Mroczna baśń o potężnym bólu po stracie i Benedict Cumberbatch w przejmującej roli. To nie jest film dla każdego...
Benedict Cumberbatch powraca w roli, która odsłania wszystkie pęknięcia po stracie. „Czas kruka” to intensywna opowieść o żałobie, odpowiedzialności i rodzicielstwie, w której realizm miesza się z mroczną fantazją.
Benedict Cumberbatch od lat przyciąga widzów rolami, które wymagają emocjonalnej precyzji. W najnowszym filmie „Czas kruka” ponownie udowadnia, że potrafi wziąć na siebie ciężar bohatera stojącego na granicy załamania, odpowiedzialności i nieprzepracowanej żałoby. To jedna z najbardziej oczekiwanych premier końcówki 2025 roku. Film wyreżyserował Dylan Southern, twórca znany przede wszystkim z kultowych teledysków dla Oasis, Blur i Björk. Tym razem łączy dramat psychologiczny z mroczną baśnią i subtelnym horrorem, tworząc opowieść o ojcu próbującym poskładać życie po nagłej stracie żony. Do tego w jego domu pojawia się… kruk. To postać jakby żywcem wyjęta z komiksów, które kiedyś rysował dla swoich synów. Niezależnie od tego, czy jest wytworem wyobraźni, czy czymś znacznie bardziej namacalnym, jego obecność zmienia codzienność wszystkich bohaterów. „Czas kruka”: film o żałobie, która przestaje być abstrakcją Southern z ogromnym szacunkiem podchodzi do literackiego pierwowzoru Maxa Portera. Jego film opowiada o żałobie, która nie przebiega liniowo, ale stale powraca w zaskakujących reakcjach i w chwilach bezradności. Kruk staje się figurą tego, co niewypowiedziane: bólu, straty, gniewu, ale też dojrzewania do nowego etapu życia. Film celowo balansuje na styku gatunków pomiędzy dramatem, horrorem i wizualną poezją. To seans dla widzów, którzy potrafią czytać emocje zapisane między słowami i obrazami. Nieprzypadkowo wielu krytyków zwraca uwagę, że „Czas kruka” przypomina moment po dużym życiowym wstrząsie, kiedy świat pozornie wraca do normy, ale człowiek jeszcze nie. Benedict Cumberbatch świetnie odnajduje się w tej przestrzeni. Jego bohater w jednej scenie dusi w sobie gniew, w kolejnej sprawia wrażenie, jakby całkowicie odłączył się od otoczenia. To rola pozbawiona efektów specjalnych, oparta wyłącznie na subtelnych reakcjach i drobnych gestach. W rozmowie z Reuters Cumberbatch wyznał, że sceny związane z porządkowaniem rzeczy po zmarłej żonie „uderzyły w niego głęboko” i że emocje „wyłaniały się naturalnie”. Polscy widzowie mogą już oglądać film „Czas kruka”, który trafił do kin 28 listopada. Historia zaczyna się od tragicznego wypadku, w którym ginie młoda matka. Jej mąż i dwóch kilkuletnich synów próbują odnaleźć się w nowej, zupełnie obcej rzeczywistości. Kiedy emocje zaczynają ich przytłaczać, w ich domu pojawia się kruk. Southern nie idzie w stronę strachu budowanego na jump scare’ach. Bardziej interesuje go to, co dzieje się w psychice bohaterów. Kruk jest tyleż intruzem, co przewodnikiem. Towarzyszy im w momentach prawdziwej bezradności. Film korzysta z muzyki m.in. The Cure, Meredith Monk czy Screamin’ Jay Hawkinsa, która nadaje mu specyficzny, niemal transowy charakter. Od kultowego Sherlocka Holmesa po filmowe uniwersa Cumberbatch konsekwentnie wybiera role wymagające, psychologicznie wymagające i często balansujące na granicy komfortu widza. Sam mówił w rozmowie z „Variety”: To aktor, który nie ucieka od postaci trudnych ani niejednoznacznych. Z każdej roli, czy to Hawkinga, Turinga, Vincenta van Gogha, Assange’a, Sherlocka czy Patricka Melrose’a, wydobywa coś, co pozwala widzowi spojrzeć na bohatera z innej perspektywy. Znany jest również z radykalnego przygotowania do pracy: potrafi zrezygnować z wygód, nauczyć się nowych umiejętności, a nawet wejść w stan całkowitego odcięcia od świata zewnętrznego, jeśli wymaga tego rola. Największą popularność przyniosła mu rola Sherlocka Holmesa w serialu BBC, która stała się globalnym fenomenem. Z czasem dołączył do Hollywood, grając w „Star Trek: W ciemność”, „Grze tajemnic”, „Piątej władzy”, a potem, jako Doktor Strange, do Marvel Cinematic Universe. Co ciekawe Cumberbatch stara się zachować balans między blockbusterami a kinem artystycznym. W jednym z wywiadów wspominał, że bracia Russo radzili mu, aby po dużym filmie Marvela zawsze wybierać projekt niezależny. Tak właśnie trafił m.in. do serialu „Patrick Melrose” czy mrocznego thrillera „Eric”. Cumberbatch prywatnie: blisko ludzi, daleko od celebryckiego życia Mimo światowej rozpoznawalności aktor unika sztucznego blasku. Jest weganinem, praktykuje buddyzm, angażuje się w działania na rzecz uchodźców. W „Variety” powiedział: W życiu prywatnym najważniejszą rolę odgrywa jego rodzina: żona Sophie Hunter i trzech synów. W rozmowie z „City A.M.” przyznał, że to właśnie ojcostwo uświadomiło mu, jak szybko mija czas.
George Clooney i Adam Sandler stworzyli duet, jakiego nikt się nie spodziewał! Genialny film Netflixa ma szansę na Oscara 2026?
Netflix kończy rok tytułem, o którym mówi całe środowisko filmowe. „Jay Kelly”, najnowszy film Noah Baumbacha, jeszcze przed premierą został zauważony na amerykańskich festiwalach i szybko zyskał opinię produkcji, która ma szansę włączyć się do oscarowej gry. Najczęściej powtarzający się komentarz? George Clooney i Adam Sandler stworzyli duet, jakiego nikt się nie spodziewał.
„Jay Kelly” to film, którym Netflix otwiera sezon poważnych premier. Noah Baumbach wraca z historią, o której mówi się nie tylko ze względu na fabułę, ale przede wszystkim na duet George’a Clooneya i Adama Sandlera, uznawany już za jedno z największych aktorskich zaskoczeń roku. Netflix zmienia tempo. Teraz stawia na kino festiwalowe Koniec roku to moment, w którym Netflix odkłada na bok lekkie premiery i zaczyna prezentować filmy przygotowane z myślą o sezonie nagród. „Jay Kelly” idzie dokładnie tą samą ścieżką, co wcześniejsze prestiżowe produkcje platformy. Najpierw był pokaz w wybranych kinach w Stanach Zjednoczonych, później pierwsze recenzje i rosnące zainteresowanie w mediach społecznościowych. Teraz czas na globalną premierę na Netflixie. O czym jest „Jay Kelly”? Film opowiada historię znanego aktora, granego przez George’a Clooneya, który na pewnym etapie życia zaczyna tracić kontrolę nad własną karierą i wizerunkiem. Razem ze swoim menadżerem, w którego wciela się Adam Sandler, rusza w podróż pełną zawodowych i osobistych rozliczeń. To wyprawa, która ma pomóc im zrozumieć, co w życiu poszło nie tak, co warto naprawić, a co trzeba zwyczajnie zaakceptować. Baumbach łączy tu humor, melancholię i obserwację charakterów, tworząc film o dojrzewaniu w momencie, w którym wydawałoby się, że człowiek ma już wszystko poukładane. Clooney i Sandler zaskakują na ekranie Właśnie ta dwójka robi największe wrażenie. George Clooney, który od lat kojarzony jest z eleganckimi, pewnymi siebie bohaterami, pokazuje w „Jay Kelly” dużo bardziej kruchą, nieoczywistą stronę. Clooney pokazuje bohatera rozdartego między potrzebą sukcesu a zmęczeniem, które odbiera mu kontrolę nad własną karierą. Chodzą pogłoski, że to jedna z jego najlepszych ról w karierze. Adam Sandler, znany głównie z komedii, ponownie udowadnia, że w dramacie potrafi błyszczeć. Jego menadżer to postać lojalna, ironiczna, ale także pełna czułości. Sandler świetnie odnajduje się w tonie filmu, a jego obecność równoważy bardziej emocjonalną kreację Clooneya. W komentarzach po festiwalowych seansach powtarza się opinia, że obaj aktorzy mogą liczyć na nominacje do Oscara. Co mówią widzowie? Reakcje są intensywne i mocno zróżnicowane. Jedna osoba nazwała film „medytacją o życiu” i zachwycała się każdą decyzją artystyczną Baumbacha. Inny widz zauważył podobieństwo niektórych scen do „Pociągu” Kawalerowicza. Nie brakuje również opinii krytycznych. Część odbiorców twierdzi, że film bywa przewidywalny lub nadmiernie skupiony na Clooneyu. Niektórzy porównują go do późnych filmów Woody’ego Allena i odbierają jako historię o problemach uprzywilejowanych ludzi. Mimo tego większość komentarzy podkreśla, że Clooney i Sandler tworzą duet, który naprawdę ogląda się z przyjemnością. Kiedy i gdzie obejrzeć „Jay Kelly”? „Jay Kelly” pojawi się na Netflixie 5 grudnia 2025 roku. To jedna z tych premier, które warto zaplanować w grudniowym natłoku tytułów, szczególnie jeśli lubisz dobre, aktorskie kino i historie, które potrafią wzruszyć bez stosowania tanich trików.
Pierwszy polski film w IMAX! Maciej Kawulski przenosi widza w sam środek XVII-wiecznych Karpat
„Dziki” to nie tylko nowe widowisko Macieja Kawulskiego, ale też przełom w polskiej kinematografii. Film jako pierwszy zrealizowano w IMAX, dzięki czemu Karpaty i bohaterowie mają być bliżej widza niż kiedykolwiek.
„Dziki” Macieja Kawulskiego wchodzi na ekrany jako pierwszy polski film zrealizowany w technologii IMAX. Surowe Karpaty XVII wieku i historia niemego wojownika mają teraz wybrzmieć z pełną mocą na gigantycznym ekranie i z dźwiękiem, który otacza widza z każdej strony. Nowy film w reżyserii Macieja Kawulskiego Maciej Kawulski po „Jak zostałem gangsterem” i przygodzie z Akademią Pana Kleksa wraca z widowiskiem, które przenosi polskie kino w zupełnie inną przestrzeń. „Dziki” to opowieść zanurzona w XVII-wiecznych Karpatach, gdzie mit i historia splatają się w surowy, niemal baśniowy krajobraz. Reżyser przedstawia historię półdzikiego, niemego wojownika wychowanego przez zwierzęta i ludzi gór. Jego droga krzyżuje się z brutalną misją cesarskiego inkwizytora, który pod pretekstem odzyskania skradzionych papieskich insygniów rozpętuje krwawą krucjatę. W tle monumentalne góry, a na pierwszym planie starcie różnych światów instynktu i fanatyzmu, natury i cywilizacji, wolności i władzy. Kawulski obsadza bohaterów w świecie, w którym każdy detal, od kostiumów po ruch kamery ma ogromne znaczenie. Silna obsada i bohater z krwi i kości W głównej roli występuje Tomasz Włosok, aktor znany z produkcji „Jak pokochałam gangstera” czy „Jak zostałem gangsterem”. Towarzyszą mu m.in. Leszek Lichota, Agata Buzek, Zofia Jastrzębska oraz debiutująca Angelika Włoch. Co ciekawe, postać ostatniego europejskiego inkwizytora, owianego legendą Łowcy z Carcassonne, ożywi na ekranie Sebastian Fabijański! Imponująca charakteryzacja nadaje mu aurę znaną z najmroczniejszych hollywoodzkich filmów. W takiej roli jeszcze go nie widzieliście! „Dziki”, czyli pierwszy polski film w formacie IMAX Najważniejsza nowość? „Dziki” jest pierwszym polskim pełnometrażowym filmem fabularnym prezentowanym w technologii IMAX. To milowy krok dla rodzimej kinematografii, która po raz pierwszy wchodzi do ligi największych światowych widowisk pod względem realizacji obrazu. IMAX to przede wszystkim gigantyczny ekran, wyższa rozdzielczość i wyjątkowa głębia obrazu. Krystalicznie czyste detale, nasycone kolory, perfekcyjna czerń i dźwięk, który otacza widza, to wszystko sprawia, że film jest odbierany bardziej intensywnie, niemal fizycznie. Kawulski o IMAX: „To doświadczenie osiąga swój zenit” Maciej Kawulski w rozmowach o filmie podkreśla, że technologia była kluczowa. Jak czytamy na portalu polskieradio.pl: „Filmowanie na ARRI ALEXA 65 było dla nas naturalnym wyborem, by uchwycić majestat Karpat i surowość historii 'Dzikiego' w pełnej skali. Ale to w salach IMAX doświadczenie osiąga swój zenit. To właśnie tam widz może w pełni zanurzyć się w ten świat, poczuć każdy detal, każdą emocję, otoczony obrazem i dźwiękiem, które przenoszą go w sam środek akcji. To właśnie dla takiego kinowego przeżycia tworzyliśmy ten film”. Zdjęcia Bartek Cierlicy — IMAX zmienia wszystko Autor zdjęć, Bartek Cierlica, zwraca uwagę, że praca w formacie IMAX nadała filmowi zupełnie nową skalę. To właśnie dzięki tej technologii surowe krajobrazy Karpat mają robić na widzu oszałamiające wrażenie, a „Dziki” ma być filmem nie tylko oglądanym, ale doświadczanym: Kiedy premiera? Przedsprzedaż biletów na pokazy przedpremierowe IMAX rusza 28 listopada, a seanse zaplanowano na 12–18 grudnia. Oficjalna premiera kinowa „Dzikiego” odbędzie się 1 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Głośny film Pasikowskiego z Bogusławem Lindą w ekspresowym tempie trafia na Netflix! Znamy datę premiery!
„Zamach na papieża” rozgrzał kina, a teraz przenosi się do serwisu streamingowego. Netflix podał dokładny termin premiery.
Kinowy tytuł, który wywołał żywą dyskusję i wzbudził ogromne emocje, jeszcze w grudniu pojawi się na Netflixie. „Zamach na papieża”, sensacyjno-szpiegowski film Władysława Pasikowskiego, będący jednocześnie ostatnią współpracą reżysera z Bogusławem Lindą, niespodziewanie szybko przenosi się z dużego ekranu do VOD. Operacja z 1981 roku. O czym opowiada „Zamach na papieża”? Akcja filmu rozgrywa się w realiach 1981 roku, kiedy Europa żyje w cieniu zimnej wojny. Kreml wydaje polecenie, które wstrząsa elitami: zlikwidować Jana Pawła II. W centrum historii znalazł się Konstanty „Bruno” Brusicki, były snajper, agent o legendarnym życiorysie, grany przez Bogusława Lindę. Zostaje wplątany w operację, której celem jest zatuszowanie śladów po zamachu na papieża oraz „wyciszenie” Alego Agcy, domniemanego wykonawcy ataku. Wraz z rozwojem wydarzeń bohater trafia w sam środek politycznej gry, gdzie każdy ruch ma swoją cenę, a lojalność staje się luksusem. Polityczny thriller w stylu Pasikowskiego Film rekonstruuje kulisy jednej z najbardziej kontrowersyjnych spraw w historii współczesnej Europy, ale robi to z charakterystycznym dla Pasikowskiego wyczuciem: mocne tempo, hermetyczny świat służb, moralne dylematy i bohater, który musi lawirować między sumieniem a brutalną rzeczywistością. To również ostatnie spotkanie Bogusława Lindy i Władysława Pasikowskiego. Twórczy tandem zasłynął już wcześniej w takich produkcjach jak „Psy”, „Kroll”, „Demony wojny”. „Zamach na papieża” zamyka ich wieloletnią współpracę, w pewnym sensie stając się symbolicznie finałem epoki. Jak film przyjęli widzowie? Mocne emocje i podzielone oceny „Zamach na papieża” poruszył kinową publiczność, ale wywołał też sporo sporów. Krytycy znanego portalu filmowego ocenili produkcję zaledwie na 4,4/10, wskazując na luki i nielogiczności scenariusza. Widzowie jednak przyjęli film znacznie cieplej. Ich średnia ocena to 6/10, co sugeruje, że miłośnicy sensacyjnych historii potrafią w nim znaleźć znacznie więcej, niż recenzenci. Film wzbudza zainteresowanie także dlatego, że dotyka tematu, który od lat budzi emocje i wciąż nie doczekał się jednoznacznych odpowiedzi. Gdzie i kiedy obejrzeć „Zamach na papieża”? Netflix potwierdził, że film trafi do biblioteki serwisu 10 grudnia 2025 roku. To wyjątkowo szybka premiera online. Produkcja jeszcze niedawno była obecna w kinach. View oEmbed on the source website
Scarlett Johansson w kontynuacji kultowego horroru, na który czeka całe Hollywood. To jedna z jej najtrudniejszych ról od lat!
Scarlett Johansson wchodzi do świata horroru. Aktorka zagra główną rolę w nowej odsłonie kultowego „Egzorcysty”, którym zajmuje się Mike Flanagan, twórca odpowiedzialny za jedne z najciekawszych współczesnych produkcji grozy.
Scarlett Johansson znów na pierwszych stronach branżowych portali. Tym razem nie za sprawą blockbusterów czy artystycznych dramatów, lecz wejścia w świat horroru. Aktorka zagra główną rolę w nowej odsłonie legendarnej serii „Egzorcysta”, którą przejmuje mistrz współczesnej grozy, Mike Flanagan. Po ostatniej nieudanej próbie wskrzeszenia marki oczekiwania są ogromne. Tym razem, jak twierdzą specjaliści, na pewno się uda. Nowy rozdział kultowego horroru Hollywood od kilku lat chętnie korzysta z potencjału znanych twarzy w kinie grozy. W projektach horrorowych pojawiali się już Russell Crowe, Dan Stevens, Jenna Ortega czy Al Pacino. Jedni zdobywali zachwyt widowni, inni mierzyli się z chłodnym odbiorem. Jednak jedno pozostaje pewne: gwiazdy przyciągają tłumy, a nazwisko Johansson w czołówce horroru to wyraźny sygnał, że seria ma wrócić z rozmachem. W 2023 roku marka „Egzorcysty” została reaktywowana filmem „Egzorcysta: Wyznawca”, który miał być początkiem nowej trylogii. W teorii wszystko wyglądało obiecująco: doświadczony reżyser kina grozy, solidna obsada, wieloletnia legenda. W praktyce produkcja okazała się jakościowym rozczarowaniem, a David Gordon Green po premierze wycofał się z projektu. Mike Flanagan przejmuje stery, a w obsadzie Scarlett Johansson Po nieudanym „Wyznawcy” wytwórnie Blumhouse i Atomic Monster sięgnęły po twórcę, który w świecie grozy ma status absolutnego pewniaka. Mike Flanagan, autor „Nawiedzonego domu na wzgórzu”, „Zagłady domu Usherów” czy „Oculusa”, oficjalnie obejmuje kierownictwo nowego filmu. Jak ustaliło Deadline, to właśnie on powierzył Scarlett Johansson główną rolę. Reżyser nie kryje zachwytu: „Scarlett jest genialną aktorką, której porywające występy zawsze wydają się trafne i prawdziwe, zarówno w filmach gatunkowych, jak i letnich hitach. Nie mógłbym być bardziej szczęśliwy, że dołączyła do tego filmu”. Johansson, która ma na koncie role w kinowych hitach („Czarna Wdowa”, „Jurassic World: Odrodzenie”) i uznanie krytyków za emocjonalne kreacje („Historia małżeńska”, „Jojo Rabbit”), wydaje się wyborem idealnym. Co dalej z nową odsłoną „Egzorcysty”? Na razie niewiele wiadomo o fabule ani o terminie rozpoczęcia zdjęć. Pewne jest jedno — film nie będzie kontynuacją „Wyznawcy”, lecz zupełnie nową historią stworzoną od podstaw przez Flanagana. Biorąc pod uwagę jego dotychczasowe produkcje, można spodziewać się mrocznej, klaustrofobicznej atmosfery, łączenia horroru z dramatem psychologicznym oraz intensywnego aktorstwa. Sama Scarlett Johansson szykuje się obecnie również do premiery swojego reżyserskiego debiutu. Już wkrótce do kin trafi „Eleanor Wspaniała”, więc aktorka stoi u progu wyjątkowego momentu w karierze, jednocześnie pracując przed kamerą i za nią. Czy Johansson uratuje kultową serię? Fani „Egzorcysty” od lat czekają na film, który odda siłę oryginału i nie będzie jedynie próbą wykorzystania znanej marki. Teraz jest na to szansa. Nowy reżyser, świeże podejście i aktorka z ogromnym potencjałem sprawiają, że cały projekt zapowiada się jak prawdziwy restart. Po niezbyt udanym powrocie sprzed dwóch lat Hollywood stawia wszystko na jedną kartę. Nowe rozdanie, nowa gwiazda, nowy rozdział. I pierwszy raz od dawna — realna nadzieja na udany powrót legendy. View oEmbed on the source website
Ten film może stać się świątecznym hitem! Daniel Craig jeszcze nigdy nie był tak magnetyczny
W grudniu na Netflix trafi tytuł, który ma szansę być najgłośniejszym filmowym wydarzeniem miesiąca. Daniel Craig wraca jako Benoit Blanc, a jego nowe śledztwo zaczyna się w… kościele.
Netflix oficjalnie pokazał zwiastun trzeciej części kultowej serii „Na noże” i wygląda na to, że ta premiera może przebić wszystkie świąteczne hity platformy. Detektyw Benoit Blanc powraca w sprawie, która już na etapie materiałów promocyjnych nazywana jest „najbardziej mroczną i niemożliwą do rozwiązania”. Dla fanek true crime i eleganckich, filmowych łamigłówek jak znalazł. Morderstwo w kościele i klimat małomiasteczkowego thrillera W „Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery”, czyli w polskiej wersji „Żywy czy martwy: Film z serii »Na noże«”, Daniel Craig ponownie wciela się w kultowego detektywa. Tym razem Blanc trafia do małego, amerykańskiego miasteczka, gdzie w miejscowym kościele dochodzi do zagadkowej śmierci. Atmosfera jest ciężka, zamknięta, a mieszkańcy o krok od tego, by pęknąć pod presją sekretów, które skrywają latami. Blanc nie prowadzi dochodzenia sam. Towarzyszy mu ksiądz, grany przez Josha O’Connora, znanego z „The Crown” i „Challengers”. Ich filmowy duet już w zwiastunie ma w sobie coś magnetycznego. A wszystko dzięki połączeniu logicznego chłodu i emocjonalnej niepewności. Religia, grzech i „perfekcyjnie niemożliwa zbrodnia” Zwiastun sugeruje, że fabuła będzie mocno zakorzeniona w motywach religijnych: od poczucia winy, przez odkupienie, po sekrety zakopane głęboko w przeszłości. Krytycy, którzy widzieli pierwsze pokazy, nazywają historię „genialną zagadką morderstwa” i podkreślają, że mamy tu do czynienia z jedną z najbardziej nasyconych emocjonalnie odsłon serii. Daniel Craig ma również zbierać najlepsze opinie w karierze Benoita Blanca. Gwiazdy, które podnoszą temperaturę premiery W obsadzie pojawiają się nazwiska, które same w sobie potrafią zrobić filmowy szum: Glenn Close, Josh Brolin, Mila Kunis, Jeremy Renner, Kerry Washington, Andrew Scott. Każdy z nich pojawia się w zwiastunie na tyle sugestywnie, by widzowie zaczęli już typować podejrzanych. Za scenariusz i reżyserię odpowiada ponownie Rian Johnson, twórca poprzednich części. Zatem znów możemy spodziewać się humoru podanego z wyczuciem, zaskakujących twistów i stylowych zdjęć, które wyglądają jak wyjęte z magazynu „Vanity Fair”. Kiedy premiera „Na noże 3” na Netflixie? Światowa premiera filmu odbędzie się 26 listopada 2025 roku w wybranych kinach. Na Netflixa w Polsce film trafi 12 grudnia 2025 roku – idealnie na weekend, który wiele osób spędzi już z kubkiem gorącej herbaty, kocem i pierwszymi świątecznymi planami. View oEmbed on the source website
Wstrząsnął Wenecją, a dziś debiutuje w streamingu. Thriller z Julią Roberts już na Prime Video
Psychologiczny dramat „Po polowaniu”, który późnym latem wzbudził duże emocje na festiwalu filmowym w Wenecji, od dziś można oglądać w streamingu. Najnowszy film Luki Guadagnino, z Julią Roberts w roli profesorki uwikłanej w dramatyczne oskarżenia, ledwie miesiąc temu wszedł do kin, a już trafił na Prime Video.
„Po polowaniu”, najnowszy film Luki Guadagnino, dopiero co gościł na ekranach kin, a już trafia do streamingu. Produkcja, która podczas festiwalu w Wenecji wzbudziła głośne komentarze, od dziś dostępna jest na Prime Video. To historia o oskarżeniu, które rozsadza akademicki spokój, i o tajemnicy, która powraca, gdy najmniej się jej spodziewasz. W roli głównej Julia Roberts. O czym opowiada „Po polowaniu”? W centrum tej intensywnej opowieści znajduje się bohaterka grana przez Julię Roberts, profesorka college’u, której życie zaczyna rozsypywać się na oczach widza. Kluczowy moment następuje wtedy, gdy jej wybitna studentka, w którą wciela się Ayo Edebiri, oskarża jednego z wykładowców. W tę rolę wcielił się Andrew Garfield, tworząc, jak podkreślają recenzenci, pełne napięcia tło dla działań głównej bohaterki. Na tym jednak napięcie się nie kończy. Jak opisuje dystrybutor, produkcja jest „dramatem psychologicznym rozliczającym się z epoką #metoo” i koncentruje się na mechanizmach władzy, lojalności i prawdy, a także na emocjonalnym chaosie, który wywołuje jedno nieoczekiwane oskarżenie. Dodatkowym obciążeniem staje się mroczny sekret profesorki, latami skrzętnie ukrywany. Julia Roberts w jednej z najbardziej złożonych ról Roberts, znana z ikonicznych ról w „Erin Brockovich” i „Pretty Woman”, w „Po polowaniu” prezentuje się w zupełnie nowym wymiarze. W duecie z Ayo Edebiri i Andrew Garfieldem aktorka tworzy portret świata akademickiego, w którym zderzają się ambicje, granice etyczne i lojalność. Film zanurza widza w psychologicznych niuansach relacji między wykładowcami a studentami i pokazuje, jak kruche stają się zasady, gdy w grę wchodzi osobista prawda. „Po polowaniu”: kiedy i gdzie oglądać? Film zadebiutował w kinach w październiku 2025 roku. Teraz, zaledwie 41 dni po premierze, trafił na platformę Prime Video, gdzie od 20 listopada można oglądać go w ramach standardowej subskrypcji. Tak szybkie przeniesienie produkcji do streamingu, wzbudziło zaskoczenie wśród branżowych obserwatorów. Prime Video wyraźnie wykorzystało medialne zainteresowanie filmem, decydując się na błyskawiczne udostępnienie go szerokiej publiczności. Za reżyserię odpowiada Luca Guadagnino, twórca, który zasłynął takimi produkcjami jak „Tamte dni, tamte noce” oraz „Challengers”. Scenariusz napisała Nora Garrett — współautorka historii, która w filmie pojawia się również w roli aktorskiej. Producentami są Brian Grazer, Luca Guadagnino, Jeb Brody oraz Allan Mandelbaum. Funkcję producentów wykonawczych pełnili Karen Lunder, Justin Wilkes, Alice Dawson i Nora Garrett. Obsada, poza główną trójką, obejmuje także Michaela Stuhlbarga i Chloë Sevigny. Jak oceniono „Po polowaniu”? Krytycy kontra widzowie Choć film był zapowiadany jako „porywający thriller psychologiczny”, reakcje wśród recenzentów okazały się w dużej mierze krytyczne. Na Rotten Tomatoes produkcja uzyskała zaledwie 37% pozytywnych recenzji. Widzowie byli równie surowi, jedynie 38% oceniło film jako godny uwagi. Polska widownia przyjęła go jednak łagodniej. Na Filmwebie średnia ocen wynosi 6,4. View oEmbed on the source website
Już jutro premiera brytyjskiego serialu detektywistycznego na motywach powieści Elizabeth George. To najciekawszy kryminał tego roku!
Nowy serial na motywach powieści Elizabeth George to gratka dla fanów kryminałów i literatury detektywistycznej. Dzięki silnej adaptacji, dopracowanym postaciom i klasycznemu brytyjskiemu klimatowi może stać się jednym z najciekawszych tytułów ostatnich miesięcy.
Nowy serial „Lynley”, oparty na powieściach Elizabeth George, to przykład adaptacji, która rozumie materiał źródłowy i potrafi go przenieść na ekran z wyczuciem. Nie stara się gonić za sensacją, zamiast tego stawia na klimat, relacje i inteligentnie poprowadzoną intrygę. To podejście rzadko spotykane wśród współczesnych kryminałów. Serial „Lynley”: Nietypowy duet detektywów „Lynley” opowiada historię nietypowego duetu detektywów: Tommy’ego Lynleya (policjanta o arystokratycznych korzeniach) i Barbary Havers (sierżant pochodzącej z klasy robotniczej). I to właśnie oni są największą siłą tego serialu. Lynley i Havers różnią się wszystkim: stylem życia, pochodzeniem, sposobem patrzenia na świat. On ma analityczny umysł, ona instynkt detektywistyczny. To połączenie okazuje się kluczowe w rozwiązywaniu nawet najbardziej zawiłych spraw. Dzięki temu każde śledztwo to coś więcej niż tylko zagadka. „Lynley” pokazuje, jak różne doświadczenia życiowe wpływają na nasz sposób rozumienia sprawiedliwości. Serial „Lynley”: Zagadki, napięcie i psychologiczna głębia Za serial odpowiada reżyser Ed Bazalgette i scenarzysta Steve Thompson, którzy zapewnili historii spójność i rytm. Czy warto obejrzeć „Lynley”? Tak, jeśli lubisz kryminały, które stawiają na głębię zamiast fajerwerków. To klasyczny przykład „British noir”: mroczny klimat, oszczędna emocjonalność i bohaterowie, którzy zmagają się nie tylko ze swoją pracą, ale i własnymi demonami. To udana adaptacja, która szanuje literacki pierwowzór i potrafi tchnąć w niego nowe życie. Nie jest to jednak propozycja dla widza szukającego łatwej rozrywki, ale dla kogoś, kto lubi kryminały z charakterem i dobrze napisanymi postaciami. The Hollywood Reporter podkreśla, że „Lynley” to serial oparty na niedopasowanym duecie, który ma szansę zrobić furorę na całym świecie. Na portalu Rotten Tomatoes „Lynley” zdobył 100 proc. pozytywnych recenzji! Gdzie i kiedy można obejrzeć serial „Lynley”? W głównych rolach wystąpili Leo Suter (Tommy Lynley), znany widzom z seriali „Wikingowie: Walhalla” oraz „Sanditon”, i Sofia Barclay (Barbara Havers), która zyskała popularność za sprawą „Ted Lasso”. W obsadzie znaleźli się również: Daniel Mays, Niamh Walsh, Michael Workeye i Joshua Sher. Premierę serialu na kanale BBC First zaplanowano na czwartek 20 listopada na 21:00. Kolejne odcinki (w sumie osiem) będą emitowane co tydzień o tej samej porze, a powtórki zobaczymy w soboty o 22:05. Każdy epizod pojawi się też w BBC Player — godzinę po emisji w telewizji. View oEmbed on the source website
Pierwszy zwiastun „Diabeł ubiera się u Prady 2” rozpalił internet! Miranda Priestly wraca w wielkim stylu
Miranda Priestly znów wkracza do „Runway” i to w wielkim stylu. W pierwszym zwiastunie „Diabeł ubiera się u Prady 2” Meryl Streep i Anne Hathaway po latach ponownie wcielają się w ikoniczne role, wywołując euforię fanów na całym świecie.
Miłośnicy kultowej historii o modzie, ambicjach i bezwzględnej redaktorce naczelnej czekali na tę chwilę prawie dwie dekady. W sieci pojawił się pierwszy zwiastun filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Krótki teaser wystarczył, by wywołać euforię wśród fanów. Na ekranie ponownie widzimy Meryl Streep jako Mirandę Priestly, przechadzającą się po korytarzach „Runway” w rytm stukotu kultowych czerwonych szpilek. W windzie dołącza do niej Anne Hathaway jako Andy Sachs. Sequel po 20 latach. Miranda musi zmierzyć się z nową rzeczywistością Nowa odsłona serii to kontynuacja hitu z 2006 roku – filmu, który stał się jednym z najważniejszych popkulturowych tytułów lat 2000. Tym razem fabuła koncentruje się na Mirandzie Priestly, która stoi przed największym zawodowym wyzwaniem w swojej karierze. Świat mediów drukowanych chwieje się w posadach, a „Runway” musi walczyć o przetrwanie, by utrzymać prestiż i wpływy. Priestly szczególnie zależy na ogromnym budżecie reklamowym należącym do luksusowej korporacji, którą obecnie współzarządza… Emily Charlton – grana przez Emily Blunt – dawna asystentka, a dziś jedna z najbardziej wpływowych kobiet w branży. Królowa branży modowej i jej była podwładna znajdą się więc po przeciwnych stronach barykady. Gwiazdy wracają: Obsada sequelu robi wrażenie W drugiej części „Diabeł ubiera się u Prady” ponownie zobaczymy takich aktorów jak: Meryl Streep (Miranda Priestly), Anne Hathaway (Andy Sachs), Emily Blunt (Emily Charlton), Stanley Tucci (Nigel), Tracie Thoms i Tibor Feldman. Do obsady dołączyły również nowe nazwiska: Kenneth Branagh jako mąż Mirandy oraz Simone Ashley w tajemniczej, nieujawnionej jeszcze roli. Według informacji przekazanych m.in. przez „Variety”, obsadę zasilą również: B.J. Novak, Lucy Liu, Justin Theroux, Pauline Chalamet, a Patrick Brammall wcieli się w nową miłość Andy Sachs. Nie wróci natomiast Adrian Grenier, czyli filmowy Nate. Czy kontynuacja powtórzy sukces? Oryginał opowiadał historię młodziutkiej Andy Sachs, która trafiła do świata wielkiej mody jako asystentka Mirandy Priestly. Z czasem musi zdecydować, czy na pewno chce poświęcić życie dla kariery... Film zarobił 326 mln dolarów, a Meryl Streep zgarnęła za swoją rolę Złoty Glob i nominację do Oscara. O sequelu przez lata mówiło się jako projekcie, który raczej nie ma przyszłości. Anne Hathaway sama przyznała kiedyś: „Nie sądzę, żeby kontynuacja tej historii kiedykolwiek się wydarzyła, ale jak widać, czasami cuda się zdarzają”. A jednak. Disney potwierdził, że projekt jest w realizacji, a premiera zaplanowana jest na 1 maja 2026 roku. Druga część przyniesie nowe konflikty i wielką zmianę w układzie sił Świat mody to dziś zupełnie inna gra niż ta, którą rządziła Miranda 20 lat temu. Cyfryzacja, social media, upadki magazynów drukowanych i agresywna walka o reklamodawców sprawiają, że bohaterowie staną przed poważniejszymi dylematami niż dobór odpowiedniej torebki na Fashion Week. Co zapowiadają twórcy? Powrót dobrze znanych motywów, ostre starcie Mirandy i Emily, nowe konflikty oraz współczesne realia branży, które nie oszczędzają nawet legend. Za scenariusz ponownie odpowiada Aline Brosh McKenna, współtwórczyni pierwszej części. Dlaczego na sequel czekaliśmy tak długo? Pierwszy film powstał jeszcze zanim książka Lauren Weisberger trafiła do księgarń – wystarczyło sto stron i zarys historii, by studio 20th Century Studios zdecydowało o produkcji. Sukces przeszedł najśmielsze oczekiwania twórców. Jednak przez lata obsada i producenci twierdzili, że kontynuacja nie ma sensu, bo Andy „jest teraz gdzieś w Paryżu i wiedzie świetne życie”. A jednak dziś powraca i wygląda na to, że będzie miała dużo do powiedzenia. Pierwszy zwiastun „Diabeł ubiera się u Prady 2” pokazuje, że Miranda Priestly wraca nie po to, by przypominać o swojej legendzie, ale by wygrać jeszcze jedną bitwę w świecie, który bardzo się zmienił. Widzowie już teraz odliczają dni do premiery. View oEmbed on the source website
Dawno nie czekałam tak na żadną premierę! 3. część hitu powraca w nowej odsłonie. Będzie ogień!
Magia, intryga i spektakularne efekty znów połączą się w jedno. W sieci głośno jest już na temat „Iluzji 3”, trzeciej odsłony kasowej serii o grupie genialnych iluzjonistów. Oto wszystko, co wiemy na temat kontynuacji filmu.
Fani sprytnej magii, spektakularnych trików i filmowych twistów mogą zacierać ręce – „Iluzja” wraca na wielki ekran. W sieci wrze, bo premiera w kinach już lada moment! Obejrzyjcie zwiastun trzeciej części hitu i zobaczcie, czego się spodziewać. „Iluzja 3” – zwiastun zapowiada wielki powrót Nowy rozdział historii Czterech Jeźdźców łączy klasycznych bohaterów z nowym pokoleniem utalentowanych iluzjonistów. Wspólnie podejmują się śmiałego napadu na diament o bezcennej wartości, a ich celem jest rozbicie międzynarodowej organizacji przestępczej. W zwiastunie nie brakuje tego, co widzowie pokochali najbardziej: szybkiego tempa, efektów specjalnych i złudzeń, które igrają z percepcją. Zobaczcie trailer poniżej: View oEmbed on the source website „Iluzja 3” – obsada i nowi bohaterowie Do swoich ról powracają ulubieńcy publiczności: Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Isla Fisher, Dave Franco i Morgan Freeman. Tym razem towarzyszyć im będą nowe twarze – Rosamund Pike, Justice Smith, Dominic Sessa i Ariana Greenblatt. To zapowiada odświeżenie fabuły i nowe emocje w świecie filmowych magików. „Iluzja” – od fenomenu do filmowej legendy Pierwsza część serii z 2013 roku stała się nieoczekiwanym światowym przebojem, zarabiając ponad 350 milionów dolarów. Opowiadała o grupie błyskotliwych iluzjonistów, którzy, działając pod szyldem tajemniczej organizacji OKO, dokonali spektakularnego skoku, przelewając fortunę skorumpowanych biznesmenów prosto na konta publiczności swojego pokazu. Sukces filmu sprawił, że wkrótce powstała kontynuacja, również przyciągająca miliony widzów na całym świecie. Za kamerą pierwszej części stanął Louis Leterrier („Transporter”), drugą wyreżyserował Jon M. Chu („Bajecznie bogaci Azjaci”, „Wicked”), a teraz pałeczkę przejął Ruben Fleischer, znany z takich hitów jak „Venom” czy „Zombieland”. Co ciekawe, to właśnie Fleischer ma poprowadzić również planowaną czwartą część cyklu. „Iluzja 3” dostępna będzie w kinach od 14 listopada. Czekacie?
Ten film „przygniata, dławi i rozdziera wnętrze”. Zostawia po sobie bolesny ślad
To był jeden z najgłośniejszych filmów minionego sezonu. „Dziewczyna z igłą” zdominowała polskie rozmowy o kinie, przeszła przez festiwale jak burza i przez wielu krytyków została nazwana najmocniejszym obrazem 2024 roku. Teraz — po miesiącach wyczekiwania — produkcję można oglądać w streamingu.
Głośna „Dziewczyna z igłą”, nominowana do Oscara i uznana za jeden z najważniejszych filmów 2024 roku, trafiła właśnie do streamingu! Widzowie, którzy ominęli ją w kinach, mogą teraz obejrzeć poruszającą historię Karoline w domowym zaciszu. Poznajcie szczegóły. „Dziewczyna z igłą” - wielonarodowa produkcja, duńska obsada i oscarowe emocje „Dziewczyna z igłą” od początku była projektem wyjątkowym. To koprodukcja trzech krajów: Polski, Danii i Szwecji. Zdjęcia realizowano we wszystkich tych miejscach. Choć za kamerą stanęła w większości polska ekipa, na czele z reżyserem Magnussem von Hornem, cała obsada jest duńska. I to właśnie Dania zdecydowała się wytypować film do walki o Oscara w kategorii najlepszego filmu międzynarodowego. Produkcja ostatecznie znalazła się w finałowej piątce nominowanych, choć statuetki nie zdobyła. Trudno jednak mówić o porażce — konkurencja była bezlitosna, a sam film zbierał entuzjastyczne głosy z całego świata. „Dziewczyna z igłą” – historia pełna napięcia i niedopowiedzeń Akcja filmu rozgrywa się w Kopenhadze tuż po I wojnie światowej. Główną bohaterką jest Karoline Nielsen (Vic Carmen Sonne), młoda szwaczka, która po zajściu w ciążę z właścicielem szwalni traci pracę i pozostaje bez środków do życia. Kiedy sytuacja zmusza ją do szukania pomocy, trafia pod dach Dagmar (Trine Dyrholm). Kobieta prowadzi sklepik ze słodyczami, ale to tylko przykrywka. W rzeczywistości zajmuje się „organizowaniem adopcji” dla samotnych matek, które znalazły się w podobnym położeniu jak Karoline. To właśnie w tej relacji, pełnej napięć i niedopowiedzeń, rozgrywa się najtrudniejszy emocjonalnie fragment filmu. Świat głównej bohaterki rozpada się na kawałki, gdy poznaje ona szokującą prawdę na temat Dagmar. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów „Dziewczyny z igłą” jest decyzja o realizacji całości w czerni i bieli. Choć na początku zabieg ten może wzbudzać wątpliwości, już pierwszy kadr daje pewność, że był to strzał w dziesiątkę. Surowy, ziarnisty obraz podkreśla duszną atmosferę powojennej rzeczywistości, w której zderzają się społeczne przemiany, bieda i wszechobecna niepewność. Za zdjęcia odpowiada Michał Dymek, a jego praca zdecydowanie należy do najmocniejszych punktów filmu. „Dziewczyna z igłą” - aktorskie mistrzostwo. Vic Carmen Sonne i Trine Dyrholm Film nie wybrzmiałby tak mocno, gdyby nie aktorki grające pierwsze skrzypce. Vic Carmen Sonne buduje rolę Karoline bardzo przekonywująco. Gra surowo, powściągliwie, a jednocześnie z ogromną wrażliwością. Z kolei Trine Dyrholm, jako Dagmar, wnosi do filmu niepokojącą, niemal lodowatą energię. Jej kreacja została doceniona na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, gdzie aktorka odebrała nagrodę za najlepszą rolę drugoplanową. Trudno nie zgodzić się z jury. „Dziewczyna z igłą” - opinie. „Przygniata, dławi i rozdziera wnętrze” „Dziewczyna z igłą” zostawiła po sobie ślad równie bolesny, co hipnotyzujący, o czym wiedzą już ci, którzy obejrzeli ją w kinach. Jedna z widzek przyznała: „Przygniata, dławi i rozdziera wnętrze. Testuje emocjonalną odporność, zostawiając po sobie zimne, lepkie poczucie bezsilności”. Inna użytkowniczka nie ukrywa, że seans był dla niej wyjątkowo ciężkim przeżyciem: „Jedne z najgorszych dwóch godzin, jakie kiedykolwiek spędziłam w kinie. Pierwszy i na pewno ostatni seans. Będzie śnił się po nocach”. Część odbiorców podkreśla z kolei siłę artystycznej wizji Magnusa von Horna. Jeden z widzów zauważył, że to „horror osamotnionych kobiet z marginesu, którego stylizacja łącząca hiperrealizm, oniryzm i ekspresjonizm, ma przywołać ducha kina Browninga czy Dreyera”. Inny dodaje: „Świetna klimatyczna opowieść, która pozostawia po sobie gęsią skórkę. Świetne lynchowskie wstawki”. Nie brakuje głosów określających seans jako bolesny, ale potrzebny: „Żeby była jasność, to jest bardzo dobry film, ale nie polecam go absolutnie nikomu, ze względu na niewyobrażalnie bolesne doświadczenie jakim jest” – pisze jedna z użytkowniczek. „Dziewczyna z igłą” - jeden z najważniejszych polskich filmów ostatnich lat już online „Dziewczyna z igłą” to kino, które zostaje w widzu na długo. Wymaga emocjonalnego przygotowania, bo porusza tematy trudne i bolesne. Ale jednocześnie jest niezwykle ważnym świadectwem czasów i ludzkiej bezradności wobec systemu. Nie bez powodu tak wiele osób uznało ten film za najistotniejszą polską premierę ubiegłego roku. Od 11 listopada „Dziewczyna z igłą” jest dostępna na Canal+. Zamierzacie obejrzeć? View oEmbed on the source website
Ten nowy norweski film to terapeutyczne kino dla zagubionych. Intymna opowieść o codziennych kryzysach
Norweski debiut Lilji Ingolfsdottir trafił w ubiegłym roku na festiwale i szybko zwrócił uwagę krytyków. W listopadzie „Być kochaną” weszło do polskich kin i zbiera pochlebne opinie, choć nie jest filmem, który przemówi do każdego widza. To kino kameralne, wymagające, opowiadające o doświadczeniach, które wielu z nas zna aż nazbyt dobrze.
Norweski film „Być kochaną”, który właśnie zadebiutował w Polsce, trafia w sedno współczesnych lęków związanych z relacjami. To opowieść o kobiecie, która musi zmierzyć się z własnym zagubieniem, zanim spróbuje uratować cokolwiek innego. O czym opowiada „Być kochaną”? To historia o codzienności — takiej, o której często słyszymy od znajomych, rodzeństwa albo koleżanki z pracy podczas zbyt szczerej rozmowy przy kawie. Maria (Helga Guren) po rozpadzie swojego pierwszego związku próbuje ułożyć przyszłość u boku Sigmunta (Oddgeir Thune). Ich relacja zaczęła się niepozornie, ale kiedy już weszli w nią na dobre, stworzyli rodzinę patchworkową i doczekali się dwójki dzieci. Ten pozorny porządek zaczął jednak pękać. Maria, która poświęciła karierę dla domu, zaczęła czuć się coraz bardziej przeźroczysta. Sigmunt, muzyk, wiecznie w trasie, funkcjonuje obok rodziny, przypominając bardziej gościa niż partnera. Ona nie potrafi nazwać własnych potrzeb, a on nie potrafi usłyszeć jej emocji. Wszystko to, co latami było spychane do środka, zaczyna domagać się uwagi. „Być kochaną”: kryzys, którego wielu z nas się wstydzi Bohaterka zostaje nagle zepchnięta do roli, której nigdy nie planowała – kobiety zmęczonej, pogubionej, rozczarowanej. Nie rozpoznaje samej siebie, a jednocześnie traci kontakt z tymi, którzy są jej najbliżsi. Jej instynkt podpowiada, że warto ratować małżeństwo, ale szybko okazuje się, że pierwszym krokiem jest próba ocalenia siebie. Czy „Być kochaną” to film wart obejrzenia? Zdecydowanie tak. To kino o emocjach tych prawdziwych, niewygodnych i często przemilczanych. Opowieść przypomina wiele życiowych historii: początkowy zachwyt, który z czasem ustępuje frustracji, nieporozumieniom i kumulacji niewypowiedzianych pretensji. Znamy je z własnych doświadczeń albo opowieści bliskich. Nie o finał tu jednak chodzi, ale o proces – długi, wymagający i pełen bólu. O naukę mówienia o emocjach, o próbę zrozumienia siebie i o to, jak łatwo zgubić się w codzienności. „Być kochaną” to film dla widzów, którzy lubią czuć „Być kochaną” opiera się głównie na dialogach i wewnętrznych napięciach. Nie ma tu dynamicznych zwrotów akcji. Jest za to miejsce na refleksję i spojrzenie na relacje z bardzo bliska. To propozycja przede wszystkim dla widzów, którzy lubią kino psychologiczne i potrafią zanurzyć się w niuansach emocji. Największą siłą produkcji jest to, że Ingolfsdottir nie ocenia swoich bohaterów. Każde z nich ma własną rację, własną prawdę i własne ograniczenia. To rzadki typ opowieści, w której obie strony konfliktu są przedstawione z empatią i zrozumieniem. Dokładnie tak, jak bywa w życiu – nie ma jednej „właściwej” wersji wydarzeń. Atmosfera skandynawskiego kina, świetnie zarysowane tło i znakomita rola Helgi Guren nadają tej historii autentyczności. Aktorka dźwiga na sobie całą opowieść, tworząc portret kobiety, która balansuje między odpowiedzialnością a utratą siebie. „Być kochaną”: opinie polskich widzów Polscy widzowie, którzy zobaczyli „Być kochaną” na festiwalach i pokazach przedpremierowych, reagują wyjątkowo emocjonalnie. W komentarzach powtarza się zachwyt nad autentycznością historii oraz psychologiczną wiarygodnością bohaterów. Jedna z użytkowniczek napisała: „Wspaniały, mądry, autentyczny, wnikliwy, bolesny. Jeżeli tak wygląda debiut reżyserski…”, inna dodawała, że to historia, w której „można przeglądać się jak w lustrze”. Wielu widzów zwraca uwagę na terapeutyczny charakter seansu. Jak zauważył jeden z użytkowników: „Niewiarygodne, że to jest pełnometrażowy debiut reżyserski. Mnóstwo mądrości…”, a ktoś inny określił film krótką frazą: „To be loved is to be seen”. Pojawia się też refleksja nad współczesnym kinem skandynawskim: Widzowie często chwalą rolę Helgi Guren: „Za kreację głównej bohaterki chapeau bas”, a jedna z nich przyznaje, że film „wzruszył oraz poruszył do głębi”. W komentarzach pojawia się też głos krytyczny: „Nie zaprzeczam, że ważny, ale co z tego skoro nie za dobry”. Mimo to przeważa przekonanie, że „Być kochaną” prowokuje do refleksji nad własnymi emocjami. „Być kochaną” działa trochę jak seans terapeutyczny. To film trudny, miejscami obciążający emocjonalnie, ale jednocześnie potrzebny szczególnie dla tych, którzy w powolnym kinie szukają prawdy i przestrzeni do autorefleksji. W polskich kinach od 7 listopada. View oEmbed on the source website
Ten film rozbiera macierzyństwo z mitów... Bolesna opowieść o kobiecie, która już dawno przekroczyła granice wytrzymałości
Na ekrany polskich kin trafi dopiero w lutym 2026 roku, ale już dziś „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” uchodzi za jeden z najbardziej bezkompromisowych filmów sezonu. Mary Bronstein wraca za kamerę po latach i od razu zgarnia Srebrnego Niedźwiedzia, a widzów wrzuca w świat Lindy – kobiety, którą życie dosłownie przygniata stropem.
„Kopnęłabym cię, gdybym mogła”, czarna komedia Mary Bronstein, nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem. Zadebiutowała na świecie 24 stycznia 2025 roku. Polska premiera kinowa została wyznaczona na 20 lutego 2026. Już teraz wiemy, że jest na co czekać! „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” – fabuła. Gdy sufit dosłownie spada na głowę Linda, terapeutka, matka i żona, próbuje poradzić sobie z tajemniczą chorobą dziecka, nieobecnym mężem, zaginioną osobą i coraz bardziej wrogimi relacjami ze swoim terapeutą. A to dopiero początek... Jej mąż jest obecny jedynie w słuchawce telefonu, córka wymaga stałej opieki i dojelitowego karmienia, a terapeuta, zamiast pomóc, traci cierpliwość szybciej niż ona sama. Kiedy pęka rura, a sufit wali się do środka, Linda traci nie tylko dach nad głową, ale i resztki stabilności. Przeprowadzka do motelu, przynajmniej w teorii, ma być tymczasowa. W praktyce uruchamia ciąg zdarzeń, które zdają się podważać sens wszystkiego, co Linda uważała za pewne. Macierzyństwo bez filtrów Bronstein wpisuje film w nurt współczesnych opowieści demitologizujących macierzyństwo. Tutaj nie mamy zdrobnionych uniesień ani instagramowych idealizacji. Mamy za to zmęczenie, kompulsywne jedzenie, alkohol, trawka i próby przetrwania kolejnych pięciu minut. Jednocześnie autorka nie ocenia Lindy: pokazuje bohaterkę, która próbuje chronić dziecko, ale sama nie ma już czym oddychać. Obsada i twórcy. Rose Byrne w jednej z najmocniejszych ról w karierze Największą siłą filmu jest kreacja Rose Byrne – intensywna, wielowarstwowa, jednocześnie twarda i krucha. Nic dziwnego, że aktorka wróciła z Berlina ze Srebrnym Niedźwiedziem. W filmie występują m.in.: Rose Byrne jako Linda, Delaney Quinn jako córka, Christian Slater jako nieobecny mąż, Conan O’Brien jako terapeuta, Danielle Macdonald, Ivy Wolk, Daniel Zolghadri, Ella Beatty. Za scenariusz i reżyserię odpowiada wspomniana Mary Bronstein. To jej pierwszy film od 17 lat, ale powrót można śmiało nazwać niezwykle mocnym. „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” – opinie i nagrody Film zdobył Srebrnego Niedźwiedzia i 8 dodatkowych nominacji, a krytycy chwalą go za: odważną formę, portret macierzyństwa pozbawiony złudzeń, energię czarnej komedii podszytej grozą, intensywność zdjęć, które nie pozwalają Lindzie uciec ani na sekundę. Widzowie na świecie oceniają film wysoko (średnio 7.3), a recenzje podkreślają rangę występu Byrne. „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” – czy warto obejrzeć? Tak, jeśli szukasz filmu, który potrafi jednocześnie rozśmieszyć i przerazić. To nielekka opowieść o kobiecie, która żyje na krawędzi. Z pewnością będzie to jednak doświadczenie filmowe intensywne i oryginalne, które zostaje z widzem długo po seansie. • Światowa premiera: 24 stycznia 2025 • Polska premiera kinowa: 20 lutego 2026 View oEmbed on the source website
Jedna z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów w reżyserii Guillermo del Toro już na Netflixie. Jacob Elordi zachwyca!
Wybitny meksykański reżyser Guillermo del Toro konsekwentnie ekranizuje swoje ulubione książki. Tym razem jednak poszedł na całość i sięgnął po „Frankensteina” Mary Shelley, czyli jedną z najważniejszych opowieści grozy wszech czasów. Mimo że była ona już wielokrotnie filmowana i kolejny wariant wydawał się zbędny, wizja del Toro bez trudu pokonuje wszelki sceptycyzm. To mądre, majestatyczne i niesłychanie stylowe widowisko, które jest jednym z najlepszych filmów tego roku.
Del Toro już wiele razy udowadniał, że jest wizjonerem, który kocha poetykę fantastyki, rozumie ją jak nikt inny i w jej ramach potrafi tworzyć piękne, pomysłowe i głęboko poruszające historie. I to bez względu na to czy realizuje całkowicie autorskie projekty, jak „Labirynt fauna” lub oscarowy „Kształt wody”, ekranizuje komiksowe przygody Hellboy’a, czy też sięga po ulubioną klasykę literatury, jak w przypadku wspaniałej animacji „Guillermo del Toro: Pinokio”, bardzo osobistej wersji klasycznej bajki, o której realizację zabiegał latami. Nie inaczej było w przypadku „Frankensteina”, który właśnie miał premierę na Netflixie. W tym przypadku również efekt końcowy jest zachwycający. „Frankenstein”: kto jest prawdziwym potworem? Powieść Mary Shelley ma już ponad dwieście lat i jej treść została przepuszczona przez tak wiele różnych ekranizacji oraz komiksowych i książkowych wariacji, że chyba każdy już wie, o czym opowiada ta historia. Jednak w swoim scenariuszu del Toro trochę inaczej rozłożył znajome akcenty i dodał sporo od siebie, co wzmocniło te elementy opowieści, które dotychczas nie miały szansy pokazać się w aż tak mocnym świetle. Tak samo jak w przypadku powieści cała historia zamknięta jest w klamrze narracyjnej, która otwiera się i zamyka w lodach Arktyki. Załoga statku uwięzionego w lodowej krze bierze na pokład rannego człowieka, który ucieka przed jakąś potworną, zamaskowaną postacią. Ten człowiek to genialny doktor Viktor Frankenstein (w tej roli świetny Oscar Isaac, grający z frenetyczną energią i ogniem obsesji w oczach), który czując, że nie pozostało mu już dużo czasu na tym świecie, zaczyna opowiadać kapitanowi swoją historię. I tak odkrywamy, skąd się wziął w tym miejscu i jak doszło do powstania monstrum, które go ściga. Przede wszystkim widzimy Viktora jego oczami. To, co początkowo mogliśmy brać za samolubne zadufanie i poczucie wyższości doktora, okazuje się całkowitą amoralnością, potwornością osoby, która w imię ambicji i szczytnych ideałów gotowa jest popełnić każdą niegodziwość i niczym klątwa ściąga na bliskich kłopoty, bo nie potrafi wziąć odpowiedzialności za to, co zrobiła. W tym ujęciu to Viktor Frankenstein jawi się jako prawdziwy potwór, który musi w końcu pojąć krzywdę, jakiej się dopuścił. Wszyscy wiemy, jak to się kończy, ale del Toro robi to jednak trochę inaczej, po swojemu, nieustannie podkreślając wyższość moralną potwora, który miałby szansę na normalne życie, gdyby tylko został potraktowany przez swojego twórcę inaczej. Z szacunkiem należnym osobie, którą był, a której twórca nie nadał nawet imienia. „Frankenstein” na miarę naszych czasów Wszystko w tym filmie zagrało. Jeśli chodzi o realizację, jest to najwyższy światowy poziom. Mamy tu majestatyczną scenografię, wybitne zdjęcia, wspaniałe kostiumy, świetną muzykę, przemyślaną kombinację praktycznych i cyfrowych efektów specjalnych, a do tego bardzo dobrze obsadzoną plejadę aktorskich gwiazd i oryginalny, pozostający w pamięci wygląd istoty stworzonej przez doktora. Chociaż, jeśli chodzi o tego reżysera, jest to właściwie norma. Jednak najważniejszy jest bardzo dobry scenariusz, w którym del Toro przemontował znaną historię w taki sposób, aby jak najbardziej zantagonizować bohaterów tej historii, ale też ukazać, że jest coś, co ich łączy. Jak to możliwe? Przecież z jednej strony jest Viktor, który miał niezdrowe relacje z surowym ojcem, co przerodziło się w chorobliwą ambicję i bezczelną zabawę w Boga, a następnie przyczyniło się do tego, że doktor nie potrafił zbudować emocjonalnej więzi z istotą, którą powołał do życia, a potem porzucił. Zaś z drugiej strony mamy bezimiennego potwora, który okazuje się piękny w środku, wrażliwy, niewinny, otwarty na świat, mimo że ten chce go tylko krzywdzić za to, kim jest. Porzucony i zdradzony przez swojego stwórcę coś jednak od niego dostaje. Jedyną rzecz, jaką doktor może mu dać – obsesję. Ale potwór nie jest taki jak Viktor i nigdy nie da się jej w pełni pochłonąć. Ma w sobie siłę, dzięki której może ją pokonać i stać się człowiekiem lepszym niż jego twórca. Oto potwór na miarę naszych czasów. Gdzie obejrzeć „Frankensteina”? Film dostępny jest na Netflixie. View oEmbed on the source website
Brawurowa rola Colina Farrella sprawi, że nie wyłączycie Netflixa. Ten film ogląda się z zapartym tchem!
„Ballada o drobnym karciarzu” to najnowsze dzieło Edwarda Bergera, reżysera, który stworzył oscarowe „Na zachodzie bez zmian”. Tym razem sięgnął po powieść Lawrence Osborne’a i obsadził w roli głównej Colina Farrella. Z tego połączenia powstał film piękny, odważny i absolutnie niezwykły.
Ta „ballada”, która pojawia się w tytule, nie jest przypadkowa. Tym terminem określa się bowiem synkretyczny gatunek literacki, czyli taki, który łączy w sobie cechy kilku różnych gatunków, a więc już na wstępie tytuł zapowiada, z czym będziemy mieli do czynienia. A w praktyce okazuje się, że jest to kombinacja dramatu psychologicznego, suspensu rodem z thrillera oraz fantastyki, będącej tu czymś w rodzaju onirycznej imaginacji, wywiedzionej z lokalnych wierzeń. Wszystko to składa się razem na naprawdę intrygujące doświadczenie filmowe. „Ballada o drobnym karciarzu”: absolutnie fenomenalny Colin Farrell Lord Doyle (w tej roli absolutnie fenomenalny Colin Farrell) jest hazardzistą, który mieszka w drogim hotelu w Makau, chińskiej stolicy hazardu i najwyraźniej opuściło go szczęście. Mimo to nie przestaje grać, licząc na to, że szczęście w końcu wróci, a on zdoła się odkuć. Ale póki co pieniądze się kończą, długi rosną, hotel upomina się o spłatę zaległych rachunków, a na dodatek ktoś zaczyna śledzić lorda Doyle i wygląda na to, że chyba nie jest tym, za kogo się podaje. Na jego drodze pojawia się jednak przychylna mu kobieta i być może jest jeszcze dla niego jakaś nadzieja, ale czy w świecie kanciarzy i pozorów można komukolwiek zaufać? Kim tak naprawdę jest lord Doyle? Czy znajdzie w końcu sposób, aby wykaraskać się z kłopotów, w które sam się wpakował? „Ballada o drobnym karciarzu”: głodne duchy hazardu „Ballada o drobnym karciarzu” to w gruncie rzeczy prosta opowieść o odkrywaniu własnej natury i przekraczaniu ograniczeń, która jednak wywiedziona jest z nieeuropejskiego punktu widzenia. To może trochę konsternować. Cały film z powodzeniem dźwiga na swoich aktorskich barkach Colin Farrell, który gra gorączkowo, intensywnie, brawurowo i ciężko oderwać od niego wzrok, pomimo że postać, w którą się wciela, jest w sumie antypatyczna, zepsuta, zniszczona nienasyconym głodem, który ją trawi. Ale dzięki jego wysiłkom dobrze czujemy ten głód i desperację. W pierwszym akcie filmu, po serii dramatycznych wydarzeń, zaczyna się w Makau święto głodnych duchów. Jest ważne z dwóch powodów. Po pierwsze, cała ta historia skończy się, gdy święto dobiegnie końca, a lord Doyle będzie już innym człowiekiem, a po drugie, dość jednoznacznie sugeruje, że idea głodnych duchów jest kluczowa do zrozumienia, o czym tak naprawdę jest „Ballada o drobnym karciarzu”. Gdzie obejrzeć „Balladę o drobnym kanciarzu”? Zgodnie z buddyjską wiarą w reinkarnację człowiek może się odrodzić w jednym z sześciu światów, w tym właśnie w krainie głodnych duchów, czyli istot, które mają wielkie brzuchy, wąskie szyje i maleńkie usta, co sprawia, że w żaden sposób nie są w stanie zaspokoić swojego głodu. Zaś ludzie uzależnieni uchodzą w buddyjskich kulturach za wcielenia głodnych duchów i właśnie kimś takim jest również lord Doyle, obsesyjny gracz, który często widzi w lustrach swoje demoniczne, nienasycone oblicze i będzie musiał się zmierzyć z tą częścią swojej natury, jeśli tylko znajdzie na to siłę. Sceną dla tych zmagań jest przepięknie filmowane Makau, które wygląda tutaj jak odurzająca kraina barw, muzyki i tańczących świateł. To przestrzeń rodem z innego świata, w której zatarła się granica między rzeczywistością obiektywną i subiektywną. Bo też i sam lord znalazł się już jedną nogą w innym świecie, ściągany demoniczną grawitacją do piekła głodnych duchów. A my w czasie seansu tkwimy tam wraz z nim. Dlatego „Ballada o drobnym karciarzu” to naprawdę intrygujące i unikalne doświadczenie filmowe. Gdzie obejrzeć „Balladę o drobnym kanciarzu”? Film dostępny jest na platformie Netflix. View oEmbed on the source website
Tak mocnego polskiego filmu dawno nie było. Widzowie relacjonują: po seansie zapada cisza, nikt nie opuszcza sali
Sala kinowa zamilkła, a sekcja komentarzy – eksplodowała. Po premierze „Domu dobrego” Wojciecha Smarzowskiego pod postem Glamour.pl na Facebooku pojawiły się setki reakcji. Ton? Mieszanka wstrząsu, wdzięczności i gniewu.
Niektórzy stwierdzili, że nie są gotowi na ten film. Inni udali albo udadzą się do kina ze ściśniętym gardłem. „Dom dobry” miał swoją premierę 7 listopada i od razu stał się punktem zapalnym debaty o przemocy domowej. Na Facebooku Glamour.pl, pod postem zapowiadającym nowe dzieło Wojciecha Smarzowskiego, internauci zostawili wiele komentarzy. To nie tylko recenzje i emocje tuż po seansie, ale też relacje z życia. „Dom dobry”: recenzje nowego filmu Smarzowskiego Nowy film Wojciecha Smarzowskiego („Wołyń”, „Kler”, „Wesele”) opowiada historię Gośki (Agata Turkot) i jej relacji z Grześkiem (Tomasz Schuchardt) – związku, który z pozornej czułości przeistacza się w spirale kontroli i przemocy. Reżyser rezygnuje z upiększeń: zamiast „filmowych skrótów” dostajemy codzienność przemocy, a obok niej otoczenie, które często milczy. Już przed premierą było wiadomo, że obraz ten uruchomi emocje, ale chyba nikt nie przewidział, że tak mocno. Pod postem Glamour.pl na Facebooku pojawiły się setki poruszających komentarzy na temat „Dom dobry”. Jedna z internautek napisała, że wszędzie widzi opinie kobiet, które boją się, że reżyser „pojechał do bandzie”, a dla wielu z nich, problem ukazany w filmie, to niestety codzienność. Wyjaśnia, że oprócz strachu, że zobaczą to, czego same doświadczyły, jeszcze większy lęk i ból wywołuje w nich myśl, że pozwalały na to, że nie odeszły i że nikt im nie pomógł, mimo że wolały o tę pomoc. I dodaje, że ten film powinien obejrzeć każdy z nas, by następnym razem, gdy usłyszymy zza ściany krzyk, zadzwonić na policję, a nie jak większość ludzi machnąć ręką. „I ten film powinna obejrzeć każda kobieta, która przeszła przez to piekło i powinna być z siebie dumna, że udało jej się uwolnić, że była na tyle silna, że teraz nic i nikt jej już nie złamie. I mam również nadzieję, że każda mama syna, zrobi wszystko, aby wpoić mu szacunek do drugiego człowieka, a tym bardziej do przyszłej wybranki, i powtarzać jak mantrę, że bicie, znęcanie się jest po prostu nieludzkie i nikt, kto posiada empatię, nie wyrządzi drugiemu takich potworności”. Pierwsze reakcje widzów po obejrzeniu „Dom dobry” Kolejne osoby piszą o trudnych emocjach pojawiających się podczas oglądania filmu i nazywają „Dom dobry” ciężkim oraz brutalnie prawdziwym. „Po seansie nie wiedziałam, gdzie podziać myśli. Nigdy przedtem nie miałam uczucia, żeby wyjść z seansu, bo nie dawałam rady”. Pojawiły się też relacje bezpośrednio po seansie w kinie. Wielu widzów nie było w stanie opuścić sali, siedzieli w ciszy i zadumie przez całe napisy końcowe. „Po seansie na sali cisza. U mnie wewnętrzny ścisk przepony podczas oglądania. Niestety historia dotyczy kogoś mi bliskiego. Po rozwodzie trauma się nie kończy, oprawca atakuje dalej za przyzwoleniem sądu. Jak masz pieniądze to i policja gubi dowody, funkcjonariusze tracą pamięć, a jedyne, co pamiętają, że wtedy był wietrzny dzień”. Wyraźnie też powraca wątek odpowiedzialności społecznej i instytucjonalnej: „Film powinna obejrzeć cała policja przymusowo i wszystkie sądy w całej Polsce przymusowo”. Wiele widzek obawia się seansu, szczególnie te, które doświadczyły przemocy. Jedna z nich zaapelowała: „Nie dam rady obejrzeć i nie muszę. Swoje przeżyłam. Film na pewno robi wrażenie, ale to, co przemoc domowa robi z człowiekiem, jest jeszcze gorsze. Proszę, reagujcie. Nie mówcie, że nie chcecie się wtrącać. Wasza pomoc i wsparcie są nieocenione. Ratują życie. Błagam, nie bądźcie obojętni”. Kolejna dodaje: „Myślę, że film trzeba obejrzeć, bo przede wszystkim poszerza świadomość. Mnóstwo kobiet, które przeszło przez takie związki, jest wyobcowana, zastanawia się, czy nie wyolbrzymiła, a świat często im mówi, że przesadzają, bo przecież ich mąż dla otoczenia jest często spełnieniem marzeń. Temat trzeba podejmować i o nim mówić. To daje też swoiste wsparcie osobom, które przez to przeszły”. W dyskusji wybrzmiewa również perspektywa mężczyzn i zwrócenie uwagi na szerszy kontekst: „Ludzie tak przeżywają ten film, jakby życia nie znali. Obejrzeć to pikuś. Gorzej jakby przyszło to przeżyć”. W wielu opiniach pojawia się uznanie dla tonu filmu, braku uproszczeń i upiększeń: „Poruszający temat i wreszcie film, który nie udaje, że wszystko jest czarno-białe. W relacjach często to, co złe, zaczyna się od rzeczy drobnych i właśnie dlatego tak ważne jest, by o tym mówić. Mam nadzieję, że ten film wywoła potrzebną dyskusję, a nie tylko szok”. „Dom dobry” już pierwszego dnia po premierze stał się czymś więcej, niż tytułem z afisza — zapalnikiem rozmowy o przemocy domowej, reakcji otoczenia i odpowiedzialności instytucji. View oEmbed on the source website
Keanu Reeves w nowej komedii, która bawi i wzrusza do łez. Dawno nie miałam takich zakwasów ze śmiechu
Ten film bawi do łez, ale ma też wzruszające momenty. „Anioł stróż” to ciepła komedia i idealna propozycja kinowa na chłodne jesienne wieczory.
Nie wiem jak wy, ale ja jesienią nie mam ochoty na ciężkie, dołujące, depresyjne filmy. Jeśli mam iść do kina, to na coś lekkiego, przyjemnego i niegłupiego. Łatwo powiedzieć, trudniej znaleźć. I tu niespodzianka: właśnie teraz w kinach jest taki film. Mowa o „Anioł stróż”. Jeśli potrzebujecie jakościowej rozrywki (albo nie macie planów na weekend), nie przegapcie tego tytułu. Już sam plakat obiecuje przedni ubaw. W rolach głównych zobaczymy wobec speców od rozśmieszania na ekranie: Setha Rogena i Aziza Ansariego. A jako wisienka na torcie... Keanu Reeves. Tym razem nie w czarnym skórzanym płaszczu (fani Matrixa wiedzą, o co chodzi), tylko ze skrzydłami. Które zresztą w trakcie filmu traci. Ale do tego jeszcze dojdziemy... „Anioł stróż”: fabuła Arj ma zapał do pracy, nie ma niestety szczęścia do jej szukania. Na szczęście ma jednak poczucie humoru, które ratuje go z niejednej opresji. Nie mogąc znaleźć zatrudnienia jako montażysta, ima się różnych zajęć, m.in. zatrudnia się jako stacz kolejkowy. Stojąc w kolejce, przypadkiem poznaje milionera Jeffa, który akurat poszukuje asystenta. Nie mając nic do stracenia, Arj proponuje swoją kandydaturę. Jeff o dziwo zgadza się. Początkowa współpraca układa się idyllicznie. Wydaje się, że pech wreszcie odpuścił Arjowi, który poznaje też dziewczynę. Ale jak to w życiu bywa, raz na wozie, raz pod wozem. Do tego wszystkiego, w ich życie wkracza anioł Gabriel, który ma za zadanie ratować ludzi piszących SMS-y za kierownicą. Wychodzi jednak poza swoje kompetencje, za co też spotkają go konsekwencje w postaci... zesłania na ziemię i utraty skrzydeł. Aby je odzyskać, będzie musiał posprzątać bałagan, jaki urządził na ziemi. Chcąc pomóc Arjowi, postanowił bowiem, bez zgody „z góry”, zafundować mu nieoczekiwaną zamianę miejsc. Na skutek jego nadprzyrodzonej interwencji Arj pławi się więc w luksusach, a Jeff ledwo wiąże koniec z końcem, musi spać w obskurnych tanich motelach i szukać zleceń. Niczego nie pragnie tak, jak odzyskania dawnego życia. Z kolei Arj świetnie odnajduje się w swojej nowej roli. Gabriel i Jeff wspólnie próbują go namówić, aby zgodził się na powrót do poprzedniego życia. „Anioł stróż”: obsada Za reżyserię odpowiada komik aktor i reżyser Aziz Ansari, którego możecie kojarzyć z takich tytułów, jak „To już jest koniec”, „Parks and Recreation”, „Stary, kocham cię”, „Specjalista od niczego”. Siebie też obsadził w roli Arja. Jeffa zagrał Seth Rogen, którego ostatnio mogliście oglądać w świetnym serialu „Studio”. Na swoim koncie ma też udział w takich filmach jak „Wywiad ze słońcem narodu”, „Pół na pół”, „Supersamiec”, „Donnie Darko”. No i wreszcie wchodzi on, cały na biało... Chodzi oczywiście o Keanu Reevesa , który na swoim koncie ma takie kultowe produkcje, jak „John Wick”, „Matrix”, „Speed – niebezpieczna szybkość”, „Na fali”, „Johnny Mnemonic” czy „Adwokat diabła”. Na uwagę zasługują też postaci drugoplanowe — szefowa aniołów, Marta świetnie zagrana przez Sandrę Oh („Bezdroża”, „Obsesja Eve” – serial, „Pod słońcem Toskanii”, „Chirurdzy”), czy ambitna i wrażliwa społecznie dziewczyna Arja, w którą wcieliła się Keke Palmer ( „Nie!”, „Pickup”). „Anioł stróż”: recenzja Dawno nie miałam takich zakwasów ze śmiechu. Dzień po seansie czułam mięśnie brzucha, jakbym zamiast do kina poszła na hardkorowy trening na siłowni. Nazwisko Setha Rogena to już swego rodzaju gwarancja, że będzie śmiesznie. Ale Keanu Reeves totalnie zaskoczył mnie swoim komediowym talentem. Jako trochę nieporadny anioł Gabriel, który wywraca do góry nogami życie dwóch skrajnie różnych facetów, jest totalnie uroczy. Zwłaszcza w scenie, gdy przełożona aniołów beszta go i za karę odbiera mu skrzydła. A gdy po pierwszym szoku jako śmiertelnik, zaczyna na własnej skórze doświadczać ziemskich przyjemności, ujawnia w pełni swój komiczny (i taneczny) potencjał. Bo czy wiedzieliście, że Keanu świetnie odnajduje się w latynoskich rytmach i kręci biodrami w rytm cumbii? Teraz już wiecie. Ale żeby nie było — to nie tylko zabawna komedyjka o nieoczekiwanej zamianie miejsc. Każdy z bohaterów uświadamia sobie, że nie doceniał swojego dotychczasowego życia i ma o co walczyć. I że pieniądze wcale szczęścia nie dają, a prawdziwych relacji nie da się kupić. Nie są to może zbyt odkrywcze wnioski, ale prawda jest często najprostsza i warto ją sobie uświadamiać i przypominać o tym, co ważne. A przy okazji zdrowo się pośmiać. View oEmbed on the source website
Polscy twórcy uderzają w niewygodne tematy. Zapowiada się film, o którym będzie naprawdę głośno
Polskie kino rzadko tak odważnie zagląda za zamknięte drzwi domu, pokazując to, co najczęściej zostaje w czterech ścianach. „Szwagier” to nowy projekt Szymona Jakubowskiego. Historia o rodzinie, lojalności, gniewie i konsekwencjach milczenia. Kamery już pracują, a obsada pełna gwiazd i zapowiedzi twórcy sprawiają, że film określa się mianem jednego z najbardziej intrygujących polskich tytułów nadchodzącego roku.
Twórcy obiecują bezkompromisowy ton i formę, jakiej dawno w rodzimym kinie nie było. Jedno jest pewne: „Szwagier” nie będzie wygodnym seansem — i właśnie to przyciąga uwagę widzów. Premiera w kinach planowana jest na 2026 rok. „Szwagier”: o czym będzie film? „Szwagier” przedstawia losy rodziny Gajdów, którą poznajemy w dniu ślubu Ewy i Bronisława. Start jak z rodzinnego albumu: nadzieja, wiara w „na zawsze” i uśmiechy uchwycone na zdjęciach. Z czasem jednak atmosfera kruszy się, a w relacji pojawiają się niepokojące sygnały. Bliscy, zamiast reagować, wybierają wygodne milczenie. Kiedy dochodzi do eskalacji przemocy, „wobec której wymiar sprawiedliwości jest bezsilny”, rodzina jest zmuszona działać. Tylko że na słowa i mediacje jest już za późno. Pozostaje jedna odpowiedź: „zareagować przemocą na przemoc”. „Szwagier”: w obsadzie plejada gwiazd W głównych rolach zobaczymy Paulinę Gałązkę, Aleksandrę Adamską, Aleksandrę Konieczną, Macieja Kosiackiego, Arkadiusza Detmera oraz Tomasza Sobczaka. Każde z tych nazwisk to gwarancja intensywnych, emocjonalnych ról, a temat filmu daje aktorom ogromne pole do popisu. Za produkcję odpowiada Szymon Jakubowski, twórca „Jak żyć?”. Scenariusz powstał na bazie prawdziwych doświadczeń osób, które mierzyły się z domową przemocą i bezradnością instytucji. Reżyser podkreśla, że nie serwuje ciężkiego kina społecznego, lecz opowieść o moralnym impasie i desperacji zwykłych ludzi. Jak mówi: Najbardziej ryzykowny element? Forma. Jakubowski dodaje: „Formalnie film różni się od tego, co na co dzień oglądamy w kinie. Zdecydowałem się opowiedzieć tę historię serią mastershotów, skupiając się na chwilach, ważnych momentach w życiu bohaterów jednej rodziny, po których już nic nie będzie takie samo”. „Szwagier” — kiedy premiera? Zdjęcia trwają, a premiera została zaplanowana na 2026 rok. Jeśli twórcy dowiozą wizję, o której mówią, „Szwagier” ma szansę stać się jednym z najważniejszych i najbardziej dyskutowanych polskich filmów najbliższych miesięcy.
Ten film rozgrzał fanów Marvela. Latem wypełniał sale kinowe, teraz możesz zobaczyć go online
„Fantastyczna 4: Pierwsze kroki” to produkcja, która latem wypełniała sale kinowe, a dziś wchodzi do świata VOD. Marvel otwiera nią nowy rozdział swojego uniwersum, a historia pierwszej rodziny superbohaterów powraca w zupełnie innej odsłonie.
Film Matta Shakmana stał się jednym z najgłośniejszych wydarzeń wakacyjnego box office’u. „Fantastyczna 4: Pierwsze kroki” z Pedro Pascalem i Vanessą Kirby na czele obsady nie jest kolejną opowieścią o genezie drużyny, ale pełnoprawnym rozdziałem sagi Multiverse. To powrót do retrofuturystycznych klimatów lat 60., które – jak podkreślają widzowie – Marvelowi wyszły nadzwyczaj dobrze. Powrót bohaterów w nowej estetyce Twórcy zrezygnowali z kolejnego „origin story”, które fani znają już na pamięć. Zamiast tego w „Fantastycznej 4: Pierwsze kroki” dostajemy rodzinę w pełni ukształtowaną, pewną swoich mocy i miejsca w świecie. Reed Richards (Pedro Pascal), Sue Storm (Vanessa Kirby), Johnny Storm (Joseph Quinn) i Ben Grimm (Ebon Moss-Bachrach) stają przed największym wyzwaniem – walką z Galactusem, kosmicznym pożeraczem planet. Obok niego pojawia się też Srebrny Surfer w interpretacji Julii Garner, która wprowadza na ekran wyczekiwaną dawkę melancholii i tajemnicy. Film zachwyca stylizacją – retrofuturystyczne laboratoria, kosmiczne pejzaże i estetyka rodem z klasycznych obrazów science fiction nadają mu wyjątkowy klimat. To odświeżenie formuły, którego Marvel potrzebował po serii średnio ocenianych produkcji. Opinie widzów: od zachwytu po rozczarowanie „Fantastyczna 4: Pierwsze kroki” nie zostawiła widzów obojętnymi. Jedna z oglądających nazwała film „majstersztykiem, w którym chemia między bohaterami i muzyka Michaela Giacchino tworzą niezapomniane widowisko”. Inny głos określa produkcję jako „najbardziej wystylizowany film MCU od lat, który wreszcie nie boi się swojego komiksowego rodowodu”. Nie zabrakło jednak krytyki. Część osób zarzuca twórcom brak tego, co tak naprawdę w kinie najważniejsze – „ładny design i świetne efekty, ale fabuła przewidywalna i naiwna” – napisała jedna z widzek. Podobne opinie pojawiały się w odniesieniu do obsady: „Joseph Quinn wypadł najlepiej jako Ludzka Pochodnia, ale Pedro Pascal rozczarował jako Reed Richards” – uważa inny komentujący. Gdzie obejrzeć „Fantastyczną 4: Pierwsze kroki”? Film trafił już do VOD i obecnie można go wypożyczyć m.in. w serwisach CANAL+, Prime Video, Player i Rakuten. Cena waha się od 49,99 do 54,99 zł. Wkrótce „Fantastyczna 4: Pierwsze kroki” zadebiutuje także w Disney+, gdzie będzie dostępna w ramach abonamentu – dokładna data premiery nie została jeszcze ogłoszona. View oEmbed on the source website
Ten sequel robi coś, co rzadko udaje się horrorom. I robi to z rozmachem!
„Czarny telefon 2” jeszcze nie zdążył zawitać do kin, a już zbiera pierwsze, mocne pochwały zza oceanu. Kontynuacja hitu Scotta Derricksona ma utrzymać wysokie napięcie, z którego słynęła jedynka, a przy tym rozwinąć opowieść o Finnie i Gwen o nowe, niepokojące tropy.
Dla fanów gatunku to ważny powrót – „Czarny telefon 2” łączy grozę z wątkiem traumy i rodzinnych sekretów, pozwalając Ethanowi Hawke’owi, Masonowi Thamesowi i Madeleine McGraw zagrać na innych rejestrach emocji niż poprzednio. Jeśli wierzyć pierwszym recenzjom, efekt jest bardziej spójny, mroczniejszy i odważniejszy formalnie. Traumatyczny powrót: koszmar, który dzwoni nawet po śmierci Derrickson nie próbuje odtwarzać schematów. W „Czarnym telefonie 2” Finn (Mason Thames) żyje z ciężarem przeżyć z poprzedniej części, a jego siostra Gwen (Madeleine McGraw) znów staje się medium – tym razem odbiera „telefony” we śnie i widzi trzech chłopców dręczonych na zimowym obozie. Trop prowadzi rodzeństwo w miejsce, gdzie prywatna historia splata się z nowym śledztwem, a widmo zabójcy nie znika wraz z jego śmiercią. Ta mieszanka snu, wspomnień i realu tworzy gęstą atmosferę grozy: nie ma tu komfortowych bezpieczników, jest za to narastające wrażenie, że przeszłość wciąż domaga się odpowiedzi. Ethan Hawke powraca jako Wyłapywacz – nie w prostym powtórzeniu roli, raczej jako widmo, które kształtuje reguły koszmaru. Na drugim planie pojawiają się Demian Bichir, Arianna Rivas i Jeremy Davies, domykając świat opowieści postaciami o niejednoznacznych intencjach. „Lepszy pod niemal każdym względem”? Pierwsze recenzje zapowiadają hit Wczesne głosy krytyków są zaskakująco zgodne. Jak stwierdziła jedna z recenzentek: „Czarny telefon 2 przewyższa poprzednika pod niemal każdym względem”. Z kolei inny krytyk chwali reżysera za to, jak zestawia sny, rzeczywistość, przeszłość i teraźniejszość, budując narrację, która „zsuwa się” w koszmar, ale trzyma widza żelazną ręką. Najcelniej podsumowuje to opinia, że „Czarny telefon 2” działa najlepiej, „gdy odwołuje się do surrealistycznej logiki koszmaru i wykorzystuje strach w kreatywny sposób”. W wielu recenzjach powraca też wątek pracy z formą: montaż, dźwięk i obraz mają tu współpracować nie po to, by straszyć głośniej, tylko sprytniej – bez tanich straszaków, za to z konsekwentnie budowaną grozą. To dokładnie ta ścieżka, na której Derrickson czuje się najpewniej od „Sinistera”. Czy to najrzadszy przypadek w horrorach: sequel, który rośnie zamiast odcinać kupony? Jeśli „jedynka” była precyzyjnym thrillerem z elementami nadnaturalnymi, „Czarny telefon 2” wydaje się pełnoprawnym horrorem o pamięci i winie – takim, w którym „telefon” to nie tylko rekwizyt, ale metafora: przeszłość dzwoni, bo nie została wysłuchana do końca. Mason Thames prowadzi film z nową pewnością, Madeleine McGraw ma więcej do zagrania niż klasyczną „wyrocznię”, a Ethan Hawke – nawet „zza zasłony” – potrafi jednym spojrzeniem wyciąć z kadru powietrze. Ważne, że kontynuacja nie zamienia mitu w atrakcję parkową. Zamiast eskalować tylko skalę, podnosi stawkę emocjonalną. To rzadkość. I właśnie dlatego oczekiwania przed premierą są tak wysokie. Na seans „Czarnego telefonu 2” nie trzeba będzie długo czekać – premiera kinowa zaplanowana jest na 17 października 2025 r. Po wyjściu z kin film najpewniej trafi na VOD/streaming (platformy nie zostały jeszcze oficjalnie ogłoszone). Jeśli polujesz na grozę, która gra na nerwach zamiast krzyczeć do ucha – ten tytuł powinien znaleźć się na twojej liście. View oEmbed on the source website
Krytycy są zgodni: najlepszy blockbuster tego roku wreszcie w streamingu!
Jeszcze niedawno „Superman” Jamesa Gunna przyciągał tłumy do kin, a dziś można go zobaczyć bez wychodzenia z domu. Film, który wywołał ogromne emocje wśród fanów komiksów i kina superbohaterskiego, trafił właśnie do biblioteki HBO Max.
To wyjątkowy moment dla Warner Bros. i całego uniwersum DC. „Superman” nie tylko zapowiada nowy etap w historii filmowych adaptacji komiksów, lecz także pokazuje, w jakim kierunku podąża wizja Gunna i Petera Safrana, szefów DC Studios. Widzowie mają teraz okazję sprawdzić, czy rzeczywiście jest to najlepsza produkcja superbohaterska tego roku. „Superman” z nową energią. Gunn odświeża mit bohatera W najnowszym filmie David Corenswet wciela się w tytułowego herosa, który na co dzień jest niepozornym dziennikarzem Clarkiem Kentem. Jego życie toczy się pomiędzy redakcją „Daily Planet”, relacją z Lois Lane (Rachel Brosnahan) a nieustanną walką ze złem. Najgroźniejszym przeciwnikiem jest Lex Luthor, grany przez Nicholasa Houlta – bezwzględny biznesmen, którego obsesja na punkcie Supermana staje się motorem fabuły. Gunn łączy tu klasyczne motywy z nowoczesnym podejściem, serwując dynamiczną akcję, ale i wyraźny komentarz społeczny. Nie chodzi tutaj wyłącznie o widowisko pełne efektów specjalnych. Nowy „Superman” jest o sile ideałów, a wręcz o miejscu bohaterów we współczesnym świecie. To podejście, które odświeża mit herosa. Produkcja trafia zarówno do wiernych fanów komiksów, jak i do tych, którzy szukają w kinie bardziej uniwersalnych treści. Obsada, która nie zawodzi i kreacje, które zapadają w pamięć David Corenswet udowodnił, że potrafi nadać Supermanowi nową charyzmę. Rachel Brosnahan z kolei pokazuje Lois Lane jako bohaterkę z charakterem i własną narracją, daleką od stereotypowych ról kobiecych w tego typu produkcjach. Nicholas Hoult w roli Luthora dostarcza intensywnego, niepokojącego portretu złoczyńcy, który hipnotyzuje ekranowym chłodem i wyrachowaniem. U boku głównej trójki wystąpili także m.in. Nathan Fillion, Isabela Merced i Anthony Carrigan, a każdy z nich wniósł do uniwersum DC swój wyrazisty akcent. Dzięki temu „Superman” nie jest jedynie opowieścią o jednym herosie, ale pełnym życia światem, w którym każda postać ma swoje miejsce. Reakcje widzów i krytyków – film, który porusza i bawi Już w kinach produkcja cieszyła się ogromnym zainteresowaniem, a teraz w streamingu szybko wspina się na szczyt popularności. Wielu widzów zwraca uwagę, że to jedna z najbardziej udanych adaptacji ostatnich lat. „Dawno nie widziałam tak spójnego i pełnego serca filmu superbohaterskiego” – napisała jedna z internautek. Inny widz podkreślał: „To pierwszy Superman, z którym naprawdę się utożsamiam”. Opinie krytyków są równie pozytywne. Doceniono świeżość spojrzenia Jamesa Gunna i wyczucie tempa. W połączeniu z efektami wizualnymi najwyższej klasy daje to produkcję, która może wyznaczyć nowy kierunek w kinie komiksowym. „Superman” Jamesa Gunna od 19 września 2025 roku jest dostępny online na platformie HBO Max. View oEmbed on the source website
Film z Margot Robbie i Colinem Farrellem miał być hitem, a okazał się klapą. Produkcja wzbudziła skrajne emocje
Jeszcze zanim wszedł na ekrany kin, film „Wielka, odważna, piękna podróż” zdążył podzielić krytyków i wywołać falę komentarzy w branży filmowej. Produkcja z Margot Robbie i Colinem Farrellem w rolach głównych miała być jednym z najbardziej wyczekiwanych tytułów jesieni 2025 roku, a tymczasem pierwsze recenzje i prognozy finansowe zwiastują coś zupełnie innego.
Film określany jest mianem „romantycznego fantasy z ambicjami”, ale pierwsze oceny pokazują, że nie każdemu uda się go pokochać. „Wielka, odważna, piękna podróż” wchodzi do kin w cieniu wysokiego budżetu i wielkich oczekiwań, a jednocześnie z notą 41 punktów w serwisie Metacritic i nieco lepszą, ale wciąż przeciętną oceną 52% na Rotten Tomatoes. Co poszło nie tak? „Wielka, odważna, piękna podróż” - reżyser, który lubi balansować między art-house’em a mainstreamem Za film odpowiada Kogonada – koreański reżyser znany z poetyckiego „Columbusa” i refleksyjnego „Yang”. Publiczność mogła też oglądać jego pracę w cenionym serialu Apple TV+ „Pachinko” czy w dwóch odcinkach „Gwiezdnych wojen: Akolity”. To twórca, który lubi twórczość osadzoną pomiędzy kinem niszowym a produkcjami bardziej nośnymi. „Wielka, odważna, piękna podróż” miała być jego wejściem do szerokiego mainstreamu – film romantyczny z elementami fantasy, obsadzony hollywoodzkimi gwiazdami. Fabuła opowiada o Davidzie i Sarah, którzy przypadkiem poznają się na weselu. Niespodziewanie trafiają w wir podróży przez czas, gdzie mogą cofnąć się do przeszłości i zmienić własną przyszłość. W rolach głównych Margot Robbie i Colin Farrell. Brzmi jak materiał na film marzeń – ambitny, nieszablonowy i pełen metafor o miłości. Tyle że, zdaniem wielu krytyków, efekt końcowy okazał się zbyt przerysowany. „Wielka, odważna, piękna podróż” - opinie krytyków: od „ożywionej sztuki” po „przesłodzone klisze” Pierwsze recenzje pokazują, że „Wielka, odważna, piękna podróż” wzbudza skrajne reakcje. Samuel Leggett z JVS Media chwali film jako „ożywioną sztukę broadwayowską” i podkreśla niezwykłą chemię Robbie i Farrella. Inni krytycy piszą jednak o „ckliwym tonie” i „rozmowie o miłości na poziomie akademickiego wykładu”. Allyson Johnson z ButWhyTho stwierdziła wprost, że produkcji „brakuje rozmachu, który pozwoliłby widzom się w niej zakochać”. W recenzjach przewijają się takie określenia jak „przesłodzony”, „płaski”, „zbyt sentymentalny”. Dla niektórych to kino pełne ciepła i afirmacji życia, dla innych – wydmuszka bez emocjonalnej głębi. „Wielka, odważna, piękna podróż” - finanse mówią jedno: ryzyko dla Sony Niezależnie od artystycznych dyskusji, w Hollywood zawsze liczy się kasa. A tutaj prognozy są niepokojące. Portal World of Reel przewidywał, że film w weekend otwarcia zarobi jedynie 7–8 mln dolarów. To dramatycznie mało w porównaniu do tego, ile kosztował projekt. Sony zapłaciło 50 mln dolarów za prawa do filmu i dorzuciło kolejne 60 mln na budżet – razem aż 110 mln dolarów. To oznacza, że „Wielka, odważna, piękna podróż” już teraz jest stawiana w jednym rzędzie z największymi finansowymi wpadkami ostatnich lat. To sygnał, że w świecie blockbusterów samo nazwisko aktora nie jest gwarancją sukcesu. „Wielka, odważna, piękna podróż” - obsada marzeń, która nie wystarczyła? Warto jednak podkreślić, że obsada „Wielkiej, odważnej, pięknej podróży” to prawdziwe hollywoodzkie crème de la crème. Oprócz Margot Robbie i Colina Farrella na ekranie zobaczyć można Kevina Kline’a, Phoebe Waller-Bridge, Jodie Turner-Smith, Lily Rabe, Billy’ego Magnussena, Brandona Pereę, Chloe East i Hamisha Linklatera. To nazwiska, które zwykle przyciągają uwagę i podbijają prestiż projektu. Mimo to, jak pokazują pierwsze reakcje, nawet gwiazdorska obsada nie wystarczy, jeśli historia nie rezonuje z widzami. Film Kogonady pozostaje próbą opowiedzenia czegoś świeżego w gatunku fantasy-romance, jednak efekt końcowy pozostawił publiczność podzieloną. „Wielka, odważna, piękna podróż” dostępna jest już w kinach. Zamierzacie zrobić sobie seans pomimo negatywnych opinii? Najlepiej wyrobić jest sobie swoją własną. View oEmbed on the source website
Czy film Agnieszki Holland przyniesie Polsce Oscara? Jedno jest pewne: budzi emocje
Film „Franz Kafka” Agnieszki Holland oficjalnie został polskim kandydatem do Oscara. Ta produkcja od początku budzi ogromne emocje, ale czy ma szansę przynieść nam Oscara?
Franz Kafka – bohater, którego nie sposób uchwycić To kolejny raz, kiedy Agnieszka Holland wchodzi do oscarowej gry. Tym razem punktem wyjścia stała się postać Franza Kafki, jednego z najbardziej zagadkowych pisarzy XX wieku, którego życie i twórczość od lat fascynują badaczy, twórców filmowych i czytelników na całym świecie. „Franz Kafka” nie jest klasyczną biografią. Holland nie próbuje stworzyć linearnej opowieści od dzieciństwa do śmierci pisarza. Zamiast tego konstruuje film jako mozaikę – pełną luźnych wątków, wspomnień, fragmentów twórczości i scen, które mają oddać atmosferę jego literackiego świata. Kamera nieustannie zmienia perspektywę: raz śledzimy samego Kafkę, raz słyszymy głosy innych postaci, które mówią o nim wprost do kamery. W efekcie bohater wymyka się jednoznacznym kategoriom, podobnie jak jego dzieła. Nie brakuje w filmie odważnych zabiegów formalnych – od animowanych wstawek, przez cytaty z opowiadań, aż po sceny balansujące na granicy jawy i snu. Widz ma poczucie, że historia nieustannie rozpada się i układa na nowo, co odpowiada specyfice twórczości Kafki. To kino eksperymentalne, które bardziej stawia pytania, niż daje gotowe odpowiedzi. Oscary i festiwale – droga polskiego filmu Wybór „Franza Kafki” na polskiego kandydata do Oscara oznacza, że film stanie w szranki o nominację w kategorii najlepszy film międzynarodowy. To prestiżowe wyróżnienie już na starcie otwiera mu drogę do światowej promocji. Holland ma w tym zakresie spore doświadczenie – jej wcześniejsze filmy, jak „Europa, Europa” czy „W ciemności”, były nagradzane i doceniane na arenie międzynarodowej. Zanim jednak widzowie w Stanach Zjednoczonych zobaczą dzieło Holland, „Franz Kafka” zostanie zaprezentowany na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (22–27 września). Polska premiera kinowa zaplanowana jest na 24 października, co oznacza, że film trafi na ekrany w idealnym momencie, czyli tuż przed rozpoczęciem intensywnego sezonu nagród. Kafka, autor „Procesu”, „Zamku” czy „Kolonii karnej”, od ponad wieku stanowi inspirację dla kolejnych pokoleń. Jego proza, pełna niepokoju, metafor i egzystencjalnych pytań, stała się punktem odniesienia nie tylko w literaturze, lecz także w sztuce, filozofii i kulturze popularnej. Holland snuje historię uniwersalną, poruszając takie wątki jak samotność, relacje z rodzicami czy niemożność pogodzenia się ze światem i samym sobą. Film „Franz Kafka” to więc nie tylko próba sportretowania pisarza, ale także refleksja nad tym, jak dzisiaj odczytujemy jego spuściznę. Obraz wpisuje się w dyskusję o miejscu literatury w świecie przeładowanym informacjami i o tym, jak wielcy twórcy stają się częścią zbiorowej wyobraźni. Jedno jest pewne: nominacja „Franza Kafki” do Oscara sprawiła, że o polskim kinie znów będzie głośno. Czy film Holland powalczy o złotą statuetkę? Na odpowiedź trzeba poczekać do ogłoszenia listy nominacji, ale już teraz polska produkcja wzbudza zainteresowanie krytyków i kinomanów na całym świecie. View oEmbed on the source website
Ten głośny serial Netflixa udowodnił, że polskie produkcje mogą zachwycać i przyciągać miliony widzów. Właśnie wleciał 2. sezon!
Netflix ponownie udowadnia, że polskie produkcje mogą zachwycać i przyciągać miliony widzów. 17 września 2025 roku na platformie zadebiutował drugi sezon „1670” – satyryczno-historycznego serialu, który w błyskawicznym tempie znalazł się wśród najchętniej oglądanych tytułów w kraju.
Nowe odcinki wzbudziły ogromne zainteresowanie nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Produkcja, która w nieszablonowy sposób łączy realia XVII wieku ze współczesnym poczuciem humoru, ponownie trafiła na listy TOP10 w wielu państwach. Gotowi na nową odsłonę „1670”? „1670” – polski serial, który pokochał Netflix Pierwsza odsłona „1670” przyciągnęła przed ekrany miliony osób, a unikalna forma mockumentu wyróżniła ją na tle innych produkcji. Już w kilka dni od premiery pierwszy sezon obejrzało ponad 750 tysięcy widzów w Polsce, a w skali miesiąca liczba ta wzrosła do 2,7 miliona. Serial szybko zdobył też popularność za granicą – szczególnie w Europie Środkowo-Wschodniej, gdzie znalazł się w czołówce rankingów oglądalności. Sukces był na tyle spektakularny, że Netflix zdecydował się na kontynuację i – co ciekawe – już teraz potwierdził powstanie trzeciego sezonu. Fabuła drugiego sezonu „1670” Nowa odsłona produkcji podnosi poprzeczkę jeszcze wyżej. Główny bohater, Jan Paweł, wybiera się wraz z rodziną na wakacje do Turcji. Gdy szlachcic odpoczywa, jego chłopi zostają w Adamczysze, gdzie pracują w pełnym słońcu. Po powrocie pan na włościach planuje wystawne dożynki, które mają przejść do historii – a to dopiero początek nowych perypetii. W tle pojawiają się także rodzinne sekrety, dzieci snują własne plany, a w Adamczysze przybywa Sobieski, co dodatkowo podsyca napięcie. Choć część wydarzeń przenosi się do Turcji, serce opowieści nadal pozostaje w znanej fanom wsi, tym razem ukazanej w letniej, pełnej słońca odsłonie. Nowe twarze w obsadzie „1670” Drugi sezon to również zmiany i niespodzianki w obsadzie. Do ekipy dołączył Tomasz Schuchardt jako Jan Sobieski – pierwsza historyczna postać w tym serialu. Pojawi się też Jędrzej Hycnar w roli szlachcica Marcina oraz Agnieszka Suchora w nowej, tajemniczej kreacji. Nie obyło się też bez roszad – Filipa Zarębę zobaczymy w roli Stanisława, którą wcześniej odgrywał Michał Balicki. „1670” sezon 2 – kiedy i gdzie oglądać? Premiera drugiego sezonu odbyła się 17 września 2025 roku na Netfliksie. Widzowie mogą liczyć na osiem pełnych akcji i humoru odcinków. Zwiastun, udostępniony przez platformę w sierpniu, sugeruje, że tym razem produkcja będzie jeszcze bardziej widowiskowa, a stawka w historiach bohaterów wzrośnie jak nigdy dotąd. View oEmbed on the source website
Skończyło się czekanie! Najnowsza część przygód uwielbianego w popkulturze seryjniaka dostępna dla polskich widzów
Polscy fani wreszcie doczekali się premiery najnowszej serii przygód jednego z najpopularniejszych seryjnych morderców w popkulturze. „Dexter: Zmartwychwstanie” już w streamingu.
Skończyło się czekanie. Seria „Dexter: Zmartwychwstanie”, która miała premierę w USA w lipcu tego roku wreszcie pojawiła się w Polsce na serwisie Sky Showtime. Całość liczy dziesięć odcinków, ale na początek dostaliśmy dwa. Kolejne zaś będą się pojawiać w każdy piątek. I wygląda na to, że jest na co czekać, co z resztą sygnalizowali już widzowie, którzy nie mogąc wytrzymać do oficjalnej polskiej edycji, zobaczyli go wcześniej. „Dexter: Zmartwychwstanie” – a jednak żyje! Trudno w to uwierzyć, ale pierwszy sezon serialu opowiadającego o przygodach Dextera Morgana, który za dnia pracuje w policji jako analityk śladów krwi, a w nocy jest seryjnym zabójcą z zasadami, zadebiutował w 2006 roku. Powstał on na podstawie powieści Jeffa Lindsaya „Demony dobrego Dextera”, jednak scenariusze do kolejnych sezonów były już pisane w całkowitym oderwaniu od twórczości pisarza. W sumie powstało ich aż osiem i ten ósmy miał być ostatni. Jednak w międzyczasie Dexter stał się ikoną popkultury i po prostu musiał zabijać dalej. Dlatego stworzono kolejne serie, tym razem opatrzone podtytułami. Była to bezpośrednia kontynuacja „Dexter: Nowa krew”, w której konfrontuje się on z synem oraz „Dexter: Grzech pierworodny”, będący prequelem ukazującym młodość Dextera i genezę jego psychopatycznej osobowości. Główna linia fabularna „Nowej krwi” kończy się jednak w taki sposób, że wszyscy podejrzewali, że teraz to już z pewnością będzie koniec. A jednak okazuje się, że Dexter Morgan żyje (w tej roli jak zawsze znakomity, charyzmatyczny Michael C. Hall), zważywszy na okoliczności, ma się całkiem nieźle, poczucie czarnego humoru nadal go nie opuszcza i wyrusza do Nowego Yorku, aby odszukać syna. „Dexter: Zmartwychwstanie” – dlaczego tak bardzo go lubimy? Początek najnowszej serii jest bardzo obiecujący. Wracają stare postacie, pojawiają się też nowe, wyraziste i obiecujące, grane przez świetnych aktorów – Umę Thurman, Petera Dinklage. Opowieść wciąga, serial ma świetne tempo, bardzo dobrą ścieżkę dźwiękową z ironicznie dobranymi utworami i trzyma w napięciu. Już pierwsze kilkanaście minut seansu przypomina, dlaczego ten seryjny morderca stał się tak popularną postacią, a jego przygody to wciąż jeden z najchętniej oglądanych seriali. Paradoks polega bowiem na tym, że trudno go nie lubić. Ta postać naprawdę wzbudza sporo sympatii. Chodzi nie tylko o to, że żyjąc według reguł kodeksu, który wpoił mu przybrany ojciec, Dexter zabija tylko notorycznych morderców, którzy są na tyle sprytni, że nie dają się złapać policji, dzięki czemu jego działalność, mimo że naganna moralnie, jest niezwykle przydatna dla społeczeństwa. Jeszcze ważniejszy jest fakt, że chociaż przez cały czas mówi się o nim, że jest psychopatą, wbrew tej diagnozie jego emocje ewoluują. Stopniowo zaczyna odczuwać coś w rodzaju żalu, wyrzutów sumienia, poczucia winy, a to już bardziej cechy socjopaty, więc fani od lat spierają się, kim tak naprawdę jest Dexter Morgan. Wszystko to sprawia, że widzowie bardzo się do niego przywiązali, nieustannie mu kibicują i chcąc nie chcąc, empatyzują z jego problemami. „Dexter: Zmartwychwstanie” – „Surprise Motherf***er” Na razie „Dexter: Zmartwychwstanie” trzyma całkiem niezły poziom. Wciąż ogląda się to z przyjemnością, co samo w sobie jest dużą niespodzianką („Surprise Motherf***er”) i nie lada osiągnięciem po tylu latach na ekranie. Chociaż, jak dobrze wiedzą wierni fani serialu, wiele zależy od tego, jak się to wszystko skończy. Twórcy „Dextera” nie są bowiem zbyt dobrzy w pisaniu zakończeń i one często potrafią nieco zepsuć pierwsze wrażenie. Czy tak będzie i tym razem? Nie wiem, ale mam nadzieję, że nie. A tych, którzy już widzieli i wiedzą co i jak, prosimy, żeby nie psuli zabawy. Dexter takich nie lubi.
Ten film ma wszystko, by zdobyć Oscara (a właśnie trafił na Apple TV+). Brawurowa rola Denzela Washingtona!
Apple TV+ przyzwyczaiło widzów do ambitnych produkcji, ale tym razem stawia poprzeczkę wyjątkowo wysoko. „Od góry do dołu” to film, który od pierwszych zapowiedzi wzbudzał ogromne emocje – i nic dziwnego. Za kamerą stanął Spike Lee, a na ekranie pojawia się Denzel Washington w jednej ze swoich najbardziej wymagających ról ostatnich lat.
W tym artykule: 1. „Od góry do dołu” – fabuła 2. „Od góry do dołu” – obsada i twórcy 3. „Od góry do dołu” – opinie 4. „Od góry do dołu” – czy warto obejrzeć? 5. „Od góry do dołu” – gdzie obejrzeć? Film miał premierę w Stanach Zjednoczonych na dużym ekranie, co jest rzadkością w przypadku tytułów Apple’a. Wszystko po to, by spełnić warunki Amerykańskiej Akademii Filmowej i otworzyć drogę do oscarowych nominacji. Teraz produkcja dostępna jest już w Polsce na Apple TV+, w ramach zwykłej subskrypcji. „Od góry do dołu” – fabuła Spike Lee sięgnął po inspirację do klasyki kina – dzieła Akiry Kurosawy „Niebo i piekło”. W nowej wersji historia została przeniesiona do Nowego Jorku. Bohaterem jest potentat muzyczny, który nagle staje się celem przestępców. Porywacze domagają się okupu, a on musi nie tylko walczyć o bezpieczeństwo swojej rodziny, ale też zmierzyć się z trudnymi pytaniami o wartość ludzkiego życia. Film nie ogranicza się do prostego thrillera. Reżyser wplata w opowieść charakterystyczne dla siebie motywy – kontekst społeczny i kulturowy amerykańskich realiów. To połączenie kina gatunkowego z komentarzem społecznym, które od lat wyróżnia twórczość Spike’a Lee. Jedna noc wystarczyła, by o tym serialu zrobiło się głośno. To nowy hit Prime Video! „The Runarounds” to młodzieżowa opowieść o muzyce, przyjaźni i poszukiwaniu własnej drogi. Jeśli szukacie serialu na poprawę humoru, to dobrze trafiliście! „Od góry do dołu” – obsada i twórcy Największą atrakcją filmu jest duet legend: Spike Lee za kamerą i Denzel Washington na pierwszym planie. Obaj mają na koncie Oscary, a ich współpraca od razu wzbudziła ogromne oczekiwania. Washington wciela się w bohatera rozdartego między obowiązkami wobec rodziny a moralnymi dylematami, co daje mu okazję do zaprezentowania pełnej skali swojego aktorstwa. Spike Lee po raz kolejny udowadnia, że potrafi łączyć klasyczne inspiracje z własnym, mocnym stylem. Tym razem dodatkowo wzbogaca historię o motywy afroamerykańskiej kultury, co nadaje jej głębi i aktualności. „Od góry do dołu” – opinie Produkcja zebrała entuzjastyczne recenzje krytyków – na Rotten Tomatoes film ma 89% pozytywnych ocen. Chwalone są emocjonalna intensywność i brawurowa rola Washingtona. Krytycy doceniają także odwagę Spike’a Lee w przeniesieniu klasycznej opowieści do współczesnych realiów. Nie brakuje jednak głosów, że narracja bywa chaotyczna, a tempo – nierówne. Część widzów uważa też, że zakończenie pozostawia niedosyt. Mimo to większość zgadza się, że film jest wyjątkowym doświadczeniem, które warto skonfrontować z własnymi oczekiwaniami. „Od góry do dołu” – czy warto obejrzeć? Jeśli cenisz kino ambitne, które nie podaje wszystkiego na tacy i zmusza do refleksji, „Od góry do dołu” to tytuł obowiązkowy. To film, który równie dobrze sprawdzi się jako emocjonujący thriller, jak i jako materiał do poważniejszych dyskusji. Jest duża szansa, że właśnie ta produkcja znajdzie się w gronie oscarowych faworytów nadchodzącego sezonu. „Od góry do dołu” – gdzie obejrzeć? „Od góry do dołu” można już oglądać w Apple TV+. Film dostępny jest w ramach standardowej subskrypcji, bez dodatkowych opłat. To idealny moment, by przekonać się, czy rzeczywiście mamy do czynienia z dziełem, które zapisze się w historii kina.
Wrzesień 2025 w Canal+ to powroty hitów i mocne premiery. Te 5 produkcji zapewni rozrywkę na jesienne wieczory
Canal+ przygotował na wrzesień naprawdę szeroką ofertę – od kontynuacji uwielbianych seriali, przez nowe produkcje akcji i kryminały, aż po filmy, które dopiero co schodziły z dużych ekranów. To miesiąc, w którym każdy znajdzie coś dla siebie.
W tym artykule: 1. „Minuta ciszy” – sezon 2 2. „Wartownicy” 3. „Spinners” 4. „The Walking Dead: Daryl Dixon” – sezon 3 5. „Pani od polskiego” W ramówce pojawią się m.in. nowe odcinki „Minuty ciszy”, superbohaterski dramat „Wartownicy”, południowoafrykański thriller „Spinners”, a także trzecia odsłona „The Walking Dead: Daryl Dixon”. Widzowie zobaczą też polski dramat historyczny „Pani od polskiego”. „Minuta ciszy” – sezon 2 Mietek Zasada i Jacek Wieczny wracają w nowej odsłonie czarnej komedii o zakładzie pogrzebowym. Tym razem bohaterowie będą musieli połączyć siły, by zmierzyć się z nowym przeciwnikiem i siecią intryg. W obsadzie ponownie Robert Więckiewicz i Piotr Rogucki, a dołączają do nich Dorota Segda, Kinga Jasik i Kamil Szeptycki. Premiera: 12 września View oEmbed on the source website „Wartownicy” Historia rozpoczyna się w czasie I wojny światowej. Gabriel, ciężko ranny żołnierz, zostaje poddany eksperymentowi i otrzymuje tajemnicze serum. Zyskuje nadludzkie zdolności i trafia do elitarnej jednostki specjalnej. Serial łączy klimat mrocznego thrillera z elementami superbohaterskimi. Premiera: 29 września „Spinners” Siedemnastoletni Ethan próbuje wyrwać się z przestępczego półświatka. Pracuje dla gangu, ale marzy o czymś innym – jego pasją są sporty motorowe. Czy to właśnie one pomogą mu odmienić los? Kryminalna opowieść z RPA łączy dramat dojrzewania z trzymającym w napięciu thrillerem. Premiera: 16 września View oEmbed on the source website „The Walking Dead: Daryl Dixon” – sezon 3 Nowa odsłona spin-offu kultowego serialu. Daryl i Carol podejmują próbę powrotu do domu, ale – jak można się spodziewać – droga usiana jest przeszkodami, zagrożeniami i spotkaniami z niebezpiecznymi grupami ocalałych. Premiera: 8 września „Pani od polskiego” Dramat osadzony w realiach II wojny światowej. Eliza, młoda nauczycielka, obejmuje posadę na Kresach, podczas gdy jej ukochany Stach trafia na roboty przymusowe do Niemiec. Rok 1942 stawia ich przed najtrudniejszym sprawdzianem – walką o życie i miłość w świecie ogarniętym wojną. Premiera: 6 września View oEmbed on the source website Wszystkie premiery Canal+ na wrzesień 2025 Seriale „Minuta ciszy” sezon 2 – 12.09 „Wartownicy” – 29.09 „Spinners” – 16.09 „The Walking Dead: Daryl Dixon” sezon 3 – 8.09 Filmy „Pani od polskiego” – już dostępny „Paraliż” – już dostępny „Legenda Ochi” – już dostępny „Dwie siostry” – 9.09 „Maria Callas” – 16.09 „Niezniszczalna” – 13.09 „Elfy rozrabiają” – 14.09 „To nie mój film” – 23.09 „Żegnajcie, laleczki” – 27.09 „Skrzyżowanie” – 30.09 „Bezcenny pakunek” – już dostępny
Cezary Łukaszewicz w mrocznej opowieści o tajemniczym zniknięciu. „Prześwit” to polski film o kobiecości, powinnościach matek i granicach ludzkiej wytrzymałości
Co dzieje się w głowie kobiety, która porzuca własne dziecko? „Prześwit” w reżyserii Magdaleny Ewy Pięty to film, który od pierwszych minut wciąga w historię pełną niedopowiedzeń, tajemnicy i emocjonalnego napięcia. W rolach głównych występują Cezary Łukaszewicz i Daria Polunina, a całość osadzona jest w scenerii góry Ślęży – miejsca, które od wieków budzi niepokój i fascynację.
Premiera kinowa „Prześwitu” odbędzie się 10 października 2025 roku. Film miał już swoją światową premierę na Warszawskim Festiwalu Filmowym i był prezentowany na Festiwalu Młodzi i Film, Przeglądzie Kino na Granicy oraz Tofifest. Międzynarodowa publiczność zobaczyła go w Tiranie podczas European Youth Film Festival, gdzie spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem. „Prześwit” – film, który zaczyna się jak kryminał, a zamienia w psychologiczną podróż Podczas spaceru na górze Ślęża znika młoda matka, zostawiając wózek z niemowlęciem. Policjant, mąż i emerytowany jasnowidz próbują rozwikłać tajemnicę jej ostatnich chwil, a pojawienie się tajemniczej Pozorantki sprawia, że poszukiwania nabierają nowego znaczenia. Film opowiada nie tylko o zaginięciu, ale przede wszystkim o świecie, z którego bohaterka odeszła i o ludziach, którzy muszą skonfrontować się z własnymi stratami i żałobą. „Prześwit” to kino o kobiecości, powinnościach matek i granicach ludzkiej wytrzymałości, osadzone u stóp Ślęży – góry, która od wieków otoczona jest pogańskim kultem. W głównych rolach występują Cezary Łukaszewicz, Daria Polunina, Mateusz Górski, Piotr Pilitowski i Ewa Domańska. Za reżyserię odpowiada Magdalena Ewa Pięta, która wspólnie z Marzeną Matuszak napisała scenariusz. Zdjęcia nakręcili Mateusz Czuchnowski i Szymon Kluz, a muzykę skomponowali Bart Putkiewicz i Aleksandra Chmielewska. Producentką jest Maria Wachowiak-Czuchnowska z No Prob Production House, a współfinansowanie zapewnił Polski Instytut Sztuki Filmowej. To kameralne kino, w którym każdy szczegół – od zdjęć, przez kostiumy, po scenografię – buduje duszną i intensywną atmosferę. „Prześwit” nikogo nie pozostawia obojętnym Światowa premiera „Prześwitu” odbyła się na Warszawskim Festiwalu Filmowym, a później film prezentowano na najważniejszych imprezach w Polsce i za granicą. Recenzenci pisali, że to debiut, jakiego dawno nie było w polskim kinie. Paulina Gandor z Interii zwróciła uwagę, że „Prześwit hipnotyzuje od pierwszej minuty”, a Małgorzata Szymikowska z naekranie.pl podkreślała, że produkcja wciąga nie tylko obrazem, ale także emocjonalną głębią bohaterów. Z kolei Łukasz Maciejewski zauważył, że choć film zaczyna się jak kryminał, szybko przeobraża się w poruszającą opowieść o pamięci i jej konsekwencjach. Dlaczego warto obejrzeć „Prześwit” w kinie? To opowieść, która stawia niewygodne pytania. Czy każda kobieta naprawdę musi chcieć być matką? Czy ucieczka zawsze oznacza egoizm? Jak człowiek radzi sobie z traumą, stratą i poczuciem winy? Film balansuje na granicy między thrillerem psychologicznym a poetycką metaforą, a jego moc tkwi w niedopowiedzeniach i w atmosferze, która zmusza widza do konfrontacji z własnymi lękami. Kiedy premiera „Prześwitu” i gdzie obejrzeć film? Film „Prześwit” w reżyserii Magdaleny Ewy Pięty trafi do kin w całej Polsce 10 października 2025 roku. Produkcja miała już swoją światową premierę na Warszawskim Festiwalu Filmowym, a teraz wchodzi do szerokiej dystrybucji. To jedna z najważniejszych polskich premier tej jesieni – kameralna, odważna i pełna emocji. View oEmbed on the source website
To najpiękniejszy (i najmądrzejszy) polski film o miłości! Absolutnie zachwyca, ale daleko mu do typowego romansu
Nie boję się tego powiedzieć: „Światłoczuła” to najpiękniejszy polski film o miłości ostatnich lat. A do tego najmądrzejszy. Produkcja, która przyciągnęła do kin 150 tysięcy widzów i widzek, jest dostępna w streamingu.
Robert to młody, lecz już uznany fotograf, dla którego praca jest absolutnym priorytetem — poświęca jej niemal całe swoje życie. Agata z kolei jest osobą niewidzącą, co oczywiście ma wpływ na jej codzienność, ale nie stanowi jej ograniczenia ani nie definiuje jej. Zajmuje się pracą z młodzieżą w ośrodku wychowawczym, a poza tym pasjonuje się nurkowaniem — to właśnie pod wodą czuje się najbardziej sobą. Kiedy los krzyżuje ich drogi, wszystko ulega zmianie. Ich relacja staje się początkiem niezwykłej, nieszablonowej historii miłosnej. „Światłoczuła” zdecydowanie wyróżnia się na tle klasycznych romansów — i to właśnie jest jej największym atutem. „Światłoczuła” – najpiękniejszy polski film o miłości Prawdziwa miłość bywa trudna, wymaga ciągłej pracy i chęci z obu stron. Z drugiej strony wsparcie partnera bądź partnerki sprawia, że niektóre ograniczenia przestają istnieć albo chociaż przestają przypominać przepaść, której nie da się przeskoczyć. Relacja Agaty i Roberta też taka jest. Muszą nauczyć się siebie. Pochodzą z dwóch różnych światów – je też muszą poznać, otworzyć się na nie, a następnie zaakceptować. Pozwolić drugiej osobie być sobą, nikogo nie udawać. Tadeusz Śliwa serwuje nam historię nie tylko piękną, ale również, a może nawet przede wszystkim bardzo mądrą. Taką, która zostaje z nami na długo i dodatkowo przypomina, co tak naprawdę liczy się w życiu. Wzruszenia podczas seansu są w zasadzie gwarantowane. Jednak „Światłoczuła” nie jest pozbawiona momentów, wywołujących uśmiech. Ten film należy do Matyldy Giegżno i Ignacego Lissa. Niewątpliwie najtrudniejsze zadanie miała aktorka, która zmierzyła się z nie lada wyzwaniem w postaci niepełnosprawności swojej bohaterki. I absolutnie dała radę. Jak przyznała w wywiadzie dla Glamour, długo przygotowywała się do tej roli. Co więcej, współpracowała z Polskim Związkiem Niewidomych, by jak najlepiej zrozumieć osoby niewidzące, a dzięki temu jak najdokładniej przenieść ich emocje i doświadczenia na ekran. Jej ekranowemu partnerowi również należą się brawa. Roberta można nie polubić. Jednak właśnie tak została skonstruowana ta postać, a Ignacy Liss totalnie ją udźwignął. Oboje grają tak, że nie sposób im nie wierzyć. Trzeba wspomnieć o jeszcze jednej perle w „Światłoczułej”, a mianowicie o Bartłomieju Deklewie, grającym Igora – przyjaciela i asystenta głównej bohaterki. To kolejna rola w jego dorobku (po „Absolutnych debiutantach” czy „#BringBackAlice”), którą udowadnia, że jest artystą wszechstronnym. Jeśli tak wygląda przyszłość rodzimej branży filmowej, jestem o nią spokojna. „Światłoczuła” – recenzja Gra aktorska to wielka wartość tego filmu. Natomiast mocnych elementów jest więcej. Po pierwsze zdjęcia autorstwa Michała Englerta. Piękne i przemyślane. Po drugie muzyka, za którą odpowiadają Kaśka Sochacka, Kortez oraz Olek Świerkot. Produkcję promuje utwór „Strona B”, który pochodzi z albumu „Ta druga” z repertuaru wspomnianej artystki. Można usłyszeć go m.in. w zwiastunie. Ten z kolei znajdziecie poniżej. Gwarantuję, że oglądając ten trwający dwie minuty trailer, poczujecie ścisk w żołądku, a do waszych oczu napłyną łzy. Dużo łez. Reżyser Tadeusz Śliwa ma na koncie nie tylko produkcje pełnometrażowe („(Nie)znajomi” i „Gang zielonej rękawiczki”), ale również krótkie formy, na czele z reklamami. Choć niektórzy mogą się doczepić do tego, że niektóre wątki zostały tu jedynie muśnięte (jak np. relacja Agaty z jej rodzicami), ja pokuszę się o stwierdzenie, że prowadzenie tej historii w tak dynamiczny sposób, idealnie wpisuje się w sposób konsumowania treści przez młodszych widzów. Staje także w kontrze do mody na tworzenie długich, kilkugodzinnych filmów. View oEmbed on the source website „Światłoczuła” – gdzie oglądać? „Światłoczuła”, podobnie jak wiele innych tytułów, najpierw trafiła na duży ekran, a później do streamingu. Zgodnie z oficjalnymi danymi, seanse kinowe przyciągnęły imponującą liczbę około 150 tysięcy widzów. Film Tadeusza Śliwy możecie zobaczyć m.in. na Netflixie, Canal+ i Playerze. Jeśli wahacie się, czy warto poświęcić mu czas — zapewniam, że warto! Nie będziecie żałować.
Nowy mroczny thriller Netflixa przyprawia o dreszcze! Toni Collette w jednej z najmocniejszych ról ostatnich lat
Zamknięte miasteczko, elitarna akademia i system, którego lepiej nie podważać. Nowy serial Netflixa wciąga od pierwszych minut i nie daje o sobie zapomnieć. „Na marginesie” to thriller z duszną atmosferą i tematem, który przyprawia o dreszcze – bo naprawdę może dziać się tuż obok.
W tym artykule: 1. „Na marginesie” – fabuła 2. „Na marginesie” – obsada i twórcy 3. „Na marginesie” – inspiracje i kontekst 4. „Na marginesie” – czy warto obejrzeć? 5. „Na marginesie” – gdzie obejrzeć? Premierowy zwiastun wystarczył, by wywołać poruszenie wśród fanów grozy i dramatów psychologicznych. Produkcja łączy napięcie znane z „Uciekaj!” z klimatem „Zaginionej dziewczyny” i „Fargo”, a Toni Collette ponownie udowadnia, że potrafi zagrać postać, której nie chcemy ufać, ale nie możemy od niej oderwać wzroku. „Na marginesie” – fabuła Nowy miniserial Netflixa „Na marginesie” to ośmioodcinkowa opowieść o nastolatkach, które trafiają do zamkniętej akademii dla „trudnej młodzieży” w teoretycznie spokojnym miasteczku Tall Pines. Gdy dwie uczennice – Abbie i Leila – próbują uciec z ośrodka, ich losy krzyżują się z Alex Dempsey, nową policjantką w mieście. Wspólnie odkrywają, że za murami placówki i pod powierzchnią lokalnej społeczności kryją się szokujące sekrety. Serial łączy elementy thrillera psychologicznego, dramatu społecznego i grozy. Każdy krok bohaterów przybliża ich do prawdy, ale też do konfrontacji z systemem, który nie zamierza odpuszczać. „Na marginesie” pokazuje, jak łatwo można ukryć przemoc i manipulację pod pozorem wychowania i troski. O tym polskim dreszczowcu powinno być głośnej! Trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty To miał być zwykły news. Artykuł, który otworzy drzwi do wielkiej kariery. Ale zamiast czerwonego dywanu – pojawił się strach, paranoja i ktoś, kto wie o niej zdecydowanie za dużo... „Na marginesie” – obsada i twórcy W roli dyrektorki akademii występuje Toni Collette, znana z takich produkcji jak „Hereditary”, „Małe dzieci” czy serial „Schody”. Jej postać – Evelyn – to charyzmatyczna, ale niepokojąca kobieta, która zbudowała wokół siebie system nie do podważenia. W obsadzie znaleźli się także: Mae Martin jako Alex Dempsey – policjantka próbująca rozgryźć, co naprawdę dzieje się w Tall Pines, Sarah Gadon jako Laura, żona Alex, Sydney Topliffe i Alyvia Alyn Lind jako Abbie i Leila, Brandon Jay McLaren, Patrick J. Adams, Joshua Close i Patrick Gallagher. Twórczynią i showrunnerką serialu jest Mae Martin, która opowiedziała, że inspiracją dla historii były jej osobiste doświadczenia i rozmowy z osobą, która w młodości trafiła do podobnej placówki. Producentem wykonawczym został Ryan Scott („Fear the Walking Dead”). „Na marginesie” – inspiracje i kontekst Serial powstał z potrzeby opowiedzenia historii o mechanizmach przemocy i kontroli w instytucjach wychowawczych, które miały służyć młodym ludziom – a często im szkodziły. Mae Martin wprost mówi o braku regulacji, manipulacjach i psychologicznym terrorze, jaki bywał codziennością w takich miejscach. W warstwie estetycznej i narracyjnej „Na marginesie” nawiązuje do takich produkcji jak „Uciekaj!”, „Zaginiona dziewczyna”, „Fargo” i „Lot nad kukułczym gniazdem”. To serial z gęstą atmosferą, który nie daje prostych odpowiedzi, ale zadaje trudne pytania. „Na marginesie” – czy warto obejrzeć? Jeśli lubisz thrillery, które powoli budują napięcie, a przy tym oferują dobrze napisaną historię osadzoną w wiarygodnym, choć niepokojącym świecie – ten serial może być dla ciebie. Wciąga nie tylko tajemnicą, ale też wiarygodnością postaci i społecznym tłem, które okazuje się bardzo aktualne. To produkcja, która z pewnością wywoła dyskusje. I której drugi seans może być jeszcze bardziej niepokojący niż pierwszy – kiedy już wiemy, czego szukać. „Na marginesie” – gdzie obejrzeć? Serial „Na marginesie” („Wayward”) będzie dostępny na Netflixie od 25 września 2025 roku. Wszystkie osiem odcinków ma zostać udostępnione tego samego dnia, co oznacza, że fani maratonów serialowych będą mogli obejrzeć całość już w weekend premiery. View oEmbed on the source website