To jedna z najdroższych biografii w historii kina! Film o Michaelu Jacksonie zapowiada się na fenomen
Do sieci trafił zwiastun wysokobudżetowej biografii Michaela Jacksona. W głównej roli występuje jego bratanek, Jaafar Jackson.
Do sieci trafił pełny zwiastun wysokobudżetowego filmu biograficznego „Michael”, który ma opowiedzieć historię jednej z największych ikon muzyki pop. Twórcy zamierzają przeprowadzić widza przez kolejne etapy życia Michaela Jacksona, od dzieciństwa po globalną sławę. Budżet wynosi imponujące 155 mln dolarów. Największą uwagę przyciąga obsadzenie w głównej roli Jaafara Jacksona, bratanka artysty, który wciela się w swojego słynnego krewnego. „Michael” - 0d Jackson Five do światowej sławy Film nie ograniczy się wyłącznie do najbardziej znanych momentów kariery. Historia zaczyna się od pierwszych występów w zespole Jackson Five, przez rozwój solowej kariery, aż po status międzynarodowej gwiazdy. Twórcy zapowiadają, że oprócz muzycznych sukcesów film pokaże także kulisy życia prywatnego i momenty przełomowe, które ukształtowały artystę. Na razie nie wiadomo, w jakim stopniu produkcja podejmie kontrowersyjne wątki związane z życiem Michaela Jacksona. „Michael” - obsada, twórcy Oprócz wspomnianego Jaafara Jacksona, w filmie zobaczymy również Milesa Tellera jako prawnika Johna Brankę, Nię Long jako Katherine Jackson, Larenza Tate'a jako Berry’ego Gordy’ego oraz Kat Graham w roli Diany Ross. W obsadzie znaleźli się także Colman Domingo, Jessica Sula i Lauren Harrier. Za reżyserię odpowiada Antoine Fuqua, twórca takich filmów jak „Dzień próby” czy „Bez litości”. „Michael” - zwiastun, kiedy premiera? Film „Michael” trafi do kin już całkiem niedługo, bo 24 kwietnia. Na razie nie ma informacji o tym czy będzie dostępny w streamingu, jednak jesteśmy niemal pewne, że tak. Poniżej przedstawiamy wspomniany już pełny zwiastun produkcji. Zamierzacie wybrać się do kina? Zapowiada się ciekawie! View oEmbed on the source website
Pojawił się oficjalny zwiastun „Diabeł ubiera się u Prady 2”! Andy & Miranda wracają na ekran w wielkim stylu!
„Diabeł ubiera się u Prady 2” pokazuje pierwsze fragmenty historii, w której Andy wraca do redakcji Runway. Problem w tym, że Miranda w ogóle jej nie pamięta.
Do sieci trafił pełny zwiastun kontynuacji jednego z najbardziej kultowych filmów o świecie mody. „Diabeł ubiera się u Prady 2” odsłania pierwsze szczegóły fabularne i pokazuje, że powrót do redakcji Runway nie będzie sentymentalną podróżą, ale historią o zmianach, które dotknęły nie tylko bohaterów, lecz także cały medialny świat. Na ekranie ponownie spotykają się Meryl Streep, Anne Hathaway i Emily Blunt, a już pierwsze sceny sugerują, że relacje między nimi nie będą takie, jak zapamiętali je widzowie. Andy wraca do Runway, ale Miranda jej nie pamięta Zwiastun pokazuje Andy Sachs, która ponownie pojawia się w redakcji legendarnego magazynu. Nie jest już nieśmiałą asystentką, lecz kobietą z doświadczeniem i pozycją zawodową. Największym zaskoczeniem okazuje się jednak reakcja Mirandy Priestly. Redaktor naczelna w ogóle nie rozpoznaje Andy. Ten drobny, ale znaczący moment wyznacza ton całej historii. To opowieść o tym, jak bardzo zmienił się świat, ludzie i relacje, które kiedyś wydawały się definiujące. Miranda Priestly w świecie, który przestaje potrzebować prasy drukowanej Fabuła sequelu skupia się przede wszystkim na Mirandzie Priestly i jej walce z kryzysem tradycyjnych mediów. Runway musi zmierzyć się z realiami świata cyfrowego, w którym moda funkcjonuje już inaczej niż kilkanaście lat temu. To właśnie perspektywa Mirandy ma prowadzić widza przez tę historię. Nie jest to już opowieść o młodej dziewczynie wchodzącej do świata mody, ale o kobiecie, która musi odnaleźć się w rzeczywistości, która wymyka się jej kontroli. Znajome twarze i nowe nazwiska w obsadzie Oprócz głównej trójki na ekranie ponownie zobaczymy Stanley Tucci. Do obsady dołączają również Tracie Thoms, Kenneth Branagh, Lucy Liu, Justin Theroux, B.J. Novak, Pauline Chalamet, Rachel Bloom, Patrick Brammall oraz Lady Gaga. Za kamerą ponownie stanął David Frankel, a scenariusz napisała Aline Brosh McKenna, czyli twórczy duet odpowiedzialny za pierwszą część. Kiedy premiera? Premiera filmu zaplanowana jest na maj i trafi do kin na całym świecie. Powrót do Runway nie wygląda na sentymentalną podróż, ale na historię, która pokaże, jak bardzo zmienił się świat mody, mediów i samych bohaterek. View oEmbed on the source website
Chris Hemsworth, Mark Ruffalo i Halle Berry w nowym thrillerze! Historia genialnego złodzieja i detektywa, który depcze mu po piętach
Wielki skok, rywal bez zasad i detektyw depczący po piętach. „Crime 101” to thriller, który od 13 lutego będzie można zobaczyć w kinach.
Już za niecałe dwa tygodnie do kin wchodzi stylowy thriller kryminalny „Crime 101”, który łączy klimat napadu doskonałego z napięciem policyjnej obławy. Film ma jednoczesną premierę światową i polską 13 lutego 2026 roku. Za kamerą stanął Bart Layton. To historia o genialnym złodzieju, który planuje ostatni skok w karierze, i detektywie, który od lat depcze mu po piętach. Brzmi klasycznie, ale obsada i realizacja sugerują kino z najwyższej półki. Chris Hemsworth, Mark Ruffalo i Halle Berry w thrillerze „Crime 101”! Davis to mistrz precyzyjnie zaplanowanych kradzieży drogocennej biżuterii. Działa metodycznie, bez rozgłosu, zawsze o krok przed śledczymi. Tym razem przygotowuje operację, która ma być jego największym i ostatnim ruchem. Na jego drodze staje jednak Sharon, menedżerka firmy ubezpieczeniowej, która zostaje wciągnięta w nieoczekiwaną współpracę. Równolegle detektyw Lou Lubesnik coraz ciaśniej zaciska pętlę wokół sprawcy serii napadów. Sytuację komplikuje pojawienie się bezwzględnego rywala, który nie zamierza grać według tych samych zasad. Z każdą minutą rośnie napięcie, a granica między łowcą a ściganym zaczyna się zacierać. Na ekranie zobaczymy prawdziwą plejadę nazwisk: Chris Hemsworth jako Davis, Mark Ruffalo jako detektyw Lou Lubesnik, Halle Berry jako Sharon, Barry Keoghan jako Ormon. W pozostałych rolach m.in. Monica Barbaro, Corey Hawkins, Nick Nolte i Jennifer Jason Leigh. Taki zestaw nazwisk rzadko spotyka się w jednym thrillerze. Reżyserem i współscenarzystą jest Bart Layton, a scenariusz powstał na podstawie opowiadania Don Winslow, autora cenionego za realistyczne, gęste od napięcia historie kryminalne. Produkcja to efekt współpracy studiów z USA i Wielkiej Brytanii, a za dystrybucję w Polsce odpowiada United International Pictures. Kiedy premiera głośnego thrillera „Crime 101”? „Crime 101” łączy kilka elementów, które w thrillerach działają bezbłędnie: charyzmatycznego przestępcę, zdeterminowanego detektywa, wielomilionowy skok i napięcie, które narasta z każdą sceną. Do tego zimna, nocna sceneria Zachodniego Wybrzeża USA i elegancki, precyzyjny styl realizacji. To jeden z tych filmów, które najlepiej smakują na dużym ekranie. Polska premiera już za 13 dni — 13 lutego 2026 roku w kinach. View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2026/01/0141CRIME-101Tillman-Corey-Hawkins-left-and-Lou-Mark-Ruffalo-right-in-CRIME-101-Photo-CreditMerrick-Morton-828866a.jpg" width="1800" height="1200" alt="0141_CRIME-101Tillman-Corey-Hawkins-left-and-Lou-Mark-Ruffalo-right-in-CRIME-101-Photo-Credit_Merrick-Morton" title="0141_CRIME-101Tillman-Corey-Hawkins-left-and-Lou-Mark-Ruffalo-right-in-CRIME-101-Photo-Credit_Merrick-Morton" />
Nowe „Wichrowe Wzgórza” to jedna z najbardziej dyskutowanych premier 2026! Margot Robbie i Jacob Elordi w rolach głównych
Nowa ekranizacja klasycznej powieści trafi do kin tuż przed Walentynkami i już teraz budzi ogromne emocje. Pierwsze pokazy za nami, a opinie krytyków pokazują, że to nie będzie „bezpieczna” adaptacja.
Nowe „Wichrowe Wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell to jedna z najbardziej dyskutowanych premier początku 2026 roku. Tym razem nie chodzi jednak wyłącznie o powrót do klasycznej historii autorstwa Emily Brontë, ale o sposób, w jaki reżyserka zdecydowała się ją opowiedzieć. Jej wizja, skupiona na obsesji, emocjonalnym chaosie i destrukcyjności relacji, od początku budziła skrajne reakcje. Co mówią o filmie krytycy po pierwszych pokazach? „Wichrowe Wzgórza”: klasyka literatury powraca w nowej filmowej wersji Premiera nowej ekranizacji „Wichrowych Wzgórz” została zaplanowana tuż przed Walentynkami. Trudno o bardziej symboliczny moment. Fennell po raz kolejny sięga po znany tekst, ale traktuje go raczej jako punkt wyjścia niż materiał do wiernej adaptacji. Jej celem nie było odtworzenie fabuły scena po scenie, lecz wydobycie z niej tego, co najbardziej niewygodne i mroczne. Reżyserka od początku podkreślała, że interesuje ją pokazanie relacji bohaterów bez romantycznych uproszczeń. Zamiast nostalgii i wzruszeń postawiła na obsesję, impulsywność i emocje, które prowadzą do samozniszczenia. To właśnie ten kierunek wywołał falę krytyki wśród fanów literackiego pierwowzoru, jeszcze zanim film trafił na ekrany. „Wichrowe Wzgórza”: pierwsze recenzje krytyków Po przedpremierowych pokazach ton recenzji okazuje się zaskakująco spójny. Krytycy zwracają uwagę, że Fennell konsekwentnie realizuje swoją wizję i nie próbuje „upiększać” historii znanej z kart powieści. Zamiast laurkowych kadrów dostajemy emocjonalnie intensywny obraz relacji, która od początku skazana jest na rozpad. Szczególne uznanie zebrały role Margot Robbie i Jacob Elordi. Choć ich ekranowe postacie odbiegają od literackich pierwowzorów, aktorzy są opisywani jako surowi, impulsywni i boleśnie wiarygodni. Ich relacja nie ma w sobie nic z klasycznego romansu. Jest intensywna, toksyczna i wyniszczająca, dokładnie taka, jaką zapowiadała reżyserka. Poza aktorstwem recenzenci zwracają uwagę na warstwę wizualną i dźwiękową filmu. Dużym atutem okazuje się muzyka Charli XCX, a także kostiumy, charakteryzacja i scenografia, które budują duszny, niepokojący klimat. Według pierwszych opinii to film namiętny, obsesyjny i emocjonalnie wyczerpujący, daleki od bezpiecznych adaptacji klasyki. Kiedy polska premiera „Wichrowych Wzgórz”? Nowe „Wichrowe Wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell, z Margot Robbie i Jacobem Elordi w rolach głównych, trafią do kin już 13 lutego 2026 roku! View oEmbed on the source website
Długo wyczekiwany polski film z Ireneuszem Czopem zadebiutował w kinach. Ciało na Helu i zagadka bez prostych odpowiedzi...
Na plaży na Helu zostaje znalezione ciało mężczyzny, który przyjechał tu, by odebrać sobie życie. Nie zdążył. „Zapiski śmiertelnika” to polski film, który łączy opowieść o śmiertelności z kryminalną zagadką i można go już zobaczyć w kinach.
Na plaży na Helu morze wyrzuca ciało mężczyzny, który, jak szybko się okazuje, przyjechał tu, by odebrać sobie życie. Nie zdążył, bo ktoś go zabił. A może to był wypadek? „Zapiski śmiertelnika” próbują połączyć metafizyczną opowieść o sensie istnienia z kryminalną zagadką. Problem w tym, że te dwa porządki nie zawsze chcą ze sobą współpracować. Mężczyzna, który przyjechał umrzeć i śledztwo, które nie do końca ma sens F.P., w tej roli Ireneusz Czop, przyjeżdża do nadmorskiego pensjonatu z jednym, bardzo konkretnym planem. Jest zmęczony życiem, obciążony przeszłością i przekonany, że to najlepszy moment, by zakończyć swoją historię. Zanim jednak zdąży zrealizować swój zamiar, jego ciało zostaje wyłowione z morza. Film prowadzi narrację dwutorowo. Z jednej strony cofamy się do ostatnich godzin życia bohatera. Słuchamy jego monologów, obserwujemy rozmowy z duchem ojca, granego przez Marian Dziędziel, oraz spotkania z recepcjonistką, która okazuje się lokalnym medium, w tej roli Agata Turkot. Z drugiej strony śledzimy wydarzenia po odnalezieniu ciała. W sprawę angażuje się policjant z wyraźną intuicją, którego gra Paweł Tomaszewski, oraz prokuratorka, w tej roli Magdalena Boczarska, przekonana, że sprawa jest oczywista i nie ma potrzeby jej komplikować. W teorii brzmi to jak intrygująca mieszanka metafizyki, absurdu i kryminału. W praktyce te elementy nie zawsze chcą się ze sobą połączyć. Duch ojca, recepcjonistka-medium i czarny humor Reżyser Maciej Żak próbuje opowiadać o ciężarze życia, o traumach i decyzjach ostatecznych, ale robi to w tonie, który często skręca w stronę czarnego humoru. Rozmowy F.P. z duchem ojca potrafią być zaskakująco zabawne, a postać recepcjonistki wnosi do filmu lekkość i naturalny urok. To właśnie te fragmenty ogląda się najlepiej. Problem polega na tym, że nie mają one realnego wpływu na rozwój historii. Sprawiają wrażenie ciekawych pomysłów, które zostały wrzucone do scenariusza, ale nie zostały do końca wykorzystane. Piękne kadry, dopracowany klimat i wrażenie, że forma zaczyna wygrywać z treścią Ogromnym atutem filmu są zdjęcia autorstwa Jakub Stolecki. Symetryczne kadry, przemyślane wnętrza pensjonatu, światło, kolory i kompozycja sprawiają, że na film patrzy się z dużą przyjemnością. Klimat jest dopracowany i momentami hipnotyzujący. Równocześnie śledztwo, które powinno budować napięcie, nie angażuje tak, jak mogłoby. Widz od początku zna zamiary bohatera, dlatego kolejne tropy nie wywołują większych emocji. Finał, który powinien być najmocniejszym punktem filmu, okazuje się zaskakująco płaski. Aktorzy poruszają się między powagą a lekką teatralnością. Ireneusz Czop gra bardzo serio, Paweł Tomaszewski wnosi element komediowy, a Magdalena Boczarska musi odnaleźć się pomiędzy tymi stylami. Postacie przez to wydają się bardziej symboliczne niż realistyczne, a relacje między nimi nie wybrzmiewają tak mocno, jak powinny. Gdzie obejrzeć „Zapiski śmiertelnika”? „Zapiski śmiertelnika” są obecnie dostępne w kinach w całej Polsce. Film nie trafił jeszcze na platformy streamingowe ani do oferty VOD. Najpierw odbywa się pełna dystrybucja kinowa, a dopiero później tytuł pojawi się online.
To jeden z ulubionych filmów Polaków. Druga część wzruszającej komedii już wkrótce w kinach
Premiera „Dalej jazda 2” zbliża się wielkimi krokami. Druga część popularnej polskiej komedii wraca do kin z nową historią o rodzinie, związkach i decyzjach, które potrafią zaskoczyć w każdym wieku.
Już za chwilę do kin trafi „Dalej jazda 2”, czyli kontynuacja popularnej komedii o rodzinie Gugulaków, która w pierwszej odsłonie przyciągnęła przed ekrany ponad pół miliona widzów. Nowa część, wyreżyserowana przez Mariusza Kuczewskiego, ponownie łączy humor, wzruszenie i bliskie codzienności historie, przypominając, że na miłość i ważne decyzje nigdy nie jest za późno. Tym razem w centrum wydarzeń pojawia się temat ślubu, który niespodziewanie staje się impulsem do serii zabawnych, ale i emocjonalnych zdarzeń. „Dalej jazda 2” - znane twarze i powroty ulubionych bohaterów Na ekran powracają dobrze znane postacie, a wraz z nimi rozbudowana obsada. W „Dalej jazda 2” zobaczymy m.in. Mariana Opanię, Małgorzatę Rożniatowską, Mariusza Drężka, Anitę Sokołowską, Julię Wieniawę, Bartłomieja Firleta oraz Wiktora Zborowskiego. W filmie pojawią się także gościnnie znani aktorzy, wśród nich Cezary Pazura, Anna Szymańczyk, Sebastian Stankiewicz i Bohdan Łazuka. Do kluczowej obsady dołącza Maria Winiarska, która wciela się w Danusię, energiczną właścicielkę radiowej kawiarenki „Wesoła wdówka”. Jej relacja z Antonim Kryską, granym przez Wiktora Zborowskiego, wprowadza do filmu romantyczny wątek pokazujący, że uczucia nie mają metryki. Dodatkowego autentyzmu tej historii dodaje fakt, że aktorzy prywatnie od lat tworzą małżeństwo. „Dalej jazda 2” - o czym opowiada kontynuacja hitowej komedii? Józiek i Ela wracają z konkretnym planem - chcą się pobrać. Przygotowania do uroczystości szybko przeradzają się w ciąg nieoczekiwanych zdarzeń: od rodzinnych napięć, przez sentymentalne podróże, aż po spotkanie, które może całkowicie odmienić życie Antoniego Kryski. W tle Andrzej próbuje odbudować swoje małżeństwo z Basią, a Sebuś szykuje się do oświadczyn Justynce. Wszystko prowadzi do finału, w którym, zgodnie z duchem serii, najważniejsze okazują się bliskość, lojalność i rodzinne więzi. „Dalej jazda 2” to propozycja zaprojektowana z myślą o wspólnym oglądaniu zarówno dla tych, którzy pamiętają pierwszą część, jak i dla widzów, którzy dopiero poznają Gugulaków. Sukces pierwszej odsłony, wysoka frekwencja kinowa oraz długotrwała obecność w zestawieniach TOP 10 platform streamingowych, potwierdził, że ta historia trafiła w oczekiwania widzów. Za reżyserię „Dalej jazda 2” odpowiada Mariusz Kuczewski, współautor scenariusza wraz z Marcinem Baczyńskim. Premiera jednej z ulubionych komedii Polaków już bardzo niedługo, bo 6 lutego. Zamierzacie wybrać się do kina?
Julia Wieniawa i Maciej Musiałowski w historii, która wymyka się spod kontroli. Od dziś w kinach!
Julia Wieniawa i Maciej Musiałowski występują w głównych rolach nowego polskiego thrillera „Chcę więcej”, inspirowanego prawdziwą historią spektakularnego oszustwa internetowego. Film właśnie trafił do kin.
Premiera nowego polskiego thrillera „Chcę więcej” przyciąga uwagę nie tylko tematyką, ale i obsadą. W rolach głównych występują Julia Wieniawa i Maciej Musiałowski (znany i uwielbiany duet), a film inspirowany jest prawdziwymi wydarzeniami. Poznajcie szczegóły! „Chcę więcej” - thriller oparty na prawdziwych wydarzeniach Julia Wieniawa i Maciej Musiałowski grają główne role w thrillerze „Chcę więcej”, który od dziś, 30 stycznia, można oglądać w kinach. Scenariusz powstał na bazie autentycznej historii młodego mężczyzny, odpowiedzialnego za jedno z najbardziej spektakularnych oszustw internetowych ostatnich lat. Film opowiada o młodym chłopaku stojącym na progu dorosłego życia, zmagającym się z trudnymi relacjami rodzinnymi i niepewną przyszłością. Gdy dowiaduje się, że potrzebne są ogromne pieniądze na leczenie bliskiej osoby (sześć milionów złotych) decyduje się na ryzykowny krok. Wraz z przyjaciółmi zaczyna podszywać się pod inne osoby w mediach społecznościowych i wyłudzać kody BLIK. Policja określa ten proceder jako „metodę na podszywacza”. W krótkim czasie grupa zdobywa gigantyczne sumy - łącznie ponad dwa miliardy złotych. „Chcę więcej” - pełnometrażowy debiut Damiana Matyasika. Kto znalazł się w obsadzie? Za kamerą stanął twórca nagradzanych krótkometrażówek „Trup w piwnicy” oraz „Babcia umiera w sobotę”. Ta druga produkcja zdobyła łącznie 36 nagród na międzynarodowych festiwalach, m.in. w Londynie, Amsterdamie, Paryżu, Dubaju i Tokio. „Chcę więcej” jest pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym Damiana Matyasika. W rolach głównych występują Julia Wieniawa, aktorka, wokalistka i influencerka znana m.in. z „Chłopów” i „Small World” oraz Maciej Musiałowski, gwiazda filmu „Sala samobójców. Hejter”. Na ekranie pojawiają się także Jan Frycz, Piotr Stramowski, Jarosław Boberek, Sebastian Dela i Paweł Monsiel. „Chcę więcej” - premiera, gdzie oglądać? Premiera „Chcę więcej” odbyła się w Katowicach i przyciągnęła spore zainteresowanie mediów. Film od 30 stycznia można obejrzeć w kinach w całej Polsce. Zamierzacie zrobić sobie seans? Poniżej przedstawiamy zwiastun produkcji. View oEmbed on the source website
Po ogromnym sukcesie kinowym thriller z Amandą Seyfried trafi do VOD. Niezręczny, nieoczywisty i potwornie satysfakcjonujący
Po ogromnym sukcesie kinowym „Pomoc domowa” szykuje się do premiery w dystrybucji cyfrowej. Thriller z Amandą Seyfried i Sydney Sweeney w rolach głównych już w lutym pojawi się na VOD. Sprawdzamy, kiedy i gdzie będzie dostępny.
Thriller „Pomoc domowa” to jeden z najgłośniejszych kinowych tytułów początku 2026 roku. Ekranizacja bestsellerowej powieści Freidy McFadden szybko wzbudziła ogromne emocje wśród widzów. W sieci nie brakuje komentarzy zachwyconych napięciem, licznymi zwrotami akcji i rolą Amandy Seyfried. Dużo mówi się też o kultowej już scenie hotelowej, która stała się jednym z najczęściej dyskutowanych momentów filmu. Nic więc dziwnego, że coraz więcej osób zadaje jedno pytanie: kiedy „Pomoc domowa” będzie dostępna online? Kiedy premiera „Pomocy domowej” na VOD? Dobra wiadomość jest taka, że widzowie nie będą musieli długo czekać. „Pomoc domowa” trafi do dystrybucji cyfrowej 12 lutego. Oznacza to, że film pojawi się w VOD niespełna dwa miesiące po polskiej premierze kinowej, która odbyła się 1 stycznia 2026 roku (na rynkach zagranicznych produkcja była pokazywana od 19 grudnia 2025). Na początek tytuł będzie dostępny w serwisie Canal+, najpewniej w formule wypożyczenia lub zakupu. Na włączenie filmu do standardowej oferty abonamentowej bez dodatkowych opłat trzeba będzie jeszcze poczekać. O czym opowiada „Pomoc domowa”? Główną bohaterką filmu jest Milli (Sydney Sweeney), która podejmuje pracę jako pomoc domowa w luksusowej posiadłości zamożnego małżeństwa Winchesterów (Amanda Seyfried i Brandon Sklenar). Z czasem atmosfera w domu zaczyna budzić w niej coraz większy niepokój. Drobne sygnały układają się w niepokojącą całość, a odkrycie sekretu swoich pracodawców sprawia, że Milli uświadamia sobie, iż znalazła się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Jak „Pomoc domowa” została przyjęta przez widzów? „Pomoc domowa” od premiery wzbudza skrajne reakcje i wywołuje bardzo gorące dyskusje w sieci. Część widzów zachwyciła się formą i tempem thrillera. Jeden z komentujących pisze: „To ten rodzaj kina, które próbuje wmówić widzowi, że będzie kolejną, niewyszukaną historyjką o mroku czającym się za murami perfekcji – a potem serią precyzyjnych twistów wytrącają mu wszystkie argumenty z ręki. Niezręczna, nieoczywista i potwornie satysfakcjonująca mieszanka napiętego thrillera i pokręconej rozrywki. Zero procent nudy, sto procent ciekawości, co się zaraz wydarzy. Perełka!”. Pojawiają się też głosy podkreślające czysto rozrywkowy charakter filmu: „Oglądanie takich filmów to przywilej. Ostatnio tak dobrze bawiłem się w kinie na ‘Babygirl’” oraz „Daje takiego kopa, że chce się krzyczeć z radości!”. Jednocześnie nie brakuje bardzo krytycznych ocen. Wśród nich pojawiają się komentarze wprost nazywające film rozczarowaniem, jak: „Kompletne nieporozumienie, wujek Ryszard pisał scenariusz na kolanie. Abstrakcyjne, nielogiczne i bardzo kiczowate”, „Jeden z trudniejszych seansów kinowych bez opuszczenia sali” czy krótko: „gniot”. Część widzów próbuje jednak ustawić produkcję w kategorii kina gatunkowego: „Film nie jest wolny od wad. Część zwrotów akcji jest dość przewidywalna. Nie zmienia to jednak faktu, że całość pozostaje spójna i świadoma własnych ograniczeń. Moim zdaniem to solidnie zrealizowany thriller środka… Film, który mimo wszystko wciąga, nie lekceważy widza”. Sequel coraz bardziej realny Krótko po premierze pojawiły się informacje, że studio Lionsgate od kilku miesięcy pracuje nad kontynuacją filmu. Według doniesień do obsady miałaby powrócić Sydney Sweeney, a do projektu może dołączyć również Michele Morrone, znany m.in. z „365 dni”. Rozwój serii wydaje się bardzo prawdopodobny, zarówno ze względu na duże zainteresowanie widzów, jak i fakt, że książkowy cykl Freidy McFadden składa się z trzech powieści. Niewykluczone więc, że „Pomoc domowa” stanie się początkiem pełnoprawnej trylogii. View oEmbed on the source website
Melania Trump wpuściła kamery do Białego Domu! Nowy film dokumentalny ukazuje nieznane oblicze Pierwszej Damy Ameryki
Dokument „Melania” wchodzi do kin na całym świecie i już przed premierą budzi ogromne zainteresowanie. Produkcja odsłania kulisy powrotu Melanii Trump do Białego Domu i pokazuje wydarzenia, których wcześniej nie widzieli nawet najbliżsi obserwatorzy amerykańskiej polityki.
Już 30 stycznia do kin na całym świecie trafi „Melania”. Dokument po raz pierwszy oddaje głos samej Melanii Trump i pozwala zajrzeć za kulisy jej powrotu do roli Pierwszej Damy Stanów Zjednoczonych. Skupia się na dwudziestu dniach poprzedzających inaugurację prezydencką w 2025 roku i pokazuje wydarzenia z perspektywy kobiety, która znalazła się ponownie w samym centrum światowej polityki. Dokument „Melania”: nieznane oblicze Pierwszej Damy Ameryki Twórcy zapowiadają bezprecedensowy dostęp do codzienności Melanii Trump – od rozmów zza kulis i spotkań organizacyjnych, przez udział w procesie przejmowania Białego Domu, aż po prywatne momenty towarzyszące przeprowadzce rodziny do Waszyngtonu. Dokument ma łączyć materiał obserwacyjny z osobistą narracją bohaterki, pokazując napięcie, odpowiedzialność i logistyczną skalę wydarzeń, które zwykle pozostają niewidoczne dla opinii publicznej. Sama Melania Trump podkreśla, że film jest jej osobistym zapisem tamtego okresu. „To opowieść o dwudziestu dniach mojego życia, które poprzedziły zaprzysiężenie prezydenta Stanów Zjednoczonych. Po raz pierwszy widzowie na całym świecie zostają zaproszeni do kin, aby być świadkami tak przełomowego momentu. Oto moje prywatne, szczere spojrzenie na to, jak godzę życie rodzinne, biznes i działalność filantropijną w mojej drodze do roli Pierwszej Damy Stanów Zjednoczonych Ameryki” – mówi w oficjalnym komentarzu. Pokaz w Białym Domu i zainteresowanie jeszcze przed premierą Zainteresowanie filmem pojawiło się jeszcze przed premierą. Tydzień wcześniej zwiastun dokumentu udostępnił w mediach społecznościowych prezydent USA, zapowiadając „zakulisowe spojrzenie na jedno z najważniejszych wydarzeń naszych czasów”. Kilka dni później w Białym Domu odbył się zamknięty pokaz dla zaproszonych gości. Wśród nich znaleźli się przedstawiciele świata kultury, biznesu i polityki. Według amerykańskich mediów w wydarzeniu uczestniczyli m.in. reżyser Brett Ratner, królowa Jordanii Rania oraz szefowie globalnych firm technologicznych. Wieczór uświetniła orkiestra wojskowa, wykonująca motywy muzyczne z filmu. Jedna z najgłośniejszych premier 2026 roku Dokument „Melania” wyprodukowało Amazon MGM Studios. Po kinowej dystrybucji tytuł ma trafić również na Prime Video, gdzie zostanie uzupełniony o rozwinięcie w formie serialu dokumentalnego. Ten projekt ma pokazać dalsze etapy życia Melanii Trump pomiędzy Nowym Jorkiem, Mar-a-Lago i Waszyngtonem. Wejście filmu do kin zapowiada się na jedno z głośniejszych wydarzeń dokumentalnych początku roku, zarówno ze względu na temat, jak i skalę zainteresowania, jakie od lat budzi postać Pierwszej Damy. Produkcja obiecuje nie tylko polityczne kulisy, ale także bardziej osobisty portret kobiety funkcjonującej w cieniu jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci współczesnego świata. View oEmbed on the source website
Reżyser Mike Flanagan zapowiada najbardziej przerażający film w swojej karierze! Nowy „Egzorcysta” ma już datę premiery!
Mike Flanagan, jeden z najbardziej charakterystycznych twórców współczesnego horroru, bierze na warsztat legendę kina grozy. Nowy „Egzorcysta” właśnie dostał oficjalną datę premiery, a sam reżyser zapowiada film, który ma być najbardziej przerażającym w jego dotychczasowej karierze.
Widzowie, którzy znają twórczość Mike’a Flanagana, wiedzą jedno: on potrafi straszyć inaczej. Jego horrory nie kończą się na jump scare’ach, a raczej wchodzą pod skórę i długo nie wychodzą z głowy. Teraz reżyser wraca do jednej z najsłynniejszych marek w historii kina grozy. Nowy „Egzorcysta” oficjalnie dostał datę premiery, a Flanagan nie ukrywa, że to projekt wyjątkowy nawet jak na jego standardy. Nowego „Egzorcystę” wyreżyseruje Mike Flanagan W 2023 roku do kin trafił film „Egzorcysta: Wyznawca”, który miała rozpocząć nową trylogię inspirowaną klasykiem Williama Friedkina z 1973 roku. Widzowie zobaczyli wtedy powrót Ellen Burstyn jako Chris MacNeil, matki opętanej Regan, co było mocnym ukłonem w stronę oryginału. Plany studia Universal okazały się jednak krótkotrwałe. Chłodne przyjęcie filmu i słabe recenzje sprawiły, że mimo ogromnej inwestycji w prawa do marki, studio wycofało się z kontynuacji. To jednak nie był koniec „Egzorcysty”. Wręcz przeciwnie – wtedy do gry wkroczył twórca, którego fani horroru znają bardzo dobrze. Nową odsłoną „Egzorcysty” zajmuje się Mike Flanagan odpowiedzialny m.in. za „Nawiedzony dom na wzgórzu”, „Nawiedzony dwór w Bly” i „Zagładę domu Usherów”. Jego nazwisko od lat kojarzy się z horrorem psychologicznym, gęstą atmosferą i emocjonalną głębią. Flanagan nie kontynuuje jednak drogi obranej przez poprzedni film. Nowy „Egzorcysta” ma rozgrywać się w tym samym uniwersum co klasyk z 1973 roku, ale nie będzie bezpośrednią kontynuacją „Wyznawcy”. To raczej nowy punkt wyjścia niż kolejny rozdział tej samej historii. Data premiery „Egzorcysty” i obsada, która budzi ciekawość Studio Universal potwierdziło, że film trafi do kin 12 marca 2027 roku. Początkowo planowano wcześniejszą premierę, jednak harmonogram przesunęły prace Flanagana nad adaptacją „Carrie”. Wiadomo już także, kto pojawi się na ekranie. W głównych rolach zobaczymy Scarlett Johansson oraz Jacobiego Jupe’a, młodego aktora, który zwrócił na siebie uwagę nagradzaną rolą w „Hamnecie”. To obsada, która wyraźnie sugeruje, że nowy „Egzorcysta” będzie stawiał nie tylko na grozę, ale też na mocne aktorstwo. We wrześniu ubiegłego roku Flanagan zdradził w rozmowie z „The Hollywood Reporter”, że ten projekt jest dla niego wyjątkowy. Reżyser przyznał, że nowy „Egzorcysta” może okazać się „najbardziej przerażającym filmem” w całej jego karierze. Podkreślał też, że zależy mu na wniesieniu do tej historii czegoś świeżego, czego jeszcze w tej franczyzie nie było. Na efekty tej ambicji przyjdzie nam jeszcze chwilę poczekać. Jedno jest pewne: powrót „Egzorcysty” w rękach Flanagana zapowiada się jako jedna z najgłośniejszych premier grozy nadchodzących lat.
Nowy film z Brendanem Fraserem porusza bardziej niż niejeden dramat. Urzekający, ciepły, wzruszający i przede wszystkim mądry
Nowy film z Brendanem Fraserem może zaskoczyć widzów bardziej niż niejeden dramat. „Rodzina do wynajęcia” opowiada historię, która brzmi jak fikcja, ale w rzeczywistości ma bardzo mocne oparcie w faktach. To kino o samotności, potrzebie bliskości i świecie, w którym relacje coraz częściej stają się usługą.
Od kilku dni w polskich kinach można zobaczyć „Rodzinę do wynajęcia” z Brendanem Fraserem w roli głównej. Choć fabuła brzmi jak nietypowa obyczajowa fikcja, szybko okazuje się, że opowiada o zjawisku, które naprawdę istnieje i od lat wpisuje się w japońską rzeczywistość. Samotność w Tokio i przypadkowe zlecenie, które wszystko zmienia Głównym bohaterem filmu jest Amerykanin Philip Vandarploeug, który od dawna mieszka w Japonii. Kiedyś przyjechał tam z zawodowymi ambicjami, dziś prowadzi raczej ciche, samotne życie. Mieszka w jednym z tokijskich bloków, podgląda sąsiadów przez okno, żyje wspomnieniem dawnego występu w reklamie pasty do zębów i regularnie chodzi na castingi, które rzadko przynoszą przełom. Punkt zwrotny następuje w chwili, gdy dostaje nietypową propozycję: ma zagrać pogrążonego w żałobie Amerykanina podczas… fikcyjnego pogrzebu. To zlecenie prowadzi go do agencji Rental Family skupiającej aktorów wcielających się na zamówienie w role, które dla klientów mają ogromne znaczenie emocjonalne. Zjawisko, które w Japonii istnieje od dekad Z europejskiej perspektywy pomysł „wynajmowania” bliskich może brzmieć absurdalnie. Owszem, w krajach Zachodu funkcjonują usługi towarzyskie, ale zastępowanie rodziny, przyjaciół czy partnerów aktorami wciąż budzi zdziwienie. Film Hikari zachęca jednak, by nie poprzestawać na powierzchownej ocenie i spróbować zrozumieć, skąd wzięła się potrzeba takich usług. Firmy oferujące „rodzinę do wynajęcia” zaczęły pojawiać się w Japonii już na początku lat 90. Wtedy też coraz wyraźniej mówiono o kryzysie więzi społecznych. Po dekadach powojennej odbudowy i dynamicznego rozwoju gospodarczego życie zawodowe zaczęło wypierać relacje międzyludzkie. Coraz więcej osób doświadczało izolacji, a samotność stopniowo przestawała być wyjątkiem. Gdy relacje stają się usługą W świecie filmu Philip zaczyna przyjmować kolejne role. Zostaje dziennikarzem spisującym wspomnienia starego aktora zmagającego się z demencją. Gra męża kobiety, która chce wziąć ślub przed rodziną, choć w rzeczywistości planuje zupełnie inne życie. Wciela się w ojca wynajętego po to, by zwiększyć szanse dziecka na dostanie się do prestiżowej szkoły. Produkcja pokazuje też ciemniejsze strony tego zawodu np. sytuacje, w których aktorzy narażeni są na emocjonalne napięcie, manipulację czy agresję. Sam Philip coraz częściej zastanawia się, czy uczestniczy w czymś, co nie jest formą emocjonalnego oszustwa. Społeczne tło: starzejące się społeczeństwo i epidemia samotności „Rodzina do wynajęcia” nie jest dokumentem, ale mocno opiera się na faktach. Japonia od lat mierzy się z gwałtownym starzeniem społeczeństwa i rekordowo niską liczbą urodzeń. Już na początku lat 90. osoby starsze stanowiły ogromną część klientów takich firm. Dziś, gdy około jedna trzecia mieszkańców kraju ma ponad 65 lat, problem samotności stał się jednym z najpoważniejszych wyzwań społecznych. Brak czasu, przeciążenie pracą i zaburzona równowaga między życiem prywatnym a zawodowym sprawiają, że wielu ludziom łatwiej jest zapłacić za czyjąś obecność, niż budować relacje od podstaw. Nic dziwnego, że w Japonii działa dziś kilkaset firm specjalizujących się w tego typu usługach zarówno w metropoliach, jak i mniejszych miastach. Pytania, które wykraczają poza Japonię Film Hikari nie zamyka się jednak w lokalnym kontekście. Stawia uniwersalne pytania o naturę ludzkich emocji. Czy bliskość da się „wynająć”? Czy relacja oparta na umowie może przynieść ukojenie? A może prowadzi do jeszcze większej pustki? „Rodzina do wynajęcia” pokazuje świat, w którym nawet zawodowe role potrafią przerodzić się w prawdziwe przywiązanie. Philip wie, że Mia nie jest jego córką, a mimo to zaczyna odczuwać odpowiedzialność i więź, których nie da się już zamknąć w kontrakcie. „Rodzinę do wynajęcia” możecie zobaczyć teraz w kinach. Premiera filmu odbyła się 16 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Reżyserka „Watahy” łączy siły z prozą Olgi Tokarczuk. Efekt? Mocny polski thriller, który może zapisać się w historii kina!
Grudzień 1981 roku, obce miasto i bohaterka, która z dnia na dzień staje się celem. Nowy film Kasi Adamik, inspirowany prozą Olgi Tokarczuk, zapowiada kino gęste od napięcia, lęku i psychologicznych gier.
Stan wojenny, psychologiczna rozgrywka i kobieta uwięziona w obcym kraju, który w jednej chwili zamienia się w pułapkę. Nowy film Kasi Adamik zapowiada kino gęste od napięcia, emocji i niepokoju. „Zima pod znakiem Wrony”, inspirowana prozą Olgi Tokarczuk, to thriller, który nie tylko opowiada o przeszłości, ale mocno pracuje na współczesnych lękach. Kasia Adamik od lat konsekwentnie buduje swoją pozycję w kinie i telewizji, szczególnie w obszarze mrocznych, intensywnych historii. Widzowie znają ją z takich tytułów jak „Pokot”, serial „Wataha”, a także „Ziarno prawdy” czy „Spojrzenia”. Teraz reżyserka wraca z filmem, który przenosi akcję do jednego z najbardziej napiętych momentów w powojennej historii Polski, tj. zimy 1981 roku. Stan wojenny jako labirynt strachu Akcja „Zimy pod znakiem Wrony” rozpoczyna się 12 grudnia 1981 roku. Do Warszawy przyjeżdża Joan Andrews, brytyjska profesor psychiatrii, w którą wciela się nominowana do Oscara Lesley Manville. Jej wizyta związana jest z międzynarodową konferencją, ale już pierwsze godziny w Polsce burzą wszelkie plany. W wyniku nieoczekiwanych wydarzeń kobieta wraz z młodą doktorantką Aliną (Zofia Wichłacz) zostaje zmuszona do ucieczki. Gdy dzień później wprowadzony zostaje stan wojenny, miasto zamiera. Znikają telefony, ulice pustoszeją, a Warszawa staje się przestrzenią pełną nieufności i zagrożeń. Joan przypadkowo staje się świadkiem zabójstwa młodego opozycjonisty. Zdjęcie, które wykonuje, zamienia ją w cel dla tajnych służb. W obcym kraju, bez kontaktu ze światem i bez pewności, komu można zaufać, bohaterka musi walczyć nie tylko o własne życie, ale też o to, by dowód zbrodni trafił do brytyjskiej ambasady. Thriller psychologiczny z międzynarodową obsadą Obok Lesley Manville i Zofii Wichłacz w filmie pojawiają się m.in. Andrzej Konopka, Sascha Ley oraz Tom Burke. Za zdjęcia odpowiada Tomasz Naumiuk, a muzykę skomponował Emre Sevindik. Twórcy budują napięcie nie tylko poprzez wydarzenia, ale też przez detale – scenografię, światło i sposób prowadzenia aktorów. Wszystko podporządkowane jest atmosferze osaczenia i nieustannego zagrożenia. Inspiracja prozą Olgi Tokarczuk i festiwalowe uznanie Scenariusz „Zimy pod znakiem Wrony” powstał na podstawie opowiadania „Profesor Andrews w Warszawie” autorstwa Olgi Tokarczuk. Nobelka dostarczyła twórcom nie tylko historycznego tła, ale też charakterystycznej, lekko surrealnej wrażliwości, która odróżnia ten projekt od klasycznych thrillerów. Projekt był zauważony jeszcze na etapie scenariusza. Otrzymał specjalne wyróżnienie w ramach Cannes ScripTeast. Gotowy film zamykał festiwal w San Sebastian w 2025 roku, co tylko podkręciło oczekiwania wobec jego polskiej premiery. Nie tylko film historyczny „Zima pod znakiem Wrony” nie jest klasyczną rekonstrukcją wydarzeń z czasu stanu wojennego. To opowieść o strachu, odpowiedzialności i moralnych wyborach w sytuacji granicznej. Perspektywa zagranicznej bohaterki sprawia, że znane z podręczników fakty nabierają nowego ciężaru, a historia sprzed ponad czterech dekad staje się zaskakująco aktualna. Polska premiera filmu zaplanowana jest na 20 lutego 2026 roku. View oEmbed on the source website
Nowy film wojenny z Jakubem Gierszałem lada moment w kinach! Opowie o pojedynku polskiego oficera i rosyjskiego agenta
Nowy polski film wojenny jeszcze nie trafił na ekrany, a już robi się o nim głośno. „Pojedynek” Łukasza Palkowskiego dostał specjalnie skomponowaną piosenkę, za którą odpowiadają Mrozu i Julia Pietrucha. Premiera coraz bliżej.
Świat filmu i muzyki od lat przenikają się na wielu poziomach. Artyści coraz częściej tworzą utwory specjalnie z myślą o kinowych produkcjach. Tak jest również tym razem. Mrozu i Julia Pietrucha ujawnili, że ich wspólna piosenka trafi do nadchodzącego polskiego filmu wojennego - „Pojedynek”. Mrozu to jeden z najbardziej rozpoznawalnych muzyków w kraju - autor sześciu albumów studyjnych, twórca takich hitów jak „Miliony monet”, „Jak nie my to kto” czy „Supermoce”, wielokrotnie nominowany do Fryderyków. Julia Pietrucha dała się poznać publiczności jako aktorka (m.in. „Jutro idziemy do kina”, „Blondynka”, „Langer”), a w ostatnich latach konsekwentnie rozwija karierę muzyczną. Ich artystyczne drogi w końcu się przecięły. „Pojedynek” - o czym będzie nowy polski film wojenny? Już w przyszłym miesiącu do kin trafi „Pojedynek”. Za reżyserię odpowiedzialny był Łukasz Palkowski, twórca cenionych „Bogów”. Tym razem sięgnął po tematykę wojenną. Według oficjalnego opisu dystrybutora akcja filmu rozpoczyna się w 1939 roku, gdy tysiące Polaków trafiają do rosyjskiej niewoli. W obozie rozpoczyna się psychologiczna gra pomiędzy agentem wroga a młodym, uznanym pianistą, który cieszy się autorytetem wśród więźniów. Jego złamanie może pociągnąć za sobą kolejnych. Stawką staje się nie tylko wolność, ale i życie — a czas działa na niekorzyść uwięzionych. Mrozu i Julia Pietrucha we wspólnym utworze do „Pojedynku” To właśnie do „Pojedynku” Mrozu i Julia Pietrucha nagrali wspólną piosenkę. Artysta przekazał tę informację za pośrednictwem mediów społecznościowych, pisząc: Na pełną wersję utworu fani nie będą musieli długo czekać. Z kolei sam film zadebiutuje w kinach 27 lutego. „Pojedynek” - gwiazdorska obsada W obsadzie produkcji znalazło się wiele znanych nazwisk. Na ekranie zobaczymy m.in. Jakuba Gierszała, Aidana Gillena, Bogusława Lindę, Tomasza Kota, Wojciecha Mecwaldowskiego, Mateusza Kościukiewicza oraz Paula Freemana. Wszystko wskazuje na to, że „Pojedynek” będzie jedną z głośniejszych polskich premier pierwszych miesięcy roku. Czekacie? View oEmbed on the source website
„Wartość sentymentalna” to kino, które niesamowicie działa na emocje. Seans z chusteczkami jest tu niemal obowiązkowy
Joachim Trier wraca z filmem, który już teraz wymieniany jest wśród najmocniejszych tytułów sezonu nagród. „Wartość sentymentalna” to opowieść o siostrach, ojcu i emocjach, których nie da się cofnąć. Subtelne, precyzyjne kino o pamięci, winie i relacjach, które nigdy nie zostały domknięte. Od kiedy w kinach?
Joachim Trier od lat pozostaje jednym z najważniejszych nazwisk europejskiego kina. Norweski reżyser, autor m.in. „Oslo, 31 sierpnia” i „Najgorszego człowieka na świecie”, wraca po przerwie z filmem, który już teraz wymieniany jest wśród najmocniejszych tytułów sezonu nagród. „Wartość sentymentalna” to kino skupione, czułe i boleśnie szczere. Nie tyle opowiada historię, co wciąga widza w proces emocjonalnego rozliczenia. Trier tym razem nie interesuje się już samym poszukiwaniem tożsamości. Znacznie bliżej mu do tematu konsekwencji wyborów, relacji, których nie da się „naprawić” jednym gestem oraz pamięci, która wraca wtedy, gdy najmniej jest na nią miejsca. Rodzinne spotkanie, które burzy równowagę Główną bohaterką filmu jest Nora Borg (Renate Reinsve) związana przede wszystkim z teatrem, stojąca na progu większej kariery, a jednocześnie osoba wyraźnie niespokojna, emocjonalnie zamknięta i funkcjonująca w samotności. Poznajemy ją w chwili silnego napięcia tuż przed premierą spektaklu. Już wtedy widać, że sukces zawodowy nie idzie w parze z wewnętrzną stabilnością. Jej codzienność kontrastuje z życiem siostry Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas), która ma rodzinę, dom i pozornie uporządkowany świat. Równowaga obu kobiet zostaje jednak zachwiana w momencie, gdy po latach pojawia się ich ojciec Gustav (Stellan Skarsgård). To ceniony reżyser filmowy, który porzucił rodzinę, gdy dziewczynki były małe. Jego powrót uruchamia proces, którego nie da się już zatrzymać: stare żale, niewypowiedziane pretensje, poczucie krzywdy i pytania. Trier i jego ulubiony temat: relacje, których nie da się zamknąć Twórczość Triera od zawsze krąży wokół relacji tych niespełnionych, niedokończonych, bolesnych. „Wartość sentymentalna” wpisuje się w ten nurt w sposób wyjątkowo precyzyjny. Tytuł nie jest tu ozdobnikiem. Film opiera się na emocjonalnym ciężarze wspomnień, na tym, jak bardzo przeszłość formuje teraźniejszość, nawet jeśli próbujemy ją odsunąć. Historia rozwija się oszczędnie, bez narracyjnych fajerwerków. Trier buduje napięcie spojrzeniami, pauzami, niedopowiedzeniami. Postać Gustava wnosi do filmu dodatkową warstwę tj. refleksję nad kinem jako formą komunikacji. To człowiek, który znacznie lepiej radzi sobie z emocjami na planie filmowym niż w relacji z własnymi córkami. Kamera, scenariusz, role to jego naturalne środowisko. Rozmowa, konfrontacja, przeprosiny znacznie mniej. Gustav próbuje wrócić do rodziny poprzez sztukę. Pisze nowy scenariusz, w którym chce obsadzić Norę. Projekt staje się dla niego próbą pojednania, ale też kolejną ucieczką - zamiast realnej rozmowy oferuje rolę. Pogrzeb byłej żony jest impulsem do powrotu, ale też początkiem serii spotkań, które boleśnie pokazują, jak niewiele zostało z dawnej bliskości. „Wartość sentymentalna” opowiada o emocjach, których nie da się wymazać Najmocniejszym elementem filmu pozostaje dynamika pomiędzy trojgiem bohaterów. Relacja sióstr jest pełna solidarności, ale też różnic w przeżywaniu przeszłości. Agnes zdaje się funkcjonować stabilniej, Nora nosi w sobie znacznie więcej gniewu i żalu. Jednym z najbardziej poruszających momentów jest pytanie, które Nora kieruje do siostry: To zdanie streszcza emocjonalny rdzeń filmu: poczucie niesprawiedliwości, zazdrość o wewnętrzny spokój, potrzebę zrozumienia własnych ran. Trzy role, które niosą cały film „Wartość sentymentalna” opiera się na aktorstwie i to bez żadnych kompromisów. Renate Reinsve tworzy postać skomplikowaną, nerwową, kruchą i jednocześnie silną. Gra minimalistycznie, często jednym spojrzeniem, drobnym gestem, napięciem ciała. To rola, w której emocje nie są wypowiadane, ale są obecne. Inga Ibsdotter Lilleaas jako Agnes wnosi do filmu inny rodzaj energii: spokój, opanowanie, próbę mediacji. Jej bohaterka potrafi być łagodna, ale nie bezwarunkowa. Stellan Skarsgård buduje Gustava jako człowieka uwodzicielskiego, błyskotliwego, a jednocześnie emocjonalnie nieprzystępnego. To bardziej reżyser niż ojciec, ktoś, kto potrafi opisywać uczucia, ale niekoniecznie je przeżywać. Jego relacja z amerykańską gwiazdą Rachel Kemp (Elle Fanning) dodatkowo podkreśla, jak bardzo łatwiej przychodzi mu bliskość zawodowa niż rodzinna. Film, który nie leczy, ale pozwala nazwać ból Produkcja to ponad dwie godziny bardzo intensywnego kina. Trier nie proponuje katharsis w klasycznym znaczeniu. Nie daje recept, nie domyka wszystkich wątków. Raczej uważnie obserwuje, jak ludzie próbują funkcjonować z emocjami, których nie da się cofnąć. To film o tym, że sztuka nie zawsze ratuje relacje. I o tym, że czasem jedyne, co pozostaje, to nauczyć się żyć z tym, co nie zostało naprawione. „Wartość sentymentalną” obejrzycie w kinach od 27 lutego. View oEmbed on the source website
Hollywood zachwycone pracą Polaka. Wzruszający film zdobył Złote Globy i jest nowym faworytem do Oscara!
„Hamnet” od pierwszego pokazu wzbudza ogromne emocje i coraz częściej pojawia się w oscarowych prognozach. Nowy film Chloé Zhao zachwyca krytyków na całym świecie, a jednym z najmocniej komentowanych elementów produkcji jest praca Polaka. Zdjęcia autorstwa Łukasza Żala są wskazywane jako wizualne serce tej historii.
„Hamnet”, nowy film Chloé Zhao, bardzo szybko wyrósł na jednego z najpoważniejszych kandydatów do oscarowych nominacji. Adaptacja bestsellerowej powieści Maggie O’Farrell zbiera znakomite recenzje, a w komentarzach krytyków regularnie powtarza się jedno nazwisko – Łukasz Żal. To właśnie polski operator jest współautorem wizualnej siły filmu, którą wielu recenzentów wskazuje jako jego największy atut. Laureatka Oscara za „Nomadland” tym razem opowiada historię bardziej intymną. „Hamnet” od pierwszego pokazu na festiwalu w Telluride znalazł się w centrum uwagi branży. Pisze się o nim jako o filmie, który ma realne szanse zaistnieć w sezonie nagród zarówno w głównych kategoriach, jak i tych technicznych. Opowieść o miłości, stracie i bólu, który rodzi sztukę Akcja „Hamneta” przenosi widzów do końca XVI wieku. Will, nauczyciel łaciny zakochany w słowach, oraz Agnes, kobieta głęboko związana z naturą i intuicją, tworzą rodzinę i wychowują troje dzieci. Gdy Will wyjeżdża do Londynu, by realizować artystyczne ambicje, ich codzienność zaczyna się kruszyć. Prawdziwym punktem zwrotnym staje się jednak tragedia, która na zawsze zmienia ich relację i prowadzi do powstania dzieła, które przejdzie do historii. W rolach głównych występują Jessie Buckley i Paul Mescal. Polski operator w centrum międzynarodowych zachwytów Autorem zdjęć do „Hamneta” jest Łukasz Żal. To jeden z najbardziej cenionych polskich operatorów, wcześniej nominowany do Oscara za „Idę” i „Zimną wojnę”. W przypadku nowego filmu Chloé Zhao jego nazwisko pojawia się niemal w każdej większej recenzji. Krytycy zwracają uwagę na sposób pracy z naturalnym światłem, malarskie kadry i wizualną intymność, która buduje emocjonalną warstwę historii. Obok zdjęć chwalone są również kostiumy Małgosi Turzańskiej oraz aktorstwo Jessie Buckley, nagrodzone już statuetką Critics Choice Award. Aktorka jest dziś wymieniana wśród faworytek do oscarowej nominacji. Kiedy premiera „Hamneta”? Film trafi do polskich kin 23 stycznia 2026 roku. Wcześniej zaplanowano także pokazy przedpremierowe w wybranych kinach.
Sydney Sweeney powraca w nowym niepokojącym thrillerze! Ledwo miał premierę, a już zarobił 135 milionów dolarów!
Imponujący dom, spokojna codzienność i nowa posada, która ma wszystko zmienić. „Pomoc domowa” zaczyna się jak spełnione marzenie, ale bardzo szybko zamienia się w thriller o relacjach, władzy i granicach, które przestają być oczywiste. Film właśnie trafił do kin.
Millie potrzebuje pracy. Kiedy trafia do imponującej rezydencji Winchesterów, spodziewa się zwykłej rozmowy kwalifikacyjnej. Zamiast tego wchodzi w świat, który z zewnątrz wygląda jak katalogowe marzenie. „Pomoc domowa” bierze ten bezpieczny obraz i krok po kroku, zamienia go w thriller o relacjach, władzy i granicach, które bardzo łatwo się przesuwają. Film powstał na podstawie bestsellerowej powieści Freidy McFadden. Za kamerą stanął Paul Feig, reżyser kojarzony dotąd głównie z komedią. Tym razem sięga po zupełnie inny ton: spokojniejszy, gęstszy, oparty bardziej na obserwacji, niż na efektownych zwrotach akcji. Od książkowego hitu do ekranizacji „Pomoc domowa” to adaptacja thrillera, który w krótkim czasie zdobył ogromną popularność. Filmowa wersja zachowuje punkt wyjścia powieści, ale mocno akcentuje wizualność i zamkniętą przestrzeń. Feig buduje historię wokół pięknego, uporządkowanego i pełnego niewypowiedzianych zasad domu. To właśnie w nim zaczyna się stopniowo zmieniać pozycja bohaterki. Millie (Sydney Sweeney) zostaje zatrudniona przez uprzejmą, lecz nerwową, o zmiennych nastrojach i wyraźnej potrzebie kontroli Ninę (Amanda Seyfried). Jej mąż Andrew (Brandon Sklenar) sprawia wrażenie spokojnego, opanowanego i nad wyraz życzliwego. Millie dostaje własny pokój, ustalone obowiązki i poczucie, że trafiła do bezpiecznego miejsca. Z czasem zaczyna jednak zauważać napięcia między małżonkami, sprzeczne komunikaty, drobne sytuacje, które trudno jednoznacznie nazwać, ale których nie da się zignorować. Scenariusz Rebekki Sonnenshine prowadzi historię ściśle z jej perspektywy. Widz wie dokładnie tyle, ile ona, nic więcej. Dom, który przestaje być schronieniem Wraz z rozwojem fabuły „Pomoc domowa” przesuwa się od historii o „dziwnej rodzinie” w stronę thrillera psychologicznego. Coraz wyraźniej wybrzmiewają wątki kontroli, zależności i nierównego układu sił. Dom Winchesterów, początkowo prezentowany jak luksusowa przestrzeń do życia, stopniowo zamienia się w miejsce, w którym prywatność, bezpieczeństwo i wolność zaczynają tracić znaczenie. Film nie spieszy się z odpowiedziami. Pozwala sytuacjom narastać i zmieniać znaczenie scen, które na początku wydawały się neutralne. Napięcie budowane jest bardziej przez relacje niż przez same wydarzenia. Gdzie obejrzeć „Pomoc domową”? Film „Pomoc domowa” miał światową premierę 19 grudnia 2025 roku, a w polskich kinach możemy go oglądać od 1 stycznia 2026 roku. W Stanach Zjednoczonych odniósł niebywały sukces i po dwóch weekendach jego box-office zamknął się na 135 milionach dolarów! „Z racji sukcesu frekwencyjnego i reakcji w mediach społecznościowych jest jasne, że widzowie zareagowali mocno i głośno na wyjątkowe doświadczenie kinowe, jakim jest »Pomoc domowa«. Chcą wiedzieć, jak potoczą się dalsze losy bohaterów” – napisał w oświadczeniu Adam Fogelson, szef produkcji kinowej wytwórni Lionsgate i tym samym zapowiedział, że powstaje już druga część historii Millie, która będzie adaptacją kolejnej książki z trylogii McFadden pt. „Pomoc domowa. Sekret”.
Jest dopiero styczeń, a już mamy najlepszy film 2026 roku! Za tę rolę Timothée Chalamet zasługuje na Oscara!
„Wielki Marty” z Timothéem Chalametem to szalona opowieść o ambicji, destrukcji i... ping-pongu. Film Josha Safdiego wywołuje ciarki! To może być najlepszy film 2026 roku.
Mimo że rok dopiero się zaczął, już mówi się, że „Wielki Marty” to najlepszy film 2026. Mało tego, produkcja nie miała jeszcze premiery w Polsce, a już spotkała się ze świetnymi opiniami na forach. Aktualnie na portalu Filmweb została oceniona na 8,3/10. Timothée Chalamet, który wcielił się w główną rolę, został nagrodzony już na Critics Choice Awards. I mamy wrażenie, że to nie jest jego ostatnia statuetka za ten film. Poznajcie szczegóły. Kim jest Marty Mauser? Główny bohater „Wielkiego Marty'ego” budzi emocje Marty Mauser, główny bohater filmu „Wielki Marty”, to sprzedawca butów z przedmieść Nowego Jorku, który prowadzi podwójne życie. Po godzinach jest profesjonalnym zawodnikiem ping-ponga, reprezentującym swój kraj na mistrzostwach świata. Grany przez Timothéego Chalameta, Marty jest postacią kontrowersyjną - charyzmatyczny, przebojowy i obdarzony nieustającą energią, ale też egoistyczny i skłonny do moralnie wątpliwych decyzji. Jego historia to opowieść o ambicji i granicach, jakie jest gotów przekroczyć, by osiągnąć sukces. Kiedy przegrywa finałowy mecz z Koto Endo z Japonii, jego determinacja przeradza się w desperację. Zawiera niebezpieczne sojusze i podejmuje decyzje, które prowadzą do spirali problemów i autodestrukcji. Mauser nie daje się jednak zatrzymać - wierzy, że wielkość mu się należy, bez względu na cenę. Timothée Chalamet przeszedł intensywne szkolenie fizyczne, by wiarygodnie oddać realia zawodów ping-pongowych. Realizacja scen meczowych wymagała wyjątkowej precyzji - średni czas między uderzeniami piłeczki w profesjonalnym meczu to około jedna trzecia sekundy. Zastosowano techniki CGI oraz treningi bez piłeczki, by później dodać ją cyfrowo. Reżyser współpracował z doświadczonymi choreografami i zawodnikami, w tym z japońskim mistrzem Kawaguchim, co pozwoliło na autentyczne przedstawienie scen turniejowych. „Wielki Marty” - obsada i twórcy W roli głównej występuje znakomity Timothée Chalamet. Jego kreacja zasługuje na Oscara. Obok niego na ekranie widzimy także Gwyneth Paltrow, która wciela się w Kay Stone, Odessę A’Zion w roli zakochanej w Martym Rachel oraz Kevina O’Leary'ego jako Miltona Rockwella - doświadczonego biznesmena. Tyler the Creator wciela się w jednego z przyjaciół Marty’ego, a Abel Ferrara pojawia się jako ekscentryczny gangster. Każda z postaci wnosi coś istotnego do tej opowieści. Sceny ping-ponga osiągają niesamowity poziom intensywności dzięki choreografii Diego Schaafa i Wei Wang oraz zaawansowanym efektom specjalnym pod kierownictwem Erana Dinura. Reżyser Josh Safdie, znany wcześniej z pracy w duecie z bratem Bennym, debiutuje samodzielnie z filmem „Wielki Marty”. Choć jego styl już wcześniej uznawano za intensywny, tutaj osiąga nowy poziom. „Wielki Marty” to kino pełne napięcia, energii i absurdalnych zwrotów akcji. Safdie nie tylko śledzi losy bohatera, ale też krytycznie przygląda się społeczeństwu i kultowi indywidualizmu. Film stawia pytania o cenę sukcesu, o to, czy warto poświęcać wszystko w imię własnych ambicji. „Wielki Marty” - zwiastun, kiedy premiera? „Wielki Marty” trafi do polskich kin 30 stycznia i już teraz jest typowany jako jeden z faworytów do Oscara. Krytycy określają go mianem jednego z najlepszych filmów 2026 roku, mimo że to dopiero początek stycznia. Chalamet zachwyca w roli, którą wielu uważa za jego najlepszą w karierze. Jeśli historia (i wysokie oceny) was zainteresowała, poniżej przedstawiamy zwiastun filmu. Zamierzacie się wybrać? My tak! View oEmbed on the source website
Nowy film Spielberga o UFO elektryzuje widzów. To jeden z kluczowych tytułów nadchodzącej dekady!
Steven Spielberg ponownie sięga po temat, który od lat rozpala wyobraźnię widzów. Jego nowy film „Disclosure Day” właśnie doczekał się pierwszego zwiastuna i już teraz wywołuje ogromne emocje. Produkcja zapowiada się na powrót reżysera do klasycznego science fiction z silnym ładunkiem emocji i refleksji nad miejscem człowieka we wszechświecie.
Steven Spielberg ponownie sięga po temat, który od dekad elektryzuje widzów na całym świecie. Jego nowy film zatytułowany „Disclosure Day” zapowiada się jako powrót do science fiction w najbardziej klasycznym, a zarazem emocjonalnym wydaniu. Pierwszy zwiastun produkcji właśnie trafił do sieci i już zdążył wzbudzić ogromne zainteresowanie. To projekt, który ma szansę stać się jednym z najważniejszych tytułów nadchodzących lat. Spielberg znów opowiada o tym, co nieznane Nowy film twórcy „E.T.”, „Bliskich spotkań trzeciego stopnia” i „Wojny światów” wraca do motywu kontaktu z obcą cywilizacją. Tym razem jednak nie chodzi wyłącznie o spektakularne wydarzenia, lecz o reakcję ludzkości na odkrycie, które może zmienić wszystko. Scenariusz napisał David Koepp, wieloletni współpracownik Spielberga i autor m.in. „Parku Jurajskiego”. Historia oparta jest na autorskim pomyśle samego reżysera i, jak zapowiadają twórcy, skupia się przede wszystkim na człowieku i jego emocjach. Gwiazdorska obsada i mocne nazwiska W „Disclosure Day” zobaczymy imponującą obsadę: Emily Blunt, Josha O’Connora, Colina Firtha, Colmana Domingo, Eve Hewson oraz Wyatta Russella. To zestawienie, które już teraz budzi duże oczekiwania. Colman Domingo nie krył emocji po lekturze scenariusza. Jak przyznał: „Skończyłem czytać scenariusz i się rozpłakałem. Pomyślałem, że to jeden z najpiękniejszych tekstów o naszym człowieczeństwie. Uważam, że to będzie jeden z najpiękniejszych filmów o naszej ludzkości. Dosłownie płakałem, bo Steven Spielberg wierzy w potencjał ludzi i w to, kim moglibyśmy się stać”. Z kolei Josh O’Connor zapowiedział produkcję jako powrót do stylu, który fani reżysera znają i cenią: Premiera w wyjątkowym momencie Zwiastun „Disclosure Day” pojawił się w czasie, gdy temat UFO ponownie rozgrzewa opinię publiczną. Ogromną popularność zdobył niedawno dokument „The Age of Disclosure”, który w krótkim czasie stał się jednym z najchętniej oglądanych tytułów na platformach streamingowych. Nieprzypadkowo kampania promocyjna nowego filmu Spielberga ruszyła z rozmachem. Bbillboardy pojawiły się już na Times Square, a zwiastun będzie wyświetlany przed seansami najnowszego „Avatara”. Kiedy premiera „Disclosure Day”? Film trafi do kin latem 2026 roku. Zapowiada się jeden z najmocniejszych sezonów w ostatnich latach. W tym samym czasie planowane są premiery m.in. „Toy Story 5”, „Minionków 3”, „Supergirl”, aktorskiej „Vaiany” oraz nowego filmu Christophera Nolana. Jedno jest pewne: Spielberg ponownie sięga po temat, który od lat fascynuje widzów i robi to w swoim charakterystycznym, pełnym emocji stylu. Jeśli zwiastun jest zapowiedzią tego, co zobaczymy na ekranie, „Disclosure Day” może stać się jednym z najgłośniejszych filmów dekady. View oEmbed on the source website
Filmowa kontynuacja „Peaky Blinders” nadchodzi! Netflix w końcu odsłania karty
Netflix opublikował pierwszy teaser filmowej kontynuacji „Peaky Blinders” i wystarczyło kilka ujęć, by fani znów zanurzyli się w tym świecie. Powrót Thomasa Shelby’ego przestaje być tylko obietnicą. To dzieje się naprawdę!
Po zakończeniu serialu w 2022 roku jedno pytanie wracało jak bumerang: czy to naprawdę koniec historii Thomasa Shelby’ego? Netflix od początku sugerował, że „Peaky Blinders” jeszcze nie powiedziało ostatniego słowa. Dziś wiadomo już jedno: to nie były puste obietnice. Platforma właśnie wypuściła pierwszy teaser filmowej kontynuacji kultowej produkcji, skutecznie przypominając, dlaczego ten świat wciąż tak mocno działa na wyobraźnię. „Peaky Blinders” - film. Powrót, na który fani czekali latami O planowanym filmie mówiło się jeszcze przed finałowym sezonem serialu. Z czasem projekt nabrał realnych kształtów, a kluczowe informacje uspokoiły najbardziej niecierpliwych widzów. Za scenariusz ponownie odpowiada Steven Knight, a w roli głównej wraca Cillian Murphy. Tym samym Netflix potwierdził, że film nie będzie dodatkiem „obok” serialu, lecz jego pełnoprawnym domknięciem. Możemy spodziewać się więc prawdziwego widowiska. „Peaky Blinders: Nieśmiertelny” - o czym opowie film? Film zatytułowany „Peaky Blinders: Nieśmiertelny” przenosi akcję do 1940 roku. Tommy Shelby opuszcza dobrowolne wygnanie i wraca do świata, od którego próbował się odciąć. Stawka jest wyższa niż kiedykolwiek wcześniej. Chodzi nie tylko o los jego rodziny, ale też o przyszłość kraju pogrążonego w wojennej rzeczywistości. To moment, w którym bohater musi zdecydować, czy chce jeszcze ratować swoje dziedzictwo, czy ostatecznie je pogrzebać. Netflix nie zdradza zbyt wiele. Dostaliśmy natomiast mroczny teaser, w którym widzimy znajome twarze. Łatwo z niego wywnioskować, że Tommy Shelby znów zmierzy się z demonami, od których nigdy tak naprawdę nie uciekł. Zobaczcie poniżej! View oEmbed on the source website Kiedy premiera filmu „Peaky Blinders: Nieśmiertelny”? Na pełny seans trzeba jeszcze chwilę poczekać. Film 6 marca trafi do wybranych kin (choć wszystko wskazuje na to, że w Polsce nie będzie dystrybucji kinowej), a 20 marca zadebiutuje globalnie na Netflixie. To właśnie wtedy widzowie przekonają się, jak zamknięta zostanie historia jednego z najbardziej ikonicznych bohaterów serialowych ostatnich lat. Czekacie? My bardzo!
Mroczna baśń o potężnym bólu po stracie i Benedict Cumberbatch w przejmującej roli. To nie jest film dla każdego...
Benedict Cumberbatch powraca w roli, która odsłania wszystkie pęknięcia po stracie. „Czas kruka” to intensywna opowieść o żałobie, odpowiedzialności i rodzicielstwie, w której realizm miesza się z mroczną fantazją.
Benedict Cumberbatch od lat przyciąga widzów rolami, które wymagają emocjonalnej precyzji. W najnowszym filmie „Czas kruka” ponownie udowadnia, że potrafi wziąć na siebie ciężar bohatera stojącego na granicy załamania, odpowiedzialności i nieprzepracowanej żałoby. To jedna z najbardziej oczekiwanych premier końcówki 2025 roku. Film wyreżyserował Dylan Southern, twórca znany przede wszystkim z kultowych teledysków dla Oasis, Blur i Björk. Tym razem łączy dramat psychologiczny z mroczną baśnią i subtelnym horrorem, tworząc opowieść o ojcu próbującym poskładać życie po nagłej stracie żony. Do tego w jego domu pojawia się… kruk. To postać jakby żywcem wyjęta z komiksów, które kiedyś rysował dla swoich synów. Niezależnie od tego, czy jest wytworem wyobraźni, czy czymś znacznie bardziej namacalnym, jego obecność zmienia codzienność wszystkich bohaterów. „Czas kruka”: film o żałobie, która przestaje być abstrakcją Southern z ogromnym szacunkiem podchodzi do literackiego pierwowzoru Maxa Portera. Jego film opowiada o żałobie, która nie przebiega liniowo, ale stale powraca w zaskakujących reakcjach i w chwilach bezradności. Kruk staje się figurą tego, co niewypowiedziane: bólu, straty, gniewu, ale też dojrzewania do nowego etapu życia. Film celowo balansuje na styku gatunków pomiędzy dramatem, horrorem i wizualną poezją. To seans dla widzów, którzy potrafią czytać emocje zapisane między słowami i obrazami. Nieprzypadkowo wielu krytyków zwraca uwagę, że „Czas kruka” przypomina moment po dużym życiowym wstrząsie, kiedy świat pozornie wraca do normy, ale człowiek jeszcze nie. Benedict Cumberbatch świetnie odnajduje się w tej przestrzeni. Jego bohater w jednej scenie dusi w sobie gniew, w kolejnej sprawia wrażenie, jakby całkowicie odłączył się od otoczenia. To rola pozbawiona efektów specjalnych, oparta wyłącznie na subtelnych reakcjach i drobnych gestach. W rozmowie z Reuters Cumberbatch wyznał, że sceny związane z porządkowaniem rzeczy po zmarłej żonie „uderzyły w niego głęboko” i że emocje „wyłaniały się naturalnie”. Polscy widzowie mogą już oglądać film „Czas kruka”, który trafił do kin 28 listopada. Historia zaczyna się od tragicznego wypadku, w którym ginie młoda matka. Jej mąż i dwóch kilkuletnich synów próbują odnaleźć się w nowej, zupełnie obcej rzeczywistości. Kiedy emocje zaczynają ich przytłaczać, w ich domu pojawia się kruk. Southern nie idzie w stronę strachu budowanego na jump scare’ach. Bardziej interesuje go to, co dzieje się w psychice bohaterów. Kruk jest tyleż intruzem, co przewodnikiem. Towarzyszy im w momentach prawdziwej bezradności. Film korzysta z muzyki m.in. The Cure, Meredith Monk czy Screamin’ Jay Hawkinsa, która nadaje mu specyficzny, niemal transowy charakter. Od kultowego Sherlocka Holmesa po filmowe uniwersa Cumberbatch konsekwentnie wybiera role wymagające, psychologicznie wymagające i często balansujące na granicy komfortu widza. Sam mówił w rozmowie z „Variety”: To aktor, który nie ucieka od postaci trudnych ani niejednoznacznych. Z każdej roli, czy to Hawkinga, Turinga, Vincenta van Gogha, Assange’a, Sherlocka czy Patricka Melrose’a, wydobywa coś, co pozwala widzowi spojrzeć na bohatera z innej perspektywy. Znany jest również z radykalnego przygotowania do pracy: potrafi zrezygnować z wygód, nauczyć się nowych umiejętności, a nawet wejść w stan całkowitego odcięcia od świata zewnętrznego, jeśli wymaga tego rola. Największą popularność przyniosła mu rola Sherlocka Holmesa w serialu BBC, która stała się globalnym fenomenem. Z czasem dołączył do Hollywood, grając w „Star Trek: W ciemność”, „Grze tajemnic”, „Piątej władzy”, a potem, jako Doktor Strange, do Marvel Cinematic Universe. Co ciekawe Cumberbatch stara się zachować balans między blockbusterami a kinem artystycznym. W jednym z wywiadów wspominał, że bracia Russo radzili mu, aby po dużym filmie Marvela zawsze wybierać projekt niezależny. Tak właśnie trafił m.in. do serialu „Patrick Melrose” czy mrocznego thrillera „Eric”. Cumberbatch prywatnie: blisko ludzi, daleko od celebryckiego życia Mimo światowej rozpoznawalności aktor unika sztucznego blasku. Jest weganinem, praktykuje buddyzm, angażuje się w działania na rzecz uchodźców. W „Variety” powiedział: W życiu prywatnym najważniejszą rolę odgrywa jego rodzina: żona Sophie Hunter i trzech synów. W rozmowie z „City A.M.” przyznał, że to właśnie ojcostwo uświadomiło mu, jak szybko mija czas.
Pierwszy polski film w IMAX! Maciej Kawulski przenosi widza w sam środek XVII-wiecznych Karpat
„Dziki” to nie tylko nowe widowisko Macieja Kawulskiego, ale też przełom w polskiej kinematografii. Film jako pierwszy zrealizowano w IMAX, dzięki czemu Karpaty i bohaterowie mają być bliżej widza niż kiedykolwiek.
„Dziki” Macieja Kawulskiego wchodzi na ekrany jako pierwszy polski film zrealizowany w technologii IMAX. Surowe Karpaty XVII wieku i historia niemego wojownika mają teraz wybrzmieć z pełną mocą na gigantycznym ekranie i z dźwiękiem, który otacza widza z każdej strony. Nowy film w reżyserii Macieja Kawulskiego Maciej Kawulski po „Jak zostałem gangsterem” i przygodzie z Akademią Pana Kleksa wraca z widowiskiem, które przenosi polskie kino w zupełnie inną przestrzeń. „Dziki” to opowieść zanurzona w XVII-wiecznych Karpatach, gdzie mit i historia splatają się w surowy, niemal baśniowy krajobraz. Reżyser przedstawia historię półdzikiego, niemego wojownika wychowanego przez zwierzęta i ludzi gór. Jego droga krzyżuje się z brutalną misją cesarskiego inkwizytora, który pod pretekstem odzyskania skradzionych papieskich insygniów rozpętuje krwawą krucjatę. W tle monumentalne góry, a na pierwszym planie starcie różnych światów instynktu i fanatyzmu, natury i cywilizacji, wolności i władzy. Kawulski obsadza bohaterów w świecie, w którym każdy detal, od kostiumów po ruch kamery ma ogromne znaczenie. Silna obsada i bohater z krwi i kości W głównej roli występuje Tomasz Włosok, aktor znany z produkcji „Jak pokochałam gangstera” czy „Jak zostałem gangsterem”. Towarzyszą mu m.in. Leszek Lichota, Agata Buzek, Zofia Jastrzębska oraz debiutująca Angelika Włoch. Co ciekawe, postać ostatniego europejskiego inkwizytora, owianego legendą Łowcy z Carcassonne, ożywi na ekranie Sebastian Fabijański! Imponująca charakteryzacja nadaje mu aurę znaną z najmroczniejszych hollywoodzkich filmów. W takiej roli jeszcze go nie widzieliście! „Dziki”, czyli pierwszy polski film w formacie IMAX Najważniejsza nowość? „Dziki” jest pierwszym polskim pełnometrażowym filmem fabularnym prezentowanym w technologii IMAX. To milowy krok dla rodzimej kinematografii, która po raz pierwszy wchodzi do ligi największych światowych widowisk pod względem realizacji obrazu. IMAX to przede wszystkim gigantyczny ekran, wyższa rozdzielczość i wyjątkowa głębia obrazu. Krystalicznie czyste detale, nasycone kolory, perfekcyjna czerń i dźwięk, który otacza widza, to wszystko sprawia, że film jest odbierany bardziej intensywnie, niemal fizycznie. Kawulski o IMAX: „To doświadczenie osiąga swój zenit” Maciej Kawulski w rozmowach o filmie podkreśla, że technologia była kluczowa. Jak czytamy na portalu polskieradio.pl: „Filmowanie na ARRI ALEXA 65 było dla nas naturalnym wyborem, by uchwycić majestat Karpat i surowość historii 'Dzikiego' w pełnej skali. Ale to w salach IMAX doświadczenie osiąga swój zenit. To właśnie tam widz może w pełni zanurzyć się w ten świat, poczuć każdy detal, każdą emocję, otoczony obrazem i dźwiękiem, które przenoszą go w sam środek akcji. To właśnie dla takiego kinowego przeżycia tworzyliśmy ten film”. Zdjęcia Bartek Cierlicy — IMAX zmienia wszystko Autor zdjęć, Bartek Cierlica, zwraca uwagę, że praca w formacie IMAX nadała filmowi zupełnie nową skalę. To właśnie dzięki tej technologii surowe krajobrazy Karpat mają robić na widzu oszałamiające wrażenie, a „Dziki” ma być filmem nie tylko oglądanym, ale doświadczanym: Kiedy premiera? Przedsprzedaż biletów na pokazy przedpremierowe IMAX rusza 28 listopada, a seanse zaplanowano na 12–18 grudnia. Oficjalna premiera kinowa „Dzikiego” odbędzie się 1 stycznia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Pierwszy zwiastun „Diabeł ubiera się u Prady 2” rozpalił internet! Miranda Priestly wraca w wielkim stylu
Miranda Priestly znów wkracza do „Runway” i to w wielkim stylu. W pierwszym zwiastunie „Diabeł ubiera się u Prady 2” Meryl Streep i Anne Hathaway po latach ponownie wcielają się w ikoniczne role, wywołując euforię fanów na całym świecie.
Miłośnicy kultowej historii o modzie, ambicjach i bezwzględnej redaktorce naczelnej czekali na tę chwilę prawie dwie dekady. W sieci pojawił się pierwszy zwiastun filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Krótki teaser wystarczył, by wywołać euforię wśród fanów. Na ekranie ponownie widzimy Meryl Streep jako Mirandę Priestly, przechadzającą się po korytarzach „Runway” w rytm stukotu kultowych czerwonych szpilek. W windzie dołącza do niej Anne Hathaway jako Andy Sachs. Sequel po 20 latach. Miranda musi zmierzyć się z nową rzeczywistością Nowa odsłona serii to kontynuacja hitu z 2006 roku – filmu, który stał się jednym z najważniejszych popkulturowych tytułów lat 2000. Tym razem fabuła koncentruje się na Mirandzie Priestly, która stoi przed największym zawodowym wyzwaniem w swojej karierze. Świat mediów drukowanych chwieje się w posadach, a „Runway” musi walczyć o przetrwanie, by utrzymać prestiż i wpływy. Priestly szczególnie zależy na ogromnym budżecie reklamowym należącym do luksusowej korporacji, którą obecnie współzarządza… Emily Charlton – grana przez Emily Blunt – dawna asystentka, a dziś jedna z najbardziej wpływowych kobiet w branży. Królowa branży modowej i jej była podwładna znajdą się więc po przeciwnych stronach barykady. Gwiazdy wracają: Obsada sequelu robi wrażenie W drugiej części „Diabeł ubiera się u Prady” ponownie zobaczymy takich aktorów jak: Meryl Streep (Miranda Priestly), Anne Hathaway (Andy Sachs), Emily Blunt (Emily Charlton), Stanley Tucci (Nigel), Tracie Thoms i Tibor Feldman. Do obsady dołączyły również nowe nazwiska: Kenneth Branagh jako mąż Mirandy oraz Simone Ashley w tajemniczej, nieujawnionej jeszcze roli. Według informacji przekazanych m.in. przez „Variety”, obsadę zasilą również: B.J. Novak, Lucy Liu, Justin Theroux, Pauline Chalamet, a Patrick Brammall wcieli się w nową miłość Andy Sachs. Nie wróci natomiast Adrian Grenier, czyli filmowy Nate. Czy kontynuacja powtórzy sukces? Oryginał opowiadał historię młodziutkiej Andy Sachs, która trafiła do świata wielkiej mody jako asystentka Mirandy Priestly. Z czasem musi zdecydować, czy na pewno chce poświęcić życie dla kariery... Film zarobił 326 mln dolarów, a Meryl Streep zgarnęła za swoją rolę Złoty Glob i nominację do Oscara. O sequelu przez lata mówiło się jako projekcie, który raczej nie ma przyszłości. Anne Hathaway sama przyznała kiedyś: „Nie sądzę, żeby kontynuacja tej historii kiedykolwiek się wydarzyła, ale jak widać, czasami cuda się zdarzają”. A jednak. Disney potwierdził, że projekt jest w realizacji, a premiera zaplanowana jest na 1 maja 2026 roku. Druga część przyniesie nowe konflikty i wielką zmianę w układzie sił Świat mody to dziś zupełnie inna gra niż ta, którą rządziła Miranda 20 lat temu. Cyfryzacja, social media, upadki magazynów drukowanych i agresywna walka o reklamodawców sprawiają, że bohaterowie staną przed poważniejszymi dylematami niż dobór odpowiedniej torebki na Fashion Week. Co zapowiadają twórcy? Powrót dobrze znanych motywów, ostre starcie Mirandy i Emily, nowe konflikty oraz współczesne realia branży, które nie oszczędzają nawet legend. Za scenariusz ponownie odpowiada Aline Brosh McKenna, współtwórczyni pierwszej części. Dlaczego na sequel czekaliśmy tak długo? Pierwszy film powstał jeszcze zanim książka Lauren Weisberger trafiła do księgarń – wystarczyło sto stron i zarys historii, by studio 20th Century Studios zdecydowało o produkcji. Sukces przeszedł najśmielsze oczekiwania twórców. Jednak przez lata obsada i producenci twierdzili, że kontynuacja nie ma sensu, bo Andy „jest teraz gdzieś w Paryżu i wiedzie świetne życie”. A jednak dziś powraca i wygląda na to, że będzie miała dużo do powiedzenia. Pierwszy zwiastun „Diabeł ubiera się u Prady 2” pokazuje, że Miranda Priestly wraca nie po to, by przypominać o swojej legendzie, ale by wygrać jeszcze jedną bitwę w świecie, który bardzo się zmienił. Widzowie już teraz odliczają dni do premiery. View oEmbed on the source website
Dawno nie czekałam tak na żadną premierę! 3. część hitu powraca w nowej odsłonie. Będzie ogień!
Magia, intryga i spektakularne efekty znów połączą się w jedno. W sieci głośno jest już na temat „Iluzji 3”, trzeciej odsłony kasowej serii o grupie genialnych iluzjonistów. Oto wszystko, co wiemy na temat kontynuacji filmu.
Fani sprytnej magii, spektakularnych trików i filmowych twistów mogą zacierać ręce – „Iluzja” wraca na wielki ekran. W sieci wrze, bo premiera w kinach już lada moment! Obejrzyjcie zwiastun trzeciej części hitu i zobaczcie, czego się spodziewać. „Iluzja 3” – zwiastun zapowiada wielki powrót Nowy rozdział historii Czterech Jeźdźców łączy klasycznych bohaterów z nowym pokoleniem utalentowanych iluzjonistów. Wspólnie podejmują się śmiałego napadu na diament o bezcennej wartości, a ich celem jest rozbicie międzynarodowej organizacji przestępczej. W zwiastunie nie brakuje tego, co widzowie pokochali najbardziej: szybkiego tempa, efektów specjalnych i złudzeń, które igrają z percepcją. Zobaczcie trailer poniżej: View oEmbed on the source website „Iluzja 3” – obsada i nowi bohaterowie Do swoich ról powracają ulubieńcy publiczności: Jesse Eisenberg, Woody Harrelson, Isla Fisher, Dave Franco i Morgan Freeman. Tym razem towarzyszyć im będą nowe twarze – Rosamund Pike, Justice Smith, Dominic Sessa i Ariana Greenblatt. To zapowiada odświeżenie fabuły i nowe emocje w świecie filmowych magików. „Iluzja” – od fenomenu do filmowej legendy Pierwsza część serii z 2013 roku stała się nieoczekiwanym światowym przebojem, zarabiając ponad 350 milionów dolarów. Opowiadała o grupie błyskotliwych iluzjonistów, którzy, działając pod szyldem tajemniczej organizacji OKO, dokonali spektakularnego skoku, przelewając fortunę skorumpowanych biznesmenów prosto na konta publiczności swojego pokazu. Sukces filmu sprawił, że wkrótce powstała kontynuacja, również przyciągająca miliony widzów na całym świecie. Za kamerą pierwszej części stanął Louis Leterrier („Transporter”), drugą wyreżyserował Jon M. Chu („Bajecznie bogaci Azjaci”, „Wicked”), a teraz pałeczkę przejął Ruben Fleischer, znany z takich hitów jak „Venom” czy „Zombieland”. Co ciekawe, to właśnie Fleischer ma poprowadzić również planowaną czwartą część cyklu. „Iluzja 3” dostępna będzie w kinach od 14 listopada. Czekacie?
Ten nowy norweski film to terapeutyczne kino dla zagubionych. Intymna opowieść o codziennych kryzysach
Norweski debiut Lilji Ingolfsdottir trafił w ubiegłym roku na festiwale i szybko zwrócił uwagę krytyków. W listopadzie „Być kochaną” weszło do polskich kin i zbiera pochlebne opinie, choć nie jest filmem, który przemówi do każdego widza. To kino kameralne, wymagające, opowiadające o doświadczeniach, które wielu z nas zna aż nazbyt dobrze.
Norweski film „Być kochaną”, który właśnie zadebiutował w Polsce, trafia w sedno współczesnych lęków związanych z relacjami. To opowieść o kobiecie, która musi zmierzyć się z własnym zagubieniem, zanim spróbuje uratować cokolwiek innego. O czym opowiada „Być kochaną”? To historia o codzienności — takiej, o której często słyszymy od znajomych, rodzeństwa albo koleżanki z pracy podczas zbyt szczerej rozmowy przy kawie. Maria (Helga Guren) po rozpadzie swojego pierwszego związku próbuje ułożyć przyszłość u boku Sigmunta (Oddgeir Thune). Ich relacja zaczęła się niepozornie, ale kiedy już weszli w nią na dobre, stworzyli rodzinę patchworkową i doczekali się dwójki dzieci. Ten pozorny porządek zaczął jednak pękać. Maria, która poświęciła karierę dla domu, zaczęła czuć się coraz bardziej przeźroczysta. Sigmunt, muzyk, wiecznie w trasie, funkcjonuje obok rodziny, przypominając bardziej gościa niż partnera. Ona nie potrafi nazwać własnych potrzeb, a on nie potrafi usłyszeć jej emocji. Wszystko to, co latami było spychane do środka, zaczyna domagać się uwagi. „Być kochaną”: kryzys, którego wielu z nas się wstydzi Bohaterka zostaje nagle zepchnięta do roli, której nigdy nie planowała – kobiety zmęczonej, pogubionej, rozczarowanej. Nie rozpoznaje samej siebie, a jednocześnie traci kontakt z tymi, którzy są jej najbliżsi. Jej instynkt podpowiada, że warto ratować małżeństwo, ale szybko okazuje się, że pierwszym krokiem jest próba ocalenia siebie. Czy „Być kochaną” to film wart obejrzenia? Zdecydowanie tak. To kino o emocjach tych prawdziwych, niewygodnych i często przemilczanych. Opowieść przypomina wiele życiowych historii: początkowy zachwyt, który z czasem ustępuje frustracji, nieporozumieniom i kumulacji niewypowiedzianych pretensji. Znamy je z własnych doświadczeń albo opowieści bliskich. Nie o finał tu jednak chodzi, ale o proces – długi, wymagający i pełen bólu. O naukę mówienia o emocjach, o próbę zrozumienia siebie i o to, jak łatwo zgubić się w codzienności. „Być kochaną” to film dla widzów, którzy lubią czuć „Być kochaną” opiera się głównie na dialogach i wewnętrznych napięciach. Nie ma tu dynamicznych zwrotów akcji. Jest za to miejsce na refleksję i spojrzenie na relacje z bardzo bliska. To propozycja przede wszystkim dla widzów, którzy lubią kino psychologiczne i potrafią zanurzyć się w niuansach emocji. Największą siłą produkcji jest to, że Ingolfsdottir nie ocenia swoich bohaterów. Każde z nich ma własną rację, własną prawdę i własne ograniczenia. To rzadki typ opowieści, w której obie strony konfliktu są przedstawione z empatią i zrozumieniem. Dokładnie tak, jak bywa w życiu – nie ma jednej „właściwej” wersji wydarzeń. Atmosfera skandynawskiego kina, świetnie zarysowane tło i znakomita rola Helgi Guren nadają tej historii autentyczności. Aktorka dźwiga na sobie całą opowieść, tworząc portret kobiety, która balansuje między odpowiedzialnością a utratą siebie. „Być kochaną”: opinie polskich widzów Polscy widzowie, którzy zobaczyli „Być kochaną” na festiwalach i pokazach przedpremierowych, reagują wyjątkowo emocjonalnie. W komentarzach powtarza się zachwyt nad autentycznością historii oraz psychologiczną wiarygodnością bohaterów. Jedna z użytkowniczek napisała: „Wspaniały, mądry, autentyczny, wnikliwy, bolesny. Jeżeli tak wygląda debiut reżyserski…”, inna dodawała, że to historia, w której „można przeglądać się jak w lustrze”. Wielu widzów zwraca uwagę na terapeutyczny charakter seansu. Jak zauważył jeden z użytkowników: „Niewiarygodne, że to jest pełnometrażowy debiut reżyserski. Mnóstwo mądrości…”, a ktoś inny określił film krótką frazą: „To be loved is to be seen”. Pojawia się też refleksja nad współczesnym kinem skandynawskim: Widzowie często chwalą rolę Helgi Guren: „Za kreację głównej bohaterki chapeau bas”, a jedna z nich przyznaje, że film „wzruszył oraz poruszył do głębi”. W komentarzach pojawia się też głos krytyczny: „Nie zaprzeczam, że ważny, ale co z tego skoro nie za dobry”. Mimo to przeważa przekonanie, że „Być kochaną” prowokuje do refleksji nad własnymi emocjami. „Być kochaną” działa trochę jak seans terapeutyczny. To film trudny, miejscami obciążający emocjonalnie, ale jednocześnie potrzebny szczególnie dla tych, którzy w powolnym kinie szukają prawdy i przestrzeni do autorefleksji. W polskich kinach od 7 listopada. View oEmbed on the source website
Ten film rozbiera macierzyństwo z mitów... Bolesna opowieść o kobiecie, która już dawno przekroczyła granice wytrzymałości
Na ekrany polskich kin trafi dopiero w lutym 2026 roku, ale już dziś „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” uchodzi za jeden z najbardziej bezkompromisowych filmów sezonu. Mary Bronstein wraca za kamerę po latach i od razu zgarnia Srebrnego Niedźwiedzia, a widzów wrzuca w świat Lindy – kobiety, którą życie dosłownie przygniata stropem.
„Kopnęłabym cię, gdybym mogła”, czarna komedia Mary Bronstein, nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem. Zadebiutowała na świecie 24 stycznia 2025 roku. Polska premiera kinowa została wyznaczona na 20 lutego 2026. Już teraz wiemy, że jest na co czekać! „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” – fabuła. Gdy sufit dosłownie spada na głowę Linda, terapeutka, matka i żona, próbuje poradzić sobie z tajemniczą chorobą dziecka, nieobecnym mężem, zaginioną osobą i coraz bardziej wrogimi relacjami ze swoim terapeutą. A to dopiero początek... Jej mąż jest obecny jedynie w słuchawce telefonu, córka wymaga stałej opieki i dojelitowego karmienia, a terapeuta, zamiast pomóc, traci cierpliwość szybciej niż ona sama. Kiedy pęka rura, a sufit wali się do środka, Linda traci nie tylko dach nad głową, ale i resztki stabilności. Przeprowadzka do motelu, przynajmniej w teorii, ma być tymczasowa. W praktyce uruchamia ciąg zdarzeń, które zdają się podważać sens wszystkiego, co Linda uważała za pewne. Macierzyństwo bez filtrów Bronstein wpisuje film w nurt współczesnych opowieści demitologizujących macierzyństwo. Tutaj nie mamy zdrobnionych uniesień ani instagramowych idealizacji. Mamy za to zmęczenie, kompulsywne jedzenie, alkohol, trawka i próby przetrwania kolejnych pięciu minut. Jednocześnie autorka nie ocenia Lindy: pokazuje bohaterkę, która próbuje chronić dziecko, ale sama nie ma już czym oddychać. Obsada i twórcy. Rose Byrne w jednej z najmocniejszych ról w karierze Największą siłą filmu jest kreacja Rose Byrne – intensywna, wielowarstwowa, jednocześnie twarda i krucha. Nic dziwnego, że aktorka wróciła z Berlina ze Srebrnym Niedźwiedziem. W filmie występują m.in.: Rose Byrne jako Linda, Delaney Quinn jako córka, Christian Slater jako nieobecny mąż, Conan O’Brien jako terapeuta, Danielle Macdonald, Ivy Wolk, Daniel Zolghadri, Ella Beatty. Za scenariusz i reżyserię odpowiada wspomniana Mary Bronstein. To jej pierwszy film od 17 lat, ale powrót można śmiało nazwać niezwykle mocnym. „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” – opinie i nagrody Film zdobył Srebrnego Niedźwiedzia i 8 dodatkowych nominacji, a krytycy chwalą go za: odważną formę, portret macierzyństwa pozbawiony złudzeń, energię czarnej komedii podszytej grozą, intensywność zdjęć, które nie pozwalają Lindzie uciec ani na sekundę. Widzowie na świecie oceniają film wysoko (średnio 7.3), a recenzje podkreślają rangę występu Byrne. „Kopnęłabym cię, gdybym mogła” – czy warto obejrzeć? Tak, jeśli szukasz filmu, który potrafi jednocześnie rozśmieszyć i przerazić. To nielekka opowieść o kobiecie, która żyje na krawędzi. Z pewnością będzie to jednak doświadczenie filmowe intensywne i oryginalne, które zostaje z widzem długo po seansie. • Światowa premiera: 24 stycznia 2025 • Polska premiera kinowa: 20 lutego 2026 View oEmbed on the source website
Tak mocnego polskiego filmu dawno nie było. Widzowie relacjonują: po seansie zapada cisza, nikt nie opuszcza sali
Sala kinowa zamilkła, a sekcja komentarzy – eksplodowała. Po premierze „Domu dobrego” Wojciecha Smarzowskiego pod postem Glamour.pl na Facebooku pojawiły się setki reakcji. Ton? Mieszanka wstrząsu, wdzięczności i gniewu.
Niektórzy stwierdzili, że nie są gotowi na ten film. Inni udali albo udadzą się do kina ze ściśniętym gardłem. „Dom dobry” miał swoją premierę 7 listopada i od razu stał się punktem zapalnym debaty o przemocy domowej. Na Facebooku Glamour.pl, pod postem zapowiadającym nowe dzieło Wojciecha Smarzowskiego, internauci zostawili wiele komentarzy. To nie tylko recenzje i emocje tuż po seansie, ale też relacje z życia. „Dom dobry”: recenzje nowego filmu Smarzowskiego Nowy film Wojciecha Smarzowskiego („Wołyń”, „Kler”, „Wesele”) opowiada historię Gośki (Agata Turkot) i jej relacji z Grześkiem (Tomasz Schuchardt) – związku, który z pozornej czułości przeistacza się w spirale kontroli i przemocy. Reżyser rezygnuje z upiększeń: zamiast „filmowych skrótów” dostajemy codzienność przemocy, a obok niej otoczenie, które często milczy. Już przed premierą było wiadomo, że obraz ten uruchomi emocje, ale chyba nikt nie przewidział, że tak mocno. Pod postem Glamour.pl na Facebooku pojawiły się setki poruszających komentarzy na temat „Dom dobry”. Jedna z internautek napisała, że wszędzie widzi opinie kobiet, które boją się, że reżyser „pojechał do bandzie”, a dla wielu z nich, problem ukazany w filmie, to niestety codzienność. Wyjaśnia, że oprócz strachu, że zobaczą to, czego same doświadczyły, jeszcze większy lęk i ból wywołuje w nich myśl, że pozwalały na to, że nie odeszły i że nikt im nie pomógł, mimo że wolały o tę pomoc. I dodaje, że ten film powinien obejrzeć każdy z nas, by następnym razem, gdy usłyszymy zza ściany krzyk, zadzwonić na policję, a nie jak większość ludzi machnąć ręką. „I ten film powinna obejrzeć każda kobieta, która przeszła przez to piekło i powinna być z siebie dumna, że udało jej się uwolnić, że była na tyle silna, że teraz nic i nikt jej już nie złamie. I mam również nadzieję, że każda mama syna, zrobi wszystko, aby wpoić mu szacunek do drugiego człowieka, a tym bardziej do przyszłej wybranki, i powtarzać jak mantrę, że bicie, znęcanie się jest po prostu nieludzkie i nikt, kto posiada empatię, nie wyrządzi drugiemu takich potworności”. Pierwsze reakcje widzów po obejrzeniu „Dom dobry” Kolejne osoby piszą o trudnych emocjach pojawiających się podczas oglądania filmu i nazywają „Dom dobry” ciężkim oraz brutalnie prawdziwym. „Po seansie nie wiedziałam, gdzie podziać myśli. Nigdy przedtem nie miałam uczucia, żeby wyjść z seansu, bo nie dawałam rady”. Pojawiły się też relacje bezpośrednio po seansie w kinie. Wielu widzów nie było w stanie opuścić sali, siedzieli w ciszy i zadumie przez całe napisy końcowe. „Po seansie na sali cisza. U mnie wewnętrzny ścisk przepony podczas oglądania. Niestety historia dotyczy kogoś mi bliskiego. Po rozwodzie trauma się nie kończy, oprawca atakuje dalej za przyzwoleniem sądu. Jak masz pieniądze to i policja gubi dowody, funkcjonariusze tracą pamięć, a jedyne, co pamiętają, że wtedy był wietrzny dzień”. Wyraźnie też powraca wątek odpowiedzialności społecznej i instytucjonalnej: „Film powinna obejrzeć cała policja przymusowo i wszystkie sądy w całej Polsce przymusowo”. Wiele widzek obawia się seansu, szczególnie te, które doświadczyły przemocy. Jedna z nich zaapelowała: „Nie dam rady obejrzeć i nie muszę. Swoje przeżyłam. Film na pewno robi wrażenie, ale to, co przemoc domowa robi z człowiekiem, jest jeszcze gorsze. Proszę, reagujcie. Nie mówcie, że nie chcecie się wtrącać. Wasza pomoc i wsparcie są nieocenione. Ratują życie. Błagam, nie bądźcie obojętni”. Kolejna dodaje: „Myślę, że film trzeba obejrzeć, bo przede wszystkim poszerza świadomość. Mnóstwo kobiet, które przeszło przez takie związki, jest wyobcowana, zastanawia się, czy nie wyolbrzymiła, a świat często im mówi, że przesadzają, bo przecież ich mąż dla otoczenia jest często spełnieniem marzeń. Temat trzeba podejmować i o nim mówić. To daje też swoiste wsparcie osobom, które przez to przeszły”. W dyskusji wybrzmiewa również perspektywa mężczyzn i zwrócenie uwagi na szerszy kontekst: „Ludzie tak przeżywają ten film, jakby życia nie znali. Obejrzeć to pikuś. Gorzej jakby przyszło to przeżyć”. W wielu opiniach pojawia się uznanie dla tonu filmu, braku uproszczeń i upiększeń: „Poruszający temat i wreszcie film, który nie udaje, że wszystko jest czarno-białe. W relacjach często to, co złe, zaczyna się od rzeczy drobnych i właśnie dlatego tak ważne jest, by o tym mówić. Mam nadzieję, że ten film wywoła potrzebną dyskusję, a nie tylko szok”. „Dom dobry” już pierwszego dnia po premierze stał się czymś więcej, niż tytułem z afisza — zapalnikiem rozmowy o przemocy domowej, reakcji otoczenia i odpowiedzialności instytucji. View oEmbed on the source website
Keanu Reeves w nowej komedii, która bawi i wzrusza do łez. Dawno nie miałam takich zakwasów ze śmiechu
Ten film bawi do łez, ale ma też wzruszające momenty. „Anioł stróż” to ciepła komedia i idealna propozycja kinowa na chłodne jesienne wieczory.
Nie wiem jak wy, ale ja jesienią nie mam ochoty na ciężkie, dołujące, depresyjne filmy. Jeśli mam iść do kina, to na coś lekkiego, przyjemnego i niegłupiego. Łatwo powiedzieć, trudniej znaleźć. I tu niespodzianka: właśnie teraz w kinach jest taki film. Mowa o „Anioł stróż”. Jeśli potrzebujecie jakościowej rozrywki (albo nie macie planów na weekend), nie przegapcie tego tytułu. Już sam plakat obiecuje przedni ubaw. W rolach głównych zobaczymy wobec speców od rozśmieszania na ekranie: Setha Rogena i Aziza Ansariego. A jako wisienka na torcie... Keanu Reeves. Tym razem nie w czarnym skórzanym płaszczu (fani Matrixa wiedzą, o co chodzi), tylko ze skrzydłami. Które zresztą w trakcie filmu traci. Ale do tego jeszcze dojdziemy... „Anioł stróż”: fabuła Arj ma zapał do pracy, nie ma niestety szczęścia do jej szukania. Na szczęście ma jednak poczucie humoru, które ratuje go z niejednej opresji. Nie mogąc znaleźć zatrudnienia jako montażysta, ima się różnych zajęć, m.in. zatrudnia się jako stacz kolejkowy. Stojąc w kolejce, przypadkiem poznaje milionera Jeffa, który akurat poszukuje asystenta. Nie mając nic do stracenia, Arj proponuje swoją kandydaturę. Jeff o dziwo zgadza się. Początkowa współpraca układa się idyllicznie. Wydaje się, że pech wreszcie odpuścił Arjowi, który poznaje też dziewczynę. Ale jak to w życiu bywa, raz na wozie, raz pod wozem. Do tego wszystkiego, w ich życie wkracza anioł Gabriel, który ma za zadanie ratować ludzi piszących SMS-y za kierownicą. Wychodzi jednak poza swoje kompetencje, za co też spotkają go konsekwencje w postaci... zesłania na ziemię i utraty skrzydeł. Aby je odzyskać, będzie musiał posprzątać bałagan, jaki urządził na ziemi. Chcąc pomóc Arjowi, postanowił bowiem, bez zgody „z góry”, zafundować mu nieoczekiwaną zamianę miejsc. Na skutek jego nadprzyrodzonej interwencji Arj pławi się więc w luksusach, a Jeff ledwo wiąże koniec z końcem, musi spać w obskurnych tanich motelach i szukać zleceń. Niczego nie pragnie tak, jak odzyskania dawnego życia. Z kolei Arj świetnie odnajduje się w swojej nowej roli. Gabriel i Jeff wspólnie próbują go namówić, aby zgodził się na powrót do poprzedniego życia. „Anioł stróż”: obsada Za reżyserię odpowiada komik aktor i reżyser Aziz Ansari, którego możecie kojarzyć z takich tytułów, jak „To już jest koniec”, „Parks and Recreation”, „Stary, kocham cię”, „Specjalista od niczego”. Siebie też obsadził w roli Arja. Jeffa zagrał Seth Rogen, którego ostatnio mogliście oglądać w świetnym serialu „Studio”. Na swoim koncie ma też udział w takich filmach jak „Wywiad ze słońcem narodu”, „Pół na pół”, „Supersamiec”, „Donnie Darko”. No i wreszcie wchodzi on, cały na biało... Chodzi oczywiście o Keanu Reevesa , który na swoim koncie ma takie kultowe produkcje, jak „John Wick”, „Matrix”, „Speed – niebezpieczna szybkość”, „Na fali”, „Johnny Mnemonic” czy „Adwokat diabła”. Na uwagę zasługują też postaci drugoplanowe — szefowa aniołów, Marta świetnie zagrana przez Sandrę Oh („Bezdroża”, „Obsesja Eve” – serial, „Pod słońcem Toskanii”, „Chirurdzy”), czy ambitna i wrażliwa społecznie dziewczyna Arja, w którą wcieliła się Keke Palmer ( „Nie!”, „Pickup”). „Anioł stróż”: recenzja Dawno nie miałam takich zakwasów ze śmiechu. Dzień po seansie czułam mięśnie brzucha, jakbym zamiast do kina poszła na hardkorowy trening na siłowni. Nazwisko Setha Rogena to już swego rodzaju gwarancja, że będzie śmiesznie. Ale Keanu Reeves totalnie zaskoczył mnie swoim komediowym talentem. Jako trochę nieporadny anioł Gabriel, który wywraca do góry nogami życie dwóch skrajnie różnych facetów, jest totalnie uroczy. Zwłaszcza w scenie, gdy przełożona aniołów beszta go i za karę odbiera mu skrzydła. A gdy po pierwszym szoku jako śmiertelnik, zaczyna na własnej skórze doświadczać ziemskich przyjemności, ujawnia w pełni swój komiczny (i taneczny) potencjał. Bo czy wiedzieliście, że Keanu świetnie odnajduje się w latynoskich rytmach i kręci biodrami w rytm cumbii? Teraz już wiecie. Ale żeby nie było — to nie tylko zabawna komedyjka o nieoczekiwanej zamianie miejsc. Każdy z bohaterów uświadamia sobie, że nie doceniał swojego dotychczasowego życia i ma o co walczyć. I że pieniądze wcale szczęścia nie dają, a prawdziwych relacji nie da się kupić. Nie są to może zbyt odkrywcze wnioski, ale prawda jest często najprostsza i warto ją sobie uświadamiać i przypominać o tym, co ważne. A przy okazji zdrowo się pośmiać. View oEmbed on the source website
Polscy twórcy uderzają w niewygodne tematy. Zapowiada się film, o którym będzie naprawdę głośno
Polskie kino rzadko tak odważnie zagląda za zamknięte drzwi domu, pokazując to, co najczęściej zostaje w czterech ścianach. „Szwagier” to nowy projekt Szymona Jakubowskiego. Historia o rodzinie, lojalności, gniewie i konsekwencjach milczenia. Kamery już pracują, a obsada pełna gwiazd i zapowiedzi twórcy sprawiają, że film określa się mianem jednego z najbardziej intrygujących polskich tytułów nadchodzącego roku.
Twórcy obiecują bezkompromisowy ton i formę, jakiej dawno w rodzimym kinie nie było. Jedno jest pewne: „Szwagier” nie będzie wygodnym seansem — i właśnie to przyciąga uwagę widzów. Premiera w kinach planowana jest na 2026 rok. „Szwagier”: o czym będzie film? „Szwagier” przedstawia losy rodziny Gajdów, którą poznajemy w dniu ślubu Ewy i Bronisława. Start jak z rodzinnego albumu: nadzieja, wiara w „na zawsze” i uśmiechy uchwycone na zdjęciach. Z czasem jednak atmosfera kruszy się, a w relacji pojawiają się niepokojące sygnały. Bliscy, zamiast reagować, wybierają wygodne milczenie. Kiedy dochodzi do eskalacji przemocy, „wobec której wymiar sprawiedliwości jest bezsilny”, rodzina jest zmuszona działać. Tylko że na słowa i mediacje jest już za późno. Pozostaje jedna odpowiedź: „zareagować przemocą na przemoc”. „Szwagier”: w obsadzie plejada gwiazd W głównych rolach zobaczymy Paulinę Gałązkę, Aleksandrę Adamską, Aleksandrę Konieczną, Macieja Kosiackiego, Arkadiusza Detmera oraz Tomasza Sobczaka. Każde z tych nazwisk to gwarancja intensywnych, emocjonalnych ról, a temat filmu daje aktorom ogromne pole do popisu. Za produkcję odpowiada Szymon Jakubowski, twórca „Jak żyć?”. Scenariusz powstał na bazie prawdziwych doświadczeń osób, które mierzyły się z domową przemocą i bezradnością instytucji. Reżyser podkreśla, że nie serwuje ciężkiego kina społecznego, lecz opowieść o moralnym impasie i desperacji zwykłych ludzi. Jak mówi: Najbardziej ryzykowny element? Forma. Jakubowski dodaje: „Formalnie film różni się od tego, co na co dzień oglądamy w kinie. Zdecydowałem się opowiedzieć tę historię serią mastershotów, skupiając się na chwilach, ważnych momentach w życiu bohaterów jednej rodziny, po których już nic nie będzie takie samo”. „Szwagier” — kiedy premiera? Zdjęcia trwają, a premiera została zaplanowana na 2026 rok. Jeśli twórcy dowiozą wizję, o której mówią, „Szwagier” ma szansę stać się jednym z najważniejszych i najbardziej dyskutowanych polskich filmów najbliższych miesięcy.
Film z Margot Robbie i Colinem Farrellem miał być hitem, a okazał się klapą. Produkcja wzbudziła skrajne emocje
Jeszcze zanim wszedł na ekrany kin, film „Wielka, odważna, piękna podróż” zdążył podzielić krytyków i wywołać falę komentarzy w branży filmowej. Produkcja z Margot Robbie i Colinem Farrellem w rolach głównych miała być jednym z najbardziej wyczekiwanych tytułów jesieni 2025 roku, a tymczasem pierwsze recenzje i prognozy finansowe zwiastują coś zupełnie innego.
Film określany jest mianem „romantycznego fantasy z ambicjami”, ale pierwsze oceny pokazują, że nie każdemu uda się go pokochać. „Wielka, odważna, piękna podróż” wchodzi do kin w cieniu wysokiego budżetu i wielkich oczekiwań, a jednocześnie z notą 41 punktów w serwisie Metacritic i nieco lepszą, ale wciąż przeciętną oceną 52% na Rotten Tomatoes. Co poszło nie tak? „Wielka, odważna, piękna podróż” - reżyser, który lubi balansować między art-house’em a mainstreamem Za film odpowiada Kogonada – koreański reżyser znany z poetyckiego „Columbusa” i refleksyjnego „Yang”. Publiczność mogła też oglądać jego pracę w cenionym serialu Apple TV+ „Pachinko” czy w dwóch odcinkach „Gwiezdnych wojen: Akolity”. To twórca, który lubi twórczość osadzoną pomiędzy kinem niszowym a produkcjami bardziej nośnymi. „Wielka, odważna, piękna podróż” miała być jego wejściem do szerokiego mainstreamu – film romantyczny z elementami fantasy, obsadzony hollywoodzkimi gwiazdami. Fabuła opowiada o Davidzie i Sarah, którzy przypadkiem poznają się na weselu. Niespodziewanie trafiają w wir podróży przez czas, gdzie mogą cofnąć się do przeszłości i zmienić własną przyszłość. W rolach głównych Margot Robbie i Colin Farrell. Brzmi jak materiał na film marzeń – ambitny, nieszablonowy i pełen metafor o miłości. Tyle że, zdaniem wielu krytyków, efekt końcowy okazał się zbyt przerysowany. „Wielka, odważna, piękna podróż” - opinie krytyków: od „ożywionej sztuki” po „przesłodzone klisze” Pierwsze recenzje pokazują, że „Wielka, odważna, piękna podróż” wzbudza skrajne reakcje. Samuel Leggett z JVS Media chwali film jako „ożywioną sztukę broadwayowską” i podkreśla niezwykłą chemię Robbie i Farrella. Inni krytycy piszą jednak o „ckliwym tonie” i „rozmowie o miłości na poziomie akademickiego wykładu”. Allyson Johnson z ButWhyTho stwierdziła wprost, że produkcji „brakuje rozmachu, który pozwoliłby widzom się w niej zakochać”. W recenzjach przewijają się takie określenia jak „przesłodzony”, „płaski”, „zbyt sentymentalny”. Dla niektórych to kino pełne ciepła i afirmacji życia, dla innych – wydmuszka bez emocjonalnej głębi. „Wielka, odważna, piękna podróż” - finanse mówią jedno: ryzyko dla Sony Niezależnie od artystycznych dyskusji, w Hollywood zawsze liczy się kasa. A tutaj prognozy są niepokojące. Portal World of Reel przewidywał, że film w weekend otwarcia zarobi jedynie 7–8 mln dolarów. To dramatycznie mało w porównaniu do tego, ile kosztował projekt. Sony zapłaciło 50 mln dolarów za prawa do filmu i dorzuciło kolejne 60 mln na budżet – razem aż 110 mln dolarów. To oznacza, że „Wielka, odważna, piękna podróż” już teraz jest stawiana w jednym rzędzie z największymi finansowymi wpadkami ostatnich lat. To sygnał, że w świecie blockbusterów samo nazwisko aktora nie jest gwarancją sukcesu. „Wielka, odważna, piękna podróż” - obsada marzeń, która nie wystarczyła? Warto jednak podkreślić, że obsada „Wielkiej, odważnej, pięknej podróży” to prawdziwe hollywoodzkie crème de la crème. Oprócz Margot Robbie i Colina Farrella na ekranie zobaczyć można Kevina Kline’a, Phoebe Waller-Bridge, Jodie Turner-Smith, Lily Rabe, Billy’ego Magnussena, Brandona Pereę, Chloe East i Hamisha Linklatera. To nazwiska, które zwykle przyciągają uwagę i podbijają prestiż projektu. Mimo to, jak pokazują pierwsze reakcje, nawet gwiazdorska obsada nie wystarczy, jeśli historia nie rezonuje z widzami. Film Kogonady pozostaje próbą opowiedzenia czegoś świeżego w gatunku fantasy-romance, jednak efekt końcowy pozostawił publiczność podzieloną. „Wielka, odważna, piękna podróż” dostępna jest już w kinach. Zamierzacie zrobić sobie seans pomimo negatywnych opinii? Najlepiej wyrobić jest sobie swoją własną. View oEmbed on the source website
Czy film Agnieszki Holland przyniesie Polsce Oscara? Jedno jest pewne: budzi emocje
Film „Franz Kafka” Agnieszki Holland oficjalnie został polskim kandydatem do Oscara. Ta produkcja od początku budzi ogromne emocje, ale czy ma szansę przynieść nam Oscara?
Franz Kafka – bohater, którego nie sposób uchwycić To kolejny raz, kiedy Agnieszka Holland wchodzi do oscarowej gry. Tym razem punktem wyjścia stała się postać Franza Kafki, jednego z najbardziej zagadkowych pisarzy XX wieku, którego życie i twórczość od lat fascynują badaczy, twórców filmowych i czytelników na całym świecie. „Franz Kafka” nie jest klasyczną biografią. Holland nie próbuje stworzyć linearnej opowieści od dzieciństwa do śmierci pisarza. Zamiast tego konstruuje film jako mozaikę – pełną luźnych wątków, wspomnień, fragmentów twórczości i scen, które mają oddać atmosferę jego literackiego świata. Kamera nieustannie zmienia perspektywę: raz śledzimy samego Kafkę, raz słyszymy głosy innych postaci, które mówią o nim wprost do kamery. W efekcie bohater wymyka się jednoznacznym kategoriom, podobnie jak jego dzieła. Nie brakuje w filmie odważnych zabiegów formalnych – od animowanych wstawek, przez cytaty z opowiadań, aż po sceny balansujące na granicy jawy i snu. Widz ma poczucie, że historia nieustannie rozpada się i układa na nowo, co odpowiada specyfice twórczości Kafki. To kino eksperymentalne, które bardziej stawia pytania, niż daje gotowe odpowiedzi. Oscary i festiwale – droga polskiego filmu Wybór „Franza Kafki” na polskiego kandydata do Oscara oznacza, że film stanie w szranki o nominację w kategorii najlepszy film międzynarodowy. To prestiżowe wyróżnienie już na starcie otwiera mu drogę do światowej promocji. Holland ma w tym zakresie spore doświadczenie – jej wcześniejsze filmy, jak „Europa, Europa” czy „W ciemności”, były nagradzane i doceniane na arenie międzynarodowej. Zanim jednak widzowie w Stanach Zjednoczonych zobaczą dzieło Holland, „Franz Kafka” zostanie zaprezentowany na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni (22–27 września). Polska premiera kinowa zaplanowana jest na 24 października, co oznacza, że film trafi na ekrany w idealnym momencie, czyli tuż przed rozpoczęciem intensywnego sezonu nagród. Kafka, autor „Procesu”, „Zamku” czy „Kolonii karnej”, od ponad wieku stanowi inspirację dla kolejnych pokoleń. Jego proza, pełna niepokoju, metafor i egzystencjalnych pytań, stała się punktem odniesienia nie tylko w literaturze, lecz także w sztuce, filozofii i kulturze popularnej. Holland snuje historię uniwersalną, poruszając takie wątki jak samotność, relacje z rodzicami czy niemożność pogodzenia się ze światem i samym sobą. Film „Franz Kafka” to więc nie tylko próba sportretowania pisarza, ale także refleksja nad tym, jak dzisiaj odczytujemy jego spuściznę. Obraz wpisuje się w dyskusję o miejscu literatury w świecie przeładowanym informacjami i o tym, jak wielcy twórcy stają się częścią zbiorowej wyobraźni. Jedno jest pewne: nominacja „Franza Kafki” do Oscara sprawiła, że o polskim kinie znów będzie głośno. Czy film Holland powalczy o złotą statuetkę? Na odpowiedź trzeba poczekać do ogłoszenia listy nominacji, ale już teraz polska produkcja wzbudza zainteresowanie krytyków i kinomanów na całym świecie. View oEmbed on the source website