Decyzja Ministerstwa Zdrowia zdruzgotała kobiety. Nadzieje na zmiany w prawie znowu zostały odebrane
Nie da się ukryć, że za sukcesem frekwencyjnym w ostatnich wyborach, w dużej mierze, stoją kobiety. Wielu polityków dawało nam nadzieję na zmiany w prawach reprodukcyjnych. Stopniowo okazuje się, że szans na to, jest coraz mniej. Ostatnia decyzja Ministerstwa Zdrowia to kolejne rozczarowanie, chodzi o rejestr ciąż.
W tym artykule: Opresyjne ograniczanie praw kobiet Rejestr ciąż zostaje Rejestr ciąż został wprowadzony w roku 2022 i z miejsca wzbudził oburzenie. Oprócz zaostrzonego prawa aborcyjnego była to kolejna cegiełka w ograniczaniu praw kobiet. Na tle Europy Polska, pod względem praw kobiet, wypada bardzo źle. Poprzednia władza zdecydowała się również na wdrożenie systemu rejestru ciąż, który jawił się jako kolejny sposób na ingerowanie w życie kobiet. Obalenie rządów PIS-u było niejako obietnicą zmian na lepsze. Jak się okazuje, nie zmienia się zbyt wiele. Czy jesteś feministką? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Opresyjne ograniczanie praw kobiet Wprowadzenie rejestru ciąż wzbudziło ogromne kontrowersje. Odnotowanie tej informacji w dokumentacji medycznej dawało lekarzom (i nie tylko), uprawnienia do ingerowania w prywatne decyzje takie jak aborcja. Poronienie w domu mogło zostać zinterpretowane jako niedozwolona aborcja, co mogło mieć konsekwencje prawne. W praktyce dochodziło przez to do sytuacji takich, jak w przypadku Izabeli z Pszczyny, której odmówiono adekwatnej pomocy. Lekarz uznał, że zbyt wczesne wywołanie poronienia, będzie uznane za nielegalną aborcję, co dla Izabeli okazało się wyrokiem śmierci. Lekarze z jednej strony mogli kierować się własnym światopoglądem, z drugiej zwlekać z pomocą pacjentce z obawy przed odpowiedzialnością karną. Ruszyła fala gigantycznych protestów, które miały wsparcie u ówczesnej opozycji. Wydawało się, że obalenie rządu PIS-u, to szansa na duże zmiany w prawie aborcyjnym, zgodnie z obietnicami polityków. Tak się jednak nie dzieje. Więzienie za picie alkoholu w ciąży? To nowy pomysł Rzecznika Praw Dziecka Rzecznik Praw Dziecka Mikołaj Pawlak chciałby zmiany w Kodeksie karnym, zgodnie z którą kobietom w ciąży spożywającym alkohol groziłaby kara pozbawienia wolności. Rejestr ciąż zostaje Ministerstwo Zdrowia postanowiło utrzymać rejestr ciąż. System Informacji Medycznej (SIM) zawiera informacje służące wyłącznie zapewnieniu bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentom/pacjentkom. Decyzję o udostępnieniu własnych danych medycznych podejmuje pacjent/pacjentka. Wyjątkiem jest lekarz, pielęgniarka lub położna podstawowej opieki zdrowotnej, wybrani przez pacjenta/pacjentkę https://twitter.com/MZ_GOV_PL/status/1820861931751870603 Sprawę skomentował na Instagramie prawnik Kamil Stępniak i trudno się z nim nie zgodzić: Ówczesna opozycja grzmiała o zagrożeniu dla praw kobiet i opresyjnym państwie, prokuratorach, którzy będą ścigali kobiety. Teraz optyka już się zmieniła. Po przejęciu władzy jest to zabieganie o dobrobyt kobiet.
Polska to nie jest kraj dla bezdzietnych ludzi. „Gdyby coś się stało, mogę liczyć tylko na siebie”
– Nie wszystkie osoby „childfree” świetnie sobie radzą pod względem finansowym. A fakt, że w trudnej sytuacji mogą liczyć wyłącznie na siebie, może rodzić frustrację. Tym większą, im większe wsparcie otrzymują rodzice – mówi Marcin, bezdzietny z wyboru dziennikarz z Warszawy.
W tym artykule: „Polska to kraj dla masochistów” „Sok dla kretynów” Wsparcie dla rodziców potrzebne, ale... Polki i tak nie będą rodzić? Jeden właściwy model Wsparcie dla bezdzietnych? Trwa ożywiona debata na temat podwyższenia świadczenia 500 plus do 800 zł miesięcznie. Wielu rodziców jest zdania, że potrzebują większych środków finansowych, ponieważ wzrost inflacji i cen znacznie wpływa na standard ich życia. Z tego powodu niedawno prezes Jarosław Kaczyński ogłosił, że PiS wprowadzi program 800 plus począwszy od 1 stycznia 2024 r. Mnie ta zapowiedź skłoniła do refleksji nad sytuacją osób, które dzieci nie mają i mieć nie zamierzają. W końcu bezdzietników i bezdzietnic inflacja nie omija w jakiś cudowny sposób. A przecież wobec nachalnej propagandy rodzinnych wartości w kraju, na tym problemy osób nieposiadających potomstwa się nie kończą. Dlatego postanowiłam porozmawiać z zaprzyjaźnionymi osobami „childfree” o tym, jak im się żyje w Polsce, która nie tylko ich nie rozpieszcza, ale zdaje się z premedytacją ignorować. Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem” Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi. „Polska to kraj dla masochistów” Czy kraj nad Wisłą to dobre miejsce do życia dla niematek i nieojców? – zapytałam na początek Basię Starecką, dziennikarkę, autorkę bloga „Nakarmiona Starecka” i osobę bezdzietną z wyboru. – To w ogóle nie jest dobry kraj do życia. To kraj dla masochistów – mówi półżartem, ale jednak w dużej mierze serio Starecka. I dodaje już całkiem poważnie: – Dla ludzi, dla których ważne są wartości demokratyczne i wolność wyboru, Polska to trudne miejsce do życia, bo właściwie na każdym polu tę wolność się ogranicza. Pewne rozwiązania, odgórnie proponowane, utrudniają powstrzymywanie się przed rozmnażaniem, począwszy od tych wszystkich „rejestrów ciąż” przez brak dostępu do wczesnoporonnych pigułek. Za granicą pomoc dla osoby, która się zorientowała, że mogła zajść w nieplanowaną ciążę, jest na wyciągnięcie ręki. W Polsce osoba aktywna seksualnie ma z tym problem. Paulina Klepacz, redaktorka naczelna Glamour.pl, również bezdzietna z wyboru, także zwraca uwagę na to, że funkcjonujące w naszym kraju przepisy dotyczące praw reprodukcyjnych (a zwłaszcza należące do najbardziej radykalnych w Europie zapisów antyaborcyjnych) utrudniają życie osobom nieplanującym dzieci. Jednak (podobnie jak Starecka) współautorka książek „Dziwki, zdziry i szmaty” i „Sexy zaczyna się w głowie” zauważa, że problem jest znacznie bardziej złożony. – Myślę, że niematki wciąż w wielu zakątkach świata nie mają łatwo, bo ile można słuchać pytań o dzieci i to niezależnie od twojego statusu, pytań będących jak wchodzenie z butami do twojej macicy, nawet od tych dość bliskich osób. Ale faktycznie w Polsce mamy do czynienia z kultem dzieci nienarodzonych (niepoczętych też w sumie). Ludzie są zachęcani pieniędzmi do rozmnażania się, te pieniądze na pewno istotnie się przydają, ale brakuje całościowego, empatycznego spojrzenia na rodzicielstwo. Brakuje systemowych warunków, w których można dokonać wyboru co do swojej dzietności, gdzie nie będziemy traktowanie przedmiotowo, jak inkubatory, gdzie płód nie będzie ważniejszy od matki, gdzie będzie opieka okołoporodowa z prawdziwego zdarzenia zamiast horrorów i traum z porodówek. Gdzie będzie wsparcie leczenia niepłodności, żłobki, miejska infrastruktura, gdzie pamięta się o wózkach… – punktuje Paulina. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. „Sok dla kretynów” Marcin, 38-letni bezdzietny dziennikarz z Warszawy, w swojej ocenie idzie w innym kierunku i bez krygowania się mówi, że osoby „childfree” są w Polsce traktowane jako obywatele gorszego sortu. Przede wszystkim (choć nie tylko) w wymiarze ekonomicznym. – Jest taki genialny mem, który powstał w czasie pandemii, kiedy rząd ogłosił wprowadzenie bonów turystycznych dla rodzin. Można tam przeczytać coś w stylu: „Kiedy jesteś bezdzietnym, pracującym, niekaranym obywatelem powyżej 26. roku życia i wierzyłeś, że rząd da ci tę jedną rzecz, czyli bon na wakacje”. A do tego jest zdjęcie słodkiego białego pomeraniania, który przez słomkę pije sok dla kretynów. Ten mem jest absolutnie aktualny również dziś. Rządzący konsekwentnie pokazują nam środkowy palec – stwierdza z nieskrywanym rozgoryczeniem mój rozmówca. 38-latek zgadza się z tym, co w jednym ze swoich wpisów na blogu „Bezdzietnik” zauważyła Edyta Broda. Mianowicie: że w Polsce tylko osoby, które nie potrafią liczyć, nie decydują się na posiadanie potomstwa. „Wystarczy rzucić okiem na listę świadczeń przysługujących na oseska, by dojść do wniosku, że w Polsce nie rozmnażają się tylko skończeni frajerzy i matołki, które nie potrafią zliczyć do ośmiu tysięcy. Tyle bowiem – według uśrednionych danych firmy doradczej PwC – dostaje rocznie rodzina z dwójką dzieci” – konstatuje Broda w swoim wpisie „Bezdzietni z wyboru – dyskryminowani czy uprzywilejowaniu?” z grudnia 2021 roku. Autorka tekstu wylicza „katalog benefitów, jakimi państwo wodzi nas na pokuszenie”. Wymienia m.in. becikowe, zasiłki: macierzyński, rodzinny, wychowawczy, ulgi podatkowe, Rodzinny Kapitał Opiekuńczy (12 tys. zł na drugie i każde kolejne dziecko) itd. Twórczyni „Bezdzietnika” dziś pewnie uśmiecha się z przekąsem w odpowiedzi na szumne zapowiedzi dotyczące waloryzacji świadczenia 500 plus. Z przekąsem uśmiecha się też Paulina Klepacz, kiedy słyszy o propozycjach polskiego rządu takich jak 800 plus. – Z jednej strony cieszę się, że nie chcą opodatkować osób żyjących w pojedynkę, bez dzieci, w ramach „kary” czy by przymusić do rozmnażania się (pomysł wprowadzenia tzw. „bykowego”, czyli podatku dla osób, które pomimo wejścia w określony wiek nie mają potomstwa, od niedawna pojawia się regularnie, jednak do tej pory nie został wcielony w życie – przyp. red.). Ale z drugiej strony – kontynuuje Klepacz – uważam to za mało empatyczną często próbę skłonienia ludzi do posiadania dzieci zamiast pomyślenia, jak stworzyć lepszy system wspierający rodzicielstwo. A jeszcze z trzeciej strony – to przykre, kiedy słyszy się, że rządzący są niby dla nas wszystkich, ale jednak pod różnymi względami dyskryminują wiele grup i wcale nie zależy im, by kogoś wspierać. Pchają pieniądze tam, gdzie zdaje się im, że osiągną swoje polityczne cele. Rządzą środkami, które mają dzięki naszej pracy. – Jestem jak najbardziej za wspieraniem na różne sposoby tych, którzy chcę mieć dzieci, a nie stać ich na to, ale chciałabym, żeby to się działo z głową, a nie po omacku i z lekceważeniem innych problemów – podsumowuje Paulina. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Wsparcie dla rodziców potrzebne, ale... Finansowe wsparcie dla osób wychowujących dzieci popiera Basia Starecka, która nie czuje, że dzieje się to jej kosztem. – Jestem dzieckiem, które wychowywała samotna matka, dlatego – jeśli taka pomoc jest skierowana także do samotnych rodziców – uważam, że jest ona bardzo potrzebna. O ile wiem, w krajach europejskich podobne dotacje dla osób, które zdecydowały się na dzieci, są standardem. Nie oburza mnie więc specjalnie to, że Polska również troszczy się o rodziców w taki sposób. Na tym przecież m.in. polega rola państwa, by wspierać osoby, które zdecydowały się na dzieci. Dziennikarka podkreśla, jak olbrzymie koszty wiążą się z byciem rodzicem: – Z obserwacji moich koleżanek, które mają potomstwo, wiem, jak drenujące portfel jest pojawienie się nowego człowieka w rodzinie – mówi. – Czuję się uprzywilejowana, że mogę sobie pozwolić na wydatki, na które nierzadko nie mogą sobie pozwolić osoby mające dzieci. Czuję się uprzywilejowana w związku z moim statusem osoby bezdzietnej, ponieważ cenię sobie wolność, czas na refleksję, pewną koncentrację na swojej osobie i niezależność, którą daje bycie niematką. Macierzyństwo zawsze było trudnym zadaniem, ale w obecnych czasach urasta do jeszcze większego wyzwania – myślę tu o kosztach psychicznych i wszystkim tym, z czym matki muszą się mierzyć w tak strasznie szybko zmieniającym się świecie. Dlatego wydaje mi się, że naprawdę należy im się wsparcie. Starecka nie ma jednak wątpliwości co do intencji stojących za propozycjami PiS. – Nie mierzi mnie zupełnie zwiększenie świadczenia 500 plus do 800 zł. Mierzi mnie natomiast fakt, że jest to kiełbasa wyborcza, że tu nie chodzi o pomoc, a o populistyczne, wyrachowane działanie, mające na celu nakłonienie ludzi, by opowiedzieć się za pewną opcją polityczną. Monika Brodka w mocnych słowach o braku dzieci: „Ta presja społeczna mnie potwornie drażni” Znana z tego, że niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, przy okazji promocji nowej płyty Monika Brodka zrobiła wyjątek. Zabrała głos w sprawie (nie)posiadania dzieci. W szczerym i zarazem mocnym komentarzu zamknęła usta wszystkim, którzy nie rozumieją, że pytanie kogokolwiek o plany prokreacyjne (bądź ich brak) jest przejawem braku kultury oraz zwyczajem, od którego najwyższa pora się odzwyczaić. Polki i tak nie będą rodzić? W odróżnieniu od swojej przedmówczyni Marcin nie czuje się uprzywilejowany. Zwraca uwagę na to, że nie wszystkie osoby „childfree” świetnie sobie radzą pod względem finansowym. A fakt, że w trudnej sytuacji mogą liczyć wyłącznie na siebie, może rodzić frustrację. Tym większą, im większe wsparcie otrzymują rodzice. – Czasami rozumiem te wszystkie hejty w internetach na roszczeniowe „madki”, które są przekonane, że wszystko im się należy. To właśnie tak jawne promowanie przez partię rządzącą wyłącznie jednego stylu życia jako tego „właściwego” rodzi w naszym społeczeństwie podziały. No bo jak się nie wkurzać, kiedy urabiasz sobie łokcie po pachy, a i tak jesteś traktowany z pogardą? – Jedyna nadzieja – dodaje 38-latek – jest w tym, że ponieważ grupa osób bezdzietnych w Polsce konsekwentnie się zwiększa, kiedyś stanie się na tyle znacząca, by brać ją pod uwagę w wyborczych obietnicach. Faktycznie bowiem według najnowszego badania CBOS, przeprowadzonego w drugiej połowie 2022 r., jedynie 32 procent Polek w wieku od 18 do 45 lat ma w bliższej lub dalszej przyszłości zamiar zajść w ciąże, natomiast 68 procent nie ma takich planów. W porównaniu z danymi z 2017 r. odsetek kobiet wyrażających chęć posiadania dzieci zmniejszył się o 9 punktów procentowych. To sporo, zważywszy na wysiłki podejmowane przez rządzących, mające na celu zwiększyć dzietność w Polsce. Obok wspomnianych już programów wsparcia dla osób decydujących się na prokreację mowa m.in. o niezbyt subtelnej promocji wartości rodzinnych. Coraz mniej kobiet przed trzydziestką decyduje się na dziecko? Badania nie pozostawiają wątpliwości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282.jpeg" width="933" height="700" alt="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" title="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" /> Jeden właściwy model Jeśli chodzi o tę ostatnią, Marcin mówi bez ogródek: – To przemoc symboliczna. Doświadczają jej w Polscy chyba wszyscy, którzy wychodzą poza definicję tradycyjnej rodziny. Ten problem dostrzega również redaktorka naczelna Glamour.pl, która zauważa: – Jestem ze swoimi życiowymi wyborami dobrze poukładana, więc mnie to nie dotyka szczególnie, osobiście. Jestem jednak wyczulona na takie rzeczy. Wiem, że jestem uprzywilejowana w tym, że mogłam podjąć taki a nie inny wybór i że w moim bliskim otoczeniu jest to akceptowane, wspierane. Jednak w naszym kraju totalnie stawia na wybraną grupę, na jedną wartość – wąsko pojmowaną rodzinę tworzoną przez heteroseksualną parę, co jest dla mnie bardzo skostniałe, zwłaszcza że żyjemy w XXI wieku! Narzucanie skostniałych wzorców – podkreśla z kolei autorka bloga „Nakarmiona Starecka” – jest po prostu dehumanizujące. – Konserwatyzm w polskiej mentalności ma się dobrze, bo jest bezustannie i systemowo podkarmiany. A im częściej się coś powtarza, tym bardziej się osadza w rzeczywistości. To zatrzymuje nas w rozwoju, uwstecznia, odczłowiecza, bo wszystkich mierzy się jedną miarą, a przecież jesteśmy różni. Kiedy pewien model życia zaczyna funkcjonować jako jedyny obowiązujący, robi się ciasno i duszno. W tym podejściu rażące jest właśnie to traktowanie ludzi z góry jak bezrozumną masę – zwraca uwagę moja rozmówczyni. – Ja sama nie czuję się wspierana, zrozumiana. Mam swój rozum, umiem stanąć po swojej stronie, nie potrzebuję, by mi ktoś podpowiadał, jak żyć, bo wiem doskonale, co dla mnie jest dobre. Jednak w tym w praktycznym sensie mam świadomość, że gdyby cokolwiek się stało, mogę liczyć tylko na siebie, jestem pozbawiona pomocy instytucjonalnej. Ale nie wiem, czy to dotyczy tylko osób bezdzietnych. Mam wrażenie, że mimo tych wszystkich świadczeń, którymi partia rządząca próbuje do siebie przekonać, wiele osób żyjących w Polsce ma odczucia podobne do moich. Czesław Mozil świadomie wybrał bezdzietność i chwali sobie tę decyzję. „Patrzę na rodziców, którzy nie dają rady...” Czesław Mozil i jego żona Dorota odpadli z programu „Azja Express” po drugim odcinku. Wcześniej zdążyli wywołać niemałą burzę, przed kamerami mówiąc o tym, że nie planują powiększenia rodziny. Teraz podzielili się z widzami i widzkami „Dzień dobry TVN” swoimi refleksjami na temat świadomej bezdzietności. Ich słowa dają do myślenia. Wsparcie dla bezdzietnych? No dobrze, ale czy bezdzietni i bezdzietne mają konkretne postulaty, których wcielenie w życie poprawiłoby ich komfort bycia w Polsce? Owszem. I to niejeden. – Myślę, że warto byłoby mówić więcej o różnych stylach życia i nie faworyzować modelu z dziećmi. Bo każdy może mieć swoje problemy – a to chory zwierzak, a to chorą bliską osobę – rodzica czy przyjaciela. Powinno się chociażby stworzyć przepisy umożliwiające wzięcie w pracy urlopu opiekuńczego, który będzie przysługiwał nie tylko na dziecko czy kogoś, z kim łączą nas więzy krwi. Zastanawiam się nad tym też z pozycji nie tylko niematki, ale i osoby żyjącej w pojedynkę, która sama musi udźwignąć wiele kosztów, więc jakieś ulgi podatkowe byłyby przeze mnie mile widziane – mówi Paulina Klepacz. Basia Starecka zwraca natomiast uwagę, że wszelkie zmiany muszą zacząć się od zmiany myślenia. – Większa elastyczność, uważność na to, co mniej popularne, bardziej indywidualne podejście do człowieka, sięganie poza horyzont tradycyjnego modelu... Na szczęście na świecie jest już coraz większa tego świadomość. Pojawia się coraz większe jest zrozumienie dla tak prostej prawdy, że jesteśmy różni i potrzebujemy mieć wolność wyboru. Bardzo chciałabym żyć w miejscu, w którym po prostu szanuje się drugiego człowieka, jego potrzeby, jego niezależność – i gdzie te wartości się chroni – podsumowuje dziennikarka. – Mam nadzieję, że dożyję tych czasów w Polsce. Jak wygląda młode macierzyństwo? Matki przed 30-stką opowiadają o swoim doświadczeniu Choć statystyczna szala przechyla się na stronę świadomej rezygnacji z rodzicielstwa, nadal wiele młodych osób decyduje się na potomstwo. Bycie matką jest dla nich czymś oczywistym i wyczekiwanym.
„Cicho już byłyśmy” – tym hasłem dziewczyny z Inicjatywy Wschód namawiają kobiety do głosowania w najbliższych wyborach
Aktywistki z Inicjatywy Wschód, nominowane do nagrody Kobieta Roku Glamour 2023, stworzyły wyjątkowy spot profrekwencyjny. Mają nadzieję, że jego przekaz trafi do kobiet, przekonując je, że ich głos oddany w najbliższych wyborach jest ważny i słyszalny.
W tym artykule: „Cicho już byłyśmy” – dziewczyny z Inicjatywy Wschód namawiają kobiety do głosowania w wyborach Akcja profrekwencyjna Inicjatywy Wschód: disco przed Sejmem RP, piątek, 13 października 2023 Zmęczona kobieta stoi przy desce do prasowania, na którym płonie żelazko, a ona nieobecna patrzy w okno. Dziewczyna w toalecie ze strachem sprawdza wynik testu ciążowego. Matka z uśmiechem głaszcze po głowie niepełnosprawnego syna. A w tle wypowiedzi polityków o tym, że piekło kobiet to wymysł, tłumaczą, co to znaczy być dobrą matką, i przekonują, że niepełnosprawni mają w Polsce świetne warunki. W końcówce spotu, którego reżyserem jest Marcin Pucyk, każda z tych kobiet przykłada do ust w geście uciszenia palec. Środkowy. „Cicho już byłyśmy” – dziewczyny z Inicjatywy Wschód namawiają kobiety do głosowania w wyborach „Cicho już byłyśmy” to bardzo mocny, poruszający film, na pewno nie pozostawia żadnej z nas obojętną. Aktywistki Wschodu chciały za jego pomocą przekonać kobiety, że warto wziąć sprawy w swoje ręce i pójść na wybory. A przy urnach wybrać kandydatki i kandydatów, które i którzy będą działać w naszych sprawach. Impulsem do spotu były badania przeprowadzone kilka miesięcy temu, mówiące, że ponad połowa młodych kobiet (18-39 lat) nie zamierza głosować. View oEmbed on the source website Wraz z premierą spotu dziewczyny z Inicjatywy Wschód ruszyły w Polskę, by pokazywać film i rozmawiać z kobietami. Na trasie znalazły się takie miejscowości jak Konin, Gniezno, Kraków, Bytom Rzeszów, Przysucha czy Kołobrzeg. Byłyśmy wszędzie tam, gdzie można spotkać kobiety – na ulicach, na bazarkach, w małych sklepikach – mówi nam Ania Pięta, aktywistka Wschodu. – Czułyśmy potrzebę wyjścia poza naszą aktywistyczną i warszawską bańkę. Pokazywałyśmy spotkanym dziewczynom nasz spot i rozmawiałyśmy – dodaje Ania. Sukces spotu przerósł oczekiwania aktywistek. Na Instagramie miał prawie 10 mln wyświetleń, w wielu miejscach w Polsce, nawet tych małych, był dobrze znany. Jesteśmy zaskoczone, że tak dobrze poniósł się ten spot, i oczywiście szczęśliwe z tego powodu – mówi Ania. – Chciałyśmy nim oczywiście namówić kobiety do głosowania, a jednocześnie przypomnieć energię Strajku Kobiet, kiedy wierzyłyśmy wszystkie, że nasz gniew może być początkiem zmiany. Spot Wschodu jest jednym z wielu podobnych profrekwencyjnych filmów aktywizujących kobiety do głosowania. Dziś widać, że miały sens. Do spisów wyborczych, z myślą o niedzielnych wyborach, dopisało się pięciokrotnie więcej osób niż w 2019 roku! – Czuję, że my, kobiety, zrobiłyśmy swoje – twierdzi Ania. – Powstały różne spoty, jedne bardziej poruszające, jak nasz, inne łagodniejsze, świetnie się uzupełniały. Jeśli dla kogoś nasz film był za mocny, były inne. Najważniejsze, że osiągnęłyśmy cel. Akcja profrekwencyjna Inicjatywy Wschód: disco przed Sejmem RP, piątek, 13 października 2023 Akcja profrekwencyjna Wschodu będzie miała finał w piątek 13 października przed Sejmem. Aktywistki zapraszają na imprezę, by głośno, w rytm muzyki wytańczyć potrzebę zauważenia spraw kobiet. To kolejna impreza Wschodu. Miesiąc temu obyło się przed Sejmem silent disco. Zamiast podpierać barierki pod Sejmem i zdzierać gardło, wykrzykując przeróżne hasła, będziemy tańczyć – zachęcają dziewczyny ze Wschodu. – I wytańczymy sobie fajniejszą Polskę. Bez względu na to, kto wygra wybory, będziemy rozliczać polityków z ich deklaracji danym kobietom – obiecuje Ania Pięta. Aktywistki Inicjatywy Wschód: „Pójdziemy na wybory z szacunku do siebie” [WYWIAD] Dziewczyny wybierają! Redaktorka naczelna magazynu GLAMOUR, Katarzyna Dąbrowska rozmawia z aktywistkami Inicjatywy Wschód – Wiktorią Jedroszkowiak, Mają Włodarczyk i Anią Piętą.
O co walczą młode feministki? Dziewczyny po 20-tce opowiadają o swoim doświadczeniu i marzeniach
Z aktualnych badań przeprowadzonych przez Ipsos we współpracy z The Global Institute for Women’s Leadership z londyńskiego King’s Collage wynika, że według młodych osób walka kobiet o równe prawa w ich krajach posunęła się za daleko. Od mężczyzn wymaga się za dużo, co prowadzi do ich dyskryminacji. Jednocześnie 53 proc. osób jest przekonana, że beneficjentami feministycznego rozwoju będzie każdy i każda, a równość płci zostanie osiągnięta jeszcze za ich życia.
W Polsce walka o prawa kobiet nie bez przyczyny jest na ustach wszystkich, niezależnie od wieku. Ograniczenie prawa do aborcji i jego konsekwencje co rusz nie tylko rozgrzewają opinię publiczną, ale przede wszystkim są dramatem wielu osób. Aborcyjny zakaz stał się też symbolem tego, jak obóz rządzący traktuje kobiety (ale też inne mniejszości, np. seksualne). Brak równości odbija się we wspomnianych wyżej badaniach. Gdy zgłębimy je szczegółowo, okazuje się, że aż 62 proc. osób z generacji Z z Polski zauważa dysproporcje między mężczyznami i kobietami w kwestiach społecznych, politycznych i/lub ekonomicznych. Co więcej społeczeństwo jest spolaryzowane do takiego stopnia, iż każdorazowe zabranie głosu na okołorównościowy temat od razu przykleja osobie etykietę „feministka”/„feminista”. Nie byłoby w tym nic złego, wszak 45% Zetek tak się definiuje, ale aż 48% ze strachu nie chce mówić o tym głośno. Gdy studentkę filologii polskiej Martynę Sobczak ktoś pyta, czy określa się jako feministka, ta odpowiada: „Tak, ale…”. Dopowiadam, że nie wychodzę nago na ulicę, nie krzyczę. W taki sposób obalam stereotypy. Feministki nie chcą przewracać świata do góry nogami, mścić się, by mężczyźni mieli teraz gorzej i pokutowali za poprzednie lata. Zawsze zaznaczam, że chodzi o prawa wszystkich. Dlatego staram się nie określać w ten sposób, żeby moje intencje nie zostały zrozumiane według stereotypów – mówi w rozmowie ze mną. Martyna ostrożnie używa słowa „feminizm”. Ten, według niej, w powszechnym rozumieniu konotuje walkę, a ta bezpośrednio kojarzy się z wojną. A nie o starcie zbrojne tutaj chodzi, tylko o dążenie, staranie się. Chociaż – jak przyznaje po chwili wahania – może to za słabe określenia, gdy mówimy o prawie do aborcji. Dziennikarka Klementyna Szczuka co prawda nie unika nazywania siebie feministką, choć w rozmowach rzadko jej się to zdarza. To, że nią jestem, wydaje mi się naturalne. Nie ma opcji, żeby było inaczej – zastrzega. Zwraca też uwagę na niejednorodność feministek. W skład ruchu feministycznego wchodzi wiele osób, też o różnych tożsamościach, orientacjach, nie tylko kobiet. Ta grupa z założenia ma wspólne cele, ale może różnić się swoimi poglądami. Dla Justyny Wachowskiej, promotorki książek i współpracownicy wydawnictwa Odyseya, feminizm ma szerokie znaczenie. Słowo „walka” pojawia się nie tylko w rozumieniu „walki o prawa kobiet i ich podmiotowość”. Wierzę w feminizm intersekcjonalny, czyli taki, który łączy walkę z dyskryminacją różnych grup społecznych, nie tylko tych związanych z płcią, ale też tożsamością i seksualnością, ekologią, z prawami osób z niepełnosprawnościami, mniejszości narodowych, etnicznych, religijnych… Wszystkie te tematy się przenikają. Feminizm powinien uwzględniać prawa tych grup równolegle. Nie walczymy najpierw o prawa kobiet, a dopiero później o prawa osób LGBTQ+ – mówi Justyna. Również Marianna, studentka stosunków i prawa międzynarodowego, nie ogranicza feminizmu do równouprawnienia kobiet czy osób AFAB. Dla mnie oznacza równość wszystkich w każdej dziedzinie życia – stwierdza. „Równość” to obok „walki” słowo, które bardzo często pada z ust moich rozmówczyń. Agata Siatkowska, studentka pilotażu samolotowego, definiuje feminizm właśnie jako „równość możliwości i obowiązków”. Równość pod względem zawodowym, ale też rodzicielskim, czyli równych urlopów, równego podejścia do posiadania potomstwa i odpowiedzialności za nie. Agata najsilniej ze wszystkich moich bohaterek stawia akcent na pracę, bo na co dzień przebywa w bardzo specyficznym środowisku zawodowym, gdzie kobiety stanowią jednocyfrowy procent. W szczególnych męskich profesjach dalej istnieje luka płacowa. Mimo że zarabiamy tyle samo na papierze, gdy zajdę w ciążę muszę odejść z pracy na dziewięć miesięcy. Nie mogę w tym czasie latać. Gdy ja zawodowo traciłabym ten czas, mój partner, który jest pilotem, zyskałby go do swojego stażu pracy, a tym samym mógłby liczyć na podwyżkę i awans. Urlopy rodzicielskie i wychowawcze powinny być odgórnie zrównane. Obecnie nie dość, że kobiety ponoszą koszt zdrowotny ciąży, to jeszcze pozostają w tyle zawodowo. A przecież dwoje rodziców decyduje się na dziecko, podział obowiązków powinien być jak najbardziej bliski równościowemu – mówi Agata. Temat pracy podejmuje również Klementyna. Zauważa, że na rynku pracy cały czas nie ma równości płac. Dodaje: W branży dziennikarskiej, w której pracuję, często dochodzi do mobbingu czy przemocy seksualnej. Na szczęście nie są to rzeczy, których osobiście doświadczyłam. Podobnie, jeśli chodzi o edukację. Studiuję kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim, czyli przebywam w lewicowym i – wydaje się – bezpiecznym, otwartym otoczeniu. Natomiast Marianna wielokrotnie słyszała seksistowskie komentarze pod adresem studentek. Na przykład podczas zdalnego nauczania na pierwszym roku, wykładowca powiedział do koleżanki z roku, aby włączyła kamerę, bo na pewno jest pięknie opalona, a my chcemy zobaczyć, jak wygląda – wspomina. Pytane o największe trudności, które jako kobiety muszą przezwyciężać, dziewczyny najczęściej opowiadają właśnie o różnych wymiarach seksualizacji. Jako kobieta w męskiej profesji zdarza się, że na gruncie profesjonalnym poproszę mężczyznę o coś, usłyszę: „Jak się ładnie uśmiechniesz”. Zdarzają się, że kiedy stewardesa chce zrobić trening pilocki, usłyszy od trenujących ją doświadczonych pilotów: „Jesteś stewardesą, więc wiesz jak się obchodzić z drążkiem”. Wiem, że gdybyśmy odwrócili role, takie zachowanie nie byłoby tolerowane – mówi Agata. Jej słowa częściowo znajdują odzwierciedlenie w perspektywie Justyny. Stwierdza: Z dyskryminacją spotykam się niemal każdego dnia. Wystarczy, że przechodzę na pasach, by usłyszeć zaczepki. Nieustannie seksualizuje się moje ciało. Reaguję od razu - asertywnie, bezpośrednio, spokojnie. Nigdy nie podnoszę głosu. Takie reakcje spotykają się z szokiem, bo osoby, które rzucają seksistowskie komentarze pod moim adresem, zazwyczaj spodziewają się ostrej konfrontacji. Największymi wyzwaniem dla mnie jest udowadnianie każdego dnia, że jestem warta i to, co mam do powiedzenia ma znaczenie – stwierdza Justyna. Natomiast Martyna dodaje: Od najmłodszych lat uczy się dziewczynki, że świat jest zły, że chce je skrzywdzić. Dlatego nie powinny się wychylać, tylko siedzieć grzecznie w domu i, oczywiście, ładnie przy tym wyglądać. Natomiast chłopcy mają eksplorować świat i być aktywni. W dziewczynkach pojawia się lęk, na przykład, by nie odezwać się na lekcjach, zajęciach. Wypowiedzi te są symptomatyczne dla pozostałych historii, w których pojawia się socjalizowanie, zarówno przez dom, jak i społeczeństwo. Marianna w domu rodzinnym bardzo często słyszy pytania o partnera lub męża oraz oczekiwania, które jako 21-latka powinna spełniać, bo osiągnęła już określony wiek. Mówię tu o robieniu kariery i zakładaniu rodziny, najlepiej w jednym momencie. Kończę licencjat, a moja rodzina chce, abym poszła na magisterkę. Jednocześnie usłyszałam też od ojca, żebym wzięła ślub za trzy lata, kiedy rodzice będą obchodzić 25-lecie ślubu – mówi. Jestem singielką, bo życie w pojedynkę mi odpowiada. Czyli o tym, jak oparłam się presji związków i zaakceptowałam to, że jestem sama Życie w pojedynkę, zwłaszcza w dużym mieście, nie budzi dziś zbyt wielu kontrowersji. Jednak wciąż wydaje się być tylko przystankiem na drodze do relacji z kimś. Nie jest zaś postrzegane w kategorii ułożenia sobie prywatnego świata. Agata dodaje swoją obserwację w kontekście szkolenia na pilotkę: Kobiety przez trening słyszą, że się nie nadają, tylko dlatego, bo są kobietami. Nie tylko od trenujących, ale też od rodziny czy znajomych. Jak już dostaną się do linii lotniczej, udowodnią, że się dobre, usłyszą: „Teraz wszyscy chcą być równościowi, dlatego cię przyjęli”. Choć Klementyna nie wychowała się w katolickim i konserwatywnym otoczeniu, kiedy myśli o rodzinie, przed oczami staje jej kultura patriarchalna. Jednak, jak zauważa, dziewczyny z jej pokolenia już częściowo się z niej wyrywają. Świadomie decydują się z różnych powodów na nieposiadanie dzieci (wpływają na to m.in. sytuacja polityczna w kraju oraz zmiany klimatyczne) i nie zawieranie małżeństw, są mniej przywiązane do stereotypowych ról społecznych. Zmienia się też podejście do seksu. Dla mnie i moich koleżanek ważne jest, by rozmawiać o swoich potrzebach z osobami partnerskimi – zauważa. W podobnym duchu pokoleniowości wypowiada się Martyna. Coraz częściej dziewczyny w podobnym do niej wieku zaczyna doceniać własną wiedzę i własne umiejętności, a także na kolejne pokolenia nie przekazuje zinternalizowanej niewiary w swoje sprawstwo. Przyznaje, że sama została wychowana tak, iż władza i rzutkość to elementy przynależne mężczyznom. Moja mama i babcia też wyniosły ten schemat z domu. Teraz ja „walczę” o to, żeby go przerwać i być może uchronić przed nim moją młodszą siostrę – komentuje Martyna. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Protesty w miejscach publicznych to również temat, które ściśle związany jest z walką na rzecz kobiet. Od 2016 roku, kiedy to rząd odrzucił projekt liberalizacji prawa aborcyjnego w Polsce, wielokrotnie organizowano manifestacje, jak Czarny Poniedziałek czy późniejsze ogólnopolskie Strajki Kobiet. Dla wielu moich rozmówczyń były to momenty przełomowe. Pierwszy raz świadomie feministką nazwałam się jeszcze w gimnazjum, kiedy odbył się pierwszy Czarny Protest. Wtedy bardziej zrozumiałam, czym jest feminizm, zaczęłam o nim czytać. Dowiedziałam się, że istnieje taki ruch kobiet w Polsce. Na lekcjach o tym nie rozmawialiśmy. Moją uwagę przykuły też inne aspekty, w których kobietom na mniej się pozwala niż mężczyznom. Do tego doszły zagadnienia zdrowotne, przerywania ciąży – wspomina Marianna. Podobne doświadczenia ma Justyna: Po raz pierwszy feministką nazwałam się w wieku 17 lat, kiedy poszłam na Czarny Protest. Pojawiła się we mnie złość na to, że jestem tak młodą osobą, która jeszcze nie weszła w dorosłość, a już odbiera mi się prawo głosu i prawo decydowania o sobie. Na protestach spotkałam się z dużą solidarnością ze strony moich znajomych i członków rodziny. Na facebooku napisałam post, w którym zrobiłam feministyczny coming out. Zaprosiłam do rozmowy osoby o odmiennych zdaniach na temat walki o prawa kobiet. Post wśród moich znajomych wywołał sporo kontrowersji. Z częścią musiałam się pożegnać. Ale nawiązały się też nowe przyjaźnie. Martyna dodaje: Gdy odbywały się Czarne Protesty, nie byłam jeszcze pełnoletnia i rodzice nie pozwolili mi na uczestnictwo. Udało mi się wyrwać tylko raz, kiedy równolegle odbywał się też Tęczowy Piątek. Było to dla mnie podwójnie ważne, bo należę do społeczności LGBTQ+. Rodzina nie była szczęśliwa. Dziadek pożegnał mnie słowami: „Obyś nie wróciła w trumnie”. Z zazdrością patrzyłam wtedy na koleżanki, które regularnie uczestniczyły w nich razem ze swoimi mamami, chociaż nie winię swojej, że nie była gotowa na taki krok. Dla Martyny istotny był też tegoroczny Marsz Równości w Poznaniu. Brała w nim udział po raz pierwszy. Wcześniej rodzice straszyli mnie różnymi niebezpieczeństwami, które grążą osobom biorącym udział w takich wydarzeniach. Nie byłam pełnoletnia, nie miałam za wiele do gadania. W tym roku też pierwszy raz poczułam, że faktycznie mam jakąś wolność i sprawczość w swoim życiu – opowiada. Temat przynależność do społeczności LGBTQ+ porusza również Klementyna. Na trudności, które jako kobieta muszę przezwyciężać, nakłada się wykluczenie mnie ze społeczeństwa jako lesbijki. Jestem wprawdzie w otoczeniu lewicowym. Na co dzień nie spotykam się raczej z dyskryminacją czy homofobią. Natomiast z niewidzialnością w popkulturze i mediach (nawet większość artykułów lifestylowych kierowana jest do osób heteronormatywnych) czy brakiem podstawowych praw jak możliwość sformalizowania związku już tak. Bycie niehetero jest unikalnym doświadczeniem. Moja relacja z kobiecością jest też naturalnie trochę inna niż kobiet heteroseksualnych. W inny sposób doznaję opresji. Nie wszystkie te kwestie są oczywiste dla większości. Jeśli należy się do grupy mniejszościowej, trzeba cały czas podkreślać swoją obecność i wywalczać dla siebie kawałek miejsca w społeczeństwie. Dobrze jest o tym mówić. Tak samo cenne jest opowiadanie nie tylko trudnych historii, ale też tych bardziej prozaicznych, z własnej perspektywy – mówi. Według Klementyny, w przestrzeni publicznej czy medialnej, biorąc pod uwagę też kulturę i historię, kobiety nieheteronormatywne stoją niżej w piramidzie dyskryminacji. Odkrywanie właśnie queerowej historii i kultury jest dla mnie bardzo ważne – dodaje. Wykorzystuje do tego swoją dziennikarską platformę. Opowiada: Sporadycznie uczestniczę w marszach i protestach. Nie przepadam za tego rodzaju wydarzeniami i tłumem. Przytłacza mnie. Choć uważam, że takie ruchy mają ogromny potencjał. Myślę jednak, że jeżeli nie ma się siły brać udziału w określonych akcjach, można sobie na to pozwolić. Ja cieszę się i korzystam za to na przykład z tego, że mam przestrzeń medialną jako dziennikarka. Mam wpływ na dobór bohaterek do tekstu, to, jakim językiem piszę i o czym. Zarówno gdy przygotowuję artykuły lifestylowe, na przykład o związkach, jak i o popkulturze. Przy okazji cały czas się uczę oraz zdobywam wiedzę teoretyczną. To dla mnie akt aktywistyczny. Moje rozmówczynie swój aktywizm rozumieją różnorodnie. Agata studiuje również filologię angielską. Piszę pracę licencjacką na temat historii kobietach w RAF-ie i ich roli w czasie II wojny światowej w Wielkiej Brytanii. Wydobywam te opowieści, bo kobiety w historii są po prostu wymazywane. To mój rodzaj walki o równość. Chodziłam na Czarne Protesty. Rozmawiam w moim otoczeniu na temat ochrony zdrowia kobiet, i ograniczeniach jakich doświadczają – mówi. Natomiast Martyna częściej niż w protestach, bierze udział w dyskusjach, w których uświadamia kolegów i koleżanki na temat dyskryminowania kobiet, np. u lekarza. To absurdalne, że wymieniamy się na różnych forach z innymi kobietami opiniami o tym, do którego ginekologa warto iść nawet nie dlatego, że jest lekarzem dobrym w swoim fachu, a po prostu dlatego, że zostaniemy przez niego potraktowane poważnie – denerwuje się. Justyna na Instagramie prowadzi profil @slowobuk będący bezpieczną przestrzenią dla młodych ludzi, szukających w książkach wsparcia, którego być może nie otrzymują w swoim środowisku. Najczęściej, jak twierdzi, są to osoby z mniejszych miejscowości, z konserwatywnych rodzin. Nie mogą otwarcie mówić o feminizmie, swojej orientacji czy tożsamości. Z kolei Marianna stara się regularnie bywać na manifestacjach i marszach równości. To pierwszy krok, aby pokazać, że jest spora grupa osób, która myśli w konkretny sposób i chce walczyć o zmianę. Jestem idealistką i wierzę, że jest ona możliwa. Mam nadzieję, iż to nie naiwność – twierdzi. W przytaczanych na początku badaniach przeprowadzonych przez Ipsos i The Global Institute for Women’s Leadership pojawia się również wniosek, że 64 proc. Zetek uważa, iż kobiety nie osiągną równouprawnienia, dopóki mężczyźni nie przyłączą się do ruchu. Co prawda moje rozmówczynie widzą potrzebę sojusznictwa, ale też otaczają się bezpiecznymi bańkami, złożonymi z osób o podobnych czy to poglądach czy tożsamościach. Razem chodzą na manifestacje, dyskutują o sytuacji społeczno-politycznej, snują marzenia o lepszej Polsce. Marianna wspomina: Mężczyźni w moim otoczeniu dzielą się na konfederatów i feministów. Ci pierwsi nie widzą problemu. Pamiętam, że na zajęciach ze zrównoważonego rozwoju moja koleżanka miała prezentację o luce płacowej między kobietami a mężczyznami. Padały komentarze, które sugerowały, że ten temat już dawno został zamknięty, że tego problemu nie ma. Z kolei Justyna dzieli się swoją obserwacją: Na Facebooku, gdzie mam wielu znajomych np. z podstawówki, widzę, że poszli oni w bardziej konserwatywną stronę. Mężczyźni w moim wieku mało czytają. Widać to nie tylko w sposobie w jaki się wypowiadają, ale również w ich poglądach. Staram się nie generalizować, ale statystki i sondaże mówią same za siebie. Agata spotyka mężczyzn, którzy wiedzą, że seksistowskie zachowania przechodzą do lamusa. Potrzebujemy głośnego zwracania uwagi mężczyznom przez mężczyzn. Wzięcia społecznej odpowiedzialności. Wielokrotnie słyszałam od kolegów: „Agata, to, co ten facet powiedział było nie w porządku”. Wolałabym usłyszeć podobne słowa skierowane do seksisty – kończy. Czy feministki mówią głupoty? Rozmowa z Martyną F. Zachorską, znaną w sieci jako „Pani od Feminatywów” Słuszne intencje usprawiedliwiają opowiadanie niemądrych rzeczy w imię feminizmu? Komu tak naprawdę służą internetowe „inby” i „dramy”? Czy działania feministek można dziś skrytykować i nie zostać skancelowanym? Na te i wiele innych pytań odpowiada Martyna F. Zachorska, językoznawczyni, doktorantka na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i nauczycielka, prowadząca na Instagramie świetny profil „Pani od Feminatywów”.
Aktywistki z inicjatywy Wschód zapraszają na Silent Disco pod Sejmem. Chcą razem zatańczyć o lepszą przyszłość. Jak można do nich dołączyć?
W piątek 28 lipca o godz. 20 pod Sejmem odbędzie się wyjątkowe wydarzenie przygotowane przez inicjatywę Wschód. W czasie Silent Disco będzie można wytańczyć swoje postulaty: od ochrony przyrody po samostanowienie o własnym ciele. O evencie mówią nam aktywistki Wschodu.
Dziewczyny z inicjatywy Wschód „walczą o lepszą przyszłość, o Polskę, która jest najfajniejszym krajem do życia dla nas wszystkich”, jak deklarują. Teraz najważniejszym zagadnieniem jest zaktywizowanie młodych ludzi, szczególnie kobiet, by poszły zagłosować w jesiennych wyborach parlamentarnych. Swoją akcję zaczęły na ostatnim Openerze. Postawiły tam urnę do głosowania, gdzie można było wrzucić symboliczny głos. Ludzie mogli głosować nie na polityków i nie na partie, tylko na to, o jakiej Polsce marzą – mówi Ania Pięta, aktywistka inicjatywy Wschód. – Oddawali swoje głosy na czyste powietrze, zdrową przyrodę, możliwość decydowania o swoim ciele, miłość bez względu na płeć. Okazuje się, że więcej nas łączy niż dzieli i wszyscy chcemy lepszej przyszłości. Wiele osób dopisywało swoje własne postulaty. To było naprawdę ekstra. Chciałyśmy pokazać, że głosowanie jest cool i sexy. To jest nasz wielki przywilej i warto z niego korzystać. I nie wymaga wielkiego wysiłku – dodaje Ania. Podczas Openera obyłyśmy ponad 1000 rozmów na temat polityki z młodymi ludźmi – mówi aktywistka Maja Włodarczyk. – Okazało się, że temat polityki nie jest im obcy, tylko nie podoba im się sposób, w jaki o polityce się w Polsce mówi i jak się ją prowadzi - dodaje. W piątek przed Sejm może przyjść każda i każdy z nas. Organizatorki przewidziały 3 tysiące słuchawek, będą trzy kanały z muzyką. Dziewczyny ze Wschodu mówią, że taniec pod Sejmem jest formą zaznaczenia swojej obecności i udowodnienia, że zależy nam na naszej przyszłości. Jeśli jest w tobie złość, wytańcz złość. Jeśli radość, tańcz z radością. Jeśli jest w tobie krzyk, zamiast krzyczeć, tańcz – tłumaczy akcję Wiktoria Jędroszkowiak. Ania Pięta mówi: Taniec jest zabawą, formą beztroski i radości, kreatywności. Nie jest destrukcyjny, jak wszystko, co dzieje się obecnie z naszym światem. Taniec jest o życiu i o tym, że to życie w nas jest i nie damy sobie zabrać radości. Dla mnie taniec jest także formą buntu, upuszczenia energii, ale też wytworzenia jakiejś nowej. Jako aktywistki mamy trochę dość wielkich protestów. Chcemy zrobić coś innego, bardziej radosnego i jednoczącego. W czasie Silent Disco będzie można wrzucać do urny symboliczne głosy na to, jakiej przyszłości chcemy.
„Czwartek” inny niż wszystkie. Bren Cukier i Marianna Zydek opowiadają o kryzysie aborcyjnym w nowym filmie krótkometrażowym
Bren Cukier odważnie podejmuje temat kryzysu aborcyjnego w Polsce. W krótkometrażowym filmie „Czwartek” z Marianną Zydek w roli głównej opowiada o kobiecie, która decyduje się na przerwanie ciąży. Skupia się na towarzyszących jej emocjach i samotności.
W tym artykule: „Czwartek” – fabuła. O czym jest film Bren Cukier z Marianną Zydek w roli głównej? „Czwartek” – recenzja. Czy kobiety w ogóle mają wybór? „Czwartek” – premiera. Gdzie i kiedy można obejrzeć film Bren Cukier? Bren Cukier to amerykańska reżyserka, która w 2020 roku przyleciała do Łodzi, by studiować w znajdującej się tam Szkole Filmowej. Myślała o projekcie koncentrującym się na Holocauście, ponieważ ma polskie korzenie, a jej dziadkowie, jak również dalsi krewni to osoby ocalałe właśnie z tej tragedii. Jednak jej przeprowadzka zbiegła się w czasie z odbywającymi się w całym kraju strajkami kobiet, do których doprowadził wyrok Trybunału Konstytucyjnego. I to właśnie te wydarzenia przyniosły jej zawodową inspirację. Bren Cukier stworzyła krótkometrażowy film o kryzysie aborcyjnym, jakiego w Polsce jeszcze nie było. „Czwartek” – fabuła. O czym jest film Bren Cukier z Marianną Zydek w roli głównej? Główną bohaterką filmu „Czwartek” jest Maria (w tej roli Marianna Zydek). Poznajemy ją w momencie, w którym przygotowuje się do castingu do nowej roli. Czyta scenariusz, leżąc w wannie. Naukę przerywa jej dzwonek. To kurier z przesyłką. Właśnie wtedy dowiadujemy się, że Maria decyduje się na przerwanie ciąży w domowych warunkach. Jest w tym sama i nie może liczyć na wsparcie bliskich, na czele z partnerem. Jako widzki czy widzowie spędzamy z główną bohaterką około dobę, podczas której przechodzi ona przez poszczególne etapy (zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym) aborcji farmakologicznej. Natalia Broniarczyk dla GLAMOUR: „Kobiety w Polsce przerywają ciąże i wiedzą, jak to robić” W amerykańskich mediach piszą, że obywatelki USA mogą uczyć się od Polek, jak skutecznie obchodzić zaostrzane przepisy aborcyjne. Z kolei Polki znajdują wsparcie w Holandii... „Międzynarodowa solidarność kobiet jest niesamowita” – mówi Natalia Broniarczyk, aktywistka z Aborcyjnego Dream Teamu i Aborcji Bez Granic. Czy jest jednak szansa, że pomoc, której szukamy za granicą, otrzymamy wreszcie legalnie w Polsce? „Czwartek” – recenzja. Czy kobiety w ogóle mają wybór? Film trwa niewiele ponad 15 minut. To przejmujący i trzymający w napięciu kwadrans. Głównym tematem „Czwartku” jest, oczywiście, kryzys aborcyjny. Natomiast Bren Cukier skupia się na doświadczeniach jednostki, przez co na pierwszy plan wychodzą emocje oraz uczucia towarzyszące głównej bohaterce, która nie chce zostać matką i nie uważa, by był to dobry moment na dziecko. To opowieść o samotności, z jaką często muszą mierzyć się kobiety w podobnej sytuacji (bo np. partnerzy nie rozumieją ich czy wręcz nie zgadzają się z nimi), a także o prawie wyboru i (próbie) decydowania o samej sobie. Całość zmusza do refleksji, czy kobiety w Polsce w ogóle mają taką możliwość, co z kolei prowadzi do smutnych, a wręcz niepokojących wniosków (choć oczywiście każda i każdy z nas powinien sobie sam odpowiedzieć na to pytanie). Reżyserka skupia się na konkretnej historii. Ale warto pamiętać, że doświadczenia aborcyjne są bardzo różne, to niezwykle indywidualna kwestia. I takie są też związane z nią reakcje. Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? „Czwartek” – premiera. Gdzie i kiedy można obejrzeć film Bren Cukier? Do tej pory film „Czwartek” został zaprezentowany na Santa Barbara International Film Festival i RiverRun International Film Festival w Karolinie Północnej w USA, czyli na dwóch imprezach kwalifikujących do Oscara. Polska premiera krótkometrażowej produkcji odbędzie się podczas Krakowskiego Festiwalu Filmowego, który wystartuje 28 maja i potrwa do 4 czerwca 2023 roku. Warto wspomnieć, że jest to kolejne wydarzenie branżowe kwalifikujące do prestiżowych nagród. Na razie nie wiadomo, czy „Czwartek” będzie dostępny także online.
Polska znów z najsłabszym dostępem do antykoncepcji w Europie. Lepiej jest w Turcji, Białorusi i Rosji
Światło dzienne ujrzał kolejny raport Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF), podsumowujący analizę dostępu do antykoncepcji w poszczególnych krajach Europy. Polska ponownie zamknęła ranking. Lepiej jest nawet w Rosji, Białorusi i Turcji, które nie słyną z nadmiernego respektowania praw reprodukcyjnych.
W tym artykule: „Atlas Antykoncepcji”: Polska ponownie na ostatnim miejscu w Europie Wielka Brytania z najlepszym, Polska z najgorszym dostępem do antykoncepcji „Atlas Antykoncepcji”: Polska ponownie na ostatnim miejscu w Europie Już po raz szósty Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF) wraz z grupą ekspercką przygotowało raport „Contraception Policy Atlas”. Przedstawiono w nim wnioski płynące z analizy dostępności nowoczesnej antykoncepcji dla mieszkanek i mieszkańców poszczególnych krajów Starego Kontynentu. Analiza dotyczyła trzech płaszczyzn: dostęp do środków antykoncepcyjnych, dostęp do poradnictwa, dostęp do informacji online. Jeśli chodzi o tej pierwszy obszar, grupa ekspercka przyjrzała się poziomowi refundacji metod planowania ciąży przez fundusz zdrowia: refundacji dla osób w wieku 19-25 lat, refundacji dla osób bezrobotnych lub z niskimi dochodami, refundacji metod antykoncepcji długotrwałej. Polska we wszystkich tych kategoriach jest na „nie”. W drugim segmencie, czyli poradnictwa, zbadano m.in. dostęp do środków antykoncepcyjnych bez zgody opiekunów dla osób niepełnoletnich, dostęp do antykoncepcji awaryjnej, dostęp do antykoncepcji hormonalnej bez recepty. Tu też nie mamy czym się pochwalić – kraj nad Wisłą jako jedyny wymaga recepty na tabletkę „dzień po”. W trzecim obszarze przeanalizowano łatwość uzyskania informacji na temat metod zapobiegania ciąży. Tylko na tej płaszczyźnie Polska nie była na szarym końcu Europy. Warto jednak zaznaczyć, że to nie zasługa działań odgórnych, lecz aktywności organizacji pozarządowych i grup nieformalnych, jak Federacja Na Rzecz Kobiet i Planowania Rodziny czy Aborcyjny Dream Team. Najgorszy dostęp do antykoncepcji w Europie? Niezmiennie w Polsce. Bijemy pod tym względem nawet Rosję Jak pokazał Raport Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF), jeśli chodzi o dostęp do nowoczesnej antykoncepcji, Polska jest na szarym końcu Europy. W kraju nad Wisłą jest na tym polu gorzej niż w Bośni i Hercegowinie, Węgrzech, Białorusi i Rosji. Wielka Brytania z najlepszym, Polska z najgorszym dostępem do antykoncepcji Ogółem rzecz biorąc, sytuacja niezmiennie od 2019 roku wygląda u nas tragicznie. W edycji „Atlasu Antykoncepcji” z 2023 roku Polska po raz kolejny zajęła ostatnie miejsce. Wskaźnik określający dostęp do metod planowania ciąży w kraju nad Wisłą wynosi 33,5% i jest najsłabszy w całej Europie. Lepszy wynik osiągnęły takie kraje jak: Turcja (42,2%), Rosja (42,8%), Białoruś (44,4%) i Węgry (44,9%). Wobec ostatnich lat sytuacja pogorszyła się w Ukrainie, która – w wyniku wojny – uzyskała 51,7 proc. w porównaniu do 58,6 proc. w 2022 roku. Zupełnie odmiennym status quo może pochwalić się Wielka Brytania, która według „Contraception Policy Atlas” ma najłatwiejszy dostęp do antykoncepcji w Europie (ze wskaźnikiem 96,9 %). Tuż za nią uplasowały się: Francja (93,%), Belgia (91,1%), Luksemburg (85,2%), Szwecja (82,9%), Irlandia (82,3%). Brawo my? View oEmbed on the source website Antykoncepcja – rodzaje i skuteczność. Wszystko, co powinniście wiedzieć
Znany mizogin, Andrew Tate, zaczepił Gretę Thunberg na Twitterze. Jej odpowiedź zmiotła go z ziemi
Andrew Tate, powróciwszy na Twittera po pięcioletniej banicji, oznaczył Gretę Thunberg we wpisie, w którym pochwalił się posiadaniem 33 samochodów z „ogromną emisją spalin”. Aktywistka zmiażdżyła go żartem o „small dick energy”. Samiec Alfa z pewnością na długo to zapamięta.
28 grudnia 2022 roku 19-letnia szwedzka działaczka na rzecz ochrony środowiska, Greta Thunberg, rozpaliła Twittera swoją odpowiedzią na szyderczy tweet byłego kick-boxera i patoinfluencera Andrew Tate'a. Ów niedawno został przywrócony na platformę po tym, jak został na stałe zbanowany w 2017 roku za naruszenie warunków korzystania z serwisu. Po zakończeniu kariery sportowej rozgłos zbudował bowiem na głoszeniu mizoginistycznych haseł i byciu ucieleśnieniem idei incelstwa. Promowane przez niego treści wielokrotnie były oznaczane jako szkodliwe społecznie. Mizogin: jak rozpoznać mężczyznę, który gardzi kobietami? Mizoginizm może się niektórym wydawać postawą z przeszłości. Niestety w XXI wieku wciąż mają miejsce mizoginiczne zachowanie i spotkać możemy mizogina na naszej drodze. Greta Thunberg trolluje Andrew Tate'a Tym razem amerykańsko-brytyjski emerytowany sportowiec postanowił uderzyć w aktywistkę działającą na rzecz ograniczenia konsumpcji, śladu węglowego i emisji spalin. Oznaczył Gretę Thunberg w tweecie (wyświetlonym do tej pory ponad 94 mln razy), w którym pochwalił się posiadaniem floty aut z „ogromną emisją”. Cześć, Greta, mam 33 samochody – napisał 36-latek, po czym zaczął wyliczać swoje bryki. To dopiero początek. Podaj swój adres e-mail, to wyślę ci pełną listę mojej kolekcji samochodów z ich ogromną emisją – dodał, a do wpisu dołączył swoje zdjęcie z jednym ze swych superpojazdów. Tak, proszę, oświeć mnie. Napisz do mnie na adres smalldickenergy@getalife.com (w dosłownym tłumaczeniu: energiamałegopenisa@zajmijsiężyciem.com) – odpowiedziała bezpardonowo Thunberg. Sformułowanie „small dick energy” oznacza ni mniej ni więcej niż stwierdzenie, że facet „ma małego”, gdy w obsesyjny sposób – w domyśle rekompensując braki – demonstruje swoje „atrybuty męskości”, jak chociażby wypasione auto. Odpowiedź 19-latki ma już 137 mln wyświetleń i niesie się dalej w świat. To się nazywa mistrzowskie zgaszenie trolla. View oEmbed on the source website 17-letnia Greta Thunberg okrzyknięta Człowiekiem Roku 2019 według magazynu „Time” Do Baracka Obamy, papieża Franciszka i Angeli Merkel dołączyła 17-letnia Greta Thunberg, którą tygodnik „Time” ogłosił Człowiekiem Roku 2019.
Mizogin – dlaczego w XXI wieku wciąż go spotkamy i jak rozpoznać mężczyznę, który gardzi kobietami?
Mizoginizm może się niektórym wydawać postawą z przeszłości. Niestety w XXI wieku wciąż mają miejsce mizoginiczne zachowanie i spotkać możemy mizogina na naszej drodze.
W tym artykule: Mizoginia – co to jest? Skąd się wzięła mizoginia? Kim jest mizogin? Jakie są przyczyny mizoginizmu? Jak rozpoznać mizogina? Jak postępować z mizoginem? Choć wydaje się postawą z zamierzchłej patriarchalnej przeszłości, to niestety mizoginia wciąż ma się dobrze w naszym społeczeństwie i możemy mieć do czynienia z mizoginami. W pracy, w szkole, a nawet we własnym domu! Wyjaśniamy więc, kim jest mizogin, jakie są symptomy mizoginistycznej postawy, kim są mężczyźni pałający nienawiścią do kobiet i jak się z nimi obchodzić. Mizoginia – co to jest? Mizoginia (mizoginizm) to wyraz pochodzący z języka starogreckiego; misos oznacza w tym języku nienawiść, zaś gyne – kobietę. Oznacza to, że mizoginia to uprzedzenie, nienawiść czy też niechęć wobec kobiet, która może objawiać się na różne sposoby. Zwykle postawę taką prezentują mężczyźni. Owa niechęć może się przejawiać pod postacią werbalnych czy nawet fizycznych napaści, ale nierzadko też przybiera formę maksymalnego ograniczenia kontaktów z kobietami. Warto nadmienić, że mizoginia posiada także swój żeński odpowiednik – mizoandrię. W tym wypadku będzie chodziło o skrajnie negatywny stosunek danej kobiety do ogółu przedstawicieli płci przeciwnej. Stalking – co to jest i jak się przed nim bronić? Co grozi za stalkowanie? Oto wszystko, co trzeba wiedzieć Stalking może przybierać różne formy – niekiedy nieoczywiste. To poważny problem, o którym (na szczęście) mówi się coraz więcej. Wyjaśniamy, czym jest stalkowanie, kim jest stalker i co mu grozi. Co więcej, tłumaczymy, jak bronić się przed nękaniem w prawdziwym życiu oraz przestrzeni wirtualnej. Skąd się wzięła mizoginia? Mizoginia (mizoginizm) to wytwór społeczeństw patriarchalnych, w których dominują mężczyźni, gdzie świat urządzony jest według ich miary i uznania. Gdzie kobiety nie mają lub przez dłuższy czas nie miały praw obywatelskich, gdzie przemoc wobec kobiet była na porządku dziennym i panowało ich seksualne uprzedmiotowienie, lekceważenie ich przyjemności seksualnej. Świetnie pisze o tym, jakie są wciąż nierówności w świecie rządzonym i urządzonym przez mężczyzn, o spuściźnie patriarchatu, która wciąż pokutuje (i szkodzi także facetom!), Caroline Criado Perez w książce „Niewidzialne kobiety”. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn". Seksizm dawniej i dziś, seksizm w pracy. Co to jest seksizm i jak z nim walczyć? Na pewno spotkałaś się kiedyś z pojęciem seksizmu. Najczęściej kojarzy nam się z zachowaniami, które dyskryminują płeć żeńską, jednak w obecnych czasach to określenie zyskuje coraz szersze znaczenie. Czym jest seksizm? Kiedy powstał? Jak walczyć z jego przejawami? Podpowiadamy. Kim jest mizogin? Postawa mizoginistyczna będzie się zatem cechować patologiczną, niczym nieuzasadnioną niechęcią konkretnego mężczyzny wobec wszystkich kobiet, brakiem szacunku wobec nich. Mizogin czy też mizoginista (rzadziej używane) to mężczyzna, który traktuje kobiety inaczej niż mężczyzn, czytaj: gorzej, uznaje kobiety za gorsze, lubi kontrolować kobiety, dominować wobec nich, upokarzać publicznie. Na przykład dyskryminuje je w miejscu pracy. Ale może też źle traktować bliskie mu kobiety, matkę czy żonę. Mizoginistyczne poglądy mogą powodować, że uzna, że kobiety są głupsze od mężczyzn, bardziej leniwe, emocjonalne, nadają się do prac domowych, nie zasługują na dobrą płacę, są świetnym obiektem kpin itp. Warto przypomnieć, że dyskryminacja ze względu na płeć, czyli seksizm (zwrot ukuty przez feministki drugiej fali w latach 60. XX wieku) to przekonanie o gorszości jednej płci i pozwoleniu sobie zgodnie z tym na dominowanie nad nią, co może mieć poważne skutki, pociągać za sobą nie tylko nierówne, gorsze traktowanie, lecz na przykład także dopuszczanie się przemocy psychicznej, fizycznej, seksualnej. 5 typów facetów, których powinnaś unikać jak ognia Mogą być bajecznie przystojni, porażająco seksowni, szalenie inteligentni i niesamowicie błyskotliwi, ale jeżeli pasują do któregoś z opisów poniżej, mamy jedną rade – uciekaj, póki możesz! Tych 5 typów facetów powinnaś unikać. Jakie są przyczyny mizoginizmu? Przyczyn mizoginizmu można więc upatrywać w stereotypach i przekonaniach społecznych, w społeczeństwach zdominowanych przez mężczyzn, w przesiąkniętych seksistowskimi postawami wytworach kultury. Oczywiście dochodzą do tego czynniki indywidualne. Tak jak w przypadku większości uprzedzeń, niechęć do kobiet może wynikać po prostu ze strachu. Damskie towarzystwo wydaje mu się stresujące, zaś kobiety jawią mu się jako istoty niemożliwe do zrozumienia, nieprzewidywalne. W ślad za strachem może podążać również niskie poczucie własnej wartości czy zwykła zazdrość, wynikająca z przeświadczenia, że bycie kobietą jest z jakichś powodów lepsze, łatwiejsze, przyjemniejsze. Albo że kobiety roszczą sobie za wiele praw, o zbyt wiele się obecnie dopominają. Że powinny służyć mężczyznom, być seksualnie dostępne (sic!), tymczasem wybijają się na niezależność... Mizoginizm nierzadko miewa swoje źródło w złych doświadczeniach z dzieciństwa. Jeśli matka mężczyzny przejawiała cechy despotyczne czy agresywne, kiepska relacja z nią może rzutować na całe dorosłe życie poranionego syna. Tak samo źle rokuje postawa gwałtownego, sadystycznie nastawionego do żony ojca rodziny. Mając w domu taki przykład, dorastający chłopiec uczy się, że szacunek do kobiety to bzdura. A stąd już często tylko krok do mizoginii. Wstręt czy też nienawiść do kobiet rodzi się również u części mężczyzn niezadowolonych z kształtu własnego życia seksualnego i mających negatywne doświadczenia z kobietami (nie tylko w tej sferze). Niewielu facetów potrafi się przed sobą przyznać do niedomagań w tej sferze. Znacznie łatwiej zrzucić winę na kobietę – jej niedostateczne zaangażowanie, brak łóżkowych umiejętności czy nawet defekty urody albo jej niedostępności. Wyjaśniając sprawę w taki sposób, mężczyzna chroni własne ego, pielęgnując w sobie zarazem negatywny wizerunek partnerki. Tu znowu odzywają się echa patriarchatu, który szkodzi też mężczyznom: stereotypowo, zgodnie z toksycznym pojmowaniem męskości mężczyzna powinien być sprawny w łóżku. Zamiast więc szukać u siebie źródła problemu i go rozwiązać (np. ze wsparciem seksuologa), obwinia się kobiety. Jak rozpoznać mizogina? Mizogin nieczęsto ukrywa swoje poglądy przed światem. Wręcz przeciwnie: czerpie prawdziwą satysfakcję z faktu, że może się publicznie wypowiedzieć na temat niższości kobiet we wszystkich dziedzinach życia, poniżyć je przy każdej nadarzającej się ku temu okazji, ignorować ich obecność, przewracać oczami, kiedy coś mówią. Jego rozpoznanie nie powinno zatem nastręczać większych kłopotów. Wyjątkowo uciążliwą kategorię stanowią ci mizogini, którzy prezentują światu swoje przekonania w formie pseudonaukowych wywodów. Tacy mężczyźni będą powoływać się na innych, bardziej znanych przedstawicieli swojej płci, którzy na przestrzeni dziejów niejednokrotnie wykazywali intelektualną i fizyczną ułomność żeńskiej części ludzkości. Za motto posłuży im z pewnością słynne zawołanie Friedricha Nietzschego: „Idziesz do kobiet? Nie zapomnij wziąć ze sobą bicza!”. Trudno jednak zaprzeczyć, że w dzisiejszych czasach – w dobie kobiecej emancypacji i wysiłków służących zrównaniu praw obu płci – część mizoginów wybiera wymowne milczenie. Nie oznacza to bynajmniej kapitulacji. Przy pierwszej nadarzającej się okazji taki „utajony” mizogin przystępuje do frontalnego ataku, nie zważając na groźbę społecznego ostracyzmu. Mizoginia funkcjonuje też w miejscu pracy. I choć może nie jest to zwykle jawna pogarda, choć i to się niestety zdarza, to raczej jest to dyskryminacja objawiająca się w tym, że kobiety nie awansują, kiedy szef jest mizoginem, mają niższe pensje na tych samych stanowiskach co ich koledzy, proszone są o wykonywanie zadań, które nie należą do ich obowiązków zawodowych, ale z racji płci mężczyznom wydaje się, że powinny one parzyć im kawę czy kserować za nich dokumenty lub że mogą sobie przypisywać ich pomysły, upokarzać je publicznie... Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn. Jak postępować z mizoginem? Relacje z mizoginem z pewnością nie są dla kobiety łatwe. Najprostsze rozwiązanie polegałoby oczywiście na zerwaniu z nim wszelkich kontaktów, nie zawsze okazuje się to jednak możliwe. Jeśli rzecz dotyczy naszego szefa, kolegi z pracy czy co gorsze ojca lub życiowego partnera, sprawa nabiera niejednokrotnie poważnego wydźwięku. Co zatem robić? W życiu zawodowym wytrwale ignorować, wykonując po prostu swoją pracę (a przy okazji wspierając też inne kobiety, chociażby tylko werbalnie). W bardziej drastycznych przypadkach można zgłosić nękanie przez agresywnego mężczyznę do osoby zarządzającej całą firmą albo do Państwowej Inspekcji Pracy. W grę wchodzi ostatecznie także droga sądowa. Jeżeli jednak przypadek mizoginizmu zdarzył się w naszym najbliższym otoczeniu, warto skłonić takiego mężczyznę do kontaktu ze specjalistą. Nie będzie to z pewnością łatwe – niewielu mizoginów daje się przekonać, że ich poglądy mają charakter chorobliwy. Co jednak istotne, mizoginizm można z powodzeniem wyplenić, z pożytkiem nie tylko dla społeczeństwa, ale i samego mężczyzny. Jeśli słyszysz od swojego partnera jedną z tych trzech rzeczy - uciekaj! Jesteś ambitna, chcesz odnosić sukcesy i nie pozwolisz, żeby cokolwiek stanęło ci na drodze. Zwłaszcza facet, który tego nie rozumie. Chcesz robić karierę, wybierz odpowiedniego partnera, który będzie ci kibicował.
Stara panna służyła za „straszak” dla młodych dziewczyn. Oto co cię czeka, jeśli będziesz się buntować
„W XIX wieku kobieta, która nie wyszła za mąż, oznaczała bankructwo przedsiębiorstwa. Stara panna nie tylko przegrała i z tego powodu należała jej się pogarda albo litość, ale też postąpiła wbrew temu, czego się od niej oczekiwało – i z tego powodu należała jej się kara” – mówi kulturoznawczyni Alicja Urbanik-Kopeć, autorka książki „Matrymonium. O małżeństwie nieromantycznym” (Wydawnictwo Czarne).
Anna Jastrzębska: Panowie kandydaci. Jestem młodą panną, prowincjonalistką, mam lat 19, (…) marzeniem moim Warszawa, nienawidzę prowincji, wykształcenie mam 4 klasowe, jestem muzykalną. Posagu mam 14 000 rubli. Piszcie do mnie. W swojej najnowszej książce „Matrymonium. O małżeństwie nieromantycznym” cytujesz dziesiątki podobnych anonsów. Ogłoszenia matrymonialne z XIX wieku to prototyp Tindera? Alicja Urbanik-Kopeć: Można znaleźć pewne analogie. Jeszcze jakiś czas temu portale czy aplikacje randkowe były uważane za kontrowersyjny sposób zawierania znajomości. Argumenty, które padały przeciwko nim, były bardzo podobne do tych XIX-wiecznych, za pomocą których krytykowano ogłoszenia matrymonialne: „to upokarzające, to handel ludźmi, pragmatyczne wystawianie się na sprzedaż, merkantylizowanie relacji międzyludzkich, to otępiające emocjonalnie, niebezpieczne szczególnie dla kobiet, zachęca oszustów i mężczyzn, którzy szukają wyłącznie szybkiej satysfakcji seksualnej”. Podobne argumenty można było usłyszeć jeszcze kilka lat temu i w XIX wieku. Tak samo dziś, jak i wówczas rzeczywiście zdarzały się patologie, to są wady aplikacji randkowych, takie były wady ogłoszeń matrymonialnych. W obu przypadkach jednak to był ogromny przełom w szukaniu partnera czy partnerki. Dziś może mniej, ale wówczas taki rodzaj zawierania znajomości znacząco, w sposób niesamowity poszerzał możliwość wyboru. W XIX wieku podróżowało się wolniej, krąg ludzi, których się znało, był dużo mniejszy. Znacznie sztywniejsze były zasady społeczne, określające gdzie i kogo można było poznać. Ogłoszenia matrymonialne pokazały, że partnera czy partnerki można poszukać sobie na własną rękę z zupełnie niedostępnego wcześniej grona osób. Z treści ogłoszeń można wywnioskować, że wiele osób upatrywało w nich szansy na życie. Można powiedzieć „zdesperowani”. No tak, część osób była zdesperowana i bardzo dobrze to widać w niektórych ogłoszeniach, podobnie zresztą jak obecnie w aplikacjach randkowych. Jednocześnie było bardzo wiele osób – szczególnie im kibicowałam i zawsze zastanawiałam się, czy im się udało – które jasno wyrażały, że w ten sposób chcą się wyrwać ze swojego świata. Tak jak dziewczyna, którą zacytowałaś. Ona mówi wprost: „nienawidzę prowincji, szukam kogoś, kto mnie zabierze do miasta”. Albo mężczyzna, który pisze: „jestem inżynierem, wyjeżdżam na Syberię, wrócę za cztery lata, szukam żony, która ze mną pojedzie na to pustkowie”. Mnóstwo osób w tych ogłoszeniach zaznacza: „z braku znajomości, z braku możliwości poznania kogoś”, zapewniają „nie jest ze mną nic nie tak, po prostu mieszkam w małym miasteczku, mam ścisłe grono znajomych i matkę, która mnie kontroluje, znam już wszystkich czterech kuzynów i żaden mnie nie interesuje, a nie mam szans na poznanie kogoś innego”. To właśnie fakt, że ogłoszenia matrymonialne dawały sprawczość tym osobom, zwłaszcza kobietom, sprawiał, że były one tak mocno krytykowane. Wszystkie odcienie Tindera – krótki przewodnik i instrukcja, jak korzystać z Tindera Zawieranie znajomości przez aplikacje randkowe to już dziś standard. Wciąż jednak padają pytania, jak randkować, by znaleźć to, czego się szuka. Miłość, romans, jednonocna przygoda, przyjaźń... To wszystko czeka na Tinderze i podobnych platformach. Jak z nich korzystać? Jakie powinny być twoje pierwsze kroki na Tinderze? Zarówno ogłoszenia matrymonialne w XIX wieku, jak i dzisiejsze aplikacje randkowe bardzo jasno określają cel „anonsów”. W ogłoszeniach matrymonialnych ludzie mogli wprost powiedzieć, czego pragną: „szukam męża, który będzie katolikiem, zabierze mnie z prowincji, będzie zarabiał tyle i tyle” czy też „szukam żony, która będzie brunetką, może być wdową, ma taki i taki posag”. Co jest bardzo ciekawe, w niemal wszystkich tych ogłoszeniach widać, jak strasznie istotne są pieniądze. Prawie każdy mężczyzna w swoim anonsie zaznaczał: „potrzebuję żony z posagiem od…”, prawie każda kobieta pisała: „szukam męża, który będzie zarabiał od…, a posag mam konkretnej wysokości”. To też się bardzo nie podobało – ogłoszenia obnażały finansowy wymiar szukania małżonka. Wszyscy o nim wiedzieli, ale co innego wiedzieć i porozmawiać o tym prywatnie na herbacie, a co innego, kiedy mamy setki stron w gazetach matrymonialnych, w których wszyscy otwarcie piszą o tym, o czym się głośno nie mówi. Choć opisujesz zupełnie odmienną epokę i odmienne warunki socjoekonomiczne, widzę wiele zbieżności ze współczesnością. Mentalnie wciąż jesteśmy w XIX wieku? W pewnym sensie tak. Istnieje mnóstwo klisz kulturowych i tradycyjnych wartości, które zrodziły się w XIX wieku i z którymi się nie pożegnaliśmy – albo kontestując je jako przebrzmiałe sposoby funkcjonowania, albo czując ich nacisk na siebie. Myślę, że warto wiedzieć, skąd się wzięły, żeby móc sobie wytłumaczyć wiele kwestii i ustawić siebie wobec społecznych oczekiwań we współczesnym świecie. Piszę o tym we wszystkich moich książkach i powtarzam to moim studentom: przełom XIX i XX wieku to epoka, która nas ukształtowała jako ludzi dziś. Wszystkie wartości i koncepcje, które my współcześnie postrzegamy jako staroświeckie truizmy bądź przestarzałe tradycje, do których – niezależnie od poglądów – lubimy się odwoływać, ukształtowały się właśnie wtedy, to znaczy w drugiej połowie XIX wieku. To jest czas ogromnych przemian społecznych, zwłaszcza w Europie, które stworzyły takie koncepcje jak: „co to jest kobiecość, co to znaczy być prawdziwa kobietą, co to znaczy być dobrą żoną, czym jest miłość, odwaga, dzieciństwo, męskość, patriotyzm?”. Te pytania dziś również sobie zdajemy i wydaje się nam, że znamy na nie odpowiedź. Problem w tym, że te odpowiedzi kształtowały się w bardzo specyficznych warunkach społeczno-kulturowych. A my dziś patrzymy na nie jak na zbiór efemerycznych wartości, które nam spłynęły z nieba. Dlatego bardzo zależy mi na tym, żeby pokazać, że życie rodzinne, emocjonalne, małżeństwo, kobiecość, różne truizmy, z którymi dziś walczymy, powstały dla bardzo konkretnej grupy ludzi z bardzo konkretnym stylem życia, w bardzo konkretnych warunkach. Co powinnaś wiedzieć o pieniądzach przed trzydziestką? Jakie to były warunki? Jeśli chodzi o sytuację życiowo-finansową kobiet, w drugiej połowie XIX wieku zasadzała się ona na dwóch podstawowych faktach. Po pierwsze, poza klasami robotniczą i chłopską kobiety nie miały praktycznie możliwości zarabiania pieniędzy ani posiadania ich na własność. Wynikało to z różnych czynników, przede wszystkim z powodu braku dostępu do edukacji wyższej, a więc możliwości uzyskania wyspecjalizowanych umiejętności pozwalających podjąć pracę zarobkową. Po drugie, wtedy to nie była praktyka ani norma kulturowa, by kobiety spoza klas ludowych pracowały. Nawet jeśli chciałyby na siebie zarabiać, nikt by ich do pracy nie przyjął, bo tak silny był ten prąd społeczny, który na to nie pozwalał. W związku z tym jedynym sposobem na życie dla dorosłych kobiet było znalezienie sobie męża, który będzie je utrzymywał. Co za tym idzie, decyzja o wyjściu za mąż już na starcie wiązała się nie tylko z potrzebami emocjonalnymi (choć oczywiście one też miały znaczenie), ale stawała się decyzją ekonomiczną. To tak jakby w dzisiejszych czasach decyzja o wejściu w związek, niekoniecznie nawet formalny, była decyzją o tym, jaką się będzie miało pracę i czy dostanie się kredyt na mieszkanie. Dziewczyny z „niższych sfer” pracowały, więc – przynajmniej w teorii – nie powinny mieć takich problemów. Jeśli chodzi o kobiety z klas ludowych, przede wszystkim miejskie proletariuszki, to były to dziewczyny, które zarabiały pieniądze, pracując w zawodach fizycznych, głównie na służbie, jako szwaczki, jako praczki, robotnice. Niestety tych pieniędzy nie zarabiały za wiele, więc one też miały dylematy związane z małżeństwem. Raz, że sytuacja klasy robotniczej w drugiej połowie XIX wieku nie była specjalnie do pozazdroszczenia, a dwa, że płace kobiet – nawet jeśli pracowały na tych samych stanowiskach co mężczyźni – były o połowę niższe. Teoretycznie więc proletariuszki mogły zarabiać i mieć niezależność, ale w rzeczywistości trudno było im się w pojedynkę utrzymać. Dlatego w ich przypadku decyzja o małżeństwie również była podyktowana względami ekonomicznymi. W razie niedoboru finansowego, mając dwa dochody, łatwiej było chociażby wynająć mieszkanie. Oczywiście kobiet z proletariatu nie omijała także presja społeczno-kulturowa, od nich też oczekiwano, że wyjdą za mąż, założą rodzinę i będą miały dzieci. Podobnie jak u kobiet z klasy wyższej, to również była definicja ich sukcesu życiowego. Przemoc wobec kobiet ma się świetnie „Nasz system zabija w kobietach podstawowy instynkt samozachowawczy” – Przemoc wobec kobiet, a raczej jej skala, jest zatrważająca. Jak podaje Ośrodek Informacji ONZ w Warszawie, kobiety w wieku 15 - 44 lat są bardziej narażone na ryzyko gwałtu i przemocy domowej, niż na ryzyko zachorowania na raka czy bycia ofiarą wypadku samochodowego. Z czego wynikają te koszmarne statystyki? Jakie rodzaje przemocy dotykają kobiety najczęściej i jak je rozpoznać? Jak zgłosić przemoc domową? Czyli z jednej strony mamy dążenia emancypacyjne, mówienie kobiecie „możesz być niezależna”, z drugiej – rzeczywistość, która to uniemożliwia, a z trzeciej – wtłaczanie do głowy przekonania, że jedyną właściwą drogą jest małżeństwo. Straszna hipokryzja. To pewien sposób ustawiania sytuacji kobiety, która niezależnie od tego, co zrobi, jest na przegranej pozycji. W XIX wieku prześcigano się w poradach, jak uczynić kobiety bardziej atrakcyjnymi dla społeczeństwa i mężczyzn. Jak zachęcić, przyciągnąć do siebie potencjalnego partnera i wygrać w tym konkursie na urządzenie sobie życia. Pod koniec wieku zaczęto dużo mówić o tym, że gdyby kobiety z klas wyższych, mieszczaństwa, miały przydatne umiejętności, były zaradne, to mężczyźni chętniej chcieliby się z nimi żenić. No bo kto chciałby być z mimozą, która nic nie potrafi? Kobieta powinna być dobrą towarzyszką życia. To klasyczny mechanizm przerzucania na kobiety odpowiedzialności za niedoskonałości systemu społecznego. W tym systemie nie ma normy kulturowej, że kobiety kształcą się wyżej i idą do pracy odpowiadającej ich umiejętnościom, a jednocześnie zaczyna się opowiadać dziewczynom, że tak nie może być, nie możecie być takie niesamodzielne i musicie mieć umiejętności (których nie możecie zdobyć ze względu na system). Oczywiście te sytuacje możemy rozpoznać także współcześnie: mamy różnego rodzaju kody kulturowe, które sprawiają, że wiele kobiet podejmuje konkretne decyzje, a następnie są za nie krytykowane. Weźmy chociażby macierzyństwo i przeświadczenie o tym, że należy mieć dziecko. Jak już się to dziecko ma, to można odejść z pracy, ale nie jest to dobrze widziane, bo wtedy staje się „kurą domową, która siedzi w domu i nic nie robi”. Można też mieć dziecko i wrócić do pracy, za co także się dostaje – bo „wyrodna matka, porzuciła dziecko dla kariery”. Można zrobić jeszcze jedno: posłuchać ekspertów. Mam wrażenie, że XIX-wieczne poradnictwo jest zupełnie jak z dzisiejszego Instagrama. Gdzie nie spojrzysz, znajdziesz dziesiątki osób, które ci wytłumaczą, jak żyć najlepszym możliwym życiem. Nawiasem mówiąc, czytając „Matrymonium”, bardzo znielubiłam Lucynę Ćwierczakiewiczową, autorkę słynnej książki kucharskiej „365 obiadów”, a także specjalistkę od bycia idealną panią domu. Ówczesna Małgorzata Rozenek-Majdan, nie przymierzając. Poradnictwo z XIX-wieku jest bardzo podobne do współczesnego influencingu. Opiera się na tych samych mechanizmach: wtłaczamy kobiety w niemożliwe do spełnienia oczekiwania dotyczące tego, kim mają być i co mają robić w domu, życiu i rodzinie. Następnie na tym zarabiamy, proponując kobietom setki rozwiązań, które tak naprawdę niczego nie rozwiązują. Poradnikowa odpowiedź z Instagrama na to, że społeczeństwo jest urządzone w taki a nie inny sposób i nie możemy zrobić miliona rzeczy na raz, sprowadza się do tego, że wszystko jest kwestią organizacji. Wystarczy wcześnie wstawać i dobrze ustawić sobie plan dnia, a wtedy wszystko będzie dobrze i ze wszystkim się wyrobisz. W XIX wieku było dokładnie tak samo. Mamy Ćwierczakiewiczową – ale nie tylko ją, bo rynek poradnictwa był wtedy ogromny – sprzedającą poradniki, w których kobiety mają w tabelkach rozpisany każdy dzień. Przekonuje się je, że istotą kobiecości, spełnienia życiowego, emocjonalnego i w każdym innym aspekcie, jest wypełnienie tych wszystkich tabelek w odpowiedni sposób. Tak się zostaje idealną kobietą, tak się zyskuje wartość jako osoby. Praca i macierzyństwo: jak to połączyć? Rozmawiamy z blogerką, która świetnie sobie z tym radzi Z właścicielką marki Pastelier i znaną influencerką, Aleksandrą Marzędą-Czerwonką, porozmawialiśmy o tym, w jaki sposób łączy swoje codzienne zawodowe i rodzinne obowiązki. Okazuje się, że niezwykle pomocny w tej kwestii jest jeden, istotny element, który ułatwia jej pracę. By zostać kobietą idealną, trzeba skupić się na jak najbardziej trywialnych kwestiach. O fetyszyzowaniu trywialności będą potem pisać niektóre emancypantki. Zwrócą uwagę na to, że wycieranie nosa dzieciom, podlewanie kwiatów i zaordynowanie obiadu to nie jest istota człowieczeństwa. Zauważą: „jesteśmy dorosłymi istotami, które mają rozwinięte mózgi, może damy radę zrobić coś bardziej skomplikowanego?” czy „nie wmawiajcie nam, że te domowe czynności, które – owszem, są trudne, męczące, jest ich dużo – to jest szczyt naszych możliwości intelektualnych”. Oczywiście fetyszyzowanie trywialności, drobiazgów to bardzo konserwatywny sposób budowania narracji, zagradzający kobietom drogę do alternatywnego rozwoju poza domem i rodziną. Jednocześnie w XIX wieku idzie to w parze z „nagradzającym” fetyszyzowaniem roli domowej kobiety, przekonywaniem: „może i nie będziesz się kształcić, ale to dlatego, że nie potrzebujesz, twoja rola jest najważniejsza, najbardziej skomplikowana i najlepsza. Będziesz fantastycznie spełniać się w domu, zajmując się dziećmi, usługując, organizując, czuwając nad tym wszystkim. Dziękujemy ci za to”. Znów widzę pewne analogie do współczesności. O ile dzisiaj twierdzenie, że małżeństwo i założenie rodziny to jedyna droga dla kobiety, jest przestarzałym bon motem, który możemy kontestować, to w XIX wieku tak rzeczywiście w pewnym sensie tak było. Kobieta nie miała zbyt wiele alternatyw poza małżeństwem i tym, co się z nim wiązało. Społeczeństwo XIX-wieczne tę prawdę ekonomiczną obudowuje jednak tysiącem różnych argumentów ze sfery emocjonalnej i kulturowej. Zamiast powiedzieć wprost: „słuchajcie, nie macie praw wyborczych, nie możecie się kształcić, nie możecie pracować, mogą to zrobić tylko wybitne i naprawdę uparte jednostki, a dla całej reszty drogą jest małżeństwo”, opakowuje to w argumenty: „to jest spełnienie życiowej roli, korzystne dla psychiki i biologii, daje satysfakcję z życia”. Gorzka ekonomiczna prawda jest grubo owijana w bawełnę. Co ciekawe, dzisiaj, kiedy zniknął ten gorzki środek, kiedy mamy rozłączenie losów matrymonialnych od losu codziennego kobiety, owijka z tej bawełny nam została i jest przyjęta jako norma. Zupełnie już zapomnieliśmy albo nigdy nie wiedzieliśmy, skąd wzięły się te przekonania, zostaliśmy tylko z ich konsekwencjami. Tak właśnie funkcjonują stereotypy. 10 rzeczy, które powinnaś doceniać, będąc singielką (bo inni Ci tego zazdroszczą!) Jeden z tych stereotypów dotyczy starych panien. Mimo wszystkich zmian, które zaszły, w wielu kręgach niezamężne kobiety wciąż budzą „wątpliwość”. W okresie międzywojennym ogłoszono „śmierć starej panny”, zastąpiły je kobiety wolne, które mogą pracować i spełniać się poza małżeństwem, ale mimo to pewne pozostałości myślenia o starych pannach jako nieużytecznych, sprawiających problem, pozostały. To wynika z tego, o czym mówiłyśmy wcześniej: w XIX wieku kobieta, która nie wyszła za mąż, oznaczała bankructwo przedsiębiorstwa. Kobieta bez męża nie miała opieki, wsparcia finansowego, dzieci, które mogłyby się nią zająć na starość – to była dla niej tragedia. Taka prawdziwa, zarówno dla kobiet z klasy wyższej, jak i dla kobiet z klasy robotniczej, bo one też w końcu musiały kiedyś przestać pracować. W drugiej połowie XIX wieku kobiety, które nie wyszły za mąż, były zostawione na lodzie, system społeczny nie dbał o nie w żaden sposób. I znów: tę gorzką pigułkę obudowywano argumentami o „wyższych” celach, dla których kobieta musi wyjść za mąż (poczucie spełnienia, zaspokojenie instynktu macierzyńskiego, wypełnienie woli Kościoła itd.). Stara panna nie tylko przegrała i z tego powodu należała jej się pogarda albo litość, ale też postąpiła wbrew temu, czego się od niej oczekiwało – i z tego powodu należała jej się kara. Stara panna służyła więc za „straszak” dla młodych dziewczyn: „oto, co cię czeka, jeśli będziesz się buntować wobec zastanej rzeczywistości”. Dziś – mimo że od bardzo dawna kobieta, która nie ma męża, nie jest skazana na śmierć z głodu – te argumenty nam zostały: „no tak, nie ma nikogo, bo na pewno za bardzo wybrzydzała albo ma beznadziejny charakter, została jej tylko praca albo kotki i pieski”. To niesamowite, że to funkcjonuje do dzisiaj. Niesamowite dla mnie było też odkrycie, że drogę do wolności kobiety dostrzegły w… uznaniu czy ogłoszeniu się brzydką. Niektóre emancypantki na przełomie XIX i XX wieku czują się w tak niesprawiedliwy sposób spętane faktem, że co by nie zrobiły, zawsze będą na przegranej pozycji, że w końcu z bezsilności stwierdzają: „najlepiej jest być brzydką”. Masz spokój od adoratorów, nikt się ciebie nie czepia, nie musisz się wciskać w te społeczne oczekiwania, możesz zająć się swoim życiem, pomyśleć, co chcesz robić, nie czekać na to, że mężczyzna cię wybawi, możesz spróbować stanąć na własnych nogach. Moim zdaniem to prapoczątek współczesnych ruchów ciałopozytywnych. Oczywiście komunikaty z przełomu XIX i XX wieku mają inne źródło, nie ma w nich przekazu „kocham siebie taką, jaka jestem”, tylko raczej „nie chcę, nie mam siły, nie mam ochoty spełniać wymagań społecznych”. Ogłoszenie się brzydką kobietą to powiedzenie „dość”: „nie chce mi się, ta gra jest przegrana, jest niesprawiedliwa, ustawiona od zawsze, nie będę w nią grać, bo to nie ma najmniejszego sensu”. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="737" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FWydawnictwoCzarne%2Fposts%2Fpfbid0wx3DcJg7rtXxHKmREYDGLBcydkFuccLZtWkyJANuJuFyHw7e832DMf2e8Zve3ECVl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Co to w ogóle jest body positive i dlaczego nagle wszyscy mówią o samoakceptacji? Czyli ciałopozytywność na co dzień Ciało po ciąży, ciało z rozstępami, ciało chude, grube, młode, stare, z pryszczami, z gładką skórą, z piegami, z niepełnosprawnościami... Twoje ciało. Nie musisz go kochać, ale możesz je doceniać za to, co ci na co dzień daje, na co ci pozwala. Jest inne niż wszystkie, składa się na naszą ludzką różnorodność, którą promuje ruch body positive. Czym on właściwie jest i dlaczego przybiera na sile?
Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem”
Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi.
Anna Jastrzębska, Glamour.pl: Cytując klasyka: „a co, jeśli ci się odmieni”? Edyta Broda, „Bezdzietnik”: Statystycznie wielu kobietom się odmienia. Zarówno w jedną, jak i drugą stronę. Ja sama jednak nigdy nie wierzyłam w to, że mi się odmieni. I nie chciałam, by mi się odmieniło. Zawsze głęboko odczuwałam swoją potrzebę bezdzietności, a wizja zostania matką była dla mnie wręcz odstręczająca. A co jest nie tak z pytaniem, od którego zaczęłam? To normalne, że zadajemy sobie to pytanie i zmieniamy zdanie, ale nikt nie ma prawa wmawiać nam tego ani nas tym straszyć. Osoby bezdzietne nie chcą słuchać, że „im się odmieni” i że swoich wyborów będą żałować. Wyobraźmy sobie, że takimi „proroctwami” społeczeństwo częstuje rodziców, którzy przecież też czasami żałują, i to mocno, tylko nie mogą już niczego zmienić. Dopiero w tym kontekście widać, jak bardzo takie napominania są absurdalne i przemocowe. Mamy prawo rozgościć się w naszej bezdzietności, urządzić w niej i poszukać spokoju, otwierając na to, co przyniesie los. Będąc osobami bezdzietnymi, mamy czas i przestrzeń na podjęcie najlepszej decyzji. Bo bezdzietność tym właśnie w moim przekonaniu jest – przestrzenią, również na zmianę zdania. Będąc matką, już tej przestrzeni nie masz. Warto to docenić i wykorzystać najlepiej, jak się da. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Tyle że – znów muszę odwołać się do klasyka – „zegar tyka”. Rzeczywiście, u kobiet w pewnym momencie okienko prokreacyjne się zamyka. I zdarzają się przypadki czterdziestolatek, takich zatwardziałych niematek, które doznają nagle macierzyńskiego przebudzenia. Tak bardzo chcą mieć dziecko, że podporządkowują temu wszystkie inne ambicje i pragnienia. Zwykle słyszymy wtedy, że to „naturalne”, że przebudził się „instynkt”. Śmiem w to wątpić. Prawdziwie naturalne instynkty rzadko budzą się spóźnione o kilka czy kilkanaście lat. Podejrzewam, że w świecie natury to się nie zdarza. Zaprzeczałoby to definicji instynktu. Gdyby takimi pragnieniami rządziła natura, potrzeba dziecka budziłaby się wtedy, gdy jesteśmy w prokreacyjnym rozkwicie. Niestety, u ludzi to znacznie bardziej skomplikowane. O pragnieniu lub niepragnieniu potomstwa decydują złożone czynniki. Jeżeli przez kilkadziesiąt lat kobieta nie chciała być matka i nagle zmieniła zdanie, to na początek warto zastanowić się, dlaczego tak się stało. Za takim nagłym zwrotem może stać obawa, że coś nas w życiu omija, nuda, poczucie braku sensu i wiele innych emocji, które warto przegadać z terapeutą. Może po prostu tyle razy usłyszała „będziesz żałować”, że w to uwierzyła? To również. Jeśli wychowujemy się w konserwatywnym środowisku, które codziennie wbija nam do głowy, że dzieci to oczywistość, że trzeba je mieć i że to jest „naturalne”, trudno przyznać sobie prawo do wyboru bezdzietnego życia. Zgłasza się do mnie sporo kobiet z takimi wątpliwościami. Są mądre, świadome siebie i z głęboką potrzebą bezdzietności, a mimo to brak dzieci je uwiera. Wydaje im się nienaturalny. Obawiają się, że coś tracą. To jest uwarunkowane społecznie i historycznie. Kiedyś bezdzietność rzeczywiście wiązała się ze stratami. Nie mogąc urodzić dziecka, kobiety traciły szacunek społeczny, poczucie sprawczości, partnera, zabezpieczenie na starość… I choć współcześnie sytuacja wygląda zupełnie inaczej, wciąż pokutują w nas te stare przekonania. Do dziś bezdzietność kojarzy się ze stratą. To dla zdeklarowanych bezdzietników na ogół nie ma już znaczenia, ale u osób, które wciąż się wahają: być czy nie być rodzicem, może powodować dyskomfort. Najgorsze, co mogą zrobić, to roztrząsać te wszystkie negatywne scenariusze, którymi są zasypywani: że będą żałować, że skazują się na samotność, że nikt im szklanki wody nie poda. Nie korzystają wtedy z bezdzietności i nie pomagają swojej przyszłości. Z lęku nic dobrego wyniknąć nie może. Rodzenie dzieci z lęku musi skończyć się fatalnie. Ale przynajmniej „ktoś ci poda tę nieszczęsną szklankę wody na starość”. Niejednokrotnie pisałam o tym na blogu i w mojej książce „Szczerze o życiu bez dzieci”. Takie prorokowanie to próba odreagowania złości.... Złości? Tak, złości. Bezdzietność z wyboru odwraca znaczenia, a to jest w społeczeństwie bardzo źle widziane. Do tej pory to rodzice byli hołubieni. Pod każdym względem – od finansowego po symboliczny. Matka i ojciec to byli społeczni bohaterowie. Nawet jeśli ich życie nie było do końca szczęśliwe, miało sens, bo robili coś dobrego nie tylko dla siebie, ale też dla ogółu, dla narodu, dla świata. Obecnie sytuacja się zmienia. Młode pokolenie, które dostrzega m.in. depresję klimatyczną, coraz częściej uważa, że aktem odwagi i odpowiedzialności jest nie rodzicielstwo, a jego odmowa. Ci, którzy byli bohaterami, nagle stają się szkodnikami – i odwrotnie. I tu wkraczamy na pole minowe związane z wartościami. A to, co wiąże się z wartościami, z poczuciem sensu, jest bardzo silnie nacechowane emocjonalnie. Kiedy ktoś otwarcie przeciwstawia się ustalonym sensom i wartościom, budzi u wielu złość, a nawet wściekłość. Stąd między innymi te nieprzyjemne „proroctwa”. Gdy ludzie mówią, że będę żałować, to tak naprawdę chcą, bym żałowała. Tego właśnie mi życzą. Na tej samej zasadzie kobietom, które przerwały ciążę, wmawia się, że będą cierpieć na syndrom poaborcyjny. Ci, którzy ideologicznie nie zgadzają się z aborcją, bardzo by chcieli, by takie osoby cierpiały. Badania jednak jasno pokazują, że zdecydowana większość kobiet po aborcji czuje ulgę. Takie kobiety są znacznie szczęśliwsze od tych, które nie chciały być w ciąży, a mimo to urodziły. Podobnie rzecz się ma z bezdzietnością – ci, którzy się z nami nie zgadzają, chcą, byśmy swoich wyborów żałowali. A czy rzeczywiście będziemy żałować? Tego żadna wróżka nie jest w stanie nam przepowiedzieć. W każdy wybór – zarówno bezdzietności, jak i rodzicielstwa – wpisane są straty. Trzeba po prostu mieć tego świadomość. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. Tymczasem, jak zauważyła Karolina Lewestam w książce „Pasterze smoków. Rodzice kontra świat”, to wybór, o którym trudno dyskutować. Ani nie możemy racjonalnie wybrać bezdzietności, ani nie możemy w wydedukowany sposób wybrać rodzicielstwa. Tak, według niej możemy wybierać jedynie na podstawie niewystarczających przesłanek. Karolina Lewestam przyłożyła do tematu (nie)dzietności intelektualną miarę. To bardzo współczesne. Już od jakiegoś czasu zarówno o bezdzietności, jak i o rodzicielstwie mówimy jako o wyborze – a żeby coś wybrać, musimy to wcześniej przemyśleć. I zapewne wiele osób tak właśnie do tego podchodzi. Ale możliwe jest też inne podejście. Zarówno rodzicem, jak i osoba bezdzietną możemy zostać nie „z myślenia”, ale „z czucia”. Przez długi czas swoją bezdzietność postrzegałam w kategoriach wykalkulowanego wyboru. Miałam w głowie miliony powodów, dla których nie chcę mieć dzieci. Jednak w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że gdybym chciała je mieć, to te moje argumenty nie byłyby funta kłaków warte. Wzięłabym je wszystkie na klatę, a macierzyństwo potraktowała jak wyzwania. Odkąd dorosłam, wchodziłam w wiele ról, których się bałam, które były dla mnie trudne i wymagające. Tak samo odważnie weszłabym w rolę matki, pokonując rozmaite przeszkody. Ale sęk w tym, że akurat tej roli nie chciałam. Czułam, że jest nie dla mnie. Nawet gdyby usłano mi rodzicielstwo różami i zagwarantowano, że to będzie wspaniałe doświadczenie, i tak nie miałabym dzieci. Ale to jest raczej niszowe podejście… ...do tego stopnia, że w niedawnym raporcie OKO.Press na pytanie „dlaczego pani/pana zdaniem kobiety w Polsce nie chcą mieć dzieci” nie było w ogóle możliwości wybrania odpowiedzi „bo nie ma we mnie takiej potrzeby”. Powodem mogły być: niskie pensje, drogie mieszkania, problemy na rynku pracy, niezadowalająca opieka okołoporodowa. Ale ani słowa o tym, że kobieta po prostu może nie chcieć dziecka. Tak jakby to było niepoważne, nieistotne, zupełnie niewarte wzięcia pod uwagę. Wynika to zapewne stąd, że badania socjologiczne robi się zawsze po coś – trzeba zdiagnozować problem społeczny i poszukać rozwiązania. W tym przypadku problemem jest to, że ludzie chcą mieć dzieci, ale z powodów leżących po stronie państwa nie mogą zrealizować tego pragnienia. Te powody trzeba rozpoznać i usunąć, by zagwarantować obywatelom jedno z najważniejszych praw – prawo do posiadania potomstwa. I w porządku. Jednak taka optyka usuwa w cień tych wszystkich ludzi, dla których bezdzietność jest potrzebą – równie silną i ważną jak potrzeba rodzicielstwa. Mądre państwo powinno zawsze mieć to na uwadze. Nakłanianie – wszelkimi dostępnymi środkami – jak największej liczby ludzi do tego, by mieli dzieci, to według mnie nadużycie władzy. W rzeczywistości przesiąkniętej pronatalizmem bardzo trudno realizować kolejne bardzo ważne prawo reprodukcyjne – prawo do nieposiadania dzieci. Inna sprawa, że bezdzietność z wyboru zawsze traktowana była z lekceważeniem – jako coś przejściowego i niezbyt poważnego. Monika Brodka w mocnych słowach o braku dzieci: „Ta presja społeczna mnie potwornie drażni” Znana z tego, że niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, przy okazji promocji nowej płyty Monika Brodka zrobiła wyjątek. Zabrała głos w sprawie (nie)posiadania dzieci. W szczerym i zarazem mocnym komentarzu zamknęła usta wszystkim, którzy nie rozumieją, że pytanie kogokolwiek o plany prokreacyjne (bądź ich brak) jest przejawem braku kultury oraz zwyczajem, od którego najwyższa pora się odzwyczaić. I tu znów zahaczamy o historię. Ślub i spłodzenie potomstwa oznaczało w przeszłości wejście do wspólnoty dorosłych. Dziś, choć nie jest to już tak oczywiste, bezdzietność wciąż postrzegana jest jako objaw niedojrzałości. Tłumaczę to sobie tym, że nie mamy w tej chwili żadnych społecznie uznanych „rytuałów przejścia”, które włączałyby młodych ludzi do grona dorosłych. Jeszcze jakiś czas temu wystarczyło zrobić maturę i wyprowadzić się z domu, by zyskać status dorosłego. Nie trzeba było nawet mieć dziecka. Obecnie żyjemy w kulturze celebrującej wieczną młodość. Z domów wychodzimy bardzo późno, matura przestała cokolwiek znaczyć, a współczesne rytuały przejścia (np. „osiemnastki”) są formą zabawy i z dojrzałością mają niewiele wspólnego. Dlatego potrzebujemy jasnych sygnałów: kto zasługuje na poważne traktowanie, a kto nie. Dziecko nadaje się do tego znakomicie, bo je widać. No i stoi za tym wielowiekowa tradycja. Dzieci jako „oznaka dorosłości” wydają mi się ryzykownym konceptem. Bo nawet chcąc prowadzić auto, musisz wcześniej zrobić prawo jazdy. Chcąc mieć dzieci, nie potrzebujesz żadnych uprawnień. I to pociąga za sobą określone konsekwencje. Wiele osób nie chce mieć potomstwa, by nie powielać błędów popełnionych przez swoich rodziców. Podejrzewam, że kiedyś ten argument nie istniał, bo ludzie inaczej patrzyli na życie, czegoś innego od niego oczekiwali. Nie marzyło im się szczęście, samorealizacja ani życiowe spełnienie. Uważali natomiast, by nie podpaść wspólnocie, by nie naruszyć boskich ani ludzkich praw, by wywiązać się z obowiązków przypisanych społecznej roli. Nastanie indywidualizmu zmieniło reguły gry. Młode pokolenie jest bardzo refleksyjne, dba o swój komfort i krytycznie obserwuje rzeczywistość. A to nie sprzyja decyzji o posiadaniu dziecka. Rodzicielstwo – co widać na każdym kroku – wymaga wysokich kompetencji i olbrzymich nakładów, zarówno finansowych, jak i emocjonalnych. W dodatku obarczone jest rozmaitymi lękami związanymi z niepewną przyszłością. To nowe – młode – postrzeganie świata zderza się z archaicznymi stereotypami narzucającymi rodzicielstwo jako jedyną ścieżkę samorealizacji. Niestety brakuje nam społecznie wypracowanego wzorca szczęśliwego bezdzietnego życia. Trudno o obraz szczęśliwej bezdzietności w kraju, który tak bardzo celebruje dzietność. Władza hołduje rodzinie, traktuje bezdzietnych jako obywateli gorszej kategorii. Drenuje kieszenie osób nierozmnażających się, pomija w rozdawaniu benefitów. Tak jak zauważyłaś w jednym ze swoich wpisów – chyba tylko osoby, które nie potrafią liczyć, w naszym kraju nie decydują się na potomstwo. Najbardziej jednak zaskoczyło mnie twoje stwierdzenie, że to dobrze, że państwo nie interesuje się osobami odmawiającymi rozrodu. „Trzymajmy kciuki by władza miała nas, bezdzietnych, jak najdłużej w d. Módlmy się, by nie dawała nam przywilejów ani pieniędzy” – piszesz. Tak, bo władza niczego nie daje bezinteresownie. Zawsze jest to podyktowane jakimś interesem. Tym razem chodzi o demografię i ideologię. Politycy u władzy nie mają na względzie dobra niepłodnych par czy kobiet, które chciałyby być matkami, ale ich na to nie stać. Myślą jedynie o słupkach, statystykach, finansach publicznych, a także – a może przede wszystkim – o konserwatywnej utopii. Chcieliby przyciąć wszystkich do jednego prokreacyjnego wzorca. Nie godzę się na to, by państwo – zarówno agresywnymi strategiami finansowymi, jak i przepisami – przymuszało ludzi do posiadania dzieci. Co innego zapewniać dobre warunki do ich rodzenia i wychowywania. Jest wiele osób, które chcą mieć potomstwo, a nie mogą sobie na nie pozwolić. Od tego są instytucje państwowe, by im pomagać. Nasza władza jednak przegina. Działa w interesie tylko jednej grupy społecznej, a to narusza zasadę równości. Próbuje (na szczęście mało skutecznie) stworzyć warunki, w których nierodzenie dzieci będzie trudne do pomyślenia. Muszę tu jednak zaznaczyć, że tamtem post napisałam z przekąsem. Nie chcę, by władza mieszała swoją szkodliwą ideologię do mojego życia. Chciałabym jednak, by od czasu do czasu zainteresowała się osobami bezdzietnymi. Bo po pierwsze, za chwilę będzie ich sporo... Coraz mniej kobiet przed trzydziestką decyduje się na dziecko? Badania nie pozostawiają wątpliwości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282.jpeg" width="933" height="700" alt="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" title="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" /> ...według badania przeprowadzonego kilka lat temu w ramach projektu FAMWELL, z pokolenia na pokolenie rośnie liczba kobiet, które nie planują zostać matkami. Wśród kobiet urodzonych po 1970 roku odsetek tych, które nie urodzą dziecka, wynosi 17 procent, wśród urodzonych po 1995 roku bezdzietnych będzie dwa razy więcej. I to trend, którego nie da się odwrócić rozwiązaniami proponowanymi przez naszą władzę. Po drugie, zmienia się model rodziny. Nawet ci, którzy mają dzieci, na starość mogą zostać sami. Bo dzieci wyjadą, zajmą się swoim życiem, bo nie będzie ich stać na obsługiwanie schorowanych rodziców… Najwyższa pora, by państwo zainteresowała się losem osób starszych. By tworzyło miejsca opieki dla schorowanych i samotnych, by zajęło się służbą zdrowia, odbudowało geriatrię, aktywizowało starszych, tworzyło dla nich przyjazne przestrzenie. Trudno uwierzyć, że coś takiego w ogóle jest możliwe. Wierzę, że jeśli władza się tym nie zajmie, to my sami się zorganizujemy. Jest coraz więcej działań oddolnych, tworzących sieci wsparcia. Mówię tu o nieformalnych grupach sąsiedzkich, stowarzyszeniach, inicjatywach międzypokoleniowych – to już się dzieje. Wcześniej nie było warunków do takiej samoorganizacji, bo całą energię ludzie wkładali w podtrzymanie więzów rodzinnych. Ale kształt rodziny się zmienia, zwiększa się dystans pokoleniowy… Lepsze zrozumienie i wsparcie zagwarantuje koleżanka albo sąsiadka-równolatka niż dziecko, które gdzieś w świecie zajmuje się własnym życiem. Wierzę w takie wspierające się nieformalne kręgi dojrzałych ludzi – dzietnych i bezdzietnych. Ale na to też trzeba ciężko pracować przez całe życie, tak jak pracuje się nad więzami rodzinnymi. Najgorsze to pozamykać się w domach i mieć w nosie resztę świata.
Anna Lewandowska oburzona słowami Kaczyńskiego o kobietach. Wyznała, że w przeszłości straciła ciążę
Anna Lewandowska w stanowczy sposób zareagowała na głośną wypowiedź prezesa PiS, Jarosława Kaczyńskiego. „Dość! Jestem zła, gdy widzę, że politycy w niesprawiedliwy sposób oskarżają kobiety, zamiast dostrzegać realne problemy” – oznajmiła. Gwiazda zdecydowała się też na osobiste wyznanie.
W tym artykule: Gwiazdy reagują na słowa Jarosława Kaczyńskiego Anna Lewandowska o poronieniu Od paru dni nie milkną echa kontrowersyjnej wypowiedzi Jarosława Kaczyńskiego na temat kobiet. Podczas ostatniego spotkania z sympatykami Prawa i Sprawiedliwości w Ełku polityk podzielił się swoimi osobliwymi przemyśleniami na temat przyczyń bezdzietności. Kobiety decydują się na dzieci, albo się na dzieci nie decydują. To zależy od czynników, powtarzam, materialnych, ale w wielkiej mierze od tych czynników kulturowych. I tu trzeba czasem powiedzieć też trochę otwarcie, pewnych rzeczy gorzkich. Jeżeli się np. utrzyma taki stan, że do 25. roku życia dziewczęta, młode kobiety, piją tyle samo, co ich rówieśnicy, to dzieci nie będzie. Bo pamiętajcie, że mężczyzna, żeby popaść w alkoholizm, to musi pić nadmiernie przez 20 lat. Przeciętnie, bo to oczywiście jeden krócej, drugi dłużej, bo to zależy od cech osobniczych. A kobieta tylko dwa – stwierdził prezes PiS. 73-letni polityk stwierdził, że w obecnych czasach kobiety coraz częściej nie mają dzieci, ponieważ... nadużywają alkoholu. Ja nie jestem zwolennikiem bardzo wczesnego macierzyństwa, bo kobieta też musi dojrzeć do tego, żeby być dobrą matką. Ale jak do 25. roku daje w szyję... Trochę żartuję, ale proszę państwa, to nie jest to dobry, że tak powiem, prognostyk w tych sprawach. Trzeba z pewnymi zjawiskami walczyć – powiedział. Gwiazdy reagują na słowa Jarosława Kaczyńskiego Jak można się było spodziewać, słowa lidera partii rządzącej odbiły się szerokim echem w mediach. Na wypowiedź Kaczyńskiego zareagowali już nie tylko przedstawiciele opozycji. Ostra krytyka w kierunku prezesa PiS spłynęła m.in. ze strony wielu znanych Polek, w tym Moniki Olejnik, Beaty Sadowskiej, Pauliny Smaszcz i Ewy Chodakowskiej. To szalenie krzywdzące i oburzające, by w publicznym dyskursie padały słowa tak obraźliwe i pogardliwe wobec kobiet! – napisała sławna trenerka. Anna Lewandowska o poronieniu Co ciekawe, na słowa Jarosława Kaczyńskiego odpowiedziała także gwiazda, która zazwyczaj nie zabiera głosu w sprawach politycznych – Anna Lewandowska. Żona Roberta Lewandowskiego opublikowała w poniedziałek rano emocjonalny wpis, w którym uznaje wypowiedź lidera PiS za niezwykle krzywdzącą. DOŚĆ! Jestem zła, gdy widzę, że politycy w niesprawiedliwy sposób oskarżają kobiety, zamiast dostrzegać realne problemy. Jako kobieta i matka czuję się bardzo dotknięta ostatnimi wypowiedziami – tak zaczęła swój wpis na Instagramie, gdzie obserwuje ją na ten moment już przeszło 4,6 miliona użytkowników serwisu. W dalszej części wpisu bizneswoman podzieliła się ze swoimi odbiorcami osobistym wyznaniem. Okazuje się, że zanim Anna Lewandowska powitała na świecie swoje pierwsze dziecko, przeżyła osobistą tragedię. Bycie mamą było moim największym marzeniem. Zanim się spełniło niestety, podobnie jak inne kobiety, doświadczyłam także poronienia. Według statystyk co piąta para w Polsce bezskutecznie stara się o dziecko. Stres, problemy ze zdrowiem czy z hormonami powodują, że nie tylko zajście w ciąże jest problemem, ale również jej utrzymanie – oświadczyła. Na koniec mama pięcioletniej Klary i dwuletniej Laury zaapelowała o większą empatię wobec bezdzietnych kobiet. Nie oceniajmy zatem kobiet, które często w ciszy, walczą wszelkimi sposobami i środkami, aby na teście ciążowym zobaczyć upragnione dwie kreski…– czytamy. Myślicie, że Jarosław Kaczyński odniesie się do słów jednej z najpopularniejszych i najbardziej wpływowych Polek? Kaja Godek ma nowy projekt. Chce kar za informowanie o możliwości przerywania ciąży Wystartowała zbiórka podpisów pod projektem nowej ustawy, przygotowanym przez Fundację Życie i Rodzina, na czele której stoi Kaja Godek. Według inicjatywy „Aborcja to zabójstwo”, za propagowanie działań na rzecz pomocy w przerywaniu ciąży powinno grozić do dwóch lat więzienia.
Kaja Godek ma nowy projekt. Chce kar za informowanie o możliwości przerywania ciąży
Wystartowała zbiórka podpisów pod projektem nowej ustawy, przygotowanym przez Fundację Życie i Rodzina, na czele której stoi Kaja Godek. Według inicjatywy „Aborcja to zabójstwo”, za propagowanie działań na rzecz pomocy w przerywaniu ciąży powinno grozić do dwóch lat więzienia.
W tym artykule: Kaja Godek chce „uszczelnić” przepisy antyaborcyjne w Polsce Kaja Godek chce karać informowanie o możliwości przerwania ciąży Kaja Godek chce „uszczelnić” przepisy antyaborcyjne w Polsce 24 października Kaja Godek rozpoczęła zbiórkę podpisów pod projektem nowej ustawy zaostrzającej – należące do najbardziej restrykcyjnych w Europie – prawo antyaborcyjne w Polsce. Jeśli podoba Wam się stałe funkcjonowanie aborcyjnej infolinii, podawanie z mównicy sejmowej instrukcji, jak dokonać aborcji, umorzenia prokuratorskie w tej sprawie, reklamy wyjazdów za granicę na aborcję, pomoc w mordowaniu dzieci w 9. miesiącu ciąży – to nie podpisujcie ani nie zbierajcie podpisów! – zakomunikowała na Facebooku aktywistka Fundacji Życie i Rodzina. Przypomnijmy: mimo masowych protestów, które zalały ulice polskich miast po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z października 2020 roku, 27 stycznia 2021 roku w naszym kraju wszedł w życie zakaz aborcji z powodu nieuleczalnych ciężkich wad płodu. W efekcie tego przerywanie ciąży w Polsce stało się praktycznie całkowicie nielegalne. Zdaniem Kai Godek funkcjonujące od dwu lat przepisy nie są wystarczające. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="534" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fkaja.urszula.godek.official%2Fposts%2Fpfbid0EpK4cPWqfDNiK72p5V5NfwhCQYEVqAUtxea7NJC12uwZN6ocHsTdTXn9jMixZZQTl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> „Aborcja uratowała mi życie”. Halsey we wstrząsającym wyznaniu opowiedziała o swoich trzech poronieniach Halsey zabrała głos po unieważnieniu wyroku Roe v. Wade. 27-letnia artystka otworzyła się na temat swoich dramatycznych przeżyć. Opowiedziała o trzech poronieniach, z których jedno mogło mieć tragiczny finał. Jak wspomina, aborcja ocaliła jej życie i dała szansę na zostanie matką w przyszłości. Z tego powodu Fundacja Życie i Rodzina przygotowała projekt nowelizacji ustawy z 7 stycznia 1993 roku o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży. Projekt ma na celu likwidację systemowego pomocnictwa w aborcji – oznajmiła w rozmowie z „Rzeczpospolitej” działaczka. Co ciekawe, „pomocnictwo w aborcji” jest w Polsce nielegalne (z tego tytułu przecież toczy się proces przeciwko Justynie Wydrzyńskiej, aktywistce inicjatywy Aborcyjny Dream Team). Artykuł 152. kodeksu karnego głosi bowiem: § 1. Kto za zgodą kobiety przerywa jej ciążę z naruszeniem przepisów ustawy, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. § 2. Tej samej karze podlega, kto udziela kobiecie ciężarnej pomocy w przerwaniu ciąży z naruszeniem przepisów ustawy lub ją do tego nakłania. Działaczka pomagająca w aborcjach stanie przed sądem. Jakie będą skutki pierwszego takiego procesu? Po raz pierwszy nie tylko w Polsce, ale także w Europie, przed sądem stanie aktywistka pomagająca w aborcjach. Wyrok sądu może wpłynąć na wiele osób, które w przyszłości będą chciały przerwać ciążę w naszym kraju. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/dzialaczka-pomagajaca-w-aborcjach-stanie-przed-sadem-jakie-beda-skutki-pierwszego-takiego-procesu-nie-tylko-w-polsce-ale-w-calej-europie-97ae79a.jpeg" width="948" height="632" alt="Działaczka pomagająca w aborcjach stanie przed sądem. Jakie będą skutki pierwszego takiego procesu nie tylko w Polsce, ale w całej Europie?" title="Działaczka pomagająca w aborcjach stanie przed sądem. Jakie będą skutki pierwszego takiego procesu nie tylko w Polsce, ale w całej Europie?" /> Kaja Godek chce karać informowanie o możliwości przerwania ciąży Godek chce jednak pójść jeszcze dalej i karać nawet za mówienie o możliwości terminacji ciąży. Według inicjatywy ustawodawczej „Aborcja to zabójstwo” propagowanie możliwości przerywania ciąży, nakłanianie do zabiegu i informowanie o sposobach aborcji powinno być zagrożone karą do dwóch lat więzienia. Jest to odpowiedź m.in. na głośne wystąpienie w Sejmie Natalii Broniarczyk, która podczas pierwszego czytania projektu ustawy obywatelskiej liberalizującej prawo aborcyjne w Polsce, z mównicy poinstruowała, jak samodzielnie przerwać ciążę metodami farmakologicznymi. Po tym, gdy przedstawicielka Legalnej Aborcji w czerwcu z mównicy w Sejmie przedstawiła instruktaż, jak zrobić aborcję domowym sposobem, nasi wolontariusze złożyli zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, jednak prokuratura sprawę umorzyła. Chcemy wprowadzić przepisy, które nie pozwolą na umarzanie takich spraw – przekazała „Rzeczpospolitej” Kaja Godek. 27 września marszałkini Sejmu Elżbieta Witek zatwierdziła komitet inicjatywy ustawodawczej „Aborcja to zabójstwo”, od tego momentu Fundacja Życie i Rodzina ma trzy miesiące na zebranie 100 tysięcy podpisów, umożliwiających złożenie projektu. -- Jeśli potrzebujesz wsparcia w aborcji za granicą, a nie stać cię na zabieg, zadzwoń do Aborcji Bez Granic: 22 29 22 597. „Legalna aborcja. Bez kompromisów”: projekt trafił do Sejmu. Natalia Broniarczyk z mównicy poinstruowała, jak zrobić aborcję w domu Przełomowy moment. W nocy z 22 na 23 czerwca w Sejmie odbyło się pierwsze czytanie projektu ustawy obywatelskiej liberalizującej prawo aborcyjne w Polsce. Wystąpienie Natalii Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu przejdzie do historii: z mównicy padła instrukcja, jak w warunkach domowych, metodami farmakologicznymi, zakończyć ciążę.
Dla wolności! Juliette Binoche, Marion Cotillard i inne gwiazdy ścinają włosy w wyrazie solidarności z Irankami
Publicznie ścinając włosy, kobiety na całym świecie okazują symboliczne wsparcie siostrom z Iranu, które walczą o swoje prawa po tragicznej śmierci 22-letniej Mahsy Amini. Ponad 50 największych gwiazd francuskiego kina, muzyki i mody postanowiło włączyć się do akcji potępiającej bestialskie przepisy ajatollahów.
W tym artykule: Kobiety na całym świecie wspierają protestujące Iranki Francuskie gwiazdy solidaryzują się z kobietami w Iranie Kobiety na całym świecie wspierają protestujące Iranki Od połowy września nie cichną głosy oburzenia po tragicznej śmierci Mahsy Amini. Fakt, że aresztowana przez policję do spraw moralności w Iranie 22-latka w trudnych do wyjaśnienia okolicznościach zmarła, zbulwersował świat. Według świadków dziewczyna przewieziona na posterunek (za „złe założenie hidżabu”) została przez mundurowych dotkliwie pobita, co doprowadziło m.in. do krwotoku mózgowego i udaru mózgu. Bezpieka oczywiście wypiera się przemocy. Po kraju rozlała się fala antyreżimowych protestów. Choć demonstracje są tłumione w brutalny sposób, w ramach sprzeciwu wobec drakońskich przepisów dotyczących ubioru odważne Iranki obcinają włosy, zrzucają z głów chusty i palą hidżaby. Niezgodę na bestialskie prawo ajatollahów wyrażają kobiety w każdym wieku. Jeśli się nie zjednoczymy, będą nas zabijać jedną po drugiej! – wykrzykują w szkołach i na ulicach nastolatki. Na znak solidarności z Irankami kobiety na całym świecie publicznie również obcinają włosy. Dokumentują to zdjęcia z protestów odbywających się w Wenecji, Atenach, Zurychu... (zobaczcie kilka w naszej GALERII). Iran: fala protestów po śmierci 22-latki zatrzymanej przez policję ds. moralności. Kobiety publicznie palą hidżaby Francuskie gwiazdy solidaryzują się z kobietami w Iranie Teraz do akcji włączyły się gwiazdy największego formatu. We Francji za nożyczki chwyciły przedstawicielki branży artystycznej i show-biznesu, na czele z laureatkami Oscara Juliette Binoche i Marion Cotillard. W inicjatywę włączyły się też m.in. Isabelle Huppert, Charlotte Rampling, Mélanie Laurent i Jane Birkin. Na opublikowanym na Instagramie wideo ponad 50 gwiazd francuskiego kina, muzyki i mody postanowiło okazać wsparcie swoim siostrom z Iranu. Akcja została opatrzona hasztagami #SoutienFemmesIran (Wsparcie dla irańskich kobiet) oraz #HairForFreedom (Włosy dla wolności). Tło muzyczne nagrania stanowi irańska wersja włoskiej antyfaszystowskiej pieśni „Bella Ciao” w wykonaniu piosenkarki Gandom. Wymowne przesłanie. Afganistan: kobiety muszą w miejscach publicznych zakrywać twarz i całe ciało. „Chcemy, by żyły godnie” - tłumaczą talibowie
Obowiązkowy rejestr ciąż w Polsce wszedł w życie. Jakie konsekwencje to ma dla kobiet?
Od 1 października lekarze i lekarki w Polsce mają obowiązek wpisywania informacji o ciąży pacjentki do ministerialnego Systemu Informacji Medycznej. Polki obawiają się, że w perspektywie zaostrzonego prawa aborcyjnego w kraju będzie to niebezpieczne narzędzie kontroli.
W tym artykule: Ruszył obowiązkowy „rejestr ciąż” w Polsce Kobiety w Polsce obawiają się „rejestru ciąż” Ruszył obowiązkowy „rejestr ciąż” w Polsce 1 października 2022 roku w życie weszło podpisane w czerwcu przez Adama Niedzielskiego rozporządzenie, na mocy którego w ministerialnym Systemie Informacji Medycznej znajdą się dane na temat zarejestrowanej ciąży. Resort zdrowia tłumaczy, że zmiany są podyktowane przepisami unijnymi i „nikt nie tworzy żadnego rejestru”. Nowe przepisy „jedynie poszerzają” zestaw gromadzonych w systemie informacji o udzielanych świadczeniach zdrowotnych. Mają nie tylko usprawnić pracę medyków i medyczek (zapewniając większą przejrzystość w dokumentacji), ale również działać dla dobra kobiety i jej nienarodzonego dziecka (np. redukując ryzyko przyjęcia w nagłej sytuacji leków niewskazanych w ciąży). Polki mają co do tych intencji wątpliwości, zwłaszcza w kontekście zaostrzonych przepisów aborcyjnych w kraju. Pacjentki nie mają bowiem wpływu na to, co znajdzie się w „papierach”: nie mogą zakazać lekarzowi lub lekarce wpisania danych, ani zażądać ich usunięcia z systemu. Co więcej, dotyczy to nie tylko świadczeń medycznych realizowanych w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, ale także wizyt i konsultacji prywatnych. Rejestrowanie ciąż „już na bardzo wczesnym etapie”. Taki obowiązek chce wprowadzić rząd – alarmuje senator Projekt noweli rozporządzenia o Systemie Informacji Medycznej zakłada, że „wszelkie podmioty lecznicze będą miały obowiązek raportowania do systemu faktu ciąży u pacjentki” – donosi na Twitterze Krzysztof Brejza. „Domagam się wyjaśnień. Kto zainicjował tę zmianę i jaki jest jej faktyczny cel?" – pisze senator. Kobiety w Polsce obawiają się „rejestru ciąż” Cytując położnika Michała Gontkiewicza z Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie, TVN24 podaje, że kobiety odwiedzające gabinety ginekologiczne już od ponad roku dopytują specjalistów, czy do oficjalnej dokumentacji muszą wpisywać ciążę. Są też pacjentki, które otwarcie proszą, by takie informacje nie były umieszczane. Obawiają się, że w razie poronienia będą miały do czynienia z organami ścigania. Dane z Systemu Informacji Medycznej trafiają na Internetowe Konto Pacjenta, a dostęp do nich – tłumaczy resort zdrowia – mają jedynie pracownicy i pracownice medyczne. Cytowany przez TVN24 Gontkiewicz przyznaje jednak, że przedstawiciele organów ścigania będą mieli wgląd do zawartych w SIM informacji „w wyjątkowych przypadkach”, na przykład związanych z przestępstwem czy krzywdą matki lub dziecka. Ta sytuacja oczywiście wywołuje niepokój wśród kobiet w Polsce. Biorąc pod uwagę rygorystyczne prawo aborcyjne w kraju, trudno nie pomyśleć o tym, że „rejestr ciąż” ma służyć jako narzędzie kontroli. A zgromadzone dane w sytuacjach „budzących wątpliwość” mogą być użyte do pociągnięcia kobiety do odpowiedzialności karnej. Rejestr ciąż wchodzi w życie! Co dla kobiet oznacza skandaliczna decyzja Ministra Zdrowia? Władza po raz kolejny udowadnia, że chce wchodzić z butami w nasze życie prywatne. Po niemal całkowitym zakazie aborcji przyszedł czas na rejestr ciąż. O tym, że ma wejść w życie zadecydował właśnie minister zdrowia. Co to oznacza w praktyce?
Francja: pigułka „dzień po” bezpłatna i bez recepty. To nie koniec zmian chroniących zdrowie kobiet w tym kraju!
Francja, która na początku bieżącego roku wprowadziła darmowe środki zapobiegania ciąży dla kobiet do 25. roku życia, robi kolejny ukłon w stronę swoich obywatelek. Już w przyszłym roku zamierza udostępnić im bezpłatnie i bez recepty antykoncepcję awaryjną (popularnie zwaną tabletką „dzień po”).
W tym artykule: Tabletka „dzień po” we Francji dostępna za darmo i bez recepty Bezpłatna antykoncepcja awaryjna we Francji to nie koniec zmian Antykoncepcja awaryjna w Polsce Tabletka „dzień po” we Francji dostępna za darmo i bez recepty Raport Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF) jednoznacznie pokazał ostatnio, że Polska ma najgorszy dostęp do nowoczesnej antykoncepcji w Europie. Lepiej pod tym względem jest nawet w Białorusi i Rosji. W przygotowanym przez ekspertów i ekspertki „Atlasie Antykoncepcji” najwyższy wskaźnik dostępu do nowoczesnych środków zapobiegania ciąży uzyskały państwa takie jak Wielka Brytania, Francja i Belgia, Luksemburg czy Szwecja. Francja teraz idzie jeszcze dalej – władze tego kraju postanowiły zwiększyć dostęp do antykoncepcji awaryjnej dla kobiet. Jak zakomunikował tamtejszy minister zdrowia, François Braun, tabletka „dzień po” będzie dostępna we Francji bez recepty i za darmo – dla wszystkich potrzebujących. Co trzeba podkreślić, pigułka tego typu nie ma działania wczesnoporonnego. Należy ją przyjąć do 72 godzin po stosunku, co prawda działa więc już po zapłodnieniu, jednak przed zagnieżdżeniem się komórki jajowej w macicy – a to właśnie ten moment jest uznawany za początek ciąży. Tabletka dzień po – jak działa i kiedy ją stosować? Tabletka dzień to antykoncepcja awaryjna, czyli metoda zapobiegania ciąży po niezabezpieczonym stosunku. Hamuje ona proces owulacji i uniemożliwia zapłodnienie. Niestety w Polsce od 2017 roku znów dostępna jest wyłącznie na receptę. Tymczasem kluczowe jest, aby taką tabletkę przyjąć jak najszybciej. Gdzie bez problemu można ją zdobyć? Ile kosztuje? Z jakimi skutkami ubocznymi trzeba się liczyć przyjmując pigułkę dzień po? Oto wszystko, co powinnyście widzieć! Bezpłatna antykoncepcja awaryjna we Francji to nie koniec zmian Jak przypominają francuskie media, dotychczas w kraju nad Sekwaną antykoncepcję awaryjną mogły otrzymać bez opłat osoby nieletnie (zgłaszając się do apteki, pielęgniarki lub pielęgniarza w szkole, jednego z centrów zdrowia seksualnego bądź ośrodka badań przesiewowych) oraz osoby dorosłe do 26. roku życia, na podstawie ubezpieczenia zdrowotnego, po przedstawieniu recepty. Warto dodać, że na początku bieżącego roku we Francji wprowadzono darmowe środki zapobiegania ciąży dla kobiet do 25. roku życia. Zwiększenie dostępu do antykoncepcji awaryjnej – zapowiada François Braun – ma dodatkowo wzmocnić ochronę kobiet w zakresie praw reprodukcyjnych. Na tym jednak nie koniec. Francuskie ministerstwo zdrowia planuje też wprowadzenie nieodpłatnych badań przesiewowych w kierunku chorób przenoszonych drogą płciową dla osób, które nie ukończyły 26. roku życia. Braun poinformował także, że zamierza wypracować z Wysokim Urzędem ds. Zdrowia (HAS) ułatwienie dostępu do środków antykoncepcyjnych dla mężczyzn. Zmiany zostaną wpisane do projektu ustawy o finansowaniu ubezpieczeń społecznych na rok 2023 – oznajmił Braun. We Francji darmowa antykoncepcja dla kobiet do 25. roku życia. To kolejny ukłon tego państwa w stronę kobiet Francja wprowadzi darmowy dostęp do środków antykoncepcyjnych dla wszystkich kobiet, które nie ukończyły 25. roku życia. Taką decyzję ogłosił minister zdrowia Olivier Véran. To świetna wiadomość, biorąc pod uwagę, że wiele młodych kobiet ze względów finansowych nie może sobie pozwolić na korzystanie z metod zapobiegania ciąży. Antykoncepcja awaryjna w Polsce Tymczasem w Polsce bez mian... Antykoncepcja awaryjna dostępna jest wyłącznie na receptę (może ją przepisać każdy lekarz z aktualnym prawem wykonywania zawodu), a cena nie jest najniższa. Na polskim rynku dostępne są dwa rodzaje tabletki „dzień po”: EllaOne to w zależności od apteki koszt od 60 do nawet 150 zł; Escapelle jest tańsza, zazwyczaj można ją dostać od 35 do 65 zł. Najgorszy dostęp do antykoncepcji w Europie? Niezmiennie w Polsce. Bijemy pod tym względem nawet Rosję Jak pokazał Raport Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF), jeśli chodzi o dostęp do nowoczesnej antykoncepcji, Polska jest na szarym końcu Europy. W kraju nad Wisłą jest na tym polu gorzej niż w Bośni i Hercegowinie, Węgrzech, Białorusi i Rosji.
„Opowieść podręcznej”: 5. sezon zadebiutował na HBO Max. Co w nowych odcinkach czeka June i Serenę?
Choć wiele i wielu z nas było przekonanych, że po niezwykle mrocznym i przełomowym finale 4. sezonu niemożliwa będzie kontynuacja historii June, „Opowieść podręcznej” wróciła na ekrany. 5. sezon można już oglądać na HBO Max. Co wiemy o nowej odsłonie serialu Bruce’a Millera na podstawie powieści Margaret Atwood?
W tym artykule: Powstał niepalny egzemplarz „Handmaid’s Tale” „Opowieść podręcznej” – 5. sezon: fabuła „Opowieść podręcznej” – obsada 5. sezonu „Opowieść podręcznej“ – 5. sezon: teaser 5. sezon „Opowieści podręcznej” – zwiastun „Opowieść podręcznej” – 5. sezon: kiedy premiera? Powstał niepalny egzemplarz „Handmaid’s Tale” Podczas gdy świat czekał na 5. sezon historii June, której udało się uciec z Gileadu, specjalne, niepalne wydanie „Opowieści podręcznej”, zostało sprzedane na aukcji Sotheby’s za 130 tysięcy dolarów. Dochód z licytacji trafił na rzecz organizacji PEN America i walki z ograniczeniami wolności wypowiedzi. Powieść Margaret Atwood z 1985 roku została nadrukowana (przy użyciu żaroodpornego atramentu) na poddanej specjalnej obróbce folii aluminiowej, a poszczególne strony zszyto drutem z niklu i miedzi. To wyraz sprzeciwu autorki wobec cenzurze i ograniczaniu wolności słowa. „Opowieść podręcznej” była wielokrotnie zakazywana – czasami przez całe kraje, takie jak Portugalia czy Hiszpania w czasach Salazara i frankistów, czasami przez rady szkolne, czasami przez biblioteki. Miejmy nadzieję, że nie doczekamy kolejnego masowego palenia książek, jak w „451 stopniach Fahrenheita” – mówiła autorka podczas performance’u artystycznego, w którym traktowała płomieniami niepalny egzemplarz swojej książki. View oEmbed on the source website „451 stopni Fahrenheita” to temperatura, w której zaczyna samospalać się papier, a zarazem tytuł dystopijnej powieści Raya Bradbury’ego, przedstawiający świat, w którym czytanie jest zakazane, a straż pożarna zajmuje się niszczeniem skonfiskowanych egzemplarzy. Jeśli tak się stanie, to oby niektóre książki okazały się niemożliwe do spalenia – i niech krążą w obiegu podziemnym, tak jak książki zabronione w Związku Radzieckim – dodała Margaret Atwood. Pisarka nie ma wątpliwości, że współczesne systemy totalitarne przybierają różne formy i że świat Gileadu, który 37 lat temu przedstawiła na kartach swej powieści, to rzeczywistość jak najbardziej aktualna... „Opowieść podręcznej” – 5. sezon: fabuła Dowodem na to ma być kolejna odsłona mrocznej produkcji. W nowych odcinlach poznamy dalsze losy serialowej June Osborne, której w 4. sezonie produkcji Hulu udało się uciec z poddanego dyktaturze wojskowo-religijnej państwa, gdzie (wśród wielu innych patologii) zbyt dosłownie odczytana wykładnia Starego Testamentu ograniczyła prawa kobiet do funkcji reprodukcyjnych. W finale tej odsłony serii główna bohaterka razem z grupą innych podręcznych dokonuje samosądu na swym oprawcy, komendancie Waterfordzie. Co ją czeka w nowych odcinkach? Jak wynika z oficjalnego opisu fabuły 5. sezonu „Opowieści podręcznej” – Elisabeth Moss, wcielająca się w postać June, ​​będzie musiała zmierzyć się z konsekwencjami morderstwa Freda i na nowo zbudować swą tożsamość i miejsce w świecie. Razem z Lukem i Moirą będzie wciąż „zdalnie” walczyć z totalitarną Republiką Gileadu, próbując sprowadzić do Toronto swą zaginioną córeczką, Hannah. Serena (Yvonne Strahovski), która w ostatnim odcinku 4. sezonu dostała w specjalnej przesyłce palec męża z obrączką próbuje poprawić swój wizerunek w Kanadzie. Zaś komendant Lawrence, który nawiązał współpracę z ciotką Lydią, stara się zreformować gileadzką dyktaturę, a przy okazji zdobyć władzę. Powiedziałabym, że ten sezon jest jedną z bardziej szalonych przejażdżek, jakie mieliśmy. Mieliśmy sezony, w których dużo się działo. I sezony, w których działo się mniej. Tym razem niemal nie jestem w stanie nadążyć i to nie jest pusty frazes. Naprawdę trudno mi jest nadążyć za tymi wszystkimi rzeczami, które się wydarzą – tak Elisabeth Moss zapowiada kolejny sezon przygód swojej bohaterki. MY BODY, MY CHOICE? O tym, jak mężczyźni odbierają nam prawo do decydowania o sobie a dystopia Margaret Atwood spełnia się na naszych oczach „Opowieść podręcznej” – obsada 5. sezonu Nie ujawniono jeszcze pełnego składu obsady „Handmaid’s Tale” w 5. sezonie, wiemy jednak na pewno, kto nie powróci na ekran. Alexis Bledel, odtwórczyni roli Emily, zdecydowała się zakończyć swoją przygodę ze światem wykreowanym przez Millera. O swej decyzji poinformowała w rozmowie z magazynem „Variety” jednak nie podała powodów za nią stojących. Po długim namyśle poczułam, że w tym momencie muszę odejść z „Opowieści podręcznej”. Jestem na zawsze wdzięczna Bruce'owi Millerowi za napisanie tak prawdziwych i donośnych scen dla Emily, a także Hulu, MGM, obsadzie i ekipie za ich wsparcie. Tymczasem Sydney Sweeney, której bohaterka Eden została uśmiercona w 2. sezonie „Opowieści podręcznej”, nie ukrywa, że chciałaby znów powrócić na plan „Handmaid’s Tale”. W rozmowie ze „StyleCaster” jedna z najpopularniejszych obecnie aktorek młodego pokolenia, której fenomenalne kreacje znacie m.in. z „Euforii” i „Białego Lotosu”, wyznała niedawno: Moim marzeniem jest powrócić w retrospekcjach. Ciągle piszę Bruce'a [Millera, twórcy serialu – przyp. red.], coś w stylu: „No więc... czy Eden jest potrzebna?”. Gwiazdy, które mają polskie korzenie. Wśród nich Gwyneth Paltrow, Justin Bieber i Scarlett Johansson Natalie Portman, Nicolas Cage, Gwyneth Paltrow i Lisa Kudrow, czyli Phoebe z serialu „Przyjaciele” – to zaledwie kilka z naprawdę wielu gwiazd, które mają polskie korzenie. Wiedzieliście, że ich przodkowie pochodzą z kraju nad Wisłą? „Opowieść podręcznej“ – 5. sezon: teaser Teaser 5. sezonu „Opowieści podręcznej” sporo zdradza... Co nas czeka? Sądząc po krótkim wideo, na pewno możemy spodziewać się, że konflikt pomiędzy June a Sereną będzie przybierał na sile. Zwiastun zapowiada starcie na szczycie – podczas gdy June idzie dalej drogą bojowniczki i planuje powrót do Gileadu, by tam dalej walczyć, Serena zaczyna budować poparcie dla siebie i swoich idei w Kanadzie. Nie zabraknie naładowanych emocjami scen i pola do popisu dla obu aktorek. View oEmbed on the source website 5. sezon „Opowieści podręcznej” – zwiastun Ze zwiastuna jasno wynika, że Elisabeth Moss i Yvonne Strahovski dadzą kolejny raz popis swojej świetnej gry aktorskiej. Poza tym czeka nas wspomniane już mierzenie się June z konsekwencjami tego zabicia komendanta Waterforda, definiowanie na nowo swojej tożsamości i obranie celu na przyszłość. View oEmbed on the source website „Opowieść podręcznej” – 5. sezon: kiedy premiera? Pierwsze dwa odcinki 5. sezonu pojawiły się na HBO Max 14 września. Kolejne będą udostępniane co tydzień. Będziecie śledzić losy June? View oEmbed on the source website Seriale na podstawie książek, które trzeba znać Tych seriali nie byłoby, gdyby nie książki. Poznajcie bestsellerowe tytuły, na podstawie których zrealizowano świetne produkcje.
Najgorszy dostęp do antykoncepcji w Europie? Niezmiennie w Polsce. Bijemy pod tym względem nawet Rosję
Jak pokazał Raport Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF), jeśli chodzi o dostęp do nowoczesnej antykoncepcji, Polska jest na szarym końcu Europy. W kraju nad Wisłą jest na tym polu gorzej niż w Bośni i Hercegowinie, Węgrzech, Białorusi i Rosji.
W tym artykule: Dostęp do antykoncepcji w Europie: wyraźny podział na wschód i zachód Polska ma najgorszy dostęp do antykoncepcji w Europie Problemy z dostępem do antykoncepcji w Polsce Dostęp do antykoncepcji w Europie: wyraźny podział na wschód i zachód Od pięciu już lat Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych (EPF) przygotowuje „Atlas Antykoncepcji” („Contraception Atlas”). W ramach inicjatywy eksperci zajmujący się zdrowiem reprodukcyjnym analizują politykę antykoncepcyjną w 46 europejskich krajach. Badają ją pod kątem dostępu do: środków antykoncepcyjnych, poradnictwa i konsultacji ginekologicznych, wspieranych przez państwo informacji online. W ostatniej edycji „Atlasu” (za 2021 rok) pod uwagę wzięto też refundację antykoncepcji dla dorosłych, młodzieży i grup szczególnie wrażliwych (bezrobotnych i lub z niskimi dochodami), a także dostęp do antykoncepcji awaryjnej, hormonalnej bez recepty oraz koszt środków zabezpieczających przed ciążą. Co wynika z raportu, który został opublikowany w lutym 2022? Jego wyniki są wciąż aktualne i wciąż wołające o pomstę do nieba, więc warto się z nimi zapoznać! Dostęp do antykoncepcji jest nadal nierówny w całej Europie. Za bardzo pouczającą, oznaczoną kolorami mapą kryją się indywidualne historie Europejczyków, często niebędących w stanie zapewnić sobie niezależność i zdrowie. Chociaż widzimy pewien postęp, nadal istnieje duży sprzeciw wobec praw seksualnych i reprodukcyjnych – mówiła holenderska eurodeputowana Sophie in ’t Veld podczas prezentacji analizy. Jednym z bardziej zauważalnych trendów w tym wydaniu „Atlasu” jest to, że nadal istnieje wyraźny podział na wschód i zachód w tej kwestii, przy czym kilka krajów wschodnich pozostaje na dole wykresu, a kraje zachodnie plasują się na szczycie – czytamy dalej w omówieniu rankingu. Antykoncepcja – rodzaje i skuteczność. Wszystko, co powinniście wiedzieć Polska ma najgorszy dostęp do antykoncepcji w Europie Niestety nie są to słowa bez pokrycia. Najwyższy wskaźnik dostępu do nowoczesnych środków zapobiegania ciąży odnotowały takie państwa jak Wielka Brytania, Francja i Belgia (91,1 procent), Luksemburg (85,2), Szwecja (82,9) czy Estonia (81,6). Na sporządzonej przez EPF mapie kraje te zostały oznaczone kolorem zielonym. Na szarym końcu uplasowały się m.in. Rosja, Bośnia i Hercegowina, Węgry i Białoruś, które jednak swoimi wynikiem w okolicach czterdziestu kilku procent są daleko przed Polską. Na czerwono „świecą się” także m.in. Słowacja, Grecja i Chorwacja ze wskaźnikami blisko 50 procent. Tylko jedno miejsce w Europie oznaczono kolorem bordowym – jest to Polska. W kraju nad Wisłą wskaźnik dostępności do antykoncepcji wynosi zaledwie 33,5 procent. O zgrozo, wraz z upływem czasu sytuacja zdaje się pogarszać. W 2020 roku wskaźnik wynosił 35,1 procent, jeszcze w 2017 roku było to 40 procent. View oEmbed on the source website Polacy mają najgorszy dostęp do antykoncepcji w całej Europie Wyniki badań Contraception Atlas nie pozostawiają wątpliwości. W Polsce jest najgorszy dostęp do antykoncepcji w całej Europie. Problemy z dostępem do antykoncepcji w Polsce Z jakimi największymi trudnościami w dostępie do antykoncepcji zmagają się Polki i Polacy? Z analizy przygotowanej przez Forum Parlamentu Europejskiego ds. Praw Seksualnych i Reprodukcyjnych wynika, że chodzi m.in. o: ograniczony dostęp do ginekologów, zwłaszcza w małych miejscowościach, i długie oczekiwanie na wizytę, wymóg zgody rodzica lub opiekuna na wizytę lekarską nastolatki – nawet wtedy, gdy ukończyła już 15. rok życia, czyli w świetle prawa może uprawiać seks, płatne środki zapobiegające ciąży i brak refundacji metod antykoncepcji długotrwałej, antykoncepcja awaryjna dostępna wyłącznie na receptę (w krajach zachodnich tabletka „dzień po” sprzedawana jest bez konieczności uzyskania zgody od lekarza), podwiązanie jajowodów – zabieg jest w Polsce niezgodny z prawem, nieistniejąca edukacja seksualna w szkołach, restrykcyjne prawo aborcyjne (zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z października 2020 roku Polki straciły możliwość przeprowadzenia aborcji w sytuacji, gdy płód ma śmiertelne i nieodwracalne wady bądź choroby). Słabo? Strasznie. Tym bardziej, że rację ma Irene Tolleret, francuska eurodeputowana, która podczas prezentacji „Atlasu Antykoncepcji” zwróciła uwagę: Nowoczesna antykoncepcja odgrywa kluczową rolę w osiągnięciu równości płci. Niezwykle ważne jest zapewnienie powszechnego dostępu do wysokiej jakości metod antykoncepcji oraz wyeliminowanie utrudniających go barier finansowych, społecznych i kulturowych. Należy chronić prawo do zdrowia i prawo wyboru dla wszystkich kobiet. We Francji darmowa antykoncepcja dla kobiet do 25. roku życia. To kolejny ukłon tego państwa w stronę kobiet Francja wprowadzi darmowy dostęp do środków antykoncepcyjnych dla wszystkich kobiet, które nie ukończyły 25. roku życia. Taką decyzję ogłosił minister zdrowia Olivier Véran. To świetna wiadomość, biorąc pod uwagę, że wiele młodych kobiet ze względów finansowych nie może sobie pozwolić na korzystanie z metod zapobiegania ciąży.
Szkocja jako pierwszy kraj na świecie gwarantuje bezpłatne środki higieniczne dla menstruujących osób
Szkocja kończy z ubóstwem menstruacyjnym. Jako pierwszy kraj na świecie zagwarantowała ustawą powszechny dostęp do darmowych podpasek i tamponów. Wcześniej bezpłatne środki menstruacyjne zapewniła w placówkach edukacyjnych, teraz mają one być dostępne we wszystkich instytucjach publicznych.
W tym artykule: Ubóstwo menstruacyjne to nie wymysł Walka z ubóstwem menstruacyjnym na świecie Ubóstwo menstruacyjne to nie wymysł Ubóstwo menstruacyjne to fakt. Spośród 1,9 miliarda osób miesiączkujących na całym świecie, aż 500 milionów w czasie okresu nie ma dostępu do odpowiednich artykułów higienicznych – wykazał sporządzony w 2020 roku przez Kulczyk Foundation raport poświęcony analizie sektora zdrowia i higieny menstruacyjnej oraz efektywności programów pomocowych na tym polu. „Krwawy problem” dotyczy również Polski. Jak pokazały badania przeprowadzone przez tę samą organizację, co piątej Polce zdarza się nie mieć pieniędzy na środki menstruacyjne. Mowa o osobach w różnym wieku, różnych sytuacjach życiowych, wywodzących się z różnych środowisk. Władze naszego kraju problemu jednak nie widzą lub udają, że on nie istnieje. Jedyną pomoc, jaką w tym momencie mogą otrzymać osoby potrzebujące wsparcia w temacie, oferują inicjatywy takie jak „Akcja Menstruacja”, za sprawą której darmowe artykuły higieniczne trafiają do polskich szkół. Szkoda, że Polska nie bierze przykładu ze Szkocji, która wie, jak walczyć z ubóstwem menstruacyjnym. W 2018 roku tamtejszy rząd zadecydował, że bezpłatne podpaski i tampony mają być zagwarantowane we wszystkich szkołach i na uczelniach wyższych. W listopadzie 2020 roku szkocki parlament poszedł jeszcze dalej i jednogłośnie przyjął ustawę zapewniającą powszechny dostęp do darmowych artykułów menstruacyjnych dla wszystkich potrzebujących. Kolejna popularna sieć supermarketów walczy z ubóstwem menstruacyjnym. Oby więcej takich akcji! Biedronka chce walczyć z problemem ubóstwa menstruacyjnego i uruchamia program „Razem zacznijmy okres zmian”. Na czym polega i jak można go wesprzeć? Wdrożenie nowych przepisów trwało blisko dwa lata, ale wreszcie się udało: prawo weszło w życie. Każda miesiączkująca osoba może pobrać stworzoną w tym celu aplikację PickUpMyPeriod i na mapie sprawdzić najbliższe punkty odbioru środków higienicznych. Jest ich już ponad tysiąc. Jak czytamy w tweecie zamieszczonym przez Radę Miasta Glasgow: 15 sierpnia w życie weszła ustawa z 2021 roku o nieodopłatnych artykułach menstruacyjnych, nakładająca na samorządy obowiązek zapewnienia rozsądnego wyboru produktów, które można w prosty sposób uzyskać z poszanowaniem godności osobistej. View oEmbed on the source website „Godność” jest tu słowem kluczem. Podkreśla to szkocka sekretarz ds. sprawiedliwości społecznej. Zagwarantowanie dostępu do darmowych produktów menstruacyjnych ma fundamentalne znaczenie dla równości i godności ludzkiej oraz usuwa bariery finansowe w dostępie do nich. Obecnie, w czasach kryzysu, ludzie dokonują trudnych wyborów w codziennych wydatkach, dlatego nowe prawo jest ważniejsze niż kiedykolwiek – komentuje cytowana przez „Time” Shona Robison. Bleed It Out: O miesiączce w różnych kulturach To już druga odsłona projektu Bleed It Out Glamour x Your KAYA! Dla tych, które i którzy widzą się z nami po raz pierwszy – to cykl artykułów, w których dzielimy się z wami naszą wiedzą i pasją do obalania tabu związanego z miesiączką. Walka z ubóstwem menstruacyjnym na świecie Jak podają media, obecnie nad wprowadzeniem rozwiązań podobnych do tych, które zastosowano w Szkocji, pracuje kilka innych krajów, w tym Nowa Zelandia i Południowa Korea. W tych ostatnich (podobnie jak m.in. w części Australii, niektórych stanach USA, Kenii, Zambii i Botswanie) ustawowo zapewniony jest dostęp do bezpłatnych artykułów menstruacyjnych w placówkach edukacyjnych. Ile kosztuje nas miesiączka? Powstał kalkulator menstruacyjny, który oblicza wydatki związane z menstruacją Wiesz, że przeciętnie miesiączkowe krwawienie trwa łącznie nawet około 6 lat, czyli 2190 dni? A to oznacza, że przez cały ten czas musisz używać środków higieny intymnej, leków przeciwbólowych, częściej zmieniać i prać bieliznę. To wszystko kosztuje. Ile? Oblicza to Kalkulator Kosztów Miesiączki, który zwraca również uwagę na problem, jakim jest ubóstwo menstruacyjne i jego skutki.
Masowe kasowanie kont na Facebooku w Stanach po tym, jak serwis przekazał policji w Nebrasce prywatne wiadomości o aborcji nastolatki...
„Każdy powinien teraz #DeleteFacebook” napisała na Twitterze aktywistka pro-choice Olivia Julianna po tym, jak policjanci z Nebraski wykorzystali prywatne wiadomości z serwisu, aby oskarżyć nastolatkę o aborcję!
Internet kilka dni temu eksplodował. I nic dziwnego. 9 sierpnia amerykański „Forbes” poinformował bowiem, że prywatne wiadomości z platformy Facebook zostały wykorzystane do oskarżenia 17-letniej dziewczyny o rzekome przerwanie ciąży. Oprócz pełnych oburzenia komentarzy, że to po prostu oczywiste pogwałcenie prawa do prywatności, zaczął trendować hasztag #DeleteFacebook a użytkowniczki i użytkownicy zaczęli usuwać swoje konta z tego serwisu. W stanie Nebraska aborcja po 20. tygodniu jest kryminalizowania, a tam właśnie mieszka 17-letnia Celeste i jej mama Jessica. View oEmbed on the source website Według wspomnianego magazynu, nastolatka, która jest sądzona jako dorosła osoba, i jej 41-letnia matka zostały oskarżone w lipcu tego roku o „rzekome usunięcie, ukrycie lub porzucenie martwego ludzkiego ciała”, co jest przestępstwem, a także o dwa wykroczenia: ukrywanie śmierci innej osoby i fałszywe doniesienia. Jak podaje Glamour.com matka została dodatkowo oskarżona o „przeprowadzenie lub usiłowanie aborcji w przypadku ciąży powyżej 20. tygodnia oraz wykonanie aborcji jako lekarz bez licencji”. Departament Policji w Norfolk „otrzymał informację, że nastolatka poroniła w kwietniu w 23 tygodniu ciąży i potajemnie pochowała płód z pomocą matki”. Nastolatka powiedziała policji, że poroniła, ale władze Nebraski kontynuowały dochodzenie, ostatecznie wydając Facebookowi nakaz przeszukania prywatnych wiadomości wymienianych między matką a córką. Z ich rozmowy miało wynikać, że ​​nastolatka z pomocą matki przerwała samodzielnie ciążę, wykorzystując tabletki. Zarówno mama, jak i córka nie przyznały się do wszystkich zarzutów. Obie zostały aresztowane. 11 sierpnia Facebook przekazał amerykańskiemu „Glamour” następujące oświadczenie: Otrzymaliśmy wiążący nakazy prawne od lokalnych organów ścigania 7 czerwca – czytamy w oświadczeniu. – W nakazie w ogóle nie było mowy o aborcji. Z dokumentów sądowych wynika, że ​​policja prowadziła wówczas śledztwo w sprawie rzekomego nielegalnego spalenia i pochówku martwego dziecka. Nakazom towarzyszyły nakazy zachowania poufności, co uniemożliwiło nam udostępnienie informacji na ich temat. Teraz klauzula o poufności została zniesiona i możemy zabrać głos w sprawie. Dodatkowych informacji prokuraturze udzielił też przyjaciel nastolatki. Działaczki z Aborcyjnego Dream Teamu zabrały głos na swoim instagramowym koncie, zwłaszcza w świetle doniesień, że także przyjaciel Celeste udzielał policji informacji w sprawie... Ta sprawa pokazuje, że kryminalizacja aborcji zazwyczaj zaczyna się od jakiejś nieprzychylnej osoby: bardzo często obecnego/byłego chłopaka albo męża ale też pracownic_ków systemu ochrony zdrowia – komentują aktywistki. – W oświadczeniu Facebook tłumaczy się, że nie wiedział, że sprawa dotyczy aborcji, bo policja wspomniała jedynie o pogrzebaniu płodu po poronieniu. Widocznie nie w smak im oskarżenia o utrudnianie dostępu do aborcji – dodają działaczki z ADT. I przypominają: Pamiętajcie, że w Polsce nic wam nie grozi za zrobienie własnej aborcji tabletkami przed 22 tygodniem. Kontakt z nami w tej sprawie nie jest niebezpieczny. Żeby uniezależnić się od łaski lub niełaski wielkiej korporacji pracujemy też nad opcją pisania do nas przez czat na stronie. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Roe vs. Wade. Co z dostępem do aborcji w Stanach? „Żyjemy w świecie z >>Opowieści podręcznej Sąd Najwyższy zagłosował za uchyleniem orzeczenia Roe vs. Wade, obalając precedens, w którym uznano, że legalny dostęp do aborcji jest prawem konstytucyjnym. Po pięćdziesięciu latach prawo amerykańskich kobiet do aborcji – tak bardzo podstawowe – zostało wymazane. Gubernatorzy konserwatywnych stanów zadeklarowali wprowadzenie zakazu aborcji ze skutkiem natychmiastowym...
Regé-Jean Page broni Florence Pugh, którą zalała fala hejtu po założeniu prześwitującej sukienki Valentino
Po tym, gdy Florence Pugh założyła różową kreację na pokaz Valentino, została zasypana wulgarnymi komentarzami. Do akcji wkroczył Regé-Jean Page i zwrócił się do mężczyzn, którzy powielają wciąż mizoginistyczne zachowania.
W tym artykule: Regé-Jean Page potępia hejt wobec Florence Pugh ze strony mężczyzn Florence Pugh odpowiada hejterom XXI wiek. Dziewczyna zakłada transparentną sukienkę. Nie ona pierwsza, nie ostatnia. Liczy się, że to nie pozostanie bez komentarza. Ale że aż tak? Florence Pugh doskonale zareagowała na hejt i wulgarne komentarze. Sprawa poruszyła o wiele więcej osób. Regé-Jean Page potępia hejt wobec Florence Pugh ze strony mężczyzn „Co. Jest. W tym. Tak. Przerażającego?” – dokładnie tak napisał Regé-Jean Page. Na swoim Instastory udostępnił zdjęcie Florence w różowej sukience, spod której przebijały jej sutki. Nie były one zupełnie nagie. Zresztą. Czy takich nie oglądamy? Nie wyszukujemy w każdej sekundzie w sieci? I przypomnijmy: nagie ciało samo w sobie nie jest erotyczne. Erotyzm jest w oku patrzącego. Florence Pugh odpowiada na obraźliwe komentarze dotyczące jej prześwitującej sukienki Valentino. „Dorośnijcie” Zdjęcia Florence Pugh w „odważnej kreacji” Valentino, w której aktorka zaprezentowała się na pokazie Pierpaolo Piccioliego, obiegły sieć z prędkością światła. Jak się okazuje, 26-latka została zasypana wulgarnymi komentarzami dotyczącymi jej looku. Nie pozostawiła tego bez odpowiedzi! Wróćmy jednak do gwiazdy pierwszego sezonu „Bridgertonów”. Pod udostępnionym zdjęciem Florence Regé zdecydował się napisać wiadomość do mężczyzn, którzy pisali wulgarne komentarze dotyczące ciała aktorki. Chłopaki, spójrzcie na siebie. A potem spójrzcie na swoich kolegów i podejmijcie wreszcie działania, bo już na to najwyższy czas – napisał Page. – Kiedy inni faceci zachowują się nie na miejscu, zwróćcie im na to uwagę! Dziwne w mizoginii jest to, że jedni faceci w głupim postępowaniu naśladują drugich. Pora to zmienić, słuchać uważnie i brać odpowiedzialność nie tylko za swoje zachowania dla dobra nas wszystkich – dodał. Tymi słowami aktor znany z „Bridgertonów” nie tylko stanął w obronie koleżanki po fachu, ale również podjął ważny temat mizoginii, o której nie mówi się zbyt często. Postawa godna prawdziwego księcia Hastings! Potrzebujemy mężczyzn, którzy będą reagować, kiedy inni faceci nas seksualizują, obrażają, stosują przemoc. Milczenie to przyzwolenie na takie zachowania! Florence Pugh odpowiada hejterom Sama Florence Pugh nie pozostała obojętna na obraźliwe komentarze. W swoich mediach społecznościowych napisała dobitnie, co sądzi o podwójnych standardach. Ciekawie było obserwować i być świadkiem tego, jak łatwo jest mężczyznom całkowicie zniszczyć kobiece ciało, publicznie, z dumą, aby wszyscy mogli to zobaczyć. Robicie to także w służbowych mailach z nazwami waszych stanowisk w stopce? Gwiazda „Małych kobietek” zwróciła również uwagę na to, że kobiety cały czas muszą zmagać się z oceną ich ciał. To nie jest pierwszy i zapewne nie ostatni raz, kiedy od tłumu obcych ludzi kobieta słyszy, co jest nie tak z jej ciałem. Niepokojące jest to, jak wulgarni potrafią być niektórzy. Całe szczęście, pogodziłam się z tym, jak wygląda moje ciało. Sprawia, że jestem mną. Jestem zadowolona ze wszystkich „wad”, na które nie byłabym w stanie patrzeć w wieku 14 lat. Chciały i chcielibyśmy wierzyć, że żyjąc w XXI wieku, takie sytuacje już się nie powtórzą, że gdy kobieta pokaże swoje ciało, nie będzie za to krytykowana, że w końcu przestanie się mówić o rozmiarach i definiować na ich podstawie człowieka. Obserwując to, czego doświadczyła Florence, niestety nie jesteśmy tego takie pewne i tacy pewni.
Maya Hawke o przerwaniu ciąży przez jej matkę Umę Thurman. „Nie istniałabym, gdyby mama nie zrobiła aborcji”
Gwiazda „Stranger Things”, córka Umy Thurman i Ethana Hawke'a, zabrała głos po orzeczeniu uchylającym wyrok Roe v. Wade. „F*ck the Supreme Court” – powiedziała Maya Hawke w rozmowie z Jimmym Fallonem, dodając, że nie byłoby jej na świecie, gdyby jej matka jako nastolatka nie przerwała ciąży.
W tym artykule: Gwiazdy protestują po uchyleniu wyroku Roe v. Wade Uma Thurman o swojej aborcji Maya Hawke o aborcji zrobionej przez matkę Gwiazdy protestują po uchyleniu wyroku Roe v. Wade Odtwórczyni roli Robin w „Stranger Things”, 23-letnia Maya Hawke gościła niedawno w „Tonight Show” Jimmy’ego Fallona, gdzie – poza promocją najnowszego sezonu hitowego serialu Netfliksa – wyraziła swoją opinię na temat aktualnej sytuacji w USA. Mowa o orzeczeniu Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych z 24 czerwca, który unieważnił wyrok Roe v. Wade z 1973 roku, stwierdzając, że nie istnieje coś takiego jak „konstytucyjne prawo do aborcji”. Decyzja ta wzburzyła opinię publiczną, gdyż w jej konsekwencji kobiety w wielu stanach utracą zdobyte pół wieku prawo do legalnego przerywania ciąży. Swój głos sprzeciwu wyrażają liczne gwiazdy, które domagają się ochrony praw reprodukcyjnych kobiet i dzielą się swoimi doświadczeniami i mówią o przeżytych aborcjach. O przerwaniu ciąży opowiedziały m.in. Phoebe Bridgers, córka Paula Walkera – Meadow, a ostatnio Halsey. „Aborcja uratowała mi życie”. Halsey we wstrząsającym wyznaniu opowiedziała o swoich trzech poronieniach Halsey zabrała głos po unieważnieniu wyroku Roe v. Wade. 27-letnia artystka otworzyła się na temat swoich dramatycznych przeżyć. Opowiedziała o trzech poronieniach, z których jedno mogło mieć tragiczny finał. Jak wspomina, aborcja ocaliła jej życie i dała szansę na zostanie matką w przyszłości. Maya Hawke również postanowiła zaprotestować przeciwko decyzji SN. Na kanapie u Fallona opowiedziała o rozmowie, którą odbyła z matką tuż przed pojawieniem się w programie. Przyznała, ze zadzwoniła do Thurman, aby poprosić o radę w sprawie wywiadu, ale ich rozmowa zeszła na aktualną sytuację. – Zaczęłyśmy rozmawiać o orzeczeniu Sądu Najwyższego i o eseju, który moja mama napisała kilka miesięcy temu – powiedziała Maya. – To naprawdę piękny esej o aborcji, którą mama zrobiła, gdy była bardzo młoda, i o tym, że gdyby do tego nie doszło, nie stałaby się osobą, którą się stała, a ja bym nie istniała – kontynuowała aktorka. Uma Thurman o swojej aborcji Tekst, o którym wspomina Maya, został opublikowany w ubiegłym roku w „Washington Post” po tym, jak w Teksasie weszło w życie prawo zakazujące przerywania ciąży po szóstym tygodniu. Uma Thurman wyjaśniła w nim, że ​​zdecydowała się na aborcję, gdy miała 15 lat, po „przypadkowym zapłodnieniu przez znacznie starszego mężczyznę”, z którym wtedy się spotykała. Jak przyznała gwiazda, mieszkała wówczas w Europie, a decyzję o terminacji ciąży podjęła w porozumieniu z rodzicami, którzy uświadomili jej, jak trudno będzie nastolatce samotnie wychowywać dziecko. – Właśnie zaczynałam swoją karierę i nie miałam środków na zapewnienie stabilnego domu nawet sobie. Uznaliśmy jako rodzina, że ​​nie mogę donosić tej ciąży i zgodziliśmy się, że aborcja jest właściwym wyborem. Mimo to moje serce wtedy pękło – napisała 52-letnia aktorka, która obecnie jest matką trójki: 23-letniej Mayi i 20-letniego Levona (z małżeństwa z Ethanem Hawke), oraz 9-letniej Luny (ze związku z finansistą Arpadem Bussonem). – Aborcja, którą zrobiłam jako nastolatka, była najtrudniejszą decyzją w moim życiu, przysporzyła mi wtedy wiele udręki i zasmuca nawet teraz, ale to była droga do życia pełnego radości i miłości, której doświadczyłam. Rezygnacja z ciąży w tak wczesnym wieku pozwoliła mi dorosnąć i zostać matką, jaką chciałam i powinnam być – skwitowała gwiazda „Kill Billa”. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Roe vs. Wade. Co z dostępem do aborcji w Stanach? „Żyjemy w świecie z >>Opowieści podręcznej Sąd Najwyższy zagłosował za uchyleniem orzeczenia Roe vs. Wade, obalając precedens, w którym uznano, że legalny dostęp do aborcji jest prawem konstytucyjnym. Po pięćdziesięciu latach prawo amerykańskich kobiet do aborcji – tak bardzo podstawowe – zostało wymazane. Gubernatorzy konserwatywnych stanów zadeklarowali wprowadzenie zakazu aborcji ze skutkiem natychmiastowym... Maya Hawke o aborcji zrobionej przez matkę Maya Hawke w rozmowie z Jimmym Fallonem kontynuowała wątek poruszony wtedy przez matkę. – Życie obojga moich rodziców pobiegłoby zupełnie innym torem, gdyby mama nie miała dostępu do zabiegu w ramach bezpiecznej i legalnej opieki zdrowotnej – zauważyła. – Osoby zamożne zawsze będą mogły zrobić aborcje. Ale tak wielu ludzi z powodu tego orzeczenia nie tylko nie będzie w stanie realizować swoich marzeń, ale w rzeczywistości straci życie – komentowała dalej gwiazda „Stranger Things”. – Chciałam więc tylko powiedzieć: pieprzyć Sąd Najwyższy – oznajmiła Hawke do wtóru oklasków publiczności. Ale będziemy z tym walczyć i wygramy, tak jak nasze babcie – podsumowała 23-latka. Mocny występ Olivii Rodrigo na Glastonbury: zaśpiewała „F * ck You” przedstawicielom Sądu Najwyższego wraz z Lily Allen Młoda artystka wymieniła z imienia i nazwiska sędziów, którzy przyczynili się do obalenia wyroku Roe vs. Wade i wykrzyczała ze sceny: „Masa kobiet i dziewczyn umrze z tego powodu”.
„Aborcja uratowała mi życie”. Halsey we wstrząsającym wyznaniu opowiedziała o swoich trzech poronieniach
Halsey zabrała głos po unieważnieniu wyroku Roe v. Wade. 27-letnia artystka otworzyła się na temat swoich dramatycznych przeżyć. Opowiedziała o trzech poronieniach, z których jedno mogło mieć tragiczny finał. Jak wspomina, aborcja ocaliła jej życie i dała szansę na zostanie matką w przyszłości.
W tym artykule: Wyrok Roe v. Wade unieważniony. Gwiazdy protestują Poruszające wyznanie Halsey: trzy poronienia i aborcja Halsey zabiera głos w sprawie zaostrzenia prawa aborcyjnego w USA Wyrok Roe v. Wade unieważniony. Gwiazdy protestują 24 czerwca Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych uchylił swoje orzeczenie sprzed blisko 50 lat, legalizujące przerywanie ciąży. W związku z przekreśleniem wyroku Roe v. Wade Amerykanki utraciły zagwarantowane konstytucją prawo do aborcji przez cały okres ciąży. Postanowienie Sądu Najwyższego nie wprowadza co prawda zakazu aborcji w USA, ale stwierdza, że nie istnieje coś takiego jak „konstytucyjne prawo do przerwania ciąży”. W konsekwencji w wielu stanach kobiety de facto stracą możliwość wykonywania tych zabiegów (już wiadomo, że w wyniku orzeczenia nawet 26 z 50 amerykańskich stanów zdelegalizuje aborcję; w 13 z nich będzie ona dopuszczalna w przypadku zagrożenia życia ciężarnej). Mocny występ Olivii Rodrigo na Glastonbury: zaśpiewała „F * ck You” przedstawicielom Sądu Najwyższego wraz z Lily Allen Młoda artystka wymieniła z imienia i nazwiska sędziów, którzy przyczynili się do obalenia wyroku Roe vs. Wade i wykrzyczała ze sceny: „Masa kobiet i dziewczyn umrze z tego powodu”. Decyzja wywołała falę oburzenia w USA. Przeciwko uchyleniu orzeczenia Roe vs. Wade protestują „zwykli” Amerykanie i Amerykanki, głos sprzeciwu wyrażają też gwiazdy. Olivia Rodrigo na Glastonbury śpiewała „F * ck You” przedstawicielom Sądu Najwyższego. Billie Eillish na tym samym festiwalu stwierdziła, że 24 czerwca to „czarny dzień dla kobiet”. W gronie osób opowiadających się za wyborem są przedstawicielki różnych pokoleń i reprezentujące różne środowiska, m.in. Meghan Markle, Phoebe Bridgers, Amy Schumer, Tracee Ellis Ross, Busy Phillips, Mia Farrow. Jest z nimi również Halsey, która zdecydowała się opowiedzieć o swoich wstrząsających doświadczeniach. Meghan Markle o aborcji: „Chodzi o to, by mieć wybór”. Przypomina też o normalizacji mówienia o poronieniach w najnowszym wywiadzie W związku z zaostrzeniem prawa aborcyjnego w Stanach Zjednoczonych, wiele gwiazd wyraża swoją niezgodę wobec decyzji Sądu Najwyższego. Jedną z nich jest Meghan Markle, która odniosła się do ostatnich wydarzeń, jak i wróciła do doświadczenia utraty ciąży. Poruszające wyznanie Halsey: trzy poronienia i aborcja Jedna z najbardziej charyzmatycznych piosenkarek na świecie, której już w sierpniu będziecie mogli i mogły posłuchać na żywo w ramach Kraków Live Festival, rok temu po raz pierwszy została mamą. 14 lipca na świat przyszedł synek artystki Ender Ridley Aydin. W opinii dla „Vogue’a”, którą Halsey podzieliła się w reakcji na orzeczenie Sądu Najwyższego, wspomina chwilę narodzin dziecka. To był piękny poród. (...) Sprowadziłam go na świat, śmiejąc się. Zaskoczył mnie brak łez; histeryczna euforia nie była tym, czego się spodziewałem – opowiada 27-latka. Szybko jednak dowiadujemy się, że droga do tego momentu była przepełniona cierpieniem, bólem i lękiem. W trzecim trymestrze ciąży spisałam testament. Po moich uprzednich doświadczeniach byłam przygotowana na najgorsze. Udzieliłam szczegółowych instrukcji dotyczących oddania moich narządów w przypadku śmierci lub stwierdzenia śmierci mózgu (...) – pisze artystka. O jakich doświadczeniach mówi Halsey? Oddajmy jej głos. Przed moimi 24. urodzinami poroniłam trzy razy. Wydawało mi się to okrutną ironią, że mogłam z łatwością zajść w ciążę, ale miałam trudności z jej utrzymaniem – wyznaje Halsey. I dodaje: Jedno z moich poronień wymagało (...) aborcji, ponieważ moje ciało nie było w stanie samodzielnie zakończyć ciąży i bez interwencji medycznej groziła mi sepsa. Piosenkarka wspomina, jak trudnym przeżyciem był dla niej ten zabieg. Podczas procedury płakałam. Bałam się o siebie i czułam bezradność. Byłam jednak zdeterminowana, by zakończyć ciążę, która zagrażała mojemu życiu – opowiada. Halsey zabiera głos w sprawie zaostrzenia prawa aborcyjnego w USA Z chwilą narodzin synka – stwierdza piosenkarka – jej życie rozpadło się na dwie części. Ta pierwsza naznaczona traumą, ta druga – spełnieniem. Jak twierdzi artystka, gdyby nie aborcja, którą przeszła, być może nigdy nie byłaby w stanie dotrzeć do tego drugiego etapu. Moje ciało, którego od lat nienawidziłem, ponieważ rutynowo „zawodziło”, wszystko zrobiło dobrze. (...) Lata krwi, bólu i załamań nędzy z powodu niebezpiecznych i niechcianych ciąż, potem euforia wybranego macierzyństwa – zauważa. Halsey zwraca uwagę, że po urodzeniu dziecka często jest pytana o to, czy nie zmieniła swojego podejścia do legalnej aborcji. Odpowiedź brzmi: zdecydowanie nie. Właściwie nigdy nie byłam tego bardziej pewna. Aborcja uratowała mi życie i pozwoliła później przyjść na świat mojemu synowi . Każda osoba zasługuje na prawo wyboru, kiedy, czy i w jaki sposób przeżyje to niebezpiecznego i zmieniające życie doświadczenia. Będę trzymała syna jedną ręką, a drugą będę z całej siły walczyła o to prawo – podsumowuje artystka.
Marilyn Manson pozwał Evan Rachel Wood o zniesławienie. Sądowy przypadek podobny do Johnny'ego Deppa i Amber Heard?
Marilyn Manson szykuje się do procesu z byłą partnerką Evan Rachel Wood, którą oskarżył o zniesławienie. Będziemy mieć powtórkę ze sprawy Johnny’ego Deppa i Amber Heard? Tak uważa autorka twittów, które od piątku rozgrzewają internet do białości. Jej zdaniem prawne zwycięstwo Deppa stanowi „niebezpieczny precedens”, na którym mężczyźni oskarżeni o nadużycia wobec kobiet mogą opierać się w sądzie.
W tym artykule: Marilyn Manson vs. Evan Rachel Wood Johnny Depp vs. Amber Heard Manson vs. Wood a Depp vs. Heard: co łączy te przypadki? Marilyn Manson vs. Evan Rachel Wood Na początku 2021 roku Evan Rachel Wood oskarżyła swojego byłego partnera Marilyna Mansona o psychiczne i fizyczne znęcanie się nad nią. Niedługo potem premierę miał wyreżyserowany przez Amy Berg dokument „Jak feniks” („Phoenix Rising”), w którym aktorka opowiedziała o relacji z kontrowersyjnym artystą. Mówiąc o koszmarach, których doświadczyła, oskarżyła ekspartnera o gwałt na planie teledysku. Muzyk początkowo wystosowywał oświadczenia, w którym podważał słowa 34-latki, jednak w marcu 2022 roku zdecydował się skierować sprawę na drogę sądową. Jego prawnicy złożyli do Sądu Najwyższego w Los Angeles pozew przeciw Wood, w którym oskarżają ją o zniesławienie i fałszowanie dowodów (m.in. listu od agenta FBI). 53-letni gwiazdor krótko skomentował sprawę na Instagramie. Nadejdzie czas, kiedy będę mógł się podzielić większą ilością informacji na temat ostatniego roku. Do tego czasu będę musiał pozwolić faktom mówić za siebie – napisał. Marilyn Manson więził kobiety w dźwiękoszczelnej izolatce i torturował je psychicznie - donosi „Rolling Stone” Kontrowersyjny muzyk Marilyn Manson stał się obiektem śledztwa dziennikarzy magazynu „Rolling Stone”. Ich ustalenia mrożą krew w żyłach. Z relacji ponad 55 osób wynika, że skandalista stosował przemoc seksualną, psychiczną i fizyczną – padają m.in. oskarżenia o zamykanie kobiet w „pokoju dla niegrzecznych dziewczynek”. Johnny Depp vs. Amber Heard W tak zwanym międzyczasie bardzo dobry kumpel Marilyna Mansona, Johnny Depp, wygrał proces o zniesławienie, który wytoczył byłej żonie Amber Heard. Prawdopodobnie wszyscy pamiętają okoliczności tej sprawy, ale dla porządku przypomnijmy: w 2018 roku aktorka napisała dla „Washington Post” głośny felieton, w którym wyznała, że była ofiarą przemocy, zarówno psychicznej, jak i fizycznej. W tekście nie wymieniła nazwiska sprawcy, ale dla wszystkich oczywiste było, że mówiła o byłym mężu. Ten pozwał ekspartnerkę, a batalia sądowa, która rozpoczęła się w kwietniu bieżącego roku, nazywana jest przez media „procesem dekady”. Sprawa, relacjonowana na żywo przez media i szeroko komentowana w mediach społecznościowych została rozstrzygnięta na niekorzyść aktorki. 1 czerwca ława przysięgłych uznała, że Amber Heard jest winna zniesławienia Johnny'ego Deppa. Johnny Depp vs. Amber Heard – jest wyrok w „procesie dekady”. Ława przysięgłych podjęła jednogłośną decyzję To był jeden z najgłośniejszych procesów od czasu sprawy O.J. Simpsona. Amber Heard i Johnny Depp spotkali się w sądzie, a wszystko pokazywano na żywo w telewizji. Jaką decyzję ostatecznie podjęła ława przysięgłych? Manson vs. Wood a Depp vs. Heard: co łączy te przypadki? Co łączy przypadek Mansona z historią Deppa? Choć zarzuty i okoliczności są zupełnie inne, istnieje wiele podobieństw – twierdzi autorka twittów, które od piątku rozpala internet do czerwoności. W szeregu wpisów dokonano porównania pozwu o zniesławienie, który Marilyn Manson złożył przeciw swojej byłej partnerce Evan Rachel Wood, ze sprawą Johnny'ego Deppa i Amber Heard. Przeprowadzona analiza daje podstawy, by sądzić, że prawne zwycięstwo Deppa stanowi „niebezpieczny precedens”, który mężczyźni oskarżeni o nadużycia wobec swoich partnerek, mogą wykorzystywać w sądzie. Zresztą od momentu ogłoszenia wyroku w sprawie Depp vs. Heard z wielu stron płyną głosy, że postanowienie sądu może być brzemienne w skutkach dla wielu kobiet. Jestem jeszcze bardziej rozczarowana tym, co ten werdykt oznacza dla innych kobiet. To pomyłka. Cofnęliśmy się do czasów, kiedy kobieta, która przemówiła i zabrała głos, mogła zostać publicznie zawstydzona i upokorzona. Decyzja sądu odsuwa ideę, że przemoc wobec kobiet należy traktować poważnie – komentowała sama zainteresowana orzeczenie przysięgłych. Czy faktycznie przewidywania znajdą pokrycie w rzeczywistości? Przekonamy się pewnie już niedługo, kiedy sprawa Manson vs. Wood trafi na wokandę. View oEmbed on the source website
Sąd Najwyższy uchylił wyrok Roe vs. Wade. Co z dostępem do aborcji w Stanach? „Żyjemy w świecie z >>Opowieści podręcznej
Sąd Najwyższy zagłosował za uchyleniem orzeczenia Roe vs. Wade, obalając precedens, w którym uznano, że legalny dostęp do aborcji jest prawem konstytucyjnym. Po pięćdziesięciu latach prawo amerykańskich kobiet do aborcji – tak bardzo podstawowe – zostało wymazane. Gubernatorzy konserwatywnych stanów zadeklarowali wprowadzenie zakazu aborcji ze skutkiem natychmiastowym...
W tym artykule: Gdzie aborcja jest nadal legalna? A co z bezpieczną aborcją farmakologiczną? Czy aborcja nie będzie nadal legalna w wielu stanach? Czy Amerykanki powinny wyjść na ulice jak Polki w październiku 2020? Czy Amerykanki i Amerykanie chcieli, żeby orzeczeni Roe vs. Wade zostało uchylone? Jak to jest możliwe, że obalono orzeczenie Roe vs. Wade? Czym jest orzeczenie Roe kontra Wade ? Jak mogę pomóc? Wyrok, który dziś zapadł, ma konsekwencje międzynarodowe. Na całym świecie możemy obserwować wzrost popularności antyaborcyjnej retoryki, np. w rządzie Wielkiej Brytanii i ogólnie we współczesnym społeczeństwie. To też po prostu jawne zagrożenie prawa osób z macicami do wyboru, do decydowania o swoim ciele, zdrowiu, życiu, dzietności. Oto, co dotychczas wiemy w sprawie wyroku Roe vs. Wade, który 50 lat temu pozwolił zalegalizować aborcję w Stanach Zjednoczonych. Natalia Broniarczyk dla GLAMOUR: W amerykańskich mediach piszą, że obywatelki USA mogą uczyć się od Polek, jak skutecznie obchodzić zaostrzane przepisy aborcyjne W amerykańskich mediach piszą, że obywatelki USA mogą uczyć się od Polek, jak skutecznie obchodzić zaostrzane przepisy aborcyjne. Z kolei Polki znajdują wsparcie w Holandii... „Międzynarodowa solidarność kobiet jest niesamowita” – mówi Natalia Broniarczyk, aktywistka z Aborcyjnego Dream Teamu i Aborcji Bez Granic. Czy jest jednak szansa, że pomoc, której szukamy za granicą, otrzymamy wreszcie legalnie w Polsce? W piątek rano 24 czerwca 2022 roku Sąd Najwyższy wydał długo oczekiwaną decyzję – w sprawie Dobbs przeciwko Jackson Women's Health Organization, orzekając: Konstytucja nie przyznaje prawa do aborcji; Roe i Casey zostają unieważnione; a władza co do regulowania dostępu do aborcji zostaje zwrócona ludziom i ich wybranym przedstawicielom. Orzeczenia w tej sprawie oczekiwano już w maju. To będzie. To jeden z największych kryzysów zdrowia publicznego w historii – powiedziała wtedy GLAMOUR Sharmin Hossain, przedstawiciel Liberate Abortion. Co może powiedzieć pismo skierowane do kobiet w dniu, w którym zostaje ogłoszone jasno, że kobiety i kobiety w ciąży nie mają konstytucyjnego prawa do decydowania o swoich wyborach cielesnych? Dla każdego Amerykanina, który wierzy w podstawowe wolności, ten dzień jest koszmarem na jawie. Ale aktywiści, lekarze i postępowi politycy twierdzą, że ten dzień jest także kolejną okazją do kontynuowania walki o bezpieczną, legalną i dostępną aborcję w dowolnym miejscu i czasie. Aborcja to forma opieki zdrowotnej. A prawo do własnego ciała to najbardziej podstawowe oczekiwanie człowieka. Dbajmy o siebie same/samych i siebie nawzajem. Wiadomości dotyczące aborcji mogą być trudne do śledzenia, możemy czuć zagubienie między prawem stanowym a sprawami Sądu Najwyższego. Prawodawcy przymusowych urodzeń oczekują, że poczujemy się zniechęcone i rozproszone. Że przestaniemy walczyć i będziemy rozpaczać. Rozpaczajmy, ale też wyjaśnijmy fakty i zabierzmy się do pracy. Gdzie aborcja jest nadal legalna? W momencie obalenia Roe vs. Wade , co najmniej 26 stanów jest „pewnych lub prawdopodobnych” zakazu aborcji, zgodnie z <a data-event-click='{"element":"ExternalLink","outgoingURL":"https://www.guttmacher.org/article/2021/10/26-states-are-certain-or-likely-ban-abortion-without-roe-heres-which-ones-and-why"}' data-offer-url="https://www.guttmacher.org/article/2021/10/26-states-are-certain-or-likely-ban-abortion-without-roe-heres-which-ones-and-why" href="https://www.guttmacher.org/article/2021/10/26-states-are-certain-or-likely-ban-abortion-without-roe-heres-which-ones-and-why" rel="nofollow noopener" target="_blank">analizą Instytutu Guttmachera. Ludzie mieszkający w stanach takich jak Teksas, gdzie aborcja jest zasadniczo zakazana, od miesięcy doświadczają tej sytuacji nadzwyczajnej. Już w niektórych częściach Teksasu osoby chcące dokonać aborcji muszą przebyć ponad 1000 mil, aby dostać się do najbliższej kliniki aborcyjnej. Jeśli mieszkasz w USA, skorzystaj z tej interaktywnej mapy Instytutu Guttmachera, aby uzyskać najbardziej aktualne informacje co do zmian w swoim stanie. NIE zakładaj, że twoja wizyta w sprawie aborcji została odwołana lub że nie można już umówić się na nową wizytę, ponieważ znajdujesz się w stanie, w którym prawo zakazuje aborcji. Zadzwoń do lokalnej kliniki i najpierw zapytaj. Lub zacznij od INeedAnA.com. A co z bezpieczną aborcją farmakologiczną? Dobrą rzeczą jest to, że żyjemy teraz w czasach, w których możemy uzyskać dostęp do aborcji farmakologicznej, aby bezpiecznie i skutecznie zakończyć ciążę – mówi działaczka Inez McGuire. – Są ludzie, którzy już to robią dzisiaj, a spodziewamy się, że jeszcze więcej osób będzie to robić z powodu braku dostępu do aborcji w klinice. Myślę, czuję, decyduję, czyli szczerze rozmawiamy o aborcji Kobiety przerywały ciążę, przerywają i będą przerywać. Dlatego prawo aborcyjne powinno odpowiadać ich rzeczywistym potrzebom. Ale nie tylko ustawy wymagają zmian. Zmienić należy sposób, w jaki mówimy o aborcji. Natalia Broniarczyk działa w Aborcyjnym Dream Teamie, organizacji, która walczy, by o aborcji mówić, jak należy – bez poczucia winy i wstydu. Czy aborcja nie będzie nadal legalna w wielu stanach? Ludzie, którzy wierzą, że aborcja wciąż będzie dostępna w Kalifornii czy Nowym Jorku, zapominają o ogromnej większości Ameryki, mówi Hossain. To będzie problem wszystkich. Masa ludzi straci dostęp do legalnej aborcji, mówi GLAMOUR Kimberly Inez McGuire, dyrektorka wykonawcza URGE: Unite for Reproductive and Gender Equity. Albo aborcja zostanie zabroniona w twoim stanie, albo twój stan stanie się stanem, który musi zacząć przeprowadzać aborcje osobom przybywającym z innego stanu. A więc będzie to miało wpływ na każdą osobę w tym kraju. Czy Amerykanki powinny wyjść na ulice jak Polki w październiku 2020? Źle jest postępować tak, jakby wszystko było w porządku, ponieważ niewłaściwe jest postępowanie tak, jakby wszystko było w porządku... Ludzie chcą działać, podkreśla Hossain z Liberate Abortion. Prosimy wszystkich, aby weszli na liberateabortion.org i po prostu zapisali się do naszego biuletynu, w którym co godzinę będziemy aktualizować działania, aby ludzie wiedzieli, kiedy i gdzie ludzie wychodzą na ulice. Czy Amerykanki i Amerykanie chcieli, żeby orzeczeni Roe vs. Wade zostało uchylone? Sondaże konsekwentnie wykazywały, że Amerykanie nie chcą, aby wyrok Roe vs. Wade został obalony. Niedawny <a data-event-click='{"element":"ExternalLink","outgoingURL":"https://www.pewresearch.org/politics/2019/08/29/u-s-public-continues-to-favor-legal-abortion-oppose-overturning-roe-v-wade/"}' data-offer-url="https://www.pewresearch.org/politics/2019/08/29/u-s-public-continues-to-favor-legal-abortion-oppose-overturning-roe-v-wade/" href="https://www.pewresearch.org/politics/2019/08/29/u-s-public-continues-to-favor-legal-abortion-oppose-overturning-roe-v-wade/" rel="nofollow noopener" target="_blank">sondaż przeprowadzony przez Pew Research Center wykazał, że 70% respondentek i respondentów sprzeciwia się obaleniu Roe. Inny sondaż, przeprowadzony przez Gallupa, wykazał, że około 60% ankietowanych jest temu przeciwnych. Analiza Gallupa wykazała, że ​​opinia publiczna w tej sprawie utrzymywała się na mniej więcej tym samym poziomie w ciągu ostatnich 30 lat. Nieunikniony wniosek jest taki, że prawo do aborcji nie jest głęboko zakorzenione w historii i tradycji Narodu – czytamy w <a data-event-click='{"element":"ExternalLink","outgoingURL":"https://www.politico.com/news/2022/05/02/read-justice-alito-initial-abortion-opinion-overturn-roe-v-wade-pdf-00029504"}' data-offer-url="https://www.politico.com/news/2022/05/02/read-justice-alito-initial-abortion-opinion-overturn-roe-v-wade-pdf-00029504" href="https://www.politico.com/news/2022/05/02/read-justice-alito-initial-abortion-opinion-overturn-roe-v-wade-pdf-00029504" rel="nofollow noopener" target="_blank">projekcie orzeczenia Sądu Najwyższego. To nieprawda. Nigdy w historii tego kraju nie mieliśmy tak politycznie nastawionych sędziów Sądu Najwyższego, którzy aktywnie atakowali podstawowe prawa człowieka, takie jak dostęp do aborcji, mówi Hossain w rozmowie z GLAMOUR . Jak to jest możliwe, że obalono orzeczenie Roe vs. Wade? Jak garstka ludzi może zdecydować, czy kobiety, osoby w ciąży mają prawo do aborcji? Zasadniczo, podczas gdy Ameryka jest demokracją, Konstytucja nie uczyniła Sądu Najwyższego organem bezpośrednio przedstawicielskim. Sędziowie są mianowani przez prezydenta i zatwierdzani przez Senat, a nie wybierani na drodze głosowania przez lud lub wybierani przez cały Kongres. Sześciu sędziów, którzy głosowali za obaleniem Roe vs. Wade – Clarence Thomas, Brett Kavanaugh, Amy Coney Barrett, Neil Gorsuch, John Roberts i Alito – zostało wyznaczonych przez trzech republikańskich prezydentów. (Wszyscy sędziowie mianowani przez Demokratów wyrazili sprzeciw: Stephen Breyer, Sonia Sotomayor i Elena Kagan.) Trump, który mianował trzech – Gorsuch, Kavanaugh i Barrett – został prezydentem pomimo przegranej w wyborach powszechnych. Ponadto podczas drugiej kadencji prezydenta Obamy senat republikański zablokował mu powołanie sędziego sądu, otwierając drogę Trumpowi do powołania Gorsucha. Sąd Najwyższy nie jest organem demokratycznie przedstawicielskim. Czym jest orzeczenie Roe kontra Wade ? Roe przeciwko Wade to orzeczenie Sądu Najwyższego z 1973 roku, które uznawało, że dostęp do aborcji jest prawem konstytucyjnym. W decyzji 7-2 stwierdzono, że czternasta poprawka zawiera „prawo do prywatności”, które obejmuje prawo do aborcji. Cofnięcie orzeczenia Roe vs. Wade oznacza, że ​​kobiety i kobiety w ciąży w 2022 r. będą miały mniej chronione prawa do aborcji niż 50 lat temu. Ponadto orzeczenie to cofnie decyzję Sądu Najwyższego z 1992 r . Planned Parenthood przeciwko Casey, dzięki której dodano standard, że stany nie mogą „nakładać nadmiernych obciążeń” na osoby ubiegające się o aborcję. Z prawnego punktu widzenia ta nadchodząca decyzja Sądu Najwyższego cofnie prawa do aborcji o pół wieku. Film dokumentalny „Kryptonim Jane” na HBO Max: poznajcie historię kobiet, które prowadziły tajną siatkę aborcyjną w Chicago Nowy dokument HBO opowiada historię grupy amerykańskich aktywistek, które walczyły o legalizację aborcji – i ostatecznie zostały za to aresztowane. Jak mogę pomóc? Jest wiele sposobów, aby się zaangażować. Po pierwsze, warto znaleźć lokalny fundusz aborcyjny, na który można przekazywać darowizny –podkreśla Inez McGuire. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, że większość aborcji jest faktycznie wykonywana przez prywatne, niezależne kliniki – mówi z kolei Hossain. – Dla nas bardzo ważne jest wzmocnienie kampanii Keep Our Clinics w celu finansowania i wspierania niezależnych klinik w dalszym zapewnianiu ratującej życie opieki aborcyjnej. Zaleca także sprawdzenie Krajowej Sieci Funduszy Aborcyjnych . Na tej stronie znaleźć można wykaz lokalnych funduszy aborcyjnych w kluczowych stanach, które już wprowadzają w życie zakazy i ograniczenia, przypomina Hossain. Te pieniądze są przekazywane osobom, których nie stać, by pokryć koszty zabiegu, zapewnić w tym czasie opiekę dzieciom itp. Inez McGuire zachęca ludzi do kontaktowania się z ustawodawcami stanowymi i federalnymi oraz do prowadzenia trudnych rozmów z przyjaciółmi i członkami rodziny. Każda osoba potrzebuje dostępu do aborcji, której potrzebuje, kiedy jej potrzebuje, z powodów, które mają sens dla jej życia – mówi. Musimy to uświadamiać! Teraz nie czas na rozpacz. Teraz nadszedł czas, aby się zaangażować. Myślę, że poprzednie sondaże wykazały, że istniał problem z wiarygodnością – większość Amerykanów nie wierzyła, że ​​Roe można obalić – mówi Hossain. Teraz wiemy. A do zrobienia jest wiele. -- Jenny Singer jest autorką tekstów dla Glamour. Możesz śledzić ją na Twitterze. Ten artykuł został pierwotnie opublikowany na GLAMOUR US . Jeśli potrzebujesz w Polsce pomocy w zakresie aborcji, zwróć się do Aborcyjnego Dream Teamu. Jeśli potrzebujesz wsparcia w aborcji za granicą, a nie stać cię na zabieg, zadzwoń do Aborcji Bez Granic: 22 29 22 597. „Legalna aborcja. Bez kompromisów”: projekt trafił do Sejmu. Natalia Broniarczyk z mównicy poinstruowała, jak zrobić aborcję w domu Przełomowy moment. W nocy z 22 na 23 czerwca w Sejmie odbyło się pierwsze czytanie projektu ustawy obywatelskiej liberalizującej prawo aborcyjne w Polsce. Wystąpienie Natalii Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu przejdzie do historii: z mównicy padła instrukcja, jak w warunkach domowych, metodami farmakologicznymi, zakończyć ciążę.
Natalia Broniarczyk dla GLAMOUR: „Kobiety w Polsce przerywają ciąże i wiedzą, jak to robić”
W amerykańskich mediach piszą, że obywatelki USA mogą uczyć się od Polek, jak skutecznie obchodzić zaostrzane przepisy aborcyjne. Z kolei Polki znajdują wsparcie w Holandii... „Międzynarodowa solidarność kobiet jest niesamowita” – mówi Natalia Broniarczyk, aktywistka z Aborcyjnego Dream Teamu i Aborcji Bez Granic. Czy jest jednak szansa, że pomoc, której szukamy za granicą, otrzymamy wreszcie legalnie w Polsce?
Ostatni raz rozmawiałyśmy niecałe dwa lata temu, tuż po wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który zaostrzył przepisy aborcyjne. Jak od tamtej pory zmieniła się sytuacja Polek, które chcą i potrzebują przerwać ciążę? Jest lepiej? Gorzej? Na pewno jest gorzej, bo wyrok Trybunału Konstytucyjnego sprawił, że osoby, które wcześniej miały szansę na legalną aborcję w Polsce, teraz muszą wyjechać za granicę. Mamy przypadki śmiertelne, bo przecież Iza z Pszczyny zmarła na skutek paraliżu prawnego. Lekarze nie wiedzą, co robić, nie potrafią interpretować przepisów tak, by chronić pacjentki, boją się stawać po ich stronie. Do Aborcji Bez Granic zgłasza się zdecydowanie więcej kobiet. Przeraża mnie to, co słyszę od holenderskich lekarek, do których wysyłamy najwięcej osób. Piszą, że trafiają do nich pacjentki, które powinny dostać pomoc w Polsce, a przyjeżdżają do Holandii w sytuacji zagrożenia życia. To są np. kobiety w ciąży z zaśniadem groniastym. Zamiast płodu rozwija się właśnie wspomniany zaśniad, choroba. Pacjentka myśli, że jest w ciąży, bo tak pokazał test, a badanie krwi wykazało obecność hormonu ciążowego. Ale idzie na USG i tam okazuje się, że w macicy rozwija się maź. Ta maź nie przeistoczy się w płód, nie ma takiej możliwości. I trzeba ją jak najszybciej usunąć. Tymczasem pacjentka trafia do holenderskiego szpitala w 14. czy 15. tygodniu ciąży. Takie ciąże przerywa się od razu, gdy zostaną stwierdzone. Nie czeka się... Myślę, czuję, decyduję, czyli szczerze rozmawiamy o aborcji Kobiety przerywały ciążę, przerywają i będą przerywać. Dlatego prawo aborcyjne powinno odpowiadać ich rzeczywistym potrzebom. Ale nie tylko ustawy wymagają zmian. Zmienić należy sposób, w jaki mówimy o aborcji. Natalia Broniarczyk działa w Aborcyjnym Dream Teamie, organizacji, która walczy, by o aborcji mówić, jak należy – bez poczucia winy i wstydu. To dlaczego Polka w takiej ciąży musi jechać do Holandii? Co słyszy od swojego lekarza tutaj? Że prawo jest, jakie jest. Że lekarz się boi. Że w szpitalu nie robi się takich zabiegów. Żeby pojechała do innego szpitala. Czasem lekarze podają pacjentce numer do nas. Mówią: „Pani zadzwoni, one powiedzą, co dalej”, a obowiązek poinformowania pacjentki, że jej ciąża nie rozwinie się, spada na nas. My wysyłamy je do Holandii, ale dla holenderskich lekarzy takie pacjentki to też duże obciążenie, bo mówimy już o sytuacji ratowania życia. Poza tym lekarze w Holandii nie są przyzwyczajeni do patologii ciąży, bo tam jest świetna opieka ginekologiczna i przede wszystkim przerywa się ciąże niechciane, na bardzo wczesnym etapie. I teraz do tych lekarzy przyjeżdżają pacjentki z Polski, które mają dylematy moralne i potrzebują opieki psychologicznej. Holenderskie pielęgniarki zaczęły uczyć się polskiego, żeby udzielać wsparcia kobietom z Polski... Wracając więc do pierwszego pytania – sytuacja jest o wiele gorsza, ale w jakimś sensie jest też lepiej. Przed październikiem 2020 roku też nie było dobrze, z tą różnicą, że wtedy wiele kobiet nie wiedziało, do kogo się zwrócić, a teraz wiedzą, bo więcej mówimy o prawie aborcyjnym w Polsce. Sąd Najwyższy w USA odbierze kobietom prawo do aborcji? Amy Schumer, Olivia Munn i inne gwiazdy protestują Zamysł Sądu Najwyższego, by unieważnić obecne prawo aborcyjne w USA, wstrząsnął Ameryką. Przed gmachem SN trwają protesty, gwiazdy biją na alarm. W Stanach Zjednoczonych z kolei trwają zakusy sędziów amerykańskiego Sądu Najwyższego, by zakazać aborcji. To trochę bardziej skomplikowane. Sąd Najwyższy nie zakaże aborcji, ale sędziowie chcą wycofać gwarancję prawa do aborcji z konstytucji. W 1973 roku wprowadzono zapis o ochronie prawa każdej obywatelki USA do przerwania ciąży do 12. tygodnia. To takie gwarantowane minimum, a jeśli któryś stan chciał ten okres wydłużyć, mógł to zrobić przepisami lokalnego prawa. Teraz istnieje ryzyko, że gdy to konstytucyjne prawo zostanie zniesione, każdy stan wprowadzi własne prawo aborcyjne. Prognozy mówią o tym, że aż w 26 stanach zostanie wprowadzony całkowity zakaz aborcji. Najlepszy dostęp pozostanie w Kolorado czy Kalifornii. W bogatych stanach. Właśnie. To są zamożne stany rządzone przez liberalnych polityków. Wiele osób w potrzebie mieszka w środkowej czy południowej części USA i one pewnie stracą dostęp do aborcji. Zobacz, jak zmienia się rzeczywistość aborcyjna na świecie. W Kolumbii niedawno wprowadzono bardzo liberalne prawo. W Argentynie i Meksyku to samo. A z drugiej strony mamy Stany Zjednoczone, ogromny kraj, który jest punktem odniesienia dla reszty świata i kojarzy nam się z obroną wolności. Mnie cieszy, że Amerykanki uczą się od kobiet z krajów, w których aborcja jest zakazana, jak sobie radzić... Czytałam nawet mediach w amerykańskich, że najwięcej mogłyby nauczyć się od Polek. Już się uczą! Udzieliłyśmy niedawno wywiadu do „The New Yorker”, w którym radzimy, czego amerykańskie organizacje feministyczne mogą nauczyć się od Aborcji Bez Granic. Ale ta nauka trwa od dawna. Jesteśmy od lat w kontakcie z amerykańskimi aktywistkami, czerpiemy od siebie nawzajem. Amerykanki dowiedziały się o aborcji farmakologicznej od aktywistek z Argentyny, Meksyku, a także od nas. I dziś mówią wprost: „Jeśli zmieni się prawo, będziemy szmuglować tabletki z Meksyku”. Międzynarodowa solidarność kobiet jest niesamowita. Widzimy ją też u nas na linii Polska – Ukraina. Jeszcze rok temu to Polki jeździły do Ukrainy po mizoprostol. A teraz Ukrainki są w Polsce... I te w niechcianych ciążach są przerażone. Często słyszymy od nich, że przyjeżdżają do Polski pracować, studiować, że Polska jest w Unii Europejskiej, jesteśmy dla nich wzorem progresywnego kraju, a nie mamy legalnej aborcji. Nie mogą w to uwierzyć. „Legalna aborcja bez kompromisów”: co jest w projekcie ustawy? Rozmawiamy przed pierwszym czytaniem w Sejmie obywatelskiej ustawy Legalna Aborcja Bez Kompromisów. Byłaś w grupie kobiet, które ją przygotowały. Jesteś zadowolona z tego projektu? Ja ogólnie mam problem z ustawami aborcyjnymi, bo uważam, że nie powinno ich być, jak nie ma ustawy o... ...usuwaniu ósemek? A to dużo bardziej niebezpieczny zabieg niż aborcja farmakologiczna w pierwszych 12 tygodniach ciąży! Tak, uważam, że pewne usługi medyczne są nadmiernie upolitycznione, ale wiem, że nie da się od sytuacji, która jest teraz, przejść do całkowitej dekryminalizacji, czyli braku ustawy. Żeby nie było ustawy i żeby aborcja była traktowana jak każda inna usługa medyczna, musiałoby dojść do rewolucji w środowisku medycznym. To lekarze powinni lobbować za taką zmianą. Na razie nie mamy wsparcia lekarzy, bo ci wolą dopisywać kolejne warunki i zasady, żeby móc poruszać się w granicach prawa. Sytuacja nieregulowana prawem jest dla nich trudna do wyobrażenia. Na pewno Legalna Aborcja Bez Kompromisów jest ważnym krokiem ku idealnej sytuacji, czyli braku ustawy. Jestem zadowolona z tego projektu, bo może przysłużyć się destygmatyzacji aborcji. To prawo z 1993 roku sprawia, że wiele osób myśli o aborcji źle, nawet te, które jej potrzebują. Kobiety obwiniają się za przerwanie ciąży, wstydzą się. Chciałabym, żeby w Sejmie odbyła się wreszcie prawdziwa debata o aborcji. Nie o płodach i zarodkach czy kiedy zaczyna się życie. Nie o tym, kiedy aborcja jest dobra, a kiedy zła – to jest rozmowa o wartościach i każdy ma swoje. A rzeczywistość aborcyjna wygląda tak, że kobiety w Polsce przerywają ciążę i wiedzą, jak to robić. Prawo nie zmienia dostępu do aborcji. Sprawia tylko, że jest wstydliwa, droga, trudniejsza. Chciałabym, żebyśmy zaczęli rozmawiać o kobietach. Jak to jest mieć 16, 30 czy 40 lat, mieszkać w Polsce i zajść w niechcianą ciążę. Co wtedy robi kobieta, jak rozwiązuje problem. Nasza ustawa wprowadza legalną aborcję na życzenie do 12. tygodnia, a później dopuszcza aborcję w szczególnych przypadkach. Do tego w przypadku ciąży z gwałtu znosi obowiązek potwierdzenia przez prokuraturę, że doszło do przemocy seksualnej. I znosi też odpowiedzialność karną osób pomagających w aborcjach. Chciałabym, żeby politycy nas wysłuchali i na podstawie historii kobiet podjęli odpowiedzialną decyzję. „Legalna aborcja. Bez kompromisów”: projekt trafił do Sejmu. Natalia Broniarczyk z mównicy poinstruowała, jak zrobić aborcję w domu Przełomowy moment. W nocy z 22 na 23 czerwca w Sejmie odbyło się pierwsze czytanie projektu ustawy obywatelskiej liberalizującej prawo aborcyjne w Polsce. Wystąpienie Natalii Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu przejdzie do historii: z mównicy padła instrukcja, jak w warunkach domowych, metodami farmakologicznymi, zakończyć ciążę. Wierzysz, że to możliwe? Tak. Pod projektem obywatelskim ustawy podpisało się 200 tysięcy osób i to w trakcie pandemii. Najnowszy sondaż OKO.press mówi, że 66 proc. osób w Polsce popiera legalną aborcję na życzenie do 12. tygodnia ciąży. Wśród tych 66 proc. jest mnóstwo młodych ludzi. To dla nich prawo powinno zostać zmienione. Jestem świadoma, jak rozkładają się siły w Sejmie. Ale wierzę, że śmierć Izy z Pszczyny czy Agnieszki z Częstochowy skłoniła do zmiany zdania również polityków prawicy, którzy nie chcą mieć krwi na rękach. Jest bardzo realne, że ustawa nie przejdzie, ale wierzę w debatę. Po debacie będzie nas więcej niż 66 proc. i następny projekt będzie trudniej odrzucić. Jeśli nie uda się teraz, będziemy próbować za pół roku i za rok. Do skutku. Cały wywiad Angeliki Kucińskiej z Natalią Broniarczyk możecie przeczytać w wakacyjnym numerze GLAMOUR, który trafił do sprzedaży 23 czerwca.
„Legalna aborcja. Bez kompromisów”: projekt trafił do Sejmu. Natalia Broniarczyk z mównicy poinstruowała, jak zrobić aborcję w domu
Przełomowy moment. W nocy z 22 na 23 czerwca w Sejmie odbyło się pierwsze czytanie projektu ustawy obywatelskiej liberalizującej prawo aborcyjne w Polsce. Wystąpienie Natalii Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu przejdzie do historii: z mównicy padła instrukcja, jak w warunkach domowych, metodami farmakologicznymi, zakończyć ciążę.
W tym artykule: „Legalna aborcja. Bez kompromisów”: projekt w Sejmie Historyczne wystąpienie Natalii Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu „Legalna aborcja. Bez kompromisów”: projekt w Sejmie To była burzliwa noc na Wiejskiej. Z 22 na 23 czerwca Sejm zajął się obywatelskim projektem ustawy liberalizującej przepisy aborcyjne w Polsce, pod którym podpisało się ponad 200 tysięcy osób. „Legalna Aborcja. Bez kompromisów” zakłada możliwość legalnego, bezpiecznego zakończenia ciąży na Narodowy Fundusz Zdrowia do 12. tygodnia jej trwania – bez podawania powodu. Po tym terminie – aborcja ma być możliwa w sytuacji zagrożenia dla życia lub zdrowia fizycznego lub psychicznego kobiety, gdy diagnostyka prenatalna lub przesłanki medyczne wskazują na nieprawidłowości rozwojowe lub genetyczne płodu, a także gdy ciąża jest następstwem czynu zabronionego (na podstawie oświadczenia osoby będącej w ciąży). Pierwsze czytanie projektu rozpoczęło się o godzinie 22.50, burzliwa debata została przerwana po dwóch godzinach, ok. godz. 1 w nocy. To nie jest kraj do rodzenia dzieci, czyli dlaczego potrzebujemy aborcji na żądanie [opinia] Bo każdy powód jest dobry, każda sytuacja inna. I koniec. I kropka. Niestety wiele osób sobie z tego nie zdaje sprawy. Przy okazji tragicznej śmierci 37-letniej Agnieszki z Częstochowy toczy się medialna dyskusja, czy i kto zawinił. Czy wyrok pseudotrybunału przyczynił się do jej śmierci? Czy lekarski błąd? Liderka Ogólnopolskiego Strajku Kobiet Marta Lempart z mównicy sejmowej zwróciła uwagę, że to program naprawczy (...), który likwiduje masową praktykę łamania praw kobiet w zakresie dostępu do ochrony zdrowia. Podkreśliła, że projekt napisany został na podstawie twardych danych oraz wiedzy medycznej. Przychodzę do państwa z projektem ustawy, która zmienia prawo tak, żeby odpowiadało europejskim i światowym standardom w dziedzinie ochrony życia i zdrowia kobiet. Przychodzę z projektem ustawy, który dostosowuje polskie prawo do rzeczywistości, w jakiej wszystkie i wszyscy żyjemy, rzeczywistości naszej i rzeczywistości waszej, w tym waszych córek, sióstr, żon, matek i koleżanek – mówiła Lempart. View oEmbed on the source website Historyczne wystąpienie Natalii Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu Na sali obrad głos zabrała też m.in. Natalia Broniarczyk z Aborcyjnego Dream Teamu, która zaznaczyła, że jej zespół każdego dnia pomaga co najmniej 90 osobom w trakcie aborcji tabletkami. Codziennie cztery osoby wyjeżdżają z naszą pomocą na zabieg aborcji do zagranicznej kliniki. W zeszłym roku wydałyśmy 1,5 mln zł na zabiegi aborcji dla tych osób, których na to nie stać. Tylko w 2021 roku łączna liczba osób, która miała z nami aborcję wynosiła 34 tysięcy – opowiedziała aktywistka. Broniarczyk wspomniała tragiczne historie kobiet, którym odmówiono prawa do przerwania ciąży mimo zagrożenia życia. Przypomniała Alicję Tysiąc, Agatę Lamczak oraz 30-letnią Izabelę z Pszczyny, która zmarła pod koniec października 2021 roku w 22. tygodniu ciąży w wyniku wstrząsu septycznego i zakażenia związanego z przedwczesnym odejściem wód płodowych (lekarze wstrzymywali się z usunięciem płodu do czasu, aż przestanie bić jego serce). Aktywistka opowiedziała o tym, że sama ma za sobą doświadczenie aborcji. Większość osób nie żałuje swojej aborcji. Ja również nigdy jej nie żałowałam – zaznaczyła. Następnie przedstawicielka Aborcyjnego Dream Teamu zwróciła się bezpośrednio do prezesa Jarosława Kaczyńskiego. Żaden polityk nigdy nie był tak blisko prawdy, jak pan, gdy mówił pan, o tym, że każdy w Polsce wie, jak zrobić aborcję. Miał pan rację, przyznając, że wasze decyzje nie mają żadnego realnego znaczenia. Szanowny prezesie, mówił pan o ludziach na tej sali – powiedział pan prawdę o sobie, o swojej warstwie społecznej i swoich kolegach – na zewnątrz nie każdego stać na wyjazd za granicę. Nie każdy ma opiekę do dzieci, nie każdy ma etat, nie każdy ma wolne na żądanie. Na szczęście istnieją tanie, łatwo dostępne tabletki aborcyjne – powiedziała, wyjmując tabletki i pokazując je posłankom oraz posłom. Po czym wyjaśniła krok po kroku, jak przeprowadzić aborcję farmakologiczną w domu. Światowa Organizacja Zdrowia mówi, że aborcja tabletkami jest bezpieczna i można używać ich samodzielnie. To są tabletki do aborcji farmakologicznej. Nazywają się mifepristone i misoprostol. Każdy powinien je znać – zakomunikowała Broniarczyk. Posłowie i posłanki rozstrzygną losy projektu „Legalna Aborcja. Bez kompromisów” w bloku głosowań w czwartek między godziną 11 a 13. PiS jest przeciwko. KO chce skierowania go do dalszych prac w komisji i zapowiada poprawki. Lewica projekt popiera i wnosi o natychmiastowe przejście do drugiego czytania. #AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział? Nie żyje kobieta, której lekarze odmówili aborcji, choć były do tego przesłanki. Czekano aż płód obumrze, nie zważając na stan ciężarnej. Tak niestety wygląda zakaz aborcji w Polsce w praktyce. Kobiety są oburzone i przerażone. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/25109b4d77ea961452d57473a95f4e091db12b77-7f39d74.jpeg" width="948" height="631" alt="#AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział?" title="#AniJednejWięcej: akcja solidarnościowa po śmierci ofiary zaostrzenia prawa antyaborcyjnego w Polsce. Jak wziąć udział?" /> AKTUALIZACJA: Wniosek został niestety odrzucony w pierwszym czytaniu. Ale tego można się było spodziewać. Jak czytamy w poście na instagramowym koncie @legalna.aborcja: W głosowaniu nad wnioskiem PiS o odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu poparło go 265 posłów i posłanek, a przeciwko odrzuceniu było 175. 4 posłów i posłanek wstrzymało się od głosu. To wyniki głosowania nad obywatelskim projektem Legalna Aborcja Bez Kompromisów, pod którym podpisało się ponad 200 tysięcy osób. Posłowie i posłanki, którzy zagłosowali przeciw lub nie zagłosowali, tak naprawdę stchórzyli i zawiedli kobiety. Stanęli po stronie instytucjonalnej przemocy państwa wobec obywatelek. -- Jeśli potrzebujesz wsparcia w aborcji za granicą, a nie stać cię na zabieg, zadzwoń do Aborcji Bez Granic: 22 29 22 597.
Rejestr ciąż wchodzi w życie! Co dla kobiet oznacza skandaliczna decyzja Ministra Zdrowia?
Władza po raz kolejny udowadnia, że chce wchodzić z butami w nasze życie prywatne. Po niemal całkowitym zakazie aborcji przyszedł czas na rejestr ciąż. O tym, że ma wejść w życie zadecydował właśnie minister zdrowia. Co to oznacza w praktyce?
W tym artykule: Rejestr ciąż wchodzi w życie. Co to oznacza dla kobiet? Polska drugim Salvadorem? Aborcyjny Dream Team o rejestrze ciąż Rejestr ciąż wchodzi w życie. Minister zdrowia zdecydował, że państwo będzie gromadziło informacje o ciążach pacjentek. To właśnie komunikat o takiej treści pojawił się na instagramowym profilu @konstytucjonalista, prowadzonym przez doktora nauk prawnych Kamila Stępnia, który stanie na straży praworządności tego kraju, a tym samym informowanie o chętnie zamiatanych pod dywan decyzjach rządu, przyjął za swoją misję. Jedną z nich jest właśnie decyzja o wejściu w życie rejestru ciąż. Co dla nas, kobiet, oznacza to w praktyce? No cóż, państwo po raz kolejny pokazuje, że chce zaglądać nam w majtki! Rejestrowanie ciąż „już na bardzo wczesnym etapie”. Taki obowiązek chce wprowadzić rząd – alarmuje senator Projekt noweli rozporządzenia o Systemie Informacji Medycznej zakłada, że „wszelkie podmioty lecznicze będą miały obowiązek raportowania do systemu faktu ciąży u pacjentki” – donosi na Twitterze Krzysztof Brejza. „Domagam się wyjaśnień. Kto zainicjował tę zmianę i jaki jest jej faktyczny cel?" – pisze senator. Rejestr ciąż wchodzi w życie. Co to oznacza dla kobiet? Po niemal całkowitym zakazie aborcji, który mniej więcej dwa lata temu stał się faktem na skutek decyzji Trybunału Konstytucyjnego, przyszedł czas na rejestr ciąż, o którym zadecydował minister zdrowia Adam Niedzielski, podpisując nowelizację rozporządzenia w sprawie Systemu Informacji Medycznej. I choć, jak podkreśla dr Kamil Stępień, zbieranie informacji o ciąży pacjentki budzi liczne wątpliwości konstytucyjne, jako że wg art. 52 ust. 1 Konstytucji RP państwo może zbierać o obywatelu wyłącznie niezbędne do funkcjonowania w państwie demokratycznym dane, od teraz będzie to możliwe (ograniczając tym samym nasze prawo do prywatności). Co rejestr ciąż oznacza w praktyce? Po pierwsze, w systemie P1 będą gromadzone informacje, czy dana osoba jest w ciąży – nawet jeżeli zostanie to stwierdzone czy informacja o tym zostanie podana podczas wizyty lekarskiej niezwiązanej z tym stanem. Narusza to dotychczasowe przepisy prawa, według których rozpoznanie ciąży nie powinno być rejestrowane, jeśli nie jest bezpośrednio związane ze świadczeniem medycznym. Co więcej, dane zawarte w systemie będą mogły „na określonych przepisach” być udostępnione prokuraturze oraz sądom (a nie ograniczać się „jedynie” do służby ochrony zdrowia). I na tej podstawie można będzie zostać pociągniętą (bo sprawa oczywiście dotyczy przede wszystkim kobiet) do odpowiedzialności karnej. Biorąc pod uwagę najnowsze prawo (anty)aborcyjne (czyli brak podstawowych praw), można się więc domyślać, w jakim celu przepis został wprowadzony. Myślę, czuję, decyduję, czyli szczerze rozmawiamy o aborcji Kobiety przerywały ciążę, przerywają i będą przerywać. Dlatego prawo aborcyjne powinno odpowiadać ich rzeczywistym potrzebom. Ale nie tylko ustawy wymagają zmian. Zmienić należy sposób, w jaki mówimy o aborcji. Natalia Broniarczyk działa w Aborcyjnym Dream Teamie, organizacji, która walczy, by o aborcji mówić, jak należy – bez poczucia winy i wstydu. Polska drugim Salvadorem? Kobiety, które będą chciały przerwać ciążę poza granicami Polski (co nie jest nielegalne), będą mogły być pociągnięte do odpowiedzialności karnej. Ale rejestr ciąż może być także wykorzystany jako narzędzie represji wobec wszystkich kobiet w ciąży – na przykład tych, które doświadczyły traumy poronienia. W niedalekiej przyszłości Polska może więc stać się drugim Salvadorem, w którym kobiety regularnie trafiają do więzienia właśnie z powodu utraty ciąży. Nieintencjonalny charakter takich zdarzeń bywa bowiem trudny do udowodnienia (zwłaszcza przed upolitycznionymi sądami). Konstytucjonalista podkreśla jednak, że by wprowadzić w życie takie rozporządzenie zgodnie z prawem, potrzebne by były liczne zmiany ustawowe, które nie miały miejsca. Dlatego, „jeżeli dane uzyskane w ten nielegalny sposób będą stanowiły w stosunku do kogokolwiek podstawę odpowiedzialności karnej, taka osoba powinna dochodzić odpowiedzialności SP przed sądami”. Co niestety nie poprawia zasadniczo naszej sytuacji... Aborcyjny Dream Team o rejestrze ciąż Do sprawy odniosły się także działaczki z Aborcyjnego Dream Teamu w swoich mediach społecznościowych. Przede wszystkim przypomniały, że osoby w ciąży nie są karane za przerwanie własnej ciąży i póki co nie są szykowane żadne regulacje prawne, które mogłyby to zmienić. Zaznaczyły jednak, że „gromadzenie naszych jakichkolwiek prywatnych danych zdrowotnych jest ryzykowne, jeśli władza może chcieć je wykorzystać przeciwko nam - niezależnie od tego, czy to jest informacja o ciąży, o przyjmowanych na stałe lekach czy chorobach psychicznych”. Zakaz i co dalej. Adwokatka komentuje, co zmieniło się po zaostrzenia prawa antyaborcyjnego „Niezgoda na zaostrzenie ustawy antyaborcyjnej łączy przeróżne środowiska. To początek nowej dyskusji na temat aborcji” – mówi adwokatka Sylwia Gregorczyk-Abram. Pytamy ją o to, co zmieniło się po publikacji wyroku.
Talibowie znów zamknęli żeńskie szkoły w Afganistanie. Miliony Afganek od sierpnia nie mają dostępu do edukacji
Talibowie zapowiedzieli, że w nowym roku szkolnym swą działalność wznowią także szkoły średnie dla dziewcząt (powyżej szóstej klasy). Niestety kilka godzin po otwarciu placówek nakazano ponowne ich zamknięcie. Spełnia się najczarniejszy scenariusz.
W tym artykule: Prawa kobiet w Afganistanie pod rządami talibów Talibowie w Afganistanie: brak edukacji dla dziewcząt Prawa kobiet w Afganistanie pod rządami talibów W momencie przejęcia przez talibów władzy w Afganistanie 15 sierpnia 2021 roku zamknięte zostały wszystkie szkoły. W pierwszej kolejności zezwolono, by do placówek edukacyjnych wróciły najmłodsze dzieciaki oraz chłopcy od klasy 6 do 12 i ich nauczyciele (wyłącznie mężczyźni). Kobietom nakazano pozostanie w domach – do czasu „przygotowania bezpiecznych warunków do nauki”. Owe „bezpieczne warunki do nauki” to przede wszystkim ścisła segregacja płci, dostosowana do surowej interpretacji prawa muzułmańskiego. Dopiero w drugiej połowie października talibowie wyrazili zgodę na to, aby kobiety w Afganistanie mogły kontynuować naukę na uczelniach wyższych oraz studiach podyplomowych (pod warunkiem, że studentki dostosują się do restrykcyjnych zasad dotyczących ubioru i będą nosiły hidżaby). Od połowy sierpnia miliony Afganek ze szkół średnich pozostają natomiast wykluczone z edukacji. Na edukację patrzymy z islamskiej perspektywy. Oznacza to oddzielne klasy i oddzielne środki transportu. Gdy tylko tę sprawę rozwiążemy, kobiety będą mogły kontynuować edukację - zapewniał w listopadzie Abdul Hakeim z talibskiego ministerstwa edukacji. Afganistan pod rządami talibów: seriale telewizyjne bez kobiet, coraz więcej ograniczeń dla Afganek Sytuacja Afganek staje się coraz trudniejsza. Jak podała BBC, talibowie przekazali stacjom telewizyjnym w kraju nowe wytyczne. Obok zakazu przedstawiania kobiet w serialach telewizyjnych zabroniono m.in. występowania dziennikarkom i prezenterkom z odsłoniętymi włosami. Talibowie w Afganistanie: brak edukacji dla dziewcząt Z obietnic nic nie wyszło: w znacznej części Afganistanu pozostały jedynie szkoły dla najmłodszych dzieci oraz wszystkie placówki dla chłopców. W środę 23 marca miał nastąpić przełom. Zapowiedziano bowiem, że wraz z rozpoczęciem nowego roku szkolnego swą działalność wznowią także żeńskie szkoły średnie, powyżej szóstej klasy – a przynajmniej tak wynikało z obwieszczenia, że do szkół zaproszeni są „wszyscy uczniowie”. Niestety... Kilka godzin po otwarciu placówek edukacyjnych dla dziewcząt talibowie nakazali ponowne ich zamknięcie. Informację tę potwierdził rzecznik talibów Inamullah Samangani przedstawicielom agencji AFP, którzy nagrywali film w jednej ze szkół średnich w Kabulu. W trakcie kręcenia zdjęć pojawił się nauczyciel i wyprosił wszystkich z budynku. Czy mamy więc powtórkę z lat 1996-2001, kiedy talibowie sprawowali w Afganistanie opresyjne rządy, wykluczające kobiety i dziewczęta ze sfery publicznej, w tym edukacji i pracy zarobkowej? Choć przedstawiciele obecnych władz zapewniają, że zmienili swój stosunek do kobiet i nie zamierzają cofać się w czasie o dwie dekady, deklaracje wciąż pozostają deklaracjami. W praktyce – prawa milionów Afganek do edukacji są z rozmysłem i brutalnie deptane. A rzeczywistość afgańskich dziewczynek i kobiet jest coraz trudniejsza. Talibowie u władzy w Afganistanie. Ogłosili zakaz aborcji, przymusowe małżeństwa... Co będzie z afgańskimi kobietami? 15 sierpnia 2021 roku Talibowie przejęli władzę w Afganistanie. Ludzie próbują uciec z kraju. Talibowie wydają kolejne zakazy. Uwolnili też więźniów z kabulskiego więzienia, gdzie przebywali w większości bardzo niebezpieczni członkowie Państwa Islamskiego. -- W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.
Noemi była molestowana przez kierowcę Bolta. Policjantka jej nie pomogła, bo „nie lubi ludzkiej głupoty”
28-letnia Noemi opowiedziała w mediach społecznościowych o koszmarze, którego doświadczyła podczas przejazdu Boltem. Policja - jak twierdzi poszkodowana - zignorowała problem, gdyż kobieta piła wcześniej wino. Opadły nam ręce. Kiedy wreszcie wszyscy pojmą, że ofiara nie odpowiada za molestowanie?!
W tym artykule: Molestowanie podczas przejazdu Boltem Ofiara molestowania zlekceważona przez policjantkę Bolt wyciąga konsekwencje Molestowanie podczas przejazdu Boltem W nocy z 6 na 7 lutego 28-letnia Noemi zamówiła przejazd Boltem. Wracała ze spotkania ze znajomymi w centrum Warszawy. Pokonanie trasy do domu na Woli – jak opisuje – zwykle zajmuje 6 minut, jednak w poniedziałek trwało godzinę. W tym czasie kobieta przeżyła horror. Byłam tak zmęczona dwudniowymi warsztatami tanecznymi, że padłam. Po prostu zasnęłam. Śniło mi się, że mówi do mnie jakiś męski głos i dotyka mnie. Gdy się obudziłam okazało się, że to nie był sen - opowiada. Dalej dziewczyna relacjonuje, że gdy się ocknęła, była już na obrzeżach Warszawy, nie potrafiła rozpoznać okolicy: Kierowca Bolta wywiózł mnie na jakiś parking, było pusto dookoła, jakieś domy jednorodzinne, niedaleko ogromny piętrowy parking typu Park and Ride. Silnik zgaszony, zapalone światło w samochodzie i on przekraczający granice mojej prywatności i nietykalności cielesnej. Gdy do Noemi dotarło, co się wydarzyło, zareagowała automatycznie. Jak opisuje, mimo przerażenia i złości zażądała natychmiastowego odwiezienia jej do domu. Zagroziła, że w przeciwnym razie zadzwoni na policję. Jednocześnie chwyciła za telefon i połączyła się ze swoim chłopakiem. Kierowca, obcokrajowiec, najprawdopodobniej się wystraszył, w związku z czym wycofał się i finalnie zawiózł pasażerkę pod wskazany adres. Kasia Stankiewicz komentuje oskarżenia wobec muzyków Varius Manx. Internauci: „Obrzydliwy victim blaming” Kasia Stankiewicz odniosła się do głośnego wpisu Marty Kuszyńskiej o nadużyciach, jakich przed laty miało dochodzić w zespole Varius Manx. Jej słowa nie wszystkim przypadły do gustu. - To, że pani to nie spotkało, nie oznacza, że kogoś innego nie mogło - piszą fani. Ofiara molestowania zlekceważona przez policjantkę Po powrocie do domu Noemi zawiadomiła policję o zajściu. Ze zdjęciem kierowcy i jego samochodu udała się na komendę przy Żytniej. Tam – jak twierdzi – została potraktowana niepoważnie. Kilkukrotnie przebadano ją alkomatem, a przyjmująca zgłoszenie funkcjonariuszka wykazała się totalną ignorancją. Powtarzała: „Gdyby była pani trzeźwa, wiedziałaby pani, gdzie kierowca panią wywiózł” . Zapytałam ją w końcu, dlaczego jest niemiła. Odpowiedziała, że nie lubi ludzkiej głupoty. I jestem sama sobie winna, bo nie zamówiłam normalnej taksówki, a mają bardzo dużo zgłoszeń tego typu - relacjonowała „Gazecie Stołecznej 28-latka. Serwis TVN24 poprosił wolską policję o komentarz. Rzeczniczka jednostki przekazała, że „kobieta była nietrzeźwa, w związku z tym uniemożliwiło to funkcjonariuszom wykonanie czynności protokolarnego przesłuchania jej”. Ostatecznie jednak w sprawie kierowcy wpłynęło oficjalne zawiadomienie, a zebrane materiały „zostaną złożone do prokuratury rejonowej celem wszczęcia śledztwa”. Odnosząc się do zastrzeżeń poszkodowanej co do zachowania policjantki przyjmującej zgłoszenie, rzeczniczka oznajmiła, że „czynności realizowane przez policjantów są rzetelne i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Jeżeli jednak osoba zgłaszająca ma wątpliwości co do tego, może złożyć skargę”. Z informacji, które posiadam, wynika, że skarga w tej sprawie nie wpłynęła – skwitowała. Bolt wyciąga konsekwencje Noemi powiadomiła oczywiście o zajściu także firmę Bolt. Poszkodowana uzyskała zwrot pieniędzy za przejazd (nieco ponad 8 zł). Dowiedziała się, że jeśli zgłosiła sprawę Policji, firma będzie „współpracować z odpowiednimi organami”, i otrzymała zapewnienie, że wobec kierowcy wyciągnięto „odpowiednie konsekwencje”. O jakie konsekwencje chodzi? Martyna Kurkowska z biura prasowego Bolta, zapewniając nas, że firma „bardzo poważnie traktuje ten oraz inne tego typu zarzuty”, powiedziała redakcji Glamour.pl: - Stosując w takich przypadkach zasadę „zero tolerancji”, nie akceptujemy takiego zachowania wśród kierowców i kierowczyń zatrudnionych przez współpracujące z nami floty. Nasz zespół został przeszkolony przez ekspertów z Fundacji Feminoteka, aby zapewnić zgłaszającym jak najlepsze wsparcie w razie takiego incydentu. W ramach przyjętych przez nas zasad, odpowiadamy na wszystkie zgłoszenia przesyłane w aplikacji, blokujemy kierowcę na platformie Bolt, tak by nie mógł realizować już przejazdów oraz badamy każdą zaistniałą sytuację. Zgodnie z naszą procedurą, kierowca, którego dotyczy zgłoszenie, od razu został zablokowany. Współpracujemy też w tej sprawie z Policją, zapewniając, żeby osoby odpowiedzialne poniosły konsekwencje. Jak przekazała nam Kurkowska, Bolt wprowadził do swojej aplikacji możliwość udostępniania położenia, co pozwala śledzić trasę wybranym przez pasażerkę czy pasażera osobom. - Ponadto Bolt wymaga od swoich partnerów flotowych, którzy zatrudniają kierowców, przedstawienia szeregu dokumentów potwierdzających czy dana osoba może przewozić ludzi. Dokumenty te obejmują zaświadczenie o niekaralności, dokumenty identyfikacyjne kierowcy, kopię prawa jazdy kierowcy oraz numer dowodu rejestracyjnego - poinformowała przedstawicielka firmy. FacebookTwitter Przemoc wobec kobiet ma się świetnie „Nasz system zabija w kobietach podstawowy instynkt samozachowawczy” – Przemoc wobec kobiet, a raczej jej skala, jest zatrważająca. Jak podaje Ośrodek Informacji ONZ w Warszawie, kobiety w wieku 15 - 44 lat są bardziej narażone na ryzyko gwałtu i przemocy domowej, niż na ryzyko zachorowania na raka czy bycia ofiarą wypadku samochodowego. Z czego wynikają te koszmarne statystyki? Jakie rodzaje przemocy dotykają kobiety najczęściej i jak je rozpoznać? Jak zgłosić przemoc domową? Gdy dowiedziałyśmy i dowiedzieliśmy się o sprawie, zabrakło nam słów. Najzwyczajniej w świecie przerósł nas poziom ignorancji ze strony osób i instytucji zobligowanych do udzielenia pomocy ofiarom przemocy, także seksualnej. Nagłośniony przez Noemi problem jak na dłoni pokazuje, że wiktymizacja ofiar ma się w Polsce świetnie, a system wciąż stoi po stronie sprawców przemocy. Mamy XXI wiek, to wstyd, że takie schematy myślowe wciąż funkcjonują w niby to cywilizowanym kraju. Nie, ofiara nie jest „sama sobie winna”, winę zawsze ponowi sprawca. Nie ma przemocy „mniej lub bardziej” szkodliwej. Zawsze trzeba wspierać ofiary. Dopóki tego wszyscy, ale to absolutnie wszyscy nie zrozumiemy, nigdy nie ruszymy z miejsca. Same sobie winne: Kręglicka o przemocy wobec kobiet Według badań Fundacji STER 87% kobiet doświadczyło w swoim życiu jakiejś formy przemocy seksualnej. Była miss Aneta Kręglicka uważa, że „to dziewczyna daje przyzwolenie na takie zachowanie”.