Celebracja queerowego piękna, szalone stylizacje i emanacja otwartości. Converse świętuje Pride Month
Czerwiec to szczególny miesiąc, pełen słońca, kolorów i radości, to idealny czas na wyjątkowe święto. To właśnie czerwiec jest Miesiącem Dumy. Marka Converse już po raz dziesiąty wspiera Pride Month, święto dumy z bycia sobą, wyjątkową kolekcją i licznymi inicjatywami, dzięki którym świat staje się miejscem bezpiecznym. Miejscem, w którym królują najwyższe wartości.
Otwartość, akceptacja, wzajemny szacunek i życzliwość to wartości, dzięki którym możemy być szczęśliwymi ludźmi. Powinniśmy dawać je nie tylko sobie i swoim najbliższym, ale każdemu człowiekowi — każdy na to zasługuje! W świecie, gdzie różnorodność jest coraz bardziej widoczna, te wartości powinny stać się naszym fundamentem. Jeszcze nigdy nie byliśmy tak blisko zrozumienia, jak bardzo potrzebne jest wsparcie dla społeczności LGBTQ+. To, co kiedyś było tematem tabu, dziś jest akceptowane i wspierane przez coraz więcej ludzi i instytucji na całym świecie. Wsparcie dla społeczności LGBTQ+ to nie tylko wyraz solidarności — to nasz obowiązek. Doskonale rozumieją to twórcy marki Converse. Converse nie tylko angażuje się w obchody Pride Month, ale przez cały rok działa na rzecz wsparcia społeczności LGBTQ+, a także promuje inkluzywność, koncepcję tworzenia kultury, w której każdy jest akceptowany i doceniany. Każdego roku w czerwcu, marka Converse przedstawia nową kolekcję Pride, która tym razem została stworzona we współpracy z osobami queerowymi. View oEmbed on the source website Bądź sobą — to powód do dumy Converse przez cały rok angażuje się w działania, które aktywnie i na różnych polach wspierają społeczność LGBTQ+. Co roku kolekcje na Pride Month tworzone są z projektów w odświeżonej formie, które jeszcze mocniej wyrażają wolność, inspirują i zachęcają do eksponowania własnego stylu. Tegoroczna kolekcja obejmuje różnorodne modele obuwia i odzieży, w tym Chuck 70 Pride z wyhaftowanym wzorem płomieni i tęczową podeszwą, Chuck Taylor All Star Lift Platform Pride z kolorowymi detalami, a także letni hit – Sandały Run Star Utility z neonowymi paskami i flagą trans na podeszwie. Converse dla LGBTQ+ – równość, akceptacja, otwartość Z okazji Miesiąca Dumy, Converse Polska wydał drugą edycję Zina Proud to Be, który jest celebracją społeczności LGBTQ+, emanacją autentyczności oraz wyrazem pozytywnej energii. Członkowie młodej kreatywnej społeczności All Stars otrzymali wsparcie merytoryczne od Stowarzyszenia Lambda, a marka współorganizowała otwarcie Queer Week’u – tygodnia pełnego wydarzeń związanych z obchodami Pride w Warszawie. Ponadto, Converse zamknie Miesiąc Dumy jako partner imprezy The Future Ball Part II, organizowanej 29 czerwca w warszawskim klubie Niebo. Miesiąc Dumy w Warszawie Drugi rok z rzędu Converse otwiera swój nadwiślański Pop Up, który mieścić się będzie w Pawilonie 512 pod Centrum Nauki Kopernik. Już 22 czerwca ta przestrzeń marki zamieni się w Pride’ową strefę — SAFE and SEXY with Converse (w godzinach 10:00 - 17:00). Tegoroczna inicjatywa stawia na destygmatyzację badań na choroby weneryczne oraz podkreślenie wagi zwiększenia inkluzywności dostępu do testów. W spocie nad Wisłą będzie można przebadać się darmowo na HIV – badania będą koordynowane przez Grupę Stonewall. Strefa badaniowa połączona będzie ze strefą beauty stworzoną w partnerstwie z MAC i Bumble and bumble. To idealna okazja, aby zadbać o swoje zdrowie i zaszaleć ze stylizacją. Edukacja seksualna i celebracja autentyczności Edukacja seksualna dla środowisk queerowych to bardzo ważny temat dla Converse. Nie tylko kolekcja, ale i inicjatywy organizowane przez markę mają na celu stałe wsparcie społeczności LGBTQ+ oraz promowanie wartości takich jak równość, akceptacja i otwartość. Współpraca z Grupą Stonewall oraz stworzenie przestrzeni SAFE and SEXY to kroki ku większej świadomości i akceptacji w społeczeństwie. Materiał promocyjny marki Converse.
Bez wykluczeń: Ane Piżl, Maja Heban i Anu Czerwiński
Łączy ich odwaga i wielka wrażliwość. Robią z nich użytek, działając na rzecz osób transpłciowych. Walczą o to, by ci, którzy tak jak oni sami doświadczają dyskryminacji i hejtu, mogli być sobą i by nikogo nie pomijać. Bo wszyscy potrzebujemy większej uważności na siebie nawzajem. I choć jesteśmy różni, mamy takie same emocje.
ANE PIŻL Pracuje w edukacji antydyskryminacyjnej i w ratownictwie medycznym. Na swoim instagramowym profilu @ane_ratownica promuje tolerancję i szacunek dla różnorodności. Razem z żoną mieszkają w Hiszpanii, dokąd wyprowadziły się po wydarzeniach w 2020 roku, związanych z agresją przeciwko osobom LGBT+ w Polsce. Jestem queer Mojej tożsamości nie określa transpłciowość. Owszem, jestem osobą niebinarną, więc z definicji jestem transpłciowa, ale nie jest to kluczowa kwestia w moim życiu. Tranzycja osób niebinarnych nie jest w Polsce w żaden sposób uregulowana prawnie, a możliwość uzgodnienia płci mają tylko transpłciowe kobiety i mężczyźni, więc w dokumentach wciąż mam błędnie określoną płeć. Ale nie spędza mi to snu z powiek. Płeć uważam za dość opresyjny koncept, więc interesuje mnie ona jedynie w kontekście uwolnienia się od tej kategorii. Mam przekonanie, że świat bez ramek płci jest lżejszy i szerszy. Mam swoją ekspresję seksualną, mam niebinarne imię, które zmieniłam w ramach tranzycji w 2015 roku, i mam dużo luzu do tego tematu. A ciało? Nie znam osoby, która byłaby w pełni zadowolona ze swojego wyglądu. Kultura nabiera nas na to, że istnieją obiektywne wzorce męskiego, żeńskiego i niebinarnego ciała. W efekcie odczuwamy dysforię, ale nie ma przecież obiektywnych wzorców. To zawsze kwestia interpretacji. Trzymam kciuki za wszystkie osoby, które gonią swój ideał, i też kiedyś myślałam o chirurgicznej korekcie. Dziś jednak uważam, że koncept, w którym twoje ciało ma „pasować” do tożsamości płciowej, jest tylko jedną z możliwości. To nie moje ciało wymaga korekty, tylko osoby, które patrząc na moje ciało, mają z nim problem. Jeśli nie mieści ci się w głowie, że mężczyzna może mieć piersi, to nie jest sygnał, że on ma te piersi usunąć. To raczej sygnał, żebyś ty poszerzył swój horyzont. Moje ciało jest fajne i silne. Nie będę go zmieniać. Zaimki? Whatever works Z zaimkami to ciekawy wątek, bo wiele osób myśli, że osobom transpłciowym często zależy, by używać wobec nich konkretnych zaimków. Fakty jednak są takie, że to nie dotyczy osób transpłciowych. To dotyczy wszystkich osób. Jeśli teraz zacznę mówić do ciebie w formach niezgodnych z twoją płcią, to zapewne najpierw się zdziwisz albo potraktujesz to jak żart, ale za chwilę poczujesz dyskomfort. Większość ludzi chce, by zwracać się do nich w jakiejś określonej formie. Podobnie jest zresztą z imieniem. Nie jest fanaberią osób transpłciowych, że chcą, by mówić do nich tym imieniem, którego używają. To powszechna potrzeba. Osoby transpłciowe nie mają zazwyczaj szczególnych wymagań. Chcą tego, co wszyscy. Liczę na to, że sytuacja, w której obecnie wpisuję zaimki w stopkę mejla i swój podpis na Zoomie, jest przejściowa. Wpisuję je, by mrugnąć okiem do tych, dla których zaimki są ważne. Ale osobiście wolałabym nie podawać nigdzie ani zaimków, ani płci. Bo płeć mnie nie definiuje ani nie zgadzam się na genderyzowanie wszystkiego dookoła. Wpisuję więc w miejsce zaimków „whatever works”, ale to i tak jest deklaracja, więc trochę mnie uwiera, że muszę to robić. Jeśli Polska zrobi się kiedyś bardziej tolerancyjna i osoby transpłciowe skoncentrowane na swojej płci nie będą wymagały wsparcia, usunę zaimki ze swoich podpisów. Szanuję i edukuję Myślę o sobie bardziej jako o edukatorce niż aktywistce. Wierzę w moc edukacji. Myślę, że ludzie ranią się wzajemnie, bo brakuje im wiedzy, bo nikt nie nauczył ich empatii, bo być może sami doświadczyli krzywdy. Wiem, że szkolenia, które prowadzę, nie wykorzenią całej nienawiści tego świata, ale są w stanie kształtować postawy, dzięki którym możemy się mniej ranić i zabierać głos w obronie osób opresjonowanych. Z tym, co robię w edukacji, wychodzę przede wszystkim do osób, które nie do końca wiedzą, o co chodzi w tym całym queerowym obszarze, a chciałyby być bardziej uważne. Edukuję firmy w dziedzinie tworzenia transinkluzywnej przestrzeni – przestrzeni przyjaznej wszystkim, również osobom nienormatywnym. W tej edukacji mieści się właśnie m.in. to, jak wspierać osoby wykluczone, jak być sojusznikiem lub sojuszniczką osób transpłciowych. To rozbudowany temat, ale można w tym obszarze sformułować kilka prostych rad. Daj innym żyć tak jak chcą. Jeśli coś nie ogranicza twojej wolności, to nie oceniaj, nie podważaj, nie krytykuj. Nikt z twoich bliskich, dzieci ani przyjaciół nie jest po to, by spełniać twoje oczekiwania, ani po to, by wpisywać się w twoją wizję relacji i rodziny. Warto zapewnić tych, których kochamy, że ich szczęście może mieć dowolny kształt, niekoniecznie zgodny z naszym wyobrażeniem. Jeśli będzie nami kierować ekstremalna empatia i życzliwość do innych osób – bliskich i dalekich – to damy im naszą zgodę, by żyli tak, jak chcą. Na tym polega tolerancja, żeby dać sobie wzajemną zgodę na to, że mamy różne pomysły na życie. Zanim zaczęłam szkolić, brałam udział w różnych projektach antydyskryminacyjnych – pierwszym była akcja „Niech nas zobaczą”, którą robiła fotografka Karolina Breguła. To były proste zdjęcia osób tej samej płci, które trzymają się za ręce. Pamiętam, że gdy w 2003 roku zawisły w Krakowie, pierwszej nocy zostały, w geście protestu, zalane farbą. Ze smutkiem myślę, że dziś, po 20 latach, stałoby się prawdopodobnie to samo. Polska wciąż jest homofobicznym, rasistowskim, białym, hermetycznym i nadętym miejscem. Najtrudniejsza jest świadomość, że to, co robię, to zawracanie rzeki kijem. Mimo to nie poddaję się i wierzę, że wciąż możemy to zmienić. Prowadzę szkolenia o równości, mówię o szacunku, który powinien być niezależny od wyglądu, wieku i pochodzenia. Promuję język inkluzywny – jak mówić, by nie wykluczać. Robię tyle, ile mam na to energii i chęci. Daję sobie dużo przestrzeni na pasje i życie rodzinne. Całego świata nie zmienię. Bądźmy bardziej uważni Akronim LGBT+ jest nam potrzebny, by np. rozmawiać o dyskryminacji. Ale osoby LGBT+ nie tworzą żadnej jednolitej grupy ani ogólnej społeczności. Mówienie wciąż o „osobach LGBT+” zamiast o konkretnych grupach osób wrzuconych do tego skrótowca znowu pozwala wykluczać część ludzi z dyskusji publicznej. Wolałabym mówić np. o konkretnych zdrowotnych potrzebach osób interpłciowych (czyli takich, których ciało nie pozwala ich jednoznacznie przypisać do żadnej z płci) albo o potrzebach prawnych starszych lesbijek, które nie mając ślubu, nie mają też prawa do pochówku ukochanej osoby, albo o sytuacji osób biseksualnych i aseksualnych, o których też często nikt w ogóle nie myśli, mówiąc „LGBT+”. Patrząc na sytuację klimatyczną, myślę, że nasza perspektywa nie jest zbyt daleka. Ale tym bardziej zależy mi, żeby w tym czasie, który nam pozostał, zatroszczyć się o najbardziej potrzebujących i wykluczonych. Żeby tworzyć więzi. Żeby promować życzliwość. Boli mnie, że w Polsce, gdy mówi się o osobach LGBT+, mówi się tylko o młodych. Średnia wieku w ostatnim raporcie o sytuacji osób LGBT+ w Polsce to 24 lata. Wśród osób LGBT+ nie zauważa się potrzeb osób starszych, a mówiąc o osobach transpłciowych, często pomija się osoby niebinarne i mówi się tylko o kobietach i mężczyznach. Wszystkim nam – mnie również – potrzeba jeszcze większej uważności, by nikogo nie pomijać. MAJA HEBAN Aktywistka, dziennikarka Byle się nie wyróżniać Dysonans między moją tożsamością a tym, jak widzieli mnie inni, odczuwałam, odkąd pamiętam. W dzieciństwie bawiłam się lalkami z dziewczynkami i w tych zabawach też byłam dziewczynką, czułam, że jestem jedną z nich. Rodzice próbowali mnie lekko wypychać, bym poszła pograć z chłopakami w piłkę, ale widzieli, że zupełnie mnie to nie kręciło. W szkole zaczęłam się wycofywać społecznie. Okazało się, że nie wszystkim się podoba to, że trzymam się z samymi dziewczynami, jak chodzę czy mówię. Zaczęły się wyzwiska, że łażę jak „baba” czy „pedał”. Coraz mocniej dochodziło do mnie, że różnię się od swoich rówieśników. Czułam się bardzo niekomfortowo z sobą i ze swoim ciałem. Kąpałam się w bieliźnie, bardzo nie chciałam patrzeć na siebie nago, instynktownie owijałam się ręcznikiem na wysokości klatki piersiowej. Wstydziłam się też rozbierać przy chłopakach w szatni, przychodziłam w stroju na WF pod ubraniami, unikałam basenów. Potem próbowałam sobie wmówić, że mogę być chłopakiem. Chodziłam, obsesyjnie wpatrując się w swoje stopy, pilnowałam, żeby nie dawać ich do środka i szerzej rozstawiać nogi, nie trzymać luźnego nadgarstka. Dużo było we mnie samo- kontroli, żeby uniknąć zachowań, za które mogłabym być piętnowana. Na granicy płci Przełom nastąpił, gdy w liceum na lekcji nauczycielka puściła nam dokument o osobach transpłciowych. To była dla mnie pierwsza konfrontacja z tym tematem. Uderzyło mnie wtedy poczucie niesprawiedliwości, choćby że będę musiała wydać mnóstwo pieniędzy na zmianę wyglądu, a i tak nie wszystko da się zmienić, że już zawsze będę się czuła inna od wszystkich. Bałam się, że nikt mnie nigdy nie pokocha, nie założę rodziny. Do końca liceum byłam w głębokiej depresji. Tranzycję rozpoczęłam w 2010 roku, po pierwszym roku studiów. Wybrałam Kraków, bo chciałam tam studiować, tam był też jedyny w całym województwie specjalista, który zajmował się tranzycjami. Do dziś niewielu lekarzy się tego podejmuje. Na studiach miałam wokół siebie ludzi, którzy byli wspierający, choć nie wiedzieli, że jestem trans. Mówiłam o sobie per „Marysia”, a oni traktowali mnie trochę tak, jakbym była tak przegiętym gejem, że aż pozbawionym płci. W rozmowie nie czułam się komfortowo, nie używałam wobec siebie ani rodzaju żeńskiego, ani męskiego. Na przykład mówiłam: „Nie było mi dane obejrzeć tego filmu”, cały czas stosowałam takie fikołki językowe i pilnowałam każdego słowa. Pod koniec pierwszego roku studiów dałam rodzicom sygnał, że już dłużej tak nie pociągnę. Bez ich wsparcia moja tranzycja nie byłaby możliwa, bo całkowity koszt: diagnostyka, sprawa sądowa, to kilkanaście, a z operacjami nawet kilkadziesiąt tysięcy złotych. Dziś moja rodzina akceptuje mnie w całości, choć rodzice potrzebowali paru lat, żeby się z tym oswoić. Ale wciąż, wracając w moje rodzinne strony, na Podkarpacie, czuję się dość niezręcznie, gdy np. spotkam koleżankę ze szkoły. Choć gdy odwiedzałam dziadków, to sąsiadki zawsze reagowały bardzo miło, że Majeczka przyszła. Nie chodzę z rózgą Dzięki temu, że nie wyróżniam się z tłumu głosem ani wyglądem, mogłam przejść tranzycję i nie rzucać się w oczy, nie wystawiać się na hejt i transfobię, która nasiliła się po tym, jak Anna Grodzka została posłanką. Poszłam do pierwszej pracy i pierwszy raz miałam poczucie kontroli nad swoim życiem, ale potem zaczęło do mnie docierać, że się wycofuję, unikam pewnych tematów w rozmowach, bo nie wiem, czy ludzie, z którymi pracuję, nie są transfobami. W końcu poczułam, że potrzebuję o tym powiedzieć, by zrzucić z siebie ciężar ciągłego ukrywania się i trzymania się za język. To nie było łatwe, bo w jednej ręce miałam swój komfort i bezpieczeństwo, a w drugiej poczucie obowiązku, odwagi, szacunku do siebie. W Międzynarodowy Dzień Widzialności Osób Transpłciowych (obchodzonym co roku 31 marca – przyp. red.) odezwałam się do działającej w mojej firmie grupy pracowniczej LGBT+ i zrobiłam coming out wewnątrz tej sieci. Gdy zaczęła się nagonka na LGBT+ w mediach i polityce, dużo osób się outowało, by pokazać, że to nie jest jakaś ideologia za horyzontem, tylko chodzi o ludzi w każdym wieku, miejscowości, sytuacji. Zaczęłam też mocniej się udzielać w sieci, bo zawsze miałam ciągoty do pisania, komentowania rzeczywistości. Wcześniej już pisałam dużo zabawnych treści, trochę trollowałam, wrzucałam memy, byłam taką internetową „śmieszkinią”. Od 2019 roku, gdy transfobia w Polsce szczególnie się nasiliła, moje posty stały się bardziej poważne i komentatorskie. Staram się jednak odczarować ten stereotyp, że aktywiści tylko chodzą z rózgą i wszystkich strofują. Dalej dużo żartuję – to pomaga, bo aktywizm można robić nie tylko totalnie na serio, ale i obrócić coś w żart. Pisałam takie listy otwarte do polityków prawicy, którzy szkalowali aktywistów i społeczność LGBT+. Bez podważania W Polsce wciąż jest wiele do zrobienia w kwestii dostępu do tranzycji, korekty danych, ochrony przed mową nienawiści, a także zmiany mentalności. Najbardziej boli mnie, gdy ludzie uważają, że tożsamości osób transpłciowych są czymś, co podlega dyskusji, bo to kwestia umowy społecznej, rozwiązań prawnych itd., a nie czegoś, co po prostu jest. Krzywdzące są dywagacje o tym, gdzie jest miejsce kobiet trans w toaletach, tak jakbyśmy były jakimiś intruzami, szkodnikami. Zawsze muszę zdawać sobie sprawę, że nie ma takiej rzeczy, która nie mogłaby zostać zakwestionowana, jeśli chodzi o takie osoby jak ja. Już teraz w Alabamie zdelegalizowano afirmacyjną opiekę medyczną dla nastolatków. Nigdy nie wiadomo, w którą stronę u nas pójdzie dyskusja na temat LGBT+. Jako osoby nieheteronormatywne nigdy nie wiemy, czy jakieś prawo, które sobie wywalczyliśmy, nie zostanie nam zabrane, czy my na nie zasługujemy. Boli mnie też, gdy ludzie, którzy nie są nami, nie mają naszych doświadczeń, chcą decydować, czy należą nam się dane prawa. Albo gdy ktoś w ramach kurtuazji będzie się do mnie zwracał tak, jak sobie tego życzę, ale nie ma oporów, by mi powiedzieć, że jestem biologicznym mężczyzną i żebym nie wymazywała rzeczywistości. Jestem na to bardzo wyczulona. Nie mam problemu z tym, że płeć przypisana mi przy urodzeniu była męska. Ale poziom hormonów jest u mnie taki jak u ciskobiety. Co pół roku badam piersi, bo mam w nich jakieś guzki. Płeć jest bardziej skomplikowana niż to, że jest mężczyzna, który ma chromosomy XY, i kobieta z chromosomami XX. My nie wymazujemy rzeczywistości, chcemy tylko, by stosować słownictwo, które nikogo nie piętnuje. Nie pierwszy raz w historii stwierdzamy, że pewne słowa nie są OK, mówimy „Romowie”, nie „Cyganie”, „czarny”, a nie „Murzyn”. Każda mniejszość przeżywa te same dyskusje. Nie mówcie nam, że wiecie lepiej od nas, czego potrzebujemy. My to wiemy najlepiej, bo to nas dotyczy. ANU CZERWIŃSKI Reżyser filmów dokumentalnych i twórca wideo, autor wideoeseju do spektaklu „Mieszkanie na Uranie” w Nowym Teatrze. Od niedawna próbuje też swoich sił jako aktor, gra w serialu „Kontrola” i w teatrze, m.in. w spektaklu Agnieszki Błońskiej „Orlando” w Teatrze Powszechnym (premiera 25 czerwca). Droga do siebie Jestem skrytą osobą. Film to środek wyrazu, w którym odnajduję i opowiadam siebie. Najbliższa jest mi reżyseria dokumentalna. Odkryłem, że jestem osobą transpłciową właśnie przez film dokumentalny, tak jak wcześniej odkryłem, że jestem lesbijką przez film „Gia” z Angeliną Jolie. Na początku studiowałem we Francji historię literatury, i to w książkach szukałem swoich historii. Ale gdy trafiłem na warsztaty z reportażu wideo, tak mi się to spodobało, że zacząłem chodzić na festiwale dokumentalne w Paryżu, tam widziałem własne historie. Postanowiłem też zdawać na reżyserię dokumentalną, gdzie zrobiłem swój pierwszy dokument, który był jednocześnie moim coming outem. Przez całe studia funkcjonowałem bowiem jako dziewczyna. Miałem silny lęk przed odrzuceniem i mówieniem o sobie choćby dlatego, że mój pierwszy, lesbijski coming out w wieku nastoletnim był dla mnie bolesny i trudny. Doświadczyłem też wewnętrznej transfobii. Teraz się tego wstydzę, ale gdy odkryłem, że jestem trans, wzbraniałem się przed tym. Miałem transpłciowych znajomych, ale bałem się, że ta łatka tożsamości przylgnie do mnie na zawsze i że nie będę mógł stać się nikim więcej – np. filmowcem. Wszystkie moje strachy Po studiach w Paryżu wróciłem do Warszawy, bo chciałem nauczyć się filmowego rzemiosła, czegoś, co zapewni mi byt. Dla osób trans to jest kolejny ogromny lęk, czy uda im się utrzymać, chcą się szybko usamodzielnić, żeby chociaż w tej jednej strefie poczuć się bezpiecznie. W teatrach nauczyłem się montażu, robiąc trailery do spektakli, a potem zacząłem już robić własne prace wideo. Kręcę też materiały dokumentalne dla NGO-sów, a teraz pracuję nad filmem o młodzieży trans i niebinarnej w Polsce. Raz ktoś ze środowiska filmowego zapytał mnie, czy muszę robić prace na ten sam temat. Wiem, że ta osoba nie miała złych intencji, to wynikało z troski, bo temat tożsamości płciowej był wtedy niszowy. Ale reżyserom poruszającym temat swojego pochodzenia etnicznego nikt takich pytań nie zadaje. Chcę robić sztukę i opowiadać ludzkie historie, które wywołują emocje – wierzę, że w ten sposób można zmieniać świat. Największe spełnienie mam, gdy ktoś zobaczy na ekranie odbicie własnych doświadczeń. Nie wierzę w to, że jako ludzie radykalnie się od siebie różnimy, emocje mamy te same. Każdy i każda z nas boi się odrzucenia, zarówno osoby LGBT+, jak i hetero. O tym opowiada też moja praca wideo do spektaklu „Mieszkanie na Uranie”. Jest tam scena coming outu, w której aktorzy wcielają się w rodzinę osoby trans. Ludzie – niekoniecznie „tęczowi” – po spektaklu dziękują mi, że ta historia jest też o nich, przeżyli podobne, trudne przeprawy rodzinne. Odsłaniając się, pomogłem im zobaczyć siebie, dałem na talerzu wszystkie swoje lęki, łzy, wachlarz emocji. Wierzę, że sztuka może przemówić do ludzi z łagodnego poziomu, który namawia do empatii. Ale doceniam też pracę aktywistów. Gdyby nie Anna Grodzka, która pokazała ludzką twarz w polityce i przygotowała nam wszystkim terytorium, nie wyoutowałbym się przed znajomymi. Choć większość z nich i tak się domyślała, kim jestem. Przez długi czas funkcjonowałem we Francji jako on, a w Polsce jako ona. W obcym języku, który jest nabyty, było to dla mnie łatwiejsze i bezpieczniejsze. Zdjąć gorset Dzięki tranzycji zyskałem spokój i luz i zaakceptowałem swoje ciało. Mogłem zacząć normalnie żyć, a nie ciągle się spinać, czy ktoś nie powie do mnie złym zaimkiem. Zanim zacząłem przyjmować hormony, moja tożsamość wymagała ode mnie i otoczenia dużo wysiłku, bo ciało wysyłało sprzeczny sygnał. Tranzycja otworzyła mi też drzwi do aktorstwa. W kontaktach międzyludzkich jestem teraz bardziej ekspresyjny, częściej okazuję radość, więcej żartuję, wygłupiam się. Czuję się tak, jakbym ze sztywnego gorsetu wskoczył w wygodne dresy. Ale tranzycja uświadomiła mi też, że płeć to społeczny konstrukt, który warunkuje relacje między ludźmi. Wystarczyło, by mój głos obniżył się o pół tonu, a już ludzie zaczęli mnie inaczej postrzegać. Szczególnie w pracy – gdy zaczynam rozstawiać sprzęt przed zdjęciami, jestem traktowany poważniej. Mając doświadczenie obu płci, zauważam, że jako chłopak jestem pewniejszy siebie, bo wiem, że jest mniejsza szansa, że spotka mnie coś złego. A przecież jestem tą samą osobą, wciąż mam w sobie kobietę, którą się urodziłem.
Andrzej Seweryn i Julia Chętnicka dla GLAMOUR: wolność, odpowiedzialność, nadzieja
„O demokrację trzeba walczyć codziennie, i to nawet w kraju demokratycznym” – mówi Andrzej Seweryn, zachwycający podwójną rolą w serialu „Królowa”, w którym gra marnotrawnego ojca i dziadka oraz drag queen. „Nie lubię upraszczania, że kiedyś było źle, a teraz jest lepiej” – dodaje Julia Chętnicka, jego serialowa wnuczka. Co dwa pokolenia mówią o wolności i tolerancji?
Angelika Kucińska: Jest mnóstwo ciepła w relacji, którą gracie w serialu „Królowa”. To tak świetnie zagrane, a może trzeba czegoś więcej niż umiejętności aktorskie, żeby zbudować taką relację pełną czułości? Julia Chętnicka: Mnie się wręcz wydaje, że to w ogóle nie jest kwestia warsztatu, lecz charakteru człowieka. Oczywiście, że trzeba być świetnie przygotowanym do roli, niezależnie od relacji z osobą, z którą grasz, ale to nie umiejętności aktorskie decydują o tym, czy się z kimś dogadasz, ale chemia. My bardzo szybko złapaliśmy świetny kontakt. Andrzej Seweryn: To jest ciekawe pytanie. Można by je nawet trochę inaczej sformułować. Mogłaby mnie pani zapytać, czy potrafię zagrać, że jestem rozdrażniony. A Julię, czy potrafi zagrać, że zachwyca się kwiatkiem. Chciałbym wierzyć, że to ciepło wyczuwalne na ekranie nie zależy od naszych prywatnych relacji. Chcę wierzyć, że aktor potrafi takie ciepło zagrać, ale może to złudzenie? Odpowiem więc podobnie jak Julia. Dobrze rozumieliśmy się od początku, już od zdjęć próbnych. Cały ten serial był zresztą braterską przygodą. Uczucia między nami rodziły się spontanicznie podczas pracy na planie. Od początku zdjęć w powietrzu unosiło się coś więcej. Myślę, że stała za tym świadomość, jaki serial robimy. Towarzyszyło Wam poczucie, że robicie ważny serial? J.Ch.: Zdecydowanie tak. Mnie, po pierwsze, towarzyszyła ekscytacja, bo to moja pierwsza tak duża rola, i to jeszcze w serialu, w którym spotkałam się ze świetnymi artystami. A po drugie, miałam świadomość, że podejmujemy tym serialem ważny temat. Do tego wszystkiego wiedziałam, że robimy coś zupełnie nowego, czego w Polsce jeszcze nie było. Już po pierwszym czytaniu scenariusza byłam zachwycona tą historią. Robiłam wszystko, co mogłam, żeby dostać rolę. Panie Andrzeju, a Pan czuł wagę „Królowej” podczas pracy na planie? A.S.: Wiedziałem, że podejmujemy ważny temat wolności i tolerancji. „Królowa” to również opowieść o rodzinie i jej odbudowie, o drugiej szansie. Uniwersalne sprawy. Dotyczą każdego z nas. J.Ch.: Oczywiście byłoby fantastycznie, gdyby nasz serial otwierał ludzi, zmieniał ich podejście czy uczył tolerancji, ale na co dzień po prostu staraliśmy się dobrze wykonać swoją pracę i cieszyć się spotkaniami na planie. Nie wstawaliśmy każdego dnia z poczuciem misji, ale jeśli dzięki naszej pracy „Królowa” będzie łączyć ludzi i wniesie do ich codzienności nadzieję, to dla mnie jest to powód do ogromnej radości. A.S.: Trzeba być przekonanym, że nasza praca może mieć wpływ na ludzi. Może, ale przecież nie musi. To nie są proste procesy. Czy film wychowuje? A książka? Czy pani profesor w szkole wychowuje? Ksiądz? Rodzice? Oczywiście, że tak, ale wciąż są ludzie, którzy wychodzą z tych procesów edukacyjnych zupełnie inni, niż zakładali wychowawcy. Jestem jednak przekonany, że nasz serial dokłada jakąś cegiełkę, wchodzi w dialog z widzem. „Królowa” nie jest agresywna. To ciepła opowieść o dobrych ludziach. A dla mnie właśnie takie pozbawione agresji opowiadanie o dobrych ludziach jest świetną formą rozmowy z osobami, które nie akceptują, że ktoś żyje inaczej. Rozmowa przyjacielska, bez piętnowania. Andrzej Seweryn o przemianie w drag queen w serialu „Królowa”: „Gram kobiety od wielu lat. Rola Loretty jest zwieńczeniem tych prób” Julia już powiedziała, że bardzo zależało jej na roli. Doniesiono mi również, że i Pan uważa swój udział w „Królowej” za bardzo ważną rolę. Rola życia? A.S.: Wie pani, zagrałem wiele, wiele różnych ról w teatrze i w filmie. Niemniej dostać takie wyzwanie w moim wieku! To trudna rola, również fizycznie. Próby makijażu czy tańca w okresie przygotowań zabrały nam kilka tygodni. Nie chcę nadużywać wyrażenia „rola życia”. Po prostu udział w „Królowej” jest dla mnie piekielnie ważny. Dlaczego? A.S.: Ze względu na to, jak się tą rolą prezentuję społeczeństwu. Mam nadzieję, że będę wspierał dialog, do którego jestem gotów. To ogromna rola, spoczywała na mnie wielka odpowiedzialność. I choć nie mam już 20 lat, przyjąłem ją z entuzjazmem. Julia, Twojemu pokoleniu zabierają wolność? J.Ch.: Żyjemy w bardzo trudnych czasach. Pandemia, wojna w Ukrainie. Rozwój technologii miał być super, a czy na pewno jest? Czy technologia jest dla nas dobra? Według mnie nie jest to jednoznaczne. Wśród ludzi, których znam, są osoby uzależnione od telefonu i obserwuję, jak to się odbija na relacjach czy zdrowiu psychicznym. Nie jestem fanką takiego upraszczania, że kiedyś było źle, a teraz jest dobrze i na odwrót. Moje pokolenie też ma swoje problemy. „Królowa” podejmuje też ważny temat tolerancji. Julia, Ty reprezentujesz pokolenie, dla którego tolerancja jest oczywistym, naturalnym odruchem, prawda? J.Ch.: Dla mnie na pewno zawsze była. Tylko że ja od dziecka miałam kontakt z różnorodnością. W ognisku aktorskim każdy był trochę ekscentryczny, jakiś. Dla mnie w tolerancji nie chodzi wyłącznie o akceptację czyjegoś koloru skóry, wyznania czy tego, z kim jest w związku. Tolerancja dotyczy też stylu życia i tego, jaki ktoś po prostu jest. Dla mnie najważniejsze w drugim człowieku jest dobro. A.S.: Rozumiem intencje i sens słowa „tolerancja”, choć ostatnio zacząłem podejrzewać je o niedobrą dwuznaczność. „Ja cię toleruję” może przecież brzmieć jak „Jestem lepszy”. Podobnie jak „Od dziś będę cię akceptował”. Wolę mówić o współistnieniu, o przyjęciu kogoś. Kogoś, kto nosi zielone włosy. Kto nie jest ani mężczyzną, ani kobietą. Kto jest Chińczykiem. Kto jest garbaty, kulawy albo śmierdzący. To takie znaczenie ma dla mnie tolerancja. Myślę, że moje pokolenie – oczywiście uogólniam – nie zawsze było tolerancyjne, nie zawsze akceptowało i nie zawsze było gotowe przyjąć innego. To jest robota, którą trzeba wykonać i może nie ma co się dziwić, że nowy świat bywa niełatwy do przyjęcia dla kogoś, kto nigdy tego świata nie dotykał. Jednak na pewno nie można patrzeć ze spokojem, gdy problem z przyjęciem kogoś, kto jest inny od nas, staje się powodem gwałtu, agresji. Przyznam się Wam, że przed obejrzeniem serialu wymyśliłam sobie, że porozmawiamy o życiu z perspektywy dwóch różnych pokoleń. Po obejrzeniu serialu stwierdziłam, że konflikt pokoleń to bzdura... A.S.: To nie bzdura, bo taki konflikt istnieje, ale ja nigdy nie doświadczyłem go w pracy. Za każdym razem, gdy pracuję z młodymi osobami, staram się jak najwięcej skorzystać. Dowiedzieć się, jak żyją, co myślą, jak widzą świat i swoją rolę w nim. Zresztą jaki sens byłby w tym, gdybym wchodził na plan z założeniem, że z osobą, z którą będę pracował, nie dogadam się, bo jest młoda. Sensem naszej pracy jest również spotkanie pokoleń. J.Ch.: To prawda, choć mnie czasem stresuje obecność osób starszych ode mnie. Boję się odezwać. A.S.: Ale przecież nikt nie oczekuje od ciebie, że będziesz siedzieć cicho! Wy świetnie się z sobą dogadujecie, więc może podpowiecie, jak porozumieć się kimś, kto wydaje się obcy, inny, kto się od nas różni wszystkim? J.Ch.: Ważne jest, by być otwartym na drugiego człowieka i widzieć w nim dobro. O tym jest przecież „Królowa”. To serial, który ciągnie w górę, skupia się na tym, co dobre. A.S.: Warto interesować się ludźmi. Przecież człowiek to jest niezwykle ciekawa istota. Od każdego można się czegoś dowiedzieć. Trzeba też być przekonanym, że rozmowa ma sens. Potem skoncentrować się na osobie, z którą rozmawiam, bez patrzenia na nią przez pryzmat własnych przekonań. I wreszcie warto mieć świadomość, czego się nie wie. Świadomość, czego się nie wie, wymaga akceptacji, że czegoś się nie wie. To nie jest proste. A.S.: Ale ja nie mówiłem, że to proste. Tylko jeśli chce się przeżyć życie serio, to trzeba się narobić. Cały wywiad Angeliki Kucińskiej z Andrzejem Sewerynem i Julią Chętnicką możecie przeczytać w wakacyjnym numerze GLAMOUR, który trafił do sprzedaży 23 czerwca. Andrzej Seweryn w produkcji Netflixa „Królowa” wciela się w drag queen Lorettę
Jennifer Lopez wystąpiła ze swoim dzieckiem na koncercie i przedstawiła je, używając neutralnego płciowo zaimka. Fanki i fani są zachwyceni!
Jedno z dzieci JLo – Emme – zrobiło coming out jako osoba niebinarna na koncercie swojej sławnej mamy. Piosenkarka jest z tego bardzo dumna, a internauci i internautki chwalą ją za świadome rodzicielstwo.
Choć związek Jennifer Lopez i Marca Anthony'ego należy już do przeszłości, to para wciąż ma kontakt ze względu na wspólne dzieci. Urodzeni 22 lutego 2008 roku Emme i Maximilian są już parą nastolatków, ale dla Jennifer Lopez dzieci nadal są jej "kokoskami". Słodki pseudonim doskonale symbolizuje bliski związek między gwiazdą pop a jej ukochanymi pociechami. Kolejne świadectwo ich miłości i akceptacji miało miejsce na scenie podczas charytatywnej gali Blue Diamond w Los Angeles, 16 czerwca, kiedy Jennifer Lopez zaprosiła na scenę Emme, by zaśpiewać w rodzinnym duecie kilka piosenek. Jennifer Lopez przedstawia na koncercie swoje niebinarne dziecko – Emme To nie pierwszy raz, kiedy Emme i JLo znaleźli się na wspólnej scenie. Mieli już okazję zaśpiewać wspólnie w duecie z piosenką „Limitless” podczas trasy „It's My Party” w 2019 roku. Kolejny raz usłyszałyśmy i usłyszeliśmy wokalne umiejętności Emme podczas Super Bowl 2020, co zostało zaprezentowane w nowym filmie dokumentalnym Netfliksa „Halftime” o fenomenie Jennifer Lopez. Tym razem jednak, podczas LA Dodgers Foundation Blue Diamond Gala, ogłaszając przybycie Emmena scenę, JLo użyła szczególnego zaimka „oni” (they/them). Język angielski różni się od języka polskiego tym, że nie jest aż tak zdeterminowany płciowo, a neutralny zaimek (zamiast formy żeńskiej lub męskiej) oznacza osobę o niebinarnej tożsamości. Ostatnim razem, gdy śpiewaliśmy razem, było to na dużym stadionie, takim jak ten i zawsze proszę [Emme], żeby zaśpiewało ze mną, ale nie chce. Więc to naprawdę wyjątkowa okazja, bo jest bardzo, bardzo zajęte i drogie. Kosztowało mnie to dużo pieniędzy, ale [Emme] jest warte każdego grosza, ponieważ to moja ulubiona osoba do śpiewania duetu – żartowała JLo. Emme i JLo wystąpili razem w kilku utworach, w tym w „A Thousand Years” Christiny Perri czy „Born in the USA” Bruce’a Springsteena. Zaśpiewali również kultową „Let's Get Loud” Jennifer Lopez. Z tej okazji Emme założyła komplet: fuksjową koszulę i bermudy, z trampkami i czapką z daszkiem. W dłoni trzymając mikrofon w kolorach tęczy symbolizujący społeczność LGBTQIA+. Jennifer Lopez nie ukrywała wzruszenia. Fani i fanki gwiazdy podziwiają jej podejście, komentując w sieci, że JLo promuje pełne szacunku rodzicielstwo, wykorzystując swoje gigantyczne zasięgi, View oEmbed on the source website
Coming out Rebel Wilson. „Myślałam, że szukam księcia z bajki, ale potrzebowałam księżniczki”
Serce Rebel Wilson znów jest zajęte. Aktorka zamieściła na Instagramie wymowny wpis, dołączając do niego zdjęcie ze swoją dziewczyną. Kim jest Ramona Agruma, ukochana 42-letniej aktorki?
W tym artykule: Rebel Wilson dokonała coming outu Kim jest Ramona Agruma, dziewczyna Rebel Wilson? Rebel Wilson dokonała coming outu W ubiegłym roku Rebel Wilson rozstała się z młodszym o 11 lat niemieckim milionerem Jacobem Buschem. Para poznała się dwa lata wcześniej, lecz dopiero po wybuchu pandemii COVID-19 zaczęła spotykać się oficjalnie. We wrześniu 2020 roku zakochani zaliczyli wspólny debiut na Instagramie (hollywoodzka gwiazda podzieliła się uroczym zdjęciem, na którym wraz z Buschem, Helen Mirren i Kate Beckinsale wsiada do helikoptera), a wkrótce potem – brylowali na czerwonym dywanie. Jednak już pół roku później, w lutym 2021 media obiegła informacja o rozstaniu. – Jacob jest niesamowitym facetem, ale po prostu nie był tym jedynym – powiedziała magazynowi „People” osoba z bliskiego otoczenia ekspary. Teraz pochodząca z Australii aktorka i komiczka wyjawiła, że jakiś czas temu znów dosięgła ją strzała Amora. Tym razem gwiazda filmów „Pitch Perfect”, „Oszustki”, „Jak romantycznie” czy „Powrót do liceum” zakochała się w kobiecie. – Myślałam, że szukam księcia z bajki... ale może tak naprawdę przez cały ten czas potrzebowałam księżniczki Disneya – napisała Wilson w opisie do zamieszczonego na Instagramie zdjęcia, dodając hasztag „love is love”. Rebel Wilson wyznała, że padła ofiarą molestowania seksualnego. Następnie kolega z planu próbował zniszczyć jej karierę Kim jest Ramona Agruma, dziewczyna Rebel Wilson? Na fotografii widzimy uśmiechniętą od ucha do ucha 42-letnią aktorkę, obejmującą projektantkę ubrań i biżuterii, Ramonę Agrumę. Ramona jest założycielką marki odzieżowej Lemon Ve Limon (Los Angeles), promującej zrównoważoną modę – i podobnie jak Rebel, na ich wspólnym selfie promienieje szczęściem. Już w marcu pojawiła się u boku aktorki na imprezie oscarowej Vanity Fair 2022, która miała miejsce w Wallis Annenberg Center for the Performing. Niewiele jednak osób przypuszczało wówczas, że łączy je gorące uczucie. Jak można się domyślić, znana ze swojego ciętego języka i odważnego wygłaszania poglądów Wilson nie przypadkiem zdecydowała się na coming out i przedstawienie swojej dziewczyny właśnie teraz. Czerwiec od kilkudziesięciu lat obchodzony jest na całym świecie jako miesiąc dumy (pride month). Przedstawicielki i przedstawiciele LGBTQIA świętują go nie tylko poprzez udział w paradach równości i podobnych wydarzeniach, ale również – przez mówienie o różnych odcieniach nieheteronormatywności. Teraz do tęczowej społeczności dołączyła Rebel Wilson. Gratulujemy i cieszymy się jej szczęściem! „Powrót do liceum”, czyli Rebel Wilson w ultrazabawnej komedii Netfliksa. Najlepszej z najgorszych
Tęczowa rewolucja: Tej zmiany nie da się zatrzymać
„Polacy są bardziej otwarci, niż nam się wydaje. Zwłaszcza młodsze osoby, które nie dadzą się zamknąć w szafie” – mówi Mateusz Sulwiński, aktywista z poznańskiej Grupy Stonewall. Z drugiej strony rzeczywistość polityczna nie sprzyja walce o równość małżeńską czy przeciwdziałaniu homofobicznej przemocy. Czego potrzebują osoby LGBT+, by wreszcie dobrze żyło im się w Polsce?
Widzimy się po zakończeniu tegorocznego Kongresu LGBT+. O czym rozmawialiście? Na kongresie była obecna zdecydowana większość organizacji LGBT+ działających w Polsce. Spotykamy się, żeby przeanalizować wyzwania, które stoją przed nami. Pierwszy Kongres LGBT+ odbył się w 2019 roku. Wtedy została podpisana deklaracja – wspólna lista postulatów społeczności LGBT+. A na drugim kongresie, który odbył się w kwietniu 2022 roku, skupiliśmy się na bliskiej przyszłości. Za rok odbędą się w Polsce wybory parlamentarne. Niewykluczone, że znów ktoś na potrzeby kampanii będzie szukał nowego wroga i że tym wrogiem po raz kolejny zostaną osoby LGBT+. Rozmawialiśmy więc, jak przygotować się na taki scenariusz, walczyć z dezinformacją i zapobiegać wypaleniu aktywistycznemu. Żyjemy w rzeczywistości politycznej, w której można z góry założyć, że postulatów z pierwszego kongresu z równością małżeńską na czele nie da się szybko zrealizować. To dlatego przesuwacie ciężar działań organizacji LGBT+ na np. walkę z dezinformacją? Niestety, trochę tak jest. Do każdego z tamtych postulatów został przygotowany projekt konkretnej ustawy. Są gotowe, napisane, czekają na wprowadzenie. Ale w tym momencie nie spodziewamy się, że to się wydarzy. Organizacje LGBT+ dziś skupiają się przede wszystkim na minimalizowaniu szkód wyrządzanych przez obecną władzę. W tym roku ukazał się raport „Sytuacja społeczna osób LGBTA w Polsce”, który obejmuje lata 2019 i 2020, czyli czas rozkręconej nagonki na osoby nieheteronormatywne. To bardzo smutny raport, bo pokazuje, że wzrosły wskaźniki dotyczące zdrowia psychicznego, występowania myśli samobójczych, zagrożenia przemocą. Przysłużyły się temu media publiczne, bo w tym czasie ukazało się mnóstwo ohydnych, szkalujących materiałów. Nie ulegamy złudzeniu, że już teraz uda się nam coś wskórać na poziomie politycznym, ale jeśli tylko dojdzie do wymiany władzy, to jesteśmy przygotowani, żeby szybko wypracować pozytywną zmianę. Jak reagujesz na komentarze, że ta nagonka partii rządzącej była tematem zastępczym? Wymyślonym, żeby ludzie nie zajmowali się czymś innym? Bardzo możliwe, że tak było. PiS wymyślił wroga, wskazał swoim wyborcom nieistniejące zagrożenie, żeby odwrócić ich uwagę od tego, co partia rządząca robiła z gospodarką i demokracją. Ale takie wywoływanie tematów zastępczych też jest szkodliwe. Zresztą jak można nazwać zastępczym coś, co dotyczy dwóch milionów osób żyjących w tym kraju? A jeśli doliczymy do tego ich rodziców, rodzeństwo, przyjaciół, to zaraz okaże się, że to temat, który dotyczy jednej trzeciej, a może nawet połowy społeczeństwa. Ta nagonka, nawet jeśli uruchomiona, żeby odwracać uwagę od innych działań rządu, przekładała się przecież na realną przemoc wobec osób LGBT+. Pewnie występującą częściej niż kilka lat wcześniej? Wskaźnikiem, który do mnie najbardziej przemawia, jest wskaźnik występowania myśli samobójczych wśród młodzieży LGBT+. W latach 2019 i 2020 ten wskaźnik wzrósł do 74 proc. – taki odsetek młodzieży LGBT+ miewa myśli samobójcze. Wyobraź sobie, że jesteś młodą, nieheteronormatywną osobą. Mieszkasz z rodzicami, jesteś od nich zależna. Tak się składa, że jedynym źródłem, z którego twoi rodzice czerpią informacje o świecie, jest telewizja publiczna. Codziennie wieczorem twoi rodzice włączają „Wiadomości”, w których Danuta Holecka mówi różne okropne rzeczy. Że wszyscy wiedzą, że są tylko dwie płcie, a jak ktoś chce dokonać korekty płci, to jest z nim coś nie tak. Że organizacje LGBT+ dążą do tego, żeby zniszczyć tradycyjną polską rodziną. Że wielu gejów ma skłonności pedofilskie i chce wychowywać dzieci, żeby je gwałcić. Nie wyolbrzymiam, to wszystko mówiła o nas telewizja publiczna. I jak ta młoda osoba ma się czuć? Jak ma zrobić coming out przed rodzicami, którzy wierzą w to, co słyszą w telewizji? Ty też doświadczałeś w ostatnich latach większej liczby homofobicznych ataków? Tak, były wiadomości, listy, groźby. Ale ja jestem w szczególnej sytuacji. Pracuję w Grupie Stonewall. Mam akceptujących rodziców i przyjaciół, którzy wspierają i rozumieją. Jestem w tej mniejszości osób LGBT+, które funkcjonują w bezpiecznej bańce. Porozmawiajmy o projektach, które realizuje Grupa Stonewall. Niedawno otworzyliście przychodnię. Poznańskie Centrum PrEP, które zajmowało się profilaktyką HIV, a także diagnostyką i leczeniem chorób przenoszonych drogą płciową, działało do tej pory raz w tygodniu. Wspólnie udało nam się stworzyć nowe miejsce, ale oprócz tego – mówiąc brzydko – użyczamy centrum naszej marki i zasięgów, by promować przychodnię i zwiększać świadomość zdrowia seksualnego. Chcieliśmy też, by część usług była dostępna za darmo. Pierwszego dnia udało nam się przeprowadzić 80 bezpłatnych testów na HIV/AIDS, HCV i kiłę. Takie miejsce jest potrzebne. Liczba zakażeń HIV czy zachorowań na kiłę wciąż jest wysoka. A z drugiej strony nie ma publicznego finansowania profilaktyki zdrowia seksualnego, bo dla obozu rządzącego to temat ideologiczny. Cały wywiad z Mateuszem Sulwińskim możecie przeczytać w czerwcowym numerze GLAMOUR, który trafił do sprzedaży 24 maja. Magazyn możecie kupić online. Marcjanna Lelek dla GLAMOUR o coming oucie: zrobiłam to też dla innych, bo wiem, że dzieciaki LGBT+ w Polsce tego potrzebują Kilka tygodni temu napisała na Instagramie, że ma dziewczynę. Bo wie, że dzieciaki LGBT+ żyjące w naszym kraju potrzebują publicznych coming outów znanych osób. Rozmawiamy z aktorką Marcjanną Lelek.
Marcjanna Lelek dla GLAMOUR o coming oucie: zrobiłam to też dla innych, bo wiem, że dzieciaki LGBT+ w Polsce tego potrzebują
Kilka tygodni temu napisała na Instagramie, że ma dziewczynę. Bo wie, że dzieciaki LGBT+ żyjące w naszym kraju potrzebują publicznych coming outów znanych osób. Rozmawiamy z aktorką Marcjanną Lelek.
Marcjanna Lelek opowiada nam o miłości, odkrywaniu siebie, pracy i planach zawodowych. Przeczytajcie fragment szczerej rozmowy z aktorką! Emocje po coming oucie już opadły? Coming out był dla mnie dość łatwy. Z rodziną i przyjaciółmi rozmawiałam wcześniej. Ujawniałam się stopniowo i w bliskim otoczeniu nie spotkałam się z negatywną reakcją. Zakładałam więc, że nawet jeśli pojawi się negatywna reakcja wśród ludzi z internetu, których przecież nie znam, to mnie ten komentarz nie dotknie. Bo dlaczego miałby mnie dotknąć, skoro mam tak duże wsparcie bliskich? Czułaś się bezpiecznie? Jasne, tak jest przecież ze wszystkim. Z twórczością też. Jeśli mam wsparcie najbliższych osób, to niczego się nie boję. Nie boję się tworzyć ani mówić tego, co myślę, bo wiem, że mam solidne plecy, ludzi, którzy stoją za mną i we mnie wierzą. Zrobiłaś swój publiczny coming out na Instagramie. Domyślam się, że spora część osób, które Cię obserwują w mediach społecznościowych, zna Cię z „M jak miłość”. A zakładam, że ten serial ogląda raczej konserwatywna publiczność... Pewnie tak. I faktycznie bardzo dużo spośród moich followersów to ludzie, którzy przyszli na mój profil na Instagramie za serialem. Ale bywa też tak, że przychodzą, bo znają mnie z serialu, a potem odchodzą, gdy widzą, że nie publikuję żadnych celebryckich treści. Moje konto to zdjęcia, które robię, podróże i projekty filmowe, w które jestem zaangażowana. Nie każdego fana „M jak miłość” to interesuje. A dla mnie to jest akurat fajne, bo czuję, że mogę wypowiadać się jako ja, pokazać, kim naprawdę jestem, zwłaszcza teraz, gdy mam przerwę od grania w serialu. Zrobiłaś ten coming out nie tylko z myślą o sobie, prawda? Mnie nie spotyka nic złego w związku z tym, że jestem z kobietą, ale wiem, że są w naszym kraju ludzie, którzy padają ofiarami homofobicznych ataków. Takie coming outy robione przez osoby medialne, rozpoznawalne są naprawdę potrzebne. Czułam odpowiedzialność. Skoro mam wsparcie bliskich i jest mi tak dobrze w życiu, to mogę pomóc komuś, kto takiego wsparcia nie ma. Ale – jak się okazało – sobie też pomogłam, bo ludzie wreszcie mnie zobaczyli. Dla wielu osób przestałam być tylko Natalką z „M jak miłość”. Widzą, że robię też inne rzeczy w życiu. O tych innych rzeczach za chwilę porozmawiamy, ale jeszcze chciałabym Cię zapytać o ten comingoutowy post. Napisałaś w nim: „W sumie zawsze czułam, że to może mi się przydarzyć”. Co to znaczy? To znaczy, że zawsze podobały mi się dziewczyny, tylko wcześniej nie spotkałam takiej, w której bym się zakochała. Po prostu. Zastanawiałam się czasem, czy dziewczyna mogłaby wywołać we mnie takie uczucia, jakie wywoływali chłopcy. Miałam taki dzień zeszłego lata – chodziłam po mieście i zastanawiałam się, jak wyglądałoby moje życie, gdybym związała się z dziewczyną. A potem wieczorem dostałam SMS-a od chłopaka, który mi się podobał, poczułam motylki w brzuchu i stwierdziłam, że dziewczyna nigdy nie sprawi, że poczuję motylki. Minęły jakieś trzy miesiące i poznałam taką, która sprawiła. W kilku publikacjach po coming oucie określono Cię jako osobę biseksualną. Jesteś biseksualna? Jestem panseksualna. Mogłabym się zakochać w każdym pięknym człowieku, z którym chciałabym być. Jaka jest historia twojego zakochania się w dziewczynie? Możesz powiedzieć coś więcej? Poznałyśmy się w szkole. To nie było zakochanie od pierwszego wejrzenia, bo znałyśmy się już rok. Zaczęło się od przyjaźni. Któregoś dnia jechałyśmy do szkoły samochodem, który pożyczyłam od brata. Brat zostawił auto pod drzewem, czyli na pewno domyślasz się, jak wyglądało. Jechałyśmy więc tym totalnie brudnym, obsranym przez ptaki samochodem, a ona podłączyła telefon do radia i śpiewała piosenki – wtedy coś we mnie zadrżało i pomyślałam, że to jest chyba to uczucie. Filmowa scena! Wspomniałaś szkołę. Może nie wszyscy wiedzą, że chwilowo nie grasz w serialu, bo studiujesz reżyserię. Zawsze chciałam zajmować się reżyserią. Chociaż gdy byłam małą dziewczynką, mówiłam mamie, że zostanę aktorką, ale będę miała męża reżysera, żeby mnie obsadzał w swoich filmach. Śmieszne. Na szczęście dorosłam i zrozumiałam, że jestem silną, niezależną kobietą i sama mogę zostać reżyserką. Wychowałam się na planie filmowym. Widziałam, że to reżyser mówi, co ma się dziać. Nie chodzi o władzę. Chodzi o realizowanie swoich pomysłów, o prowadzenie ludzi do wspólnego celu. Tylko że nie byłam gotowa na zdawanie na reżyserię zaraz po liceum. Bo co można mieć do powiedzenia w wieku 19 lat? Wolałam zaczekać. W międzyczasie brałam udział w weekendowym kursie reżyserii w Warszawskiej Szkole Filmowej. Tam zaczęłam kręcić swój pierwszy krótkometrażowy film „Ja tu jestem”, który był pokazywany na festiwalu Młodzi i Film w Koszalinie. A na reżyserię w Łodzi dostałam się, mając 25 lat. Cały wywiad z Marcjanną Lelek możecie przeczytać w czerwcowym numerze GLAMOUR, który trafił do sprzedaży 24 maja. Magazyn możecie kupić online. Rodzina bez nudy i lukru. Czyli Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona we wspólnym wywiadzie dla GLAMOUR Zosia Zborowska-Wrona, aktorka i influencerka. Andrzej Wrona, siatkarz, mistrz świata. Ich 10-miesięczna córka Nadzieja i suczka Wiesia, najpopularniejsza psinfluencerka w Polsce. Historia ich relacji jest totalnie filmowa. Słodkie wątki mieszają się z gorzkimi, ale w meczu Wronowie kontra reszta świata wygrana jest po ich stronie. Oto rodzina AD 2022. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/rodzina-bez-nudy-i-lukru-czyli-zofia-zborowska-wrona-i-andrzej-wrona-we-wspolnym-wywiadzie-dla-glamour-64a1f2c.jpeg" width="948" height="533" alt="Rodzina bez nudy i lukru. Czyli Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona we wspólnym wywiadzie dla GLAMOUR" title="Rodzina bez nudy i lukru. Czyli Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona we wspólnym wywiadzie dla GLAMOUR" />
„Heartstopper”: serial Netfliksa o tematyce LGBT oparty na bestsellerowym komiksie roztopi wasze serca
Bez sztampy. Z niezwykłą dozą uczuciowości. Z doskonałą obsadą (Olivia Colman!). Nowy romantyczny serial Netfliksa o miłości dwóch nastoletnich chłopców powinna obejrzeć absolutnie każda osoba.
W tym artykule: „Heartstopper” na Netfliksie – recenzja. Dlaczego warto obejrzeć ten serial z wątkiem LGBT „Heartstopper” sezon 1. – zwiastun „Heartstopper” sezon 1. – obsada „Heartstopper” – czy powstanie 2. sezon produkcji o zakochanych nastolatkach Jest w tym coś magicznego, gdy postaci z młodzieżowego komiksu ożywają w serialu, zaczynają istnieć bardziej. Przy czym rysunkowy rodowód oglądanego świata nie daje o sobie zapomnieć, wdzierając się w ekran, znajdując otwartą szczelinę w tzw. „iconic moments”. Serduszka wybuchną więc w kadrze podczas pocałunku, a gdy zrobi się naprawdę bardzo smutno – opadną liście... „Heartstopper” na Netfliksie – recenzja. Dlaczego warto obejrzeć ten serial z wątkiem LGBT „Heartstopper” – nowy serial Netflixa oparty na powieści graficznej Alice Oseman jest uroczy. To słowo idealnie oddaje temperaturę opowieści o dwóch zakochujących się w sobie chłopakach. Młodsi widzowie – jak się zdaje – adresaci naszej opowieści użyją tu zapewne bardziej trafnych i mniej boomerskich określeń typu sweety lub cutie. Charlie jest szczęśliwie wyautowanym nastoletnim gejem. Pewnego dnia nauczyciel sadza go w jednej ławce z o rok starszym Nickiem – gwiazdą szkolnej drużyny rugby. Czy można banalniej, prościej i piękniej? Dalej jest już tylko lepiej. Do tego stopnia, że osiem półgodzinnych odcinków oglądamy z uśmiechem na ustach i ciągłym wzruszeniem. W świecie Charliego i Nicka nauczyciele są w każdej chwili gotowi rozwiązać każdy nasz problem, mądre mamy przytulają nas, gdy tego chcemy lub nie wiemy, że tego potrzebujemy, a ojcowie odbierają nas z imprez i ocierają nam młodzieńcze łzy pierwszych miłosnych rozczarowań. Nieporozumienia z chłopakami kończą się lekką popychanką w kinie. Nikt nie sięgnie po broń, nikt nikogo nie pobije ponieważ w tym świecie patologię uznano za niepotrzebną. W przeciwieństwie do kolegów ze „Szkoły dla elit”, „Sex Education” czy „Euforii” nikt tu nie wie, czym są narkotyki, nikt nie epatuje nagością i nie jest opętany seksem. Czy taki świat ma prawo istnieć? Zignorujmy to pytanie, aby zadać trafniejsze: Dlaczego jest dla nas tak ważny i potrzebny? Otóż, oglądając „Heartstopper”, czujemy się jakbyśmy znaleźli swoje „safe place”. Choćby na chwilę. Zarówno książkę, jak i serial można z powodzeniem polecić dorastającym dzieciakom w oryginale, ponieważ nasi bohaterowie mówią do siebie bardzo ładnym i prostym angielskim. W wydaniu nefliksowym jesteśmy dodatkowo raczeni pięknym brytyjskim akcentem, którego nie powstydziłaby się sama królowa angielska, która zresztą – proszę wybaczyć ten ryzykowny skrót myślowy – pojawia się na ekranie w roli cudownej mamy Nicka (Olivia Colman). „Heartstopper” sezon 1. – zwiastun View oEmbed on the source website „Heartstopper” sezon 1. – obsada Oprócz Olivii Colman w netfliksowej produkcji „Heartstopper” możemy oglądać młode aktorki i młodych aktorów. Na ekranie pojawiają się: Kit Connor (Nick), Joe Locke (Charlie), Sebastian Croft, William Gao, Cormac Hyde-Corrin, Fisayo Akinade, Joseph Balderrama, Alan Turkington, Chetna Pandya. Zarówno sama seria, jak i gra młodych aktorów zbiera niemal same pochwały ze strony widzów oraz krytyków. „Heartstopper” – czy powstanie 2. sezon produkcji o zakochanych nastolatkach Okazuje się także, że 2. sezon serialu powstanie. A także trzeci! Już teraz 1. sezon serialu „Heartstopper” cieszy się ogromną popularnością. Tuż po premierze znalazł się w światowym top 10 Netfliksa. Poza tym historia napisana przez Alice Oseman składa się z kilku tomów. W dodatku Oseman jest też twórczynią serialu i ma pomysły na kolejne sezony. Czekamy zatem na więcej! Wszystko, co wiemy o 2. i 3.sezonie serialu „Heartstopper” Fanki i fani „Heartstoppera” mogą się już cieszyć. Netflix potwierdził, że serial będzie miał jeszcze dwa sezony! Co wiemy o kontynuacji produkcji -- W Glamour.pl na co dzień informujemy was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym trudnym czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. TUTAJ dowiecie się, jak pomagać, sprawdzicie, gdzie trwają zbiórki i przeczytacie, co zrobić, żeby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach.