Nie sądziłam, że obejrzę coś dziwniejszego niż „Substancja”, a jednak. Ten horror to mieszanka strachu i absurdu
O tym horrorze było głośno jeszcze na długo przed jego premierą. W końcu 19 czerwca wszedł do polskich kin i zdecydowałam przekonać się, o co tyle hałasu. Z sali wyszłam z poczuciem zagubienia i wieloma pytaniami. Oto „Backrooms. Bez wyjścia”.
Najdziwniejszy film, jaki widziałam? Do wczoraj była to „Substancja” z Demi Moore. Jednak teraz ta produkcja ma konkurencję. Obejrzałam nowy horror, o którym jest naprawdę głośno, „Backrooms. Bez wyjścia” i na własne oczy przekonałam się dlaczego. Film, który wyreżyserował zaledwie 20-letni Kane Parsons, zostawił mnie z pytaniami (bez odpowiedzi), poczuciem lęku, dyskomfortu i niepewności. Warto wybrać się na seans? „Backrooms. Bez wyjścia” - fabuła Trudno stwierdzić jest, o czym jest ten film. Dla każdego będzie on o czymś innym. Zostawia on duże pole do interpretacji. Fabuła skupia się na Clarku, właścicielu sklepu z meblami, który odkrywa w nim przejście do przerażającego równoległego świata. To plątanina pokoi i korytarzy, które nie kończą się. Przypominają nieco rzeczywistość, ale są jakby na odwrót. Panuje w nich chaos, bałagan, nieład. Trudno też nie wyczuć niepokojącej atmosfery, która panuje w każdym z pomieszczeń. Do tego dziwne odgłosy i zniekształcone postacie. Gdy główny bohater przestaje przychodzić na sesje ze swoją terapeutką, ta zaczyna go szukać. Również odnajduje portal do równoległego świata i... No właśnie. W tym momencie warto się zatrzymać, aby nie zaspojlerować zbyt dużo. „Backrooms. Bez wyjścia” - obsada i twórcy Główną rolę gra Chiwetel Ejiofor, w jego terapeutkę wciela się Renate Reinsve, którą ostatnio mogliśmy oglądać w „Wartości sentymentalnej”. Na ekranie pojawiają się także Mark Duplass, Finn Bennett czy Lukita Maxwell. Za reżyserię odpowiedzialny jest 20-letni Kane Parsons (to jego debiut pełnometrażowy), a za scenariusz Will Soodik. „Backrooms. Bez wyjścia” - recenzja Film rozwija się dość powoli, momentami miałam nawet wrażenie, że jest nieco nudny. Jednak jest to zabieg celowy - twórcy stopniowo budują atmosferę zagrożenia, oswajają widza z pozornie zwyczajnymi przestrzeniami i przygotowują grunt pod wydarzenia, które nastąpią później. Druga połowa zdecydowanie nadrabia tempem, jumpscare'ami i jeszcze większym poczuciem niepokoju. To właśnie wtedy produkcja staje się (momentami naprawdę) straszna, a napięcie nie opuszcza aż do samego końca. Zdecydowanie jest to jakaś nowość w świecie horroru. Nie jest to kolejny schematyczny film oparty wyłącznie na strachu. „Backrooms. Bez wyjścia” zmusza do myślenia, miesza w głowie, pozostawia z pytaniami i wywołuje bardzo specyficzne, trudne do opisania emocje. Dziwny — właśnie to słowo od razu przychodzi mi do głowy, gdy myślę o tym seansie. Ukryte znaczenia, zdeformowane postacie, niedopowiedzenia, absurd i wszechobecne poczucie zagubienia tworzą doświadczenie, które bardziej niepokoi, niż straszy. To horror dla osób lubiących interpretować, szukać drugiego dna i jeszcze długo po napisach końcowych zastanawiać się nad tym, co właściwie zobaczyły. Na uwagę zasługuje również warstwa wizualna filmu. Monotonne, pozornie puste przestrzenie, nienaturalne kadry i specyficzna praca kamery skutecznie potęgują uczucie dezorientacji. Widz, podobnie jak bohaterowie, nieustannie ma wrażenie, że coś jest nie tak, choć często trudno jednoznacznie określić, co dokładnie budzi niepokój. To właśnie dzięki tej atmosferze „Backrooms. Bez wyjścia” wyróżnia się na tle wielu współczesnych horrorów. Tutaj największy lęk rodzi się z niepewności, zagubienia i poczucia, że za każdymi kolejnymi drzwiami może kryć się coś niezrozumiałego. „Backrooms. Bez wyjścia” - zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli to, co przeczytaliście, was zainteresowało, ale nie jesteście jeszcze pewni, czy chcecie poświęcić temu 2 godziny swojego czasu, obejrzyjcie zwiastun dostępny poniżej. Zdecydowanie oddaje klimat produkcji. Aktualnie dostępna jest ona w kinach, jednak za kilka tygodni czy miesięcy najprawdopodobniej będziemy mogli oglądać ją w streamingu. Zamierzacie zrobić sobie seans? View oEmbed on the source website
Minęło 30 lat od kinowego arcydzieła z Emmą Thompson. „Rozważna i romantyczna” wraca na ekrany
Daisy Edgar-Jones, którą publiczność pokochała w „Normalnych ludziach”, wciela się w Elinor Dashwood, najbardziej powściągliwą z bohaterek Jane Austen. „Rozważna i romantyczna” w reżyserii Georgii Oakley to świeża ekranizacja klasycznej powieści, w której rozsądek ściera się z uczuciem. Światowa premiera zaplanowana jest na jesień 2026 roku.
Elinor kieruje się rozsądkiem, Marianne słucha serca, a obie przekonują się, że w sprawach miłości jedno bez drugiego nie wystarcza. Nowa „Rozważna i romantyczna” obsadziła w tych rolach Daisy Edgar-Jones i Esmé Creed-Miles, a wokół nich zgromadziła znane nazwiska brytyjskiego kina. Film wejdzie na ekrany jesienią 2026 roku. O czym jest „Rozważna i romantyczna”? Dwie siostry i dwa sposoby na miłość Historia, którą Jane Austen opisała w 1811 roku, zaczyna się od straty. Po śmierci ojca siostry Dashwood wraz z matką tracą rodzinny dom i majątek, które zgodnie z ówczesnym prawem przechodzą na męskiego spadkobiercę. Z dnia na dzień kobiety muszą przenieść się do skromnego domu i nauczyć się żyć znacznie oszczędniej. W centrum opowieści stoją dwie siostry o przeciwnych temperamentach. Elinor jest rozważna, panuje nad emocjami i rzadko zdradza, co naprawdę czuje. Marianne to jej odwrotność, kieruje się sercem i nie kryje uczuć, nawet gdy naraża się tym na rozczarowanie. Obie przeżywają miłosne nadzieje i zawody, a film przygląda się temu, jak radzą sobie z presją otoczenia, oczekiwaniami i własnym sercem. Nowa ekranizacja pozostaje wierna realiom epoki, ale dobór obsady i nazwisko reżyserki sugerują, że twórcy chcą opowiedzieć tę historię w sposób bliski także młodszej widowni. Obsada „Rozważnej i romantycznej”. Kto gra siostry Dashwood i ich adoratorów? W Elinor Dashwood wciela się Daisy Edgar-Jones, znana z „Normalnych ludzi” oraz „Tam, gdzie śpiewają raki”. Jej młodszą siostrę Marianne gra Esmé Creed-Miles, a matkę obu bohaterek, panią Dashwood, Caitríona Balfe z „Outlandera”. Najmłodszą z sióstr, Margaret, zagrała Bodhi Rae Breathnach. Po stronie adoratorów również pojawiają się znane twarze. George MacKay wciela się w powściągliwego Edwarda Ferrarsa, którym zainteresowana jest Elinor. Frank Dillane gra przystojnego Johna Willoughby’ego, w którym zakochuje się Marianne, a Herbert Nordrum wciela się w pułkownika Brandona. W obsadzie znalazła się też Fiona Shaw jako pani Jennings. Film wyreżyserowała Georgia Oakley, a scenariusz napisała Diana Reid. Dlaczego „Rozważna i romantyczna” budzi takie zainteresowanie? Powodów jest kilka. Po pierwsze, nazwisko głównej gwiazdy. Daisy Edgar-Jones po „Normalnych ludziach” stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek swojego pokolenia, a rola Elinor to dla niej spotkanie z klasyką, która od lat przyciąga widzów na całym świecie. Po drugie, reżyserka. Georgia Oakley zwróciła na siebie uwagę debiutem „Blue Jean”, docenionym na festiwalach filmem o nauczycielce w czasach konserwatywnej polityki lat 80. Powierzenie jej Austen sugeruje, że nowa „Rozważna i romantyczna” może mieć wyrazisty, autorski charakter, a nie być jedynie kolejną wierną kopią powieści. Po trzecie, sama historia. Opowieść o dwóch siostrach, które inaczej podchodzą do miłości i pieniędzy, wciąż jest aktualna, bo dotyka spraw zrozumiałych niezależnie od epoki. To połączenie znanego materiału, młodej obsady i reżyserki z własnym stylem sprawia, że film jest jedną z bardziej wyczekiwanych premier jesieni. Kiedy premiera „Rozważnej i romantycznej”? Data i gdzie obejrzeć? Film trafi najpierw do kin. W Wielkiej Brytanii premiera zaplanowana jest na 25 września 2026 roku, a w Stanach Zjednoczonych na 16 października 2026 roku. Za dystrybucję odpowiadają Focus Features oraz Universal, a produkcją zajęło się studio Working Title, znane z wielu udanych brytyjskich komedii i dramatów. Pierwszy zwiastun pokazano podczas branżowego wydarzenia CinemaCon, gdzie zaprezentowano między innymi sceny wyprowadzki rodziny Dashwood z rodzinnego domu oraz pierwsze spotkania bohaterów. Materiał nie trafił jeszcze do oficjalnej sieci, więc na pełny zwiastun online trzeba jeszcze poczekać. Czy warto czekać na nową „Rozważną i romantyczną”? Po nową „Rozważną i romantyczną” z pewnością sięgną fani Jane Austen, którzy lubią wracać do tej historii w kolejnych odsłonach i porównywać aktorskie interpretacje. To także dobra propozycja dla widzów, którzy cenią kino kostiumowe z dopracowanymi zdjęciami i emocjonalnymi wątkami. Film może przyciągnąć również młodszą publiczność, która kojarzy Daisy Edgar-Jones z bardziej współczesnych ról i będzie ciekawa, jak odnajdzie się w klasyce. Jeśli wolisz szybkie kino akcji, spokojniejsze tempo opowieści Austen może okazać się nie dla ciebie. Dla wszystkich, którzy lubią dobrze opowiedziane historie o miłości, rodzinie i trudnych wyborach, to jednak jedna z ciekawszych zapowiedzi nadchodzących miesięcy.
Głośny polski film o nauczycielce, która twierdziła, że słyszy Jezusa. W roli głównej Dorota Chotecka-Pazura
Dorota Chotecka-Pazura wciela się w postać, która budzi w Polsce skrajne emocje. W filmie „Mistyczka” gra Alicję Lenczewską, nauczycielkę ze Szczecina, która po nawróceniu twierdziła, że rozmawia z Jezusem, i przez lata spisywała te rozmowy. Produkcję przygotowała Fundacja Filmowa „Powołany”, znana z głośnego „Powołanego”. Do kin trafi we wrześniu.
To druga po „Powołanym” głośna produkcja Fundacji Filmowej „Powołany”, tym razem poświęcona kobiecie. „Mistyczka” przybliża postać Alicji Lenczewskiej, której zapiski po śmierci badała komisja teologiczna. W obsadzie znalazło się ponad 50 aktorów, a zdjęcia powstawały w Szczecinie i na Mazowszu. Film wejdzie do kin we wrześniu. Kim była Alicja Lenczewska, bohaterka filmu „Mistyczka”? Alicja Lenczewska żyła w latach 1934-2012 i przez większość życia była związana ze Szczecinem, gdzie pracowała jako nauczycielka. Przełom nastąpił, gdy miała 51 lat. Podczas rekolekcji w Gostyniu w 1985 roku przeżyła nawrócenie, które, jak później opisywała, całkowicie zmieniło jej życie. Od tego momentu twierdziła, że doświadcza spotkań z Jezusem i na jego polecenie zaczęła spisywać słyszane słowa. Tak powstały dwa dzienniki, „Świadectwo” oraz „Słowo pouczenia”, które prowadziła aż do śmierci. Pisała w nich również o niewidzialnych stygmatach, czyli bólu w miejscach ran Chrystusa. Po śmierci Lenczewskiej jej zapiski trafiły pod ocenę powołanej przez arcybiskupa komisji teologicznej, która zaopiniowała je pozytywnie. Dzienniki opublikowano w 2016 roku i od tej pory rozeszły się w kolejnych wydaniach, a postać mistyczki ze Szczecina zyskała grono czytelników w całej Polsce. O czym jest „Mistyczka”? Polska historia, która zaczyna się od jednego nawrócenia Punktem wyjścia jest moment przełomu w życiu Alicji Lenczewskiej, czyli rekolekcje, po których kobieta zaczyna prowadzić zapiski. Twórcy prowadzą widza przez kolejne lata jej życia, od codzienności nauczycielki po duchowe doświadczenia, które stały się treścią dzienników. Reżyser Jan Sobierajski opowiada tę historię jako opowieść o miłości Boga do człowieka, widzianej oczami jednej kobiety. W centrum stoją jej relacje z bliskimi, otoczeniem i Kościołem oraz pytanie, jak żyć z doświadczeniem, którego nie da się łatwo wytłumaczyć. To biograficzny dramat oparty na realnych wydarzeniach i zachowanych zapiskach. Kto gra w „Mistyczce”? Polska obsada i nazwisko, które zaskakuje W roli Alicji Lenczewskiej występuje Dorota Chotecka-Pazura. U jej boku na ekranie pojawia się jej prywatny mąż, Radosław Pazura, co dla wielu widzów będzie dodatkowym powodem, by sięgnąć po ten film. Obok nich w obsadzie znaleźli się Sławomir Orzechowski, Marcin Kwaśny, Dariusz Kowalski, Filip Gurłacz oraz Rafał Szałajko. W sumie na planie pracowało ponad 50 aktorów i kilkaset osób statystujących. Zdjęcia realizowano w Szczecinie, miejscu związanym z bohaterką, oraz na Mazowszu. Za reżyserię i produkcję odpowiada Jan Sobierajski, a wśród producentów jest Andrzej Kocuba. Całość przygotowała Fundacja Filmowa „Powołany”. Dlaczego o polskim filmie „Mistyczka” jest głośno jeszcze przed premierą? Fundacja Filmowa „Powołany” ma już na koncie głośne produkcje, „Powołany” i „Powołany 2”, które powstały dzięki wsparciu tysięcy darczyńców. „Mistyczka” to ich kolejny projekt finansowany w dużej mierze ze zbiórki, co od początku przyciągnęło uwagę widzów związanych z poprzednimi filmami. Twórcy nie ukrywają, jak ważny jest dla nich temat. „Cieszę się, że w końcu możemy odsłonić rąbek tajemnicy! Nad tą produkcją pracujemy od ponad dwóch lat”, mówił reżyser Jan Sobierajski przy okazji prezentacji zwiastunu. Podkreślał też, że „historia Alicji pokazuje fundamentalną i bezcenną wartość kobiet w Kościele”. Drugim powodem zainteresowania jest sama bohaterka. Postać Lenczewskiej dzieli odbiorców, bo jedni traktują jej zapiski jako świadectwo wiary, inni podchodzą do nich z dystansem. Film wchodzi w sam środek tej dyskusji. Zwiastun filmu „Mistyczka” Pierwszy zwiastun pokazuje Dorotę Chotecką-Pazura w roli Alicji Lenczewskiej oraz klimat, w jakim utrzymana jest cała produkcja. Zobaczcie sami: View oEmbed on the source website Kiedy premiera „Mistyczki” i gdzie obejrzeć film? „Mistyczka” trafi do kin 11 września 2026 roku. Twórcy zapowiadają, że film będzie pokazywany w kinach w całej Polsce, a zasięg dystrybucji zależy w dużej mierze od wsparcia darczyńców, podobnie jak przy wcześniejszych produkcjach fundacji. Na ten moment nie podano informacji o dacie udostępnienia filmu na platformach streamingowych. Poprzednie produkcje „Powołanego” najpierw pokazywano w kinach, a dopiero później udostępniano szerzej. Czy warto obejrzeć „Mistyczkę”? To film przede wszystkim dla widzów zainteresowanych tematyką religijną i historią Alicji Lenczewskiej, a także dla osób, które oglądały wcześniejsze produkcje Fundacji „Powołany”. Jeśli czytaliście jej dzienniki albo śledzicie polskie kino o tematyce wiary, „Mistyczka” jest pozycją dla was. Dodatkowym argumentem jest obsada z Dorotą Chotecką-Pazura i Radosławem Pazurą oraz biograficzny charakter opowieści opartej na realnych zapiskach. Premiera 11 września 2026 roku w kinach, więc jest jeszcze czas, żeby nadrobić poprzednie filmy twórców.
Nowy polski film o miłości podbija festiwale. To kino kameralne i osobiste. „Kunsztownie zrealizowany dramat romantyczny”
Łukasz Ronduda, nagrodzony Złotymi Lwami za „Wszystkie nasze strachy”, wraca z historią, która zaczęła się od prawdziwego projektu artystycznego. W „Powiedz mi, co czujesz” miłość staje się rodzajem terapii, a sztuka narzędziem do mówienia o emocjach, których bohaterowie nie umieją nazwać. Film pokazywano już na zagranicznych festiwalach, gdzie zebrał dobre recenzje. Teraz czas na polską premierę.
Pierwszy poważny związek potrafi odsłonić wszystko, co wynieśliśmy z domu. Na tym pomyśle Łukasz Ronduda oparł „Powiedz mi, co czujesz”, opowieść o dwojgu młodych artystów, którzy zakochują się szybko i intensywnie. W rolach głównych Jan Sałasiński i Izabella Dudziak, a premiera kinowa wypada 18 września. O czym jest „Powiedz mi, co czujesz”? Miłość, która zaczyna się od cudzych łez Bohaterowie mają po dwadzieścia lat. Maria prowadzi nietypowy projekt artystyczny o nazwie „skup łez”, w którym płaci ludziom za ich łzy. Patryk jest początkującym artystą i nie potrafi płakać. Ich uczucie rozwija się szybko i intensywnie, a pierwszy poważny związek staje się dla obojga lustrem, w którym odbijają się wzorce bliskości wyniesione z domów rodzinnych. Zamiast iść klasyczną drogą komedii romantycznej, film prowadzi bohaterów przez próbę zbudowania zdrowej relacji w świecie, w którym liczą się status i pieniądze. Maria i Patryk sięgają po sztukę oraz różne gry i ćwiczenia, traktując je trochę jak terapię, żeby uwolnić się od przeszłości. To melodramat o intymności, lęku przed bliskością i o tym, jak trudno czasem nazwać własne emocje. Kto gra w „Powiedz mi, co czujesz”? Obsada i twórcy filmu Łukasza Rondudy W głównych rolach występują Jan Sałasiński jako Patryk i Izabella Dudziak jako Maria. Na ekranie zobaczymy także Sebastiana Delę, Anitę Poddębniak, Adama Szyszkowskiego, Aleksandrę Justę i Andrzeja Konopkę, którzy wcielają się między innymi w rodziców głównych bohaterów. Za reżyserię odpowiada Łukasz Ronduda, nagrodzony Złotymi Lwami w Gdyni za „Wszystkie nasze strachy”. Scenariusz napisał wspólnie z Agatą K. Koschmieder. Dystrybutorem filmu jest Kino Świat, a całość trwa około półtorej godziny. Skąd pomysł na „skup łez”? Film inspirowany prawdziwymi artystami Pomysł nie wziął się znikąd. „Powiedz mi, co czujesz” czerpie z życia i twórczości polskich artystów współczesnych. Sam motyw skupowania łez nawiązuje do realnego projektu artystycznego, a postacie Marii i Patryka powstały z inspiracji takimi twórcami jak Patryk Różycki, Karolina Balcer czy Alicja Rogalska. Dzięki temu świat przedstawiony w filmie ma w sobie sporo autentyzmu. Bohaterowie żyją sztuką, a ich mieszkanie, prace i sposób mówienia o emocjach wyglądają jak wyjęte z prawdziwych pracowni. Ścieżkę dźwiękową współtworzą młodzi polscy artyści, między innymi Błażej Król, co dodatkowo osadza całość w konkretnym pokoleniu. Złote Lwy, Rotterdam i droga na Nowe Horyzonty Pierwszym powodem jest nazwisko reżysera. Łukasz Ronduda należy do twórców, których nowe projekty śledzi się z ciekawością, a Złote Lwy za „Wszystkie nasze strachy” ustawiły poprzeczkę wysoko. Drugim jest festiwalowa droga filmu. Światowa premiera „Powiedz mi, co czujesz” odbyła się w konkursie 55. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Rotterdamie, gdzie obraz przyjęto bardzo dobrze. Film pokazywano również na GoEast w Wiesbaden. Polską premierę zaplanowano na 26. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym Nowe Horyzonty we Wrocławiu, jeszcze przed wejściem do kin. Trzecim powodem jest sam temat. Historia o miłości, sztuce i emocjach, opowiedziana bez ogrywania znanych schematów, wyróżnia się na tle typowych premier o relacjach. Co mówią o filmie pierwsi widzowie i krytycy? Reakcje po festiwalowych pokazach są ciepłe. W recenzjach przewija się określenie „czułe i finezyjne kino”, a jeden z krytyków napisał wprost, że film „trafia w głąb serca”. Doceniono też grę pary głównych bohaterów, którą podsumowano krótko jako „wspaniały duet”. Wśród zagranicznych głosów pojawił się opis: „nasycony emocjami, kunsztownie zrealizowany dramat romantyczny”. Powtarza się wrażenie, że to film, po którym trudno od razu wrócić do codzienności i który zostaje w głowie na dłużej. Kiedy premiera „Powiedz mi, co czujesz”? Data i gdzie obejrzeć Film wchodzi do polskich kin 18 września 2026 roku, a dystrybucją zajmuje się Kino Świat. Wcześniej obraz można zobaczyć podczas Nowych Horyzontów we Wrocławiu. Na ten moment nie zapowiedziano premiery na platformach streamingowych, więc najpewniejszym sposobem na seans pozostaje kino. Oficjalny zwiastun jest już dostępny w sieci: View oEmbed on the source website „Powiedz mi, co czujesz” pełen emocji Film trafi przede wszystkim do widzów, którzy szukają w kinie emocji i prawdziwych rozmów o bliskości, a nie gotowych odpowiedzi. Spodoba się też osobom ciekawym współczesnej sztuki i tego, jak wygląda świat młodych artystów. Konwencja melodramatu, ale opowiedzianego po swojemu, przyciągnie tych, którzy mają dość przewidywalnych komedii romantycznych. To kino kameralne i osobiste, bliżej festiwalowej wrażliwości niż lekkiej rozrywki. Jeśli lubisz filmy, które dotykają tematu emocji bez upiększania, „Powiedz mi, co czujesz” warto zapisać sobie na wrzesień.
Popławska i Jakubik jako Kuroniowie. „Nasza rewolucja” to jeden z najbardziej oczekiwanych polskich filmów 2026 roku
Arkadiusz Jakubik zniknął pod charakteryzacją i gestami Jacka Kuronia tak dokładnie, że na pierwszych kadrach trudno odróżnić aktora od pierwowzoru. U jego boku Magdalena Popławska wciela się w Grażynę „Gajkę” Kuroń. Piotr Domalewski opowiada o parze, której warszawskie mieszkanie przez lata było jednym z najważniejszych adresów opozycji w PRL. Teaser krąży już w sieci, a premiera zaplanowana jest na 11 listopada.
On był charyzmatycznym idealistą gotowym poświęcić wszystko dla wolności, ona wnosiła do tej relacji odwagę i spokój. Piotr Domalewski opowiada o Grażynie i Jacku Kuroniach z perspektywy, którą rzadko widać w filmach o opozycji, czyli od strony domu, kuchni i nocnych rozmów. „Nasza rewolucja” z Arkadiuszem Jakubikiem i Magdaleną Popławską trafi do kin 11 listopada. O czym jest „Nasza rewolucja”? Historia, która zaczyna się przy kuchennym stole Akcja rozgrywa się w latach 70. i 80., w czasach, gdy zwykła rozmowa o wolności mogła skończyć się przesłuchaniem. Jacek Kuroń to jeden z twórców Komitetu Obrony Robotników, człowiek, wokół którego skupiało się życie opozycji. Grażyna „Gajka” Kuroń stoi obok niego, ale nie w cieniu, bo to ona często trzyma w ryzach codzienność, gdy on znika na kolejne tygodnie. Ich mieszkanie zamienia się w punkt kontaktowy demokratycznej opozycji. Przewijają się przez nie działacze, dziennikarze i przypadkowi ludzie szukający pomocy, a między jednym spotkaniem a drugim trzeba ugotować obiad i pilnować, kto stoi pod oknem. W tle pojawiają się robotnicze protesty, działalność KOR, represje władzy i stan wojenny. Domalewski nie robi z tego jednak podręcznika. Bliżej mu do intymnego portretu małżeństwa, które kocha się i kłóci, rozstaje i wraca do siebie, a przy tym próbuje zmienić kraj. Kto gra w „Naszej rewolucji”? Jakubik, Popławska i obsada, która robi różnicę W Jacka Kuronia wciela się Arkadiusz Jakubik, a w Grażynę „Gajkę” Kuroń Magdalena Popławska. To na ich relacji opiera się cały film, bo reżyser prowadzi opowieść przez prywatne, a nie publiczne życie tej pary. W dalszej obsadzie znaleźli się między innymi Jacek Koman, Agnieszka Przepiórska, Anna Ilczuk, Andrzej Andrzejewski oraz Jakub Jakubik, prywatnie syn Arkadiusza Jakubika. Za kamerą stoi Piotr Domalewski, reżyser nagradzanej „Cichej nocy” i serialu „Wielka woda”. Producentem jest Robert Kijak i studio Next Film, a wśród koproducentów znalazł się TVN. Film powstał między innymi dzięki wsparciu Gdańskiego Funduszu Filmowego. Dlaczego o „Naszej rewolucji” jest głośno, choć premiera dopiero jesienią? Po pierwsze, nazwiska. Jakubik w roli Kuronia to jeden z tych pomysłów castingowych, które zwracają uwagę same z siebie, a pierwsze fotosy tylko podgrzały dyskusję, bo aktor zmienił się nie do poznania. Po drugie, temat. O Jacku Kuroniu powstało już sporo materiałów dokumentalnych, ale na dużym ekranie fabularnym jego historia trafia rzadko. Domalewski idzie pod prąd typowemu kinu o opozycji. Zamiast wieców i transparentów dostajemy mieszkanie, dzieci, papierosa wypalanego w napięciu i telefon, którego nie można swobodnie odebrać. Taki punkt widzenia, czyli wielka historia oglądana z perspektywy jednego domu, wyróżnia ten projekt na tle innych polskich produkcji o tamtych czasach. Premiera „Naszej rewolucji”. Dlaczego akurat 11 listopada? Film wejdzie do kin 11 listopada 2026 roku, w Narodowe Święto Niepodległości. To wybór z drugim dnem, bo wolność i godność to pojęcia, wokół których kręci się cała opowieść. Produkcja powstała w roku 45. rocznicy porozumień sierpniowych, więc historyczny kontekst towarzyszy jej od samego początku. Honorowy patronat nad filmem objął Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a mecenasem promocji został Orlen. Dla widzów oznacza to jedno, że „Naszą rewolucję” zobaczymy najpierw w kinach, a dopiero później należy spodziewać się jej na platformach. Zwiastun „Naszej rewolucji” Pierwszy teaser pojawił się w połowie maja na oficjalnym kanale dystrybutora. Krótki, ale dobrze oddaje ton całości, bo zamiast politycznych haseł stawia na bliskość dwojga ludzi i atmosferę nieustannego zagrożenia. Widać Warszawę sprzed lat, ciasne wnętrza i twarze, które mówią więcej niż słowa. Zwiastun obejrzycie tutaj: View oEmbed on the source website
Paweł Pawlikowski po raz drugi z wielką nagrodą w Cannes. Niewiarygodny sukces Polaka po 8 latach
Paweł Pawlikowski wrócił do Cannes po ośmiu latach i znów wyjechał z nagrodą. Za „Ojczyznę” odebrał statuetkę dla najlepszego reżysera, a publiczność na premierze biła brawo na stojąco przez kilka minut. Czarno-biały film o Thomasie Mannie i jego córce trafi do polskich kin 19 czerwca. Reżyser „Idy” i „Zimnej wojny” ponownie pokazuje, dlaczego liczy się na największych festiwalach.
Paweł Pawlikowski po raz drugi w karierze odebrał w Cannes nagrodę za reżyserię. „Ojczyzna”, jego pierwszy film od ośmiu lat, trafi do polskich kin 19 czerwca. Oto wszystko, co warto wiedzieć przed seansem. O czym jest „Ojczyzna” Pawlikowskiego? Podróż przez Niemcy w gruzach Akcja rozgrywa się latem 1949 roku, w szczytowym momencie zimnej wojny. Noblista Thomas Mann wraz z córką Eriką wyrusza czarnym buickiem w podróż przez podzielone, zniszczone wojną Niemcy. Trasa prowadzi z Frankfurtu pod kontrolą amerykańską do Weimaru w strefie radzieckiej. Wspólna droga staje się dla ojca i córki okazją do rozmowy o tożsamości, pamięci i o tym, czym po nazizmie i latach emigracji jest dla nich tytułowa ojczyzna. Film trwa 82 minuty i w całości jest czarno-biały. Kto gra w „Ojczyźnie”? Sandra Hüller i Hanns Zischler jako ojciec i córka W Erikę Mann wciela się Sandra Hüller, aktorka znana z „Anatomii upadku”, „Strefy interesów” i „Toniego Erdmanna”. Thomasa Manna gra niemiecki aktor Hanns Zischler. Obok nich w obsadzie znaleźli się August Diehl w roli Klausa Manna, Devid Striesow jako Johannes R. Becher, Anna Madeley oraz Joachim Meyerhoff w roli Gustafa Gründgensa. Pojawia się też polski akcent, bo śpiewaczkę jazzową zagrała Joanna Kulig, którą widzowie pamiętają z „Zimnej wojny”. Polska ekipa „Ojczyzny”, czyli ludzie od „Idy” i „Zimnej wojny” Choć film jest niemieckojęzyczny, za jego kształt odpowiada w dużej mierze polski zespół. Zdjęcia, podobnie jak przy „Idzie” i „Zimnej wojnie”, zrobił Łukasz Żal. Muzykę skomponował Marcin Masecki, scenografię przygotowali Katarzyna Sobańska i Marcel Sławiński, a kostiumy zaprojektowała Aleksandra Staszko. Montaż to dzieło Pawła Pawlikowskiego i Piotra Wójcika. Scenariusz reżyser napisał wspólnie z Hendrikiem Handloegtenem. „Ojczyzna" powstała w koprodukcji Polski, Niemiec, Włoch i Francji. Dlaczego „Ojczyzna” podbiła Cannes? Owacje i nagroda za reżyserię Premiera odbyła się 14 maja na 79. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes. Po seansie publiczność nagradzała twórców owacjami na stojąco, które trwały kilka minut. Film był wśród faworytów do Złotej Palmy, a ostatecznie Paweł Pawlikowski odebrał nagrodę dla najlepszego reżysera, drugą w swojej karierze po „Zimnej wojnie” z 2018 roku. Krytycy chwalili przede wszystkim aktorstwo i czarno-białe zdjęcia Łukasza Żala. Co łączy „Ojczyznę” z „Idą” i „Zimną wojną”? To trzeci czarno-biały film Pawła Pawlikowskiego z rzędu i kolejny, w którym losy bohaterów splatają się z historią Europy. Reżyser ponownie sięga po oszczędną formę, krótki metraż i znany z poprzednich produkcji zespół. „Idę” nagrodzono Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, a „Zimna wojna" przyniosła mu nominacje do tej nagrody i reżyserskie wyróżnienie w Cannes. „Ojczyzna” to kolejny rozdział tej serii. Kiedy premiera „Ojczyzny” w polskich kinach? Jest data „Ojczyzna” wejdzie do polskich kin 19 czerwca 2026 roku, a jej dystrybutorem jest Kino Świat. Światowa premiera odbyła się miesiąc wcześniej w Cannes. Za granicą film wprowadza do obiegu platforma MUBI, która udostępniła już krótki, oficjalny fragment. Możesz go zobaczyć poniżej. View oEmbed on the source website Czy warto obejrzeć „Ojczyznę”? „Ojczyzna” spodoba się widzom, którzy cenią wcześniejsze filmy Pawła Pawlikowskiego i kino, w którym forma waży tyle samo co fabuła. To propozycja dla miłośników kameralnych dramatów historycznych, czarno-białych zdjęć i aktorstwa z pierwszej półki, zwłaszcza jeśli interesuje cię postać Thomasa Manna albo powojenne losy Europy. Przy 82 minutach jest to film zwięzły, bez dłużyzn. Polska premiera 19 czerwca, więc na seans nie trzeba długo czekać.
W obsadzie tego filmu akcji jest pół Hollywood. Takiej rozrywki w kinie dawno nie było
Guy Ritchie wraca do kin w sezonie, który jeszcze do niedawna nazywano ogórkowym. „Zawodowcy” właśnie trafili do kin i zrobili zamieszanie. Henry Cavill, Jake Gyllenhaal, Rosamund Pike i Eiza González w jednej produkcji? Tak! Zobaczcie!
Fabuła „Zawodowców” startuje od zlecenia, którego żadna agencja windykacyjna nie chciałaby tknąć. Specjalistka Eve dostaje zadanie odzyskać gigantyczny dług od miliardera, który schronił się na prywatnej wyspie z prywatną armią. Dyplomacja kończy się tu szybciej, niż zaczyna. Do akcji wkraczają byli żołnierze sił specjalnych, a wśród nich Cavill i Gyllenhaal. O czym są „Zawodowcy"? Dług, prywatna wyspa i misja, której nikt rozsądny by się nie podjął Eve to specjalistka od najtrudniejszych zleceń dla najbogatszych klientów, której z czasem przestają robić wrażenie kwoty pojawiające się na fakturach. Tym razem dostaje propozycję trudną do odrzucenia. Nowojorscy inwestorzy chcą odzyskać gigantyczny dług od ekscentrycznego miliardera, który zaszył się na prywatnej wyspie. Problem polega na tym, że dłużnik nie zamierza siadać do stołu. Wokół jego rezydencji krąży prywatna armia, a wyspa jest tak dobrze zabezpieczona, jakby chodziło o instalację rządową, a nie o jednego biznesmena. Negocjacje urywają się szybko. Eve sięga po inne argumenty, czyli po ekipę byłych żołnierzy sił specjalnych. Plan wygląda prosto. Wylądować, spacyfikować ochronę, odzyskać należność i wycofać się bez śladu. Tyle że już w pierwszych minutach okazuje się, że gospodarz miał wystarczająco dużo czasu, żeby przygotować się na taką wizytę. Kto gra w „Zawodowcach”? Gwiazdorska obsada, jakiej dawno nie było Henry Cavill nie pierwszy raz pracuje z Guyem Ritchiem. Wcześniej spotkali się przy „Kryptonimie U.N.C.L.E.”. W „Zawodowcach” wciela się w Sida, brytyjskiego operatora, który nie traci nerwów nawet wtedy, gdy wszyscy wokół już to zrobili. Jake Gyllenhaal gra Bronco, pewnego siebie amerykańskiego specjalistę od ekstrakcji. To kolejne spotkanie aktora z reżyserem po „Przymierzu”. Gyllenhaal lubi tu się bawić rolą, a jego dynamika z Cavillem rozkręca cały film. W obsadzie znaleźli się też Rosamund Pike, znana z „Zaginionej dziewczyny”, oraz Eiza González z „Baby Drivera”. Na ekranie zobaczymy również Kristofera Hivju i Fishera Stevensa. Za scenariusz, produkcję i reżyserię odpowiada sam Guy Ritchie. Zdjęcia powstawały na Teneryfie od września do końca października 2023 roku. „Zawodowcy” - Guy Ritchie wraca do tego, co robi najlepiej Kino Guya Ritchiego od lat ma własny rozpoznawczy ton. Szybki montaż, kąśliwe dialogi, postacie balansujące między gentlemanem a awanturnikiem, scenografia, która wygląda jak okładka magazynu wnętrzarskiego. „Zawodowcy” mają to wszystko w pakiecie, a do tego stawkę godną kasowego kina akcji. Reżyser nie kryje, że celuje w czystą rozrywkę. Pierwszy zwiastun nie zostawia złudzeń. Słoneczne plenery, garnitury skrojone idealnie, samochody z prawdziwej półki i strzelaniny rozegrane tak, żeby każdy element wyglądał kontrolowanie. To Ritchie w trybie premium, w którym nie marnuje czasu na rozbudowane filozoficzne wstępy. Wokół projektu narosła też zawodowa ciekawość. Ekipa, która w ostatnich latach pracowała przy „Przymierzu” oraz „Ministerstwie niedżentelmeńskich działań”, tym razem podnosi poprzeczkę gwiazdorską. Pike i González pojawiają się w rolach, które nie giną w cieniu pierwszych nazwisk i mają realny wpływ na układ sił na ekranie. Czy warto pójść do kina na „Zawodowców”? Jeśli lubisz akcyjniaki w stylu „Niezniszczalnych", suspens, który nie traci tempa, a wieczorem najchętniej zostajesz przy „Bullet Train” albo „Lucky Number Slevin”, ten film trafi w twoje gusta. Ritchie podaje wszystko po swojemu. Ironicznie, dynamicznie, ze sznytem. Nie licz na thriller, który zmieni twoje spojrzenie na gatunek. To dwie godziny solidnej rozrywki z plejadą nazwisk, które same w sobie warte są biletu do kina. „Zawodowców” możecie oglądać w kinach od 29 maja. Zamierzacie się wybrać? View oEmbed on the source website
Emily Blunt jako... pogodynka opętana przez obcych? Gwiazda „Diabeł ubiera się u Prady” w nowym filmie Spielberga
Prezenterka pogody w trakcie transmisji na żywo nagle przestaje mówić po angielsku. Z jej ust płynie język, którego nikt nie rozpoznaje, a widzowie w całym kraju wpadają w panikę. Tak zaczyna się „Dzień objawienia”, nowy film Stevena Spielberga, który po latach wraca do tematu kontaktu z obcą cywilizacją. W rolach głównych Emily Blunt, Josh O’Connor i Colin Firth, a premiera w polskich kinach już 12 czerwca.
Steven Spielberg po raz kolejny sięga po kosmitów, ale tym razem nie chodzi o spotkanie w blasku świateł. „Dzień objawienia” pyta, co stałoby się z ludźmi, gdyby dowiedzieli się, że nie są sami we wszechświecie, i kto tak naprawdę zdecyduje, czy poznają prawdę. Za zdjęcia odpowiada Janusz Kamiński, muzykę skomponował John Williams. Film wchodzi na ekrany 12 czerwca 2026 roku. O czym jest „Dzień objawienia”? Prezenterka pogody, obcy język i panika na żywo Margaret Fairchild prowadzi prognozę pogody w stacji telewizyjnej, gdy w trakcie programu na żywo zaczyna mówić w nieznanym języku. Nagranie błyskawicznie obiega media, a w przestrzeni publicznej rusza lawina pytań o kontakt z istotami pozaziemskimi. Wśród zamieszania pojawia się Daniel Kellner, analityk cyberbezpieczeństwa, który orientuje się, że jako jedyny potrafi zrozumieć tę wiadomość i przełożyć ją na angielski. Kellner uznaje, że ludzkość ma prawo poznać prawdę, i chce upublicznić treść komunikatu. Na jego drodze stają jednak rządowi agenci, dla których ujawnienie wiadomości to ostatnia rzecz, do jakiej powinno dojść. Resztę lepiej zostawić sobie na seans, bo najciekawsze zwroty akcji twórcy trzymają z dala od zwiastunów. Oficjalny zwiastun „Dnia objawienia” obejrzycie tutaj: View oEmbed on the source website Obsada „Dnia objawienia”. Emily Blunt, Josh O’Connor i Colin Firth w nowym filmie Spielberga W rolę prezenterki pogody Margaret Fairchild wciela się Emily Blunt. Josh O’Connor gra Daniela Kellnera, analityka, od którego decyzji zależy los obcej wiadomości. Colin Firth wciela się w Noaha Scanlona, a Colman Domingo w Hugo Wakefielda. W obsadzie znaleźli się także Eve Hewson i Wyatt Russell. Reżyserię i pomysł na historię ma na koncie Steven Spielberg, a scenariusz napisał David Koepp, z którym reżyser pracował już przy „Parku Jurajskim” i „Wojnie światów”. Zdjęcia zrobił Janusz Kamiński, stały operator Spielberga, pochodzący z Ziębic. Muzykę skomponował John Williams. Za produkcję odpowiadają Universal Pictures i Amblin Entertainment. Spielberg znów kręci o kosmitach. Dlaczego „Dzień objawienia” zapowiada się na hit lata? Dla Spielberga to powrót do tematu, od którego zaczynała się jego wielka kariera. Reżyser nakręcił wcześniej „Bliskie spotkania trzeciego stopnia” i „E.T.”, a teraz ponownie sięga po motyw kontaktu z obcymi, tym razem w tonie thrillera. Środek ciężkości pada nie na samo spotkanie, lecz na to, jak ludzie i instytucje reagują na wiadomość, której nie da się już cofnąć. Uwagę zwraca też skala przedsięwzięcia. Universal stawia na „Dzień objawienia” jako na jedną z najważniejszych premier lata, a w zwiastunach widać sceny paniki, tajne ośrodki i światła na niebie. W sieci krążą porównania do „Bliskich spotkań trzeciego stopnia”, a sam film trwa 2 godziny i 25 minut. Kiedy i gdzie obejrzeć „Dzień objawienia”? Data premiery i bilety do kina „Dzień objawienia” wchodzi do polskich kin 12 czerwca 2026 roku, tuż po premierze na części rynków zagranicznych. Dystrybucją w Polsce zajmuje się UIP. Na razie film będzie dostępny wyłącznie na dużym ekranie, bo to świeża premiera kinowa, a nie produkcja streamingowa. Na ewentualne wejście do serwisów VOD trzeba będzie poczekać, zwykle kilka miesięcy po starcie w kinach. Czy warto wybrać się na „Dzień objawienia”? „Dzień objawienia” to propozycja dla widzów, którzy lubią science fiction z wyraźnym napięciem i obyczajowym tłem, a nie tylko z efektami specjalnymi. Jeśli odpowiada wam kino o pierwszym kontakcie, w którym tyle samo dzieje się na niebie, co w relacjach między ludźmi, traficie dobrze. Zestawienie nazwisk Spielberga, Blunt, O’Connora i Firtha mówi samo za siebie, a seans w kinie pozwoli wam zobaczyć skalę, na jaką ten film został pomyślany.
„Ten film rozkłada na łopatki”. Nowy dramat o miłości, zazdrości i niewypowiedzianych emocjach od twórcy „W pogoni za szczęściem”
Letni wyjazd miał odświeżyć dwie wieloletnie relacje. Zamiast tego odsłonił to, co każde z bohaterów wolałoby zatrzymać dla siebie. „O czym sobie nie mówimy” to kameralny dramat o miłości, zazdrości i niewypowiedzianych emocjach.
Twórca „W pogoni za szczęściem” Gabriele Muccino wraca z kameralnym dramatem o tym, co najtrudniej powiedzieć drugiej osobie. „O czym sobie nie mówimy”, czyli oryginalne „Le cose non dette”, wchodzi do polskich kin 17 lipca, a w rolach głównych zobaczymy Stefano Accorsiego i Miriam Leone. O czym jest „O czym sobie nie mówimy”? Wakacje, które obnażają związek Carlo i Elisa mieszkają w Rzymie i z pozoru tworzą udany związek. On jest profesorem filozofii i pisarzem zmagającym się z kryzysem twórczym, ona błyskotliwą dziennikarką. Do ich codzienności wkradły się rutyna i dystans, więc para postanawia wyjechać do Maroka w towarzystwie wieloletnich przyjaciół, Anny i Paola, oraz ich trzynastoletniej córki Vittorii. Słońce, leniwe popołudnia i wspólne kolacje miały odświeżyć obie relacje. Zamiast tego wyciągają na wierzch zazdrość, niespełnione pragnienia i sprawy, o których nikt nie chciał mówić na głos. Im dłużej trwa wyjazd, tym wyraźniej widać, że bohaterowie wiedzą o sobie znacznie mniej, niż im się wydawało. Obsada i twórcy „O czym sobie nie mówimy” W rolach głównych występują Stefano Accorsi jako Carlo i Miriam Leone jako Elisa. Towarzyszą im Carolina Crescentini jako Anna, Claudio Santamaria jako Paolo oraz Margherita Pantaleo jako Vittoria. Za kamerą stanął Gabriele Muccino, znany z „W pogoni za szczęściem”, „Siedmiu dusz” i „Ojców i córek”. Scenariusz napisał razem z Delią Ephron, autorką powieści „Siracusa”, która stała się inspiracją filmu. Zdjęcia wykonał Fabio Zamarion, a muzykę skomponował Paolo Buonvino. Gdzie i kiedy obejrzeć „O czym sobie nie mówimy”? Film wchodzi do polskich kin 17 lipca, a dystrybucję prowadzi Aurora Films. Grany jest w oryginalnej, włoskiej wersji językowej z polskimi napisami. Wcześniej, przedpremierowo, „O czym sobie nie mówimy” pokazywany jest w ramach przeglądu Cinema Italia Oggi 2026, między innymi w warszawskim Kinie Muranów, Gdyńskim Centrum Filmowym i Pałacu Kultury Zagłębia w Dąbrowie Górniczej. Daty premiery na VOD na razie nie podano. Filmy z katalogu Aurora Films zwykle trafiają na platformy dopiero po zakończeniu dystrybucji kinowej, więc na wersję do obejrzenia w domu trzeba będzie poczekać. Na ten moment pewne jest jedno, najpierw seans w kinie. Czy warto wybrać się na „O czym sobie nie mówimy”? To propozycja dla widzów, którzy lubią obyczajowe dramaty o relacjach i włoskie kino o rodzinnych napięciach. Muccino od lat opowiada o ludziach, którzy mówią dużo, a najważniejsze przemilczają, i tym razem robi to na tle rozgrzanego Maroka. Kto ceni kameralne historie, w których największe trzęsienia ziemi dzieją się przy stole i w hotelowym pokoju, znajdzie tu dokładnie taki ton. Premiera 17 lipca w kinach. View oEmbed on the source website fot. mat. pras.
Nowy dramat o najgłośniejszej zbrodni w West Cork. 12 przysięgłych, 1 tajemnicza zbrodnia i pytania, które wracają po 27 latach
W grudniu 1996 roku w West Cork zginęła Sophie Toscan du Plantier. Trzydzieści lat później Jim Sheridan zamyka dwunastu przysięgłych w jednej sali i pyta o to, czego irlandzki wymiar sprawiedliwości nigdy nie rozsądził. „Werdykt” wchodzi do polskich kin w piątek 22 maja i już zbiera mocne reakcje widzów.
Sprzeczne zeznania, podgrzane emocje, zaciemniona sala i jedna latarka w ręku Vicky Krieps. „Werdykt” rozkłada na czynniki pierwsze morderstwo Sophie Toscan du Plantier i sadza widza w ławie przysięgłych, którą Irlandia mogła powołać, ale tego nie zrobiła. O czym jest „Werdykt”? 12 przysięgłych, 1 nierozwiązana zbrodnia i pytania, które wracają po 27 latach „Werdykt” w całości rozgrywa się w jednej sali, w jednym dniu, wokół ławy przysięgłych, której w prawdziwym życiu Irlandia nigdy nie powołała. Jim Sheridan i David Merriman pytają wprost: co by było, gdyby Ian Bailey, główny podejrzany w sprawie zabójstwa Sophie Toscan du Plantier, stanął przed sądem w kraju, w którym zginęła ofiara? Dwunastu przysięgłych dostaje akta, zeznania świadków, sprzeczne wersje wydarzeń i 89 minut na podjęcie decyzji. Vicky Krieps jako Przysięgła nr 8 od początku nie głosuje z resztą. Pozostali chcą skończyć i wrócić do swoich spraw, ona zmusza ich do zatrzymania się przy szczegółach, które nie pasują do prostej tezy. Konstrukcja przypomina „Dwunastu gniewnych ludzi” Sidneya Lumeta, ale „Werdykt” idzie krok dalej. W kluczowej sekwencji przysięgli gaszą światło, biorą latarkę i odgrywają sceny z nocy zbrodni, próbując zrozumieć, co fizycznie mogło się wtedy wydarzyć. To nie jest klasyczny thriller sądowy z efektowną mową końcową. To kameralne, gęste spotkanie w jednej sali, w którym każdy argument waży tyle samo, co cisza między pytaniami. Obsada od Vicky Krieps i Colma Meaneya po samego Jima Sheridana w ławie przysięgłych Vicky Krieps, znana z „Fantomowej nici” i „Korsażu”, gra Przysięgłą nr 8, czyli oś całej narady. To na niej trzyma się 89 minut filmu i to ona prowadzi ostatnią rekonstrukcję wydarzeń. Colm Meaney wcielił się w Iana Baileya, czyli postać, którą prawdziwe irlandzkie tabloidy opisywały przez 27 lat. Aidan Gillen, znany z „Gry o tron”, zagrał Hamiltona Barnesa. John Connors dostał rolę Przysięgłego nr 3, najbardziej zaciętego w swojej wersji wydarzeń. W ławie usiadł też sam Jim Sheridan w roli Przysięgłego nr 1. Za zdjęciami stoi Rich Gilligan, którego kadry z sali narad krążyły po festiwalowych portalach od premiery w Tribece. Reżyserię Sheridan podzielił z Davidem Merrimanem, swoim wieloletnim współpracownikiem. Producentami są Fabrizio Maltese i Tina O'Reilly. „Werdykt” a prawdziwa historia Sophie Toscan du Plantier. Najgłośniejsza nierozwiązana zbrodnia West Cork Sophie Toscan du Plantier była francuską producentką filmową. W grudniu 1996 roku znaleziono ją martwą tuż przed jej wakacyjnym domem w Schull, w hrabstwie Cork. Sprawa od początku ciągnęła za sobą sprzeczne tropy, błędy śledczych i jednego głównego podejrzanego, na którym przez prawie trzy dekady skupiała się uwaga lokalnej i międzynarodowej prasy. Tym podejrzanym był Ian Bailey, angielski dziennikarz osiadły w okolicy. Irlandzka prokuratura nigdy nie postawiła mu zarzutów. Francja w 2019 roku skazała go zaocznie na 25 lat więzienia, ale on sam do końca życia mieszkał w hrabstwie Cork. Zmarł w styczniu 2024 roku, nim cokolwiek zostało prawomocnie rozstrzygnięte. Rodzina Sophie do dziś walczy o oficjalną prawdę. Sheridan zna to dossier od lat. Dla niego „Werdykt” nie jest dziennikarskim śledztwem ani próbą wskazania winnego. Jest pytaniem o to, co irlandzki sąd mógł zrobić, gdyby zechciał. Dramat sądowy na miarę „Dwunastu gniewnych ludzi” Po premierze w Tribece „Werdykt” otworzył Galway Film Fleadh, a Irlandia obejrzała go w kinach jesienią 2025 roku. Krytycy zgodnie pisali, że to najmocniejszy projekt Sheridana od lat, choć część z nich spierała się o to, czy fikcyjny sąd nad prawdziwą sprawą jest etycznie do udźwignięcia. Tym, co najbardziej wybrzmiewa w recenzjach, jest sekwencja rekonstrukcji. Przysięgli gaszą światła, sięgają po latarkę i wchodzą w ostatnie minuty życia Sophie. Trudna, nieefektowna w klasycznym sensie scena, w której kamera ani razu nie próbuje wycisnąć emocji na siłę. Działa właśnie dlatego, że nikt jej nie podgrzewa. Drugim mocnym punktem jest sama formuła. Cały dramat dzieje się w jednej sali, w jednym dniu, z dwunastoma głosami, które niemal nigdy nie milkną. „Werdykt” trwa 89 minut i nie ma w sobie ani jednej sceny tranzytowej. „Werdykt” według widzów: co mówią pierwsze recenzje po projekcjach? Irlandzkie opinie są wyraźnie pochwalne i w większości wracają do tego samego: filmu nie da się oglądać jednym okiem. Jedna z widzek tłumaczy, dlaczego zatrzymał ją tak mocno: „Ponoć prawda leży zawsze pośrodku i broni się sama. Ale nie w tej historii. Tutaj trzeba się jej dokopywać z mozołem, nieustępliwie obalając własne przekonania, skrywane żale, poczucia winy i podszepty intuicji. Ten film, jak każde dobre kino nie daje prostych odpowiedzi. Skłania do refleksji nad tym, co chcemy osiągnąć, ślubując mówienie całej prawdy, tylko prawdy i szczerej prawdy. Dla tych, którzy próbują zobaczyć prawdę bez siebie samego w środku”. Inna widzka rezygnuje z analiz i streszcza wszystko w dwóch zdaniach: „Bardzo wciągnęła mnie ta historia. Bardzo dobre kino”. Ten ton dobrze oddaje atmosferę pierwszych projekcji, na których ludzie wychodzili z sali pochłonięci samą sprawą, a nie tym, jak została sfilmowana. „Werdykt” w kinie. Dla kogo to będzie film roku, a kto może odpuścić? Jeśli ktoś szuka klasycznego kryminału z gwałtownym zwrotem na koniec, „Werdykt” trzyma się od takiego schematu z daleka. To dramat sądowy w starym stylu, w którym wszystko dzieje się w słowach, mowie ciała i powracających zeznaniach. Trzeba lubić ten gatunek i zaakceptować, że film nie wyjmie widzowi z głowy żadnej z wątpliwości. Najbardziej ucieszą się fani „W imię ojca” i wszyscy, którzy w ostatnich latach sięgali po „Anatomię upadku” czy „Dwunastu gniewnych ludzi”. Widzowie zainteresowani prawdziwymi historiami i sprawą Sophie Toscan du Plantier znajdą w „Werdykcie” rzadko spotykane studium tego, jak bardzo wymiar sprawiedliwości potrafi zostawić rodzinę ofiary z niczym. Polska premiera kinowa wypada w piątek 22 maja 2026 roku. Czas trwania 89 minut.
Anne Hathaway i Dakota Johnson w jednym filmie. Ten thriller psychologiczny zapowiada się na hit 2026 roku
Pierwsze sekundy zwiastuna „Verity” wystarczą, żeby poczuć, że za eleganckim, chłodnym kadrem czeka coś bardzo niepokojącego. Amazon MGM Studios pokazało zaledwie kilka ujęć, a w sieci już zawrzało. W rolach głównych Anne Hathaway, Dakota Johnson i Josh Hartnett, a reżyseruje Michael Showalter. Premiera 2 października 2026 roku.
Niepublikowany rękopis, milcząca pisarka po wypadku i jej mąż, który podejmuje decyzję otwierającą drzwi do prywatnej tajemnicy. Tak w skrócie wygląda punkt wyjścia „Verity”, najnowszej adaptacji prozy Colleen Hoover. Po pierwszym teaserze film zapowiada się jako jeden z najbardziej wyczekiwanych thrillerów psychologicznych roku. Premiera 2 października. O czym jest „Verity”? Fabuła, która robi się niepokojąca z każdą minutą Punkt wyjścia w „Verity” brzmi jak zawodowa szansa, która zdarza się raz w życiu. Lowen Ashleigh, początkująca pisarka, dostaje propozycję dokończenia bestsellerowej serii książek po Verity Crawford, autorce thrillerów, która po wypadku nie może już pracować. Decyzję podejmuje Jeremy, mąż Verity. To on zaprasza Lowen do domu Crawfordów, gdzie znajdują się notatki, materiały i niedokończone wątki potrzebne do napisania kolejnego tomu. Już po pierwszych dniach pracy Lowen orientuje się, że dom Crawfordów nie jest neutralnym miejscem. Każde pomieszczenie wydaje się mieć drugie dno, a obecność Verity, choć ta nie kontaktuje się z otoczeniem, jest bardzo wyraźnie odczuwalna. Kiedy Lowen znajduje rękopis, którego nie miała znaleźć, wszystko zaczyna się komplikować. Niepublikowane wcześniej zapiski Verity podważają jej obraz w oczach męża i czytelników, a Lowen staje przed pytaniem, co właściwie z tą wiedzą zrobić. Równolegle rozwija się napięcie między nią a Jeremym. Twórcy nie ukrywają, że to nie jest tylko thriller o sekretach pisarki. „Verity” opowiada o tym, jak rodzi się zależność między ludźmi w sytuacji ekstremalnej i jak cienka bywa granica między bliskością, fascynacją i manipulacją. Kto gra w „Verity”? Obsada, która sama w sobie jest wydarzeniem W rolach głównych „Verity” zobaczysz trzy nazwiska, które od razu robią z tej produkcji medialne wydarzenie. Dakota Johnson wciela się w Lowen Ashleigh, początkującą pisarkę. Anne Hathaway gra Verity Crawford, autorkę thrillerów po wypadku. Josh Hartnett w roli Jeremy’ego, męża Verity, jest postacią, wokół której rozkręca się większość emocjonalnych konfliktów filmu. Obsadę uzupełniają Ismael Cruz Córdova, Brady Wagner, Irina Dvorovenko, K. K. Moggie oraz Michael Abbott Jr. Reżyserii podjął się Michael Showalter, znany z kilku precyzyjnie poprowadzonych filmów obyczajowych i thrillerów. Scenariusz napisał Nick Antosca, jeden z bardziej cenionych autorów współczesnego horroru psychologicznego w amerykańskiej telewizji. Za dystrybucję w Stanach Zjednoczonych odpowiada Amazon MGM Studios, a poza USA filmem zajmuje się Sony Pictures Releasing International. Dlaczego o „Verity” mówi cały Hollywood jeszcze przed premierą? „Verity” nie jest pierwszą ekranizacją prozy Colleen Hoover, ale ma być najbardziej drapieżną. Po wcześniejszych adaptacjach, w tym „It Ends with Us”, ta historia uchodzi za najmroczniejszą książkę autorki. Zamiast romantycznej osi w centrum stoi pytanie o prawdę, manipulację i o to, kim naprawdę jest osoba, którą znamy tylko z jej książek. To ten typ thrillera psychologicznego, w którym napięcie nie wybucha jednym zwrotem akcji, tylko narasta z każdą sceną. Dla fanów Colleen Hoover „Verity” jest też testem. Adaptacja powieści, która już na papierze rozbiła czytelników, w wersji filmowej musi udźwignąć więcej niż wierne odwzorowanie fabuły. Producenci nie ukrywają, że robili film z myślą o widzu, który dobrze zna gatunek. Stąd budżet 40 milionów dolarów, gęsty kalendarz festiwalowy i nazwiska, które same w sobie wystarczą, żeby zainteresowanie utrzymywało się długo przed premierą. Kobieca perspektywa odgrywa tu rolę pierwszoplanową. Lowen, Verity i ich relacje z Jeremym to nie dekoracja dla męskiej akcji, tylko silnik całej historii. Twórcy „Verity” trzymają się prostej zasady: napięcie powstaje wtedy, kiedy przestajesz wiedzieć, której z bohaterek możesz zaufać. Czy warto obejrzeć „Verity”? „Verity” jest filmem dla widzów, którzy lubią thrillery z dyskomfortem zaszytym w detalach. Jeśli wciągnęły cię „Gone Girl”, „Sharp Objects” albo wcześniejsze ekranizacje Colleen Hoover, jest duża szansa, że ten tytuł trafi w twoje oczekiwania. Tu nie ma tanich efektów ani pościgów. Wszystko rozgrywa się w jednym domu i głównie w napięciu między trzema osobami. To produkcja dla widza, który nie boi się powolnego budowania historii i woli, żeby thriller pracował na nerwach przez cały seans, a nie tylko w finale. Jeśli oczekujesz akcji rozłożonej na duże sceny, kino superbohaterskie albo szybkiego horroru, „Verity” raczej cię nie kupi. Ale jeśli szukasz filmu, do którego można wrócić w pamięci jeszcze długo po seansie i przyłapać się na rozkminianiu, kto w tej historii naprawdę mówił prawdę, premiera 2 października warta jest zarezerwowania w kalendarzu. View oEmbed on the source website
Nowy film z Sydney Sweeney ominął kina, ale trafił do streamingu. To jeden z najciekawszych dreszczowców roku
Niektóre filmy mają szczęście od pierwszego dnia premiery. „Americana" do nich nie należy. Dreszczowiec z Sydney Sweeney w roli głównej zadebiutował na festiwalu SXSW jeszcze w 2023 roku, a potem utknął w dystrybucyjnej czasoprzestrzeni na ponad dwa lata. Teraz wreszcie trafił na polskie platformy VOD.
Sydney Sweeney jako nieśmiała kelnerka z Dakoty Południowej, Halsey w roli kobiety uciekającej przed przeszłością i Eric Dane jako bezwzględny przestępca. Brzmi jak przepis na solidne kino gatunkowe? Bo tym właśnie jest „Americana", dreszczowiec, który łączy klimat westernu z kryminalną intrygą i sporą dawką czarnego humoru. Film właśnie pojawił się w streamingu. O czym jest „Americana"? Akcja rozgrywa się w niewielkim miasteczku w Dakocie Południowej. Na lokalnym czarnym rynku pojawia się Koszula Ducha, cenny artefakt plemienia Lakota, i natychmiast przyciąga uwagę ludzi, którzy normalnie nie mieliby ze sobą nic wspólnego. Penny Jo Poplin (Sydney Sweeney) to kelnerka, która marzy o wyrwaniu się z prowincji. Lefty Ledbetter (Paul Walter Hauser) to samotny weteran wojskowy szukający celu w życiu. Oboje łączą siły, żeby zdobyć artefakt, ale szybko okazuje się, że nie są jedynymi zainteresowanymi. Na ich drodze staje Dillon MacIntosh (Eric Dane), bezwzględny przestępca działający na zlecenie handlarza antykami (Simon Rex). Do walki o Koszulę Ducha włącza się też Mandy Starr (Halsey), kobieta desperacko uciekająca przed swoją przeszłością, oraz Ghost Eye (Zahn McClarnon), przywódca rdzennej społeczności, dla którego artefakt ma zupełnie inne, głęboko osobiste znaczenie. Im więcej osób angażuje się w sprawę, tym bardziej sytuacja wymyka się spod kontroli. Kto gra w „Americanie"? Gwiazdorska obsada Sydney Sweeney, znana przede wszystkim z „Euforii", „Białego Lotosu" i „Pomocy domowej"wciela się w Penny Jo Poplin. To rola odległa od tego, co widzowie kojarzą z aktorką, prostsza, bardziej przyziemna, ale wymagająca sporej wiarygodności. Paul Walter Hauser, laureat Oscara za „Czarną skrzynkę", gra Lefty'ego Ledbettera. Halsey, piosenkarka i artystka, debiutuje w dużej roli filmowej jako Mandy Starr. Eric Dane, znany z „Chirurgów" i „Ostatniego okrętu", gra antagonistę Dillona MacIntosha. Zahn McClarnon, ceniony aktor indiańskiego pochodzenia, którego widzowie mogą kojarzyć z „Fargo" i „Rezerwowych psów", wciela się w Ghost Eye. Simon Rex, dawna gwiazda komedii, uzupełnia obsadę jako handlarz antykami. Za kamerą stoi Tony Tost, do tej pory znany jako scenarzysta serialu „Longmire". „Americana" to jego reżyserski debiut pełnometrażowy. Western, kryminał, komedia? „Americana" nie daje się zaszufladkować To właśnie mieszanka gatunków wyróżnia ten film spośród typowych dreszczowców. Tony Tost nie ogranicza się do jednej konwencji. Fundament stanowi thriller, ale reżyser dorzuca elementy westernu, kryminału, komedii i kina akcji. Kadrowanie i tempo przywodzą na myśl filmy braci Coen, a jednocześnie całość ma zupełnie własny charakter. Akcja rozgrywa się w scenerii Dakoty Południowej, co automatycznie nadaje filmowi klimat otwartych przestrzeni i prowincjonalnej izolacji. Bohaterowie nie są jednowymiarowi. Kelnerka okazuje się sprytniejsza, niż się wydaje. Weteran ma więcej odwagi, niż sam podejrzewa. Antagoniści mają własne motywacje, które nie sprowadzają się do prostego „zły kontra dobry". Tost pozwala każdej postaci zabłysnąć i daje aktorom przestrzeń do budowania postaci. Film zebrał 65% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes. Nie jest to wynik, który robi wrażenie samą liczbą, ale warto zauważyć, że w recenzjach chwali się przede wszystkim energię, obsadę i umiejętność łączenia tonów, od napięcia po humor. Pechowa droga „Americany" na ekrany. Dlaczego tak długo czekaliśmy? Historia dystrybucji „Americany" jest prawie tak interesująca jak sam film. Produkcja miała premierę jeszcze w marcu 2023 roku na festiwalu SXSW w Austin. Wkrótce potem Bron Studios, które sfinansowało film, ogłosiło upadłość. „Americana" utknęła bez dystrybutora. Dopiero rok później prawa do filmu przejęło Lionsgate. W sierpniu 2025 roku dreszczowiec trafił do amerykańskich kin, ale w ograniczonej dystrybucji. Efekt? W weekend otwarcia zarobił zaledwie pół miliona dolarów. Niewiele osób w ogóle wiedziało o premierze. Dopiero po przejściu na platformy streamingowe film zaczął znajdować swoją publiczność. W Polsce „Americana" nigdy nie trafiła do kin. Dopiero teraz, w kwietniu 2026, dreszczowiec pojawił się na polskich platformach VOD. Można go obejrzeć na CANAL+ i Rakuten TV za dodatkową opłatą, ceny zaczynają się od kilkunastu złotych. Czy warto obejrzeć „Americanę"? Jeśli lubisz kino gatunkowe, które nie traktuje się śmiertelnie poważnie, „Americana" powinna ci się spodobać. Film sprawdzi się u osób, które cenią dynamiczną akcję, ale jednocześnie lubią, kiedy postacie mają głębię i motywację wykraczającą poza schemat. To propozycja dla fanów klimatów w stylu braci Coen albo Tarantino, ale bez naśladownictwa. Tony Tost buduje własny świat i robi to z wyczuciem. Jeśli szukacie czegoś na wieczór, co łączy napięcie z humorem i nie nudzi ani przez minutę, „Americana" jest dobrym wyborem. Jest to jeden z tych tytułów, które ogląda się z przyjemnością od pierwszej do ostatniej minuty, a po seansie ma się ochotę opowiedzieć o nim komuś znajomemu. View oEmbed on the source website
Jude Law jako Władimir Putin jest nie do poznania! Rola życia, która pachnie Oscarem...
Jude Law w roli Władimira Putina. Brzmi jak żart, ale po obejrzeniu zwiastuna „Maga z Kremla" trudno się nie przekonać do tej wizji. Reżyser Olivier Assayas stworzył polityczny dramat, w którym brytyjski aktor przechodzi fizyczną metamorfozę i wciela się w rosyjskiego przywódcę z precyzją, która zaskoczyła widzów na festiwalu w Wenecji. Film opowiada o mechanizmach władzy, ale robi to przez pryzmat człowieka, który tę władzę pomagał budować od zaplecza.
Na festiwalu w Wenecji publiczność nagrodziła film dziesięciominutową owacją na stojąco. „Mag z Kremla" to historia o tym, jak Władimir Putin zbudował swoją pozycję, ale opowiedziana z perspektywy fikcyjnego spin doktora granego przez Paula Dano. Jude Law jako Putin, Alicia Vikander w jednej z kluczowych ról i kontrowersyjna fabuła oparta na bestsellerowej książce. Wszystko wskazuje na to, że to będzie jeden z najgłośniejszych filmów tego roku. O czym jest „Mag z Kremla"? Droga do władzy opowiedziana z nieoczywistej perspektywy Film przenosi widzów do postsowieckiej Rosji lat 90. i prowadzi aż do połowy lat 2010. W centrum historii stoi Wadim Baranow, fikcyjna postać grana przez Paula Dano, inspirowana prawdziwym kremlowskim ideologiem Władisławem Surkowem. Baranow to producent telewizyjny i specjalista od PR, który staje się architektem wizerunku Władimira Putina. Fabuła nie skupia się wyłącznie na samym Putinie, ale na mechanizmach, które pozwoliły mu zbudować pozycję lidera na światową skalę. Baranow obserwuje upadek starego porządku, chaos transformacji ustrojowej i wykorzystuje nadarzające się okazje, żeby ukształtować nową rzeczywistość polityczną. Film pokazuje, jak propaganda i medialna manipulacja krok po kroku tworzyły obraz silnego przywódcy, którego znamy dziś z pierwszych stron gazet. Scenariusz oparty jest na bestsellerowej powieści „Mag z Kremla" autorstwa Giuliana da Empoli, wydanej po francusku w 2022 roku. Nad adaptacją pracowali reżyser Olivier Assayas wspólnie z Emmanuelem Carrère'em. Kto gra w „Magu z Kremla"? Obsada, która robi wrażenie Jude Law wciela się w Władimira Putina. Po ogłoszeniu castingu wielu komentujących miało wątpliwości, czy brytyjski aktor poradzi sobie z tak specyficzną rolą. Po premierze weneckiej większość tych obaw ucichła. Law przeszedł wyraźną fizyczną metamorfozę, a recenzenci zwracają uwagę na to, jak precyzyjnie odtworzył charakterystyczną mimikę i mowę ciała rosyjskiego prezydenta. Paul Dano gra Wadima Baranowa, głównego bohatera filmu. To on prowadzi narrację i to jego oczami widzowie obserwują kulisy kremlowskiej polityki. W obsadzie znaleźli się także Alicia Vikander, Tom Sturridge, Zach Galifianakis, Jeffrey Wright oraz Will Keen. Za kamerą stoi Olivier Assayas, francuski reżyser znany z filmów takich jak „Personal Shopper" czy „Irma Vep". Co wyróżnia „Maga z Kremla" i dlaczego jest o nim tak głośno? Po pierwsze, sam temat. Fabularny film o Putinie z hollywoodzkimi gwiazdami to coś, czego jeszcze nie było. Dotychczasowe produkcje poruszające ten temat miały charakter dokumentalny lub telewizyjny. Tutaj mamy pełnometrażowy dramat polityczny z budżetem i obsadą odpowiadającą najambitniejszym produkcjom. Po drugie, kontrowersje. Film kręcono w Rydze na Łotwie, co wywołało ostrą reakcję łotewskich polityków i publicystów. Część z nich zarzuciła produkcji promowanie kremlowskiej narracji. Dyskusja na ten temat trwała przez kilka tygodni i przyciągnęła uwagę mediów na całym świecie. Po trzecie, podejście do tematu. Zamiast klasycznej biografii film wybiera perspektywę „szarej eminencji", człowieka, który pozostaje w cieniu, ale to on pociąga za sznurki. Taki zabieg sprawia, że „Mag z Kremla" przypomina bardziej thriller polityczny niż film historyczny. Film miał premierę na festiwalu w Wenecji w 2025 roku, gdzie publiczność nagrodziła go dziesięciominutową owacją na stojąco. Recenzje krytyków są natomiast podzielone. Na portalu Rotten Tomatoes zebrał 51% pozytywnych opinii na podstawie 46 recenzji, co oznacza, że film wzbudza równie silne emocje na plus, co na minus. Kiedy premiera „Maga z Kremla" w kinach? Prawa do dystrybucji w Ameryce Północnej wykupiła firma Vertical, która zaplanowała premierę na maj 2026 roku. Na razie nie ma oficjalnej informacji o dacie polskiej premiery. Biorąc pod uwagę tematykę i kontrowersje wokół filmu, jest bardzo prawdopodobne, że trafi do polskich kin, choć dokładny termin pozostaje nieznany. Czy warto obejrzeć „Maga z Kremla"? Film jest skierowany przede wszystkim do widzów, którzy interesują się polityką, historią najnowszą i mechanizmami władzy. Jeśli lubisz dramaty polityczne w stylu „Vice" czy „Wielkie oszustwo", „Mag z Kremla" powinien trafić w Twoje gusta. Gwiazdorska obsada i nieoczywiste podejście do tematu robią swoje. Warto mieć na uwadze, że to nie film akcji ani klasyczna biografia. Tempo jest raczej spokojne, narracja rozbudowana, a fabuła wymaga uwagi. Dla osób, które wolą kino rozrywkowe, może okazać się zbyt wymagający. Niezależnie od ostatecznej oceny, „Mag z Kremla" to produkcja, o której będzie się mówić. Już teraz generuje dyskusje wykraczające daleko poza kino, a to zawsze oznacza, że twórcy trafili w czuły punkt. View oEmbed on the source website
Prawie 30 lat czekaliśmy na ten sequel z Sandrą Bullock i Nicole Kidman! Zwiastun właśnie podbija internet!
Fani „Totalnej magii” czekali na sequel prawie trzydzieści lat. Dopiero w 2024 roku potwierdzono, że prace nad kontynuacją ruszyły pełną parą. Teraz w sieci wylądował długo wyczekiwany zwiastun. Sandra Bullock i Nicole Kidman ponownie wcielają się w siostry Owens, a widzowie nie kryją entuzjazmu.
Sandra Bullock i Nicole Kidman razem na jednym planie, po 28 latach przerwy. Dla fanów komedii fantasy z końcówki lat 90. to wiadomość, na którą czekali od dawna. Zwiastun „Totalnej magii 2” właśnie zadebiutował w sieci i błyskawicznie stał się hitem. Liczniki wyświetleń biją rekordy. O czym jest „Totalna magia 2”? Siostry Owens wracają do walki o rodzinę Pierwsza część przedstawiła Sally i Gillian Owens, dwie siostry, które po śmierci rodziców trafiły pod skrzydła ekscentrycznych ciotek. To one wtajemniczyły je w sekrety rodzinnej magii. Sally próbowała ułożyć sobie zwyczajne życie, dopóki nie musiała ratować Gillian z kłopotów wywołanych przez nadprzyrodzone zdolności i kolejnego mężczyznę na jej drodze. Nowa odsłona wraca do tego samego świata, ale zagęszcza atmosferę. Zgodnie z oficjalnym opisem fabuły siostry Owens muszą stawić czoła mrocznej klątwie zagrażającej całej rodzinie. W tle mają pojawić się księżycowe psoty, rytuały i potężna, rodowa magia znana z jedynki. Kto gra w „Totalnej magii 2”? Obsada i najważniejsze nazwiska W rolach głównych ponownie zobaczymy Sandrę Bullock i Nicole Kidman. Obie wracają do postaci, które zagrały po raz pierwszy w 1998 roku. Sandra Bullock gra Sally, Nicole Kidman wciela się w Gillian. Pełny skład obsady nie został jeszcze podany do publicznej wiadomości, ale według zapowiedzi studia w produkcji mają pojawić się także nowe twarze, a część bohaterów z oryginału wróci na ekran. Projekt prowadzony jest w Warner Bros. z dużym zaangażowaniem, co widać w rozmachu całej kampanii promocyjnej. Dlaczego o „Totalnej magii 2” jest tak głośno? Pierwsza „Totalna magia” w kinach nie była sukcesem finansowym. Przy budżecie 75 milionów dolarów zarobiła na całym świecie nieco poniżej 70 milionów. Status kultowy zdobywała powoli, przez lata, dzięki wydaniom DVD i Blu-ray, powtórkom w telewizji i obecności w serwisach streamingowych. Kolejne pokolenia odkrywały ten film na własną rękę, budując wokół niego lojalną bazę fanów. To właśnie ona od lat domagała się kontynuacji. Ogłoszenie sequela w 2024 roku było więc dla wielu widzów spełnieniem oczekiwań. Pokazanie trailera na CinemaCon i zaplanowana na wrzesień premiera kinowa dodatkowo napędzają medialny szum wokół tytułu. Opinie widzów o zwiastunie „Totalnej magii 2” W niecałą godzinę od publikacji trailer zebrał blisko 40 tysięcy wyświetleń. W sekcji komentarzy zdecydowanie dominują entuzjastyczne reakcje: „Reżyser tego teasera powinien dostać nagrodę. Natychmiast!”. Inny zwrócił uwagę przede wszystkim na obsadę: „Dwie ikoniczne aktorki w sequelu ikonicznego filmu. Jestem na TAK”. Pojawiają się także krótkie, emocjonalne wpisy, takie jak: „To będzie wspaniały film”. Widać, że kontynuacja trafia w gusta fanów oryginału, którzy kibicowali projektowi od samego ogłoszenia. Czy warto czekać na „Totalną magię 2”? Premiera kinowa została wyznaczona na 11 września 2026 roku. Film powinien zainteresować przede wszystkim widzów z sentymentem do oryginału, ale też fanów komedii romantycznych z elementami fantasy. Jeśli lubicie klimaty małomiasteczkowej magii, kobiece historie i duet Bullock z Kidman, nowa odsłona ma szansę spełnić oczekiwania. Zwiastun sugeruje, że sequel idzie w stronę nieco mroczniejszego tonu, zachowuje jednak lekkość i humor znane z pierwszej części. Jesienne wieczory w kinie zapowiadają się więc magicznie. View oEmbed on the source website
Ten film poruszy rodziców do łez... Wkrótce trafi do polskich kin!
„Dyrygent” w reżyserii Ondřeja Provazníka to jeden z tych filmów, które nie opierają się na spektakularnych scenach, lecz na napięciu budowanym między słowami. Historia trzynastoletniej bohaterki pokazuje, jak łatwo milczenie może stać się mechanizmem obronnym. To opowieść o granicach, których nikt nie nazywa wprost oraz o konsekwencjach, które trudno cofnąć.
„Dyrygent” to czesko-słowacki dramat, który od 10 kwietnia będzie można zobaczyć w polskich kinach. Reżyser Ondřej Provazník bierze na cel szczególnie trudny temat. Sytuacje, w których młode osoby czują, że coś jest nie w porządku, ale mimo to nie potrafią lub nie mają warunków, by to nazwać. Film prowadzi przez świat ambicji i obietnic, gdzie sukces bywa zasłoną dla sygnałów ostrzegawczych. Historia o prestiżu, który z czasem zaczyna ciążyć Karolina ma 13 lat i trafia do elitarnego żeńskiego chóru. Z zewnątrz wszystko wygląda jak wielka szansa. Wymagająca dyscyplina, uznanie, elegancja sceny i poczucie, że jest się częścią czegoś wyjątkowego. Im dłużej jednak bohaterka funkcjonuje w tej przestrzeni, tym bardziej rośnie napięcie, a to, co na początku wydawało się jasne i bezpieczne, zaczyna budzić niepokój. Relacje między dorosłymi a nastolatkami pokazane bez upiększeń Film uważnie przygląda się zależnościom, które łatwo powstają w miejscach opartych na hierarchii i ocenie. W relacji nastolatków z dorosłymi ujawnia się nierównowaga sił, a granice, zamiast być stałe, potrafią przesuwać się krok po kroku. To nie jest opowieść zbudowana na jednym głośnym momencie, tylko na narastaniu wątpliwości i presji, która z pozoru bywa „normalną ceną” za rozwój. Obsada „Dyrygenta” i perspektywa młodej bohaterki W roli Karoliny występuje Kateřina Falbrová, a Juraj Loj gra tytułowego dyrygenta. Dzięki temu, że historia jest prowadzona blisko emocji nastolatki, dojrzewanie nie staje się tu romantyczną kliszą. To raczej sprawdzian. Pytanie, czy młoda osoba potrafi zaufać własnym sygnałom ostrzegawczym, gdy otoczenie wciąż powtarza, że to „przywilej”, „szansa” i wejście do lepszego świata... Niejasne zasady jako źródło presji i milczenia Jednym z najmocniejszych elementów opowieści jest brak przejrzystości. Gdy reguły są rozmyte, a decyzje zapadają w wąskim gronie, pojawia się niepewność i właśnie ona często podcina głos. W takiej sytuacji łatwiej wycofać się i „przeczekać”, niż ryzykować utratę miejsca, na które pracowało się miesiącami. Film pokazuje, jak prosto pomylić lojalność z posłuszeństwem, a ambicję z przymusem. Skąd ten rozgłos: nagrody i festiwalowe wyróżnienia „Dyrygent” przyjeżdża do Polski z imponującą listą laurów. Zdobył trzy Czeskie Lwy: za najlepszą rolę kobiecą dla Kateřiny Falbrové, a także za muzykę (Jonatan Pastirčák i Ondřej Mikula) oraz dźwięk (Juraj Mravec i Piotr Čechák). Czescy krytycy uznali go za najlepszy film 2025 roku. Podczas festiwalu w Karlowych Warach Falbrová otrzymała indywidualne wyróżnienie specjalne, a produkcja została uhonorowana nagrodą Label Europa Cinemas. W Sofii film sięgnął po główną nagrodę i wyróżnienie FIPRESCI. Inspiracja prawdziwymi wydarzeniami i szeroka dystrybucja w Polsce Nagrody przyciągają uwagę, ale siła filmu leży w tym, jak wiarygodnie buduje codzienność: próby, krótkie rozmowy, spojrzenia i przerwy, w których młode osoby szybko uczą się, że o pewnych sprawach „lepiej” nie mówić. „Dyrygent” jest inspirowany głośną sprawą chóru Bambini di Praga, dlatego działa jak mocne otrzeźwienie dla dorosłych przekonanych, że „dziecko na pewno powiedziałoby od razu”. W Polsce zaplanowano co najmniej 200 pokazów w całym kraju. Dlaczego to seans ważny także dla rodziców? To nie jest film, który idzie na skróty i opowiada o utracie niewinności w przewidywalnym schemacie. Ondřej Provazník skupia się na mechanizmach milczenia, presji i zależności, które dorośli zbyt łatwo potrafią bagatelizować. Napięcie buduje się tu nie poprzez spektakularne zwroty akcji, ale przez to, co niedopowiedziane, kruche i coraz bardziej niepokojące. View oEmbed on the source website mat. prasowe
„Pomoc domowa” powraca! Znamy datę premiery kontynuacji głośnego thrillera z Sydney Sweeney
Znamy datę premiery kontynuacji „Pomocy domowej”. Film zadebiutuje w kinach później niż nam się wydawało. W sequelu z Sydney Sweeney bohaterka trafia do domu, w którym obowiązują zasady budzące niepokój. Poznajcie szczegóły.
„Pomoc domowa. Sekret”, bo tak brzmi tytuł drugiej części książki z trylogii, zostanie przeniesiona na ekrany. Po ogromnym sukcesie „Pomocy domowej”, ogłoszenie kolejnego filmu było tylko kwestią czasu. Teraz znamy już pierwsze szczegóły na temat produkcji, w tym datę premiery. Zobaczcie! „Pomoc domowa. Sekret” - fabuła. Nowe miejsce, które budzi niepokój Druga część opiera się na kolejnej książce z cyklu i wprowadza Millie w nowe środowisko pracy. Tym razem zostaje zatrudniona przez męża kobiety, której nie wolno jej zobaczyć. Już sama ta zasada zmienia dynamikę relacji i buduje napięcie od pierwszego momentu. Bohaterka funkcjonuje w domu, w którym dostęp do informacji jest ograniczony, a codzienność opiera się na jasno określonych regułach. Brak bezpośredniego kontaktu żoną pracodawcy sprawia, że Millie zaczyna obserwować otoczenie i szukać odpowiedzi na pytania, które pojawiają się bardzo szybko. To nie jest sytuacja, którą można zignorować - każde kolejne odkrycie prowadzi do następnego. Z czasem okazuje się, że za zamkniętymi drzwiami kryje się historia znacznie bardziej złożona. Sekrety tego domu nie tylko wpływają na teraźniejszość, ale mają też bezpośredni związek z przeszłością jego mieszkańców. Dla głównej bohaterki, która zmaga się także z wieloma prywatnymi problemami, oznacza to konieczność podejmowania decyzji, których konsekwencje mogą być opłakane. Druga część nie zmienia fundamentu tej opowieści, ale wyraźnie podnosi stawkę. Nowe miejsce, inne zasady i brak bezpośredniego kontaktu z osobą, dla której pracuje bohaterka, sprawiają, że napięcie budowane jest inaczej niż wcześniej. To kontynuacja, która rozszerza świat przedstawiony i rozwija historię bez powielania tych samych schematów. „Pomoc domowa. Sekret” - obsada i kulisy produkcji W roli głównej powraca oczywiście Sydney Sweeney, która ponownie wciela się w pomoc domową Millie. Jej obecność spina obie części i pozwala na dalsze rozwijanie postaci w nowych warunkach. U jej boku zobaczymy też Michele Morrone'a, którego w pierwszej części było widać naprawdę mało. Teraz ma się to zmienić. Do obsady dołącza również Kirsten Dunst. Nie wiemy, w kogo się wcieli, ale można przypuszczać, że będzie to tajemnicza żona pracodawcy Millie. Więcej nazwisk nie jest narazie znanych. Za reżyserię ponownie odpowiada Paul Feig. Twórca potwierdził, że scenariusz jest już gotowy, a zdjęcia mają rozpocząć się jesienią. Decyzja o stosunkowo szybkim powrocie do tej historii nie jest przypadkowa. Materiał źródłowy w postaci książek Freidy McFadden daje gotową podstawę do rozwijania kolejnych wątków, a pierwsza część wyraźnie zostawiła przestrzeń na kontynuację. Drugi film nie jest więc dodatkiem, tylko naturalnym rozwinięciem historii bohaterki. „Pomoc domowa. Sekret” - data premiery Informacja, na którą wszyscy czekają najbardziej. Kiedy obejrzymy „Pomoc domową. Sekret”? Niestety trzeba będzie uzbroić się w cierpliwość. Film trafi do (amerykańskich) kin 17 grudnia 2027 roku, czyli niespełna dwa lata po debiucie pierwszej części, która pojawiła się w grudniu 2025 roku. Oznacza to, że w Polsce będziemy mogli oglądać go najprawdopodobniej na początku 2028 roku. Czekacie?
Mocny melodramat z Alexandrem Skarsgårdem, który testuje granice intymności. Takiej roli nikt się nie spodziewał!
„Pillion” po pokazie w Cannes rozpalił rozmowy o odwadze w kinie i o tym, gdzie kończy się prowokacja, a zaczyna czułość. To zmysłowa, niepokojąca historia z Alexandrem Skarsgårdem w roli, o której trudno przestać myśleć – zwłaszcza gdy relacja bohaterów zaczyna wymykać się prostym ocenom. Ten film naprawdę robi wrażenie, jest intensywny i momentami zawstydzająco intymny, ale przy tym zaskakująco uważny na emocje bohaterów. Czy odpowiada na pytanie, jak daleko może posunąć się kino, żeby opowiedzieć o pragnieniu, wstydzie i potrzebie wolności?
„Pillion” to pełnometrażowy debiut reżyserski Harry’ego Lightona, który przeniósł na ekran własną adaptację powieści „Box Hill” Adama Mars-Jonesa. Produkcja powstała przy wsparciu BBC Film, BFI oraz Element Pictures. Warstwa formalna ma tu znaczenie: precyzyjne zdjęcia, oszczędna narracja i pulsująca muzyka Olivera Coatesa budują rytm, który działa niemal hipnotycznie. Na pierwszym planie są dwie mocne, kontrastujące kreacje. Harry Melling gra Colina – młodego, wycofanego mężczyznę mieszkającego z rodzicami. Alexander Skarsgård wciela się w Raya, charyzmatycznego lidera motocyklowej subkultury: spokojnego, dominującego, magnetycznego. To właśnie ich relacja staje się osią filmu i źródłem emocji, które balansują między fascynacją a lękiem. Postaci drugoplanowe, w tym rodzice Colina, domykają portret świata, z którego bohater próbuje się wyrwać. O czym jest fabuła i dlaczego robi takie wrażenie? Punktem zapalnym jest spotkanie, które z pozoru mogłoby pozostać epizodem, a jednak uruchamia serię zmian w życiu Colina. Kiedy wchodzi w relację z Rayem, odkrywa układ oparty na podporządkowaniu i władzy, ale przede wszystkim zaczyna konfrontować się z własnymi pragnieniami. „Pillion” nie opiera się na taniej sensacji – bliżej mu do opowieści o dojrzewaniu do samoświadomości i o odwadze, jakiej wymaga życie w zgodzie ze sobą. Film podkreśla konsekwentnie tę przemianę. Surowe, brytyjskie krajobrazy i chłodne wnętrza zderzają się z intymnością scen rozgrywanych w zamkniętych przestrzeniach. Kamera często zostaje blisko twarzy, wyłapując mikroreakcje: drżenie spojrzenia, pauzy, niedopowiedziane emocje. Lighton nie podbija napięcia skandalem – cielesność traktuje jak język, którym opowiada o władzy, wstydzie i o wyzwoleniu, które bywa trudniejsze niż sama prowokacja. „Pillion” do obejrzenia w kinach Światowa premiera „Pillion” odbyła się 18 maja 2025 roku w sekcji Un Certain Regard na Festiwalu Filmowym w Cannes. Już wtedy reakcje były skrajne: część widzów doceniała formalną dyscyplinę i emocjonalną szczerość, inni czuli dyskomfort wobec odwagi scen i ciężaru tematu. Cannes stało się jednak wyraźnym punktem zwrotnym – film szybko zaczął żyć własnym życiem w międzynarodowej dyskusji o granicach intymności w kinie. Po festiwalowym debiucie produkcja trafiła do kin w Wielkiej Brytanii 28 listopada 2025 roku. W Stanach Zjednoczonych film miał premierę 6 lutego 2026 roku, dystrybuowany przez studio A24. W Polsce grany jest obecnie od 20 lutego. Komentatorzy najczęściej wskazują na elektryzującą chemię między Mellingiem a Skarsgårdem oraz dojrzałość reżyserską Lightona. „Pillion” zostaje w pamięci nie dlatego, że chce szokować, tylko dlatego, że z precyzją pokazuje intymność jako teren negocjacji, ryzyka i prawdy.
Agata Kulesza i Maciej Musiał w jednym z najbardziej intrygujących polskich filmów 2026! Porusza i zostaje w głowie na długo po seansie!
„Czas, który nie nadszedł” to debiut reżyserski Julii Rogowskiej: dramat o świecie w niedalekiej przyszłości, gdzie starość staje się tabu, a „rewolucyjna kuracja antygeriatryczna” jest standardem. Sara (Agata Kulesza) odmawia i trafia do izolacji...
Jesienią 2026 roku do kin trafi debiut reżyserski Julii Rogowskiej „Czas, który nie nadszedł”. W głównych rolach zobaczymy Agatę Kuleszę i Dobromira Dymeckiego, a na ekranie towarzyszą im m.in. Bartosz Bielenia, Michalina Łabacz, Vanessa Alexander i Maciej Musiał. Produkcja opowiada o świecie, w którym młodość stała się obowiązkiem, a starzenie się społecznym tabu. O czym opowiada film „Czas, który nie nadszedł”? W niedalekiej przyszłości, pokazanej w filmie, społeczeństwo odwraca się od starości, autentyczności i niedoskonałości. Na pierwszym planie pojawia się rewolucyjna kuracja antygeriatryczna, która przestaje być wyborem, a staje się standardem. Kto nie chce jej przyjąć, wypada poza system. To właśnie w takim porządku rozgrywa się historia miłości i straty, w której presja „bycia wiecznie młodym” zaczyna dyktować warunki życia, relacji i codziennych decyzji. Sara, w którą wciela się Agata Kulesza, odmawia poddania się kuracji. Cena jest natychmiastowa: zostaje skierowana do odizolowanych ośrodków, a jej codzienność zamienia się w życie w zamkniętym ośrodku izolacji. Świat, w którym młodość staje się obowiązkiem, a starość tabu W tej rzeczywistości odmowa nie jest prywatnym wyborem, tylko wyrokiem społecznym. Znajduje się w sytuacji, w której walka o prawo do naturalnego przemijania staje się walką o własną tożsamość. Oskar, grany przez Dobromira Dymeckiego, podejmuje inną decyzję. Gdy on, jak większość, poddaje się rewolucyjnej kuracji antygeriatrycznej, zyskuje młodość i miejsce w nowym społeczeństwie. Jednocześnie pęka coś, co miało być wspólnym planem: Sara i Oskar chcieli zestarzeć się razem. Od tego momentu ich historia przestaje być opowieścią o „my”, a zaczyna się rozpisywać na konsekwencje wyborów, które trudno cofnąć. Po latach próba ucieczki Sary sprawia, że ona i Oskar ponownie się spotykają. Dzieli ich wygląd, ale łączy coś, czego nie dało się uciszyć ani kuracją, ani izolacją: pytania spychane przez lata na drugi plan. Ich ponowny kontakt uruchamia emocje, które nie mieszczą się w prostych definicjach winy i lojalności. W tle wciąż trwa system, w którym prawo do przemijania jest odbierane, a indywidualność uznawana za zagrożenie. „Czas, który nie nadszedł” to debiut reżyserski Julii Rogowskiej „Czas, który nie nadszedł” jest debiutem reżyserskim Julii Rogowskiej. Film łączy emocjonalny dramat z wizją przyszłości, w której obsesja młodości zmienia zasady wspólnego życia. W głównych rolach występują Agata Kulesza i Dobromir Dymecki, a na ekranie pojawią się także Michalina Łabacz, Bartosz Bielenia, Vanessa Alexander oraz Maciej Musiał. To zestawienie nazwisk zapowiada historię, w której napięcie budują nie tylko decyzje bohaterów, ale też konsekwencje narzucone przez świat. Kiedy premiera filmu „Czas, który nie nadszedł”? Premiera filmu planowana jest na 16 października 2026 roku. Oś fabuły skupia się na relacji dwojga ludzi rozdzielonych przez wybór między wieczną młodością a prawem do naturalnego przemijania. W tej opowieści tabu nie jest pojedynczym zakazem, tylko fundamentem systemu: ci, którzy nie podporządkowują się standardowi, zostają wypchnięci poza społeczeństwo. To punkt wyjścia do historii o uczuciach, stratach i decyzjach, które nie zawsze pozwalają zacząć od nowa.
Steven Spielberg powrócił z nowym niepokojącym filmem science fiction! Już po zwiastunie widać, że to megahit 2026!
Steven Spielberg wraca do science fiction i robi to w wielkim stylu. „Disclosure Day” zapowiada historię, która stawia jedno pytanie: co by się stało, gdybyśmy naprawdę dostali dowód na istnienie obcych?
Steven Spielberg ponownie sięga po gatunek, który przez lata definiował jego filmową tożsamość. „Disclosure Day” to najnowszy projekt reżysera, który już na etapie zwiastuna budzi ogromne zainteresowanie i zapowiada się jako jedno z najważniejszych science fiction nadchodzących miesięcy. Nowy materiał promocyjny został zaprezentowany podczas Super Bowl i od razu przyciągnął uwagę widzów na całym świecie. „Disclosure Day”: o czym jest nowy film Stevena Spielberga? Fabuła koncentruje się wokół momentu, który może zmienić sposób, w jaki ludzkość postrzega samą siebie. Punktem wyjścia jest kontakt z obcą cywilizacją – wydarzenie, które wywołuje globalne napięcie i stawia przed ludźmi fundamentalne pytania. Czy dowód na istnienie życia pozaziemskiego byłby powodem do ekscytacji, czy raczej do strachu? Film nie skupia się wyłącznie na spektakularnych wydarzeniach, ale także na emocjach i reakcjach ludzi, którzy zostają postawieni w obliczu czegoś, czego nie da się w pełni zrozumieć. „Disclosure Day”: w głównych rolach Emily Blunt i Colin Firth W centrum historii znajduje się bohaterka grana przez Emily Blunt – meteorolożka, której życie zmienia się w jednej chwili podczas transmisji na żywo. To właśnie wtedy dochodzi do niewytłumaczalnego zdarzenia, związanego z siłą pochodzącą z kosmosu. Josh O’Connor wciela się natomiast w postać przekonaną o istnieniu obcych, która za wszelką cenę chce ujawnić prawdę światu. Ich historie splatają się w momencie, gdy granica między teorią a rzeczywistością zaczyna się zacierać. W obsadzie znaleźli się również Colin Firth, Eve Hewson, Colman Domingo, Wyatt Russell oraz Henry Lloyd-Hughes. Steven Spielberg wraca do science fiction w wielkim stylu Dla Spielberga to powrót do gatunku, który przyniósł mu największe sukcesy. Reżyser ma na koncie takie tytuły jak „E.T.”, „Bliskie spotkania trzeciego stopnia”, „Wojna światów” czy „Raport mniejszości” – filmy, które na stałe wpisały się w historię kina science fiction. Przy „Disclosure Day” ponownie współpracuje ze scenarzystą Davidem Koeppem, z którym tworzył już m.in. „Park Jurajski” i „Wojnę światów”. To duet, który wielokrotnie udowadniał, że potrafi łączyć widowiskowość z emocjonalną historią. Kiedy premiera „Disclosure Day”? Premiera filmu została zaplanowana na 12 czerwca 2026 roku. Wszystko wskazuje na to, że będzie to jedna z najgłośniejszych premier lata. Już teraz „Disclosure Day” zapowiada się jako produkcja, która może nie tylko przyciągnąć widzów do kin, ale też wywołać dyskusję o tym, jak reagujemy na to, co nieznane. View oEmbed on the source website
Desperacka misja ratowania ludzkości i Ryan Gosling! Ten nowy film sci-fi to adaptacja powieści Andy’ego Weira!
„Projekt Hail Mary” to nowe science fiction Phila Lorda i Christophera Millera z Ryanem Goslingiem. Bohater budzi się samotnie na statku kosmicznym oddalonym o lata świetlne od Ziemi i odkrywa, że bierze udział w desperackiej misji ratowania planety.
Główny bohater filmu „Projekt Hail Mary”, w tej roli Ryan Gosling, budzi się samotnie na statku kosmicznym oddalonym o lata świetlne od Ziemi i nie pamięta, kim jest. Tak zaczyna się widowiskowe science fiction, które szybko zamienia się w historię o odpowiedzialności. Wraz z powracającymi wspomnieniami astronauta odkrywa, że jego misja to nie eksperyment, lecz ostatnia szansa na uratowanie ludzkości przed katastrofą. O czym opowiada film „Projekt Hail Mary”? Ryland Grace, biolog molekularny, otwiera oczy w miejscu, które nie daje żadnych punktów zaczepienia: jest sam na statku kosmicznym oddalonym o lata świetlne od Ziemi. Jego pamięć nie współpracuje, a każda kolejna minuta wymusza walkę o podstawy: tożsamość, sens obecności w kosmosie i cel podróży. Z urywków wspomnień składa się obraz misji, która nie jest naukową przygodą, tylko próbą zatrzymania katastrofy – Słońce zaczyna gasnąć, a ludzkości grozi powolna zagłada. Kiedy Grace orientuje się, że ma wykonać zadanie w pojedynkę, film skręca w stronę opowieści o samotności i odpowiedzialności, które nie mieszczą się w prostym schemacie bohatera-astronauty. Reżyserzy Phil Lord i Christopher Miller prowadzą tę perspektywę dynamicznie, a napięcie rośnie wraz z kolejnymi odkryciami. Misja Grace’a przestaje być historią jednego człowieka, gdy na jego drodze pojawia się przedstawiciel obcej cywilizacji. Bohater nazywa tajemniczą istotę Rocky i od tej chwili kluczowe staje się nie tylko ratowanie planety, lecz także budowanie porozumienia. Relacja rozwija się wokół wspólnego celu i rosnącego zaufania, a komunikacja staje się narzędziem równie ważnym, jak naukowe procedury. W praktyce to właśnie ta więź nadaje filmowi tempo i kierunek, bo każda decyzja ma jednocześnie wymiar osobisty i globalny. „Projekt Hail Mary”: to nie jest typowy film science fiction W „Projekcie Hail Mary” nie ma nastroju typowego dla ciężkiego patetycznego science fiction. Obok ryzyka i presji pojawia się lekkość wynikająca z charakteru głównego bohatera: z jego nieporadności, autoironii i upartego, naukowego podejścia do sytuacji, które wymykają się zdrowemu rozsądkowi. To działa jak wentyl bezpieczeństwa dla ciężkich emocji. Ryan Gosling przez długi czas pozostaje jedyną ludzką postacią na ekranie, dlatego film mocno opiera się na jego obecności i drobnych reakcjach, które budują wiarygodność sytuacji. W „Projekcie Hail Mary” pojawia się również Sandra Hüller — to pierwszy amerykański film w karierze aktorki. Rozmach widać także po stronie wizualnej: zdjęcia zrealizował Greig Fraser, a twórcy podali, że w filmie niemal w ogóle nie korzystano z green screenu. Zamiast tego powstawały fizyczne scenografie i realistyczne oświetlenie. Kiedy i gdzie obejrzeć „Projekt Hail Mary”? „Projekt Hail Mary” jest adaptacją bestsellerowej powieści Andy’ego Weira, autora Marsjanina, i łączy wątki przygodowe z historią o budowaniu zrozumienia mimo różnic. Fabuła prowadzi od izolacji na statku kosmicznym oddalonym o lata świetlne od Ziemi do relacji, która zmienia sposób patrzenia na misję ratunkową. Film wchodzi do kin od 20 marca 2026 roku. View oEmbed on the source website
Nowy polski dramat obyczajowy dla widzów, którzy lubią historie z przesłaniem. Zostaje w głowie na długo po seansie
Co, jeśli największy sukces przychodzi dopiero wtedy, gdy nie możesz go już przeżyć? „Algorytm życia” to nowa polska produkcja, która bierze na warsztat świat mediów społecznościowych i odwraca jego zasady w najbardziej przewrotny sposób. Historia młodego pisarza pokazuje, jak cienka jest granica między niewidzialnością a wiralową popularnością.
W czasach, w których popularność mierzy się liczbą lajków, a talent często ginie w natłoku treści, pojawia się historia, która odwraca tę logikę do góry nogami. „Algorytm życia” to nowa polska produkcja, która opowiada o sukcesie osiągniętym dopiero po śmierci. Film właśnie debiutuje i już na starcie przyciąga uwagę swoim przewrotnym punktem wyjścia. „Algorytm życia” – fabuła nowego polskiego filmu Głównym bohaterem jest Jan Pyszalski – młody, ambitny pisarz, który nie potrafi odnaleźć się w świecie zdominowanym przez media społecznościowe. W rzeczywistości, gdzie popularność buduje się szybko i powierzchownie, jego twórczość pozostaje niezauważona. Wszystko zmienia się w momencie wypadku, po którym zostaje uznany za zmarłego. Paradoksalnie to właśnie wtedy, jego książki zaczynają zdobywać ogromną popularność. Historia buduje się na mocnym kontraście – między życiem w cieniu a pośmiertnym sukcesem, który przychodzi za późno, by móc go przeżyć. Choć punkt wyjścia może brzmieć jak czarna komedia, „Algorytm życia” uderza w bardzo współczesne tony. To opowieść o samotności w świecie online, o potrzebie uznania i o tym, jak łatwo algorytmy potrafią zmienić czyjeś życie lub nadać mu wartość dopiero wtedy, gdy jest już za późno. Film wpisuje się w nurt produkcji, które przyglądają się wpływowi internetu na nasze wybory, relacje i sposób postrzegania sukcesu. Kiedy premiera filmu „Algorytm życia”? „Algorytm życia” zadebiutuje w polskich kinach 20 marca 2026 roku. Ten polski dramat obyczajowy, dystrybuowany przez Galapagos Films, trwa 65 minut. Jednak krótka forma może okazać się jego atutem – historia jest skondensowana i skupiona na jednym wyraźnym motywie. To nie jest film, który próbuje przypodobać się wszystkim. To raczej propozycja dla widzów, którzy lubią fabułę z drugim dnem, taką, która zostaje w głowie na dłużej. Motyw sukcesu osiągniętego po śmierci działa tu jak mocna metafora współczesnego świata. To jedna z tych produkcji, które mogą wywołać dyskusję, nie tylko o bohaterze, ale też o nas samych i o tym, jak dziś definiujemy sukces. View oEmbed on the source website
Brazylijski thriller, który podbił Cannes i walczy w tym roku o Oscara! Ta historia wręcz poraża i przeraża!
„Tajny agent”, nowy film Klebera Mendonçy Filho, rozgrywa się w Recife w 1977 roku podczas brazylijskiej dyktatury wojskowej. Produkcja zdobyła cztery nominacje do Oscara, zachwyciła na Cannes Film Festiwal 2025 i już wkrótce może trafić do polskich kin.
Film „Tajny agent” przenosi widzów do Recife w 1977 roku, w sam środek czasów brazylijskiej dyktatury wojskowej. Produkcja została entuzjastycznie przyjęta na Cannes Film Festival 2025, gdzie zwróciła uwagę krytyków i publiczności. Realistyczny portret Brazylii lat 70. w „Tajnym agencie” – miasto Recife w cieniu reżimu Akcja filmu „Tajny agent” rozpoczyna się w Recife, jednym z największych miast Brazylii, w roku 1977. To czas, gdy na ulicach pulsuje muzyka i trwa karnawał, ale codzienność przesiąknięta jest strachem, przemocą i poczuciem zagrożenia. Reżyser Kleber Mendonça Filho z wielką precyzją oddaje klimat epoki – od scenografii, przez dźwięki, aż po światło i kolory. Estetyka lat 70. jest tu niemal namacalna. Brazylijskie utwory MPB mieszają się ze światowymi hitami, kadry wypełnione są detalami, a kamera skupia się na codziennych scenach, tworząc napięcie, które wisi w powietrzu. Kim jest Armando? Opowieść o znikaniu w świecie terroru politycznego Główny bohater Armando to były profesor, który musi ukrywać się przed prześladowaniami wojskowego reżimu. Wciela się w niego Wagner Moura, znany z serialu „Narcos”. Tutaj pokazuje się od zupełnie innej strony – pełen nieufności, zmęczony, ale jednocześnie posiadający niezwykłą wewnętrzną siłę. Armando żyje pod fałszywą tożsamością, próbując przetrwać w kraju, gdzie każdy może być donosicielem. Nie jest to typowy thriller o pościgu. To raczej dramat o próbie przetrwania, o pamięci i o tym, jak system polityczny potrafi wymazywać ludzi. Z każdym kolejnym fragmentem fabuły poznajemy innych bohaterów – osoby, które również uciekają przed opresją, poszukują schronienia i próbują znaleźć jakiekolwiek poczucie bezpieczeństwa. Nagrody i oscarowa ścieżka „Tajnego agenta” – sukcesy w Cannes i światowe uznanie Film „Tajny agent” po raz pierwszy został pokazany światu podczas Cannes Film Festival w maju 2025 roku. Natychmiast przyciągnął uwagę krytyków i widzów, zdobywając kilka najważniejszych nagród festiwalu, w tym dla najlepszego reżysera i najlepszego aktora. Występ Wagnera Moury został wyróżniony zarówno na festiwalu w Cannes, jak i Złotym Globem dla najlepszego aktora w dramacie. Od tej chwili droga filmu przez sezon nagród była spektakularna – produkcja zgarnęła cztery nominacje do Oscara, w tym za Najlepszy film. To olbrzymie wyróżnienie dla brazylijskiej kinematografii i jasny sygnał, że opowieść Armando porusza ludzi na całym świecie. Film, który nie daje spokoju – emocje, atmosfera i wpływ na widza Tajny agent to film, który nie prowadzi widza za rękę. Nie podaje prostych odpowiedzi, nie daje poczucia bezpieczeństwa. Jest powolny, momentami dezorientujący – i właśnie dlatego zostaje w głowie na długo po zakończeniu seansu. Atmosfera miasta, jego muzyka, gorące powietrze i ukryty niepokój tworzą opowieść o dyktaturze, ale też o sile pamięci i o tym, jak historia potrafi ukrywać prawdę pod warstwą kolorowych obrazów. Takie kino się przeżywa, a nie tylko ogląda. Właśnie ten emocjonalny ładunek sprawił, że świat docenił „Tajnego agenta” i uczynił z niego jeden z najważniejszych filmów sezonu. Czy „Tajny agent” pojawi się w polskich kinach? Kiedy premiera? Chociaż film miał swoją światową premierę już w maju 2025 roku, a do kin w Brazylii wszedł jesienią tego samego roku, polscy widzowie wciąż czekają na oficjalną datę premiery. Dystrybutor nie podał jeszcze konkretnego terminu, ale zainteresowanie wokół „Tajnego agenta” jest ogromne. Wszystko wskazuje na to, że już w najbliższych tygodniach film pojawi się na dużym ekranie również w Polsce. Jeśli chcesz poczuć klimat Ameryki Południowej i doświadczyć historii, która poruszyła cały świat, nie możesz przegapić tej premiery.
Nowy film z Olivią Colman to portret skomplikowanej rodziny. Widzowie nie kryją poruszenia: „Płaczę”
„Mów mi Jimpa” to nowy film Sophie Hyde z Olivią Colman i Johnem Lithgowem w rolach głównych. Produkcja opowiada o skomplikowanych relacjach rodzinnych i trudnych decyzjach, które potrafią zmienić życie kilku pokoleń.
3 kwietnia do kin trafi film „Mów mi Jimpa”, w którym główne role zagrali Olivia Colman („Faworyta”, „The Crown”) oraz John Lithgow („Świat według Garpa”, „Konklawe”). Za reżyserię odpowiada Sophie Hyde – twórczyni głośnego filmu „Powodzenia, Leo Grande”. Jej nowa produkcja to intymny, momentami odważny obyczajowo portret rodziny i relacji między jej członkami. „Mów mi Jimpa”: bardzo osobista historia Scenariusz filmu powstał w dużej mierze na podstawie doświadczeń samej Sophie Hyde. Reżyserka przyznawała, że zależało jej na opowiedzeniu historii o rodzinie, która stara się żyć w zgodzie ze sobą i wzajemnie akceptować swoje wybory. Jak wspominała, inspiracją były wydarzenia z jej własnego życia. Hyde znana jest z filmów, które w subtelny sposób pokazują zmiany zachodzące w relacjach międzyludzkich i współczesnej obyczajowości. Zamiast sensacji stawia na autentyczność emocji i wiarygodne portrety bohaterów. Właśnie takie podejście widać także w „Mów mi Jimpa”. „Mów mi Jimpa”: obsada i twórcy Główną bohaterką filmu jest Hannah – reżyserka filmowa, w którą wciela się Olivia Colman. Producent Liam Heyen przyznawał, że podpisanie kontraktu przez aktorkę było kluczowym momentem dla całej produkcji. Jak wspominał, gdy do projektu dołączyła Colman, znacznie łatwiej było zaprosić do współpracy kolejnych uznanych aktorów. Jednym z nich jest John Lithgow, który gra ojca Hannah – Jima, nazywanego przez bliskich Jimpą. Aktor zdradził, że przed rozpoczęciem zdjęć otrzymał od reżyserki bardzo osobisty list. Hyde opisywała w nim relację ze swoim ojcem oraz wpływ, jaki wywarł na jej życie. Jak podkreślał Lithgow, właśnie ta relacja między trzema pokoleniami stanowi emocjonalny fundament całej historii. „Mów mi Jimpa”: fabuła Film opowiada o podróży Hannah, która wraz z mężem Harrym (Daniel Henshall) i swoim nastoletnim, niebinarnym dzieckiem Frances (Aud Mason-Hyde) przyjeżdża z Australii do Amsterdamu, aby odwiedzić swojego ojca – geja. Jimpa to postać ekscentryczna i nieprzewidywalna, a relacja między nim a córką od lat jest pełna niewypowiedzianych emocji. Sytuacja komplikuje się, gdy Frances chce zostać z dziadkiem na dłużej. Ta decyzja sprawia, że Hannah musi ponownie zmierzyć się z przeszłością i relacją z ojcem, która wciąż wpływa na jej życie. „Mów mi Jimpa” miał światową premierę na festiwalu Sundance, gdzie spotkał się z bardzo życzliwym przyjęciem. Krytycy zwracali uwagę przede wszystkim na role Olivii Colman i Johna Lithgowa. Recenzenci podkreślali autentyczność ich kreacji oraz emocjonalną siłę całej historii. Spore emocje wywołał w sieci również sam zwiastun: „Płaczę”, „Mam łzy w oczach przez sam zwiastun, Jezus”. Film „Mów mi Jimpa” trafi do polskich kin 3 kwietnia View oEmbed on the source website
Najnowszy film Jana Komasy właśnie trafił do kin! Mroczna historia o granicy między troską a obsesyjną kontrolą
W filmie „Dobry chłopiec” Jan Komasa powraca do tematów moralnych dylematów i granic ludzkiej odpowiedzialności. Po „Bożym Ciele” i „Rocznicy” reżyser podejmuje temat przemocy ukrytej pod pozorem dobrych intencji. To niepokojąca opowieść o tym, jak łatwo przekroczyć granicę między troską a obsesją kontrolowania drugiego człowieka.
Premiera filmu Jana Komasy. „Dobry chłopiec” już w kinach! Scenariusz filmu napisał debiutujący Bartłomiej Bartosik. Projekt trafił do Jana Komasy za sprawą Jerzego Skolimowskiego, który jest jednym z producentów produkcji. Już sama koncepcja filmu pokazuje ambicję stworzenia kina, które prowokuje do myślenia i nie oferuje jednoznacznych rozwiązań. Komasa buduje historię, którą można nazwać psychologicznym dramatem, ale też moralnym eksperymentem. W pewnych momentach film przywołuje skojarzenia z twórczością Yorgosa Lanthimosa, choć reżyser zachowuje charakterystyczny dla siebie styl opowiadania. O czym opowiada film „Dobry chłopiec”? Głównym bohaterem jest Tommy, w którego wciela się Anson Boon, znany m.in. z filmów „1917” i „Strefa gangsterów”. To młody chłopak prowadzący chaotyczne życie pełne imprez, alkoholu i agresji. Nie jest postacią łatwą do polubienia, ale jego sytuacja diametralnie się zmienia, gdy budzi się przykuty metalowym łańcuchem do ściany w piwnicy luksusowego domu. Za jego „naprawę” odpowiada Chris – ojciec rodziny, grany przez Stephena Grahama, laureata Złotego Globu za rolę w serialu „Dojrzewanie”. Jego bohater nie jest jednoznaczny: z jednej strony kieruje się przekonaniem, że chce pomóc chłopakowi, z drugiej jego działania ocierają się o okrucieństwo. W tej osobliwej sytuacji uczestniczy także partnerka Chrisa, pogrążona w depresji kobieta (Andrea Riseborough), która traktuje obecność Tommy’ego jako element własnej terapii. W domu zaczyna tworzyć się dziwna relacja między rodziną, ich kilkuletnim synem oraz uwięzionym chłopakiem. Do tej nietypowej wspólnoty dołącza także Rina – nielegalna imigrantka z Macedonii pracująca jako pomoc domowa. W tej roli pojawia się Monika Frajczyk. Jej bohaterka pozostaje jednocześnie obserwatorką i osobą znajdującą się na marginesie tej historii. „Dobry chłopiec”, czyli bohater na granicy dorosłości Jan Komasa od lat opowiada historie młodych ludzi stojących na progu dorosłości. Interesuje go moment przejścia między młodzieńczym buntem a odpowiedzialnością. Tommy wpisuje się w galerię postaci znanych z wcześniejszych filmów reżysera – podobnie jak bohaterowie „Sali samobójców” czy „Bożego Ciała”. To postać zagubiona, funkcjonująca gdzieś pomiędzy niewinnością a agresją, która dopiero musi zmierzyć się z konsekwencjami własnych decyzji. Pod względem realizacyjnym „Dobry chłopiec” jest filmem kameralnym, rozgrywającym się głównie w ograniczonej przestrzeni domu. Komasa buduje napięcie bardzo precyzyjnie – znaczenie mają tu drobne gesty, spojrzenia i niedopowiedzenia między bohaterami. Scenariusz stopniowo odsłania kolejne warstwy historii, pokazując pęknięcia w pozornie spokojnym życiu rodziny. To raczej opowieść o manipulacji, żałobie i potrzebie nadania sensu traumatycznym doświadczeniom niż klasyczna historia o moralnej przemianie. Film nawiązuje do wielu klasycznych historii o próbie „naprawy” człowieka. Eksperyment, któremu poddany zostaje Tommy, przywołuje skojarzenia z „Mechaniczną pomarańczą”, gdzie również pojawia się próba zmiany zachowania poprzez przymus. Jednocześnie „Dobry chłopiec” pokazuje sytuację odwrotną. Zamiast państwa rolę instytucji przejmuje prywatna rodzina, która postanawia wprowadzić własne zasady sprawiedliwości. „Dobry chłopiec” to historia, która nie daje prostych odpowiedzi Najważniejszym tematem filmu pozostaje jednak pytanie o granice dobra i przemocy. Komasa pokazuje, jak łatwo uwierzyć, że działając w imię słusznej sprawy można przejąć kontrolę nad życiem drugiego człowieka. „Dobry chłopiec” nie daje prostych odpowiedzi. Zamiast morału pozostawia widza z niepokojącą refleksją: czy naprawdę można zmusić kogoś do bycia dobrym człowiekiem? View oEmbed on the source website
Reżyserski debiut znanej i uwielbianej gwiazdy „Zmierzchu”. Nad tym filmem pracowała niemal dekadę!
„Chronologia wody” to reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał światową premierę na festiwalu w Cannes. Film jest adaptacją autobiograficznej książki Lidii Yuknavitch.
„Chronologia wody” to pierwszy film wyreżyserowany przez Kristen Stewart. Produkcja miała światową premierę na festiwalu w Cannes i jest adaptacją autobiograficznej książki Lidii Yuknavitch. Prace nad projektem trwały aż osiem lat od momentu napisania scenariusza po znalezienie finansowania. Film opowiada o dorastaniu w cieniu przemocy, autodestrukcyjnych wyborach młodości oraz o tym, jak pływanie i pisanie mogą stać się sposobem na ocalenie. Kristen Stewart i jej artystyczna droga Reżyserski debiut Kristen Stewart został zaprezentowany na festiwalu w Cannes, gdzie spotkał się z bardzo ciepłym przyjęciem publiczności. Aktorka, która zaczynała karierę jeszcze jako dziecko, m.in. u boku Jodie Foster w thrillerze „Azyl” Davida Finchera, światową popularność zdobyła dzięki roli Belli Swan w serii „Zmierzch”. Po latach pracy w Hollywood zaczęła jednak coraz częściej wybierać projekty artystyczne, odbiegające od typowego kina komercyjnego. Adaptacja wymagającej, autobiograficznej książki Lidii Yuknavitch była kolejnym krokiem w tym kierunku. Mimo rozpoznawalności Stewart projekt nie powstał szybko. Realizacja wymagała wieloletnich starań i konsekwencji. „Chronologia wody” – o czym opowiada film? Film jest wiernym przeniesieniem na ekran wspomnień Lidii Yuknavitch. To historia kobiety, która próbuje poradzić sobie z traumatycznym dzieciństwem, trudnym dojrzewaniem i autodestrukcyjnymi decyzjami młodości. Ratunkiem okazują się dla niej dwie rzeczy: pływanie oraz pisanie, które pozwalają odzyskać kontrolę nad własnym życiem. W rolę Lidii wciela się Imogen Poots, tworząc intensywną i bardzo fizyczną kreację. Jej bohaterka doświadcza świata przede wszystkim poprzez własne ciało. To ono staje się przestrzenią bólu, buntu, ale też siły i wolności. Kristen Stewart przyznała, że książka Yuknavitch zrobiła na niej ogromne wrażenie. Jak mówiła: Kobiece doświadczenie w centrum opowieści W „Chronologii wody” kluczową rolę odgrywa cielesność bohaterki. To właśnie poprzez własne ciało Lidia poznaje zarówno cierpienie, jak i poczucie wolności. Film pokazuje jej drogę – od dzieciństwa naznaczonego przemocą, przez okres buntu i zagubienia, aż po moment, w którym zaczyna odzyskiwać kontrolę nad własnym życiem. Adaptacja powieści Yuknavitch wykorzystuje obraz w bardzo dynamiczny sposób. Miesza wspomnienia, emocje i fragmenty rzeczywistości, tworząc opowieść o traumie, pamięci i próbie odbudowania własnej tożsamości. Premiera kinowa w Polsce 17 kwietnia 2026 roku. View oEmbed on the source website
Ten horror szturmem podbił polskie kina. Rekordowa frekwencja w pierwszy weekend!
„Krzyk 7” zadebiutował w polskich kinach z rekordowym wynikiem. W pierwszy weekend film obejrzało ponad 78 tysięcy widzów, co jest najlepszym otwarciem w historii całej serii.
Nowa odsłona kultowej serii grozy nie miała problemu z przyciągnięciem widzów do kin. „Krzyk 7” już w pierwszy weekend wyświetlania okazał się największym kinowym hitem w Polsce. Film obejrzało 78 104 widzów, co jest najlepszym wynikiem otwarcia w historii całej franczyzy zapoczątkowanej w 1996 roku przez Wesa Cravena. Siódma część popularnego cyklu szybko znalazła się na szczycie zestawienia boxoffice.pl, wyprzedzając inne premiery weekendu, w tym „Piep*zyć Mickiewicza 3” oraz ekranizację „Wichrowych wzgórz”. „Krzyk 7” – nowy rozdział kultowej serii Za kamerą najnowszej części stanął Kevin Williamson, czyli scenarzysta pierwszego „Krzyku” i wieloletni współtwórca serii. Twórca podkreślał w wywiadach, że zależało mu na tym, by zachować charakterystyczny klimat cyklu, ale jednocześnie wprowadzić do historii nowe elementy. Jak przyznał, przez lata pozostawał blisko świata „Krzyku”, nawet gdy nie odpowiadał bezpośrednio za kolejne części. Dlatego powrót do reżyserii był dla niego naturalnym krokiem. Sukces nie tylko w Polsce Nowy film świetnie radzi sobie także poza polskimi kinami. W weekend otwarcia „Krzyk 7” zarobił globalnie ponad 64 miliony dolarów, co jest rekordowym wynikiem w historii całej serii. Jeśli zainteresowanie widzów utrzyma się na podobnym poziomie, produkcja może w najbliższych dniach przekroczyć 100 milionów dolarów wpływów, stając się jedną z pierwszych dużych kinowych premier 2026 roku, która osiągnie taki rezultat. „Krzyk 7” – o czym opowiada film? Fabuła ponownie koncentruje się na Sidney Prescott, granej przez Neve Campbell, która próbuje prowadzić spokojne życie z dala od traumatycznej przeszłości. Spokój bohaterki nie trwa jednak długo. W jej mieście pojawia się kolejny morderca ukrywający się pod maską Ghostface’a. Tym razem celem nie jest sama Sidney, lecz jej córka Tatum, w którą wciela się Isabel May. Aby ochronić rodzinę, Sidney musi ponownie zmierzyć się z koszmarem, który od lat powraca w jej życiu. Powrót legendarnej bohaterki i kolejne starcie z tajemniczym zabójcą sprawiają, że siódma część „Krzyku” ponownie przyciąga do kin zarówno fanów serii, jak i nowych widzów ciekawych, jak rozwinie się historia jednej z najbardziej rozpoznawalnych sag horroru.
Najgłośniejsza polska nowość 2026! Thriller „To się nie dzieje” z Tomasz Schuchardtem wchodzi do kin!
Pełnometrażowy debiut Artura Wyrzykowskiego wchodzi do kin 20 marca. „To się nie dzieje” było szeroko komentowane po festiwalowych pokazach i zapowiada się na jedną z najmocniejszych polskich premier sezonu.
W marcu do kin trafi jedna z najgłośniejszych polskich nowości ostatnich miesięcy. „To się nie dzieje”, pełnometrażowy debiut fabularny Artura Wyrzykowskiego, był szeroko komentowany już po pokazach festiwalowych. Teraz widzowie będą mogli sprawdzić, czy to rzeczywiście jeden z najmocniejszych krajowych thrillerów ostatnich lat. Premiera kinowa została zaplanowana na 20 marca. O czym jest film „To się nie dzieje”? Punktem wyjścia jest dramatyczna sytuacja. Bartek, w którego wciela się Tomasz Schuchardt, dowiaduje się, że jego nastoletni syn dopuścił się zabójstwa w szkole. Chłopak ucieka i szuka schronienia u ojca. Ten, zamiast oddać go w ręce policji, decyduje się go ukryć. Akcja niemal w całości rozgrywa się w mieszkaniu partnerki Bartka. Zamknięta przestrzeń szybko zamienia się w pole napięcia. Do mieszkania nie wchodzi policja, świat zewnętrzny istnieje głównie przez telefony i komunikaty. Cała uwaga skupia się na trójce bohaterów i narastającym konflikcie. Sytuację komplikuje fakt, że partnerka mężczyzny jest w ciąży. Thriller psychologiczny zamiast sensacyjnej opowieści Choć punkt wyjścia brzmi jak materiał na dynamiczne kino sensacyjne, „To się nie dzieje” idzie w stronę thrillera psychologicznego. Reżyser rezygnuje z efektownych scen i buduje napięcie poprzez dialogi, ciszę i emocje bohaterów. Minimalistyczna forma, jedno mieszkanie, ograniczona liczba postaci – to świadomy zabieg. Klaustrofobiczna atmosfera sprawia, że widz zostaje z bohaterami bez możliwości ucieczki. Film nie skupia się na samej zbrodni, lecz na tym, co dzieje się później: na strachu, lojalności i moralnych granicach. Tomasz Schuchardt w roli ojca pod presją W roli Bartka występuje Tomasz Schuchardt. Aktor wciela się w ojca, który po dramatycznym wydarzeniu decyduje się ukryć swojego syna. Partnerkę głównego bohatera gra Paulina Gałązka. To jej mieszkanie staje się główną przestrzenią akcji filmu. W postać nastoletniego syna wcielił się Borys Otawa. Na ekranie pojawiają się również aktorzy drugoplanowi, których obecność buduje kontekst wydarzeń, choć większość scen koncentruje się na trójce głównych bohaterów i relacjach między nimi. Premiera „To się nie dzieje” już za chwilę! Film trafi do kin 20 marca 2026! View oEmbed on the source website
Co za casting! Konrad Eleryk w niezwykłym duecie w nowym filmie o nieoczekiwanej przyjaźnie outsiderów
Zdjęcia do filmu „Dobre chłopaki” zostały zakończone! W produkcji Igora Priwieziencewa losy dwóch outsiderów łączą się w niezwykłej, pełnej emocji i napięcia opowieści. Poznajcie szczegóły.
Zdjęcia do filmu „Dobre chłopaki” dobiegły końca. Reżyser Igor Priwieziencew postawił na świeżość i autentyczność, obsadzając w głównych rolach debiutujących aktorów (genialny casting!). Konrad Eleryk („Idź przodem, bracie”) po raz pierwszy wystąpi w roli głównej na dużym ekranie i wcieli się w postać Alberta - bohatera niejednoznacznego, walczącego z własnymi demonami. Obok niego pojawi się... 15-letni Kenijczyk Samson Owino Ochieng, który po raz pierwszy stanął przed kamerą i zaskoczył swoim profesjonalizmem oraz naturalnością. Jak mówi reżyser, prace na planie przebiegały pod presją czasu i w wyjątkowo wymagających warunkach, o czym najlepiej świadczy fakt, że dla młodego aktora był to również pierwszy kontakt z temperaturą sięgającą -18 stopni. „Dobre chłopaki” - fabuła Fabuła „Dobrych chłopaków” opiera się na dramatycznych wydarzeniach, które stawiają głównego bohatera - Alberta - na granicy przetrwania. Po policyjnym nalocie traci on wszystko: towar i zaufanie w półświatku, co oznacza dla niego nie tylko stratę majątku, ale i zagrożenie życia. Pomoc przychodzi niespodziewanie ze strony zagubionego, ale bystrego nastolatka - Salifou - który staje się kluczowym świadkiem kradzieży. To właśnie ta relacja, pełna sprzeczności, wzruszeń i nieoczekiwanych zwrotów, zaskoczy i poruszy widzów do głębi. „Dobre chłopaki” - obsada i twórcy Twórcy filmu postawili przed sobą ogromne wyzwanie - znalezienie odpowiedniego aktora do roli Salifou. Ostateczny wybór padł na Samsona Owino Ochienga, którego charyzma i niezwykła intuicja aktorska wyróżniły spośród pozostałych kandydatów. Jak zdradził reżyser, młody aktor okazał się absolutnym odkryciem produkcji, a decyzja o obsadzeniu go w tej roli okazała się kluczowa dla budowy autentycznej więzi na ekranie. Oprócz Konrada Eleryka i Samsona Owino Ochiengi, na ekranie pojawią się również: Andrzej Konopka, Cezary Pazura, Magdalena Boczarska, Maria Kania, Igor Tajchman i inni. Za zdjęcia odpowiedzialny był Jakub Czerwiński, a za scenografię Zula Poznańska. Reżyserią zajął się Igor Priwieziencew. W scenariuszu pomogła mu Katarzyna Priwieziencew. „Dobre chłopaki” - kiedy premiera? Premiera filmu planowana jest na 2026 rok. Dokładna data nie jest jeszcze znana. Już teraz produkcja wzbudza ogromne zainteresowanie zarówno ze względu na oryginalny scenariusz, jak i na niezwykły dobór obsady. Widzowie mogą spodziewać się opowieści o zderzeniu światów, walce o przetrwanie, nadziei oraz przyjaźni, która przekracza wszelkie podziały. Film łączy w sobie dramat i elementy komizmu, przeplatając mroczne strony rzeczywistości z momentami ciepła i życzliwości, co z pewnością zaskoczy i poruszy szeroką publiczność. Zapowiada się naprawdę intrygująco.
Po ogromnym sukcesie kinowym thriller z Amandą Seyfried trafił do streamingu! Niezręczny, nieoczywisty i potwornie satysfakcjonujący
Po ogromnym sukcesie kinowym „Pomoc domowa” trafiła do streamingu! Thriller z Amandą Seyfried i Sydney Sweeney w rolach głównych możecie oglądać już w domu! Sprawdźcie, gdzie jest dostępny.
Thriller „Pomoc domowa” to jeden z najgłośniejszych kinowych tytułów początku 2026 roku. Ekranizacja bestsellerowej powieści Freidy McFadden szybko wzbudziła ogromne emocje wśród widzów. W sieci nie brakuje komentarzy zachwyconych napięciem, licznymi zwrotami akcji i rolą Amandy Seyfried. Dużo mówi się też o kultowej już scenie hotelowej, która stała się jednym z najczęściej dyskutowanych momentów filmu. Nic więc dziwnego, że coraz więcej osób zadaje jedno pytanie: kiedy „Pomoc domowa” będzie dostępna online? Dobra wiadomość! Już jest! Zobaczcie gdzie. „Pomoc domowa” w streamingu. Gdzie oglądać? „Pomoc domowa” trafiła do dystrybucji cyfrowej mniej więcej w połowie lutego. Film pojawił się w VOD niespełna dwa miesiące po polskiej premierze kinowej, która odbyła się 1 stycznia 2026 roku (na rynkach zagranicznych produkcja była pokazywana od 19 grudnia 2025). Do wyboru macie naprawdę mnóstwo opcji (w cenie od 30 do 39,90 złotych) między innymi: TVP VOD, Prime Video, Player, Canal VOD czy Polsat Box Go. Na włączenie filmu do standardowej oferty abonamentowej bez dodatkowych opłat trzeba będzie jeszcze poczekać. O czym opowiada „Pomoc domowa”? Główną bohaterką filmu jest Millie (Sydney Sweeney), która podejmuje pracę jako pomoc domowa w luksusowej posiadłości zamożnego małżeństwa Winchesterów (Amanda Seyfried i Brandon Sklenar). Z czasem atmosfera w domu zaczyna budzić w niej coraz większy niepokój. Drobne sygnały układają się w niepokojącą całość, a odkrycie sekretu swoich pracodawców sprawia, że Millie uświadamia sobie, iż znalazła się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Jak „Pomoc domowa” została przyjęta przez widzów? „Pomoc domowa” od premiery wzbudza skrajne reakcje i wywołuje bardzo gorące dyskusje w sieci. Część widzów zachwyciła się formą i tempem thrillera. Jeden z komentujących pisze: „To ten rodzaj kina, które próbuje wmówić widzowi, że będzie kolejną, niewyszukaną historyjką o mroku czającym się za murami perfekcji - a potem serią precyzyjnych twistów wytrącają mu wszystkie argumenty z ręki. Niezręczna, nieoczywista i potwornie satysfakcjonująca mieszanka napiętego thrillera i pokręconej rozrywki. Zero procent nudy, sto procent ciekawości, co się zaraz wydarzy. Perełka!”. Pojawiają się też głosy podkreślające czysto rozrywkowy charakter filmu: „Oglądanie takich filmów to przywilej. Ostatnio tak dobrze bawiłem się w kinie na ‘Babygirl’” oraz „Daje takiego kopa, że chce się krzyczeć z radości!”. Jednocześnie nie brakuje bardzo krytycznych ocen. Wśród nich pojawiają się komentarze wprost nazywające film rozczarowaniem, jak: „Kompletne nieporozumienie, wujek Ryszard pisał scenariusz na kolanie. Abstrakcyjne, nielogiczne i bardzo kiczowate”, „Jeden z trudniejszych seansów kinowych bez opuszczenia sali” czy krótko: „gniot”. Część widzów próbuje jednak ustawić produkcję w kategorii kina gatunkowego: „Film nie jest wolny od wad. Część zwrotów akcji jest dość przewidywalna. Nie zmienia to jednak faktu, że całość pozostaje spójna i świadoma własnych ograniczeń. Moim zdaniem to solidnie zrealizowany thriller środka… Film, który mimo wszystko wciąga, nie lekceważy widza”. Sequel coraz bardziej realny Krótko po premierze pojawiły się informacje, że studio Lionsgate od kilku miesięcy pracuje nad kontynuacją filmu. Według doniesień do obsady miałaby powrócić Sydney Sweeney, a do projektu może dołączyć również Michele Morrone, znany m.in. z „365 dni”. Rozwój serii wydaje się bardzo prawdopodobny, zarówno ze względu na duże zainteresowanie widzów, jak i fakt, że książkowy cykl Freidy McFadden składa się z trzech powieści. Niewykluczone więc, że „Pomoc domowa” stanie się początkiem pełnoprawnej trylogii. View oEmbed on the source website
Gwiazdor „Stranger Things” w odjechanym i zaskakująco romantycznym filmie! To idealna propozycja na Walentynki
Jeśli tęsknicie za Hawkins (my na pewno), to mamy dla Was nie lada gratkę! Joe Keery, czyli uwielbiany Steve Harrington z serialu „Stranger Things”, zamienił walkę z Vecną na walkę z innymi potworami.
Jego nowy film ma wszystkie elementy, za które kochamy „Stranger Things” – małe miasteczko, tajemnicę, elementy sci-fi, humor i vibe lat 80. O „Skażeniu”, dostępnym w polskich kinach od 6 lutego, rozmawiamy z Joe’em Keerym oraz Georginą Campbell („Black mirror”), którzy wcielają się w role pechowych pracowników pewnego magazynu. „Skażenie”: fabuła „W centrum filmu jest historia o dwójce ludzi, którzy się odnaleźli i którzy widzą siebie nawzajem takimi, jacy naprawdę są, bo okoliczności sprawiają, że nie mają powodów, aby ukrywać, kim są lub udawać kogoś, kim nie są” - powiedział nam Joe Keery. Wysoce zaraźliwy i nieustannie mutujący mikroorganizm został zamrożony i zamknięty w ściśle strzeżonym laboratorium wojskowym wiele dekad temu. Najniższy poziom, w którym zabezpieczono śmiercionośnego intruza, starannie zapieczętowano, nikt nie miał do niego dostępu od lat. Obecnie obiekt zostaje sprzedany i zamieniony na magazyn. Wraz ze zmianą klimatu rośnie temperatura pod ziemią, co powoduje ożywienie zapomnianego zagrożenia sprzed lat. Dwójka nietypowych pracowników magazynu (Joe Keery, Georgina Campbell) i emerytowany rządowy specjalista od bioterroryzmu (Liam Neeson we własnej osobie) nieoczekiwanie będą musieli podjąć próbę zapanowania nad mikroorganizmem, który uwalnia się ze swojego więzienia i zaczyna się rozmnażać w niekontrolowany sposób. Film jest totalnie zaskakujący i wymyka się wszelkim schematom. Niesztampowi bohaterowie, którym nie da się kibicować, zaskakujące zwroty akcji, hektolitry humoru i mega ujmujący wątek romantyczny. „Skażenie” to trafny, ale nieoczywisty wybór na walentynkową randkę w kinie! „Skażenie”: obsada Najnowszy film producenta „Zombieland” powstał na podstawie bestsellerowej książki Davida Koeppa – autora scenariuszy do takich hitów jak: „Mission: Impossible”, „Jurassic Park”, „Indiana Jones i artefakt przeznaczenia”, „Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki” i „Spider-Man”. Obraz wyreżyserował nagrodzony BAFTA Johnny Campbell – twórca, który zdobywał swoje doświadczenie na planach przebojowych seriali: „Westworld”, „Doctor Who” i „Shameless”. Jak więc sami widzicie, za „Skażeniem” stoi banda prawdziwych pasjonatów. Nic dziwnego, że udało im się zwerbować taką obsadę. A co najlepsze, premiera jest krótko po długo wyczekiwanym finale serialu „Stranger Things”, co może znacznie osłodzić ból po pożegnaniu z Hawkins. „Mocno siedziałam w teoriach spiskowych na temat »Stranger Things«” – zdradziła nam Georgina Campbell, która ma na koncie role w kultowym „Czarnym lustrze” czy znanych i lubianych hororrach takich jak „Barbarzyńcy”, „Nie otwieraj oczu: Barcelona” oraz „The Watchers”. Jeśli chodzi o starą gwardię, to mamy Liama Neesona (seria „Uprowadza”) i nominowaną do Oscara Leslie Manville („The Crown”), którzy stanowią niezawodny duet komediowy. Choć na pierwszy rzut oka może się wydawać, że nic tutaj nie pasuje, to nic bardziej mylnego – fabuła bawi i zaskakuje, a obsada współpracuje ze sobą, jak świetnie naoliwiona maszyna. Film „Skażenie” jest dostępny w polskich kinach od 6 lutego. Zobaczcie zwiastun: View oEmbed on the source website