domowa to złożony problem. Ofiary bardzo często zostają z oprawcami, bo obawiają się o los zwierząt pozostających pod ich opieką - wskazują badania przeprowadzone przez Stowarzyszenie Alberty. Rząd Hiszpanii znalazł sposób, by pomóc. W Polsce bardzo przydałby się podobny program. Przemoc – definicja. Jak rozpoznać, że jestem ofiarą przemocy? Jak rozpoznać, że doświadczasz przemocy, choć jej nie widać, lub kiedy słyszysz, że przesadzasz? Psychoterapeutka Anna Prokop mówi: - By móc o tym rozmawiać, ustalmy najpierw, czym jest przemoc. Istnieją różne jej definicje, które mają kilka punktów wspólnych. Posłużę się może mniej „specjalistyczną”, Mahatmy Gandhiego, który mówił, że „każda próba narzucenia własnej woli komuś innemu jest przemocą”. Mamy w tej definicji esencję tego, o co chodzi: każde działanie ze strony osoby wykorzystującej swoją przewagę, celowo naruszające prawa i swobody osobiste, powodujące szkody i cierpienie, jest przemocą. Co z tego wynika? Otóż pozwala ona stwierdzić, że przemocy jest wtedy, gdy ktoś przekracza moje granice, robi mi krzywdę, narusza mój system wartości, moją autonomię. A jak to rozpoznać? - Odpowiedź jest banalna, ale nie ma innej: pozwalają na to nasze uczucia. Jeśli pojawia się jakiś dysonans, dyskomfort, mamy pierwszy znak, że dzieje się coś niepokojącego. Niestety tu pojawia się cały asortyment blokad, jakie sobie w ciągu całego naszego życia uwewnętrzniliśmy. To właśnie one sprawiają, że często swoim uczuciom nie ufamy, bo przez całe życie słyszeliśmy: nie przesadzaj, nie histeryzuj, nie maż się. To działa trochę jak system totalitarny, który zabija w nas podstawowy instynkt samozachowawczy. Jego podstawowym narzędziem są przecież emocje, to właśnie one nas informują o tym, że coś jest nie tak w naszym otoczeniu, relacji – tłumaczy ekspertka. – Niestety, jeżeli dana osoba nie ma kontaktu ze swoimi emocjami bądź im zaprzecza, mówi do siebie słowami wcześniejszych opiekunów, zewnętrznych przekazów, sytuacja jest nieciekawa. Dlatego podstawą zobaczenia, uznania, że doświadczam przemocy, jest zwrócenie się ku swoim uczuciom i przywołanie ich z pełną świadomości. Idąc z tym: jeżeli czuję upokorzenie, dyskomfort, strach, lęk, mam nadmierne poczucie w relacji z innym człowiekiem, wtedy muszę sobie zadać pytanie: co takiego jest w tej relacji, że tego wszystkiego doświadczam. To jest absolutna podstawa, bez której nie ruszymy dalej. Drugą rzeczą, na którą musimy zwrócić uwagę, jest ustawiczne obniżanie się poczucia naszej sprawczości. Jeżeli będąc w relacji z drugą osobą, czuję się coraz bardziej bezradna, bezsilna, mam wrażenie regresji do wcześniejszych etapów rozwoju, czuję coraz więcej lęku, przerażenia życiem, światem, to również mam jasny sygnał, że w tej relacji dzieje się coś złego. Kolejnym takim znakiem rozpoznawczym mogą być choroby: zarówno zaburzenia psychiczne (ataki lęku, depresje), jak i psychomatyczne: migreny, bóle głowy, bezsenność. Tylko to są już objawy, które pojawiają się na skutek długotrwałych działań przemocowych. Gdybyśmy mieli dobry kontakt z emocjami, moglibyśmy je wychwycić i zareagować znacznie wcześniej – zaznacza Anna Prokop. Jak zgłosić przemoc domową? Tak przemoc fizyczna, seksualna, jak i psychiczna czy ekonomiczna to przestępstwa ścigane z urzędu – co znaczy, że prokurator i policja prowadzą postępowanie niezależnie od woli i zgody osoby pokrzywdzonej (ofiara nie musi sama ich zgłaszać, a policja czy pracownicy socjalni są zobligowani do interwencji, gdy otrzymają informację, że w danym domu dzieje się coś niepokojącego lub mają przesłanki, by sądzić, że doszło do zachowań przemocowym). Niestety w praktyce działania bez zgłoszenia – zwykle samej ofiary przemocy – podejmowane są sporadycznie. Dlatego osoba poszkodowana musi sama o siebie zawalczyć. Wsparciem są szczęście organizacje, które chronią prawa kobiet i osób doświadczających przemocy. Gdzie możesz się zgłosić, jeżeli jesteś ofiarą przemocy domowej? Oto pomocne numery i aplikacje: 800 120 226 – Policyjny Telefon Zaufania ds. przeciwdziałania przemocy w rodzinie, czynny od poniedziałku do piątku w godz. 9:30 – 15:30. 800 120 002 – Niebieska Linia – ogólnopolski telefon dla ofiar przemocy w rodzinie, dostępny w godzinach 12:00 – 18:00. 22 845 12 12 – Poradnia ds. przeciwdziałania przemocy w rodzinie Ośrodka Interwencji Kryzysowej, czynna w godzinach 08:00 – 20:00. 800 120 148 – Policyjna linia specjalna „Zatrzymać Przemoc”, czynna przez całą dobę Twój parasol – aplikacja dla ofiar przemocy w rodzinie, „udaje” aplikację pogodową, jednak po dwukrotnym kliknięciu w ikonę zachmurzenia pojawia się panel pomocy. Martyna Wojciechowska: „Boję się o przyszłość mojej córki”. Nie milkną echa po śmierci ofiary polskiego prawa antyaborcyjnego „Co jeszcze musi się stać, żebyśmy zatrzymali to szaleństwo?!” - napisała na Instagramie wstrząśnięta Martyna Wojciechowska. To tylko jeden z wielu głosów osób poruszonych tragedią 30-letniej ciężarnej, która zmarła, bo mimo wskazań odmówiono jej aborcji. Ofiara przemocy – jak pomóc? Charakterystyka, zachowanie, jak rozpoznać ofiarę przemocy? Jak już zostało powiedziane, przemoc niejawna (a szczególnie psychiczna) jest trudna do wychwycenia. Wielokroć osoba pokrzywdzona broni agresora przed innymi, tłumaczy jego zachowanie. Nie mówi o swoim problemie, a kiedy już decyduje się opowiedzieć, nie potrafi sprecyzować, co jest nie tak. Odróżnienie przemocy od zwykłego nieporozumienia, zwłaszcza dla osoby z zewnątrz, wymaga więc ostrożności i dobrego rozpoznania sytuacji. Jeżeli jednak obserwujemy wymierzone w daną osobę, intencjonalne i powtarzalne krzywdzące zachowanie, nawet jeśli przyjmuje ono niewinne formy, nie możemy ignorować niepokojących sygnałów. Ofiara przemocy zwykle latami jest odzierana z poczucia własnej wartości i sprawczości. Często po prostu nie ma siły, by o siebie zawalczyć. Dlatego tak ważne jest, by udzielić jej wsparcia. „Niewtrącanie się, by nie „robić kłopotu” sobie i innym to najgorsze rozwiązanie. Mówmy o przemocy, reagujmy i miejmy zrozumienie tego że sytuacja ofiary jest o wiele trudniejsza, niż nam się wydaje. 16 Dni Przeciwko Przemocy Ze Względu na Płeć Od dwudziestu już lat co roku pod koniec listopada na całym świecie obchodzonych jest 16 Dni Przeciwko Przemocy Ze Względu na Płeć. To międzynarodowa kampania zainicjowana przez Women's Global Leadership Institute (będący częścią Center for Women's Global Leadership na Uniwersytecie Rutgersa), mająca zwrócić uwagę szczególnie na przemoc domową, której ofiarami najczęściej są kobiety. Zaczyna się co roku 25 listopada (Dzień przeciw przemocy wobec Kobiet) a kończy 10 grudnia (Dzień Praw Człowieka). Daty te są symboliczne, mają podkreślać to, że przemoc wobec kobiet jest pogwałceniem praw człowieka. Następna stacja: średniowiecze? Czyli rzecz o cnotach niewieścich i tym, czego swoim partnerkom zabraniają faceci Co wolno kobiecie? Wydawałoby się, że wszystko. Tak samo jak mężczyźnie. Niestety wiele osób jest daleko od takiego równościowego myślenia. W tym niestety te, które zajmują najważniejsze w naszym kraju urzędy, mają wpływ na edukację... Zarówno w naszych domach, jak i na szczytach władzy wciąż próbuje się ograniczać naszą wolność! Uwaga końcowa: Mówiąc o pokrzywdzonych, zacznijmy od tego, że zachodni świat odchodzi od nazywania ofiarą (ang. victim) osoby, która doświadczyła aktu przemocy. To określenie przykleja łatkę, niejako determinuje dalszy los, zamyka człowieka w tej definicji. W Polsce również coraz częściej mówi się o tym, by unikać słowa „ofiara”, jednak w języku polskim wciąż brak określenia, które w adekwatny sposób opisywałoby problem. Tłumaczenie angielskiego słowa „survivor” na „osoba ocalała” nie jest wystarczające – zwraca się uwagę, że „survivor” nie tylko przetrwał tragedię, ale również walczy, ma siłę, by powstać. Dlatego z braku lepszego wyboru, na potrzeby tego tekstu korzystamy z tego, co oferuje nam obecnie język polski.
7 listopada obchodzimy Światowy Dzień Feministek czy też Światowy Dzień Feminizmu. Jednak z tej okazji nie przeczytacie tu kolejnego suchego informacyjnego tekstu o historii feminizmu, kolejnych jego falach i tego, co nam przyniosły. Bo od tego, czym w teorii jest feminizm, ważniejsze jest, co nam daje w praktyce tu i teraz.
Piszę ten tekst kilka dni po tym, jak na jaw wyszło, że zmarła młoda, 30-letnia kobieta, której nie udzielono pomocy medycznej i nie przeprowadzono koniecznego zabiegu aborcji. Kobiety, która przez drakońskie prawo, uchwalone przez okrutnych ludzi, osierociła córkę. Izabela, bo tak miała na imię, była czyjąś córką, żoną, przyjaciółką, matką. Jednak przede wszystkim była kobietą, której odebrano prawo do życia i w bestialski sposób skazano na cierpienie, a w konsekwencji na śmierć. To mogła być każda z nas. Bardzo nie chciałam pisać o tej sprawie i kolejny raz poruszać tematów dotyczących aborcji, protestów, szalonych zmian w polskim prawie. Nie mam na to siły, wysiadłam psychicznie, jak i fizycznie. Pierwszy raz w życiu zapisałam się na sesję do psychoterapeuty, bo jestem na skraju wytrzymałości, chce mi się wyć każdego dnia przez to, co dzieje się w naszym kraju. Mam wrażenie, że żyję w matriksie, z którego nie mogę się wydostać, nikt nie dzwoni, a mi coraz bardziej brakuje powietrza. Mam jednak tę niewielką resztkę nadziei, taki malutki okruszek, który trzymam w sobie, pielęgnuję i nie dam go sobie odebrać. Jest nim wiara w siostrzeństwo, będące dla mnie podstawą feminizmu. Jeszcze kilka lat temu powiedzenie o sobie „jestem feministką” było dla mnie niepotrzebne, wręcz krępujące. Kojarzyłam głównie negatywne, stereotypowe totalnie opinie, że feministki to niedbające o higienę i wygląd zewnętrzny kobiety (lesbijki oczywiście), które nienawidzą mężczyzn, pragną dominacji i traktują mężczyzn jak wrogów. Nigdy jakoś specjalnie nie interesowała mnie taka wizja świata. Moja droga do feminizmu – tego, w który wierzę, który traktuje wszystkich równo – była może i nie specjalnie długa, ale dość dla mnie zaskakująca. Ciężko mi było to przyznać przed samą sobą, ale największą potrzebę zmiany odkryłam w sobie przez bardzo negatywne doświadczenia z mężczyzną, z którym byłam w związku. Nasza historia nie sprawiła, że znienawidziłam wszystkich facetów – co prawda bardzo bałam się kolejnych związkowych „porażek” i wchodzenia w głębsze relacje, ale paradoksalnie dzięki tym doświadczeniom znalazłam w sobie siłę, żeby zawalczyć o siebie. I właśnie wtedy odkryłam mój feminizm. Czy jesteś feministką? Dlaczego niektórym osobom trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Nie będę nikomu narzucać, co ma czuć względem tego strasznego ponoć słowa na F. Sama mam problem z rozwodzeniem się nad dokładną definicją, bo dla mnie to jak tłumaczenie, że kula ziemska jest okrągła. Mój feminizm to równość dla każdego niezależnie od płci, orientacji seksualnej, pochodzenia, koloru skóry, wyznawanej religii, miejsca zamieszkania etc. Mimo już i tak ogromnego postępu w podejściu do tego zataczającego coraz szersze kręgi ruchu, składającego się z aspektów politycznych, społecznych, kulturowych i intelektualnych wciąż ogromna grupa osób boi się określenia siebie jako feministka bądź feminista. Dlatego, zamiast wychodzić od przytoczenia kolejnej definicji, chciałabym napisać, czemu według mnie go potrzebujemy. Feminizm to równość. To dostęp do edukacji dla wszystkich. To dostęp do opieki medycznej. To głos, który jest ważny i słyszalny. To możliwości, to przyszłość, to spełnianie marzeń. To otwartość. Czułość i zaufanie. To prawo do decydowania o swoim ciele. To bezpieczeństwo i spokój. To perspektywa życia w zgodzie ze sobą. Feminizm to solidarność. To możliwość bycia sobą i wyrażania uczuć. Niezależnie od płci. To walka z przemocą. Fizyczną, systemową, ekonomiczną. Każdą. I wobec każdego. Feminizm to wolność wyboru. Bo każdy powód, każda decyzja jest dobra. Bo jest Twoja. A dzięki feminizmowi nigdy nie będziesz szła sama.
Martyna Wojciechowska: „Boję się o przyszłość mojej córki”. Nie milkną echa po śmierci ofiary polskiego prawa antyaborcyjnego
„Co jeszcze musi się stać, żebyśmy zatrzymali to szaleństwo?!” - napisała na Instagramie wstrząśnięta Martyna Wojciechowska. To tylko jeden z wielu głosów osób poruszonych tragedią 30-letniej ciężarnej, która zmarła, bo mimo wskazań odmówiono jej aborcji.
W tym artykule: Martyna Wojciechowska wstrząśnięta śmiercią 30-latki z Pszczyny Natalia Broniarczyk o stanie polskiej ginekologii Federa o bezpiecznej aborcji jako prawie człowieka Zakaz aborcji w Polsce – gdzie szukać pomocy? Martyna Wojciechowska wstrząśnięta śmiercią 30-latki z Pszczyny Nie milkną echa po śmierci 30-letniej kobiety, która zmarła w 22 tygodniu ciąży z powodu wstrząsu septycznego oraz zakażenia na skutek przedwczesnego odejścia wód płodowych. Jak poinformowała rodzina zmarłej, pacjentkę można było uratować, ale lekarze wstrzymali się z usunięciem płodu do czasu, aż przestanie bić serce dziecka. Organizacje walczące o prawa kobiet nie mają wątpliwości: ciężarna z Pszczyny jest ofiarą zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w kraju. Przypomnijmy: mimo strajków, które zalały ulice polskich miast po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z października 2020 roku, zakaz aborcji z powodu nieuleczalnych ciężkich wad płodu obowiązuje od 27 stycznia 2021 roku. Sprawa zmarłej wstrząsnęła opinią publiczną w Polsce. W wyrazie sprzeciwu wobec okrutnego prawa odbyły się protesty pod hasłem #AniJednejWięcej, a media społecznościowe zapełniły komentarze osób poruszonych dramatem, który się wydarzył. #AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział? Nie żyje kobieta, której lekarze odmówili aborcji, choć były do tego przesłanki. Czekano aż płód obumrze, nie zważając na stan ciężarnej. Tak niestety wygląda zakaz aborcji w Polsce w praktyce. Kobiety są oburzone i przerażone. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/25109b4d77ea961452d57473a95f4e091db12b77-7f39d74.jpeg" width="948" height="631" alt="#AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział?" title="#AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział?" /> Głos zabrała m.in. Martyna Wojciechowska - przypomniała na Instagramie, że zmarła miała męża i córeczkę, którą osierociła. Dziennikarka zauważyła też: „Zakaz aborcji nie dotyczy tylko kobiet, które nie chcą donosić ciąży, ale też tych, które o dziecku marzą, ale kontynuacja ciąży oznacza dla nich zagrożenie życia lub śmierć. Tak było w tym przypadku”. Wojciechowska przyznała, że sytuacja w Polsce ją przeraża. Kobiety nie powinny drżeć o to, czy wyjdą żywe ze szpitali. Nie powinny bać się zachodzić w ciążę. „Boję się o przyszłość nas, wszystkich kobiet w tym kraju, o przyszłość mojej córki, kiedy zdecyduje się na założenie rodziny… Co jeszcze musi się stać, żebyśmy zatrzymali to szaleństwo?!”. Natalia Broniarczyk o stanie polskiej ginekologii Po śmierci pacjentki z Pszczyny lekarze przyznają, że od początku bieżącego roku funkcjonują w atmosferze strachu. Nawet jeśli chcą pomóc kobietom, obawiają się konsekwencji prawnych wynikających z zaostrzonego prawa antyaborcyjnego. Postawę specjalistów skrytykowała Natalia Broniarczyk z Aborcyjnego Drem Teamu. „Wiele jestem w stanie zrozumieć, ale lęku o lekarzy w aktualnej sytuacji zupełnie pojąć nie mogę. (…) Nie będę kwestionować ich strachu, ale nie będę też się tym strachem zajmować. Sorry, ale ginekolodzy jest to grupa uprzywilejowana, która ma obowiązek zająć się tym burdelem - nie poprzez jojczenie w mediach, jak im źle i trudno, ale poprzez mówienie: chcę móc robić aborcje, chcę móc naprawdę pracować, a częścią mojej pracy jest robienie aborcji. I nie tylko w tych super trudnych przypadkach ale ZAWSZE wtedy, gdy osoba się do mnie zwróci z taką potrzebą” – zauważa aktywistka w swoich mediach społecznościowych. Zakaz i co dalej. Adwokatka komentuje, co zmieniło się po zaostrzenia prawa antyaborcyjnego „Niezgoda na zaostrzenie ustawy antyaborcyjnej łączy przeróżne środowiska. To początek nowej dyskusji na temat aborcji” – mówi adwokatka Sylwia Gregorczyk-Abram. Pytamy ją o to, co zmieniło się po publikacji wyroku. Broniarczyk bez cienia wątpliwości stwierdza, że ginekologia „w Polsce potrzebuje rewolucji, bo jak na razie jest pełna systemowej przemocy wobec wszystkich osób, które się o ten system ocierają”. Członkini Aborcyjnego Dream Teamu zwraca uwagę na patologie, jakie mają miejsce w gabinetach ginekologicznych w Polsce, i przypomina, że poglądy i wiara nigdy, pod żadnym pozorem nie powinny wpływać na decyzje dotyczące zdrowia i życia pacjentek. „I jak jeszcze raz usłyszę, że jakieś media szukają przerażonych lekarzy do artykułu, to chyba nie wytrzymam. Może jednak lepiej poszukać tych nieprzerażonych? Żeby w końcu jakiś ginekolog powiedział odważnie: będę robić te aborcje i chcę je robić, bo to część mojego zawodu. Niech się reszta zainspiruje, nabierze odwagi. A najlepiej byłoby jednak teraz stworzyć miejsce na nasz strach” – podsumowuje aktywistka. Fundacja Pro-Prawo do Życia przygotowała kolejny projekt zaostrzający prawo antyaborcyjne. Poronienie będzie traktowane jako przestępstwo Czy w Polsce może być jeszcze gorzej, jeśli chodzi o prawa kobiet i właściwie całkowity zakaz aborcji? Cóż, niektórzy wciąż marzą o tym, by zgotować nam Salwador w środku Europy. Fundacja Pro-Prawo do Życia chce karać kobiety nawet za poronienie. Federa o bezpiecznej aborcji jako prawie człowieka Po śmierci pacjentki z Pszczyny oświadczenie wydała także Federacja na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny - organizacja pozarządowa działająca na rzecz zdrowia i praw reprodukcyjnych. „Kobieta zmarła dlatego, że miała nieszczęście zajść w ciążę w Polsce. W kraju leżącym w centrum Europy. W kraju teoretycznie demokratycznym. W kraju, w którym fundamentalizm wygrywa z prawami kobiet” – pisze Federa. W oświadczeniu czytamy dalej, że choć dramatyczna śmierć 30-latki wywołuje bezbrzeżny smutek, cała sytuacja nie może być zaskoczeniem. Zaostrzenie „i tak nieludzkiej ustawy antyaborcyjnej, która obowiązuje w Polsce od 1993 roku” to przemoc instytucjonalna, zagrażająca rzeczywistości kobiet. „Dostępna, bezpieczna i zdekryminalizowana aborcja stanowi jedno z podstawowych praw człowieka, gwarantuje bowiem pełnię możliwości samostanowienia dla ponad połowy populacji” – zauważają członkinie organizacji. Federa wyjaśnia, że w ciągu ostatniego roku udzieliła pomocy kilkuset osobom w dostępie do darmowej aborcji w Polsce w ramach Narodowego Funduszu Zdrowie. A poza świadczeniem pomocy kobietom sztab prawny organizacji prowadzi szkolenia dla zespołów szpitali i oddziałów ginekologiczno-położniczych. Dania wychodzi naprzeciw polskim pacjentkom – miliony na aborcję we współpracy z Aborcją Bez Granic 22 października 2020 roku zatrzymał się świat każdej kobiety w naszym kraju. W efekcie ruszyły strajki, które przechodziły przez miasta w całej Polsce. Ustawa antyaborcyjna zaproponowana przez partię rządzącą a popartą przez Trybunał Konstytucyjny, skazała miliony kobiet na niewyobrażalne cierpienie. Na ratunek jednak spieszy nam kolejny kraj. Tym razem Dania zadeklarowała pomoc. W jaki sposób wesprze Polki? Na swoim profilu na Instagramie Federacja opublikowała zaś wpis informujący, że tworzy bazę szpitali, lekarzy i lekarek, którzy „przestrzegają prawa, szanują zdrowie kobiet i traktują zawód jak misję”. „Jeśli jesteś w ciąży i czujesz, że twoje zdrowie lub życie jest zagrożone, dzwoń do nas po pomoc” – pisze organizacja. „Nie pozwolimy, by umarła jeszcze jakaś osoba tylko dlatego, że zaszła w ciążę w tym kraju”. Zakaz aborcji w Polsce – gdzie szukać pomocy? Jakie możliwości mają kobiety, które nie chcą urodzić dziecka ze stwierdzonymi wadami letalnymi? Przede wszystkim mogą skontaktować się z Federacją na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny (tel. 663 107 939), która wspiera pacjentki w uzyskaniu aborcji w polskich szpitalach. Ponadto można: wyjechać do kliniki aborcyjnej za granicą; pomaga w tym (także finansowo) Aborcja Bez Granic: tel. 22 29 22 597; zgłosić do organizacji Women on Web i poprosić o bezpłatny zestaw poronny do domowej aborcji farmakologicznej; wyjechać do jednego z krajów Unii Europejskiej z kartą EKUZ i dokonać tam aborcji z powodu zagrożenia życia i zdrowia, która zostanie zrefundowana przez polski Narodowy Fundusz Zdrowia.
Sejm zajmie się kolejnym projektem zaostrzającym prawo antyaborcyjne. Poronienie może być traktowane jak przestępstwo
Czy w Polsce może być jeszcze gorzej, jeśli chodzi o prawa kobiet i właściwie całkowity zakaz aborcji? Cóż, niektórzy wciąż marzą o tym, by zgotować nam Salwador w środku Europy. Fundacja Pro-Prawo do Życia chce karać kobiety nawet za poronienie.
Fundacja Pro-Prawo do Życia, czyli aktywistki i aktywiści antyaborcjoniści odpowiedzialni m.in. za jeżdżące po polskich miastach homofobiczne furgonetki czy plakaty z płodami, złożyła w Sejmie 22 września tego roku projekt ustawy, który przewiduje jeszcze większe zaostrzenie prawa antyaborcyjnego. Wkrótce projekt trafi pod obrady Sejmu. Tymczasem w Polsce kolejne kobiety umierają z powodu obowiązującego zakazu aborcji. Jedna z nich zmarła właśnie 22 września. Aborcja może być wkrótce karana jak zabójstwo, za przerwanie ciąży z gwałtu może grozić do 25 lat więzienia, podczas gdy gwałciciele dostają wyroki maksymalnie 12 lat pozbawienia wolności. A zazwyczaj po prostu unikają kary. Czego chce zakazać Fundacja Pro-Prawo do Życia? W Polsce mamy obecnie jedno z najbardziej surowych praw antyaborcyjnych w Europie, ale i na świecie. Strajk Kobiet, czyli masowe protesty w całej Polsce, które wybuchły jesienią zeszłego roku w związku ze zmianami w zapisach o możliwości przerywania ciąży, pokazały, co myślimy o odbieraniu nam wyboru co do naszej dzietności. Polki i Polacy są coraz bardziej za tym, by zliberalizować zapisy co do przerywania ciąży i pozostawić osobie w ciąży prawo do decydowania o sobie, swoim zdrowiu i życiu. A już ogromna większość była i jest za tym, by przynajmniej utrzymać obecny tzw. kompromis aborcyjny. Inna sprawa, że on w praktyce nie działa. Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku 22 października 2020 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że aborcja z powodu przesłanki embriopatologiczna jest niezgodna z konstytucją. To oznacza, że kobiety nie będą mogły legalnie przerwać ciąży, gdy badania wykażą duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu czy nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu. Dzisiaj, po tygodniach protestów na ulicach całej Polski przeciwko tej decyzji, opublikowano uzasadnienie wyroku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/9e74aa77ab5460931c10b8dc72db8a04994f86f0-b7a5354.jpeg" width="948" height="510" alt="Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku" title="Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku" /> Tymczasem antyaborcyjna Fundacja Pro-Prawo do Życia chciałaby w naszym kraju zgotować kobietom jeszcze większe piekło niż obecne. Przygotowany przez jej członków i członkinie projekt ustawy zawiera zapisy choćby o likwidacji prawa do przerwania ciąży pochodzącej z przestępstwa (gwałt, kazirodztwo) i karaniu za przerywanie własnej ciąży (na ten moment własną ciążę wciąż można przerwać, co ostatnio na naszych łamach wyjaśniała prawniczka Sylwia Gregorczyk-Abram). Tymczasem działaczki Aborcyjnego Dream Teamu, komentując pomysły Fundacji Pro-Prawo do Życia na swoim koncie na Facebooku, przypomniały, że karanie osób za ich własne aborcje, czyli najbardziej radykalna forma kryminalizacji aborcji, nie cieszy się poparciem społecznym. Niemal wszystkie badania pokazują, że tylko około 8% badanych uważa, że należy karać osoby przerywające własne ciąże. ADT skomentowało działania fundacji jako „perwersyjny terroryzm antyaborcyjny”. Przedstawicielki i przedstawiciele Fundacji Pro-Prawo do Życia uważają, że za aborcje należy karać zarówno kobiety, lekarzy, jaki i „lobby aborcyjne” i to karami co najmniej kilku lat pozbawienia wolności! Dla antyaborcjonistek i aborcjonistów przerwanie ciąży równoznaczne jest z zabójstwem. Co więcej, wśród zapisów w projekcie ustawy znalazł się taki, zgodnie z którym karane powinno być też poronienie, jeśli stwierdzi się w toku śledztwa (!), że ciężarna osoba „nie dochowała ostrożności, jakiej wymaga się od osoby w jej stanie”, choć możliwe byłoby odstąpienie od kary, jednak nie od bycia uznaną czy uznanym za przestępcę z tego powodu. Cóż, brak tu słów. Bardzo stąd blisko do sytuacji, jak ma miejsce choćby w Salwadorze czy Nikaragui, gdzie osoby, u których wystąpi poronienie trafiają prosto ze szpitala do więzienia. Z gruntu są podejrzane, że w taki czy inny sposób przyczyniły się do przerwania swojej ciąży. Oczywiście można się też w takiej sytuacji nie zgłosić po pomoc medyczną, ale wtedy jest szansa, że się wykrwawi i straci życie, często osierocając będące już na świecie dzieci. Ale przecież fundamentaliści martwią się tylko o „dzieci nienarodzone”, czasem już nawet o te niepoczęte, ochrona i wsparcie innego życia już ich nie interesuje. Tak, zdecydowanie Polska coraz bardziej przestaje być krajem, gdzie można bez strachu zachodzić w ciążę czy w ogóle uprawiać seks. Zakaz i co dalej. Adwokatka komentuje, co zmieniło się po zaostrzenia prawa antyaborcyjnego „Niezgoda na zaostrzenie ustawy antyaborcyjnej łączy przeróżne środowiska. To początek nowej dyskusji na temat aborcji” – mówi adwokatka Sylwia Gregorczyk-Abram. Pytamy ją o to, co zmieniło się po publikacji wyroku. To jednak jeszcze nie koniec tego, co chcieliby nam zgotować ludzie z Fundacji Pro-Prawo do Życia. Projekt przygotowanej przez nich ustawy zawiera również propozycję zdefiniowania, że o dziecku mówi się od poczęcia do osiągnięcia pełnoletności. Jest tam też bardzo niepokojąco brzmiący zapis o tym, że „działania lecznicze wobec matki mogą wiązać się z zagrożeniem dla życia dziecka (płodu - przyp. red.), a czasami spowodować jego śmierć. W medycynie często zdarzają się sytuacje, gdy podjęcie terapii wiąże się z ryzykiem dla zdrowia lub życia pacjenta. Jeśli działania te były podjęte zgodnie z wiedzą i sztuką lekarską, to lekarz nie ponosi odpowiedzialności za wynikłe szkody. Analogicznie, jeśli działania lekarza podjęte w celu ratowania zdrowia lub życia matki były zgodne ze sztuką lekarską, nie ponosi on odpowiedzialności za szkody, jakie poniosło poczęte dziecko” - czytamy w projekcie. Twórcy i twórczynie projektu oceniają go bardzo optymistycznie, uważają, że nowe zapisy nie powinny wpłynąć negatywnie na stosowanie diagnostyki i terapii prenatalnej, jak i nie będą stwarzały zagrożenia dla zdrowia i życia osób w ciąży. Co więcej, przewidują, że wprowadzenie takich zapisów i większa otwartość na dzieci będzie prowadziła do ożywienia gospodarczego, a co za tym idzie do zwiększenia dobrobytu państwa oraz jego obywatelek i obywateli. Polki jednak wyraźnie mówią, że prawo antyaborcyjne sprawia, że boją się zachodzić w ciąże. Fanatycy i fanatyczki jednak wiedzą lepiej do spółki z rządzącymi być może zgotują nam wszystkim jeszcze większe piekło, choć wydawało się, że gorzej być nie może.
„Nie znikniemy” – mówią osoby LGBT w reakcji na skierowanie do dalszych prac projektu ustawy „Stop LGBT”, za którym stoi Kaja Godek
W naszym kraju po raz kolejny rządzące i rządzący pokazują, że za nic mają prawa człowieka. Że zamiast bronić mniejszości, wyrównywać prawa, to je odbierają, dyskryminują.
W tym artykule: „Stop LGBT” – o co chodzi w projekcie, który firmuje Kaja Godek Polska nagminnie łamie prawa człowieka Jesteś osobą LGBT i potrzebujesz wsparcia? Tutaj możesz je znaleźć: Z jednej strony wściekłość po tym, co wydarzyło się wczoraj w Sejmie i to w Tęczowy Piątek. Z drugiej - determinacja, by walczyć o swoje prawa. Bo każdy z nas niezależnie od płci, orientacji, rasy, wyznania powinien mieć w XXI wieku, w środku Europy równe prawa. Równe prawa, by kochać, by manifestować. „Nie znikniemy” – mówią osoby LGBT+. I dodają, że „miłość zawsze zwycięża”. „Stop LGBT” – o co chodzi w projekcie, który firmuje Kaja Godek [Trigger warning: homofobia] Fundacja Życie i Rodzina, która ponoć walczy o dzieci nienarodzone, wręcz może o niepoczęte, a zupełnie gdzieś ma te, które są narodzone, a te LGBT po prostu szykanuje, przygotowała obywatelski projekt ustawy nazywany „Stop LGBT”. W zarządzie fundacji jest Kaja Godek, która od lat działa przeciwko kobietom i osobom LGBT, słynie ze swojej homofobii. Tym razem chce nowelizacji ustawy z 2015 roku o prawie do zgromadzeń. Projekt nowelizacji został złożony w sierpniu tego roku, podpisało się pod nim 140 tysięcy osób a podpisy były zbierane głównie w kościołach. Kai Godek i innym osobom z fundacji zależy, by zakazać demonstracji, podczas których według niej dochodzi do „propagowania orientacji seksualnych innych niż heteroseksualizm”, „kwestionowania małżeństwa jako związku kobiety i mężczyzny”, „propagowania aktywności seksualnych dzieci i młodzieży przed ukończeniem 18. roku życia”. Chodzi jej o marsze równości, które są bardzo ważną realizacją obywatelskich swobód, próbą walki z homofobią, jak i walki o równość. Szkoda, że nie mamy zakazu demonstracji propagujących faszyzm. Polska kolejny raz okazuje się być najbardziej homofobicznym krajem w Unii Europejskiej W rankingu ILGA-Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI w Europie nasz kraj drugi rok z rzędu zajął niechlubne miejsce. Polskie prawo jest najbardziej homo- i transfobiczne w Unii Europejskiej. Polska nagminnie łamie prawa człowieka W czwartek (28 października) wieczorem w Sejmie odbyło się pierwsze czytanie wspomnianego obywatelskiego projektu ustawy. Nie chcę przytaczać czwartkowej "dyskusji" nad projektem, bo był to festiwal homofobii, przekłamań. Włodzimierz Czarzasty podsumował: Wysłuchałem najbardziej obrzydliwego wystąpienia w Sejmie przez dwa lata, jak w tym Sejmie siedzę. Z kolei Anna Maria Żukowska z Lewicy uznała, że projekt Fundacji Życie i Rodzina to splunięcie w twarz jej oraz milionom ludzi w naszym kraju. Jestem Polką, jestem matką i osobą nieheteronormatywną. Leczymy się w tych samych szpitalach i być może na cmentarzach będziemy leżeć w sąsiednich mogiłach. Słowem: jesteśmy ludźmi - dodała Żukowska. Natomiast posłanka KO Magdalena Filiks podkreśliła, że homofobiczna propaganda rządzących i fanatycznych organizacji jak tak Godek doprowadza do tego, ze młode osoby nieheteronormatywne borykają się z nieakceptacją ze strony społeczeństwa, mają problem też z samoakceptacją, podejmują próby samobójcze. Zatem Godek i reszta mają krew tych dzieci na rękach. Tyle co do czwartku wystarczy. To naprawdę niewyobrażalne, że w polskim Sejmie przyzwala się na jawną mowę nienawiści, że są tam osoby szerzące kłamstwa, nie mające pojęcia o tym, co mówią i jak poważne konsekwencje mogą mieć ich słowa. Projekt Fundacji Życie i Rodzina powinien zostać odrzucony już na wstępie. Tymczasem, niestety, Sejm zdecydował wczoraj (29 października) o skierowaniu go do dalszych prac w komisji administracji i spraw wewnętrznych. Można mieć tylko nadzieję, że utknie tam jak wiele innych obywatelskich projektów. Tęcza nie obraża! Zapadł wyrok w sprawie aktywistek W Sądzie Rejonowym w Płocku zapadł dziś wyrok w sprawie „tęczowej” Matki Boskiej Częstochowskiej. Aktywistki posługujące się jej wizerunkiem zostały uniewinnione. Mimo wszystko nie można jednak obojętnie patrzeć na tego typu sprawy, bo to godzenie się na jawną przemoc, stawanie po stronie oprawców. Bo to przyzwalanie rządzącym na odbieranie nam swobód obywatelskich. Dziś osoby LGBT, za chwilę inna grupa, kolejne dyskryminacje, zakazy. Zresztą wystarczy wspomnieć to, co stało się z zakazem aborcji, jak głos i prawa kobiet zostały podeptane. Czy Polska w takim stanie to horror, do którego przywykamy? Ja staram się mieć w głowie osobiście może idealistyczne, ale jednak dające mimo wszystko siłę do działania, hasła w duchu „miłość zawsze zwycięża”, „miłość nie wyklucza” i trzymając się tego, nie przestawać działać. Bo wszyscy jesteśmy ludźmi, wszystkim nam należą się szacunek i równe prawa, a na mowę nienawiści nie może być więcej miejsca! Bo, jak wiemy z lekcji historii, to od niej wszystko, co najgorsze, się zaczyna... Jesteś osobą LGBT i potrzebujesz wsparcia? Tutaj możesz je znaleźć: Telefon Zaufania Lambdy Warszawa: 22 628 52 22 Całodobowy telefon zaufania dla dzieci i młodzieży fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, bezpłatna i anonimowa pomoc: tel. 116 111 Całodobowy telefon zaufania Niebieska Linia dla osób doświadczających przemocy: tel. 800 12 00 02 Młodzieżowy Telefon Zaufania Ponton: 22 635 93 92 Bezpłatne wsparcie psychologiczne Kampanii Przeciw Homofobii. Umów się na konsultacje: bezpieczniej@kph.org.pl Mailowe wsparcie psychologiczne Lambdy Warszawa: poradnictwo@lambdawarszawa.org Mailowe wsparcie dla chrześcijan LGBTQ „Wiara i tęcza”: wsparcie@wiaraitecza.pl Zdalne konsultacje psychologiczne Krakowskiego Centrum Równości Dom EQ. Zgłoszenia mailowe na adres: wsparcie@znakirownosci.org.pl
Małżeństwa jednopłciowe i związki partnerskie mają być uznawane w całej UE – Parlament Europejski przyjął rezolucję
14 września Parlament Europejski ogłosił obowiązek akceptacji związków partnerskich i małżeństw jednopłciowych na terenie całej Unii Europejskiej. Komisja Europejska została zobligowana do podjęcia działań przeciwko krajom, które dyskryminują mniejszości seksualne, wśród nich znajdują się m.in. Polska, Węgry oraz Rumunia.
W tym artykule: Rezolucja Unii Europejskiej w sprawie osób LGBT+ Małżeństwa jednopłciowe i związki partnerskie według Unii Europejskiej Europosłowie i europosłanki podjęli działania mające na celu obronę praw osób LGBT+. Prawa te są zagrożone w kilku krajach europejskich: w Polsce, na Litwie, Łotwie, w Słowacji, Bułgarii i Rumunii. Związki jednopłciowe w tych państwach nie są akceptowane, co jest niezgodne z prawami człowieka. Rezolucja Unii Europejskiej w sprawie osób LGBT+ W wymienionych krajach, jak również w Grecji, Czechach, Chorwacji, na Węgrzech oraz Cyprze osoby tej samej płci nie mogą posiadać dziecka. W sytuacji, gdy nie uznaje się osób dorosłych wymienionych w akcie urodzenia dziecka za jego prawnych rodziców, a ich rodziny przenoszą się pomiędzy państwami członkowskimi, takie dzieci uznawane są za „bezpaństwowe”. Dlatego przedstawiciele Parlamentu Europejskiego chcą, by tego typu rodziny były traktowane tak samo na terenie całej Unii Europejskiej, oraz by swobodnie mogły się po niej poruszały. Polska kolejny raz okazuje się być najbardziej homofobicznym krajem w Unii Europejskiej W rankingu ILGA-Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI w Europie nasz kraj drugi rok z rzędu zajął niechlubne miejsce. Polskie prawo jest najbardziej homo- i transfobiczne w Unii Europejskiej. Małżeństwa jednopłciowe i związki partnerskie według Unii Europejskiej Dokument podkreśla, że małżeństwa lub związki partnerskie, które zostały zawarte w jednym państwie UE, powinny być uznawane we wszystkich państwach członkowskich tak samo. To tyczy się również małżeństw i związków osób jednej płci. Za uchwały anty-LGBT i dyskryminację tych środowisk, mają zostać wyciągnięte konsekwencje sądowe i finansowe. Europosłowie przywołali trudną sytuację osób nieheteronormatywnych w Polsce i na Węgrzech. Inna instytucja, Komisja Europejska, ma nałożyć kary na nietolerancyjne i niestosujące się do rezolucji państwa członkowski. Pod wpływem obaw o utratę środków, niektóre polskie województwa rozważają wycofanie się z poniżających dla naszego kraju uchwał anty-LGBT lub przeformułowanie ich. Dodajmy, że minął już termin, w którym samorządowcy mieli złożyć wyjaśnienia do Komisji Europejskiej w sprawie tychże uchwał. Jak się żyje homoseksualnym dziewczynom w Polsce? To dobre pytanie, zwłaszcza że w ostatnich miesiącach zaostrzyły się homofobiczne nastroje w naszym kraju. Sprawdzamy zatem, z jakimi problemami mierzą się lesbijki i o jakim świecie marzą.
Radne i radni podjęli decyzję: Małopolska wolna od LGBT
Małopolska dołącza do niechlubnego grona regionów „wolnych od LGBT”. Radne i radni Sejmiku Województwa Małopolskiego zagłosowali za odrzuceniem wniosku o uchylenie „deklaracji anty-LGBT”, którego domagała się Komisja Europejska. Za uchyleniem było 14 radnych, przeciw 23.
W tym artykule: Przebieg obrad Sejmiku Województwa Małopolskiego Nowa uchwała w sprawie osób LGBT w Małopolsce 19 sierpnia radne i radni podjęli decyzję w sprawie uznania Małopolski za strefę „wolną od LGBT”. Konsekwencje mogą kosztować region miliardy euro z funduszy unijnych. Zagrożone jest również rozliczenie środków z lat 2014-2020. Przebieg obrad Sejmiku Województwa Małopolskiego Trwająca cztery godziny debata Sejmiku Województwa Małopolskiego odbyła się w emocjonującej atmosferze. Uchylenie dotyczyło sprawy podniesionej 29 kwietnia 2019 r. o „sprzeciwie wobec wprowadzenia ideologii LGBT do wspólnot samorządowych”. W związku z domaganiem się przez Komisję Europejską odrzucenia wniosku, debatę zaplanowano na środę18 sierpnia 2021, jednak z powodów problemów technicznych przeniesiono ją na następny dzień – 19 sierpnia. Podczas obrad padały zdania świadczące o homofobicznych zapatrywaniach radnych, którzy jak twierdzą „nie chcą wyrzec się swoich wartości”, a społeczność LGBT+ porównują do komunizmu. Wybrzmiały również głosy pozytywne, które proponowały uchylenie uchwały, by nie wiązać Małopolski z homofobią oraz dyskryminacją. Nie były one jednak wystarczające. 23 osoby stanowiły większość i w ten sposób odrzucono wniosek. Efektem może być utrata 2,5 mld euro z funduszy unijnych. Jak podkreślają przedstawicielki i przedstawiciele Kampanii Przeciw Homofobii (KPH): tzw. uchwała anty-LGBT nadal będzie dyskryminować setki tysięcy osób LGBT, a Unia Europejska na dyskryminację się nie godzi. Głosując za uchwałą hańby radne i radni PiS odrzucili fundamentalne wartości, na których opiera się Unia Europejska, jakimi są poszanowanie godności ludzkiej i poszanowanie praw człowieka, w tym praw mniejszości. Polska kolejny raz okazuje się być najbardziej homofobicznym krajem w Unii Europejskiej W rankingu ILGA-Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI w Europie nasz kraj drugi rok z rzędu zajął niechlubne miejsce. Polskie prawo jest najbardziej homo- i transfobiczne w Unii Europejskiej. Nowa uchwała w sprawie osób LGBT w Małopolsce Niektórzy twierdzą, że deklaracja o „sprzeciwie wobec wprowadzenia ideologii LGBT” została źle zrozumiana. Dlatego przed zakończeniem posiedzenia padł pomysł, by przyjąć nowy wniosek zamiast uchylania poprzedniego. Nie wiadomo jednak, czy i kiedy powstanie nowa deklaracja, a także co będzie zawierać. Czy Małopolska straci fundusze z Unii? Jak na razie, szansę na to są bardzo duże. Póki co możemy mówić zdecydowanie o poważnym kryzysie praw człowieka we wspomnianym regionie i powielaniem niezwykle szkodliwej retoryki, która odczłowiecza, zamiast ludzi widzi wyimaginowaną ideologię. Tęcza nie obraża! Zapadł wyrok w sprawie aktywistek W Sądzie Rejonowym w Płocku zapadł dziś wyrok w sprawie „tęczowej” Matki Boskiej Częstochowskiej. Aktywistki posługujące się jej wizerunkiem zostały uniewinnione.